ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Ο βασιλιάς της ραπ: Tupac Shakur| Σαν Σήμερα. [χθες]

Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1996 ο Tupac Amaru Shakur αφήνει την τελευταία του πνοή σε ένα από τα νοσοκομεία του Los Angeles. Αν και 23 χρόνια μετά το θάνατο του, ο Lesane Parish Crooks, κατά κόσμον Tupac, αναγνωρίζεται ως ένας από τους μεγαλύτερους -αν όχι ο μεγαλύτερος- ράπερ όλων των εποχών. Ακόμη και αν δεν γουστάρεις τη ραπ μουσική σκηνή, σίγουρα κάτι θα έχεις ακούσει για τον Tupac, γιατί ο Tupac, δικαίως, δεν ξεχάστηκε ποτέ!

Ο μικρός Shakur
Πάμε ένα ταξιδάκι, λοιπόν, στη δεκαετία του΄70 στην Αμερική. Στις 16 Ιουνίου του 1971, η Afeni Shakur γεννάει μέσα στις φυλακές τον άνθρωπο που θα αλλάξει ολόκληρη την χιπ χοπ σκηνή και ας μη το ξέρει… Ο 2Pac μεγάλωσε μακριά από τους γονείς του, καθώς ο πατέρας του τους εγκατέλειψε πριν καν γεννηθεί και η μητέρα του βρισκόταν στη φυλακή λόγω της εμπλοκής της σε επαναστατικές οργανώσεις, όπως οι Black Panthers. Μεγαλώνει με φίλους και συγγενείς της μητέρας του, πολλοί εκ των οποίων ήταν μέλη της οργάνωσης Black Panthers. Έτσι, είναι λογικό ο Tupac να έχει δεχθεί επαναστατικά και αντισυμβατικά ερεθίσματα από μικρός, γεγονός που φαίνεται από την αρχή της καριέρας του.

Ποιος ήταν ο Tupac
Όταν ξεκίνησε να γράφει μουσική, κάπου στις αρχές του΄90, όλοι όσοι εμπλέκονταν στη μουσική σκηνή εκείνη την περίοδο και όχι μόνο, καταλάβαιναν ότι αυτός ο μικρός θα αλλάξει τον χώρο της ραπ. Ο 2Pac εξαρχής τραβούσε τα βλέμματα και βρισκόταν στο προσκήνιο. Ο κόσμος τον αγάπησε πολύ γρήγορα εξαιτίας του ταλέντου του και του περίπλοκου χαρακτήρα του. Δεν ήταν ένα απλό παιδί και αυτό ήταν φανερό. Ζούσε κάθε συναίσθημα του στα άκρα, το άφηνε να τον κατακλίσει και στη συνέχεια το αποτύπωνε σε χαρτί. Ήταν από τους ράπερ που γράφανε γι’ αυτά που βίωναν και πότε δεν έγραφε για μαλακίες που δεν έζησε (Σας θυμίζει κάτι;).

Παρόλο που πολλά πράγματα παραμένουν κρυφά για τη ζωή (και το θάνατο) του Pac, για το μόνο που είμαστε σίγουροι είναι ότι ήταν αληθινός και ότι πολεμούσε για αυτά που πίστευε. Επαναστάτης, αντισυμβατικός, ακτιβιστής, έντονος και ξεροκέφαλος αυτά είναι τα χαρακτηριστικά που ακούγονται μέχρι και σήμερα για τον Shakur. Είχε ένα κόμπο στο στομάχι κάθε φορά που βίωνε η έβλεπε την αδικία γι’ αυτό και δε κράτησε ποτέ το στόμα του κλειστό, πάντα μιλούσε και πάντα υπερασπιζόταν τον αδύναμο, είτε αυτός ήταν μαύρος είτε λευκός. Είναι λοιπόν προφανές ότι ένας νεαρός ‘’μαύρος’’ που μιλάει χωρίς να κρύβεται και να φοβάται θα είχε συνεχώς μπλεξίματα με αστυνομικούς και όργανα του κράτους και όμως δεν σταμάτησε λεπτό να φτύνει την εξουσία κατάμουτρα.

Η μουσική κληρονομιά που μας άφησε και η κόντρα ανάμεσα σε West-East
Όσον αφορά τις δισκογραφικές δουλειές, τους δίσκους και τα άλμπουμ του ο Tupac είχε ξεκινήσει να βγάζει τραγούδια με τους Digital Underground, όμως δεν έβρισκε σε αυτούς αυτό που ζητούσε. Έτσι το ‘91 κυκλοφόρησε μόνος του το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο ‘’2Pacalypse now’’. Ήταν καλό, όμως αυτό που ακολούθησε ήταν ακόμη καλύτερο και κανείς δε το περίμενε. Το ΄93 ηχογράφησε το δίσκο του «Strictly 4 my N.I.G.G.A.Z.» ο οποίος πούλησε πάνω από 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα στις Η.Π.Α. και εμπεριείχε το θρυλικό «Keep Ya Head Up».

“FORGIVE, BUT DON’T FORGET,
GIRL, KEEP YA HEAD UP
AND WHEN HE TELLS YOU YOU AIN’T NOTHIN’,
DON’T BELIEVE HIM
AND IF HE CAN’T LEARN TO LOVE YOU,
YOU SHOULD LEAVE HIM
‘CAUSE, SISTER, YOU DON’T NEED HIM”

Η επόμενη χρονιά, η χρονιά του ΄94 ήταν πολύ δύσκολη για τον Pac και σίγουρα τον άλλαξε. Στις 30 Νοεμβρίου βγαίνοντας από το στούντιο, του μέχρι τότε φίλου του Biggie a.k.a. Notorious Big, τον λήστεψαν, τον χτύπησαν και τον πυροβόλησαν. Μέσα σε λίγο καιρό συνήλθε από τα τραύματα όμως ήταν πληγωμένος και νευριασμένος καθώς πίστευε ότι το σκηνικό ήταν στημένο από τη μεριά του Biggie. Μέχρι τότε ήταν ήδη γνωστή η διαμάχη ανάμεσα σε West Side και East Side, όμως ο Pac δεν είχε πάρει καμία πλευρά. Μετά από τον πυροβολισμό του γεμάτος θυμό στράφηκε ενάντια στον Biggie και συνεπώς σε ολόκληρη την ανατολική ακτή και η διαμάχη κορυφώθηκε. Ήταν πληγωμένος και σίγουρος πως οι δικοί του άνθρωποι, οι φίλοι του, του την είχαν στημένη.

tenor

Σαν να μην ήταν αρκετό το πρώτο χτύπημα, στις 14 Φεβρουαρίου του 1995 οδηγήθηκε στη φυλακή για έναν βιασμό που δεν συμμετείχε ποτέ. Η φυλακή τον άλλαξε και πυροδότησε τον θυμό του. Βγήκε τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου με εγγύηση που πλήρωσε ο Suge Knight, ο νέος παραγωγός του. Έτσι λοιπόν ο Pac βρέθηκε στην απέναντι όχθη από τον παλιό κολλητό του Biggie και ήταν πλέον φανερά με το West Side. Το επόμενο άλμπουμ κυκλοφόρησε το ’95 με τίτλο «Μe against the world» αφού πλέον ο καλλιτέχνης είχε υπογράψει συμβόλαιο στη Death Records.

‘’I KNOW IT SEEM HARD SOMETIMES BUT UH
REMEMBER ONE THING
THROUGH EVERY DARK NIGHT,
THERE’S A BRIGHT DAY AFTER THAT
SO NO MATTER HOW HARD IT GET,
STICK YOUR CHEST OUT
KEEP YOUR HEAD UP,
AND HANDLE IT ‘’

 

Το άλμπουμ ήταν έντονο και φανέρωνε την πληγωμένη μεριά του Tupac. ήταν στην πρώτη θέση του Billboard από την 1η Απριλίου έως τις 28 Απριλίου του ίδιου έτους. Τα δύο τελευταία του άλμπουμ ήταν το το «All Eyez on Me», που κυκλοφόρησε στις 13 Φεβρουαρίου 1996 και το The Don Killuminati: The 7 Day Theory που βγήκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, μετά τον θάνατο του…

Η δολοφονία του
Στις 7 Σεπτεμβρίου του 1996, o 2Pac είχε πάει με τους φίλους του στο γήπεδο MGM του Las Vegas να παρακολουθήσουν έναν αγώνα μποξ. Πριν αποχωρήσει από το γήπεδο ο Pac μπλέχτηκε σε έναν καυγά με ένα μέλος της συμμορίας των Crips για να προστατέψει τους φίλους του. Ένα χάος ξέσπασε στο ξενοδοχείο με τα μέλη των δύο συμμοριών αλλά και τον ίδιο να συμπλέκονται. Μετά από κάποια λεπτά ο ράπερ και ο Suge Knight έφυγαν μαζί με μία BMW να πάνε στο κλαμπ όπου θα έδινε συναυλία ο 2Pac. Στη συναυλία αυτή δεν έφτασε πότε, παρόλο που χιλιάδες θαυμαστές των περίμεναν. Σε ένα φανάρι λίγο μακριά από το γήπεδο, το αυτοκίνητο όπου βρισκόταν ο Tupac σταμάτησε και μέσα σε λίγα λεπτά πέρασε δίπλα τους ένα αμάξι πυροβολώντας με στόχο τον Shakur. Η αλήθεια είναι ότι κανείς από τους ‘’δικούς’’ του δεν πίστευε ότι θα πεθάνει. Τον είχαν πυροβολήσει επανειλημμένα στο παρελθόν και όμως ο Tupac πάντα επιβίωνε και ξαναγυρνούσε δυνατότερος.

Κι όμως στις 13 του Σεπτέμβρη, σαν σήμερα ο ‘’βασιλιάς της ραπ’’ ξεψύχησε… Μέχρι σήμερα υπάρχουν πολλές θεωρίες συνωμοσίας . Μία αρκετά δημοφιλής θεωρία για την δολοφονία του που πλησίαζε σε υπαρκτά γεγονότα ήταν αυτή των αντιποίνων από τους Crips προς τον Tupac, μιας και αυτός είχε μία ανεπίσημη σχέση με τους Bloods. H αστυνομία δεν κατάφερε ποτέ να επιβεβαιώσει κάτι τέτοιο ή δεν το έψαξε αρκετά. Πολλοί επίσης υποστηρίζουν ότι ο Shakur ζει κάπου στην Κούβα πίνοντας κοκτέιλ και συνεχίζοντας να υποστηρίζει το Thug Life μακριά από όλους και από όλα. Ίσως και να διαβάζει όλα αυτά που γράφονται καθημερινά για το πρόσωπο του και να γελάει, ίσως να τα ‘χει βρει με τον Biggie που φήμες λένε ότι κι αυτός είναι ζωντανός. Στ’ αλήθεια δεν έχω ιδέα, πάντως για εμένα ένα είναι σίγουρο, ο Tupac, Lesane, Pac ή όπως αλλιώς το θέλετε, δεν θα πεθάνει ποτέ, γιατί ζει κάθε μέρα μέσα από τα τραγούδια του.


ӍΑΡΙΖΑ


https://topicap.blog/2019/09/13/%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bb%ce%b9%ce%ac%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%cf%81%ce%b1%cf%80-tupac-shakur-%cf%83%ce%b1%ce%bd-%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1/

 

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη 2019 στο παρκάκι της Κατάληψης Βύρωνος 3 Καβάλα στις 21:00 Οι Τσιριτσάντσουλες παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση «Πονάει το μυαλό μου»

Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη 2019 στο παρκάκι της Κατάληψης Βύρωνος 3 Καβάλα στις 21:00
https://player.vimeo.com/video/345596924?fbclid=IwAR0oA69E
Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη 2019 στο παρκάκι της Κατάληψης Βύρωνος 3 Καβάλα στις 21:00

www.tsiritsantsoules.gr
www.tsiri.tv
mail: tsiritsantsoules@gmail.com

Security Check Required

ΕΙΣΟΔΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΤΙΜΟ

Οι Τσιριτσάντσουλες παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση

«Πονάει το μυαλό μου»

Μία παράσταση καμπαρέ βασισμένη σε κείμενα των
Άντον Τσέχοφ, Καρλ Βάλεντιν και Μόντυ Πάιθον

Συντελεστές

Παίζουν: Νίκος Γλυκόπουλος, Ντίνα Μαυρίδου, Μαρίνος Μουζάκης
Πρωτότυπη μουσική: Νίκος Γιούσεφ, Μαρίνος Μουζάκης
Κινησιολογία: Ηρώ Κατσιφλώρου
Σκηνικά: Διονύσης Ματαράγκας
Μάσκες-κοστούμια: Μαρία Μαρκοπούλου
Αφίσα: Δημήτρης Καρλαφτόπουλος
Δραματουργία, σκηνοθεσία, μουσικές επιλογές, παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2019
Ευχαριστούμε το αντιεξουσιαστικό, αναρχικό στέκι Αντίπνοια για τη φιλοξενία των προβών μας κι όλες τις τσιριτσάντσουλες που βοήθησαν στην παραγωγή αυτής της παράστασης.

Υπόθεση

Βγήκαν οι κλόουν στη σκηνή να πούνε ιστορίες. Ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή, παράλογες και σουρεαλιστικές όσο και η πραγματικότητα. Ιστορίες που άλλοτε μας συγκινούν, άλλοτε μας κάνουν να γελάμε κι άλλοτε απλά μας πονάνε το μυαλό μας…

Για την παράσταση

Η παράσταση «Πονάει το μυαλό μου» αποτελεί στην ουσία, τη συνέχεια της παράστασης Τσιριτσάντσουλες-Βαριετέ που είχε ανέβει το 2005. Τότε, με πρότυπο τα κείμενα του Καρλ Βάλεντιν από τις παραστάσεις καμπαρέ που έδινε στο μεσοπόλεμο, είχαμε φτιάξει τα δικά μας κείμενα που τα παρουσιάσαμε σαν ένα σόου Βαριετέ. Τώρα παίρνουμε τα γνήσια κείμενα του μεγάλου γερμανού θεατρίνου και μαζί με κείμενα άλλων δύο θρύλων της παγκόσμιας δραματουργίας, του ρώσου Άντον Τσέχοφ και των Βρετανών Μόντυ Πάιθον, συνθέσαμε τη φετινή μας παράσταση. Η μίξη αυτών των τριών διαφορετικών γραφών φαντάζει ίσως περίεργη. Οι δημιουργοί τους προέρχονται από τρεις τελείως διαφορετικές κουλτούρες και είναι εκπρόσωποι τριών διαφορετικών γενιών κωμικών με σχεδόν μισό αιώνα διαφορά ο ένας από τον άλλον. Κι όμως, διαβάζοντας τα μικρά διηγήματα του Τσέχοφ δεν μπορεί να μην έρθουν στο μυαλό σου εικόνες από τις ταινίες των Πάιθον και όταν βλέπεις τον «Παπαγάλο» των τελευταίων δεν μπορείς να μην ανατρέξεις στο κλασικό «το πουλί και το κλουβί» του Βάλεντιν. Έτσι λοιπόν, έστω κι αν διαφέρουν χρονικά και πολιτισμικά οι δημιουργοί, τα έργα τους συναντιώνται σε ένα ουδέτερο έδαφος. Ένα έδαφος διεθνές και διαχρονικό, αυτό της κωμωδίας. Όχι όμως μιας οποιασδήποτε κωμωδίας, αλλά μιας κωμωδίας που καταρρίπτει τις φόρμες, ανατρεπτική, σχεδόν παράλογη, που είναι δυνατόν τόσο να σε απελευθερώσει και να φέρει την κάθαρση, όσο και να σου κάψει ολοκληρωτικά τον εγκέφαλο.
Αυτό το εύφλεκτο υλικό τολμήσαμε να πάρουμε στα χέρια μας φέτος και ως μια επόμενη γενιά και εμείς κωμικών, μισό αιώνα περίπου μετά τους Πάιθον, να το παρουσιάσουμε μέσα από το πρίσμα της δικής μας ματιάς, ως ένα κωμικό μοντέλο, που επηρέασε κατά πολύ τη σκέψη και τη δημιουργικότητά μας.

https://anarxikoikavalas.squat.gr/

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Προβολή της ταινίας ” VICE ”, Δευτέρα 19/08/2019, στις 21:30, στο παρκάκι της κατάληψης Βύρωνος 3

Vice: Ο Δεύτερος στην Ιεραρχία
Δυο χρόνια μετά το οσκαρικό «The Big Short», ο Ανταμ ΜακΚέι επιστρέφει με μια ακόμα σκληρή κριτική της σύγχρονης Αμερικής, ντυμένη ως σάτιρα. Τόσο δεξιοτεχνικά και πλουμιστά, ωστόσο, διατυπώνει ο ΜακΚέι τα σχόλιά του, που καταλήγει έκδηλα χειριστικός.
Αντικείμενο της ταινίας είναι ο Ντικ Τσένεϊ, ο Αντιπρόεδρος της Αμερικής επί Προεδρίας Τζορτζ Μπους του νεότερου, ο πιο μυστικοπαθής, αφανής σχεδόν, κυρίαρχος εκπρόσωπος του αμερικανικού μιλιταρισμού, ο κατά βάση υπαίτιος του πολέμου με το Ιράκ, με κύριο κίνητρο τον προσωπικό του πλούτο. Η ταινία πιάνει τον Τσένεϊ από την εποχή που δεν ήταν παρά ένας αχαΐρευτος φοιτητής, με αγάπη στο αλκοόλ, το ψάρεμα και τη ρέκλα, μέχρι που, με την εκβιαστική παραίνεση της κοπέλας/συζύγου του, Λιν, μαθητεύει δίπλα στον Ντόναλντ Ράμσφελντ και, προοδευτικά, αναδεικνύεται ως καταλύτης της βίαιης κυριαρχίας της ρεπουμπλικανικής κυβέρνησης Μπους και, ως τέτοιος, καταποντίζεται – και πάλι μάλλον σιωπηλά σε σχέση με την κομβική σημασία του.
Το γεγονός ότι τα συμβάντα που περιγράφει, γλαφυρότατα και πικρά κωμικά, η ταινία, είναι λίγο-πολύ γνωστά στο ενημερωμένο κοινό δεν τα κάνει λιγότερο σοκαριστικά, ιδωμένα μάλιστα στο πλαίσιο της διαφθοράς της εξουσίας παντού και όχι μόνο στην Αμερική. Ακόμα πιο καθηλωτική είναι η διαπίστωση της μεγάλης πολιτικής ματαιότητας, της ιδέας ότι οι μέγιστες καταστροφές και απώλειες, σε περιουσίες, δικαιώματα ή σε ανθρώπινες ζωές, η τρομοκρατία, τα βασανιστήρια, ό,τι πιο επαίσχυντο έχουν εφαρμόσει οι ισχυρές κυβερνήσεις, συχνά προκύπτουν από τυχαία συμβάντα, από συμπτώσεις, ευνοημένες από ανθρώπους-κλειδιά με μικρά, ατομικά κίνητρα.
Περιστοιχισμένος από δευτεραγωνιστές στις καλύτερες στιγμές τους, από τον πνευματώδη Στιβ Καρέλ ως Ντόναλντ Ράμσφελντ, ως τη μεταμορφωμένη Εϊμι Ανταμς στο ρόλο της ευνουχιστικής Λιν, ο Κρίστιαν Μπέιλ χτίζει μια εντυπωσιακή ερμηνεία, που με άνεση υπερβαίνει τις ομοιότητες στις μανιέρες και το βαρύ κορμί του Τσένεϊ: το σαρδόνιο, αυτάρεσκο κι ελαφρά ανόητο χαμόγελο του ήρωά του, θα τον οδηγήσει κατ’ ευθείαν στην οσκαρική κούρσα.
Ολο αυτό, όμως, το συναρπαστικό υλικό, ο ΜακΚέι επιλέγει να το υπογραμμίσει και να το φορτώσει επεξηγήσεις, με τον ευρηματικό τρόπο που χρησιμοποιούσε στο «The Big Short», μόνο ακόμα εντονότερα. Η ταινία που ξεκινά τόσο διασκεδαστικά όσο και κατάμαυρα, γίνεται σταδιακά ένα παιχνίδι ικανοτήτων που συναγωνίζεται τον εαυτό του.
Το «Vice» δεν αρκείται σ’ ένα γρήγορο ρυθμό, κυνηγά ένα γιγαντιαίο πληθωρισμό, με μια ροπή στο εξυπνακίστικο και στο διδακτικό, καθώς ο ΜακΚέι χρησιμοποιεί διαφορετικά μέσα, εναλλασσόμενα φορμά, χειριστικό μοντάζ, έναν αινιγματικό αφηγητή, ήρωες που μιλούν στην κάμερα, ή που υπονομεύουν τη σύμβαση της ταινίας, έναν ασταμάτητο σκηνοθετικό σχολιασμό της δράσης και της ιδεολογίας, που ειρωνεύεται όχι μόνο τον Τσένεϊ, αλλά και τον θεατή. Σίγουρος ότι γνωρίζει το «καλύτερο κόλπο», ότι είναι προικισμένος με το διαβρωτικότερο χιούμορ, ο ΜακΚέι ντύνει την ταινία του μ’ έναν υπεροπτικό σαρκασμό που, αντανακλαστικά και μόνο, σε κάνει, έστω κι αν συμφωνείς απόλυτα μαζί του, να λαχταράς να του φέρεις αντιρρήσεις.
ΑΚ 46 No Ticket Cinema
Στη σύγχρονη κοινωνία ζούμε την καθολική επιβολή του παραγωγικού-καταναλωτικού μοντέλου και την εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας. Θέλοντας να σπάσουμε τα δεσμά ανελευθερίας, εκμετάλλευσης και κυριαρχίας που γεννούν οι εμπορευματοποιημένες σχέσεις, επιχειρούμε μέσα από τις προβολές φετινών και παλαιότερων κινηματογραφικών ταινιών χωρίς αντίτιμο, να απεκδύσουμε την κινηματογραφική Τέχνη από τη λογική του δούναι και λαβείν. Ταυτόχρονα καλούμε όλους εσάς να συμμετέχετε στο όλο εγχείρημα είτε προτείνοντας ταινίες, είτε φτιάχνοντας το δικό σας κινηματογραφικό έργο, για να το διαδώσουμε υλικά & ηλεκτρονικά έξω από τις λογικές της εμπορικής προώθησης και διαμεσολάβησης. Η πειρατεία σκοτώνει τον καπιταλισμό!!
Κινηματογραφική Ομάδα Α.Κ-46
Περιοχή συνημμένων
ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Κώστας Καρακίτσος: Η Τέχνη γοητεύει άτομα που έχουν γνώσεις ή έχουν μέσα τους τον δαίμονά της

O Καβαλιώτης εικαστικός, καλλιτέχνης με ιδιαίτερη αδυναμία στην κεραμική τέχνη, μίλησε στην Αγγελική Κερπιτσοπούλου

Γεννημένος στην Καβάλα, πνεύμα σπινθηροβόλο με καλλιτεχνικές ευαισθησίες ο Κώστας Καρακίτσος εκτόνωσε τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες στο εργαστήριο Κεραμικής- γλυπτικής της Γεωργίας Γαληνού στις Σέρρες στο οποίο και μαθήτευσε από το 1984-1986. Το 1985 μάλιστα άνοιξε το δικό του εργαστήριο στην Καβάλα.

Έκτοτε έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και συμπόσια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ονομαστές είναι επίσης οι ατομικές εκθέσεις του. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος ( Ε.Ε.Τ.Ε), ενώ από το 1997 έως και σήμερα διδάσκει αδιάλειπτα την κεραμική τέχνη σε ομάδες μαθητών στο εργαστήριό του! Ας τον γνωρίσουμε καλύτερα…

Η διαφορά της κεραμικής είναι ότι ως τέχνη εμπεριέχει τη ζωγραφική και τη γλυπτική σε συνδυασμό με τη φωτιά…

Αποτελείτε ένα από τα κορυφαία ονόματα στον κόσμο της κεραμικής τέχνης. Τι είναι αυτό που βρήκατε στη συγκεκριμένη τέχνη και σας κέρδισε; Ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που ευθύνεται για την έντονη γοητεία που ασκεί η κεραμική στον θεατή;
Αν δούμε την τέχνη ως ένα ενιαίο σύνολο τότε μπορώ να πω ότι η τέχνη δε με κέρδισε, αλλά επιλέγοντας την τέχνη νιώθω κερδισμένος. Η κεραμική είναι ένα κομμάτι της και απλώς έτυχε να δώσω περισσότερο χρόνο σε αυτό και όπως συμβαίνει πάντα, όταν δίνεις χρόνο για κάτι, αυτό σου επιστρέφεται ως υπεραξία. Η κεραμική από την αρχή, όταν νεαρός την ανακάλυπτα, με ταξίδεψε σε μονοπάτια πρωτόγνωρα. Μου έδωσε χαρά, αυτογνωσία, πολλή αγωνία, αλλά και στιγμές σχεδόν ευτυχίας. Η γοητεία που ασκεί η κεραμική στο θεατή δεν είναι μονοδιάστατη. Ο θεατής πρέπει να μπορεί να μεταφράσει αυτό το οποίο βλέπει και για να το κάνει αυτό, χρειάζονται κάποιες στοιχειώδεις γνώσεις. Όπως όταν βλέπεις έναν πίνακα ζωγραφικής και συγκινείσαι από τη γραμμή, τη φόρμα και το χρώμα, την ίδια ένταση νιώθεις και όταν κοιτάζεις ένα κεραμικό έργο. Μπορείς να ανιχνεύσεις την επίδραση της φωτιάς στο χρώμα, στα οξείδια και στα υαλώματα, όπως και την ικανότητα και τη μαεστρία του κεραμίστα να αποτυπώσει ένα συναίσθημα ή την ένταση που υπήρχε μέσα του τη στιγμή της δημιουργίας. Η τέχνη γοητεύει άτομα που έχουν γνώσεις ή έχουν μέσα τους τον δαίμονά της.

Από όσο γνωρίζω πέρα από δημιουργός, είστε και δάσκαλος κεραμικής. Ποια είναι η ειδοποιός διαφορά της κεραμικής σε σχέση με τις υπόλοιπες τέχνες και από πλευράς δημιουργίας, αλλά και διδασκαλίας;
Η τέχνη είναι μία. Κάθε έκφρασή της έχει τις ιδιαιτερότητές της. Κάθε δημιουργός είναι ένα μοναδικό κύτταρό της, με τη δική του οντότητα και έκφραση. Επίσης, κάθε δάσκαλος, όχι μόνο αποκλειστικά στην τέχνη, έχει έναν τρόπο έκφρασης προσωπικό που μπορεί να ενδιαφέρει κάποια άτομα τα οποία θα εμπνευστούν και θα προσπαθήσουν να εκφράσουν κάτι από το ανεξερεύνητο βαθύτερο εγώ τους. Όταν δάσκαλος και μαθητής δημιουργούν μια ιδιαίτερη σχέση έντονης αλληλεπίδρασης που επιτρέπει να επικοινωνήσουν, τότε τα αποτελέσματα θα είναι εξαιρετικά. Η διαφορά της κεραμικής είναι ότι ως τέχνη εμπεριέχει τη ζωγραφική και τη γλυπτική σε συνδυασμό με τη φωτιά. Το δυσκολότερο σημείο της είναι η δημιουργία υαλωμάτων, το χρώμα που προϋποθέτει καλή γνώση των οξειδίων και η εμπειρία στον χειρισμό της φωτιάς.

Στο βιογραφικό σας υποστηρίζετε πως «ο άνθρωπος δημιούργησε την τέχνη, αλλά η τέχνη εξανθρώπισε τον άνθρωπο». Μιλήστε μας λίγο για αυτό σας το πιστεύω…
Όταν βλέπεις τις βραχογραφίες της Αλταμίρα ή τα κυκλαδικά ειδώλια, τα αρχαία γλυπτά, τη Νίκη της Σαμοθράκης, την Αφροδίτη της Μήλου, τους υπέροχους πίνακες της Αναγέννησης. Όταν, ακόμη και τώρα, βλέπουμε με συγκίνηση το αρχαίο θέατρο ή ακούμε Μπαχ ή Μπετόβεν, τότε δεν μπορείς να πεις παρά ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και αυτός δημιούργησε την τέχνη. Είμαστε μέρος του θεού ή όπως θέλει κανείς να το ονομάσει, είμαστε μέρος του συνόλου το οποίο διαμορφώνεται και αλλάζει ως ένας ενιαίος οργανισμός. Ο εξανθρωπισμός του συντελέστηκε με τη δύναμη της αυτογνωσίας που κέρδισε χρωματίζοντας τους φόβους του, δημιουργώντας γλυπτά θεών, δοξάζοντας την ίδια τη ζωή με ήχους μουσικούς, δημιουργώντας υφάσματα γεμάτα χρώμα για να καλύψει την γύμνια του, φτιάχνοντας πλεούμενα και χαράζοντας τα πρώτα σύμβολα που τον βοήθησαν να επικοινωνήσει με τους ομοίους του. Αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα διαπιστώσουμε πως οτιδήποτε μας περιβάλλει είναι προϊόν της τέχνης και πιστεύω ότι είναι η αιχμή του δόρατος που κρατάει ακόμη ο άνθρωπος.

Όταν, ακόμη και τώρα, βλέπουμε με συγκίνηση το αρχαίο θέατρο ή ακούμε Μπαχ ή Μπετόβεν, τότε δεν μπορείς να πεις παρά ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και αυτός δημιούργησε την τέχνη…

Πώς θα περιγράφατε την τέχνη, σύγχρονη ή μη σήμερα;
Για την τέχνη του σήμερα θα μιλήσουν οι κριτικοί τέχνης του αύριο. Πιστεύω ότι ο κάθε δημιουργός οργώνει και σπέρνει ιδέες. Υπάρχουν έργα που σε αφήνουν άφωνο και σου δημιουργούν ερωτήματα. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι πολλά έργα τα οποία τώρα τα θαυμάζουμε, στην εποχή τους αντιμετώπισαν τη χλεύη και την κοροϊδία. Πολλές φορές ένα έργο είναι χρόνια μπροστά μας και δεν μπορούμε να συλλάβουμε την καινοτομία αλλά ούτε την αισθητική του η οποία βρίσκεται χρόνια πολύ μπροστά στο μέλλον.
Το ίντερνετ έφερε εικόνες από όλες τις τέχνες μέσα στα σπίτια μας. Υπάρχει μια διαρκής δημιουργία σε όλα τα επίπεδα που έτσι κι αλλιώς υπήρχε, αλλά τώρα βρίσκεται μπροστά μας με το πάτημα ενός κουμπιού κάνοντας την κριτική εύκολη υπόθεση. Στις επιστήμες οι επιστήμονες είναι αυθεντίες αλλά στην τέχνη όλοι έχουν λόγο υπερθεματίζοντας ή αναθεματίζοντας. Μπορώ να πω ότι η τέχνη σήμερα εξακολουθεί να τραβάει την ανηφόρα όπως έκανε πάντα. Απορρίπτουμε εύκολα κάτι και κάνουμε κριτική σε οτιδήποτε πέσει στην αντίληψή μας, κάνουμε φασαρία τη στιγμή που κάποιοι χρειάζονται ησυχία διότι εργάζονται. Η τέχνη χρειάζεται το χρόνο της ώστε να κατακαθίσει και να αποκαλυφθεί μέσα μας με όλη την λαμπρότητα που την περιβάλλει.

Τι θέση κατέχει η κεραμική τέχνη στην Ελλάδα σε σχέση με άλλες χώρες στα Βαλκάνια και όχι μόνο;
Η κεραμική σε εκπαιδευτικό επίπεδο υπάρχει μόνο κατ’ επίφαση. Προς το παρόν υπάρχουν τμήματα κεραμικής στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη, αλλά δεν υπάρχουν δάσκαλοι κεραμίστες να διδάξουν. Το οξύμωρο είναι ότι έχουμε εξαιρετικούς κεραμίστες των οποίων το έργο ταξιδεύει και εκτίθεται σε μουσεία και γκαλερί στο εξωτερικό. Επίσης, συμμετέχουν σε συμπόσια κεραμικής που διοργανώνονται κάθε χρόνο από πανεπιστήμια και άλλους φορείς σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι εξαιρετικά λυπηρό η Ελλάδα που είναι γεμάτα τα μουσεία της από αρχαιοελληνική κεραμική και που οφείλει την ακμή και τον πολιτισμό της στην άνθηση  αυτής της τέχνης και στο εμπόριο των εξαιρετικών αγγείων της, να μην έχει σχολές κεραμικής. Πολλοί κεραμίστες μας σπουδάζουν στην Ευρώπη όπου υπάρχουν σχολές υψηλού επιπέδου. Όσον αφορά τα Βαλκάνια, η Τουρκία βρίσκεται πολύ μπροστά και ακολουθεί η Βουλγαρία. Νομίζω ότι είναι περιττό να μιλήσουμε για τη θέση της κεραμικής στην χώρα μας. Είμαστε ουραγοί.

Στις επιστήμες, οι επιστήμονες είναι αυθεντίες αλλά στην τέχνη όλοι έχουν λόγο υπερθεματίζοντας ή αναθεματίζοντας. Μπορώ να πω ότι η τέχνη σήμερα εξακολουθεί να τραβάει την ανηφόρα όπως έκανε πάντα…

Ποια είναι η σχέση του καλλιτέχνη σήμερα με τους εκθεσιακούς χώρους τέχνης; Θεωρείτε ότι υπάρχει περισσότερος «χώρος»;
Σε μια χώρα όπου η κεραμική λείπει από το ανώτατο εκπαιδευτικό σύστημα είναι δύσκολο να ανοίξουν οι κλειστές πόρτες των γκαλερί. Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα κάποιες αίθουσες δίνουν χώρο στους κεραμίστες ώστε να εκθέσουν τη δουλειά τους. Η κεραμική στη χώρα μας στηρίζεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Μεμονωμένα άτομα, ομάδες ή ιδιωτικοί φορείς διοργανώνουν συμπόσια και παρουσιάσεις κεραμιστών, δημιουργούν εκθεσιακούς χώρους, οργανώνουν θεματικά σεμινάρια για άτομα που ενδιαφέρονται για την τέχνη. Όλα αυτά επιτρέπουν να αναπτυχθεί ένα κοινό το οποίο πλέον υποστηρίζει με πάθος αυτήν την αρχαία τέχνη και, τα αντικείμενά της, αρχίζουν και κοσμούν τα σπίτια μας, δίνοντας ομορφιά και προσωπικότητα στο χώρο μας. Είναι τα χρηστικά αντικείμενα που υπάρχουν γύρω μας και παίρνουμε χαρά όταν απλώνουμε στο τραπέζι μας έργα όπως πιατέλες, μπολ, φλιτζάνια και κούπες για καφέ ή τσάι, που διεκδικούν και απαιτούν το απαλό μας χάδι καθώς εκδηλώνουμε την ευχαρίστησή μας που υπάρχουν γύρω μας. Σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι κατακτάμε την οικία και πολεμάμε για να κερδίσουμε τις αίθουσες τέχνης.

Σε συνέχεια της προηγούμενης ερώτησης θα ήθελα να σας ρωτήσω πώς βλέπεται τη σχέση ανάμεσα στον δημιουργό – καλλιτέχνη και τον θεωρητικό – ιστορικό τέχνης. Θεωρείτε πως πλέον έχει επιτευχθεί να ανοιχτεί ένας ουσιαστικός διάλογος;
Ένας θεωρητικός τέχνης μπαίνει σε διάλογο μόνο αν υπάρχει ένα εκτεθειμένο σύνολο δουλειάς σε μια αίθουσα ώστε να μπορέσει να βγάλει τα συμπεράσματα του. Επίσης, νομίζω ότι είναι σπάνιο να βρεις στην Ελλάδα έναν κριτικό ο οποίος έχει μελετήσει και ξέρει σε βάθος την κεραμική. Οι περισσότεροι όταν μιλάν για τέχνη μιλάν για ζωγραφική, γλυπτική και χαρακτική. Αυτές είναι οι σχολές στη χώρα μας και γύρω από αυτές κινούνται.

Το έργο σας «Γυναίκες», κέρδισε ιδιαίτερη θέση τόσο στην καρδιά όσο και στη συνείδηση όλων όσοι σας γνωρίζουν και όχι μόνο. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτή η ανταπόκριση;
Οι «Γυναίκες» είναι η τελευταία μου δουλειά. Πριν από αυτές υπήρχαν οι «Ταξιδιώτες» και πριν από αυτούς τα «Spiritual Contact». Οι γυναίκες είναι μια καθαρή φόρμα με έντονους χρωματισμούς. Ίσως αυτή η πολυχρωμία να τις κάνει θελκτικές, ίσως η στωικότητα που κρύβει η φόρμα και κατ’ επέκταση η ίδια η γυναίκα. Οι γυναίκες για μένα είναι το σύμβολο της δύναμης και της αναγέννησης. Είναι πολύχρωμες και εντυπωσιακά διακοσμημένες, κρατούνε στα χέρια τους δώρα, προσφέροντάς τα σε όλους εμάς που είμαστε τα παιδιά τους. Τα δώρα τους είναι ποικιλόμορφα. Καράβια, σπίτια και ζώα, λουλούδια, καρποί και βιβλία, τα οποία κρύβουν έννοιες και ιδέες όπως: όνειρα, ελευθερία, ταξίδι, αισιοδοξία, χαρά και αναζήτηση. Οι γυναίκες είναι ο κόσμος μας. Ένας κόσμος που χωρίς την παρουσία τους θα ήταν μαυρόασπρος.

Οι γυναίκες για μένα είναι το σύμβολο της δύναμης και της αναγέννησης. Είναι πολύχρωμες και εντυπωσιακά διακοσμημένες, κρατούνε στα χέρια τους δώρα, προσφέροντάς τα σε όλους εμάς που είμαστε τα παιδιά τους…

Το έργο σας συνολικά αποπνέει κάτι το αισιόδοξο, το κινούμενο προς τα εμπρός, το ωραίο (με την Καντιανή έννοια). Είναι συνειδητή σας επιλογή αυτό ή διαμορφώνεται ασυνείδητα;
Ο εαυτός μας διαμορφώνει την πραγματικότητα, και με τις αισθήσεις μας αντιλαμβανόμαστε οτιδήποτε υπάρχει έξω και γύρω από εμάς. Αυτό το ακατάστατο υλικό που περιστρέφεται μπορεί να μεταμορφωθεί παίρνοντας μορφή από άλλους συνειδητά, από άλλους ασυνείδητα. Η τέχνη βοηθάει νομίζω να ενώσεις υλικά και να δημιουργήσεις κάτι το οποίο αν μη τι άλλο πρέπει να έχει ισορροπία στο χώρο. Προσωπικά, πιστεύω ότι δεν υπάρχει απαισιόδοξο ή αισιόδοξο έργο. Ο καθένας μπορεί να δώσει τη δική του διάσταση και ερμηνεία. Τι είναι μπρος και τι είναι πίσω; Εξαρτάται που χρησιμοποιείς τη φράση. Αν πεις σε κάποιον οδηγό αυτοκινήτου κάνε μπρος ή πήγαινε πίσω υπάρχει νόημα. Στην τέχνη αυτή η έννοια δεν υφίσταται διότι η τέχνη απλά υπάρχει στο αιώνιο σήμερα, και με το ένα πόδι της πατάει στο αύριο. Η πάλη του δημιουργού στην προσπάθεια του να δημιουργήσει κάτι όμορφο, ισορροπημένο και μοναδικό, επιτυγχάνεται πολλές φορές χάρη στην επέμβαση της θεάς τύχης, και άλλες φορές χάρη στην ικανότητά και τη γνώση του. Η σύνθεση όλων αυτών των περιστρεφόμενων υλικών γύρω μας και η σωστή επιλογή τους έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός νέου έργου στο οποίο πολλοί αστάθμητοι παράγοντες παίζουν ρόλο ουσιαστικό.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια, τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο προώθησης της κεραμικής τέχνης περαιτέρω; Ήδη από το 2009, οργανώνετε και υλοποιείτε το Συμπόσιο Κεραμικής, «Με χώμα και νερό». Μιλήστε μας για αυτό!
Το «Με χώμα και νερό» δημιουργήθηκε για να κρατήσει μια ζωντανή φλόγα για την κεραμική τέχνη. Λειτούργησε αυτοχρηματοδοτούμενο για τρία χρόνια και έληξε το 2011 όταν η οικονομική κρίση μας έδειξε τα δόντια της. Μπορώ να πω ότι είχε μεγάλη επιτυχία και ο κόσμος έδειξε ένα ενδιαφέρον τρομερό, οι επισκέψεις στο χώρο μας, στο χωριό Αβραμηλιά, την τρίτη χρονιά ήταν κάτι το ανεπανάληπτο. Δυστυχώς οι διάφοροι φορείς και θεσμοί της περιοχής δεν έδειξαν κάποιο ενδιαφέρον ώστε να στηρίξουν αυτήν την πρωτοβουλία με αποτέλεσμα να σβήσει η προσπάθεια στο απόγειό της. Μπορώ να κρίνω θετικά το όλο εγχείρημα διότι στο πλαίσιο των συμποσίων έγιναν πολλά σεμινάρια, ήρθε κόσμος που είχε την πρώτη του επαφή με τον πηλό, εμπνεύστηκαν άνθρωποι από την απλότητα του υλικού, γνωρίσαμε κεραμίστες και μοιραστήκαμε εμπειρίες. Στα μελλοντικά σχέδια υπάρχει ο προγραμματισμός μιας έκθεσης στο Baden της Ελβετίας, τον Απρίλιο στη Γκαλερί “Anixis” και μια έκθεση στην πόλη μου την Καβάλα. Η τελευταία φορά που εξέθεσα έργα στη γενέθλια πόλη ήταν το 2007! Επίσης, θα ήθελα να δημιουργήσω ένα χώρο όπου θα δίνονται διαλέξεις, θα παρουσιάζονται δουλειές κεραμιστών από όλο τον κόσμο, θα γίνονται εκθέσεις κεραμικής όπως και μαθήματα για αρχάριους και προχωρημένους. Αυτά ελπίζω ότι θα συμβούν σύντομα. Για το απώτερο μέλλον υπάρχει ως όνειρο, φυσικά με τη βοήθεια κάποιας αρχής, η δημιουργία ενός μουσείου σύγχρονης κεραμικής στην Καβάλα μιας και δεν υπάρχει πουθενά στην Ελλάδα κάτι ανάλογο.

Πηγή: stellasview.gr

 

Κώστας Καρακίτσος: Η Τέχνη γοητεύει άτομα που έχουν γνώσεις ή έχουν μέσα τους τον δαίμονά της

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Ίσως το πιο φωτισμένο κείμενο όλων των εποχών

στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων

Η παράσταση «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου παρουσιάζεται στο πλαίσιο του 62ου Φεστιβάλ Φιλίππων με την σκηνοθετική ματιά του Σταύρου Τσακίρη και στον κεντρικό ρόλο (για πρώτη φορά μια γυναίκα) η Ελληνικής καταγωγής Κάθρυν Χάντερ

Ο«Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου, παρουσιάζεται από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας την Κυριακή 18 Αυγούστου στις 9 το βράδυ στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στο πλαίσιο του 62ου Φεστιβάλ Φιλίππων. «Ίσως το πιο φωτισμένο κείμενο όλων των εποχών», όπως σημειώνει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ, Σταύρος Τσακίρης, ο οποίος υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Ο Σταύρος Τσακίρης είδε στο πρόσωπο και την ερμηνευτική δεινότητα της βραβευμένης με Olivier Award, ως καλύτερη ηθοποιός, Kathryn Hunter (Κάθρυν Χάντερ) τον ιδανικό Προμηθέα και η διεθνούς φήμης ελληνικής καταγωγής ηθοποιός, αποδέχτηκε με θέρμη την πρόσκλησή του να ενσαρκώσει τον ομώνυμο ρόλο. Ας σημειωθεί ότι ο ρόλος του Προμηθέα ερμηνεύεται για πρώτη φορά παγκοσμίως από μια γυναίκα ηθοποιό. Πώς όμως αλλιώς, όταν μιλάμε για ένα ρόλο που αντιπροσωπεύει το ανθρώπινο είδος να υπάρχει διαχωρισμός σε άντρα ή γυναίκα.

Η συνάντηση του Σταύρου Τσακίρη με τη μεγάλη Βρετανίδα ηθοποιό έγινε πέρυσι το καλοκαίρι, οπότε και συμφωνήθηκε να παρουσιαστεί η τραγωδία του Αισχύλου και μάλιστα στα Ελληνικά. «Η Κάθρυν Χάντερ είναι Ελληνικής καταγωγής αλλά δεν είχε ερμηνεύσει έως τώρα κάποιον ρόλο στα Ελληνικά», τονίζει ο Σταύρος Τσακίρης. «Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου κι έχει αναγνωρισθεί παντού σαν μια από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς της εποχής μας.»

Το πιο εμβληματικό έργο του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου παρουσιάζεται από την παράσταση σαν ένας παντοτινός λαϊκός θρύλος που ισχύει ακόμη στο σημερινό ταραγμένο κόσμο χωρίς ετεροχρονισμούς γιατί παραμένει να είναι μια ανοιχτή πληγή.

Όσο οι προκαταλήψεις απέναντι στην Ελευθερία του ατόμου ισχύουν, όσο ο ανθρώπινη σκέψη ποδηγετείτε από θρησκείες και εξουσίες, όσο υπάρχει εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο κι όσο η βία απλώνει τον ιστό της ο Προμηθέας θα παραμένει δεσμώτης κάπου στη γη, μέσα στις μεγαλουπόλεις. Περιμένει ακόμη να τον ελευθερώσουμε.

Ο Σταύρος Τσακίρης έχει παρουσιάσει έως τώρα 19 παραστάσεις τραγωδιών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ο «Προμηθέας» είναι η πέμπτη παρουσία του στο Φεστιβάλ Επιδαύρου.

Στην παράσταση τον κεντρικό ρόλο του «Αφηγητή» κρατά ο πλέον εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός στο Αρχαίο Δράμα Νικήτας Τσακίρογλου, ο οποίος έχει υποδυθεί ο ίδιος τον Προμηθέα στο παρελθόν δυο φορές.

Στο ρόλο του Ήφαιστου είναι ο Δημήτρης Πιατάς που για πρώτη φορά ερμηνεύει έναν τραγικό ρόλο, παρά την πλούσια παρουσία του στο φεστιβάλ Επιδαύρου.

Η Πέγκυ Τρικαλιώτη υποδύεται την Ιώ. Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης στο ρόλο του «Κράτους» και ο Γεράσιμος Γενατάς κρατά τον ρόλο του Ωκεανού.

Τέλος, το ρόλο του Ερμή μοιράζονται τρεις από τους πιο πολλά υποσχόμενους ηθοποιούς της νεότερης γενιάς: η Ηλιάνα Μαυρομάτη, η Αντιγόνη Φρυδά και ο Κωσταντίνος Νικούλι.

Ο εννεαμελής χορός έχει ως Κορυφαίο το παλαιό στέλεχος του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας Περικλή Βασιλόπουλο.

Η μετάφραση, που έγινε ειδικά για τη παράσταση, είναι του Δημήτρη Δημητριάδη, τα σκηνικά του διεθνούς φήμης Έλληνα γλύπτη Κώστα Βαρώτσου και τα κοστούμια του σημαντικού ενδυματολόγου Γιάννη Μετζικώφ που έχει «ντύσει» περισσότερες από 80 παραγωγές Αρχαίου Ελληνικού Δράματος.

Την ευθύνη για την κίνηση έχει ο Ιταλός Marcello Magni, ένας εκ των συνιδρυτών του διεθνώς γνωστού θιάσου Complicite.

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Ίσως η αρχαιότερη τραγωδία.
Ίσως το πιο φωτισμένο κείμενο όλων των εποχών.
Ίσως το πιο κρυπτικό κείμενο του κόσμου.
Ίσως το πιο βλάσφημο που γράφτηκε ποτέ.
Ίσως το πιο ευσπλαχνικό κείμενο γι’ αυτό το ον που σπαράζει ανάμεσα στο πολύ φως του σύμπαντος και το βαθύ σκοτάδι που προσπαθούν να του επιβάλουν στο μυαλό.
Μέγας τυραννισμένος ο Άνθρωπος και νυν και αεί.
Αναρωτιέσαι αν η ζωή που βιώνουμε είναι μια τιμωρία που ακολούθησε το προπατορικό αμάρτημα ή μια επιλογή του ανθρώπου να ορίσει ο ίδιος τη γήινη μοίρα του.
Η φωτιά που έκλεψε ο Προμηθέας είναι το φως που συνεχίζει να καίει.

Σταύρος Σ. Τσακίρης

Προμηθέας Δεσμώτης – Η Παράσταση

Ο αφηγητής αφού εξιστορήσει τη μάχη των θεών για την εξουσία των ουρανών και την επικράτηση του Δία, παρακολουθεί την πτώση του ανθρώπου και του μόνου υποστηρικτή του, του Προμηθέα, στη γη.
Στην κορυφή του Καυκάσου, ο Ήφαιστος και οι συνοδοί του στήνουν ένα ψηλό στύλο όπου δένουν τον τιμωρημένο Προμηθέα. Αυτός, μόνος πια, θρηνεί για την άδικη έκπτωσή του και μέμφεται την αχαριστία του Δία.
Μόνοι του συμπαραστάτες οι άνθρωποι που νίκησαν τον φόβο τους. Κάποια στιγμή φτάνει και ο Ωκεανός. Πλάσμα της φαντασίας του Προμηθέα ή πραγματικός ευσπλαχνικός Θεός; Άγνωστο. Του προτείνει να συμβιβαστεί με τον Θεό και να ζητήσει συγνώμη. Ο Προμηθέας δεν τον εμπιστεύεται και τον διώχνει. Μόνος στα δεσμά του συνεχίζει.
Μετά φτάνει η Ιώ, που φέρνει την Άνοιξη στον έρημο τόπο. Ο Προμηθέας χαίρεται, αλλά γνωρίζει ότι σύντομα η Ιώ θα χαθεί μέσα στους μεγάλους δρόμους, όπως είναι η μοίρα που της έδωσε η κατάρα της Ήρας. Έτσι και θα συμβεί. Καταχνιά σκεπάζει τα πάντα και πάλι.
Ο Προμηθέας πιο απελπισμένος από ποτέ και μόνος. Τότε εμφανίζεται ο τρισυπόστατος και ερμαφρόδιτος Ερμής που του ανακοινώνει την τελική καταδίκη του. Ο Προμηθέας χάνεται στο σκοτάδι.
«Γιατί εμένα Θεέ μου;», αναρωτιέται για πολλοστή φορά.
Μένει παντοτινά δέσμιος περιμένοντας τον λυτρωτή του που μπορεί να μην είναι άλλος παρά η επικράτηση του πνεύματος του.
Η Ιστορία εξελίσσεται σαν ένας παλιός λαϊκός μύθος με συνεχείς ανατροπές, όπου το πραγματικό και το υπερβατικό εναλλάσσονται διαρκώς. Οι μορφές των ονείρων μιλούν, άνθρωποι πουλιά τιμωρούν και ο Ουρανός με τ’ άστρα «κατεβαίνει» στη γη. Οι εποχές αλλάζουν και μόνο ο αλυσοδεμένος άνθρωπος (μέχρι και σήμερα) περιμένει τη σωτηρία του από κάθε σκλαβιά, κάθε προκατάληψη.

Γιατί όμως μια γυναίκα να ενσαρκώσει έναν ανδρικό ρόλο;

Ο Προμηθέας είναι ο άνθρωπος – Θεός. Ένας εκπεπτωκώς άγγελος. Δεν είναι ούτε άντρας, ούτε γυναίκα. Είναι αυτός/αυτή που αρνήθηκε τον όποιον διαχωρισμό ανάμεσα στους ανθρώπους. Τους αγάπησε και τους υπερασπίστηκε. Θρηνεί για τη γήινη μοίρα τους, που είναι ο Θάνατος. Μια μοίρα κοινή για όλους.

Ο Σκηνικός Χώρος

Ένα έρημο, παγωμένο τοπίο όπου δεσπόζει ένας κόκκινος στύλος πάνω στον οποίο είναι δεμένος ο Προμηθέας. Γύρω του ένας δεκαοχταμελής θίασος με προεξάρχοντα έναν αφηγητή, αναβιώνει τα πάθη του ήρωα με ελπίδα να κρατήσει ζωντανό το μύθο του.
Μουσικές λαϊκές από τον Καύκασο, την Ελλάδα, την Ανατολή, αλλά και σύγχρονες. Συντεθειμένες και αυτοσχεδιαστικές, σταχυολογημένες σαν μια κιβωτός, απόηχος ενός κόσμου που επιμένει να υμνεί τη ζωή.

Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Σταύρος Σ. Τσακίρης
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνογράφος: Κώστας Βαρώτσος
Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Κίνηση: Μαρτσέλο Μάνι
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Έφη Ρευματά, Μαρία Φλωράτου
Φωτογραφίες: Μαριλένα Αναστασιάδου
Αφίσα – Πρόγραμμα: Πέτρος Παράσχης
Παίζουν: Kathryn Hunter, Νικήτας Τσακίρογλου, Δημήτρης Πιατάς, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Γεράσιμος Γεννατάς, Περικλής Βασιλόπουλος, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Αντιγόνη Φρυδά, Κώστας Νικούλι, Έφη Κιτσαντά, Μπέτυ Αποστόλου, Δημήτρης Παγώνης, Περικλής Σκορδίλης, Νίκος Μπακάλης, Αντώνης Βλάσσης.

«Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου
Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων
Κυριακή 18 Αυγούστου, ώρα 21.00

 

Ίσως το πιο φωτισμένο κείμενο όλων των εποχών στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Νέα κυκλοφορία από τις εκδόσεις RED n’ NOIR: Marco Capoccetti Boccia: Οδομαχίες. Αυτόνομοι χωρίς Αυτονομία.

Marco Capoccetti Boccia

Οδομαχίες, Αυτόνομοι χωρίς Αυτονομία.

εκδόσεις RED n’ NOIR, Αθήνα 2019.

Στους αυτόνομους του χθες, του σήμερα, του αύριο… Ξεχασμένες ιστορίες από τους δρόμους των αυτόνομων της δεκαετίας του ‘90. Ιστορίες με ξύλο και φόβους, με οργή και απραγματοποίητα όνειρα. Άβολες ιστορίες. Ιστορίες που αποφάσισα να διηγηθώ, με το βλέμμα των οργισμένων, με το βλέμμα των αυτόνομων, στους οποίους νιώθω ακόμα ότι ανήκω χωρίς ν’ απαρνηθώ τίποτα, χωρίς να μετανοήσω για τίποτα. Ιστορίες ηττημένων.

Στην αυγή της δεκαετίας του ‘90 μιλάμε ακόμα για επανάσταση.

Χωρίς να νοιώθουμε γελοίοι.

Σημείωμα του συγγραφέα για την ελληνική έκδοση.

Όταν μια φίλη, αναρχική συντρόφισσα από τη Ρώμη, μου είπε ότι ένας σύντροφος από την Ελλάδα θέλει να μεταφράσει τις “Οδομαχίες” μου, έμεινα αρκετά έκπληκτος.
Χαμογέλασα. Γιατί άραγε να μεταφραστεί ένα τέτοιο βιβλίο;

Η έκδοση δεν είχε πάει και πολύ καλά και αν και αποτέλεσε τη συνέχεια ενός άλλου βιβλίου μου, του “Μην ξεχάσεις την οργή”, δεν έτυχε της ίδιας αποδοχής. Αυτά είναι πράγματα που συμβαίνουν στα βιβλία.

Η φίλη μού είπε ότι ο σύντροφος είχε ζήσει για πολλά χρόνια στη Ρώμη, ότι εξ όψεως γνωριζόμασταν, ότι είχαμε συναντηθεί σε πάρα πολλές πορείες και συνελεύσεις και ότι θα χαιρόταν πολύ να μεταφράσει ελευθεριακά το διήγημά μου στην ελληνική γλώσσα.

Φυσικά και είπα ναι. Με μια προϋπόθεση: τα όποια ενδεχόμενα έσοδα της έκδοσης να διατεθούν για την υποστήριξη εκείνων που βρίσκονται στη φυλακή ή αντιμετωπίζουν τη δικαστική καταστολή. Στην ίδια γραμμή με την αλληλεγγύη -εκτός από την οργή- που διηγείται αυτό το βιβλίο.

Σ’ αυτόν το σύντροφο, λοιπόν, εκφράζω τις ευχαριστίες μου για όλη την υπομονή και την αφοσίωση που έδειξε.

Ένα βιβλίο ονείρων όπου κραυγάζαμε: Ερχόμαστε! Ερχόμαστε!
Ήμασταν εικοσάχρονοι ή λίγο παραπάνω.
Το ονειρευτήκαμε για χρόνια. Να φτάσουμε.

Κάποιοι, εδώ στην Ιταλία, το ονειρεύονται ακόμα. Να φτάσουν.
Ίσως το ίδιο να ισχύει και στην Ελλάδα.

Εδώ στη Ρώμη, διαβάσαμε και ακούσαμε -συχνά πυκνά με υγιή ζήλια- για τις συγκρουσιακές χειρονομίες μέχρι και για τις εξεγερσιακές απόπειρες στην Αθήνα και όλη την Ελλάδα, που εμείς εδώ δεν καταφέρναμε όχι μόνο να πραγματώσουμε, αλλά ούτε καν να φανταστούμε.

Ακόμα και σήμερα στα οδοφράγματα, στην Αθήνα, σ’ όλη την Ελλάδα, σε κάθε γωνία του κόσμου, ένα σωρό κόσμος συνεχίζει να μην περιμένει να τυλιχτεί η νύχτα από το φόβο και τον τρόμο.
Ανταπαντάει σε κάθε χτύπημα. Οργανώνεται. Αντιστέκεται. Ακόμα και άστοχα, αντιστέκεται.

Το θέμα για όποιον αγαπάει τη νύχτα αλλά και για εκείνον που τη φοβάται ή ακόμα και τη μισεί, δεν είναι ν’ αντισταθεί στη νύχτα. Το θέμα είναι να ζήσει τη νύχτα.

Καλή τύχη σε όποιον και όποια αντιστέκεται.
Καλή τύχη σε όποιον και όποια θα αντισταθεί.

 

                                                                                                        Marco Capoccetti Boccia
Ρώμη, Πρωτομαγιά 2019

Σημείωμα του μεταφραστή

Ήταν Νοέμβρης του 2016, κατά τη διάρκεια ενός ολιγοήμερου ταξιδιού -έπειτα από αρκετά χρόνια- στην αιώνια ανοχύρωτη πόλη. Ένα βράδυ, μαζί με την συντρόφισσά μου Δ., σε μια συλλογική κουζίνα αλληλεγγύης στο κατειλημμένο αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο Ex Snia στην οδό Prenestina, στην ανατολική Ρώμη.

Εκεί, έτυχε να πέσει στα χέρια μου το βιβλίο με τις διηγήσεις από τις Οδομαχίες του Marco. To διάβασα σχεδόν μονορούφι, ξενυχτώντας για να το ολοκληρώσω. Όταν το τέλειωσα, ήμουν σίγουρος ότι για χάρη του, αργά ή γρήγορα, άξιζε να μπω στο γλυκό κόπο της μετάφρασης. Έτσι κι έγινε. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι, οι περισσότεροι δεν είναι της παρούσης.

Αν κάτι αξίζει να ειπωθεί, αυτή είναι η επιβεβαίωση του γεγονότος πως οι σελίδες που ιστορούν τόπους και χρόνους , καταστάσεις και γεγονότα άγρια και οικεία, είναι αυτές που συχνά πυκνά παρακινούν, εμπλέκουν και κινητοποιούν, αν μη τι άλλο σε συναισθηματικά δημιουργικό επίπεδο. Κάπως έτσι προέκυψε η μετάφραση γι’ αυτές τις 11 ιστορίες σύγκρουσης και αγώνα.

11 ιστορίες, μέσα στις οποίες μπορούν να γίνουν διακριτές και αναγνωρίσιμες οι όποιες θετικές ή αρνητικές, ορατές ή παρακινδυνευμένες αναλογίες, συγκρίσεις και διαφορές με την αθηναϊκή (και ευρύτερα ελλαδική) κινηματική -αλλά εντέλει και την ευρύτερη ταξική και κοινωνική- πραγματικότητα του χθες, αλλά και του σήμερα.

Η μπερλουσκονική και η κεντροαριστερή εποχή που περιγράφει με βιωμένη φόρτιση ο σύντροφος, μια εποχή βαθιά σημαδεμένη -σε πολιτικό και κινηματικό, υποκειμενικό και συλλογικό επίπεδο- από την ήττα του “ιταλικού Μάη που κράτησε για πάνω από δέκα χρόνια”, μαζί με τις μορφές πάλης, τις επιλογές και τα προτάγματα εκείνων των λίγων “βίαιων, βρώμικων και κακών” που μέσα σε συνθήκες κοινωνικής συναίνεσης και κινηματικής εξημέρωσης, συνέχισαν να “ονομάζονται αυτόνομοι και να μιλάνε για επανάσταση χωρίς να νιώθουν γελοίοι”, αφήνονται ανοιχτά για τις εκτιμήσεις και τις κρίσεις του αναγνώστη και της αναγνώστριας. Ελπίζοντας ότι οι όποιες ενστάσεις και αντιρρήσεις θα είναι και στοιχειωδώς καλοπροαίρετες….

Η παρούσα μετάφραση δεν θα μπορούσε παρά να αφιερωθεί στη συντροφιά της οδού dei Mille στο Termini (ξέρουν αυτοί…), αλλά και σ’ εκείνες από San Lorenzo, Garbatella, Ostia, Torre Maura, Pigneto, Marranella-Torpignattara.., σε όλους τους συνταξιδιώτες και τις συνταξιδιώτισσες μέσα σ’ εκείνο το κατειλημμένο τραίνο “εκείνη τη φορά που γυρνούσαμε από τη Φλωρεντία. Όταν βρήκαμε άπειρους μπάτσους να μας περιμένουν στο σταθμό Roma Tiburtina”, σε όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες στη ρωμαϊκή μητρόπολη που είχαμε την τύχη να μοιραστούμε “νιότη και φιλία, χαρά και οργή, δρόμο και αγώνα που είναι ο μόνος δρόμος για μια ζωή που αξίζει να βιωθεί”.

Σ’ εκείνους κι εκείνες που ήταν, είναι και θα είναι.

Σ’ εκείνους κι εκείνες που παρ’ όλα αυτά θα έρθουν…

Καλή ανάγνωση.

Λ.Β.
Αθήνα, Μάης 2019