αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 14 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΕΔΩ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ – 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ‘77                               XIX

Τρίτη 1 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977. Επιδρομή του FUAN στην πανεπιστημιούπολη της Roma “Είναι έντεκα η ώρα το πρωί. Στους τοίχους της σχολής Καλών Τεχνών τεράστιες αφίσες εξηγούν τα περιεχόμενα της μεταρρύθμισης Malfatti: ο πρύτανης Salinari (του ΚΚΙ) την διαβιβάζει με τις εγκυκλίους του επί του προγράμματος σπουδών και επί των μηνιαίων εκκλήσεων, των οποίων ζήτησε από το συμβούλιο της σχολής την κατάργηση. (…) Φασίστες τραμπούκοι μπαίνουν στην πανεπιστημιούπολη και χωρίζονται σε δυο ομάδες: η πρώτη πηγαίνει προς τη Νομική, η δεύτερη προς την Καλών Τεχνών. Είναι οπλισμένοι και διανέμουν ένα φυλλάδιο με υπογραφή FUAN-Caravella ενάντια στην μεταρρύθμιση Malfatti. Καταστρέφουν τζαμαρίες στη Νομική, στις πολιτικές Επιστήμες και στις στατιστικές Επιστήμες. Η άλλη ομάδα κατευθύνεται προς την Καλών Τεχνών ουρλιάζοντας «Θάνατος στους κόκκινους». Επιτίθενται στην σχολή και μετά απομακρύνονται. Είναι σε αυτό το σημείο που πυροβολούν. Πέφτει ο Guido Bellachioma, 22 χρόνων, της κολεκτίβας Lettere. Μια σφαίρα τον έχει χτυπήσει στον αυχένα. Στο Policlinico κρίνουν αμέσως την κατάσταση του σοβαρότατηlo giudicano. Έχει επίσης τραυματιστεί και ο Mangone” (Piero Bernocchi, Dal ‘77 in poi, Από το ’77 και μετά, Roma, Erre Emme Edizioni, 1997; σελ. 144). Κινητοποιήσεις ενάντια στο σχέδιο μεταρρύθμισης Malfatti λαμβάνουν χώρα και στις Torino, Pisa, Cagliari, Sassari, Bologna, Milano, Padova.

Τετάρτη 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977. Roma: διαδήλωση 50.000 φοιτητών στην πανεπιστημιούπολη Ενώ στην Camera η Επιτροπή Δημόσιας Εκπαίδευσης διακόπτει επ’ αόριστον την εγκύκλιο Malfatti γύρω από τα προγράμματα σπουδών, πενήντα χιλιάδες νέοι διαδηλώνουν μέσα στο Πανεπιστήμιο και οργανώνουν πορεία που περνά από το νοσοκομείο, il Policlinico. Δέχονται επίθεση τα γραφεία του φασιστικού Fronte della Gioventù, Μετώπου της Νεολαίας της οδού Sommacampagna: “Η πορεία κατευθύνεται προς την πλατεία Indipendenza για να φθάσει στην σχολή Ανθρωπιστικών σπουδών-Εκπαίδευσης, η οποία, εν τω μεταξύ, έχει καταληφθεί. Στην γωνία της piazza Indipendenza στέκονται μια δεκαριά άτομα των οποίων η ταυτότητα δεν ξεκαθαρίστηκε ποτέ. Στην ουρά της πορείας πέφτει επάνω ένα Φίατ 127 λευκό με πινακίδα Roma S48856. Είναι ένα αυτοκίνητο της Ασφάλειας, della Questura. Το αυτοκίνητο σταματούν ρίχνοντας πέτρες οι φοιτητές. Βγαίνει ο αστυνομικός Domenico Arboletti, 24 χρόνων. Ξεκινά ανταλλαγή πυροβολισμών στην οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες, συμμετέχουν και κάποιοι από εκείνους που στέκονταν στην γωνία της Πλατείας Indipendenza. Ο αστυνομικός Arboletti πέφτει κάτω χτυπημένος στο κεφάλι. Τραυματισμένος σοβαρά θα παραμείνει μεταξύ ζωής και θανάτου για περίπου ένα μήνα. Ταυτόχρονα ο οδηγός του 127 αρπάζει ένα αυτόματο και ανοίγει πυρ ενάντια στην ουρά της πορείας που είχε αποσυντονιστεί μετά τους πρώτους πυροβολισμούς. Τραυματίζονται σοβαρά από τις σφαίρες οι Leonardo Fortuna (Daddo), 22 χρόνων, και Paolo Tomassini, 24 χρόνων” (Piero Bernocchi, Dal ‘77 in poi, Από το ’77 και μετά, Roma, Erre Emme, 1997; σελ. 146). Στην συνοικία Garbatella παραδίδονται στις φλόγες τα γραφεία του φασιστικού MSI. Ο senatore του PCI Ugo Pecchioli σε μια δήλωση του θέτει στο ίδιο επίπεδο φασίστες και αυτόνομους.

Πέμπτη 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977. Γενική κινητοποίηση Στη Roma: σχεδόν όλες οι σχολές καταλαμβάνονται. Στο λύκειο Giulio Cesare διανέμεται η »Κραυγή», «Urlo», μια μπροσούρα με υπογραφή «I Sotterranei», »Οι Υπόγειοι» οι οποίοι στην συνέχεια συμπλέουν στους Ινδιάνους Μητροπολιτάνους,  Indiani Metropolitani:

“Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου να ασφυκτιούν και να καταπνίγονται από παλτό κασκόλ και μυτερά παπούτσια / που ξερνούσαν πλαστή οργή σαν συντονισμένοι στα αποχωρητήρια των αυτιών φτωχών θηρίων που έχουν ανάγκη τα διπλώματα / Που έβαζαν χαρτί υγείας αριθμημένο στις κάλπες της πολύχρωμης εξουσίας / Που σκαρφάλωναν το βουνό ώρες δεμένοι στο σκοινί… / Που έπαιζαν μουσική μπροστά στο σχολείο τραγούδια αλλοτριωμένης αλλοτρίωσης ψευδο-επαναστατικής / Που αντέγραφαν εκδοχές μπροστά στις πύλες θάβοντας στη συνέχεια τους εαυτούς τους σε τάξεις φυλακές / Που αποστήθιζαν Πλωτίνο Ευριπίδη και Σπινόζα και στην ελεύθερη ώρα τους αγόραζαν πίτσες και κρουασάν μισού εκατομμυρίου και / Που με την καρδιά ειρηνευμένη επέστρεφαν στο σπίτι επάνω σε βέσπες μπλε χαρτί ζάχαρης. / Να τραβήξουμε έξω από τα μπουντρούμια της συνείδησής μας ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ’” (βρίσκεται στο AA.VV., Radici di una rivolta, Ρίζες μιας εξέγερσης, Milano, Feltrinelli, 1977; σελ. 79-80).

Καταλαμβάνονται τα Πανεπιστήμια στο Milano, Padova και Τεργέστη. Στο Bari καταλαμβάνεται η σχολή Γραμμάτων και Φιλοσοφίας παρά την αντίθεση του ΚΚΙ. Στη Napoli κατεβαίνουν στην πλατεία 15.000 άτομα.

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΠΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ ΠΟΛΥ / ΠΑΡΌΛΑ ΑΥΤΑ / Ο  ΑΓΩΝΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟΣ                                                                                                                                 LA POLIZIA CHE SPARA CI FA TANTA PAURA / MA NONOSTANTE QUESTO / LA LOTTA SARÀ DURA

ΚΑΡΑΜΠΙΝΙΕΡΟ / ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΣ / ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ / ΜΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΜΕ                                                                                                                     CARABINIERE / NON LO SCORDARE / ABBIAM TANTI COMPAGNI / DA VENDICARE

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 12/13 – χρονικό του Κινήματος ’77

GODEREEE… / OPERAIOOO   ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙΝ                                       XVII

“Η Κολεκτίβα Jacquerie. Δυο λέξεις για το όνομα και τα υπόλοιπα: η εφημερίδα Corriere della Sera χρησιμοποίησε το όνομα Jacquerie για να προσδιορίσει την έφοδο στην Scala, η Jacquerie κάποτε ήταν η απόγνωση στην οποίαν οδηγούσε η πείνα δίχως καμία άλλη διαμεσολάβηση, ήταν η πείνα δίχως ιδεολογία, η έφοδος στον φούρνο, εμείς κάναμε έφοδο στον φούρνο της πολυτέλειας, του κοινωνικού προνομίου, της πολιτιστικής επιλογής, της περιθωριοποίησης. Μιλάμε για τις τρεις στιγμές που περιέχουν τις προσδοκίες για το τι θα ξεσπάσει στην Μπολόνια, τους επόμενους μήνες, συμπεριλαμβάνοντας πολύ ευρύτερα στρώματα περιθωριοποιημένων: αυτομειώσεις στα εστιατόρια Brenta και Badia, αυτομείωση στα σινεμά,  αποσύνθεση της Jacquerie. Σύντομη η ευτυχής ζωή της Jacquerie. Η Jacquerie γεννιέται μετά, μες την ευφορία της «νίκης», μες τη χαρά του πλούσιου γεύματος, της κλοπής, της αξιόποινης πράξης (που πληρώνει), στην επιβεβαίωση πως το ότι φάγαμε μαζί στην γιάφκα των αφεντικών είναι ανασύνθεση. Εγώ είμαι μεθυσμένος από το πρώτο ποτήρι, νιώθω λιγάκι Ρομπέν των Δασών, δήμιος εκδικητής, λίγο απατεώνας και όλα αυτά γίνονται αμέσως αισθητά από το στομάχι μου και δεν θέλω να εξηγούμαι, κατά βάθος είμαι εδώ κατά τύχη, από στιγμή σε στιγμή τα τηλεχρονικά των πιο σημαντικών γεγονότων της εξέγερσης του μάη εβδομήντα επτά, είμαι ανίκανος, μεθυσμένος, πως μπορώ να γράψω ένα ντοκουμέντο για το κίνημα; Όμως είμαι αντιπροσωπευτικός, είμαι σίγουρος! Είναι ωραίο να είσαι αντιπροσωπευτικός, δεν είδα ποτέ πολύ κόσμο τόσο αντιπροσωπευτικό, όλους μαζί, να πίνει και να τραγουδά στους δρόμους της κατειλημμένης πανεπιστημιακής ζώνης, η επανάσταση είναι ένα blues! Εγώ το πιστεύω ένα βράδυ ναι και ένα βράδυ όχι, το πίστευα περισσότερο όταν υπήρχε ο Bifo στην κυκλοφορία! Αλλά ας επιστρέψουμε στην Jacquerie: βρισκόμαστε σε ένα σπίτι, επαναστατημένο κλίμα διαμαρτυρίας και αμφισβήτησης, φορτωμένο νοτιαμερική. Μετά από λίγο ξεκινάμε, εγώ μεθώ σχεδόν αμέσως, ο Gigi ήταν ο καλύτερος, υποστήριξε μια συζήτηση επάνω στην ποιότητα της ζωής με τον σερβιτόρο, κι ας ήταν μεθυσμένος σαν κι εμένα, και μάλλον ήταν μεθυσμένος και ο σερβιτόρος, ο σερβιτόρος ονομάζονταν Pancaldi. Δίδασκε φιλοσοφία και θεωρητική στο καθολικό πανεπιστήμιο του Milano, και το βράδυ για να στρογγυλέψει τον μισθό και να διατηρήσει τις επαφές με τις μάζες (πάμπλουτων κλεφταράδων) σέρβιρε στα τραπέζια του Brenta. Μια όμορφη νίκη, συνολικά δείξαμε την πονηριά και την ικανότητα μας να την καταστήσουμε ευτυχισμένη! Είμαστε έξυπνοι μέσα μας! στεκόμαστε ευθείς, εμείς! Ο μαέστρος και το κίνημα (Οι ανάγκες είναι σαν τα κεράσια). Η Jacquerie είχε δείξει ότι είναι γενναία, έχει κουράγιο, είναι έξυπνη και σχεδόν άπιαστη , όλοι το είχαν καταλάβει: ο ιδιοκτήτης του Brenta, ο εθνικός Τύπος, η τηλεόραση ίσως θα μας είχε αφιερώσει μια σειρά από τηλεταινίες όπως ο Αρσέν Λουπέν. Αλλά αυτό που ήταν σημαντικότερο ήταν το γεγονός πως και εμείς το είχαμε αντιληφθεί: η γεύση της νίκης, η γεύση της καλής και άφθονης τροφής… το άρωμα του «απαγορευμένου» κρασιού δεν είχαν εγκαταλείψει τα στόματα και τις μύτες και τα μυαλά μας, αλλά είχαν συσσωρεύσει και μεγαλώσει μια βαθιά συνειδητοποίηση της δύναμης μας και των αναγκών μας: τα θέλουμε όλα! Είχαμε φάει το μήλο και τι ωραίο που ήταν! για μια στιγμή, αν και κανείς δεν το έλεγε, έχουμε υποστεί το φόβο του “αναπόφευκτου” της επώδυνης συνέπειας, την πανίσχυρη και αρχαία κληρονομιά της επιστήμης, της θρησκείας, της ηθικής που μας έκανε κρυφά, υπόγεια να πιστεύουμε ότι θα μας έπιανε κοιλόπονος: αυτός που σπάει πληρώνει, κ.λπ., κ.λπ. κλπ … η Jacquerie, ο καλός άνθρωπος, Jacques bon homme, έτσι γράφεται; Εγώ δεν ξέρω γαλλικά και εξάλλου δεν ξέρουμε τι να γράψουμε, ή, και μετά είναι το ίδιο, δεν ξέρω τι να γράψω για τον Jaq. Το όνομα. Πνευματικοί διαλογισμοί. Μαγιακόφσκι ιδέα [Maiacoski aidia pronuncia inglese). Και, αντίθετα, οικειοποίηση μιας εφεύρεσης, αν μπορεί κανείς να την αποκαλέσει έτσι, μιας αστικής εφημερίδας. Ήταν ωραίο να οικειοποιηθούμε αυτό το όνομα. Nα παραμορφώσουμε την καλή αστική σκέψη! Το ότι, με απαίσιο τρόπο μας απέδωσαν χουλιγκανισμό και την ποινικοποίηση επίσης τα κάναμε δικά μας μας φέρνοντας  τα πάνω κάτω στην μπουρζουαζία. Έπρεπε να τρέμει, αν απλά είχε ζήσει το 1400 ή το 1600 στη Γαλλία (ήταν άλλοι καιροί, φορούσαν άλλα ρούχα). Και χωρίς να πάμε μακριά, στην via del Guasto, το palazzo Bentivoglio το είχαν καταντήσει ερείπια αυτοί, οι Jacquerie της Μπολόνια του παλιού καιρού. Αλλά δεν είμαστε πλέον σε εκείνους τους καιρούς, σήμερα είναι διαφορετικά, σήμερα γκρεμίζονται οι βιτρίνες! Η πρώτη αυτομείωση στους κινηματογράφους. Ένα φίδι χωρίς κεφάλι και ουρά που σέρνονταν στους δρόμους, τους μικρούς κεντρικούς δρόμους, έξω από την καθεστηκυία τάξη, έξω από τις συνηθισμένα δρομολόγια. Αφετηρία, Piazza Maggiore, και στη συνέχεια ούτε, κάτω από τις στοές του palazzo Re Enzo. Αναπνέαμε παρανομία, 100 – 300 – 400 άτομα που πορεύονται παράνομα, χωρίς να ξέρουν πόσοι είναι, μην γνωρίζοντας ότι αν ξεκινούσαμε εκατό μέσα σε λίγα λεπτά είχαμε ήδη διπλασιαστεί και ακόμη περισσότερο. Αυτά τα μικρά δρομάκια, χωρίς συνθήματα, όπως ακριβώς και λίγες μέρες αργότερα με τα μαντήλια τραβηγμένα επάνω. Είχαμε υπερδιπλασιαστεί και πλέον, ήμασταν πολλοί μπροστά στο Odeon, ενώ περιμέναμε την απάντηση μιας αντιπροσωπείας βουλευτών, εγώ φοβόμουν, ναι, κάτι που ποτέ δεν είχε ξαναγίνει, τι θα μπορούσε να συμβεί; Και αν ζητούσαν 1.000 λιρέτες το κεφάλι; θα έπρεπε να διαπραγματευτούμε;

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ / ΚΑΝΙΒΑΛΙΣΜΟΣ / ΠΙΡΟΥΝΙ, ΜΑΧΑΙΡΙ / ΝΑ ΦΑΜΕ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ                                                                                                                         GASTRONOMIA OPERAIA / CANNIBALIZZAZIONE / FORCHETTA, COLTELLO / MANGIAMOCI IL PADRONE

ΖΗΤΩ Η ΣΥΝΕΧΗΣ ΛΟΥΔΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ                                                                             VIVA LA RIVOLUZIONE LUDICA PERMANENTE

XVIII                                         ΖΗΤΩ Η ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ                         VIVA l’IRRESPONSABILITA’ DEL MOVIMENTO

Δεν υπήρξε πολύς χρόνος γι αυτό τον προβληματισμό. Μπαίναμε δωρεάν. Και μαζί η δυσαρέσκεια αυτών που ήθελαν να πάνε στην πρώτη του Casanova και μετά όλων που αφήσαμε να μας κατακτήσει αυτή η ιδέα κι εμπρός ξανά με την οχιά, το φίδι να διασχίζει άλλα δρομάκια, την Via Indipendenza και μετά όλοι κάτω από τις στοές, γιατί βρέχει και ήμασταν περισσότεροι από 600, εκεί, στην γραμμή κάτω από τις στοές. Μετά μπήκαμε μέσα. Άλλη ημέρα. Άλλη αυτομείωση. Ώρα εννέα το βράδυ. Συγκέντρωση στην Piazza Verdi. Φτάνω και η πλατεία είναι γεμάτη, όμως από αστυνομικούς, φαίνεται πως είναι εκεί για εμάς, αλλά, θα μπορούσε επίσης… ότι το Comunale… σήμερα το βράδυ κάτι υπάρχει… Λέτε να σκέφτονται πως θέλουμε να αυτομειώσουμε εκεί;… είναι ικανοί να σκεφτούν τα πάντα, αυτοί… Έχουν ελαττωματικά τα κεφάλια, αυτοί… Οι Πράσινοι (κάθε τόσο χρειάζεται αλλαγή χρώματος για να μην υπάρξει καταγγελία) περισσότερο από τους άλλους… Αποφασίζουμε να φύγουμε σε  σε μικρές ομάδες. Είναι χαμός. «Στο Embassy»… κάνε ησυχία… ομάδες των τεσσάρων ή πέντε… εμπρός, πάμε… η πορεία δεν μπορεί να γίνει… επιτίθενται μόλις σχηματίζεται η κεφαλή… Χαμός, χαμός ναι υπάρχει, αλλά και οργάνωση, αν στο σινεμά φτάνουμε πρώτα εμείς με τα πόδια παρά αυτοί με στολή «εκστρατεία», μοναχά ελαφρά μέσα, μόνο jeeps. Κι εκεί ξανά χαμός, βρισκόμαστε στο αίθριο του κινηματογράφου, οι άλλοι σύντροφοι είναι έξω. Έφτασαν και οι άλλοι εν τω μεταξύ. Ο «αρχηγός» τους κάνει να κατέβουν και να τοποθετηθούν στην σειρά στην είσοδο του κινηματογράφου. Μπαίνουν με πολιτικά, 4 ή 5 και οι αξιωματικοί. Χαμός. Εκείνος ο μπάσταρδος είναι η δεύτερη φορά που μου βάζει τα χέρια επάνω, αλλά θα πρέπει να  παραπατήσει! (δεν παραπάτησε ακόμη). Μας πετούν έξω. Χαμός. Και πάλι χαμός. Η αστική νομιμότητα… Aχ ηλίθιε!… Ξανά χαμός. Εγώ πιστεύω πως… Όχι, γιατί αφήνετε να επιβάλλουν… Είναι μια ήττα… Φεύγουμε όλοι… μετά επιστρέφουμε… Πρέπει να σπάσουμε τον κλοιό… να μπούμε όλοι… Στη συνέχεια, το αφεντικό του σινεμά και το γουρούνι βγαίνουν, ο πρώτος έρχεται προς εμάς. Μιλά για κανονισμούς. Μόνο καμιά εκατοστή όχι περισσότεροι, τις εγγυήσεις για τις πολυθρόνες… δεν ξέρω αν τις ζητά, αλλά είναι χαζό και βλακώδες να τις ζητήσει, κι αυτός μοιάζει ακριβώς ηλίθιος και χαζός. Δρόμο ξανά. Ένα μέρος παραμένει εκεί. Οι άλλοι σύντροφοι φεύγουν; αλλά όχι αμέσως. Τι μεγάλοι που είμαστε! Πάμε να φύγουμε… οι σύντροφοι ήδη ξεκίνησαν να φεύγουν είναι δέκα και μισή… Χέσου… Τι στον πούτσο… Γαμώ το θεό τους, εκείνοι οι μπάσταρδοι. Τους συντρόφους που μπαίνουν τους βάζουν στη σειρά τους βάζουν λίγους τη φορά. Κάνουν οι μπάσταρδοι όπως τους έχουν διδάξει. Δεν θα είναι μια νίκη, όμως εμείς στον στόχο τον έχουμε πετύχει. Κι άλλη πορεία βραδινή δίχως συνθήματα, ήσυχη. Οι σύντροφοι που πηγαίνουν σε άλλο σινεμά. Μετά εκατό μέτρα ξεσπά ο θυμός. Ουρλιαχτά, φωνές. Συνθήματα. Μια φασαρία κόλαση σε λίγα μέτρα που αν αρπάξω εκείνο τον μαλάκα… Μετά τον ξαναβλέπω, αλλά δεν έχω πλέον την καρδιά στον λαιμό και τότε, δεν αξίζει τον κόπο… πλέον… βρισκόμαστε στο Arena. Σύντομες διαπραγματεύσεις. Εμείς ήμαστε εδώ για να μπούμε: «Ναι, μα μόνο εσείς, όχι ο καθείς που περνά από τον δρόμο» «Ναι, ναι δίχως άλλο…» Στεκόμαστε κάτω κάποιοι από εμάς, γιατί έτσι βεβαιώνουμε τον διαχειριστή πως εκείνοι που εισέρχονται είναι μαζί μας. Έϊ, εσύ, μπρος, έμπα… ναι, ναι, αυτός, είναι, μαζί, μας,…» Φτάνουν ξανά οι μπάσταρδοι, η συνηθισμένη τεχνική. Ο μπάσταρδος αρχηγός με εκείνη τη φάτσα του κώλου που πρέπει να του την σπάσουμε εκείνη την κωλόφατσα… Φύγετε… Δρόμο, δρόμο… εσείς είστε το πιο αρχίδι απ’ τους διαχειριστές… απ’ τις άλλες δεν μπαίνουν… «Αν βρω έναν όρθιο κλείνω το μαγαζί…». Μας βγάζει έξω… δεν μας θέλει σταματημένους… Περπατάτε… «κάντε όπως εγώ»… περπατάτε… Μετά ξαναμπαίνει, τι μπάσταρδος υπηρέτης! ανεβαίνει, μπαίνει στην αίθουσα του κινηματογράφου, ψάχνει με εκείνα τα γουρουνίσια μάτια όρθιους. Τι γελοίος! Τι μεγάλο που είναι το σινεμά! Ένας καπνίζει στον διάδρομο… θα βάλω να σε συλλάβουν! … (σκέψη: φτωχέ μαλάκα. Τέλος σκέψης). Βγαίνει, φεύγει τσατισμένος… δεν τελειώνει έτσι… Ή ήμαστε εμείς που το νομίζουμε; δεν τελειώνει έτσι, όντως. Η επομένη είναι η ημέρα με τα μαντήλια σηκωμένα επάνω. Με τις βιτρίνες κάτω, σπασμένες. Με την αστυνομία να το σκάει με το πρώτο μπουκάλι, κι εμείς το βάζουμε στα πόδια, δεν πιστεύαμε πως τους φοβίζουμε τόσο πολύ! Πράγματι πρέπει να υπάρχουν οι μπάσταρδοι άγιοι, αυτός έχει έναν από πίσω του. Δεν τον χτύπησε ούτε μια πέτρα, un sampietrino. Την άλλη ημέρα έχει ένα τσιρότο στον λαιμό. Κάποιοι λεν πως χτυπήθηκε σε ένα χέρι. Δεν θα μάθουμε ποτέ. Η διάλυση της Jacquerie είναι πιθανότατα το πιο εμφανές σύμπτωμα εκείνου που συνέβαινε μέσα στα πανεπιστήμια και μες το κεφάλι, αυτού που ήταν εκεί μέσα: η οργάνωση και το πνεύμα της «ομάδας» απενεργοποιείται, δεν υπάρχει πια καμία ομοιογένεια η ομοιότητα, αποκαθίσταται ξανά μεταξύ των συντρόφων που βρίσκονται στο κίνημα ένα δέσιμο και μια κατανόηση που περνά εκ νέου μέσα από την ταυτότητα του υποκειμένου, αυτό φυσικά δεν λαμβάνει χώρα στους τόπους όπου το κίνημα τελετουργεί την διαμαρτυρία του, την αμφισβήτηση και την εξέγερση του, πραγματοποιείται στις παρυφές αυτού, στις γιάφκες και στα σπίτια, στα πηγαδάκια έξω από τις συνελεύσεις, έξω από το τελετουργικό και τις συνήθειες, στην καθημερινότητα. Δεν υπάρχει καμιά σύμβαση, κανένα ντοκουμέντο που μιλά για τον θάνατο της Jacquerie, όπως δεν υπάρχει και κανένα ντοκουμέντο που να μιλά για τη γέννηση της Jacquerie, το συγκεκριμένο και η πρακτικότητα του πολιτικού στόχου μας υπάρχει από την εδώ πλευρά της ενορίας μας, η επανάσταση δεν είναι μια λειτουργία. Η Jacquerie είναι ζωντανή και συνεχίζει να γελά με τα «λόγια» μας”. (AA.VV., Bologna marzo 1977… fatti nostri…, Μπολόνια μάρτης 1977, δικιά μας υπόθεση, Verona, Bertani, 1977, II έκδοση; σελ. 159-164).

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΠΟΥ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙ / ΔΕΝ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ / ΜΟΛΟΤΟΦ ΜΟΛΟΤΟΦ / ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ                                                                                                                                           LA POLIZIA CHE SPARA / NON CI FA PAURA / MOLOTOV MOLOTOV / SULLA QUESTURA

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΥΨΗΛΟ ΚΟΣΤΟΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΦΤΑΝΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ: ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΚΑΙ ΕΝΟΠΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ                                             CONTRO IL CAROVITA BASTA CON LE SFILATE: ESPROPRIO PROLETARIO E RAPINA A MANO ARMATA

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 11 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΕΡΓΑΤΙΚΗΗΗ…/ΕΞΟΥΣΙΑΑΑΑ    POTEREEE… / OPERAIOOO                                           XVI

Το νεανικό προλεταριάτο τίθεται, μαζί με τις γυναίκες, σαν πυροκροτητής έκρηξη και σαν πολιτιστική πρωτοπορία στην έκρηξη των υπαρχουσών ισορροπιών των δυνάμεων μεταξύ των τάξεων, αλλά υπάρχει κάτι περισσότερο από το 1968. Η λογική των θυσιών είναι η αστική λογική που λέει : τα ζυμαρικά στο προλεταριάτο, το χαβιάρι στους αστούς. Διεκδικούμε εμείς το δικαίωμα στο χαβιάρι, γιατί είμαστε αλαζόνες και αγενείς (ίσως επειδή είναι χαρακτηριστικό των νέων), γιατί κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να μας πείσει ότι σε καιρούς θυσιών οι αστοί μπορούν να πηγαίνουν πρώτη προβολή κι εμείς όχι, πως αυτοί μπορούν να φάνε την παρμεζάνα και εμείς όχι ή ακόμη και να μας αναγκάσουν να μείνουμε νηστικοί. Τα προνόμια που η μπουρζουαζία διατηρεί για τον εαυτό της είναι τα δικά μας, εμείς τα πληρώνουμε. Γι ‘αυτό και θέλουμε να τα κατακτήσουμε κάνουμε αυτό ένα θέμα αρχής. Θέλουμε όλους τους προλετάριους με τη γούνα; Όχι, θέλουμε απλώς να πάρουμε τα γουναρικά που οι αστοί φορούν εις βάρος μας και να καμαρώνουν για να μας ταπεινώσουν , κατά τα άλλα είμαστε από την πλευρά των βίσωνων, υποστηρίζουμε τον δίκαιο αγώνα τους για να αποφύγουν την εκδορά από αυτούς που κυβερνούν το ανθρώπινο είδος. Το δικαίωμα να πάρουμε στην κατοχή μας τα προνόμια της αστικής τάξης είναι ένα νέο στοιχείο από το 1968: Χθες χαλασμένα αυγά, σήμερα αυτομείωση. Οκτώ χρόνια αργότερα υπάρχει ένα νέο κοινωνικό υποκείμενο, απρόβλεπτο και εξαιρετικά καινούργιο, του οποίου οι μακρινές ρίζες μπορούν να αναγνωριστούν στο νεανικό 1968 , στην εξέγερση των μακρυμάλληδων, αυτών που απομακρύνονταν από το σπίτι, στην πρώτη νέα μουσική. Ένα νέο κοινωνικό υποκείμενο που εισέρχεται με τα δικά του σχήματα και με εκρηκτικό τόνο στη σκηνή της ταξικής πάλης ή καλύτερα της καθημερινής ζωής. Είναι το νεανικό προλεταριάτο, εκείνο το πραγματικό και όχι οι πολλές ετικέτες που πολλοί έχουν κολλήσει, όπως στην περίπτωση των αντιφασιστικών επιτροπών, που ξαφνικά μετατράπηκαν σε νεανικά κέντρα. Το νεανικό προλεταριάτο είναι ένα άλλο πράγμα, είναι ένα κίνημα του οποίου η δύναμη βασίζεται στην δημιουργικότητα (η οποία δεν είναι αξεσουάρ περισσότερο ή λιγότερο περιττό, αλλά είναι η ουσία) του οποίου η επιβίωση συνδέεται με την ικανότητα να χρησιμοποιήσει την δύναμη, γιατί το θέμα είναι για τους νέους: ή η συνολική περιθωριοποίηση, ή η συνολική ισχύς, εξουσία. Παρά την κόκκινη διοίκηση στον Δήμο, το προνόμιο της πρώτης δόθηκε για μιαν ακόμη φορά στην μιλανέζικη μπουρζουαζία, ως εκ τούτου θα κινητοποιηθούμε για να εμποδίσουμε τους αστούς να εισέλθουν στην Scala: μιας και μας την έχουν αρνηθεί θα κάνουμε τα πάντα για να την αρνηθούμε σε αυτούς. Αν δεν καταφέρουμε να αυτομειώσουμε, θα αυτομειώσουμε τους θεατές. Ο Paolo Grassi, σοσιαλιστής και διευθυντής της Σκάλα μας είπε ότι είναι σωστό οι αστοί που θέλουν να παν στην πρώτη να πληρώνουν 100.000 λίρες το εισιτήριο, γιατί με αυτό τον τρόπο χρηματοδοτούν την πολιτιστική παραγωγή , εμείς του απαντούμε πως το ποσό που θα μαζευτεί από την πρώτη παράσταση πρέπει να πάει στα κέντρα αγώνα ενάντια στην ηρωίνη, ότι ο πολιτισμός πρέπει να είναι των προλετάριων. Το ραντεβού είναι για όλους τρίτη βράδυ στις 17.30 στο κέντρο με τις μοβ σημαίες μας” («Questa prima non s’ha da fare» , »Αυτή η πρώτη δεν θα γίνει» VIOLA n. 1, 7 δεκέμβρης 1976).

Παρασκευή 24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1976. Palermo: κατάληψη της Σχολής Καλών Τεχνών, di Lettere        “Οι φοιτητές του Palermo καταλαμβάνουν la facoltà di Lettere και στην συνέχεια τις άλλες τις επόμενες ημέρες για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην απόφαση της ακαδημαϊκής κοινότητας να εφαρμόσει την εγκύκλιο Malfatti της 3 δεκεμβρίου, που απαγορεύει στους φοιτητές να δώσουν περισσότερες εξετάσεις στην ίδια ύλη και κατεδαφίζει την απελευθέρωση του προγράμματος σπουδών που ισχύει από το ‘68. Ο Malfatti (…) προετοιμάζει ένα σχέδιο μεταρρύθμισης που προβλέπει την εισαγωγή δυο επιπέδων βαθμολόγησης και διπλώματος,  την υποδιαίρεση των καθηγητών σε δυο διακριτούς ρόλους (εντεταλμένους και τους συνεργάτες), τον αυστηρό έλεγχο προγράμματος σπουδών από πλευράς καθηγητών,  την κατάργηση των μηνιαίων κλήσεων, την αύξηση των φόρων” (Piero Bernocchi, Dal ‘77 in poi, Από το »77 και μετά, Roma, Erre Emme Edizioni, 1997; σελ. 143).

Δευτέρα 17 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1977. Napoli e Salerno: εβδομάδα κινητοποίησης στο Πανεπιστήμιο Στο Πανεπιστήμιο της Napoli αποφασίζεται μια εβδομάδα κινητοποιήσεων ενάντια στην εγκύκλιο Malfatti στις σχολές Καλών Τεχνών, Οικονομίας και εμπορίου, στο Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών. Στις 19 θα ξεκινήσει μια εβδομάδα κατάληψης και στο Salerno.

Σάββατο 22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1977. Jaquerie: διαδήλωση ενάντια στην στρατιωτικοποίηση της πόλεως της Bologna “Μερικές γνώσεις και η διορατικότητα σχετικά με την πραγματικότητα της Μπολόνια οδηγούν τους αγωνιστές της «Κολεκτίβας Jacquerie» να επιλέξουν την κεντρική πρωτοβουλία, με αυτομειώσεις στους κινηματογράφους και τα πολυτελή εστιατόρια στο εμπορικό κέντρο, σαν ένα πέρασμα υποχρεωτικό και για την εξάπλωση των νεανικών κέντρων. Η «Jacquerie» δεν είναι ακόμη ένα κίνημα, είναι μια συμπεριφορά κατ ‘ανάγκην μειοψηφική και ρήξης. (…) Στην διαδήλωση της 22ης ιανουαρίου ενάντια στην στρατιωτικοποίηση της πόλης βλέπουμε να εκδηλώνονται στην πορεία όλες εκείνες οι μορφές έκφρασης που πολλοί πατερναλιστικά είχαν εκχωρήσει στις φεμινίστριες και σε «εκείνους του Radio Alice»” (Gad Lerner e Mirko Pieralisi, «Democrazia e organizzazione nel movimento: l’esperienza di Bologna» OMBRE ROSSE n. 21, giugno 1977, pag. 8). Breve la vita felice di Jacquerie:

[Στο ρυθμό του τραγουδιού Συγγνώμη θέλεις να χορέψουμε,  Scusi vuol ballare con me, του Adriano Celentano]

ΣΩΠΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΦΩΝΕΣ, ΣΒΗΝΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ, ΚΑΙ ΜΕΣ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΑΚΟΥΣ ΝΑ ΨΙΘΥΡΙΖΟΥΝ: TACCIONO LE VOCI, SI SPENGONO LE LUCI E NEL BUIO SENTI SUSSURRAR:

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ / ΟΡΓΑΝΩΣΗ / ΕΝΟΠΛΗ ΠΑΛΗ / ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ           AUTONOMIA OPERAIA / ORGANIZZAZIONE / LOTTA ARMATA / RIVOLUZIONE

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 10 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΧΟΡΟΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟΚΛΙΝΟΥΣΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ                XV

Οι κινηματογράφοι ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία συσσώρευσης δύναμης , συσσωμάτωσης ενάντια στον αποκλεισμό, την αλλοτρίωση και την διαίρεση. Ο αγώνας στους κινηματογράφους δείχνει ότι μπορούμε να νικήσουμε την περιθωριοποίηση, πως μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, ότι μπορούμε να γίνουμε πρωταγωνιστές. Ο αγώνας για την αυτο-μείωση στους κινηματογράφους έχει γίνει μια αναμέτρηση μεταξύ νέων και συστήματος, και σήμερα από το Μιλάνο εξαπλώνεται σε άλλες πόλεις, Ρώμη, Μπέργκαμο, Μπρέσια. Η αυτομείωση είναι ήδη μια στιγμή πολιτιστικής επανάστασης. Είναι η επιβεβαίωση του δικαιώματος να παίρνουμε τα προνόμια που η αστική τάξη προορίζει για τον εαυτό της. Είναι η πολιτιστική απόρριψη της ύπαρξης των παραστάσεων ταινιών πρώτης προβολής. Είναι η άρνηση, και το επιβεβαιώνουν οι νέοι, να υφίστανται την κοινωνία των θυσιών. Αρνούμαστε να κάνουμε θυσίες, αρνούμαστε να πληρώνουμε στο δέρμα μας και με τη ζωή μας την κρίση του καπιταλισμού. Ο αγώνας στους κινηματογράφους είναι επίσης αγώνας ενάντια στην κουλτούρα της βίας και της παραπλάνησης των ανθρωπίνων και σεξουαλικών σχέσεων που η αστική τάξη προσπαθεί να επιβάλει σε όλους τους προλετάριους. Προτείνουμε: 1) ο αγώνας στους κινηματογράφους πρώτης προβολής να εξαπλωθεί σε όλη την Ιταλία ως πεδίο συσσωμάτωσης και συσσώρευσης δύναμης των νέων 2) η δύναμη που συγκεντρώνουμε να εξαπλωθεί όχι μόνο στους κινηματογράφους, αλλά και στις αίθουσες χορού,  στα θέατρα και σε κάθε τόπο όπου ασκείται ιδεολογική βία την οποίαν η μπουρζουαζία επιβάλει στο  προλεταριάτο. Το δικό μας όχι στην κοινωνία των θυσιών πρέπει να εξαπλωθεί στα εργοστάσια, με την άρνηση συνεργασίας στην δουλειά, με το σαμποτάζ ενάντια στην αύξηση των ρυθμών παραγωγής, με την ντε φάκτο μείωση του χρόνου εργασίας, με τις περιπολίες να εμποδίζουν τα μικρά αφεντικά να χρησιμοποιήσουν την μαύρη εργασία, να εκμεταλλεύονται τους μαθητευόμενους, με τις περιπολίες να εμποδίζουν τις υπερωρίες. (…) Το όχι μας στην κοινωνία των θυσιών είναι το δικαίωμα να καταλαμβάνουμε ακίνητα και κοινωνικά κέντρα των οποίων ζητούμε την χρηματοδότηση, σπίτια στα οποία να ζούμε από κοινού, είναι το δικαίωμα να επιβάλουμε πολιτική τιμή στα εστιατόρια, στα λουσάτα καταστήματα ένδυσης,  στα πολυκαταστήματα. Έχουμε ανάγκη να μαζέψουμε δύναμη, δύναμη ζωής, δύναμη για να την αναστρέψουμε ενάντια στον αφέντη.  Ο αγώνας στους κινηματογράφους,οι καταλήψεις ακινήτων, είναι στιγμές συσσώρευσης δύναμης. Δύναμη να την χρησιμοποιήσουμε ενάντια σε αυτούς που σπέρνουν την ηρωίνη ανάμεσα στους νεαρούς προλετάριους, ενάντια σε αυτούς που επιβάλουν μυστικιστικές ιδεολογίες, νεοκαθολικές και ατομικιστικές, που η μόνη τους αξία είναι να διαχωρίζουν τους νέους και να τους χειραγωγούν.   Προτείνουμε επίσης: 1) από σήμερα και στη συνέχεια σε κάθε πολιτιστική πρωτοβουλία να υπάρχει πολιτική τιμή. Αυτό το κριτήριο ισχύει και για κάθε δημόσια πολιτιστική πρωτοβουλία ενάντια σε κάθε προσπάθεια εξαπάτησης από τ’ αριστερά τύπου: «κι εμείς σύντροφοι είμαστε, χρειάζεται να χρηματοδοτηθούμε», και ξεκινούμε αυτή τη φάση με την αυτομείωση στο σόου του Radio Canale 96 του Milano με τον τραγουδιστή Antonello Venditti, την προσεχή τρίτη στο Milano. Το ίδιο κριτήριο θα επιβάλλουμε στην συναυλία της CL στο Palalido του Milano με τον Alan Stivell. 2)  Προτείνουμε επίσης να δηλωθεί τελεσίγραφο στην κόκκινη δημοτική αρχή του Milano: ή ο Δήμος ζητά από τον Νομάρχη να επιβάλλει το πολιτικό τιμολόγιο στις παραστάσεις πρώτης προβολής και να κατανέμει τα έσοδα από την πρώτη παράσταση της Scala στους νεανικούς οργανισμούς βάσης, στα κοινωνικά κέντρα, για να παράξουν πολιτισμό αυτόνομα και να χρηματοδοτήσουν τον αγώνα ενάντια στην ηρωίνη, ή θα κινητοποιηθούμε μαζικά για να εμποδίσουμε την παράσταση της Scala, στις 7 δεκεμβρίου, η οποία αποτελεί προσβολή στην μιζέρια των προλετάριων. 3) Να εξαπλωθεί ο αγώνας και η αντιπληροφόρηση για την ηρωίνη σε ολόκληρη την Italia. 4) Να φθάσουμε με ισχύ στην περίοδο καταναλωτικών οργίων των Χριστουγέννων, ξεκινώντας μιαν εκστρατεία για τα πολιτικά τιμολόγια, για το δικαίωμα στο δώρο, για Χριστούγεννα, τέλος πάντων, ενάντια στις θυσίες.  (…) Αυτό το συνέδριο, αυτή η συνάντηση είναι ένα βήμα εμπρός από το Parco Lambro, διότι έρχεται η συνειδητοποίηση πως η λύση είναι μόνο στα χέρια μας, πως δεν πρέπει να υπάρχουν αναθέσεις ούτε ακινησία. Ή θα πείσουμε τους εαυτούς μας γι αυτό ή η περιθωριοποίηση και η αλλοτρίωση θα επιδεινωθούν, η διάδοση της ηρωίνης, τα άσχημα συναισθήματα όλων μας.  Ή η ανίσχυρη μοναξιά, η η συλλογική δύναμη. (…) Περιμέναμε κάτι τις, πολύ περισσότερα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης μας αυτή τη στιγμή. Η λύση βρίσκεται σ’ εμάς” (βρίσκεται στο AA.VV., Sarà un risotto che vi seppellirà, Θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει, Milano, Squilibri, 1977: σελ. 96-99).

Τρίτη 7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1976. Έφοδος στο Θέατρο Teatro alla Scala του Milano “Όταν στις 7 δεκεμβρίου ’76 τα «κέντρα νεανικού προλεταριάτου, circoli del proletariato giovanile» της hinterland θέλησαν να προσπαθήσουν ξανά την διαμαρτυρία της «πρώτης», δέχτηκαν την επίθεση της αστυνομίας, αμέτρητο ξύλο, καταδιώκτηκαν σε όλη την πόλη. Μια δεκαριά συλλήψεις, δικαστήρια, καταδίκες” (AA.VV., Agenda rossa, κόκκινη Ατζέντα, Roma, Savelli, 1977; σελ. “14 ιουνίου”).

“Στην «πρώτη » της Scala δέκα χρόνια μετά. Στις 7 δεκεμβρίου στο Milano είναι του Sant’Ambrogio, η γιορτή του Προστάτη της πόλης: η μιλανέζικη μπουρζουαζία εγκαινιάζει αυτή την ημερομηνία με την πρώτη παράσταση της Scala ένα καινούργιο χρόνο εκμετάλλευσης και κυριαρχίας, επιδεικνύοντας τον πλούτο και τα προνόμια της. (…) To νεανικό προλεταριάτο θα πάει στην Scala, πρέπει να πάει στην Scala, το έχει ανάγκη: θα είναι πολύ δύσκολο να πάμε δημιουργικά, αλλά θα κάνουμε ότι μπορούμε, θα είμαστε εκεί να φωνάξουμε πως θέλουμε να ζούμε και πως δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε θυσίες. Γιατί φέτος και όχι την περασμένη χρονιά στην πρώτη; Διότι φέτος η πρώτη στην Scala είναι – για την μιλανέζικη μπουρζουαζία – μια ευκαιρία πολιτικής επιβεβαίωσης επί του προλεταριάτου, είναι η επίδειξη μιας δύναμης που χτίζει ξανά, είναι η προσβολή στο προλεταριάτο που είναι αναγκασμένο να κάνει θυσίες για να στείλει τους αστούς στην πρώτη. Η πρώτη της Scala είναι σήμερα μια πολιτική καταληκτική ημερομηνία.

ΝΑ ΨΟΦΗΣΕΙ Η ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ Η ΑΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ

ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 8/9 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΤΙ ΛΕΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ; / ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! / ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ; / ΟΛΑ!               XIII

Αυτή είναι η πραγματικότητα που μας προτείνει η μπουρζουαζία, κι εμείς οι νέοι, απομονωμένοι και αλλοτριωμένοι στα εργοστάσια και στα σχολεία, βρισκόμαστε την κυριακή το μεσημέρι να εκτονώνουμε τις απογοητεύσεις και την καταπίεση με ταινίες που μας προτείνουν μια ψεύτικη σεξουαλική απελευθέρωση (…). Το κίνημα των γυναικών και των νέων ανακαλύπτει ξανά ένα νέο τρόπο να βρισκόμαστε, να είμαστε μαζί, βλέπουμε το σεξ σαν επικοινωνία δημιουργικών υπάρξεων, ίσων και ομοίων (…). Με την αυτομείωση προωθούμε τον στόχο να δώσουμε στους εαυτούς μας την δυνατότητα να βλέπουμε αυτά τα film που κατά κάποιον τρόπο συμμετέχουν στα προβλήματα που βρίσκονται κάτω από την παρούσα συζήτηση. (…) Βαρεθήκαμε να ζούμε σαν ποντίκια. (…) Ξεκινώντας από αυτό, από το γεγονός πως βαρεθήκαμε την κοινωνία των θυσιών, από το γεγονός πως τα πράγματα πρέπει ν’ αλλάξουν από τώρα, αμέσως, εδώ και τρεις εβδομάδες χιλιάδες νέοι πήγαν στο κέντρο της πόλης και είδαν αυτές τις ταινίες που δεν μπόρεσαν ποτέ να δουν σε εκείνους τους κινηματογράφους στους οποίους δεν μπόρεσαν ποτέ να μπουν. Είδαμε το »Εννιακόσια», »Την τελευταία γυναίκα» «Novecento», «L’ultima donna», κλπ. Την Κυριακή αφεντικά και αστυνόμοι τσατισμένοι, θυμωμένοι εναντίον μας ήθελαν να μας απαγορεύσουν να κατέβουμε στην πλατεία. Χιλιάδες νέοι νίκησαν αυτό το σχέδιο γυρνώντας στους δρόμους του κέντρου, μπαίνοντας σε κινηματογράφους και θέατρα διαβάζοντας ανακοινώσεις, μπλοκάροντας επιδεικτικά κάποιες ταινίες. (…) Μα όλο αυτό δεν είναι παρά η αρχή! Δεν φτάνει να πάρουμε το κέντρο, πρέπει επίσης ν’ αλλάξουμε πρόσωπο στη γειτονιά που ζούμε. Δεν φτάνει να πάρουμε τους κινηματογράφους, πρέπει να κατακτήσουμε το δικαίωμα στη ζωή, στην ευτυχία, στη διασκέδαση. Δεν φτάνει να δούμε ένα film φτιαγμένο από άλλους, πρέπει να φτιάξουμε μια δική μας κουλτούρα που να ξεκινά από τις ανάγκες μας, τις επιθυμίες μας και την θέληση μας να περάσουμε καλά, να διασκεδάσουμε” (AA.VV., Θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει, Sarà un risotto che vi seppellirà, Milano, Squilibri, 1977: σελ. 90-93).

Το κείμενο της ανακοίνωσης που διαβάστηκε στους κινηματογράφους:

“Οι νέοι απορρίπτουν τις «αναγκαίες θυσίες». Σήμερα, για τρίτη συνεχόμενη φορά, κατεβαίνουμε στην πλατεία στο κέντρο της πόλης από την οποίαν έχουμε αποβληθεί. Είμαστε εδώ σήμερα για να επαναβεβαιώσουμε το δικαίωμα όλων των προλετάριων να παίρνουν αυτό που οι αστοί κρατούσαν για τον εαυτό τους: λούσα, προνόμια, κινηματογράφο, θέατρα, αίθουσες χορού. Βρισκόμαστε εδώ για να καταγγείλουμε την την «κοινωνία των θυσιών», όπως το ’68 βρεθήκαμε μπροστά στην Bussola και την Scala για να καταγγείλουμε την «κοινωνία της κατανάλωσης». Θυσίες για τους προλετάριους, προνόμια για τους αστούς: όμως μαθαίνουμε να χτυπούμε και να παίρνουμε ότι μας ανήκει. Παίρνουμε τα σινεμά, τα θέατρα, τις αίθουσες χορού, έτσι όπως παίρνουμε τα σπίτια και τις θέσεις εργασίας. Τις θυσίες να τις κάνουν τα αφεντικά. (…) Επιβεβαιώνουμε την θέληση μας να μας υπολογίζουν, να αλλάξουμε τον κόσμο, κι όχι να τελειώσουμε στο πιάτο της ηρωίνης, δεν θα ταίσουμε εμείς την ηρωίνη, δεν θα καταλήξουμε στην ανεργία, ούτε στις οκτώ ώρες μισθωτής εκμετάλλευσης. Θέλουμε επίσης να χτυπήσουμε και την ποιότητα των ταινιών, ταινιών που παραπλανούν τους προλετάριους στις προσωπικές σχέσεις, που εμπορευματοποιούν το κορμί της γυναίκας και κάθε ανθρώπινη σχέση. Με αυτή την δύναμη, συνείδηση και εμπειρία, ετοιμάζουμε από τα κάτω ένα δημιουργικό εθνικό happening του νεανικού προλεταριάτου και όλων των νεανικών και αυτόνομων οργανισμών συνοικίας στις 27/ 28 νοεμβρίου στο Milano” (βρίσκεται στο AA.VV., Θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει-Sarà un risotto che vi seppellirà, Milano, Squilibri, 1977: σελ. 85-86).

Σάββατο και Κυριακή 27 – 28 ΜΟΕΜΒΡΙΟΥ 1976. Happening του νεανικού προλεταριάτου στο Πανεπιστήμιο Statale του Milano “Ενώ η αυτομείωση εξαπλώνεται στα εστιατόρια, I Circoli Proletari Giovanili di Milano – τα Νεανικά Προλεταριακά Κέντρα του Μιλάνο επιβάλλουν, στις 27-28 νοεμβρίου ’76, το «εθνικό Happening του νεανικού προλεταριάτου». H συνάντηση επικυρώνει, μέσα στην έλλειψη συνοχής των συζητήσεων, των παρεμβάσεων για την ηρωίνη, στην ιδεολογική διάσπαση των παρευρισκομένων και την σιωπή, μια κατανοητή κατάκτηση: τον θάνατο της ιδεολογίας. Ούτε οι «χαμαιλέοντες» του Mls (Movimento Lavoratori per il Socialismo, πρώην MS, Movimento Studentesco) ούτε οι αντί-πολιτικοί αυθορμητιστές βετεράνοι του Lambro, ούτε οι διάφορες επιτροπές κατάφεραν να ηγεμονεύσουν επί της συζήτησης στην Statale. Καμιά ιδεολογική-πολιτική πρόταση εκτός από εκείνη, την βασική, της παρουσίας και των αναγκών τους, βγήκε νικηφόρα από την Statale”. (Gabriele Martignoni – Sergio Morandini, Il diritto all’odio, Το δικαίωμα στο μίσος, Verona, Bertani, 1977: σελ. 74-75).

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΜΑΣ

ΤΙ ΤΡΩΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ; / ΧΑΒΙΑΡΙ ΧΑΒΙΑΡΙ! / ΤΙ ΤΡΩΜΕ ΕΜΕΙΣ; / ΤΟΝ COSSIGA ΣΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ / ΤΟΝ CARAMBA ΓΙΑ ΣΥΝΟΔΕΥΤΙΚΟ

[Francesco Maurizio Cossiga υπουργός εσωτερικών, caramba από το carabiniere-καραμπινιέρος]

ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, ΑΥΤΟ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ‘68, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ 1977                     XIV

Το κείμενο της αφίσας της συνάντησης:

“Happening στο Milano στις 27 και 28 νοεμβρίου. Προβληματισμός και σκέψεις επάνω στην περίοδο των εορτασμών μέχρι το Parco Lambro, την αμφισβήτηση των ρεβιζιονιστών, την άρνηση τους να ενσωματώσουν το κίνημα με το festival της κομουνιστικής νεολαίας FGCI στη Ravenna. Οι καταλήψεις σπιτιών, η μάχη ενάντια στην ηρωίνη, η αυτομείωση των κινηματογράφων και η αμφισβήτηση της αστικής κουλτούρας, η νεανική ανεργία: σχεδιασμός προκαταρκτικής εκπαίδευσης, μαύρη εργασία, υπερεκμετάλλευση, επισφαλής εργασία. Η διεύρυνση της δημιουργικότητας στους χώρους εργασίας και στις γειτονιές, η κριτική στην «απαρχαιωμένη στράτευση», η πολιτιστική επανάσταση, η ανάγκη και η επιθυμία δύναμης και ισχύος, η ανάγκη να μας λαμβάνουν υπόψη που όλο και περισσότερο εκφράζουμε και διεκδικούμε. Οι φυλές των αλλοτριωμένων, των αποκλεισμένων, των φρικιών, νεαρών προλετάριων απ’ όλη την Ιταλία αποβιβάζονται στο Milano. Δυο μέρες με παιχνίδια, συζήτηση, μουσική και… η θέληση και η επιθυμία να ζήσουμε, να μας δώσουμε όλη την εμπειρία μας. (…) Τα γκρι γιλέκα μας αρνήθηκαν τα πάντα, μας κρατούν πεινασμένους, μας γδύνουν με τα σβησμένα τους μάτια, θα ήθελαν να μας διασκορπίσουν στο τσιμέντο αυτής της πόλης, με τα γουρουνίσια τους στόματα θα ήθελαν να μας καταπιούν στα σάπια τους έγκατα των γκέτο. Από εδώ και πέρα ο άνεμος της απελπισίας μας θα ουρλιάζει κάθε στιγμή στα αυτιά των γκρι γιλέκων. Ο θυμός μας  θα ταράξει τα τσίγκινα μυαλά τους. Τα χρώματα της γλυκύτητας μας θα βάψουν τον τρόμο τους. Η περιφρόνηση τους θα αυξήσει τη δύναμη μας. Η αλαζονεία τους θα μεγαλώσει τη δύναμη μας. Θα χαθούν μες την αλαζονεία τους. Ξεθάψαμε τα πολεμικά μας τσεκούρια! Δεν θα καπνίσουμε πλέον την πίπα της ειρήνης με τα γκρι γιλέκα” (βρίσκεται στο AA.VV.,Sarà un risotto che vi seppelliràΘα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει, Μilano, Squilibri, 1977: σελ. 95-96)

“Στις 27-28 νοεμβρίου έλαβε χώρα στο Milano η συνάντηση των Κέντρων του Νεανικού Προλεταριάτου, Circoli del Proletariato Giovanile. Σημάδεψε το τέλος της ιδεολογίας, της ανάθεσης, του βολονταρισμού. Σημάδεψε επίσης την κρίση των μορφών κατηχητικής επικοινωνίας και γλώσσας. Το υποκείμενο δεν θέλει πλέον να αναθέτει στο λεξιλόγιο την εκπροσώπηση (κατηχητικού τύπου) της ζωής. Θέλει να ζήσει. Και ήταν το happening. (…) Η απόρριψη, η παραδοξότητα η εξέγερση είναι η δυνατότητα μιας καινούργιας ιστορίας, να κάνουμε ν’ ανθίσει εκείνο που επείγει: Ένα άλλο Εξήντα οκτώ με άλλη όπλα” Dal movimento giovanile al movimento di liberazione dalavoro«A/Traverso», δεκέμβρης 1976, »Από το νεανικό κίνημα στο κίνημα απελευθέρωσης από την εργασία», σελ. 8). Μια παρέμβαση:

“Ένας σύντροφος, προηγουμένως, χρησιμοποίησε εκείνο το θλιβερό λεξιλόγιο που σήμερα το πρωί μεταχειρίστηκε από έναν άλλον σύντροφο… εκείνον που έλεγε, θυμάστε, δεν ξέρω… «εγώ έκανα το ‘68»… και έμοιαζε ένας βετεράνος του πολέμου 15-18, που μας μιλά για τα πράγματα που έκανε τότε κλπ. Εδώ κανείς δεν θέλει να υποβαθμίσει την εμπειρία του ’68, ήταν κάτι μεγάλο, τεράστιο κλπfu , όμως κανείς δεν μπορεί να έρχεται εδώ να μας κάνει το μάθημα. Όταν εμείς χρησιμοποιούμε αυτό το νέο λεξιλόγιο, όταν εμείς συμπεριφερόμαστε με αυτό τον τρόπο, πιστεύω πως κάνουμε μια ρήξη με το παρελθόν (…). Ωραία, εγώ λέω πως όταν εμείς λέμε – όπως ειπώθηκε – πως μια μέρα στα λιβάδια της Αμερικής θα καταστρέψουμε τις μητροπόλεις, θα επιστρέψουν τα λιβάδια, θα επιστρέψουν οι βίσωνες και θα επιστρέψουν οι ινδιάνοι, δεν κάνω άλλο από το να μιλώ με ομορφότερο τρόπο, με ένα τρόπο  – σύμφωνα μ’ εμένα – που ακούγεται ωραιότερα… δεν κάνουμε άλλο από το να λέμε πως μιαν ημέρα εμείς θα καταστρέψουμε τα αστικά τέρατα Milano, για παράδειγμα, ή όπως το δικό μου Porto Marghera και Mestre, και πως μια μέρα σε αυτά τα μέρη θα επιστρέψουμε εμείς με την ελευθερία μας, και με τη φύση μας να ξεδιπλώνεται ελεύθερη δίχως πλέον κανένα αφεντικό” (βρίσκεται στο Gabriele Martignoni – Sergio Morandini, Το δικαίωμα στο μίσος-Il diritto all’odio, Verona, Bertani, σεπτέμβρης 1977: σελ. 397).

Από το κείμενο της καταλυτικής πρότασης: “Μετά τις 20 ιουνίου οι εφημερίδες εξαπέλυσαν μια εκστρατεία ενάντια στους νέους. Μετά  το Parco Lambro είπαν πως οι απομονωμένοι επιζήσαντες σφάζονταν μεταξύ τους. Η κατάληξη αυτής της συνάντησης είναι πως αντιθέτως το νέο αναδύεται. Το Parco Lambro στο Milano παρήγαγε ένα πλατύ διάλογο επάνω στη δραματική κατάσταση στην οποία ζει η νεολαία. Το ParcoLambro υπήρξε ο πιστός καθρέπτης μιας πραγματικότητας αλλοτρίωσης, μοναξιάς, έλλειψης δύναμης ώστε να αλλάξουν τα πράγματα. (…)Μέσα σε αυτή την κατάσταση γεννήθηκε στο Milano, μια βιαιότατη πόλη που διασπά και διαχωρίζει, η μάχη στους κινηματογράφους.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ / ΑΓΡΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ / ΜΠΛΟΚO AΠΟΧΗ ΑΠ’ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ / ΣΑΜΠΟΤΑΖ

ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ, ΜΟΝΟ Ο ΘΥΜΟΣ ΜΑΣ, Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΙΧΩΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 7 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΕΠΑΝΩ ΕΠΑΝΩ ΕΠΑΝΩ / ΟΙ ΤΙΜΕΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ / ΑΡΠΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ / ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ        XII

Δευτέρα 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1976. Milano: πρώτη προσπάθεια αυτομείωσης “Στον κινηματογράφο Diana στο Milano πραγματοποιείται η πρώτη επιτυχημένη προσπάθεια αυτομείωσης, τετρακόσια άτομα μπαίνουν στην αίθουσα πληρώνοντας ένα εισιτήριο πέντε φορές μικρότερο από την τιμή του καταλόγου. Το συμβάν είναι η αρχή μιας πρακτικής που θα εξαπλωθεί, αμέσως, στα άλλα μιλανέζικα σινεμά για να φθάσει στην Ρώμη και σε άλλες επαρχιακές πόλεις (Bergamo, Brescia και Verona)” (Gabriele Martignoni – Sergio Morandini, Il diritto all’odio, το δικαίωμα στο μίσος Verona, Bertani, 1977: σελ. 74). Η δεύτερη διαδήλωση για την αυτομείωση θα ακολουθήσει μια εβδομάδα αργότερα, στις 7 νοεμβρίου.

Κυριακή 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1976. Milano: τρίτη διαδήλωση για την αυτομείωση “Είναι ο κόκκινος νοέμβρης των κέντρων. Ξεκινούν τα νεανικά κέντρα του κέντρου της πόλης μαζί με άλλα που αναφέρονται οργανωτικά στο MLS, Κίνημα Εργαζομένων για τον Σοσιαλισμό : πρώτη κυριακή 500, δεύτερη 3000, τρίτη 7000. Είναι μια διαδικασία σε συνεχή αύξηση που ενώνει τους νέους της hinterland και των πόλεων και που, ταυτόχρονα, στο δικαίωμα στην αφθονία ή και επάνω στην από »ηθικής» πλευράς κριτική στα λούσα, προνόμιο των αστών, ενώνει τους νέους με όλους τους προλετάριους: στα εργοστάσια γίνεται μεγάλη συζήτηση, οι εργάτες συμφωνούν, το ΚΚΙ βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, σε αμηχανία. Στο ενωτικό συντονιστικό συμμετέχουν σχεδόν 50 κέντρα, αναδύονται καινούργια, άλλα αναζωογονούν την ύπαρξη τους. Τα προλεταριακά κέντρα εγκαταλείπουν τις συναντήσεις διότι υπάρχει πολύ βία και ανταγωνιστικότητα στις συζητήσεις αλλά καταφέρνουν έτσι κι αλλιώς να είναι πλειοψηφικά στις αποφάσεις και στην πλατεία, στους δρόμους: μετά την δεύτερη κυριακή αναδύεται η αυτονομία των νέων. (…) Για να ξανακατέβουν στην πλατεία την τρίτη κυριακή πρέπει να συγκρουστούν με την AO, Εργατική Πρωτοπορία, της οποίας η παρουσία είναι μικρή αλλά »ποιοτική», η οποία προτείνει να περιοριστούν στη διανομή ενός φυλλαδίου στους κινηματογράφους πρώτης προβολής, ίσως για να πείσουν τους αστούς πως έχουν δίκιο, boh. Μετά είναι η σειρά του MLS το οποίο, έχοντας τονώσει τον αγώνα απλά για να πιέσει το δημοτικό συμβούλιο και μιας και η κινητοποίηση κάτω από τον Δήμο ουσιαστικά απέτυχε, προσπαθεί να εγκλείσει στην παρανοϊκή εναλλακτική του παράνοια το κίνημα: αυτοδιαχείριση 4 αιθουσών και την συνηθισμένη συνέλευση των πεφωτισμένων της αριστερής κουλτούρας για να μας ακούσει να λέμε πως έχουμε δίκιο (…). Και αυτή η πρόταση θα απορριφθεί και θα ξαναβρεθούμε στην πλατεία 7000 από εμάς, ο αγώνας θα εξαπλωθεί στα θέατρα και στις αίθουσες χορού, ενώ η αστυνομία υποχρεώνεται να οπισθοχωρήσει, να κάνει πίσω. Σε αυτή την σύγκρουση του συντονιστικού αναδύονται τουλάχιστον δυο νέα στοιχεία: το πρώτο, η απόρριψη της πολιτικής εννοούμενης ως απόκτηση επιπέδων ιδεολογικής συνείδησης, δηλαδή πως το εάν πας στο σινεμά να δεις δέκα φορές την ταινία «la corazzata Potienski» »το θωρηκτό Ποτέμκιν», ή «All’armi siam fascisti», »Στα όπλα είμαστε φασίστες», γίνεσαι ένας αριστερός, ένας δικός μας, ο αγώνας, το γεγονός αυτό καθεαυτό της αυτομείωσης είναι η ανώτατη πολιτιστική αξία  που μπορούσε να εκφραστεί και όχι η αυτοδιαχείριση του κινηματογράφου (…). Το δεύτερο στοιχείο είναι η δυσανεξία στη συμμετοχή σε συναντήσεις όπου υπάρχουν δονήσεις βίας, ανταγωνισμού, πονηριάς. Ίσως επειδή οι νεαροί προλετάριοι την υφίστανται καθημερινά αυτή την βία,  οι συναντήσεις μας είναι πολύ πιο ήρεμες, διανθίζονται με γέλια, φλιτζάνια καφέ, μπάφους, παιχνίδια, λίγα λόγια αλλά δημιουργικά, απλά, δίχως να ξεκινούμε από αναλύσεις επί των πάντων, την πολιτική γραμμή κλπ. κλπ” (AA.VV., Sarà un risotto che vi seppellirà, Θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει, Milano, Squilibri, 1977: σελ. 84-85). Ανακοίνωση των κέντρων:

“500 λιρέτες είναι η τιμή σε όλους τους κινηματογράφους πρώτης προβολής την κυριακή. (…) Επιβεβαιώνουμε την θέληση να κατακτήσουμε αυτό που η μπουρζουαζία κρατά για τον εαυτό της με απαγορευτικές τιμές: κινηματογράφο, θέατρα, αίθουσες χορού, ντισκοτέκ, στάδια και Χριστουγεννιάτικα δώρα, όπως και σπίτια, θέσεις εργασίας, καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Έχουμε μια μεγάλη θέληση να παίξουμε, να περνάμε καλά, να κατακτήσουμε τη χαρά με όλη μας τη δύναμη, αναγκαστικά, βίαια: είναι μια ανάγκη ριζοσπαστική, δίχως όρια, αναγκαία για να αλλάξουμε τον σκατόκοσμο που μας έδωσαν να ζούμε. Και είναι με χαρά και όλες τις δυνάμεις μας και όλη την ζωντάνια που επιβεβαιώνουμε την αποφασιστικότητα και την θέληση να επεκτείνουμε και να οδηγήσουμε μέχρι τέλους τον αγώνα για να κατακτήσουμε την αυτομείωση στους κινηματογράφους πρώτης προβολής. Αυτή η μάχη θα συνεχιστεί μέχρις ότου ο κόκκινος Δήμος του Μιλάνο υποχρεώσει στο Νομάρχη την πολιτική τιμή των 500 λιρετών στους κινηματογράφους πρώτης προβολής, έτσι για ν’αρχίσουμε. (…) Επιβεβαιώνουμε το δικαίωμα να μπορούμε να ωφελούμαστε με τα ίδια προνόμια που η μπουρζουαζία κρατά για τον εαυτό της. Το δικαίωμα στην αφθονία, στην ευχαρίστηση, στα τριαντάφυλλα και όχι μόνο στο ψωμί, είναι για εμάς μια δήλωση επί της αρχής και ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα αγώνα. (…). «Mondo porno», «Emmanuelle nera», «Giovannona coscialunga», «Gola profonda», «Dracula cerca sangue vergine, morì di sete», «Quando è bella la Bernarda, tutta nuda, tutta calda» –  »Πορνοκόσμος», »Μαύρη Εμμανουέλα», »Giovannona με τα μεγάλα μπούτια», »βαθύ Λαρύγγι», »Δράκουλας ψάχνει αίμα παρθένας, πεθαίνει από δίψα», »Τι όμορφη που είναι η Μπερνάρντα, ολόγυμνη, καυτή»

ΑΠ’ ΟΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑΝΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΔΕΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Η ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑ, ΤΟ ΧΟΡΤΟ ΝΑΙ

ΜΑΣ ΑΦΑΙΡΟΥΝ ΤΗ ΧΑΡΑ / ΜΑΣ ΑΦΑΙΡΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ / ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ / ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 6 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΧΑΡΑ ΣΕΞ ΦΑΝΤΑΣΙΑ / ΘΕΛΩ Η ΖΩΗ / ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΜΟΝΑΧΑ                      XI

Εδώ είναι το κείμενο μιας από τις πιο σημαντικές παρεμβάσεις: «Θα ήθελα να ξεκινήσω από τη δική μου σεξουαλικότητα, από την σχέση μου με τους αρσενικούς και με την ανδρική σεξουαλικότητα. Θέλω να πω αυτά τα πράγματα, διότι είναι από αυτό, από αυτή την συνειδητοποίηση που ήρθε σε μένα η επιθυμία να επαναστατήσω, να αλλάξω τα πράγματα, να κάνω την επανάσταση, και ως επανάσταση εννοώ να αλλάξει ριζικά ο τρόπος με τον οποίον είναι φτιαγμένη αυτή η κοινωνία. Η συνειδητοποίηση αυτού δεν είναι δική μου, αλλά είναι όλων των άλλων γυναικών που έχουν νιώσει την ανάγκη, όπως ένιωσα εγώ την ανάγκη να οργανώσω τον εαυτό μου, να πολεμήσω. Από τους αγώνες που οι γυναίκες ασκούν από κοινού, όπως αυτοί σχετικά με την άμβλωση, όπως το γεγονός πως ήρθαν εδώ χθες το πρωί για να πουν τα πράγματα που είπαν, όπως και το που ήρθαν εδώ όλες μαζί, τώρα, από αυτά όλα προέρχεται η δυνατότητα της νίκης. Ήρθαμε εδώ μαζί, όχι γιατί, έχοντας τον ρόλο μας ως γυναίκες, θέλουμε να τον επιβάλουμε με κάθε κόστος. Ήρθαμε εδώ όλες μαζί γιατί αυτή είναι η δύναμή μας, αυτή είναι η μόνη προϋπόθεση που μου επιτρέπει να μιλήσω και να μην φοβούμαι. Πιστεύω ότι τα πράγματα που λέω πρέπει να ξεκινούν ακριβώς από αυτό γιατί δεν είναι ένα πρόβλημα γυναικών δεν είναι θέμα της σεξουαλικότητας των γυναικών. Είναι ένα πρόβλημα επανάστασης, γιατί οι άνθρωποι, πριν κάνουν την επανάσταση, ακόμη και προτού να συνειδητοποιήσουν αν θα παραμείνουν ή όχι στο συνδικάτο, θα πρέπει να κατανοήσουν και να εντοπίσουν πρώτα απ ‘όλα τις ανάγκες τους, να τις δουν συλλογικά, και να δουν την πιθανότητα να κερδίσουν, τις δυνατότητες που υπάρχουν για τη νίκη. Το πράγμα με το οποίο ξεκινώ είναι σεξουαλική σχέση, όπως την έχω βιώσει εγώ. Στην σεξουαλική σχέση, όπως την ζει ο άνδρας, αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα, είναι ο οργασμός. Όλα αυτά που γίνονται πρώτα, στην αρχή, είναι συνάρτηση αυτού, είναι σε συνάρτηση του οργασμού, κυρίως ανδρικού. Τώρα επίσης ανακαλύφθηκε και ο γυναικείος οργασμός. Το γεγονός να αγγιζόμαστε, δεν είναι για να γνωριστούμε, να αισθανθούμε ο ένας την άλλη και να δούμε πως είμαστε, αλλά σαν σκοπό έχει το αποτέλεσμα. Έχω ζήσει αυτό το γεγονός μέχρι το σημείο να θεωρώ τον εαυτό μου σαν γυναίκα μέχρι κάποιο σημείο, γιατί δεν το ζούσα ολοκληρωτικά, μέχρι τα βάθη, γιατί δεν είχα καταλάβει ότι είναι μια πρακτική που δεν είναι δική μου, πως είναι μια σεξουαλικότητα που δεν είναι δική μου, μέχρι που κατάλαβα πως εγώ δεν το θέλω πια αυτό το πράγμα, θέλω να επαναστατήσω και θέλω να το αλλάξω. Και για να το καταλάβω, το μόνο εργαλείο συνειδητοποίησης ήταν να μιλήσω γι ‘αυτό με άλλες γυναίκες, ήταν η λεγόμενη αυτοσυνείδηση, που τόσο πολύ αποδοκιμάζεται από όλους, η οποία έχει μερικά πολύ σπουδαία περιεχόμενα που δεν αφορούν μόνο τις γυναίκες. Έχει μέσα της περιεχόμενα που έχουν κατά νου, που λαμβάνουν υπ όψιν τους χρόνους των διαφόρων ανθρώπων που κατακτούν αυτή την θέληση εξέγερσης και αυτή η ικανότητα να κάνουν την επανάσταση και που δεν έχει μέσα της το όργανο της εξουσίας: εκεί μέσα δεν υπάρχει κάποιος που έχει τη γραμμή , κάποιος που έχει μελετήσει, ξεκινάμε από εμάς. Έτσι, νομίζω ότι είναι εντελώς παράλογοι, ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτα εκείνοι που αντιπαραθέτουν μεταξύ τους την αυτοσυνείδηση και τον αγώνα, εκείνοι που πιστεύουν ότι η αυτοσυνείδηση έρχεται πρώτα και ο αγώνας έρχεται μετά και νομίζω ότι αυτοί δεν λαμβάνουν υπόψη εμάς, αυτό που κάνουμε, αλλά το πώς αποκτά συνείδηση το κίνημα, επειδή το κίνημα δεν λαμβάνει συνείδηση από την μια μάχη στην άλλη, αλλά έχει μια διαδικασία που εκρήγνυται επίσης, είναι μια συνεχής διαδικασία. Πιστεύω ότι αυτοί που ισχυρίζονται ότι ο μόνος τρόπος για την ευαισθητοποίηση και την απόκτηση συνείδησης είναι ο αγώνας, δεν λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο και όχι τόσο αυτό που υπάρχει ανάμεσα σε ένα αγώνα και έναν άλλον, αλλά αυτό που τρέχει κατά μήκος αυτών των αγώνων όταν έχουν περάσει, για να τους απορρίψουν, να πουν πως ναι, υπάρχουν τέτοιες στιγμές, να πουν ότι εν τω μεταξύ ας το κάνουμε αυτό, μετά θα έρθει ο κομμουνισμός, σαν τον παράδεισο. Εγώ αντιθέτως νομίζω ότι η ανταρσία, η επανάσταση είναι ένας τρόπος ζωής. Η εξέγερση είναι ο μόνος τρόπος ζωής για να είμαστε επαναστάτες. Αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα και δεν λαμβάνεται ποτέ υπόψη η διαδικασία μέσα από την οποία σχηματίζονται τα πράγματα: είναι μια πρακτική των ανδρών, είναι μια αυταρχική πράξη, είναι μια μη επαναστατική πρακτική. Και μια πρακτική που υπάρχει σε όλες τις δομές αυτής της κοινωνίας, σε όλους τους μηχανισμούς της. Είναι μια πρακτική που υπάρχει επίσης στο κόμμα, στην οργάνωση» (Elisabetta di Rovereto, στο AA.VV., Il 2° Congresso di Lotta Continua, Το δεύτερο Συνέδριο της οργάνωσης Συνεχής Αγώνας, Roma, Coop. Giornalisti Lotta Continua, 1976; pp. 172-173).

ΝΑ ΤΡΕΜΕΤΕ ΝΑ ΤΡΕΜΕΤΕ / ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ

ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ / ΑΦΕΝΤΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ / ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ / ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile