αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 21 – χρονικό του Κινήματος ’77

SIAMO PROVOCATORI / SIAMO TEPPISTI / LAMA E COSSIGA / I VERI COMUNISTI   ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ /  ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΛΗΤΕΣ /  LAMA ΚΑΙ COSSIGA / ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΕΣ                                                                                                           XXVII

Παρσκευή 18 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977
Στη Roma το πρωί συγκρούσεις ανάμεσα σε στρατευμένους του PCI και της αυτονομίας. Η Πανεπιστημιούπολη είναι αποκλεισμένη και φρουρείται από την αστυνομία.
Η κυβέρνηση εγκρίνει ένα πακέτο σχεδίων νόμου για την δημόσια τάξη που θα παρουσιάσει στο κοινοβούλιο με ιδιαίτερη αναφορά στο κλείσιμο των «γιαφκών-κρησφύγετων» και στην αστυνομική κράτηση. “Ο Cossiga, που ερωτήθηκε από την τηλεεφημερίδα του προγράμματος του πρώτου κρατικού καναλιού TG1 κάνει μια πραγματική πολεμική δήλωση:
«Γνωρίζουμε αυτούς τους κυρίους και δεν θα επιτρέψουμε το πανεπιστήμιο να καταστεί μια γιάφκα ινδιάνων μητροπολιτάνων, φρικιών, hippyes…».
Φθάνει στη συνέχεια στο σημείο να υπαινιχθεί πως αυτόνομοι και φοιτητές γενικότερα είναι δειλοί, πως στην Ρώμη, όταν η αστυνομία έφθασε οπλισμένη με τα όλα της, αρνήθηκαν να πολεμήσουνsi sono rifi utati di combattere” (AA.VV., I non garantiti, Οι επισφαλείς, Roma, Savelli, 1977; σελ. 145). Στο Torino εισβολή της αστυνομίας σε ένα στέκι της εργατικής αυτονομίας, το circolo “Alice, Αλίκη”. Συλλαμβάνονται επτά αγωνιστές.

Σάβατο 19 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977
Στην Roma πορεία 50.000 φοιτητών που άνοιγε με το πανό «Ενότητα των φοιτητών, των εργατών, των γυναικών και των ανέργων
ενάντια στην κυβέρνηση των αποχών». Το slogan που ακούστηκε περισσότερο: «Μας πέταξαν έξω απ’ το Πανεπιστήμιο, Ci hanno cacciato dall’Università / ce la riprendiamo con
tutta la città, θα το πάρουμε πίσω ξανά μαζί με ολόκληρη την πόλη». “Η πορεία κυλάει με τρόπο μαχητικό και γεμάτη ειρωνία, μπροστά στην εθνική έδρα στις Botteghe Oscure η ομάδα περιφρούρησης του Κκι με από πίσω της γραμμές αστυνομικών, υπερασπίζεται τα γραφεία, σαν εμείς να θέλαμε να κάνουμε «εφόδους στα σπίτια του λαού»; εμείς τους κραυγάζουμε
«Gui και Tanassi είναι αθώοι, εμείς είμαστε οι αληθινοί εγκληματίες», «Είμαστε όλοι αλήτες, αληθινοί κομουνιστές  είναι ο Lama και ο Cossiga».
Όταν περνάμε μπροστά από το Bises (κατάστημα ένδυσης) ομάδες συντρόφων σπάνε τις τζαμαρίες και μοιράζουν παλτό, μπλούζες, πουκάμισα μέχρι εσώρουχα και κάλτσες. Υπάρχει μεγάλη σύγχυση μεταξύ εκείνων που συρρέουν για να πάρουν τα πράγματα και αυτών που δεν συμφωνούν, γιατί δεν πρέπει να δώσουν οποιοδήποτε πρόσχημα, σήμερα πρέπει μόνο να δείξουμε σε αυτούς που λεν πως είμαστε λίγοι αλήτες, πως είμαστε δεκάδες χιλιάδες. Πάντως η συζήτηση ανάβει σε όλη την πορεία, πέρασαν πλέον οι καιροί κατά τους οποίους αυτούς που έλεγαν «Να επανοικειοποιηθούμε τον μισθό που μας κλέβουν, να απαλλοτριώσουμε τα καταναλωτικά αγαθά», τους έβαζαν ανάμεσα σε δυο σειρές «υδραυλικών», για να τους εμποδίσουν να επαληθεύσουν έμπρακτα αυτή τους την θεωρητικοποίηση” (Dario Paccino, Sceeemi. Il rifi uto di una generazione, Ηλίθιοι. Η απόρριψη μιας γενιάς, Roma, I Libri del NO, Τα βιβλία του ΟΧΙ, 1977; σελ.
65). Στο Milano πορεία των συλλογικοτήτων που έχουν καταλάβει το πανεπιστήμιο. Συγκρούσεις μεταξύ αγωνιστών της Autonomia Operaia και της ομάδας περιφρούρησης της Avanguardia Operaia: τέσσερις τραυματίες.

Δευτέρα 21 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977
Roma: “Σε μια πολυπληθή συνέντευξη τύπου προβάλλεται το video-tape που είχε γυριστεί με ευκαιρίας την εκδίωξη του
Lama. L’atteggiamento «carrista» , η πολεμική συμπεριφορά της ομάδας περιφρούρησης του PCI τεκμηριώνεται έγκαιρα με ακρίβεια και ο τύπος πρέπει να την λάβει υπόψη του” (AA.VV., Movimento Settantasette. Storia di una lotta, Κίνημα Εβδομήντα επτά. Ιστορία ενός αγώνα, Torino, Rosenberg & Sellier, 1979; σελ. 124).
Επιστολή των Ινδιάνων Μητροπολιτάνων, Lettera degli Indiani Metropolitani στον υπουργό Εσωτερικών Francesco Cossiga:

“Karo ministro… Αγαπητέ υπουργέ … με μεγάλη ικανοποίηση μπορέσαμε να δούμε, από το μαγικό κουτί, το χλωμό σου πρόσωπο τευτονικής μήτρας, ακούσαμε τη διχαλωτή γλώσσα σου να σφυρίζει και την μεταλλική φωνή σου να φτύνει δηλητήριο κατά του λαού των ανθρώπων.
«Γνωρίζουμε, αυτούς τους κυρίους, και δεν θα επιτρέψουμε το Πανεπιστήμιο να καταντήσει ένα κρησφύγετο ινδιάνων μητροπολιτάνων, freaks,
hippies. Είμαστε αποφασισμένοι να χρησιμοποιήσουμε εκείνες που αυτοί ονομάζουν μορφές καταστολής κι εγώ ονομάζω μορφές της τάξης και της δημοκρατικής νομιμότητας». Με αυτά τα λόγια μας κήρυξες πόλεμο. Μείναμε με τα μάτια καρφωμένα στο μαγικό κουτί, δεν σε συμβουλεύσαμε να πάρεις δρόμο ούτε σου θυμίσαμε την ψυχοπολιτική σου κατάσταση (sceemoo! βλάκαα!).
Μέσα στην σιωπή μας αντιθέτως υπήρχε όλο το μίσος που ο λαός των ανθρώπων μπορεί να εκφράσει για την βρωμερή σου ράτσα, όλο το μίσος που εκατοντάδες χιλιάδες νέων από τα γκέτο της απάνθρωπης μητρόπολης ούρλιαξαν και θα ουρλιάξουν ενάντια σε μια τερατώδη κοινωνία που σήμερα θα ήθελε να μας αναγκάσει με την βία στην παραίτηση. Mα η λέξη παραίτηση υπάρχει μόνο στην γλώσσα σας, στις σάπιες κοινωνικές σας σχέσεις, στα σβησμένα σας βλέμματα που στερούνται ανθρωπιάς. Όχι, υπουργέ Kossiga,
εμείς δεν θα παραιτηθούμε ποτέ!!! Γιατί η επιθυμία μας  να ζήσουμε είναι πιο δυνατή από την δίψα σου για θάνατο, γιατί στα χρώματα του πολέμου μας και της γιορτής υπάρχει το κόκκινο του αίματος εκατοντάδων συντρόφων, νεαρών δολοφονημένων στις πλατείες από την δημοκρατική σου τάξη, δολοφονημένοι μέσα στην απόγνωση των γκέτο απ’ την ηρωίνη, δολοφονημένοι στα μπλόκα μόνο και μόνο γιατί οδηγούσαν μια μηχανή δίχως πινακίδα και δίχως δίπλωμα! Θα ήθελες να μας πετάξεις πίσω στις riserve που μας χτίσατε, στα γκέτο της περιθωριοποίησης και της απελπισίας… Mα πλέον αυτό δεν είναι δυνατό διότι ακριβώς από αυτά είναι που εξερράγει  η ανταρσία μας. Δεν είναι πλέον δυνατόν διότι ποτέ άλλοτε όπως αυτές τις ημέρες ο λαός των ανθρώπων ξαναβρήκε τον εαυτό του, την δύναμη του, την χαρά του να ζει συλλογικά, τον θυμό του και την δίψα του για κομουνισμό… Τα μπλε σακάκια σου ντυμένα σαν αρειανοί μας πέταξαν έξω απ’ το πανεπιστήμιο, διότι πίστεψαν πως με αυτό τον τρόπο συντρίβουν τ’ όνειρο μας, την επιθυμία μας να μεταμορφώσουμε τους εαυτούς μας και τον κόσμο… Mα με τα μυαλά σας από τσίγκο που είναι ικανά μονάχα να τακτοποιούν πείνα, καταστολή, βία, ειδικούς νόμους και θάνατο, δεν καταλάβατε πως δεν θα μπορέσετε ποτέ ξανά να μας καταστρέψετε, γιατί ο θυμός μας, η φαντασία μας ουρλιάζουν πιο δυνατά από τη δίψα σας για εκδίκηση.

CI HANNO CACCIATO DALL’UNIVERSITÀ / CE LA RIPRENDIAMO CON TUTTA LA CITTÀ

ΜΑΣ ΠΕΤΑΞΑΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ / ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΜΑΖΙ ΜΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

COVIAMOCI COSI’ SENZA PUDORE        ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΜΕ ΕΤΣΙ ΔΙΧΩΣ ΝΤΡΟΠΗ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 20 – χρονικό του Κινήματος ’77

XXVI XXVII                         VIA / VIA / LA NUOVA POLIZIA [con riferimento al servizio d’ordine del PCI]                 ΕΞΩ / ΕΞΩ / Η ΝΕΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ [αναφέρονται στην ομάδα περιφρούρησης του ΚΚΙ]

“Οι  εργαζόμενοι τα συνδικάτα ήρθαν εδώ / για να προβληματιστούν
να μιλήσουν να ακούσουν
με ηρεμία / η σημερινή εκδήλωση δεν έγινε
/ στην Χιλή τα τανκς
στην Ιταλία τα συνδικάτα // όπως είπαν κάποιοι
με τα τεθωρακισμένα / χιλιάδες εργαζόμενοι και φοιτητές θέλουν / να συγκεντρωθούν για να συζητήσουν περί ενός προβλήματος /
τον αγαπάει ή δεν τον αγαπάει τον αγαπάει ή δεν τον αγαπάει // ζωτικής σημασίας για όλη την κοινωνία ήμαστε βαθύτατα 
/ σύμφωνοι με τις ανάγκες που εμφανίζονται σήμερα /
από τους νέους της ανανέωσης και της αλλαγής /
περισσότερη δουλειά λιγότερα λεφτά
περισσότερη δουλειά μικρότερο μισθό //
του πανεπιστημίου και ολόκληρης της χώρας η διαμαρτυρία / των φοιτητών είναι δίκαιη τα αναδυόμενα προβλήματα  / είναι και δικά μας κι ακριβώς γι αυτό τον λόγο λέμε / περισσότερες θυσίες περισσότερες θυσίες περισσότερες θυσίες // πως εκείνα τα στοιχεία που δρουν για να διαχωρίσουν / τους φοιτητές από  το εργατικό και λαϊκό κίνημα / εργάζονται ανοιχτά για τον κοινό εχθρό / υπάρχουν αυτοί που δεν τον αγαπούν υπάρχουν αυτοί που δεν τον αγαπούν // εκείνες τις εξωτερικές και εσωτερικές δυνάμεις στο / πανεπιστήμιο που δεν θέλουν την αλλαγή / πρέπει να δώσουμε στόχους πραγματικούς και ορθολογικούς / λιγότερες διακοπές περισσότερη εκμετάλλευση μεγαλύτερο ωράριο μικρότερο  μισθό //
σε μια διαμαρτυρία που αλλιώς κινδυνεύει / να παραμείνει νιχιλιστική άρνηση / και οργισμένη αντίδραση που οδηγεί σε απόγνωση / κανείς δεν τον αγαπά κανείς δεν τον αγαπά // στα σοβαρά προβλήματα του πανεπιστημίου / σε αυτούς που φωνάζουν πως θέλουμε να θάψουμε / το κίνημα απαντούμε / το pci δεν είναι εδώ γλύφει τον κώλο στην dc // πως δεν σκεφτήκαμε ποτέ να δράσουμε / δίχως και πολύ περισσότερο ενάντια στις μεγάλες μάζες / των νέων πρέπει να παλέψουμε και να νικήσουμε μαζί / Argan και πάπας Paolo VI ενωμένοι στον αγώνα // την μεγάλη μάχη για την ανανέωση / όλης της κοινωνίας να χτυπήσουμε και να νικήσουμε / τον φασισμό οι αντιδραστικοί πειρασμοί / ο Andreotti είναι κόκκινος θα γίνει κι ο Fanfani  // οι ανατρεπτικές προβοκάτσιες κάθε μορφή βίας / ή παράλογος πειρασμός και προτροπή
που σπάζει / τις τζαμαρίες και καταστρέφει τις σχολές / αυτός που δεν τον αγαπά δεν κάνει έρωτα // δεν χτυπά τον Malfatti αλλά βλάπτει / τον αγώνα των φοιτητών το εργατικό κίνημα / και δεν υπάρχει ρητορική σε όλο  αυτό / εξαφανίσου Luciano εξαφανίσου //
πολέμησε τον φασισμό / υπερασπιζόμενο με ζήλο τα εργοστάσια / εμποδίζοντας την καταστροφή τους εμείς 
/ δύναμη στ’ αφεντικά εξουσία στ’ αφεντικά // ήρθαμε εδώ ούτε με τη δύναμη ούτε με την / πατερναλιστική αξίωση πως έχουμε την /
σωστή γραμμή στην τσέπη θέλουμε να κουβεντιάσουμε / lama μαστίγωσε μας lama μαστίγωσε μας // με όλους για να βρούμε τον σωστό δρόμο να ακολουθήσουμε
/ και τους στόχους του αγώνα μας / πρέπει από σήμερα κιόλας να αναλάβουμε / ο lama να ελευθερωθεί αμέσως και δωρεάν // μαζί μια κοινή δέσμευση κινητοποίησης / που να απομονώσει και να νικήσει τους προφανείς και καμουφλαρισμένους  / εχθρούς του σκοπού και του αγώνα μας / ήρθε η ώρα ήρθε η ώρα μιζέρια σε όσους δουλεύουν // υπάρχει μια ανοικτή διένεξη εδώ και δυόμιση  χρόνια / γύρω από το πανεπιστήμιο και αφορά χιλιάδες
/ καθηγητών εργαζομένων επισφαλών-πρεκάριων / όλα θα τα πληρώσουμε όλα θα τα πληρώσουμε // αυτό τον αγώνα διεξάγουν οι /
συνδικαλιστικές ενώσεις με όλο το / βάρος και τη δέσμευση τους πρέπει να κλείσουμε / sσυνδικάτα και κκι ο φασισμός βρίσκεται εκεί // pσύντομα και καλά αυτή τη διένεξη για να ανοίξουμε / έναν εποικοδομητικό και επωφελή διάλογο / επάνω στην βαθιά μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου / sβλάκα βλάκα βλάκα βλάκα // αυτή την δομή που σήμερα είναι σημαδεμένη από ελλείψεις / αδυναμίες ανικανότητα και από μια / πολιτική ουσιαστικής ταξικής εξαίρεσης που αποκλείει  / σπίτια όχι παράγκες ναι σπίτια όχι παράγκες ναι // από το δικαίωμα στον πολιτισμό και στην εκπαίδευση / χιλιάδες εργάτες παιδιά εργαζομένων / θέλουμε ένα διαφορετικό πανεπιστήμιο το οποίο να εξυψώνει / 35 λιρέτες
500 ώρες 35 λιρέτες 500 ώρες // μια δέσμευση για της εις βάθος μελέτη / των νέων η χώρα για να αλλάξει / έχει ανάγκη της ποιοτικής συνεισφοράς / έξω έξω η νέα αστυνομία // dτων τεχνικών και των διανοούμενων  δεν πρέπει  / διασκορπιστεί η ενέργεια των νέων / αντιθέτως χρειάζεται να μετατρέψουμεè necessario al contrario trasformare / ο lama είναι δικός μου και τον διαχειρίζομαι εγώ // τον θυμό και την διαμαρτυρία που γεννιούνται / από μια κατάσταση περιθωριοποίησης  που φέρνει σε απόγνωση / τους νέους που σήμερα στερούνται πλήρως προοπτικής / ζήτω οι θυσίες ζήτω οι θυσίες // εργασίας σε θετική πολιτική θέληση / για ανανέωση / σε παρακαλώ μην φεύγεις
/ θέλουμε ξανά πολύ αστυνομία” (Nanni Balestrini, La signorina Richmond considera che i lama stanno in Tibet, in
Le ballate della signorina Richmond, Roma, Η δεσποινίς Richmond θεωρεί πως τα λάμα βρίσκονται στο Θιβέτ, στο Οι χοροί της δεσποινίδος Richmond, Cooperativa Scrittori, 1977; σελ. 68-73. Πρόκειται για τον λόγο του Lama
συνοδευόμενο από τα συνθήματα που φώναζαν οι φοιτητές, δημοσιευμένο για πρώτη φορά στο περιοδικό «Rosso» του μαρτίου 1977).

Πρώτη διαδήλωση του Κινήματος στην Firenze, συμμετέχουν 10.000 άνθρωποι. Στην Catania οι καταλήψεις διαρκούν ήδη εδώ και μια εβδομάδα. Στο τέλος μιας διαδήλωσης αποδοκιμάζεται ο Roscani, εθνικός γραμματέας του κομουνιστικού συνδικάτου CGIL
σχολείο.

LAMA LAMA / IL POPOLO TI AMA [alzando le mani benedicenti come il Papa]                      ΛΑΜΑ ΛΑΜΑ Ο ΛΑΟΣ ΣΕ ΑΓΑΠΑ [σηκώνοντας τα χέρια ευλογώντας όπως ο Πάπας]
DITE A LAMA CHE L’AMO (ANDREOTTI)                                                                                           ΠΕΙΤΕ ΣΤΟΝ ΛΑΜΑ ΠΩΣ ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ [ΑΝΤΡΕΟΤΤΙ]

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

 

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 19 – χρονικό του Κινήματος ’77

I LAMA STANNO IN TIBET                                   XXIV              ΤΑ ΛΑΜΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΘΙΒΕΤ

Τώρα δεν ξέρουμε ακριβώς ποιες πολύτιμες έννοιες κρύβονταν πίσω από αυτή την τολμηρή μεταφορά, είναι βέβαιο ωστόσο, ότι μόνο χάρη στην οργανωτική θεωρία και προσπάθεια της οργάνωσης που οδηγούσε ο Pecchioli Αυτοί κατάφεραν να πραγματοποιήσουν την Κατάληψη. Υπάρχουν, πράγματι, αποσπάσματα από τα οποία θα μπορούσε να προκύπτει πως και άλλες πολιτικές οργανώσεις συνέβαλαν στην επιτυχία της πρωτοβουλίας, αλλά τόσο τα παράξενα ονόματά τους (Ao, Pdup, Lc) όσο και η έλλειψη οποιουδήποτε ιστορικού εντοπισμού σχετικά με την πραγματική παρουσία τους στον ΧΧ αιώνα (…) μας κάνει να θεωρούμε ότι πρόκειται μάλλον για φωνητικά σύμβολα κάποιου είδους μεταφυσικών εννοιών. Η μεγάλη διαίσθηση, η διορατικότητα που είχαν Αυτοί ήταν πως δεν ήταν δυνατόν να ανατρέψουν το αστικό σύστημα χωρίς να καταστρέψουν και όλες εκείνες τις αξίες, εκείνες τις αστικές συμπεριφορές που, περιορισμένες στη σφαίρα του προσωπικού θεωρούνταν από όλους ότι δεν άξιζε τον κόπο να αναφερθούν. Ο κομμουνισμός ως εκ τούτου δεν ήταν μόνο η αυτοκυβέρνηση των παραγωγών αλλά ήταν επίσης η ανακάλυψη της σεξουαλικότητας τους, το δικαίωμα να απολαμβάνουν, να παίζουν, ο θρίαμβος της αρχής της ηδονής επί της αρχής της πραγματικότητας (…). Δυστυχώς αυτοί χωρίστηκαν αμέσως σε δύο μεγάλες παρατάξεις: εκείνους που ήθελαν να οργανωθούν με τη λογική και εκείνους που ήθελαν να οργανωθούν με τη φαντασία (ήταν μόνο με το Μεγάλο Συμβούλιο των Γραμμάτων που καθορίστηκε το Μυστήριο της Αγίας Οργάνωσης ) … Εν τω μεταξύ η Εξουσία με ασυνήθιστη προθυμία άρχισε την κατασκευή της νέας σχολής Μηχανικών, (…), μετά υπήρξαν άλλες σχολές, σύντομα (…) εν αγνοία όλων, ολοκληρώθηκε ένα νέο πανεπιστημιακό συγκρότημα στα περίχωρα της πόλης (…). Εν τω μεταξύ Αυτοί, προβληματισμένοι από πολλαπλές εσωτερικές διαιρέσεις, είχαν αποφασίσει να κλειστούν στο παλιό πανεπιστήμιο, μέχρις ότου μπορέσουν να καθορίσουν αν το χρώμα της Ουτοπίας θα πρέπει να είναι το μπλε τυρκουάζ (όπως υποστήριζε η πιο μετριοπαθής πτέρυγα) ή το μπλε της Πρωσίας (όπως υποστηρίζονταν από την πιο αδιάλλακτη πτέρυγα). Η Εξουσία με αυτό τον τρόπο είχε στη διάθεση της όλο τον χρόνο για να χτίσει ένα τείχος γύρω από το πανεπιστήμιο, το οποίο έγινε η Riserva. Η Eλπίδα ήταν ότι αυτοί σιγά-σιγά θα σβήσουν, αλλά απροσδόκητα Αυτοί άρχισαν να αναπαράγονται ακόμη και σε συνθήκες αιχμαλωσίας. Μόνο στην τρίτη γενιά (περίπου το 50 Μ.Ο.) κάποιος αντιλήφθηκε τον Τοίχο, κάποιος (…) είπε ότι οι παλιοί είχαν συμφωνήσει με τη Εξουσία για την κατασκευή του Τείχους. Εν κατακλείδι, όμως, εξοικειώθηκαν με το Τείχος και οι τελευταίοι από Αυτούς ζήτησαν από όλους να πιστεύουν με μια πράξη πίστης στον Εξωτερικό Κόσμο. Φαίνεται να χρονολογούνται από τα έτη αυτά κάποιες τελετουργίες, κληρονομιά που Αυτοί μετακύλισαν στα παιδιά τους (σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς μέσα από γραφές στους τοίχους που αργότερα διαγράφηκαν από τη διαβρωτική δράση των καιρικών συνθηκών), και από αυτά, από γενιά σε γενιά, μέχρι τις ημέρες μας ( …). Ο μόνος κανόνας που διατηρούσε την κοινότητα ήταν πως έπρεπε να είναι ευτυχισμένοι. (…) Λες και αρκούσε να πούμε ότι θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι για να είμαστε αυτόματα, σύμφωνα με ορισμένους, όμως, φαίνεται πως τέτοια χαρίσματα θα μπορούσαν να εξηγήσουν τη δυστυχία καταφεύγοντας σε μια μεταφυσική οντότητα που ονομάζεται «Κεφάλαιο» (που προφανώς θα μπορούσε να συνδεθεί με την μυστηριώδη οντότητα »εργάτης’ που επαναλαμβάνεται στις τελετουργίες), αλλά τέτοιες αφαιρέσεις, που δεν ήταν διαθέσιμες σε όλους, παρέμειναν εντός στενών κύκλων, μικροομάδων που σύντομα έσβησαν (…)” (βρίσκεται στο AA.VV., Le radici di una rivolta, Οι ρίζες μιας εξέγερσης, Milano, Feltrinelli, 1977; σελ. 172- 174).

Στο Palermo φοιτητές και άνεργοι ενώνονται σε μια πορεία συνδικαλιστική: συμπλοκές ανάμεσα σε στρατευμένους στην νεολαία του Κκι, FGCI, και αυτόνομους. Στο Milano: το συμβούλιο της σχολής Γραμμάτων και Φιλοσοφίας αποφασίζει το κλείσιμο μέχρι τις 22 φεβρουαρίου.

Πέμπτη17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977: Ρώμη. Ομιλία του Luciano Lama “Για την ομιλία του Λάμα εντός του Πανεπιστημίου αγωνιστές των συνδικάτων και της ομάδας περιφρούρησης του Pci φρουρούν την πλατεία Minerva από τις 7:30 το πρωί, σβήνοντας όλα τα γραμμένα στους τοίχους από τους ινδιάνους μητροπολιτάνους, πρώτα απ ‘όλα εκείνο με τα μεγάλα γράμματα δίπλα στις πύλες του πανεπιστημίου : “ΤΑ ΛΑΜΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΘΙΒΕΤ’.  Την ώρα που τοποθετείται επάνω σε ένα φορτηγό το πάλκο για την ομιλία, οι ινδιάνοι στήνουν επάνω σε μια σκάλα βιβλιοθήκης (με ρόδες και ένα πλαίσιο με κάγκελα) μια μαριονέτα σε φυσικό μέγεθος που αναπαριστάνει τον ηγέτη των συνδικάτων, με την επιγραφή “ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑ, NON LAMA NESSUNO”. Γύρω από την σχολή των Γραμμάτων οι ινδιάνοι ξεκινούν να φωνάζουν  συνθήματα: «Θυ-σί-ες, θυ-σί-ες, Sa-cri-fi -ci, sa-cri-fi -ci». Ανάμεσα στην ομάδα περιφρούρησης του Pci και τους ινδιάνους αυξάνεται ολοένα περισσότερο η αντιπαράθεση των συνθημάτων. Ο Lama αρχίζει την ομιλία στις 10. Κάποια στιγμή από το «carroccio, κάρο» των ινδιάνων εκτοξεύονται μπαλόνια γεμάτα χρωματισμένο νερό (ή μπογιές) στους κομουνιστές στρατευμένους.

LAMA STAR / LAMA STAR / ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΘΥΣΙΕΣ [στον ρυθμό του Jesus Christ Superstar]

NESSUNO LAMA     ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑ ΚΑΝΕΙΣ

LAMA O NON LAMA? / NON LAMA PIU’ NESSUNO                                                XXV

ΤΟΝ ΑΓΑΠΑ Ή ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑ / ΚΑΝΕΙΣ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑ

Η ομάδα περιφρούρησης του Pci απαντά εφορμώντας στο κάρο των ινδιάνων, μα, αφού ανέτρεψαν τον »δημιουργικό» χώρο του κινήματος, έρχεται σε επαφή και συγκρούεται με τον »μαχητικό» χώρο των Κολεκτίβων και της Αυτονομίας, που επανοικειοποιείται την καρότσα και την χρησιμοποιεί για να περάσει στην αντεπίθεση. Στην σχολή Γραμμάτων οργανώνεται ένα αυτοσχέδιο ιατρείο για τους πρώτους τραυματίες. Όταν όμως ένας από τους αρχηγούς της ομάδας περιφρούρησης της ρωμαϊκής Ομοσπονδίας του Κκι χρησιμοποιεί έναν πυροσβεστήρα ενάντια στους αγωνιστές των Κολεκτίβων, ξεσπούν οι αληθινές συμπλοκές. Κάποιο πάγκοι γίνονται κομμάτια για να φτιαχτούν μπαστούνια. Στις 10,30 το συνδικάτο αποφασίζει να διαλύσει την εκδήλωση ενώ μια τελευταία έφοδος διασπά τελείως την περιφρούρηση συνδικάτων και Κκι. Με την κραυγή «Via, via la nuova polizia», »Δρόμο, δρόμο, η νέα αστυνομία», ο Lama εκδιώκεται απ’ το Πανεπιστήμιο από κάποιες εκατοντάδες νεαρών, που εφορμούν και καταστρέφουν το καμιόνι που χρησιμοποιείτο για πάλκο. Οι φοιτητές των κολεκτίβων αντιμετωπίζουν τους αγωνιστές του Pci και των συνδικάτων, με ραβδιές, σιδερόβεργες, αγγλικά κλειδιά και πετροβολητό, ενώ το camion του συνδικάτου αναποδογυρίζεται, σπάζουν τα τζάμια και οι πλάγιες πόρτες σαραβαλιάζονται. Η ηρεμία επιστρέφει μοναχά όταν οι κομουνιστές, βγαίνοντας απ’ το Πανεπιστήμιο, παρατάσσονται έξω από τις πύλες. Ο απολογισμός είναι τριάντα τουλάχιστον τραυματισμένοι. Το απόγευμα, γύρω στις 18, μετά από μια πυκνή ρίψη δακρυγόνων, η αστυνομία καταλαμβάνει στρατιωτικά  το πανεπιστήμιο, ενώ το κίνημα αποτραβιέται βγαίνοντας από πλάγιες παράπλευρες εισόδους. Μέχρι την πρώτη μαρτίου η πανεπιστημιούπολη θα παραμείνει κλειστή με το πρόσχημα της επισκευής των ζημιών που προκλήθηκαν απ’ τους καταληψίες, ενώ το κίνημα αναδιοργανώνεται στην Casa dello Studente, στις Φοιτητικές Εστίες δηλαδή και στις αποκεντρωμένες σχολές Οικονομικών και Εμπορικών επιστημών,  Αρχιτεκτονικής, Διδασκαλίας” (Claudio Del Bello, Una sparatoria tranquilla, Μια ήρεμη ανταλλαγή πυροβολισμών, Roma, Odradek, 1997; σελ. 310). “Ενώ αρχίζουν να μιλούν οι συνδικαλιστές, οι «ινδιάνοι μητροπολιτάνοι» φωνάζουν ειρωνικά συνθήματα: «Più orario meno salario, Μεγαλύτερο ωράριο λιγότερα χρήματα», «E’ ora è ora, la miseria a chi lavora, Είναι ώρα είναι ώρα, μιζέρια στους εργαζομένους», «Sacrifi ci, sacrifi ci, Θυσί ες θυ σίες». Οι στρατευμένοι του ΚΚΙ τα χάνουν, απ’ τα σπρωξίματα περνούν στις μπουνιές, μέχρι και ένας πυροσβεστήρας χρησιμοποιείται ενάντια στις γραμμές του κινήματος. Ανάβουν πολύ σκληρές συμπλοκές, ενώ ο Lama μιλά δίχως να τον ακούει κανείς, μετά τελειώνει άρον άρον τον λόγο του. (…) Ο Leo Canullo, βουλευτής του PCI, ζητά την εκκένωση του πανεπιστημίου, ο Lama δηλώνει: «Είναι η πρώτη εκδήλωση του νέου φασισμού». Εν τω μεταξύ στήνονται οι φοιτητικές συνελεύσεις και ξεκινά ένας διάλογος έντονος, μα υπάρχει λίγος χρόνος για προβληματισμό. Τις πρώτες απογευματινές ώρες τα θωρακισμένα ρίχνουν κάτω τις πύλες και,  αποδεχόμενα τα  αιτήματα όλων των δυνάμεων του συνταγματικού τόξου, «απελευθερώνουν» το πανεπιστήμιο” (AA.VV., Agenda rossa, »κόκκινη Ατζέντα», Roma, Savelli, 1977; σελ. “19 φεβρουαρίου”). Το απόγευμα διανέμεται το φυλλάδιο  που ακολουθεί:

“Ρώμη, 17-2, από τον ανταποκριτή μας. Η δράση που έλαβε χώρα αυτό το πρωινό από τον σύντροφο μας K.M. που είναι δημόσια γνωστός ως Luciano Lama, είχε ένα αποτέλεσμα ανώτερο από τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις μας. Σύμφωνα με τις κλασικές αρχές του μαοντανταϊσμού, ο K.M. έχοντας επιδέξια και υπομονετικά εισέλθει στα υψηλότερα κλιμάκια της ηγεσίας του συνδικάτου, κατάφερε με μεγάλη επιτυχία να ρίξει τον εχθρό μέσα στην παγίδα που του είχαμε στήσει. Όπως είχε προηγουμένως καθοριστεί, ο K.M. οδήγησε στην έκρηξη και στο ξεσκέπασμα της ουτοπικής και παραληρηματικής φύσης του σοσιαλδημοκρατικού σχεδίου που σαν στόχο έχει να δημιουργήσει συναίνεση γύρω από την διαβολική πρόταση των θυσιών: ερχόμενος να προτείνει μέσα σε ένα Πανεπιστήμιο υπό κατάληψη φόρμουλες και θεματικές περισσότερο κατάλληλες σε τηλεοπτική συζήτηση, ο δικός μας επισήμαινε μακροσκοπικά τον πλήρη ανταγωνισμό ανάμεσα στα συνδικαλιστικά συμφέροντα και τα συμφέροντα του κινήματος. Aπλοποιώντας με αυτό τον τρόπο και με λεπτή χρήση της παράδοξης ρητορικής θέματα τρελά αυτά καθεαυτά, ενάντια σε κάθε ανεύθυνη διαμεσολάβηση, στο συμφωνηθέν σήμα: «Σύντροφοι, δεν αποδεχόμαστε προβοκάτσιες», ήταν σε θέση να δώσει το έναυσμα για να ξεσπάσει ο θυμός των συντρόφων, που από το ξεκίνημα είχαν ενοχληθεί από τους βαρετούς γορίλες το ΚΚΙ. Αυτή η πράξη αντιπροσωπεύει ένα άλμα ποιότητας τεράστιο σε σχέση με εκείνες που ήταν επίσης ποιοτικές και λογικές και πραγματοποιήθηκαν από τους πράκτορες μας στο παρελθόν (βλέπε συνάντηση maodada μεταξύ Paolo VI και Argan), την εξαπόλυση της γενικευμένης προλεταριακής εξέγερσης. Αναμένουμε τώρα την ομιλία που ο πράκτορας X.Y, με την δημόσια ταυτότητά του ως γενικός γραμματέας του PCl, θα πραγματοποιήσει με την ευκαιρία της πρωτομαγιάς” (βρίσκεται στο Franco Berardi, Finalmente il cielo è caduto sulla terra, Επιτέλους ο ουρανός έπεσε στη γη, Milano, Squilibri, 1978; σελ. 93-97).

LAMA TI PREGO NON ANDARE VIA / VOGLIAMO ANCORA TANTA POLIZIA                            ΛΑΜΑ ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗ ΦΕΥΓΕΙΣ / ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΙ ΑΛΛΗ ΠΟΛΥ ΑΚΟΜΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

SE TUTTI QUELLI DEL PCI SI METTESSERO IN FILA E SI PASSASSERO PAROLA, ALLA FINE DIREBBERO TUTTI LA STESSA COSA                                                                                        ΑΝ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙΝΟΙ ΤΟΥ ΚΚΙ ΕΜΠΑΙΝΑΝ ΣΤΗ ΣΕΙΡΑ ΚΙ ΑΝΤΑΛΛΑΣΑΝ ΜΙΑ ΛΕΞΗ, ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΌΛΟΙ ΘΑ ΕΛΕΓΑΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

 

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 18 – χρονικό του Κινήματος ’77

XXIII                                              COSPIRARE VUOL DIRE RESPIRARE INSIEME                           TO NA ΣΥΝΩΜΟΤΟΥΜΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ ΜΑΖΙ

Όλα αυτά, σύμφωνα με το Υπουργείο, σίγουρα έχουν ξεσηκωθεί και προκαλούνται από μια μικρή μειοψηφία που κρύβεται κάπου. Ως εκ τούτου αυτό το Υπουργείο αποφασίζει να χτυπήσει στη ρίζα. Να κλείσει το μέρος απ’ όπου διαδίδονται ιδέες αντίθετες προς το δημόσιο συμφέρον, όπου ασκούνται μορφές ύπαρξης παράνομες και καταστροφικές της δημόσιας ηθικής και παραγωγικότητας, όπου δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μιαν τάση απουσίας από την εργασία που απορροφά πολύτιμες ενέργειες από την οικονομία. Αυτό ειπώθηκε από τον συνεργάτη μας Pecchioli, και τον περίφημο ειδικό σε αποδεκατισμούς Trombadori (πατέρα): δεν μπορούμε να ανεχθούμε πλέον κάποιος να κρύβεται. Ως εκ τούτου, με δεδομένη την ανεπάρκεια του νόμου Reale, ικανού να εξαλείψει μοναχά μια εκατοστή αχρείων αφιερωμένων σε εγκληματικές δραστηριότητες όπως να φιλιούνται σβουριχτά μέσα σε αυτοκίνητα νυχτιάτικα, να τριγυρίζουν σε δρόμους ελλιπέστατα φωτισμένους δίχως το διακριτικό του Ροταριανού Ομίλου, να βαδίζουν σε πορεία κάτω από την πρεσβεία του Ζαΐρ και άλλα παρόμοια τερατουργήματα, προτείνουμε να κλείσουν οι γιάφκες, di chiudere i covi. Ωστόσο, με δεδομένη την γνωστή δυσκολία να ορίσουμε με ακρίβεια τα χαρακτηριστικά μιας γιάφκας και την εξαιρετική ικανότητα των εγκληματιών να μεταμφιέζονται σε ανθρώπινα όντα, αυτό το Υπουργείο προτείνει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: Πρέπει να θεωρείται γιάφκα ένας τόπος όπου: 1) Ανιχνεύονται κρεβάτια άστρωτα μετά τις 10 το πρωί, 2) βρίσκονται βιβλία του γερμανικού ντανταϊσμού, 3) βρίσκονται κουτάκια μπύρας (άδεια)πεταμένα στο πάτωμα, 4) βρίσκονται χαρτάκια, ζυγαριές, κουτάλια και καπνός του τύπου « πιθανότατη η απουσία από την εργασία την επόμενη μέρα», 5) δεν έχει πληρωθεί ο λογαριασμός του φυσικού αερίου για τον μήνα ιούνιο. 6) πιάνεται κάποιος να κοιμάται ή να ακούει τους Rolling Stones κατά τις εργάσιμες ώρες. Προς το παρόν μπορούμε και περιοριζόμαστε σε αυτό, αλλά ελπίζουμε ότι όλοι οι πολίτες θέλουν να συνεργαστούν για την ανακάλυψη των τόπων όπου γίνεται το κρύψιμο. Εν τω μεταξύ θυμίζουμε ότι το έγκλημα της συνωμοσίας κατά του κράτους τελείται σε κάθε τόπο όπου παραβιάζεται η τάξη της εργασίας, της οικογένειας, της τηλεόρασης, του λόγου: ΤΟ ΝΑ ΣΥΝΩΜΟΤΟΥΜΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ ΜΑΖΙ. F.to Francesco Cossiga. Η Αστυνομία της Μπολόνια ανακοινώνει ότι ομάδες προβοκατόρων έχουν αποφασίσει να φέρουν σήμερα, στις 18 όλα τα κρησφύγετα στην Piazza Verdi. Έχουν εμφανιστεί συνθήματα στους τοίχους να ανακοινώνουν: Δεν είμαστε εδώ δεν είμαστε εκεί, κρυψώνα μας είναι ολόκληρη η πόλη». (Μπροσούρα σε απάντηση στις δηλώσεις του υπουργού Francesco Cossiga για τις γιάφκες που διανεμήθηκε στην Bologna, βρίσκεται στο AUTORI MOLTI COMPAGNI, Bologna marzo 1977 …fatti nostri…, Μπολόνια μάρτιος 1977…δική μας υπόθεση, ΜΕ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΛΛΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ, Verona, Bertani, 1977; σελ. 164).

“Η εξουσία δεν υπολόγισε πόσο θαυμάσια ένδειξη έδωσε στο κίνημα όταν άρχισε να κυνηγά τις γιάφκες, όλοι οι σύντροφοι έχουν ένα κρησφύγετο, που μοιράζονται με άλλους συντρόφους, όπου υπάρχει η δυνατότητα να ζουν με λιγότερες δυσχέρειες έναν διάλογο σχετικά με το προσωπικό, να ασκούν με μεγαλύτερη επιτυχία την επικοινωνία, εκεί όπου υπάρχει προσωπικό / πολιτικό, αυτό χάρη στην εμπειρία πολλών ετών από λόγια, αγώνες και αγάπη, όπου λίγη μέθοδος αντιπαράθεσης με το «σύστημα» έχει αναπτυχθεί” (AUTORI MOLTI COMPAGNI, ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΛΛΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, Bologna marzo 1977 …fatti nostri…, Μπολόνια μάρτης 1977…προσωπική μας υπόθεση, Verona, Bertani Editore, ιούνιος 1977; pag. 165). Στο Torino ξεκινά μια κινητοποίηση 3 ημερών. Στο Trento ξεκινά η κατάληψη της Κοινωνιολογίας που θα διαρκέσει 25 ημέρες.

Τρίτη 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977                                                                                                               Στη Roma το πρωί 300 στρατευμένοι στο ΚΚΙ αφού διέσπασαν τις πικετοφορίες του κινήματος στις πύλες της πανεπιστημιούπολης, πραγματοποιούν συνέλευση στη Νομική. Η σχολή, που είχε κλείσει από τον Κοσμήτορα, ανοίγει ξανά για την περίσταση. Είναι παρόν ο γραμματέας της κομουνιστικής νεολαίας FGCI Veltroni που προσκαλεί στην κινητοποίηση όλους τους φοιτητές. Ανακοινώνεται ομιλία του Luciano Lama στην μεγάλη πλατεία του πανεπιστημίου. Εν τω μεταξύ η διαμαρτυρία εξαπλώνεται στα λύκεια: ξεκινούν αυτοδιαχειρίσεις σε πολλά ινστιτούτα. “Κρεμιέται στους τοίχους της σχολής των Γραμμάτων προς τα μέσα της περιόδου κατάληψης, αυτός ο φανταπολιτικός προβληματισμός της κολεκτίβας  Scimmia d’oro, Μαϊμού από χρυσάφι, με τίτλο Comunismo e/o barbarie, Κομουνισμός ή βαρβαρότητα, που περιγράφει την κατάληψη και τις εξελίξεις της που μοιάζει, ύστερα από τόσα χρόνια, πλέον σαν παραμύθι…

Αυτοί εγκαταστάθηκαν στην riserva στις 2 φλεβάρη 1977 (σύμφωνα με το παλιό ημερολόγιο) έτος 1 της Μεγάλης Κατάληψης. Μια τέτοια πράξη (η οποία σήμερα τιμάται στη γιορτή του Αγίας Κατάληψης του Πανεπιστημίου) έγινε αμέσως αντιληπτή στην ουσία της όχι σαν μια παροδική εκδήλωση, αλλά σαν οριστική επιλογή ζωής (μερικοί ιστορικοί πιστεύουν σήμερα ότι κάποιος βαρεμένος τις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Κατάληψης υποστήριξε ότι αυτή αποτελεί ένα μέσο κι όχι ένα σκοπό, εμείς φυσικά δεν δεχόμαστε μια τέτοια παράλογη υπόθεση).  Κατά τις πρώτες ημέρες της Κατάληψης του πανεπιστημίου μερικοί από Αυτούς, σε συμφωνία με τις θεωρίες του ναπολιτάνου μελετητή μας Giambattista Vico, θεώρησαν ότι το φαινόμενο της κατάληψης θα έπρεπε να ενταχθεί μέσα σε μια δεκαετή κυκλική επανάληψη γεγονότων που σχετίζονται με το μαγικό αριθμό του 68 . Ο Pecchioli (γνωστός φιλόσοφος και πολιτικός παραγωγός από τα έργα του οποίου, δυστυχώς, εξακολουθούν να υπάρχουν μόνο λίγα αποσπάσματα) φαίνεται πως υποστήριξε, σε ένα μεγάλο του έργο σε δώδεκα τόμους, πως επρόκειτο για μερικές δεκάδες προβοκάτορες”.

COVO QUI / COVO LÀ / COVA TUTTA LA CITTÀ                                                                   ΓΙΑΦΚΑ ΕΔΩ / ΓΙΑΦΚΑ ΕΚΕΙ / ΓΙΑΦΚΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΠΟΛΗ

ABBIAMO MURATO IL COVO DEL RETTORE                                                                     ΧΤΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΓΙΑΦΚΑ ΤΟΥ ΠΡΥΤΑΝΗ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 17 – χρονικό του Κινήματος ’77

XXII                         COVARE OOH! COVARE, OH OH OH OH!                                           ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ Ο Ο! ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ Ο Ο Ο Ο!    [στον ρυθμό του τραγουδιού Volare του Domenico Modugno]

Παρασκευή 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977                                                                                                 “11 Φεβρ. ‘77. Εδώ και πέντε ημέρες το πανεπιστήμιο είναι κατειλημμένο. H ιδέα είναι για μιαν αυξανόμενη πλημμυρίδα που μεγάλωνε μέρα με την μέρα, μια έκρηξη δημιουργικότητας και χαράς. Την Τετάρτη στη διαδήλωση βρεθήκαμε καμιά δεκαπενταριά μεταμφιεσμένοι, με μαριονέτες και μουσικά όργανα και γίναμε, μαζί με το μπλοκ των φεμινιστριών, περισσότεροι απ’ το μισό της πορείας. Αλλά αυτό είναι το χρονικό είναι πράγματα για να θυμόμαστε. Η παράνοια που είχα τις προηγούμενες μέρες έγινε θέληση να είμαι με τους άλλους, οι φασαρίες είναι ακόμη πολλές και περνούν μπροστά μου. Γνώρισα πολύ κόσμο, με ευκολία, μιλώντας και ζώντας όλοι μαζί στην κατάληψη. Υπάρχουν και οι στιγμές παράνοιας, μα είναι φυσικό, οι αντιθέσεις μας είναι δυνατές και τρομερές αλλά πραγματικά ξεπεράσιμες. Που θα καταλήξουμε; Ποιος ξέρει, ποιος θέλει να το ξέρει. Η έκρηξη είναι γενικευμένη όσο και απρόβλεπτη, έφτασε μια σπίθα, μια αφορμή, και όλα τινάχτηκαν στον αέρα έτσι ξαφνικά. Απ’ έξω σιωπούν, περιμένουν το σκάσιμο της φούσκας, αλλά εμείς δεν είμαστε μια φούσκα, είμαστε πραγματικότητα, δύναμη της απόγνωσης, της περιθωριοποίησης, είμαστε η ισχύς της θέλησης να ζούμε. Οι εκδιωχθέντες γραφειοκράτες στέκονται σε απόσταση ή γυρνούν σαν τις τίγρεις στα κλουβιά αναμένοντας την μικρή και απαίσια εκδίκηση τους. ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΛΕΣΑΤΕ ΦΡΙΚΙΑ, ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ, ΦΑΣΙΣΤΕΣ. ΝΤΥΘΕΙΤΕ ΣΑΝ ΚΙ ΕΜΑΣ, ΜΙΛΗΣΤΕ ΣΑΝ ΚΙ ΕΜΑΣ, ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΓΕΜΑΤΟ ΛΕΥΤΕΡΙΑ. ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΑΤΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ… ΑΛΛΑ  Ο ΘΥΜΟΣ ΜΑΣ ΦΩΝΑΖΕΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΑΠΟ ΧΘΕΣ ΝΑ ΞΑΝΑΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ” (βρίσκεται στο Gandalf il Viola, Di versi, Δια φορετικοί, Roma, Βιβλιοπωλείο Arzak, 1977; σελ. 4).

Σάββατο 12 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977.                                                                                               Δεν ξαναθάψουμε ποτέ το τσεκούρι του πολέμου… “AUGH!! η εποχή των μεγάλων βροχών τελειώνει: τα χρώματα της φύσης αναδεικνύονται, για να εξαλείψουν το γκρίζο και την ανία, το ψύχος και τον φόβο των κορμιών μας. Πολλές φορές ο κόσμος των ανθρώπων έχει, μέσα σ’ αυτό τον χειμώνα, συγκεντρώσει όλες τις φυλές για να ψάξει ξανά και να βρει την χαρά και την ευτυχία, την αγάπη και το φως, την ζεστασιά και την φαντασία. Χορέψαμε επί μακρόν γύρω από την φωτιά της φαντασίας μας, χορέψαμε πολύ γύρω από το totem της διαυγούς τρέλας μας, μετά, ο λαός των ανθρώπων διασκορπίστηκε… τα μπλε σακάκια τραγούδησαν τη νίκη, πιστεύοντας πως ηττηθήκαμε οριστικά, πως μας έσπρωξαν με τη δύναμη των βροντερών ραβδιών τους, πίσω στα εδάφη μας. ΑΛΛΑ Ο ΛΑΟΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ! Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ, Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΣΒΗΣΕ ΠΟΤΕ!! ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΕΧΕΙ ΕΚΡΑΓΕΙ ΞΑΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΔΟΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ!! Augh! Την Τετάρτη που μας πέρασε, το νέο φεγγάρι φώτισε τα πρόσωπα μας με νέα χρώματα πολέμου, τα μυαλά μας έχουν εκραγεί στα χιλιάδες χρώματα της αγωνίας, της ευτυχίας, της αγάπης… Είναι ώρα όλες οι φυλές των ανθρώπων να ενωθούν γύρω απ’ το μεγάλο τοτέμ για να τραγουδήσουν με περισσότερη δύναμη και μεγαλύτερη χαρά τα πολεμικά και γιορτινά μας τραγούδια… ήρθε η ώρα ο λαός των ανθρώπων να κατέβει στις κοιλάδες και να πάρει πίσω ξανά όλο εκείνο που τα μπλε σακάκια μας έχουν αρνηθεί… ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΕΔΑΦΗ ΟΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΕΙ!! ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΑΣ ΚΡΑΥΓΗ. ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ TAM TAM ΝΑ ΗΧΗΣΟΥΝ ΟΛΟ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΖΕΨΟΥΜΕ ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΟΛΟ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ … Δευτέρα ώρα 16 – αίθουσα VI’ di Lettere, στην σχολή Γραμμάτων για να οργανώσουμε το ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ του λαού των ανθρώπων για να καταστρέψουμε τα μπλε σακάκια με τα χρώματα της ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ μας… AUGH! Οι ινδιάνοι”  (Non sotterreremo mai più l’ascia di guerra!!, Δεν θα θάψουμε ποτέ ξανά το πολεμικό μας τσεκούρι!! φυλλάδιο που δημοσιεύτηκε στην Ρώμη, βρίσκεται στο AA.VV., Le radici di una rivolta. Il movimento studentesco a Roma…, Οι ρίζες μιας εξέγερσης. Το φοιτητικό κίνημα στη Ρώμη…,Milano, Feltrinelli, 977; σελ. 103).

Κυριακή 13 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977. Ανακοίνωση του υπουργού Εσωτερικών Francesco Cossiga για τις γιάφκες   Ανακοίνωση του υπουργού                                                               Cossiga: “Μου ζητήθηκε να κλείσω τις γιάφκες, i covi,  απ’ όπου ξεκινούν τα φασιστικά raid, όποιο κι αν είναι το χρώμα τους, μα στη βάση της υπάρχουσας νομοθεσίας δεν είναι δυνατό να τις κλείσουμε” (AA.VV., I non garantiti, Οι επισφαλείς, Roma, Savelli, ιούλιος 1977; σελ. 141). Στη Ρώμη λαμβάνει χώρα η τρίτη γιορτή του κινήματος στην πανεπιστημιακή πόλη. Στην Bologna το βράδυ η αστυνομία επιτίθεται σε μια πορεία που βγήκε από την πανεπιστημιούπολη.

Δευτέρα 14 Φεβρουαριου 1977. Απάντηση στη δήλωση του υπουργού Cossiga για τις γιάφκες “Το Υπουργείο Εσωτερικών στους πολίτες (μπροσούρα που διανεμήθηκε στο πανεπιστήμιο). Τον τελευταίο καιρό πολλά επεισόδια παραβίασης των βασικών κανόνων της πολιτικής συμβίωσης σημειώθηκαν παντού με ανησυχητική συχνότητα, έτσι ώστε να εμφανίζεται πλέον η παράβαση κανόνας, και η υπερβολική τάξη παράβαση. Στην πόλη λεηλασίες και βανδαλισμοί από διάφορες μπάντες απροσάρμοστων που έφτασαν στο σημείο να ρυπαίνουν τους τείχους της πόλης με γραπτά όπως «είμαι στο σινεμά, αν θέλεις έλα να με συναντήσεις εκεί». Στις φάμπρικες εργάτες με αποκλίνουσα συμπεριφορά, που δεν τους νοιάζει η τραγική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα εξεγείρονται ενάντια στα πρόσφατα μέτρα που αποσκοπούν να αποκαταστήσουν, σύμφωνα με το συμφέρον του συνόλου της κοινωνίας, την δίκαιη ανταμοιβή των επενδύσεων και τη μείωση της σπατάλης, κυρίως την σπατάλη χρόνου, δηλαδή ζωής, δηλαδή αξίας, δηλαδή κεφαλαίου.

COVI/AMO ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ COVI/AMO ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

VIETATO APRIRE SIAMO TUTTI A COVARE [Bologna, Dams, scritto sopra un armadietto] σε πολύ ελεύθερη μετάφραση: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Ν’ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΠΗΓΑΜΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΜΕ [στην Bologna, Dams, γραμμένο επάνω σε ένα ντουλαπάκι]

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 16 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΝΔΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΘΥΜΩΜΕΝΟΙ                                                           SIAMO INDIANI E IN PIU’ INCAZZATI                                               XXI

Τετάρτη 9 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977. Πρώτη μεγάλη διαδήλωση του ρωμαϊκού Κινήματος   “Στις 9 φεβρουαρίου, στην πρώτη μεγάλη διαδήλωση στην πλατεία και τους δρόμους του ρωμαϊκού κινήματος, κάποιες δεκάδες συντρόφων προσέρχονται με το πρόσωπο ζωγραφισμένο, συγκεντρωμένοι σε ένα πολύχρωμο και ζωηρό τμήμα. Στο τέλος, θα παρασύρουν όλη την πορεία ούτως ώστε, στην Piazza Navona, στην θέση της ομιλίας που είχε προβλεφθεί, είχαμε το ξέσπασμα χορών και γιορτής με την οποίαν ολοκληρώθηκε η μέρα. Έτσι γεννιούνται «επίσημα» οι ινδιάνοι μητροπολιτάνοι, gli indiani metropolitani, απόγονοι των νεανικών κέντρων αλλά ακόμη περισσότερο – ειδικότερα στην Roma – της κρίσης στην οποίαν είχε περιέλθει  η παραδοσιακή στράτευση. Είναι ένας ολόκληρος χώρος συντρόφων που εκφράστηκε με τα όπλα της ειρωνείας (…) και της δημιουργικότητας (…) προσπαθώντας να αντιδράσουν όχι μόνο στην χειροτέρευση της νεανικής συνθήκης και κατάστασης, αλλά επίσης και στην ολοένα αυξανόμενη οστεοποίηση-δυσκαμψία της «politika, πολιτικής». Γι αυτό οι ινδιάνοι, Per questo gli indiani, αν και ήταν μόνο ένας συγκεκριμένος τομέας, εκπροσωπούν την πιο εμφανή έκφραση κάποιων βαθιά ριζωμένων χαρακτηριστικών του συνόλου του κινήματος του ’77: την κεντρικότητα των αναγκών, την απόρριψη των αναθέσεων, την διεκδίκηση σχέσεων διαφορετικών, μη ανταγωνιστικών και ούτε βίαιων” (AA.VV., Agenda rossa, κόκκινη Ατζέντα, Roma, Savelli, 1977; σελ. “15 ιανουαρίου”).

Πέμπτη 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977                                                                                                                 Roma: το πρωί πορεία τριάντα χιλιάδων φοιτητών την οποίαν έχουν καλέσει οι οργανώσεις FGCI, FGR, Gioventù Aclista, PDUP και AO. Το απόγευμα αντιφασιστική συγκέντρωση-φρούρηση στο ινστιτούτο Fermi ενάντια στην συγκέντρωση-ομιλία του φασίσταc Giorgio Almirante στο Monte Mario. Γύρω στις 17,30 κάποιες εκατοντάδες νεαρών εφορμούν στα γραφεία του κοινωνικού μετώπου MSI στην via Assarotti, στο Monte Mario. Πυροβολούν φασίστες, αστυνόμοι, διαδηλωτές, θα βρεθούν 200 κάλυκες από πιστόλια. Τραυματίζονται μια γυναίκα κι ένας φασίστας του MSI. Πάντα το απόγευμα, μετά ένα πάρτι μέσα στο πανεπιστήμιο, στην σχολή Γραμμάτων γίνεται μια συζήτηση για την πληροφόρηση. Ο Duccio Trombadori, συντάκτης της Unità, οργάνου του Κκι, είχε εκδιωχθεί από την συνέλευση για τις  «παραληρηματικές» δηλώσεις του και διότι διοχέτευσε ψευδείς και προκατειλημμένες ειδήσεις . Στις 19, στην via Ojetti, μια τριανταριά αριστεροί αγωνιστές καταστρέφει τις τζαμαρίες της υπεραγοράς Standa, ενώ στην via Collalto Sabino οι Προλεταριακές Περιπολίες- Ronde Proletarie καταστρέφουν την αποθήκη Elettrolux. “Η ιστορική αριστερά απαντά με μια πορεία σαράντα χιλιάδων φοιτητών. Πλέον είναι ξεκάθαρο πως οι νεανικές ομοσπονδίες των κομμάτων δεν έχουν καμία πιθανότητα διαλόγου με το Κίνημα” (Felice Froio, Il dossier della nuova contestazione, Το ντοσιέ της νέας αμφισβήτησης, Milano, Mursia, 1977; σελ. 9). Στην Bologna πορεία με 8.000 συμμετέχοντες. Διανέμεται μια μπροσούρα σε αυτή την περίοδο με το ποίημα «C’è mozione e/mozione», »ημερήσια διάταξη συν/αίσθημα:

“Η εξουσία δεν είναι / μόνο εκεί όπου λαμβάνονται / φρικτές αποφάσεις / αλλά παντού όπου ο διάλογος / εκρήγνει το σώμα τον θυμό / το ουρλιαχτό την κίνηση της ζωής. / Στην γλώσσα / των συντεταγμένων συνελεύσεων όπου το νόημα της συζήτησης αναπαράγει / την τάξη (για να την σεβαστεί) των πραγμάτων. / Λεν τα γκρίζα πτώματα / της πολιτικής-κουλτούρας-ηγεμονίας: ο κίνδυνος / ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗ. / Αποσύνθεση είναι η ζωή / που βγαίνει από τις διατεταγμένες / αλυσίδες της οικογένειας / της εργασίας του χρόνου / που προορίζεται στο εργοστάσιο. / Αυτό που εκρήγνυται εδώ είναι ο συμπιεσμένος πλούτος  / νέων κοινωνικών δυνάμεων / που μέσα στην ίδια την μορφή / της ύπαρξης τους διασπούν την απαίσια τάξη του κύκλου απόδοση! αναπαραγωγή του σώματος! απόδοση αξίας. / Αυτό που εδώ εκρήγνυται είναι η σεξουαλικότητα-χειρονομία-σημάδι που διακόπτει το κωδικοποιημένο λεξιλόγιο, κλειστό / στην αλυσίδα συναρμολόγησης / δυνατότητας κατανόησης. / Η πολύπλοκη διαδρομή του υποκειμένου που βρίσκεται σε πορεία απελευθέρωσης πηγαίνει αλλού, όχι μέσα / στον κατανοητό κύκλο των προτάσεων για ψηφίσματα-συνελεύσεων. / Η επιθυμία εδώ / γίνεται κίνημα. / Γι αυτό ήδη βρισκόμαστε πέρα / απ’ το ‘68. Δεν βλέπεις  / εδώ τους φοιτητές, μα βλέπεις / του υποκείμενο που περνά / μέσα από δεδομένες εντολές  / και διαχωρισμένες: εργοστάσιο σχολείο γλώσσα. / ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ. Αποσύνθεση, προλεταριάτο που ενσωματώνει στην ύπαρξη του / την απόρριψη κάθε αθωότητας: εργασία-ημερομίσθιο”.

ΑΣΤΥΝΟΜΕ / ΠΑΡΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΡΙΒΕ / KATAΦΘΑΝΕΙ Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ / P.38           POLIZIOTTO / FAI FAGOTTO / ARRIVA LA COMPAGNA / P. 38

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ’68…ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ                                                                         QUESTO NON È IL ‘68… È MEGLIO

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 15 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΦΤΕΡΗ ΚΑΙ ΒΑΤΟΜΟΥΡΟ               FELCE E MIRTILLO                                               XX

Παρασκευή 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977 Roma: “Στη Νομική, σε μια κατάμεστη συνέλευση συγκρούονται για πρώτη φορά οι θέσεις του Κινήματος με εκείνες της κομουνιστικής νεολαίας FGCI και των συνδικάτων” (Felice Froio, Il dossier della nuova contestazione, Ο φάκελος της νέας αμφισβήτησης Milano, Mursia, 1977: σελ. 8). Στη Napoli ξεκινά η φάση της αυτοδιαχείρισης.

Σάββατο 5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977 Στη Roma η αστυνομία πολιορκεί την κατειλημμένη πανεπιστημιούπολη και απαγορεύει κάθε διαδήλωση.

Κυριακή 6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977. Οι Ινδιάνοι Μητροπολιτάνοι Στη Ρώμη το κατειλημμένο πανεπιστήμιο γίνεται έδρα μιας γιορτής στην οποίαν συμμετέχουν χιλιάδες νέοι και κάποιες μουσικές ομάδες και Περιθωριακού Θεάτρου, di Teatro Emarginato. Εμφανίζονται για πρώτη φορά οι ινδιάνοι μητροπολιτάνοι, gli indiani metropolitani: “Είναι κυριακή, στην πανεπιστημιούπολη παρευρίσκονται τουλάχιστον τέσσερις χιλιάδες φοιτητές. Συνεχίζονται οι συνελεύσεις, λαμβάνει μορφή, παίρνει σάρκα και οστά το νέο Κίνημα. Οι κομουνιστές φοιτητές βρίσκονται στο περιθώριο,  PDUP και Avanguardia Operaia δεν έχουν πλέον την προηγούμενη απήχηση και προσπερνιούνται: η Lotta Continua αντιστέκεται για ώρες, μα και αυτή συναντά μεγάλες δυσκολίες. Η Autonomia Operaia, η Εργατική Αυτονομία παρεμβάλλεται στις συνελεύσεις και επιδέξια καταφέρνει να ακολουθήσει κάποιους στόχους, να επιτύχει αποτέλεσμα, γίνεται αντιληπτό αμέσως πως οι «αυτόνομοι» θα καταφέρουν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο” (Felice Froio, Il dossier della nuova contestazione, Ο φάκελλος της νέας αμφισβήτησης, Milano, Mursia, 1977: σελ. 8). “Η γιορτή η οποία παρατείνεται όλη την ημέρα της κυριακής σηματοδοτεί μια τροπή στην κατάληψη, ένα σημείο καμπής: ο τεράστιος χώρος του απελευθερωμένου πανεπιστημίου γεμίζει με μαθητές γυμνασίων, με νεαρούς από τις συνοικίες, με γυναίκες. Οι επιτροπές καταλήψεων δεν έχουν οργανώσει τίποτα και η γιορτή χτίζεται αυθόρμητα: είναι αυτοί που κάνουν θέατρο δρόμου, αυτοί που παίζουν μουσική, αυτοί που χορεύουν, κάποιοι παίζουν μες τις λεωφόρους. «Η επανάσταση είναι κάτι σοβαρό αλλά γίνεται με χαρά, με ευθυμία», αυτό έγραψαν ανάμεσα στα χιλιάδες άλλα που ανθίζουν πανταχού στους τοίχους ” (AA.VV. I non garantiti, Οι ακάλυπτοι-οι επισφαλείς, Roma, Savelli, luglio 1977; pag. 136).

“Ήταν αλήθεια πως θέλαμε να ήμαστε μαζί, όλοι, να ζούμε όλοι μαζί, να τρώμε όλοι μαζί. Τώρα είναι αδιανόητες οι γιορτές… Στη συνέχεια, οι επίτροποι που ήρθαν μετά αντέγραψαν εκείνες τις γιορτές. Όταν ένας ομοφυλόφιλος διακύρητε μια γιορτή, δηλαδή καλούσε τους πάντες, πενήντα χιλιάδες ανθρώπους, εξήντα χιλιάδες άτομα, σε ένα πάρτι στα λιβάδια του Montaldo di Castro, για παράδειγμα, πηγαίναμε όλοι και υπήρχε χώρος για όλους, αλλά όχι μόνο για τους νέους και τους όμορφους. Υπήρχε επίσης χώρος για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, επειδή υπήρχαν ανάμεσά μας εκείνοι που εργάζονταν με άτομα με ειδικές ανάγκες, και δεν απείχαν, οπότε τους έφερναν εκεί, και υπήρχαν καθηγητές που έφερναν μαζί τους τα παιδάκια, και υπήρχε χώρος για όλους, για τους νέους, για τους όμορφους, για τους άσχημους, για άτομα με ειδικές ανάγκες, υπήρχε χώρος για τους τρελούς, για τους ψυχικά ασθενείς. Και νομίζω ότι μόνο στις υψηλές περιόδους του πολιτισμού υπάρχουν γιορτές και πάρτι για όλους. Εδώ, να, αν παρατηρήσετε, ακόμη και στη βιβλιογραφία και την λογοτεχνία είναι σπάνιο να βρεθεί, ναι, ίσως στην Κομμούνα του Παρισιού, αλλά μόνο στις υψηλές περιόδους του πολιτισμού μπορείτε να βρείτε τέτοιες εορταστικές εκδηλώσεις, όπου υπάρχει χώρος για όλους »  (Tano D’Amico, in Claudio Del Bello, Una sparatoria tranquilla, Μια ήρεμη ανταλλαγή πυροβολισμών, Roma, Odradek, 1997; σελ. 139).

Δευτέρα 7 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1977 Στην Bologna κατάληψη της σχολής Γραμμάτων.

Martedì 8 FEBBRAIO 1977 Στη Roma διεξάγονται συνελεύσεις σε όλες τις σχολές. Ο εθνικός γραμματέας της κομουνιστικής νεολαίας FGCI Massimo D’Alema δηλώνει σε μια συνέντευξη: “το κίνημα κινείται σε μια σκάλα αξιών δίχως να θέτει το πρόβλημα να την αλλάξει” (βρίσκεται στο AA.VV., Radici di una rivolta, οι Ρίζες μιας εξέγερσης, Milano, Feltrinelli, 1977; σελ. 89). Στην Bologna καταλαμβάνονται οι σχολές Δικαίου, πολιτικών Επιστημών, Διδασκαλίας, Φυσικής και Φραγμάτων, στο Μιλάνο το Πολυτεχνείο, στη Γένοβα οι ανθρωπιστικές σχολές. Στο Cagliari σε όλες τις σχολές εμποδίζεται όλη η διδακτική. Φοιτητικές πορείες στο Bari και στη Napoli.

LA RIVOLUZIONE SARA’ UNA FESTA O NON SARA’                                                                      Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ Ή ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ

ΕΣΥ / ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟΛΑΙΑ / ΑΓΩΝΙΣΟΥ ΜΑΛΑΚΆ ΜΑΛΑΚΆ [στον ρυθμό της διαφήμισης της λακ Cadonett]                                                                                                         LEI / FGCI / LOTTA MORBIDO MORBIDO [sull’aria della pubblicità della lacca Cadonett]

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

ΝΑ ΑΝΘΙΣΟΥΝ ΕΚΑΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΔΙΔΟΥΝ ΕΚΑΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ’68 ΜΕ ΑΛΛΑ ΟΠΛΑ

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile