βασανιστήρια, tortura

Η ιστορία πίσω από το βίντεο animation του Guardian για το Γκουαντάναμο

Posted: 7 Δεκεμβρίου 2014 in φυλακές, Αποκαλύψεις-άρθρα
Ετικέτες:

Ίσως το πιο σημαντικό σ’ αυτή την ιστορία είναι ότι για πρώτη φορά γίνεται καταγραφή μαρτυριών που έδωσαν οι ίδιοι οι κρατούμενοι του Γκουαντάναμο, κι αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην προσωπική πρωτοβουλία και τον αγώνα ΕΝΟΣ μόνο ατόμου, ενός δικηγόρου, που άρχισε να επισκέπτεται τις φυλακές και να συζητάει με τους κρατούμενους.

Και το θλιβερό συμπέρασμα είναι ότι από το 2002 ως τώρα κανένας άλλος δεν έχει έρθει σε επαφή με αυτούς τους κρατούμενους, που βρίσκονται εκεί χωρίς απαγγελία ποινής ή δίκη, και κανείς δεν κατάφερε να μάθει τις πραγματικές συνθήκες κράτησής τους. Αφορμή  της πρωτοβουλίας  του δικηγόρου ήταν βεβαίως η γενναία απόφαση των κρατουμένων για ομαδική απεργία πείνας-που ακόμα συνεχίζεται  από κάποιους κρατούμενους.

Λίγοι – εκτός από τον στρατό των ΗΠΑ – έχουν δει, πόσο μάλλον καταγράψει,  τι συμβαίνει μέσα στη διαβόητη φυλακή του Γκουαντάναμο . Τώρα, η συγκλονιστική ταινία του Guardian, με τα λόγια  των ίδιων των  κρατουμένων στοχεύει να δείξει την κτηνωδία και τη κλειστοφοβία της καθημερινής ζωής εκεί . Αυτή είναι η συναρπαστική ιστορία πίσω από τη δημιουργία της …

Οι σκηνές στην ταινία που παρακολουθεί ο Σάμι αλ – Χατζ στο σπίτι του στη Ντόχα , στο Κατάρ , τον γυρίζουν πίσω στο πιο σκοτεινές ώρες που έχει ζήσει.. Δύο φορές την ημέρα , για 16 μήνες, ο αλ – Χατζ σιτιζόταν αναγκαστικά, στο Γκουαντάναμο, δεμένος σε μια καρέκλα. Στο ταινιάκι βλέπουμε μια αναπαράσταση αυτήςτης διαδικασίας στο Γκουαντάναμο. Το ταινιάκι που δημιουργήθηκε από δυο Βρετανούς δημοσιογράφους,  προκαλεί μια οικεία αίσθηση του μαρτυρίου .

«Μου θυμίζει τα δεινά που έχω υποστεί κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας μου. Ήταν οδυνηρό με κάθε έννοια της λέξης . Ένιωθα να ποεθαίνω δύο φορές κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της αναγκαστικής σίτισης», λέει ο 44χρονος από το Σουδάν . Ο πρώην καμεραμάν του al – Jazeera, αλ – Χατζ  κρατήθηκε παράνομα και βασανίστηκε από τις Αρχές των ΗΠΑ για επτά χρόνια μέσα Γκουαντάναμο, πριν αφεθεί ελεύθερος  το 2008, χωρίς να του αποαγγελθεί ποτέ κατηγορία.

Περισσότερο από πέντε χρόνια αργότερα , το μυστήριο του τι συμβαίνει πέρα από τα παρατηρητήρια και τα συρματοπλέγματα περιμετρικά από τις πιο γνωστές , πιο αμφιλεγόμενα και πιο ακριβές φυλακές του κόσμου έχει βαθύνει. Ποιά είναι ακριβώς  η καθημερινή ζωή  στο εσωτερικό του Γκουαντάναμο ; Πώς αισθάνεται κανείς, τί μυρίζει, τί ακούει; Τι κάνουν οι κρατούμενοι όλη μέρα; Τι σκέφτονται ; Πώς τα βγάζουν πέρα ​​;

Εκτός από τις ελάχιστες φωτογραφίες, που συνήθως έχουν τραβηχτεί κάτω από αυστηρά ελεγχόμενες συνθήκες , σχεδόν τίποτα δεν υπάρχει που μας δίνει μια εικόνα της σύγχρονης ζωής μέσα στη φυλακή στην Κούβα.  Σίγουρα δεν υπάρχουν  ντοκιμαντέρ,ούτε συνεντεύξεις καταγραφής των συνθηκών που επικρατούν μέσα από τους τοίχους.  Είναι χαρακτηριστικό ότι η πιο γνωστή εικόνα που σχετίζεται με το στρατόπεδο παραμένει αυτή των  αλυσιδοδεμένων κρατούμενων με πορτοκαλί φόρμες, μια εικόνα που ελήφθη το 2002 σε ένα τμήμα του στρατοπέδου που δεν υπάρχει πια . Η πραγματική πληροφόρηση μέσα από το Γκουαντάναμο είναι εξίσου σπάνια . Όταν οι τελευταίες εκθέσεις για τις απεργίες πείνας του Μαρτίου άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια,  όπως πάντα ήταν ελλιπής και διαψεύτηκαν με δηλώσεις από το στρατό των ΗΠΑ .

Η κύρια πηγή των εκθέσεων ήταν ο Clive Stafford Smith , διευθυντής και ιδρυτής της νομικής βοήθειας Reprieve  , ο οποίος , έχοντας ακούσει ότι οι κρατούμενοι βρίσκονταν σε απεργία πείνας ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τις συνθήκες τους , άρχισε να επισκέπτεται τακτικά τους πελάτες του στο Γκουαντάναμο,  σε μια προσπάθεια να εξακριβώσει τι συνέβαινε . Ο Stafford Smith είχε τη δυνατότητα να επικοινωνεί μόνο με έναν κρατούμενο τη φορά, καιμόνο όταν ο κρατούμενος είχε συμφωνήσει να του κάνουν σωματική έρευνα πριν από κάθε συνάντηση. Οι συνεντεύξεις πραγματοποιήθηκαν κάτω από αυστηρά καθορισμένες συνθήκες και στον Stafford Smith είχε απαγορευθεί να καταγράψει έστω και μια λέξη. Μόνο όταν έβγαινε έξω από το κτήριο  μπορούσε να καταγράψει τις συνομιλίες με τους κρατούμενους .

«Οι κρατούμενοι λογοκρίνονται», λέει ο Cori Crider , ένας δικηγόρος στο Reprieve που έχει κάνει , επίσης, επισκέψεις στη φυλακή . «Ό, τι μου λένε στο τηλέφωνο ακούγεται – και διακόπτεται εάν οι αρχές ακούσουν κάτι που δεν τους αρέσει. Ό,τι μου γράφουν περνά μέσα από μια επιτροπή που λογοκρίνει,και δεν μπορείς να πάρεις συνέντευξη. Μπορείς μόνο να χρησιμοποιήσεις τις μαρτυρίες μέσω αυτού του λογοκριμένου υλικού».

Καθώς η απεργία πείνας κλιμακωνόταν , ο Stafford Smith επέστρεψε στο Λονδίνο και στις 17 Απριλίου συναντήθηκε με τον παρατηρητή  του Waterloo Station για να παραδώσει  υλικό από τις συνομιλίες με τους κρατούμενους , μεταξύ των οποίων μία  συνάντησή του με τον τελευταίο Βρετανό κάτοικο μέσα στο στρατόπεδο, τον Shaker Aamer . Η συγκινητική περιγραφή των δεινών του Aamer   χτύπησε ευαίσθητες χορδές πολλών, όταν δημοσιεύθηκε στον Observer την επόμενη Κυριακή , μεταξύ των οποίων ο Μουσταφά Khalili , ο multimedia συντάκτης ειδήσεων της Guardian , και ο συνάδελφός του, παραγωγός του βίντεο  Guy Grandjean . Και οι δύο ήθελαν από καιρό να κάνουν ένα ντικιμαντέρ για το Γκουαντάναμο , αλλά γνώριζαν ότι ήταν σχεδόν αδύνατο να καταφέρεις κάτι σημαντικό . Ωστόσο, αυτό που οι καταγραφές του Στάφορντ Σμιθ κατάφεραν να περάσουν λαθραία προς τα έξω, ήταν τόσο υποβλητικό , τόσο ανθρώπινο  και τόσο ισχυρό …

«Είχαμε όλα αυτά τα συγκλονιστικά λόγια που περιγράφουν την άθλια κατάσταση  στο εσωτερικό του Γκουαντάναμο , αλλά χωρίς εικόνες»λέει ο Khalili . «Το μεγάλο πρόβλημα ήταν : πώς θα το κάνουμε αυτό; «

«Και τότε σκεφτήκαμε το κινούμενο σχέδιο», λέει ο Grandjean . Το ζευγάρι πλησίασε την Sherbet , μια ανεξάρτητη εταιρεία παραγωγής . Ο εκτελεστικός διευθυντής της Sherbert του , Jonathan Bairstow , αναγνωρίζει αμέσως ότι μπορεί να δημιουργηθεί ένα δυναμικό animation έτσι ώστε φωτιστεί αυτός ο σκοτεινός , μυστικοπαθής τομέας. » Το υλικό μπορεί να χρησιμοποιηθεί με ενδιαφέροντες τρόπους» λέει , » όταν χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με την ακεραιότητα και την ευαισθησία .»

Εν τω μεταξύ , σελίδες και σελίδες νέων μαρτυρίες εισχωρούσαν μέσω Reprieve ,καθώς οι απεργίες πείνας συνεχίζονταν . Μέχρι τον Ιούνιο οι ειδήσεις για την απεργία κέρδιζαν έδαφος . Οι αρχικές αρνήσεις από τους στρατιωτικούς ότι η απεργία πείνας συνεχίζεται δώσανε θέση στην παραδοχή ότι στο σύνολο των 166 κρατουμένων , οι 104 ήταν σε απεργία πείνας και οι 44 σιτίζονταν με τη βία.

Αρχικά , η ιδέα ήταν να γίνει η ταινία με τις μαρτυρίες των πέντε κρατουμένων οι οποίοι είχαν εγκριθεί για  απελευθέρωση από τις αρχές των ΗΠΑ , αλλά «σύντομα έγινε προφανές ότι θα ήταν δύσκολο να αναπτυχθεί ένα συναισθηματικό δέσιμο με πέντε χαρακτήρες», λέει ο Grandjean . Αντ “αυτού οι μαρτυρίες βασίστηκαν σε δύο κρατούμενους , τους οποίες αναγνωρίζουμε από τα χαρακτηριστικά τους, στο animation: τον Aamer και τον Μαροκινό Younous Chekkouri . Οι χαρακτήρες τους λειτουργούν συμβολικά εκπροσωπόντας τα δεινά των κρατουμένων » .

Λίγοι άνθρωποι εκτός τον αμερικανικό στρατό έχουν εισέλθει στο Γκουαντάναμο πιο συχνά από ό, τι ο Stafford Smith κατά τα τελευταία έξι χρόνια . Οι προσπάθειες για να είναι σίγουρο ότι η ταινία θα προσομοίαζε την πραγματικότητα ήταν τεράστιες.  Δεν είχε σημασία πόσο καλή θα φαίνεται η ταινία, αυτό που έπρεπε να αποδωθεί ήταν το συναίσθημα.

» Οι σκιτσογράφοι ρωτούσαν συνεχώς: Είναι σωστό αυτό;  Έχει γίνει αυτό; ώς σας φαίνεται αυτό»; λέει ο Crider . O Hodgson δούλεψε πάνω από 200 ώρες για τα περισσότερα από 80 σχέδια της ταινίας . Αργότερα, μια ομάδα θα επενδύσει άλλες 1.000 ώρες για να τελειοποιήσει το κινούμενο σχέδιο – ειδικά η σκηνή της αναγκαστικής σίτισης ήταν ιδιαίτερα έντονη, απαιτούσε 25 ξεχωριστά καρέ το δευτερόλεπτο.

Μέχρι το τέλος του Αυγούστου , η το σχεδιαστικό κομμάτι ήταν έτοιμο και η διαδικασία επικεντρώθηκε στο ποιος  θα μπορούσε καλύτερα να αφηγηθεί τις μαρτυρίες . Το ρόλο αυτό δέχτηκαν να πραγματοποιήσουν οι ηθοποιοί Peter Capaldi και David Morrissey. Ο Capaldi απήγγειλε τη μαρτυρία του χαρακτήρα του Chekkouri  ενώ ο Morrissey απήγγειλε τη μαρτυρία του  Aamer.

Ένας άλλος καλλιτε΄χνης  που έχει συμβάλλει στις εν λόγω αποκαλύψεις, είναι ο rapper Mos Def – ο οποίοςεμφανίζεται σε βίντεο  να υπόκειται στη διαδικασία της αναγκαστικής σίτισης. Το βίντεο που έγινε στις αρχές του χρόνου, για να επιστήσει την προσοχή στις βιαιοπραγίες που διαπράττονται στο Γκουαντάναμο .H Fonic πρόσθεσε στη συνέχεια μουσική και εφέ για να αναπαράγει την καταπιεστική ταυτότητα ενός τόπου όπου οι ήχοι όπως οι νυχτερινές πορείες των φρουροί χρησιμοποιούνται για να βασανίζουν τους κρατούμενους . « Οι ήχοι είναι η μισή ταινία, είναι πολύ σημαντικό », λέει ο Hodgson , ο οποίος παρείχε τη βαριά αναπνοή κατά τη διάρκεια της αναγκαστικής σίτισης .

Τελικά , ο αντίκτυπος της ταινίας θα καθορίσει την επιτυχία της . Μια έκδοση με αραβικούς υποτίτλους θα επεκτείνει την πρόσβασή της στις κοινότητες όπου το Γκουαντάναμο παραμένει σε μεγάλο βαθμό ένα συνώνυμο για την αδικία .

» Ελπίζω ότι θα προσθέσει κάτι στην όλη συζήτηση σχετικά με το Γκουαντάναμο», λέει ο Khalili , » και να ενημερώσει τους ανθρώπους που δεν έχουν καμία ιδέα για το τι συμβαίνει εκεί . Αλλά δεν είναι μόνο για το Γκουαντάναμο , είναι για κρατούμενους σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι κρατούνται χωρίς απαγγελία κατηγορίας»

filistina.wordpress.com

https://lefterianews.wordpress.com/2014/12/07/%CE%B7-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF-animation-%CF%84%CE%BF%CF%85-guardian-%CE%B3%CE%B9%CE%B1/

βασανιστήρια, tortura

«Είμαι η Κατερίνα Γκουλιώνη, έχω όνομα»

Posted by:

gkouliwnh_2

Πέρασαν κιόλας εφτά χρόνια από την δολοφονία της Κατερίνα Γκουλιώνη από το ελληνικό κράτος. Σύμφωνα με έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, νωρίς το πρωί της 18ης Μαρτίου 2009, “η Κατερίνα Γκουλιώνη βρέθηκε νεκρή στο τέλος της μεταγωγής της με πλοίο από τον Πειραιά στις φυλακές Νεάπολης Λασιθίου”. Μαζί με άλλους κρατούμενους μεταγόταν εκεί από τις γυναικείες φυλακές Θήβας. Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι, κατά τη διάρκεια της μεταγωγής, την είχαν χωριστά από τους άλλους κρατούμενους και ότι τα χέρια της ήταν δεμένα πισθάγκωνα.

Η Γκουλιώνη είχε πλούσια δράση στην υπεράσπιση της ζωής των κρατουμένων. Είχε καταγγείλει επανειλημμένως την βαύναση μεταχείριση των κρατουμένων και τις συνθήκες κράτησης στις γυναικείες φυλακές, συμπεριλαμβανομένων των γυναικείων φυλακών Θήβας και των φυλακών Διαβατών στη Θεσσαλονίκη. Χρησιμοποιώντας ποικίλα μέσα αγώνα, όπως η απεργία πείνας μαζί με τις συγκρατούμενές της, αλλά και δεκάδες γράμματα, υπομνήματα στο υπουργείο Δικαιοσύνης και επίσημες καταγγελίες στο Συνήγορο του Πολίτη, η  Γκουλιώνη αναδεικνύει τις εγκληματικές ελλείψεις του σωφρονιστικού συστήματος και την καθημερινή του ζούγκλα.

Το κράτος ως απάντηση στην δράση της την μεταφέρει από τα Διαβατά στις φυλακές του Ελεώνα στη Θήβα Αυτό δεν πτοεί την Κατερίνα η οποία ξεκινά αγώνα ενάντια στην κολπική εξέταση.

“Κρατούμενες και μέλη της Πρωτοβουλίας για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων μιλούν για παράνομη πρακτική, η οποία εφαρμόζεται καταχρηστικά, ενώ ο Εσωτερικός Κανονισμός Λειτουργίας Γενικών Καταστημάτων Κράτησης προβλέπει τον εξαιρετικό και περιπτωσιολογικό χαρακτήρα της σωματικής έρευνας, κατόπιν εντολής του εισαγγελέα-επόπτη, πραγματοποιούμενη μάλιστα, μόνο από γιατρό”.

Κατά την μεταγωγή της στον Κορυδαλλό πριν από δίκη, η ίδια αρνείται το βασανιστήριο του κολπικού ελέγχου και το πληρώνει με πολλές μέρες στην απομόνωση. Το περιστατικό αυτό επέδρασε καταλυτικά ώστε πολλές κρατούμενες να αρχίσουν να αρνούνται την ευξευτελιστική και τραυματική κολπική εξέταση.

“Σύμφωνα με έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Πρόληψης Βασανιστηρίων το 2006, η πραγματοποίηση σωματικής έρευνας, πρωκτικής ή κολπικής, χαρακτηρίζεται ως δυσανάλογη σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό και μη επιτρεπτή, παρά μόνο κατ’ εξαίρεση. Παρόλα αυτά εφαρμόζεται ευρέως και μάλιστα από τους δεσμοφύλακες”.

Η Κατερίνα υπέβαλε επιστολή στον Συνήγορο του Πολίτη, μεταξύ άλλων το Φεβρουάριο του 2009, καθώς και στη διευθύντρια των φυλακών Θήβας. Ακολουθεί η επιστολή της:

Επιστολή της Κ. Γκουλιώνη προς τον Συνήγορο του Πολίτη (20/2/2009)
“Είμαι 41 ετών σήμερα, εξαρτημένη από την ηρωίνη από τα 17 μου. Τόσα χρόνια αρρώστια και εξάρτηση από μία ουσία που αν δεν την είχα δε θα μπορούσα να είμαι όρθια για να δύναμαι να εργαστώ, για να μπορέσω να ζήσω… 
Τον χειρότερο εφιάλτη, όμως, που οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης, δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι θα τον ζήσω έτσι όπως τον ζω και όπως καθημερινώς απειλούμαι ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να υποστώ.
Αυτό το «αυτονόητο συνεπακόλουθο της εξάρτησης», λοιπόν, είναι η φυλάκιση η οποία, ουσιαστικά σημαίνει την αιχμαλωσία και την ομηρία μου από τους δεσμοφύλακες που ελέγχουν κι επεμβαίνουν ακόμη και στα γεννητικά μου όργανα και στ’ απόκρυφα σημεία του σώματός μου.
Όποτε μπαίνω στην φυλακή είτε γιατί εισάγομαι πρώτη φορά είτε γιατί επιστρέφω από δικαστήριο είτε γιατί πήγα νοσοκομείο δέχομαι την εξής επίθεση, η οποία ονομάζεται «έρευνα»:
Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν’ ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σα να’ μαι το τελευταίο σκουπίδι.
Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να…αυτοκτονήσω μ’ αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ’ το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ.
Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…
Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο και αυτή την απειλή συγκεκριμένα την ξεστόμισε η δεσμοφύλακας που τελεί χρέη…νοσοκόμας στο Κατάστημα Κράτησης Γυναικών Ελεώνα Θηβών (Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.) Γκαβάνα Στέλα παρουσία της υπαρχιφύλακα Σαμπάνη Σωτηρίας, μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική κι αυτή που δεν είναι, είναι «άλλο πράμα». Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω.
Με οδήγησαν στην υποδιευθύντρια Καφρίτσα Αγλαϊα, η οποία μου είπε πως αφού αρνούμαι την κολπική έρευνα ότι βρεθεί από ναρκωτικά στην φυλακή θα το χρεώσει σ’ εμένα και πως θα με κρατήσει πολλές ημέρες στην απομόνωση.
Όταν της ζήτησα να μου κάνει υπερηχογράφημα διότι δεν αντέχω άλλο αυτόν τον βιασμό της κολπικής μου είπε πως δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. Της απάντησα ότι δεν είμαι υποχρεωμένη να πληρώνω εγώ τη δική τους ανεπάρκεια και με οδήγησαν στην απομόνωση όπου ούτως ή άλλως θα με οδηγούσαν, κάνοντας κολπική ή μη.
Στην απομόνωση με έκλεισαν σ’ εάν κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να’ ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην μία τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.
Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.
Εκτός του ότι είμαι αναγκασμένη να κάνω την ανάγκη μου μπροστά σε δεσμοφύλακα είμαι υποχρεωμένη να κάνω 8 αφοδεύσεις για να με βγάλουν από την απομόνωση αλλά κι αυτό, πάλι, εξαρτάται από τις διαθέσεις τους.
Οι περισσότερες κρατούμενες αναγκάζονται να παίρνουν καθαρτικό για να επιτύχουν αυτές τις κενώσεις και αρκετές φορές είτε δεν έρχεται η δεσμοφύλακας να τους ανοίξει την πόρτα είτε είναι άλλη κρατούμενη στην τουαλέτα και στην κυριολεξία ενεργούνται επάνω τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιες δεσμοφύλακες τις εξευτελίζουν γιατί ενεργήθηκαν επάνω τους ή τους λένε απειλητικά ότι «εδώ είναι Θήβα και το κουδούνι για να πας τουαλέτα θα το χτυπάς όταν έχεις μεγάλη ανάγκη», την οποιά «μεγάλη ανάγκη» την κρίνει η δεσμοφύλακας ή της λένε με δυσφορία «πάλι τουαλέτα θέλεις;» και άλλα τέτοια με ανείπωτη απανθρωπιά και σαδισμό.
Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και αναγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά και επειδή την αποκάλεσα «κότα» έγραψε μία ψευδή αναφορά (η κα Δανιηλίδου Χαρίκλεια είναι η εν λόγω δεσμοφύλακας) σε συνεργασία με τον αρχιφύλακα Γαλάνη Ιωάννη που ήταν υπηρεσία εκείνη την ημέρα και σε αυτόν αναφερόταν η κα Δανιηλίδου, με πέρασαν πειθαρχικό κι ο υποτελής σε αυτούς, εισαγγελέας Πρασσάς Γεώργιος με τιμώρησε με πειθαρχική ποινή εγκλεισμού σε κελί της απομόνωσης για πέντε μέρες με, επιπροσθέτως παράνομη, στέρηση καφέ, τσιγάρου και τηλεφώνου.
Πειθαρχικό το οποίο παραγράφεται σε δυο χρόνια πράγμα που σημαίνει πως εκτός του μαρτυρίου που υπέστην δεν θα αποφυλακισθώ με υφ’ όρων απόλυση, δεν θα πάρω άδεια και οι άρρωστοι γονείς μου και η 21χρονη κόρη μου θα περιμένουν πολύ για να με δουν και να τους στηρίξω.
Όλα αυτά συνέβησαν στη γυναικεία φυλακή Κορυδαλλού, αλλά αυτοί οι κύριοι υπηρετούν σήμερα στη Θήβα όπως και ο αρχιφυλακεύων Κοράκης Παναγιώτης, ο οποίος στην εδώ απομόνωση της Θήβας μου είπε πως παρ’ όλες τις 8 κενώσεις κλπ δικαιούται «βάσει του εσωτερικού κανονισμού» να με κρατήσει έξι ημέρες στην απομόνωση. Ο εσωτερικός κανονισμός δεν γράφει κάτι τέτοιο, αντίθετα λέει πως η τριήμερη κράτηση στην απομόνωση γίνεται μ’ εντολή εισαγγελέα και παρατείνεται εφόσον έχουν βρεθεί απαγορευμένες ουσίες στο σώμα του κρατούμενου και δεν μπορούν να αφαιρεθούν…
Μπάνιο δεν μπορείς να κάνεις στην απομόνωση –ειδικό χώρο κράτησης τον ονομάζουν λες και αλλάζοντας όνομα σε κάτι παύει και η φρίκη- γιατί όταν τύχει να έχει ζεστό νερό δεν είναι εκεί η δεσμοφύλακας και όταν είναι εκεί μπορεί να σε βγάλει από το κελί για να κάνεις μπάνιο, το νερό να είναι κρύο και να επιμένει πως είναι ζεστό βγάζοντάς σε τρελή.
Όταν και αν κάνεις μπάνιο σε παρατηρεί. Έτσι, μένουμε χωρίς μπάνιο για 7 μέρες και άνω. Καφέ, νερό υποχρεούσαι να παραγγείλεις μόνο από το καφενείο της φυλακής το οποίο λειτουργεί για τους δεσμοφύλακες και δουλεύουν σε αυτό κρατούμενες. Την τελευταία φορά που κρατήθηκα στην απομόνωση πλήρωσα 20 ευρώ στο καφενείο. Με αυτά τα χρήματα μπορούσα να περάσω περίπου είκοσι μέρες αγοράζοντας καφέ, ζάχαρη κλπ ενώ τα πλήρωσα μέσα σε πέντε μέρες. Αλλά εδώ η διαχείριση των χρημάτων μας εξαρτάται από τις ορέξεις της υπηρεσίας του Κ.Κ.Γ.Ε.Θ.
Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριο της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών. Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε…
Κάποτε ήμουν άνθρωπος με όνειρα, με όρεξη για μάθηση, με κερδοφόρα επιχείρηση, με όρεξη για δημιουργία.
Σήμερα, όλος αυτός ο πόνος, η κακοποίηση, ο βιασμός του σώματος και της ψυχής που έχω υποστεί με κάνουν να ονειρεύομαι πως τους σκοτώνω όλους αυτούς που πληρώνονται για να βασανίζουν αδύναμους ανθρώπους.
Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταμτήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τους επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε.
Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μεσα στη φυλακή”.
Γκουλιώνη Κατερίνα
goulioni_414x290

Είχε επίσης εμφανιστεί σε τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ μόλις ένα μήνα πριν το θάνατό της.

Η επίσημη αιτία θανάτου της, σύμφωνα με το Υπουργείο Δικαιοσύνης, είναι η καρδιακή προσβολή. Οι μπάτσοι ισχυρίζονται ότι η Γκουλιώνη καθόταν στα πίσω καθίσματα τουριστικής θέσης πλοίου, χωρίς χειροπέδες, και όταν τα ξημερώματα το πλοίο φτάνει στο λιμάνι εντοπίζεται αναίσθητη. Ασθενοφόρο την μεταφέρει στο νοσοκομείο «Πεπαγνή», όπου και διαπιστώνεται ο θάνατός της. Την επίσημη εκδοχή διαψεύδουν όμως οι συγκρατουμενές της οι οποίες καταγγέλλουν ότι η Γκουλιώνη βρέθηκε πισθάγκωνα δεμένη και με αίματα στο πρόσωπό της.

Η δολοφονία της Κατερίνας Γκουλιώνη οδήγησε στην κατάργηση της κολπικής εξέτασης , τουλάχιστον επίσημα.

http://www.provo.gr/goulioni16/

βασανιστήρια, tortura

Οι «άξεστοι τζιχαντιστές» με το γάτο τους και οι «πολιτισμένοι Έλληνες» με το σκύλο τους

Απ’ αυτούς ποιος θα σε σώσει, νοικοκυραίο;

σκατα

Η πρώτη εικόνα είναι από  μία ιστορία που έχει πλέον κάνει  το γύρο του διαδικτύου. Ο γατούλης Κουνκούς που ταξίδεψε πρόσφυγας από τη Μοσούλη, και χάθηκε στη Λέσβο, όταν έσπασε η τσάντα μεταφοράς του μέσα στη βάρκα, την ώρα που επανενώνεται με την οικογένειά του στη Νορβηγία, μετά από ένα μαραθώνιο αλληλέγγυων της Λέσβου και όχι μόνο, για την ανεύρεση των ανθρώπων που δεν εγκατέλειψαν τον Κουνκούς πίσω στον πόλεμο, αλλά μέσα στις συνθήκες της φρίκης απ’ όπου έτρεχαν να γλυτώσουν, τον πήραν μαζί τους, σαν μέλος της οικογένειάς τους.

εδώ το βίντεο : http://www.theguardian.com/world/video/2016/feb/19/refugee-family-who-fled-iraq-are-reunited-with-cat-video?CMP=embed_video

Η δεύτερη εικόνα είναι από τον Αγ. Νικόλαο και σ’ αυτήν απεικονίζεται ένα απαγχονισμένο σκυλί, σε προχωρημένη σήψη, που δεν είχε την «ατυχία» να γεννηθεί στην εμπόλεμη ζώνη των άξεστων, των απολίτιστων τζιχαντιστών, αλλά την «τύχη» να γεννηθεί στην πολιτισμένη Ευρώπη, στη χώρα της φιλοξενίας, που οι νοικοκυραίοι της ανησυχούν για τους εισβολείς και την εγκληματικότητα που κουβαλάνε μαζί τους, και το παπαδαριό της ωρύεται για την αλλοίωση των εθνικών χαρακτηριστικών της βοθρότρυπας του πλανήτη που βασανίζει ζωντανά πλάσματα με αυτή τη σκληρότητα, που τα φωλιάζει, τα καίει, τα διαμελίζει για την πλάκα της.

Μετανάστες, μην μας αφήνετε μόνους με τους Έλληνες!

https://katerinafullmoonblog.wordpress.com/2016/03/11/jihadistes-me-ton-prosfuga-gato-tous-kai-oi-ellines-me-to-skulo-tous/

βασανιστήρια, tortura

Τα πρόσωπα της χρονιάς. Ενός λεπτού σιωπή…

amea

laiki-ftwxeia

images (1)

Πριν μερικές μέρες λάβαμε από σύντροφο τις συγκεκριμένες εικόνες από την αθηναϊκή μητρόπολη, συνοδευόμενες από τον παραπάνω τίτλο. Τις αναδημοσιεύουμε με σεβασμό και αλληλεγγύη στο κομμάτι εκείνο της Τάξης μας που χτυπιέται περισσότερο αλύπητα από την καπιταλιστική κρίση.

Ας είναι το 2016, η χρονιά κατά τη διάρκεια της οποίας οι ανάγκες μας και οι επιθυμίες μας, οι θελήσεις μας και τα όνειρα μας θ’ αναμετρηθούν στα ίσια με τους φονιάδες τους. Ενάντια στη φτώχεια και την εξόντωση, ενάντια στους πολέμους των αφεντικών και τον ξεριζωμό των φτωχών, ενάντια στη λεηλασία και το θάνατο, ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό: τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται.

Τάξη εναντίον Τάξης, μέχρι τον Κομμουνισμό & την Αναρχία! 

http://prolprot.espivblogs.net/

λέω:

Ludovico Einaudi – Life