διεθνισμός

Κοιτάζοντας τον ορίζοντα: Τρεις γενιές παιδιών Ζαπατίστας…

Κοιτάζοντας τον ορίζοντα: Τρεις γενιές παιδιών Ζαπατίστας…

1 Vote

Η μελέτη αυτή αποτελεί μια σύντομη και στοχαστική έρευνα σε μια σειρά από ιστορικές εμπειρίες στην οποία οι κύριοι παράγοντες είναι τα παιδιά στις κοινότητες των Ζαπατίστας. Πιο συγκεκριμένα, θα εστιάσει στη σημασία της συνοδείας των ενηλίκων και στην πολιτική συμμετοχή των νέων ως πλήρη μέλη των αντιστασιακών κοινοτήτων, των κοινωνικών κινημάτων και των πολιτικών οργανώσεων.

Γεννημένο μέσα από το Σεμινάριο «20 Χρόνια Ζαπατιστικής Εξέγερσης», που πραγματοποιήθηκε στο Αυτόνομο Μητροπολιτικό Πανεπιστήμιο (Unidad Xochimilco), το κείμενο αυτό συντάχθηκε με τη βοήθεια πολλών συνεδρίων, συμπεριλαμβανομένων εκείνων σχετικά με: τη γη και το έδαφος, την εκπαίδευση, την οικονομία, την υγεία, την οικονομία και τους συνεταιρισμούς, το φύλο, την αυτονομία και, φυσικά, τα παιδιά και τους νέους στο ταξίδι του Ζαπατισμού.

11950971_896075563816744_2011632336_n

Υπό το πρίσμα του σεμιναρίου «Κριτική σκέψη ενάντια στην καπιταλιστική Λερναία Ύδρα», που οργανώθηκε από τους Ζαπατίστας το Μάιο του 2015 το κείμενο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία. Κατά τη διάρκεια αυτής της εκδήλωσης, για παράδειγμα, ένας αριθμός συμμετεχόντων αναφέρεται, όχι μόνο σε τρεις γενιές Zαπατίστας, αλλά σε πέντε. Στην απογευματινή συνεδρίαση της Τρίτης 5 Μαΐου ο υποδιοικητής Γκαλεάνο υποστήριξε, ότι ο αγώνας των κοινοτήτων των Ζαπατίστας, θα μπορούσε να συνοψιστεί ως μια προσπάθεια, να παρουσιάσουν τα παιδιά με μια επιλογή να είναι «ένα πράγμα ή ένα άλλο».

Μια ημέρα αργότερα, τρεις γενιές γυναικών Ζαπατίστας μίλησαν (μέσω των  Διοικητριών Miriam, Rosalinda, και Dalia, για την ιστορία του αγώνα τους (ως αυτόχθονες Ζαπατίστας γυναίκες). Ο Υποδιοικητής Γκαλεάνο, εν τω μεταξύ, τόνισε ότι «υπάρχουν τουλάχιστον δύο γενιές που απουσιάζουν από αυτή τη συζήτηση: η  πρώτη (ηλικίας 12-15), είναι εκείνες που θα γίνουν υποστηρικτές της εκπαίδευσης ή της υγείας, ή αντάρτισσες και η δεύτερη γενιά (ηλικίας περίπου 8) είναι οι «υπερασπιστές»  – τα επαναστατημένα κορίτσια, που συμπυκνώνουν τέσσερις γενιές της επαναστατικής πάλης και είναι, προς το παρόν τουλάχιστον, απρόβλεπτη «.

Fotografía: Itzayana Tarelo

Fotografía: Heriberto Paredes

Βιοπολιτικές μέθοδοι στην παιδική ηλικία στην Τσιάπας

Σύμφωνα με τον Eduardo Bustelo (ο οποίος ακολουθεί τις θεωρίες του Michel Foucault και του Giorgio Agamben), ο θάνατος, η φτώχεια και η ομαλοποίηση του ελέγχου ενός ενήλικα πάνω στη ζωή ενός παιδιού είναι οι τρεις βιοπολιτικές μέθοδοι, που χρησιμοποιούνται μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα για να επιβλέπεται και να χειραγωγείται η κατασκευή της ατομικής σκέψης στην παιδική ηλικία. Η πρώτη μέθοδος, υποστηρίζει ο Bustelo, είναι η πιο σιωπηλή μορφή, καθώς δείχνει σε καθημερινή βάση ότι οι νέοι μπορούν να εξαλειφθούν χωρίς νομικές συνέπειες. Παιδιά πεθαίνουν τακτικά, αναφέρει, από την πείνα, από ασθένειες που μπορούν να προληφθούν ή είναι ιάσιμες, και ως θύματα πολέμου. Αν επιβιώσουν, εν τω μεταξύ, συνεχίζουν να υποφέρουν, είτε σωματικά είτε ψυχολογικά ως αποτέλεσμα του να εκτίθενται απευθείας σε πολλές διαφορετικές μορφές βίας. Ο επίμονος στόχος των ισχυρών στο καπιταλιστικό σύστημα φαίνεται να είναι η εξόντωση της προοπτικής ενός παιδιού να ξεφύγει από τον τύπο της εκπαίδευσης, που είναι αποδεκτός από εκείνους. Με λίγα λόγια, είναι μια άμεση μορφή ελέγχου, που προσπαθεί να αποτρέψει τους ανθρώπους από το δικαίωμά τους σε μια αξιοπρεπή ζωή και η οποία συχνά αντιπροσωπεύεται από την επέκταση της πολιτικής του θανάτου.

Η δεύτερη μέθοδος, που χρησιμοποιείται είναι η φτώχεια, δεδομένου ότι η πλειονότητα των φτωχών ανθρώπων είναι παιδιά και η πλειοψηφία των παιδιών είναι φτωχά. Κατά συνέπεια, οι νέοι γίνονται αντικείμενα εκμετάλευσης, αναγκάζονται έμμεσα στην εργασία, ενώ διαρκώς υποσιτίζονται ή αρρωσταίνουν. Και, επειδή δεν εμπλέκονται στις οικονομικές διαδικασίες της συγκέντρωσης του εισοδήματος, του πλούτου και της δύναμης, υφίστανται διακρίσεις και αποκλείονται με τέτοιο τρόπο, που ενισχύει την ιδεολογική συσκευή της κυριαρχίας (με τη βοήθεια της απόκρυψης της κοινωνικής σχέσης ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους). Ουσιαστικά, οι ισχυροί εξασφαλίζουν, μέσω του βιο-πολιτικού τους συστήματος στη ρύθμιση της ζωής, ότι η παιδική φτώχεια θα εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την αποφυγή της κατασκευής δημοκρατικών και ισόνομων κοινωνικών σχέσεων.

Η τρίτη μέθοδος είναι η κάθετη και η δεσποτική σχέση μεταξύ ενηλίκων και των παιδιών τους, η οποία επιδιώκει να τα ελέγχουν από μέσα προς τα έξω,αμέσως από την γέννησή τους. Αυτή η δυναμική, εν τω μεταξύ, συνοδεύεται από τη χειραγώγηση της συζήτησης, που διαστρεβλώνει την αντίληψη και την κατανόηση της πραγματικότητας ενός παιδιού.Εν ολίγοις, η παιδική ηλικία είναι το σημείο στο οποίο η διαδικασία της κυριαρχίας αρχίζει, και στην οποία αυτή η λεπτή κάθετη σχέση είναι καμουφλαρισμένη.

Η απάντηση των Ζαπατίστας

Όταν πραγματοποιήθηκε η εξέγερση των Ζαπατίστας το 1994, ο θάνατος και η φτώχεια αποτελούσε για καιρό, μια καταστροφική παρουσία ανάμεσα στα παιδιά στις ιθαγενείς κοινότητες της Τσιάπας. Ειδικότερα, οι λεγόμενες «ασθένειες της φτώχειας» έτρεχαν αχαλίνωτες. Υπήρχαν περιπτώσεις: εντερικών παράσιτων, λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος και επιδημίες, παιδικός υποσιτισμός,  πυρετός και διάρροια. Πολλά παιδιά, εν τω μεταξύ, έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της έλλειψης πρόσβασης σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη – γεγονότα που είχαν συμβάλει, ώστε η Τσιάπας να κατέχει τα χαμηλότερα ποσοστά προσδόκιμου ζωής κατά τη γέννηση από ολόκληρο το Μεξικό. Επιπλέον, τα στοιχεία αυτά προήλθαν μόνο από τις επίσημες κυβερνητικές στατιστικές, οι οποίες βασίζονται σε πιστοποιητικά γέννησης και θανάτου, που απλά δεν υπάρχουν στις αυτόχθονες κοινότητες των περισσότερων δήμων (που είχαν «υψηλά» ή «πολύ υψηλά» επίπεδα περιθωριοποίησης). Ως εκ τούτου, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε ακριβώς πόσα αγόρια και κορίτσια της Τσιάπας έζησαν ή πέθαναν κατά την περίοδο αυτή.
1001091_413921432046599_2065651956_n

Κατά συνέπεια, η διακήρυξη πολέμου του EZLN και τα 11 αιτήματά του στην πρώτη Διακήρυξη της ζουγκλας Lacandona, είχαν ως στόχο όχι μόνο να σταματήσει η γενοκτονία των αυτόχθονων πληθυσμών της Τσιάπας, αλλά και των παιδιών τους. Με άλλα λόγια, η ομάδα πάλευε έτσι ώστε οι μελλοντικές γενιές των παιδιών, να μπορέσουν να έχουν μια ικανοποιητική, αξιοπρεπή ζωή (όπως ο Υποδιοικητής Μάρκος εξήγησε στον νεαρό Miguel A. Vazquez Valtierra τον Μάρτιο του 1994).

Fotografía: Cristian Leyva

Τον Φεβρουάριο του 2001, ο Μάρκος αφιέρωσε το ακόλουθο κείμενο, στο οποίο περιέγραφε την πραγματικότητα της παιδικής ηλικίας των Ζαπατίστας, στα εξορισμένα παιδιά της Γουαδελούπης Tepeyac:

Υπάρχουν εννέα κελιά στα οποία φυλακίζουν τα παιδιά των ιθαγενών της Τσιάπας και του Μεξικό και αυτά είναι: η πείνα, η άγνοια, η ασθένεια, η εργασία, η κακοποίηση, η φτώχεια, ο φόβος, η λησμοσύνη και ο θάνατος. Η Patricha, κάτω από πέντε ετών, πέθανε από πυρετό, ο Ismita, σχεδόν 10 ετών, είχε το ανάστημα ενός 4χρονου παιδιού, ως αποτέλεσμα του χρόνιου υποσιτισμού, ο Andulio γεννήθηκε χωρίς χέρια, εξαιτίας μιας γενετικής ανωμαλίας, ο Pedrito γεννήθηκε στην εξορία και ο Lino ήταν γεννημένος μόνο μερικές ώρες, όταν στρατιώτες τον εκδίωξαν από το σπίτι του.

Αργότερα, σε μια συνέντευξή του το 2008 στην Laura Castellanos με τίτλο «Corte de Caja», ο Μάρκος περιέγραψε πώς η υπόθεση της Patricha είχε διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στη συμμετοχή του στην πολιτικο-στρατιωτική οργάνωση, περίπου από το 1986, διότι αυτό το κορίτσι ιθαγενής (που είχε φέρει φαγητό στους αντάρτες, όταν κρύβονταν στη ζούγκλα) είχε πεθάνει στην αγκαλιά του στην όχθη ενός ποταμού, όταν προσπαθούσε να το βοηθήσει και να μειώσει τον πυρετό του. Και αυτή ήταν η μοίρα των νεαρών ιθαγενών κοριτσιών, είπε. Στη χειρότερη περίπτωση, θα πέθαιναν από ιάσιμες ή σεξουαλικές μεταδιδόμενες ασθένειες και στην καλύτερη περίπτωση θα έπρεπε, να είναι περιορισμένες στο σπίτι, να φροντίζουν τα μικρότερα αδέλφια, να φτιάχνουν τορτίγιες, ή να εργάζονται στα χωράφια. Ιστορικά, εξήγησε, σ’αυτά τα κορίτσια απλά δεν τους επιτρεπόταν, να σπουδάσουν ή να παίξουν.

12109010_108308002862580_1766390505572424739_n

Τα παιδιά Ζαπατίστας στο πλαίσιο ενός πολέμου χαμηλής έντασης.

Μόλις είχε ανακηρυχθεί η κατάπαυση του πυρός και οι ειρηνευτικές συνομιλίες είχαν αρχίσει, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση έσπευσε να καθιερώσει στρατώνες και σημεία ελέγχου σε όλες τις ιθαγενείς κοινότητες, που θεωρούσε ύποπτες για την υπόθαλψη των Ζαπατίστας αγωνιστών ή ότι επηρεάζονται από την ιδεολογία τους. Οι πτήσεις ελέγχου, οι περιπολίες και η παρουσία παραστρατιωτικών ομάδων, ξαφνικά έγιναν μέρος της καθημερινής ζωής των παιδιών που ανήκαν στις υπό εξέγερση κοινότητες, ενώ τα παιδιά της «δεύτερης γενιάς» (που γεννήθηκαν μετά την 1η Ιανουαρίου, 1994) μεγάλωσαν ουστιαστικά με τη στρατιωτική και παραστρατιωτική δραστηριότητα ως φυσικό μέρος της ύπαρξής τους.

Αυτός ο χαμηλής έντασης πόλεμος οργανώθηκε με διάφορους τρόπους, από τους στρατιωτικούς μηχανισμούς ως τις κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές στρατηγικές. Τα παιδιά και οι νέοι Ζαπατίστας ταλαιπωρήθηκαν, εκδιώχθηκαν, εκτοπίστηκαν, δέχτηκαν ξυλοδαρμούς, απειλήθηκαν, συνελήφθησαν στα σημεία ελέγχου και δέχτηκαν επιθέσεις, τόσο από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, όσο και απο τις δεξιές παραστρατιωτικές ομάδες τους, όλα με σκοπό την αποθάρρυνση της τήρησης του προγράμματος των Ζαπατίστας και την αποδυνάμωση του κοινωνικού ιστού και της ενότητας της οικογένειας των τοπικών κοινοτήτων. Κατανοώντας ότι τα παιδιά των Ζαπατίστας ήταν ένα θεμελιώδες μέρος του κινήματος, η κυβέρνηση προσπάθησε αποτελεσματικά να «σκοτώσει τους σπόρους των Ζαπατίστας»(ένα σύνθημα που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της σφαγής του Acteal στο δήμο Chenalhó στις 22 Δεκέμβρη του 1997, όταν 45 άτομα έχασαν τη ζωή τους – ανάμεσά τους 14 παιδιά, 23 γυναίκες και 8 άνδρες).

Σε νεαρή ηλικία, στη συνέχεια, τα παιδιά των Ζαπατίστας σύντομα έμαθαν τι σημαίνει να επιβιώνεις σε ένα πλαίσιο πολέμου και σ΄ένα κλίμα καταστολής, μεγαλώνοντας, όπως μπορούσαν, στη μέση μιας βίαιης αντιεπαναστατικής εκστρατείας εκφοβισμού από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση εναντίον τους. Παρά το γεγονός, ότι ζουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα αντίστασης, αναφέρει η Angelica Rico, ωστόσο αυτοί οι νέοι έμαθαν, να τρέχουν, να παίζουν, να χορεύουν, να τραγουδούν, και να γελούν.

Ταυτόχρονα, όμως, η συγκεκριμένη πραγματικότητα μέσα στην οποία οι νέες γενιές μεγάλωναν (ως μέλη των αυτόχθονων κοινοτήτων που τηρούν την ιδεολογία των Ζαπατίστας) σήμαινε, ότι ο ψυχολογικός και κοινωνικός σχηματισμός τους, περιείχε στοιχεία διαφορετικά από εκείνα, που είχαν όσοι μεγαλώσαν, πριν από το 1994.Ανέπτυξαν, για παράδειγμα, ικανότητες που τους βοήθησαν να αντισταθούν στη συνεχή επιθετικότητα και κοσμοθεωρίες που τους έκαναν πιο ανθεκτικούς στο κλίμα βίας, που τους περιβάλλει σε καθημερινή βάση.

Fotografía: Heriberto Paredes

Ως εκ τούτου, όταν τα παιδιά των Ζαπατίστας δηλώνουν, ότι δεν έχουν κανένα φόβο, γιατί ξέρουν πώς να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, πρέπει να έχουμε επίγνωση της υποκειμενικής και συλλογικής διαδικασίας, που ανέπτυξε μια μορφή κοινότητας με ψυχική υγεία (η οποία έχει μετατρέψει το φόβο σ΄ένα μηχανισμό αυτοπροστασίας και μείωσε τις αρνητικές ψυχοκοινωνικές επιπτώσεις της φθοράς ενός πολέμου χαμηλής έντασης). Με άλλα λόγια, ο πόλεμος του Κράτους ενάντια στις κοινότητες των Ζαπατίστας, (ο οποίας, σύμφωνα με την Ximena Antillon, επιδιώκει να δημιουργήσει ψυχοσωματικές και συναισθηματικές ασθένειες, ενώ παράλληλα να παραλύσει και να μειώσει τη συμμετοχή σε στρατιωτικές και κοινοτικές πράξεις αντίστασης), δεν έχει τόσο μεγάλη επίδραση, όπως η κακή κυβέρνηση θα ήλπιζε να έχει.

Η συλλογική εργασία, που έχει γίνει, για την αντιμετώπιση του πολέμου, έχει διευκολύνει την ανάδυση και την ενίσχυση των γενναίων στάσεων και της κριτικής σκέψης στα παιδιά και επιπλέον συνέβαλε να καλλιεργηθούν και να διαμορφωθούν χαρακτήρες,  που βασίζονται στον αγώνα των Ζαπατίστας για την εκπλήρωση των «13 διεκδικήσεών» τους και στη μόνιμη αντίσταση ενάντια στην κακή διακυβέρνηση. Στην «Τρίτη Συνάντηση των Λαών των Ζαπατίστας με τους Λαούς του Κόσμου, οι Ζαπατίστας και η Comandanta Ramona» τον Δεκέμβριο του 2007, οι μητέρες Ζαπατίστα περιγράφουν, πώς «αντιστέκονταν μαζί με τα παιδιά τους». Εδώ, μίλησαν για την θάρρος που επέδειξαν τα παιδιά τους σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις: όταν πολλοί άνδρες πήγαν να πολεμήσουν το 1994 και άφησαν τις περισσότερες γυναίκες και τα παιδιά πίσω στις κοινότητές τους και όταν, λίγο μετά την ίδρυση των στρατοπέδων και τα σημεία ελέγχου, αντιμετώπισαν κατά πρόσωπο τους στρατιώτες και τους φώναξαν, να φύγουν.

Fotografía: Heriberto Paredes

Επιπλέον, οι εν λόγω γυναίκες Ζαπατίστας τόνισαν, ότι τα παιδιά ήταν σε θέση να κάνουν οποιαδήποτε δραστηριότητα ή εργασία, ότι είχαν τα ίδια δικαιώματα και ότι, κατά συνέπεια, ήταν αναγκαίο να τους δώσουν ιδέες και να τους διδάξουν, πώς να συνεργάζονται με άλλους μέσα στις κοινότητές τους. Στην ουσία, αυτή η άποψη αντιπροσώπευε απλά την αναγνώριση των ενηλίκων, ότι τα παιδιά είναι σύντροφοί τους – οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στη δημιουργία και τη διατήρηση των διαφορετικών χώρων της αντίστασης και της αυτονομίας των Ζαπατίστας και τους οποίους θα έπρεπε να συνοδεύουν στη διαδικασία της μάθησης τους. [Θα πρέπει να θυμόμαστε σε αυτό το σημείο ότι πολλές από τις προκηρύξεις που υπογράφονται από τον Υποδιοικητή Μάρκος ξεκίνησουν με την διατύπωση, ότι γράφει «στο όνομα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των γυναικών και των ανδρών του EZLN», που δείχνει ότι οι νέοι θεωρήθηκαν ένα θεμελιώδες μέρος της διοργάνωσης (όπως αποδεικνύεται από τις ίδιες τις Ζαπατιστικές κοινότητες).]

«Τους φερόμαστε σαν παιδιά»

Ο τύπος της ηθικής εκπαίδευσης, που παρέχεται στα παιδιά Ζαπατίστας, έγινε πολύ σαφέστερος τον Ιανουάριο του 2003, όταν ο EZLN έστειλε επιστολή προς τη βασκική οργάνωση Euskadi Ta Askatasuna (ΕΤΑ). Σε αυτό το μήνυμα, το θέμα αναφέρθηκε με ιδιαίτερη έμφαση, καθώς η ηγεσία των Ζαπατίστας θέλησε να υπογραμμίσει, ότι οι νέες γενιές εκπαιδεύτηκαν στη βάση της ελευθερίας του λόγου, του σεβασμού της διαφορετικότητας της σκέψης και με την αντίληψη να επιτρέπουν στα λόγια και στην κατανόησή τους, να καθοδηγείται από την καρδιά.

Και ήταν μέσα από τις δηλώσεις, τις επιστολές και τις ιστορίες που εκδίδονταν από τον EZLN (μεταξύ του 1994 και του ανακοινωθέντος της 4ης Αυγούστου, 2013), που ο κόσμος μπορούσε να δει, πώς οι ενήλικες Ζαπατίστας αντιλαμβάνονται και αντιμετωπίζουν, όχι μόνο τα παιδιά Ζαπατίστας, αλλά και εκείνους, που συμμερίζονται τον σκοπό τους. Εκεί ήταν, για παράδειγμα, μια σειρά από ιστορίες που απευθύνονται σε παιδιά ή που σχετίζονται με την παιδική ηλικία, όπως: El Cuento del Rabito de la NUBE, Ελ cochecito abollado, La pedagogía del machete, Εl marxismo Segun la insurgenta Erika, Cuento de la piedrecita inconforme, Los Diablos del nuevo Siglo, Εl Andulio y el cuento de los abujeros, και El amor Segun el Andulio. Με απλή, παιχνιδιάρικη και άμεση γλώσσα, αυτές οι ιστορίες προσπάθησαν, να αφηγηθούν (χωρίς να κρύβουν την πραγματικότητα, αλλά λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία και τις γνώσεις του αναγνώστη) μια σειρά από διαφορετικές καταστάσεις, γεγονότα, ανέκδοτα, ιδέες, ή τις αρχές που σχετίζονται με το όραμα του αγώνα των Ζαπατίστας .

H δημιουργία των Caracoles και των Επιτροπών της Καλής Διακυβέρνησης (Juntas de Buen Gobierno – JBGs) τον Αύγουστο του 2003, εν τω μεταξύ, αποτέλεσαν μια ισχυρή ιεράρχηση των δραστηριοτήτων, που σχετίζονται με την υγεία και την εκπαίδευση, με την ενεργό συμμετοχή των παιδιών και των νέων (επιπροσθέτως αντιπροσωπεύοντας ένα νέο στάδιο στην πολιτική οργάνωση των κοινοτήτων των Ζαπατίστας). Σχεδόν δέκα χρόνια μετά την εξέγερση, τα παιδιά που είχαν δει την επεμβατική άφιξη του στρατού, τον κυνισμό της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, τα ψέματα των πολιτικών κομμάτων και τον πατερναλισμό της εξωτερικής στήριξης, ήταν τώρα νέοι άνθρωποι, που ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να αναμένουν καμία πραγματική αλλαγή από τα κρατικά ιδρύματα και ότι ήταν αυτοί που έπρεπε να αναλάβουν την ευθύνη της εκπαίδευσης και της υγείας στις κοινότητές τους. Τώρα πήραν το ρόλο των φορέων προώθησης της υγείας και της εκπαίδευσης και άρχισαν, να αποφασίζουν ποιες ενέργειες έπρεπε να γίνουν και πώς θα μπορούσαν να τις αναλάβουν, σε συνδυασμό με το συντονισμό της Καλής Διακυβέρνησης.


Fotografía: Branda Burgoa

Fotografía: Heriberto Paredes

Η πλειοψηφία των φορέων προώθησης της υγείας ήταν άνδρες μεταξύ 15 και 30 ετών και ανέλαβαν καθήκοντα, όπως: διάγνωση και θεραπεία των πολιτών, οργάνωση και συμμετοχή σε διάφορες συνελεύσεις και συνεδριάσεις με στόχο την ενίσχυση του τομέα της υγείας στις αυτόνομες κοινότητες των Ζαπατίστας και να μάθουν περισσότερα για το πώς να θεραπεύουν σωστά τους ασθενείς. Ο Alejandro Cerdo περιγράφει αυτή τη διαδικασία σε μεγαλύτερο βάθος στο βιβλίο του «Φανταστείτε τον Ζαπατισμό: Πολυπολιτισμικότητα και αυτονομία των ιθαγενών στην Τσιάπας από μια Αυτόνομης Κοινότητα», (“Imagining Zapatismo: Multiculturalism and Indigenous Autonomy in Chiapas from an Autonomous Municipality”)

Σε ό, τι αφορά την εκπαίδευση, γράφει ο Bruno Baronnet, κάποιες κοινότητες άρχισαν, να βγάζουν τους δικούς τους εκπαιδευτικούς από το 1995, επιδιώκοντας να τους εκπαιδεύσουν και να δημιουργήσουν τα δικά τους σχολεία. Ο μέσος όρος ηλικίας αυτών των υποστηρικτών εκπαίδευσης ήταν τα 20 έτη και είχαν επιλεγεί και συνοδεύονταν από ενήλικες, ώστε να μπορούν υπεύθυνα να εκτελούν τα καθήκοντά τους. Και πάλι, ήταν κυρίως άνδρες (είτε άγαμοι είτε με μικρά παιδιά), που είχαν σπουδάσει στα Κρατικά δημοτικά σχολεία νωρίτερα στη δεκαετία του ’90. Μεταξύ του 1997 και του 2000, τα παιδιά που προέρχονταν από οικογένειες των Ζαπατίστας αποκλείστηκαν από τα επίσημα κρατικά σχολεία, έτσι ώστε η εκπαιδευτική αυτοδιάθεση σταθερά αυξήθηκε καθώς οι υποστηρικτές έγιναν οι κύριοι παράγοντες στην αυτόνομη εκπαίδευση των ντόπιων παιδιών. Η διαδικασία αυτή στη συνέχεια θα ενισχυθεί περαιτέρω από τη δημιουργία των Επιτροπών της Καλής Διακυβέρνησης.
Fotografía: Heriberto Paredes
Το παρόν κείμενο είναι μέρος μιας παρουσίασης για τα παιδιά Ζαπατίστας, που γραφτηκε αρχικά στα Ισπανικά από τον Eliud Τorres και δημοσιεύεται στοhttp://subversiones.org/archivos/117457. Μετάφραση και επιμέλεια από τα Ισπανικά στα Αγγλικά, Oso Sabio στο http://www.europazapatista.org/index.php?post_id=7418

Μετάφραση, επιμέλεια από τα Αγγλικά στα Ελληνικά, Σύλβια Βαρνάβα


Aπό:

https://omniatv.com/blog/5711-

https://bluebig.wordpress.com/2015/11/10/%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CF%84%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%AD/

διεθνισμός

Κουβανοί ιατροί, πρεσβευτές στον κόσμο της επανάστασης. Medici cubani, ambasciatori nel mondo della rivoluzione

  • Τετάρτη, 07 Οκρωβρίου 2015 11:10
  • Francesco Fustaneo
  • 329 Medici cubani, ambasciatori nel mondo della rivoluzione

Στην Δύση η πλειοψηφία των ανθρώπων συνδέει την Cuba με την salsa, με την θάλασσα και με τις παραλίες με την λεπτή άσπρη αμμουδιά, με τα πανέμορφα κορίτσια και με τις γιορτές που για τους τουρίστες, από το βράδυ παρατείνονται ως το πρωί; οι πιο ρομαντικοί στην αριστερά την θυμούνται ακόμη σαν την πατρίδα της επανάστασης στην Λατινική Αμερική, την θετή πατρίδα του “Che”. Από την πλευρά τους οι δυτικές καγκελαρίες πάντα την ζωγράφιζαν σαν το πολιτικά και οικονομικά περιθωριοποιημένο χειραφετημένο νησί εξ αιτίας του κομουνιστικού καθεστώτος. Τα μέσα επικοινωνίας δεν δίστασαν να την παρουσιάσουν σαν ένα έθνος όπου δεν γίνονται σεβαστά τα πολιτικά δικαιώματα και με μιαν φτωχή οικονομία, σιωπώντας όμως για το εμπάργκο, για τις επιδοτήσεις τροφίμων που χορηγούνται στις φτωχότερες ζώνες, για τις οικονομικές εκστρατείες προς υποστήριξη των ατόμων με ειδικές ανάγκες και για την εκπαίδευση και την υγεία που είναι δωρεάν, εξασφαλισμένες σε ολόκληρο τον πληθυσμό.

Ακριβώς το μοντέλο της ιατρικής περίθαλψης έχει χαρακτηρίσει το νησί της Καραϊβικής στον κόσμο: μια υγεία απελευθερωμένη από την αποκλειστική λογική του κέρδους και με σκοπό την ανάπτυξη και την ανθρώπινη καλή διαβίωση.  Αυτή η έννοια είναι τόσο βαθιά ριζωμένη στην Κούβα ώστε να την καθιστά ένα από τα έθνη με τους περισσότερους συνεργαζόμενους ιατρούς που απασχολούνται σε ανθρωπιστικές επιχειρήσεις στο εξωτερικό.

Ανέρχονται, όντως, γύρω στους 50.663 οι συνεργαζόμενοι κουβανοί που εργάζονται σε 67 χώρες του κόσμου, κάτω από διάφορες μορφές συνεργασίας και η πλειοψηφία αυτών είναι εθελοντές.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα την υπηρεσία που οι κουβανοί ιατροί δίδουν καθημερινά στον κόσμο, φτάνει να θυμίσουμε τα λόγια που προφέρθηκαν από τον αϊτινό πρόεδρο Renè Preval το 2010: “Ξέρουμε πως ο διεθνισμός της  Cuba δεν αξιώνει οφέλη”.

Το 2010, πράγματι, αμέσως μετά τον σεισμό, η Haiti είχε χτυπηθεί από μια τρομερή επιδημία χολέρας που από την επαρχία του Sant Marc εξαπλώθηκε σε διάφορες ζώνες της χώρας, μολύνοντας τουλάχιστον  150.000 ανθρώπους και σκοτώνοντας χιλιάδες. Σε αυτή την περίπτωση η  Cuba υπήρξε μια από τις πρώτες χώρες που έστειλε προσωπικό ιατρικό, του οποίου τα προτερήματα και η βοήθεια στην αντιμετώπιση της επιδημίας αναγνωρίστηκαν, εκτός από τους αϊτινούς θεσμούς, επίσης από τον ειδικό απεσταλμένο για την Αποστολή Σταθεροποίησης των Ηνωμένων Εθνών στην Αϊτή,   Mourad Wahba. Ήδη μέσα στο 2010 ο αντιπρόεδρος του Κουβανικού Κρατικού Συμβουλίου, Esteban Lazo, σε μιαν συνέντευξη σημείωνε την δέσμευση  1.600 κουβανών που εμπλέκονταν σε υγειονομικά προγράμματα στην Haiti και θύμιζε πως, χάρη σε αυτών την συμβολή και την συνεισφορά, ξεκινώντας από τα 11 προηγούμενα χρόνια, υπήρξε δυνατό να πραγματοποιηθούν  14 εκατομμύρια επισκέψεις.

Κουβανοί ιατροί δραστηριοποιούνται επίσης στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Brasile και της  Bolivia για να βοηθούν τους τοπικούς πληθυσμούς. Ακριβώς στην χώρα που οδηγείται από τον Evo Morales, περισσότεροι από 300.000 άνθρωποι έχουν γίνει αποδέκτες δωρεάν επεμβάσεων στην όραση χάρη στη δική τους συνεισφορά. Βοήθειες που δεν περιορίστηκαν μόνο στην υγειονομική πλευρά, μιας και γύρω στους 820.000 ανθρώπους έμαθαν να διαβάζουν και να γράφουν χάρη στις οπτικοακουστικές κουβανικές μεθόδους.

Η Venezuela, χθες του Chavez και σήμερα του Maduro, κυριότερη σύμμαχος πολιτική και οικονομική της  Cuba, ετησίως παρέχει στο νησί πάνω από 100.000 βαρέλια πετρελαίου; σε αντάλλαγμα αυτής της παροχής με ευνοϊκούς όρους, πάνω από  40.000 κουβανοί εργάζονται στην  Venezuela σαν ιατροί, καθηγητές και ειδικευμένοι τεχνικοί.

Από την κατάρτιση των κουβανών ιατρών, επωφελείται τέλος πάντων όλη η Λατινική Αμερική: μόνο στην Paraguay, χώρα που επανασυνδέθηκε διπλωματικά με την Cuba από το 1994, γύρω στα 100.000 άτομα δέχθηκαν ιατρική οφθαλμολογική φροντίδα μέσα στην Επιχείρηση Θαύμα και μόνον η Κούβα φιλοξενεί  1.000 φοιτητές ιατρικής παραγουανούς. Να βεβαιώνει την συνεισφορά του μικρού κομουνιστικού νησιού, στο παρελθόν δεν έλειψε ούτε το εγκώμιο του προέδρου τουEcuador “ Rafael Correa” που χαρακτήρισε την Cuba, “την πρωταθλήτρια της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς”.

Aκριβώς στο Ecuador ήδη από τα τέλη του 2009, γύρω στους 192 κουβανούς ιατρούς ενωμένους με τοπικό προσωπικό είχαν μελετήσει τα handicap  78.000 προσώπων και επισκεφτεί γύρω στις 380.000 κατοικίες, εκτελώντας επισκέψεις νευροφυσιολογίας, ψυχολογίας, αγγειολογίας και ωτορινολαρυγγολογικής.

Η πιο εξαιρετική συνεισφορά όμως έχει παρασχεθεί στην Αφρική, όπου οι κουβανοί ιατροί έχουν δώσει αποφασιστική βοήθεια στην ήττα του ιού ebola.

Ήδη οι New York Times, σε ένα άρθρο του της συντακτικής ομάδας είχε επισημάνει τον ζωτικής σημασίας ρόλο της  Cuba στην αντιμετώπιση της επιδημίας της αφρικανικής ηπείρου.

Σύμφωνα με την αμερικανική εφημερίδα, όντως, οι φόβοι των κυβερνήσεων και της κοινής γνώμης για μιαν εξάπλωση του virus ebola από την Africa στην Δύση, δεν καθόρισαν μιαν επαρκή απάντηση πολιτική. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες ευρωπαϊκές χώρες περιορίστηκαν να διαθέσουν πόρους και να στείλουν χρήμα, μόνον η Κούβα και ένας μικρός αριθμός μη κυβερνητικών οργανώσεων O.N.G. παρείχαν εκείνο που χρειάζονταν: ιατρικό δηλαδή προσωπικό εξειδικευμένο στον χώρο.

Πράγματι, ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες επέλεξαν μιαν προσέγγιση οικονομική και κυρίως στρατιωτική, στέλνοντας τους στρατιώτες τους για να παρακολουθούν τα σύνορα των αφρικανικών χωρών που χτυπήθηκαν απ’ την επιδημία, ο Fidel Castro διατηρούσε 32 ιατρικές ταξιαρχίες στην Αφρική, με προσωπικό 4048 ανθρώπων, ανάμεσα στους οποίους 2269 ιατρούς, μεταξύ της Sierra Leone και της  Guinea, όλοι με εμπειρία δεκαετίας στην αντιμετώπιση και την πρόληψη τροπικών ασθενειών.

Παράλληλα, στέλνονταν επίσης  256 διαχειριστές υγειονομικής περίθαλψης της Διεθνούς Βοήθειας Ειδικευμένων Ιατρών σε ζώνες που χτυπήθηκαν από φυσικές καταστροφές και επιδημίες: από αυτούς, 165 στην Sierra Leone, 53 στην Liberia και 38 στην Guinea.

Συγχρόνως με την άμεση επέμβαση αντιμετώπισης της ασθένειας, η προτεραιότητα υπήρξε εκείνη να αναπτυχθεί ένα πρόγραμμα κατάρτισης για τις αφρικανικές χώρες που δεν επλήγησαν απ΄΄ο την επιδημία, με την παρουσία ιατρικών κουβανικών ταξιαρχιών, με σκοπό να προετοιμάσουν το τοπικό προσωπικό στην πρόληψη, διάγνωση και θεραπεία της ασθένειας.

Γι αυτά τα παραδείγματα ηρωισμού και επαγγελματικότητας της κουβανικής ιατρικής δεν άργησαν να φτάσουν η εκτίμηση και η ευγνωμοσύνη από πλευράς του Παγκόσμιου Οργανισμού για την Υγεία (O.M.S.), ο οποίος σε μιαν συνέντευξη τύπου το φθινόπωρο του περασμένου χρόνου, δεν έλειψε από το να ευχαριστήσει την Κούβα για την συνεισφορά της, ελπίζοντας πως άλλες χώρες θα μπορούσαν να ακολουθήσουν το παράδειγμά της.

Σε τελευταία ανάλυση, αυτό που έγινε στην Αφρική από τους κουβανούς υπήρξε τίποτα λιγότερο από αξιέπαινο. Γι αυτό και πρόσφατα τα νορβηγικά συνδικάτα πρότειναν την ιατρική ταξιαρχία “Henry Reeve” σαν υποψήφια για του βραβείου Nobel για την ειρήνη.

Aπό την Αμερική μέχρι την Νότιο-ανατολική Ασία, όπως και στην περίπτωση του τσουνάμι, περνώντας από την Αφρική, οι κουβανοί γιατροί λοιπόν και οι νοσοκόμοι πάντοτε ήταν από τους πρώτους που έφτασαν στους τόπους της τραγωδίας.  Ένα από τα τελευταία σενάρια στα οποία ξεχώρισαν, υπήρξε εκείνο της αντιμετώπισης των δραματικών συνθηκών για την υγεία μετά τον σεισμό στο Nepal. Ο σεισμός που καταγράφηκε στις 25 του περασμένου απρίλη, ο χειρότερος στην περιοχή από το 1934, είχε προκαλέσει χιλιάδες ανάμεσα σε θύματα και τραυματίες. Ο γιατρός  Néstor Marimón, διευθυντής των Διεθνών Σχέσεων του MINSAP, σημείωσε πως στις ζώνες που χτυπήθηκαν πραγματοποιήθηκαν από τους κουβανούς  2932 διαγνωστικές εξετάσεις,  41.000 νοσηλευτικές φροντίδες και 4.250 άνθρωποι επανήλθαν σε υγιή κατάσταση.

Η διεθνής κουβανική ιατρική εμπειρία ξεκίνησε το 1960, όταν η πρώτη ομάδα επαγγελματιών στην υγεία ξεκίνησε για την Χιλή, μετά από έναν καταστροφικό σεισμό. Το 2005 όταν ο τυφώνας Katrina κατέστρεψε την New Orleans, ο Fidel έδωσε διαταγές να προετοιμαστεί βοήθεια με γύρω στους 1.100 ιατρούς και τουλάχιστον 26 τόνους ιατρικού υλικού και φαρμάκων, για να σταλούν σε βοήθεια των ιστορικών “αντιπάλων”; η προσφορά όμως δεν έγινε αποδεκτή από την κυβέρνηση Bush. Σε απάντηση, από εκεί και σε μικρό χρονικό διάστημα, δημιουργήθηκε η  Contingente Internazionale Henry Reeve, προς τιμήν του στρατιώτου από τις ηνωμένες πολιτείες που νεαρότατος είχε πολεμήσει στον αγώνα για την ανεξαρτησία της Κούβας από την Ισπανία. Σήμερα, είναι  41 οι ιατρικές ταξιαρχίες, παρούσες σε 25 χώρες, που εργάζονται ανιδιοτελώς, θεραπεύοντας άλλους λαούς, οδηγούμενες από το πιο υψηλό πνεύμα αλληλεγγύης και ανθρωπιάς.

Εν συντομία η ιστορία της Κούβας είναι επίσης και αυτή: εθελοντισμός και ιατρική τέχνη στην υπηρεσία των εχόντων ανάγκη όπου κι αν ευρίσκονται και υπομονή εάν στην Ευρώπη ή στις  Usa θεληματικά το αγνοούν.

Fonti: http://www.cubadebate.cu/
           http://it.granma.cu/
           https://it.wikipedia.org/
           http://www.cubainformazione.it/
          http://edition.cnn.com/2005/WORLD/americas/09/05/katrina.cuba/
          http://contropiano.org/scienza/item/30276
          http://www.nytimes.com/2014/10/20/opinion/cubas-impressive-role-on-ebola.html?_r=0

Etichettato sotto

cuba, medici, sanità, solidarieta, programmi, haiti, ebola,

http://contropiano.org/internazionale/item/33283-medici-cubani-ambasciatori-nel-mondo-della-rivoluzione

διεθνισμός

Δικάζεται η συλλογικότητα Askapena: Ο Διεθνισμός είναι ζωτικής σημασίας Askapena a processo: «L’internazionalismo è una necessità vitale»

Askapena a processo: «L’internazionalismo è una necessità vitale» Δικάζεται το Askapena: Ο Διεθνισμός είναι σημασία ζωτική

  •  Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015 10:23
  • EH Lagunak Bologna

Askapena a processo:

Σε αυτή την συνέντευξη θα έχουμε την δυνατότητα να μιλήσουμε με τον Aritz Gamboa, ιστορικό αγωνιστή του Askapena όπως επίσης έναν από τους 5 κατηγορούμενους μαζί με τους Walter Wendelin, Gabi Basañez, David Soto, Unai Vázquez,  στην δίκη, που ξεκίνησε από την ισπανική Audiencia Nacional  (ειδικό δικαστήριο που κληρονομήθηκε από τον φρανκισμό) ενάντια στην διεθνιστική βασκική οργάνωση.  Μια δίκη που χτυπά τον διεθνισμό και στοχεύει στην διάλυση και την ποινικοποίηση της συλλογικότητας Askapena, την κολεκτίβα Askapeña, πρωταγωνιστή των λαϊκών εορτών στο Bilbao, Elkar Truke, μια οργάνωση επικεντρωμένη στην διαχείριση ενός αλληλέγγυου εμπορίου  “λιγότερο άδικου” και τον αλληλέγγυο οργανισμό Herriak Aske.

Στην Euskal Herria, έτσι όπως και σε όλη την Ευρώπη και στην Λατινική Αμερική, τέθηκε ήδη σε κίνηση η μηχανή της λαϊκής και διεθνιστικής αλληλεγγύης με διαδηλώσεις υποστήριξης και αρκετά “λαϊκά δικαστήρια”. Δίκες στις οποίες έφτασε ομόφωνα η καταδίκη του ισπανικού κράτους για τον ιμπεριαλιστικό του και καταπιεστικό χαρακτήρα. Μια απάντηση που επίσης κι εδώ στην Ιταλία, χάρη στις επιτροπές αλληλεγγύης  EHL, δεν άργησε να έρθει διαμέσου διάφορων δημοσίων παρεμβάσεων και την πραγματοποίηση μιας λαϊκής δίκης που έλαβε χώρα στην Brescia στις 26 αυγούστου.

Θα εμβαθύνουμε ορισμένες πτυχές της δίκης και της πολιτικής κατάστασης στην Χώρα των Βάσκων Euskal Herria με τον Aritz, εδώ στην Ιταλία για να απεικονίσουμε τις στρατηγικές διεθνιστικής υπεράσπισης που το  Askapena θέλει να τοποθετήσει στον αγωνιστικό χώρο.

1.      Θέλεις να μας εξηγήσεις εν συντομία πότε γεννήθηκε το Askapena και τον ρόλο που διαδραμάτισε, και ευχόμαστε να συνεχίσει να διαδραματίζει, στο εσωτερικό της διαδρομής αγώνα για την απελευθέρωση της  Euskal Herria?

Το Askapena γεννήθηκε προς τα τέλη των χρόνων ’80 σε μια παγκόσμια και εθνική συγκυρία που χαρακτηρίζονταν από δυο βασικά στοιχεία: το πρώτο η σύγκριση με πολιτικούς, ιδεολογικούς και στρατιωτικούς επίσης όρους ανάμεσα στην αναφορά του καπιταλισμού με την »βορειοαμερικανική αυτοκρατορία»,  con “el imperio yanqui” (la superpotenza statunitense) με την αντιπροσώπευση εκείνου που ήταν το σοβιετικό μπλοκ σε αντιπαράθεση στο μοντέλο καπιταλιστικής επιβολής.  Το δεύτερο στοιχείο εκπροσωπείται από την εξέλιξη ενός ιστορικού σημαντικού συμβάντος στην Κεντρική Αμερική, την σαντινίστικη δηλαδή επανάσταση στην Νικαράγουα, που σταθεροποιείται σαν πολιτική αναφορά όλης της αριστεράς σε παγκόσμιο επίπεδο  και που αρχίζει να κεφαλαιοποιεί πολλές διεθνείς βοήθειες, έχοντας εξεταστεί η στρατηγική σημασία βαθιά ριζωμένη σε αυτό τον επαναστατικό αγώνα.   Αντανακλαστικά στην Euskal Herria παρακολουθήσαμε στην γενίκευση της επείγουσας ανάγκης να υποστηριχθεί εκείνη η κατηγορηματική πρόσκληση που υπήρξε η σαντινιστική επανάσταση και, έτσι, δημιουργήθηκαν οι επιτροπές διεθνούς αλληλεγγύης με την  Nicaragua.

Προς τα τέλη των χρόνων ’80 αρχές χρόνων ’90 παρακολουθούμε μιαν κρίση πολιτική σημαντική, από την μία την απώλεια εκείνων που ήταν οι κατακτήσεις της σαντινιστικής επανάστασης και από την άλλη την πτώση του τοίχους και, με αυτό, την πτώση αυτού που η Σοβιετική Ένωση εκπροσωπούσε.  Σαν συνέπεια αναπτύσσεται μια σημαντική αυτοκριτική στην οποίαν, πρώτα η Euskal Herria διαμέσου του βασκικού κινήματος εθνικής απελευθέρωσης, και με το  Askapena στην συνέχεια, χτίζουν έναν στοχασμό σε σχέση με εκείνη που πρέπει να είναι η αλληλεγγύη ή όπως χρειάζεται να εννοούμε την διεθνιστική αλληλεγγύη.

Ακριβώς ξεκινώντας από αυτές τις παραδοχές γεννιέται το Askapena, που βασίζεται στην κύρια ανάληψη σύμφωνα με την οποίαν δεν υπάρχει αλληλεγγύη που να μπορείς να κάνεις σε διεθνές επίπεδο εάν ο καθένας από εμάς δεν αναλαμβάνει τον δικό του αγώνα διότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να δοθεί η συνεισφορά στους παγκόσμιους αγώνες.  Με αυτή την έννοια η αναγκαιότητα της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της  Euskal Herria καλύπτει μιαν στρατηγική σημασία και, έτσι, ο διεθνισμός δεν πρέπει να εννοείται σαν απομονωμένο στοιχείο μα σαν ένα στοιχείο ολοκληρωμένο στον αγώνα κοινωνικής και εθνικής απελευθέρωσης. Μια δεύτερη θεμελιώδης αντίληψη  είναι εκείνη σύμφωνα με την οποίαν η αλληλεγγύη πρέπει να εννοείται με όρους  “ida y vuelta” (ταξιδιού με επιστροφή, αμοιβαία),  όντως η αλληλεγγύη είναι “para y con” (για και με) ο αγώνας του λαού μας. Η αλληλεγγύη είναι εσωτερική αλλά πρέπει επίσης να έχει μια διεθνή συνισταμένη, με τρόπο να μπορεί να επιδιώκει την σωστή κατεύθυνση προς την παγκόσμια απελευθέρωση  και για να μάθει από τις εμπειρίες άλλων αγώνων και άλλων λαών και, κατόπιν, για να κάνει βήματα μπροστά προς την δική μας απελευθέρωση. Εν συντομία, πιστεύουμε πως η  Euskal Herria δεν θα είναι ποτέ ελεύθερη εφόσον στον κόσμο θα υπάρχει έστω και μια μόνον Χώρα καταπιεσμένη και κανείς δεν θα μπορεί να σκέφτεται πως θα υπάρχει ένας κόσμος ελεύθερων χωρών μέχρις ότου η Euskal Herria θα βρίσκεται υπό καταστολή. Μέσα σε αυτή την ανάλυση αναδύεται η αναγκαιότητα να οργανωθεί μια διεθνιστική αλληλεγγύη με την προοπτική του κινήματος εθνικής και κοινωνικής  βασκικής απελευθέρωσης και γεννιέται η Askapena. Γεννιέται σαν ένα κοινωνικό κίνημα που, διαμέσου της λαϊκής συμμετοχής, δραστηριοποιεί έναν μηχανισμό αγώνων ικανό να κινήσει στην ίδια κατεύθυνση χτισίματος εθνικού και κοινωνικού πολλών άλλων οργανώσεων, κινημάτων, συνδικάτων κλπ.

2. Ποιες είναι οι κατηγορίες που το ισπανικό Κράτος παρουσιάζει μέσα στην δίκη εναντίον σας? Ποια είναι η υπερασπιστική γραμμή που έχετε αποφασίσει να διενεργήσετε και μέσα εκεί ποιον ρόλο διαδραματίζει η διεθνής αλληλεγγύη ως προς εσάς?

Το ιμπεριαλιστικό ισπανικό κράτος χρησιμοποιεί σαν κατηγορία ενάντια στο Askapena, ενάντια στους 5 κατηγορούμενους, ενάντια στην κολεκτίβα Askapeña και ενάντια στην επιχείρηση αλληλέγγυου εμπορίου Elkar Truke πως είναι ενεργό μέρος μιας στρατηγικής ενορχηστρωμένης από μιαν οργάνωση στρατιωτικής φύσεως  που είναι η  ETA.  Η λογική που εφαρμόστηκε από το ισπανικό κράτος για να προσπαθήσει να εξαλείψει το κίνημα βασκικής εθνικής απελευθέρωσης από την υπόθεση πως η ΕΤΑ αποφασίζει για όλα όσα συμβαίνουν στην Euskal Herria. Σε αυτό το πλαίσιο το ισπανικό κράτος χρησιμοποιεί δυο κατηγορίες: από την μία, χαρακτηρίζει τους 5 αγωνιστές συνεργάτες της ETA και, από την άλλη, υποστηρίζει πως οι οργανώσεις για τις οποίες μιλήσαμε προηγουμένως ασκούν δραστηριότητες παράνομες. Η γραμμή που διατηρεί το ισπανικό κράτος έχει σαν στόχο να νομιμοποιήσει την καταστολή και την συστηματική εξάλειψη των πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων του λαού μας συγκαλύπτοντάς την σαν μιαν νομική και δικαστική διαδικασία.

Πρέπει να πούμε πως το ισπανικό κράτος, ξεκινώντας αυτή την δικαστική διαδικασία, προσπαθεί να τονίσει, σε μορφή ακόμη πιο ξεκάθαρη σε σχέση με το παρελθόν, τον πολιτικό χαρακτήρα αυτών των κατηγοριών και αυτό φαίνεται ακόμη περισσότερο μιας και η αξίωση είναι εκείνη να θέσει εκτός νόμου μιαν μέθοδο εργασίας, που επινοήθηκε και ασκήθηκε, όπως είναι εκείνη του βασκικού διεθνισμού. Οι κατηγορίες που απευθύνονται στο  Askapena και στους κατηγορούμενους είναι: η οργάνωση διεθνιστικών ταξιαρχιών με σκοπό να γνωρίσουν άλλους λαούς και να πειραματιστούν επάνω σε άλλους αγώνες, την δημιουργία διεθνιστικών ημερών στις οποίες μοιράζονται συζητήσεις με άλλα κινήματα τόσο πολιτικά και κοινωνικά  όσο και συνδικαλιστικά, η δραστηριοποίηση μηχανισμών αλληλεγγύης προς την Euskal Herria, μέσα από κινήματα όπως  EHL (Euskal Herrarien Lagunak) που κάνουν αλληλεγγύη  διεθνή και διεθνιστική προς τον αγώνα της Euskal Herria και προς την αναγκαιότητα που έχει ο λαός μας. Συνολικά η κατηγορία του ισπανικού κράτους, διαμέσου της  Audencia Nacional, είναι πως μας θεωρεί υπεύθυνους της διοργάνωσης όλου αυτού και πως η απόφαση να κάνουμε όλα αυτά έρχεται από την ETA.  Kάτι γελοίο εάν σκεφτούμε, παραδείγματος χάριν, στις εκστρατείες μποϋκοτάζ που ξεκίνησαν σε διεθνές επίπεδο όπως εκείνη που άρχισε από την Κολομβία από το συνδικάτο SINALTRAINAL του “Aποκλείστε εμπορικά την Coca-Cola” ή την καμπάνια του BDS που ξεκίνησε από την Παλαιστίνη και το Ισραήλ επίσης για το μποϋκοτάζ στο PACBI (ακαδημαϊκό και πολιτιστικό μποϋκοτάζ του Ισραήλ). Εμείς διεκδικούμε την διεθνιστική δραστηριότητά μας και δεν μπορεί να υπάρξει σκέψη πως ήταν η  ETA να οργανώσει, για παράδειγμα, εκείνες τις εκστρατείες εμπορικού αποκλεισμού.  Έτσι κι αλλιώς είμαστε πολύ συνειδητοποιημένοι πως αυτό δεν είναι σημαντικό για το ισπανικό κράτος και πως στόχος μοναδικός και αληθινός είναι η ποινικοποίηση ενός κοινωνικού κινήματος, δυναμικού, πολιτικού χαρακτήρα και απελευθέρωσης του λαού μας.

Η απάντησή μας είναι ξεκάθαρη, εμείς θα πάμε στην δίκη να υπερασπιστούμε τις ιδεολογικές μας θέσεις και τον αγωνιστικό μας ρόλο, εκείνο που θα πούμε στο ισπανικό κράτος είναι πως όντως είμαστε διεθνιστές αγωνιστές και πως επίσης, πως αισθανόμαστε περήφανοι που είμαστε τέτοιοι, πιστεύουμε πως η στράτευση σε μιαν διεθνιστική οργάνωση έχει ζωτική σημασία για τον λαό μας.  Δεν θα υπάρξει μια Euskal Herria ελεύθερη εάν δεν υπάρχει μια Euskal Herria διεθνιστική και γι αυτό θέλουμε να παρατηρήσουμε το γεγονός πως δεν θα κάνουμε μιαν υπεράσπιση ηθική, μοναδική και αποκλειστική της αλληλεγγύης μα πως θα υπερασπιστούμε την άποψή μας που πιστεύει στην αλληλεγγύη σαν σημασία ζωτική, πολιτική και δομική του λαού μας. Θα υπερασπιστούμε την στράτευσή μας και θα διεκδικήσουμε τον πολιτικό χαρακτήρα αυτής της δίκης. Οι θέσεις με τις οποίες θα φθάσουμε στην Μαδρίτη στις 19 οκτωβρίου είναι εκείνες πως δεν αναγνωρίζουμε καμία νομιμότητα στο ισπανικό δικαστήριο να δικάσει τις πολιτικές δραστηριότητες που εκτελούμε ούτε να δικάσει τον λαό μας.

Εάν οι θέσεις μας και ο ρόλος μας είναι ξεκάθαρες, είμαστε σίγουροι πως και η διεθνής αλληλεγγύη είναι ζωτικής σημασίας, κυρίως την στιγμή κατά την οποίαν πρέπει να απονομιμοποιήσει, από ένα εξωτερικό πλαίσιο, τις κατασταλτικές και ιμπεριαλιστικές θέσεις του ισπανικού κράτους ενάντια στην Χώρα των Βάσκων. Η διεθνής αλληλεγγύη εξυπηρετεί όντως στην απονομιμοποίηση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και τις κατασταλτικές πρακτικές που το ισπανικό κράτος εφαρμόζει επί του Euskal Herria και να απονομιμοποιήσει τις πολιτικές διαδικασίες που χτυπούν όχι μόνο το Askapena αλλά επίσης τα διάφορα βασκικά κοινωνικά και πολιτικά κινήματα. Πιστεύουμε πως η διεθνής αλληλεγγύη, όπως εμείς την εννοούμε, πρέπει να οδηγεί προς την κατεύθυνση να πιέσει το ισπανικό κράτος στο πιο αδύνατό του σημείο που ακριβώς είναι εκείνο των διεθνών σχέσεων.

3. Πως αυτή η δίκη τοποθετείται στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία που διασχίζει την  Euskal Herria, κυρίως μετά την αλλαγή της στρατηγικής που τέθηκε σε ισχύ από το κίνημα βασκικής ανεξαρτησίας?

Aυτό το είδος δικών απαντά, μερικά, στην στρατηγική του ισπανικού κράτος να βάλει φωτιά και να αποσταθεροποιήσει την πολιτική συγκυρία στην οποίαν βρισκόμαστε.  Ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο, διαμέσου μιας πολιτικής απόφασης που πάρθηκε από μιαν οργάνωση όπως η  ETA, έρχεται να δημιουργηθεί μια μεγαλύτερη ποιοτική και ποσοτική δυναμική στην Euskal Herria. Με αυτό θέλω να πω πως το ισπανικό κράτος είναι πολύ συνειδητοποιημένο του γεγονότος πως η αληθινή δυναμική παρούσα στην Euskal Herria εξαρτάται από την οργανωμένη κοινωνική βάση του κινήματος εθνικής απελευθέρωσης το οποίο είναι κίνημα που χαρακτηρίζεται από μιαν διαφορετικότητα και έναν σημαντικό δυναμισμό και που, μπροστά στο νέο σενάριο που γεννιέται από την ανακωχή που θέλησε η ETA, δημιουργεί μεγαλύτερες δυνατότητες προώθησης τόσο σε ποιοτικό επίπεδο όσο και ποσοτικό. Σαν συνέπεια το ισπανικό κράτος πραγματοποίησε ένα ποιοτικό άλμα στην κατασταλτική δράση και πέρασε από την διεύθυνση της στρατηγικής καταστολής ενάντια σε συγκεκριμένη πολιτική δομή, να χτυπά τα κοινωνικά και λαϊκά κινήματα της Χώρας των Βάσκων. Αυτό δεν συνέβη ποτέ στην ιστορία και είναι ένα από τα δράματα μπροστά στα οποία βρισκόμαστε αντιμέτωποι. Το ισπανικό κράτος δεν κάνει μιαν ανάγνωση εκείνου που είμαστε ικανοί να πράξουμε σήμερα, στην  Euskal Herria, αλλά υποθέτει εκείνου που θα είμαστε ικανοί να κάνουμε στο αύριο αποδιoργανώνοντάς το τώρα ώστε να μην έχουμε πρόβλημα αύριο. Είναι αυτό το σημείο που θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε: αυτή δεν είναι μια επίθεση μονάχα ενάντια σε 5 διεθνιστές βάσκους αγωνιστές, δεν είναι μια επίθεση μόνο στο διεθνιστικό βασκικό μοντέλο, αλλά αυτή η δίκη αποτελεί και αντιπροσωπεύει μιαν επίθεση σε ένα οργανωτικό μοντέλο σημαντικό και στρατηγικό στην Euskal Herria που είναι το κοινωνικό και λαϊκό κίνημα.

Το βασκικό κίνημα εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης έθεσε στον χώρο μια στρατηγική αλλαγή, στρατηγικής, που ψάχνει να περάσει από μια διμερή σύγκρουση με το ισπανικό κράτος σε μια προώθηση με σκοπό να εδραιώσει μια μονομερή απάντηση σαν λαός. Αυτό σημαίνει πως θα είναι ο βασκικός λαός, η Euskal Herria διαμέσου του κόσμου της, την δική της κοινωνική μάζα, εκείνος που θα ελευθερώσει τον λαό και θα το κάνει με μορφή μονομερή λαμβάνοντας τις δικές του αποφάσεις.  Εδώ ο λόγος για τον οποίον είναι απαραίτητο να αρθρωθεί μια στρατηγική που θα καταφέρει να συγκεντρώσει τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Όπως ήδη είπαμε, μπροστά σε αυτό το ιστορικό στοίχημα το κοινωνικό κίνημα καλύπτει ένα θεμελιώδη ρόλο, στρατηγικό. Ακριβώς σε αυτό το σημείο βρίσκονται οι λόγοι της κατασταλτικής απάντησης  του ισπανικού κράτους. Βρισκόμαστε μπροστά σε μιαν εποχή που γεννά αβεβαιότητες αλλά και ελπίδες και δυνατότητες των οποίων ο λαός μας έχει  ανάγκη. Θεωρούμε, επίσης, πως αυτή η πολιτική απόφαση από ποιοτικής άποψης είναι μια ιστορική απόφαση που ανοίγει ένα τόξο δυνατοτήτων πολιτικών και στρατηγικών στην Euskal Herria τις οποίες χρειάζεται να απαντήσουμε.  Σαν Askapena, κι εμείς απαντάμε στην τρέχουσα πολιτική συγκυρία υποστηρίζοντας πως ο διεθνισμός πρέπει να ισχυροποιηθεί, τώρα περισσότερο από ποτέ, πρέπει να μαζικοποιηθεί, πρέπει να τον καταστήσουμε συμμετοχικό κι αυτό δεν μπορεί να γίνει από μιαν θέση παρανομίας ή υποταγής στις επιβολές του ισπανικού κράτους. Είναι λοιπόν λογικό πως το Askapena πρέπει να προχωρήσει με πρόθεση, ανεξάρτητα από την πρόθεση του ισπανικού κράτους να το θέσει εκτός νόμου, να συνεχίσει να απαντά με περισσότερο διεθνισμό από ποτέ άλλοτε.

4. Βλέποντας την σταθερή δέσμευση που το Askapena προωθεί τα τελευταία χρόνια, ποια σύμφωνα με εσάς είναι η σημασία του διεθνισμού σήμερα?

Η απάντηση στην παγκόσμια κατοχή και καταπίεση πρέπει να είναι και αυτή παγκόσμια οπότε το Askapena βλέπει τον διεθνισμό σαν ένα στοιχείο αλληλεγγύης κομμάτι μιας κοινής στρατηγικής. Η  Euskal Herria δεν πρέπει να μείνει στο περιθώριο αυτού του σκεπτικού και αυτού του τρόπου εργασίας και ούτε επίσης μπορεί να αναπτυχθεί μόνη, μα έχει ανάγκη της συνεισφοράς άλλων αγώνων και άλλων λαών. Πιστεύουμε στον διεθνισμό με αυτό τον τρόπο, με τον τρόπο δηλαδή του να έρθουν σε σχέση και σύνδεση οι λαοί σύμφωνα με προοπτική αλληλεγγύης και αγώνα.  Αυτό, που για κάποιους είναι μονάχα μια δέσμευση ηθική, για εμάς είναι ένα   compromiso vital (μια ζωτικής σημασίας δέσμευση), κι έτσι πρέπει να διαρθρωθεί και οργανωθεί, έχει ανάγκη την συμμετοχή και μια συζήτηση δημόσια επίσης παγκοσμίων διαστάσεων και χρειάζεται πόρους τόσο αγωνιστικότητας και στράτευσης όσο και δομών ώστε να μπορεί να να την εκτελέσει.  Το Askapena τοποθετείται στην συγκεκριμένη στιγμή στρατηγικής αναδιάρθρωσης στην αναζήτηση της σωστής διαδρομής που θα επιτρέψει να εφαρμόσει αυτή την προοπτική εργασίας στην Euskal Herria και βρίσκεται επίσης μπροστά στο στοίχημα να οργανώσει μιαν αλληλεγγύη που να χαρακτηρίζεται από μιαν προοπτική διεθνούς επιπέδου.

Η έλλειψη κυριαρχίας δεν υπάρχει μόνο στην Euskal Herria και εκείνο που συνέβη στην Ελλάδα είναι η απόδειξη. Υπάρχουν λαοί που παρότι έχουν ένα κράτος δεν κατέχουν την κυριαρχία διότι αυτό εξαρτάται από καθαρά καπιταλιστικά συμφέροντα που εμποδίζουν τις κυβερνήσεις να πάρουν αποφάσεις βασισμένες στις ανάγκες του κόσμουe ; είναι λοιπόν απαραίτητο να τα σπάσουμε με εκείνους τους μηχανισμούς. Καθίσταται λοιπόν σημαντικό να εμπλακούμε και να συμμετάσχουμε σε στοχασμό γύρω από τον διεθνισμό και να καταλάβουμε πως η ανάγκη για ανυποταξία και ανυπακοή, εννοούμενη σαν υπακοή στον λαό, είναι όλο και δυνατότερη.   Δεν μπορούμε πλέον να υπακούμε στα τελεσίγραφα, Non possiamo più obbedire ai diktat που επιβάλει ο καταπιεστής αλλά αντιθέτως πρέπει να αρχίσουμε να υπακούμε στην θέληση του λαού.  Να οργανώσουμε τον λαό για να , μέσα από τις θέσεις που θα αναλάβει, μπορέσει να νομιμοποιήσει ένα βήμα μπροστά κι ας αντιληφθούμε πως, την στιγμή κατά την οποίαν ο λαός διαλέγει την δική του διαδρομή και πορεία, λοιπόν, το βήμα πρέπει να γίνει.   Να εργαστούμε επάνω στην αρχή της ανυπακοής μας φαίνεται πολύ σημαντικό και είναι ένα στοιχείο στο οποίο σίγουρα ο διεθνισμός πρέπει να συνεισφέρει κι επάνω στο οποίο θα έχουμε πολλά να πούμε.

5 Πιστεύετε πως η τρέχουσα διεθνής συγκυρία, την στιγμή που οξύνονται διάφορες συγκρούσεις διεθνούς εμβέλειας, όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία, come la guerra nel Donbass, η κουρδική σύγκρουση και η ίδια η μάχη που ο ελληνικός λαός πολεμά ενάντια στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει επηρεάσει την απόφαση  επίθεσης ακριβώς αυτή την στιγμή στον βασκικό διεθνισμό?

Δίχως σκιά αμφιβολίας αυτή είναι μια ανάλυση που πρέπει να λάβουμε υπ όψιν μας. Η Euskal Herria βρίσκεται σε μιαν παγκόσμια συγκυρία στην οποίαν εάν κοιτάξουμε σε εκείνο που συμβαίνει στοs Donbass, στο Kurdistan και εκείνο που συνέβη στην Ελλάδα, φαίνεται ξεκάθαρα η έλλειψη λαϊκής κυριαρχίας, ακριβώς αυτό που ιστορικά διεκδικούμε στην Χώρα των Βάσκων,  in Euskal Herria. Η έλλειψη κυριαρχίας είναι ριζωμένη στο γεγονός πως οι σύγχρονες αστικές δημοκρατίες δεν εκπροσωπούν την λαϊκή θέληση στην οποίαν υποτίθεται θα έπρεπε να αναφέρονται και πως το θεσμικό μοντέλο επάνω στο οποίο βασίζονται βρίσκεται σε κρίση, στην Ευρώπη έτσι και όπως σε όλον τον κόσμο. Ο διεθνισμός είναι ένα στρατηγικό στοιχείο που απαντά σε αυτή την προφανή αντίθεση του συστήματος, το οποίο θα κινηθεί για να εξολοθρεύσει οποιαδήποτε πολιτική εναλλακτική πρόταση. Ακριβώς στην ελληνική εμπειρία είδαμε του πολιτικούς ηγέτες της αριστεράς να εμφανίζονται-αποκαλύπτονται ανίκανοι να απαντήσουν στην λαϊκή εντολή και μετά από ένα δημοψήφισμα με το οποίο ο λαός είχε αποφασίσει για μιαν κατεύθυνση σαφώς καθορισμένη.   Θα πρέπει να αναρωτηθούν γι αυτή την ανικανότητα και να κάνουν αυτοκριτική την στιγμή μάλιστα που η θεσμική εκπροσώπηση των πιο λαϊκών στρωμάτων  δεν μπόρεσε να ακολουθήσει την πλειοψηφική θέληση του λαού του. Σε αυτή την έλλειψη παγκόσμια λαϊκής κυριαρχίας  πρέπει όντως να απαντήσουμε με προοπτική διεθνιστική. Δεν μπορεί να είναι μόνο πρόβλημα της Ελλάδος αυτό που συμβαίνει, δεν μπορεί να είναι μοναχά πρόβλημα των κούρδων εκείνο που συμβαίνει στο Kurdistan. Πρέπει να καταλάβουμε εκείνο που όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε, όπως να συνεισφέρουμε στην συζήτηση και να στηρίξουμε τις εναλλακτικές που ανοίγονται μπροστά μας. Οι καταστολές ενάντια στα διεθνιστικά κινήματα πάντα υπήρχαν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, στην  Euskal Herria και σε όλον επίσης τον κόσμο; το κεφάλαιο μας φοβάται πολύ. Εμείς θα συνεχίσουμε να κάνουμε έκκληση στην διεθνή αλληλεγγύη διότι το δικό μας δεν είναι μοναχά πρόβλημα της  Euskal Herria ή ενός κατασταλτικού μοντέλου που εφαρμόζεται από το ισπανικό κράτος ή μιας έλλειψης πολιτικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, μα είναι μια επίθεση σε μια παγκόσμια αντίληψη της εργασίας και σε μιαν παγκόσμια αντίληψη της αλληλεγγύης.

διεθνισμός

Χαιρετισμός του Επαναστατικού Συνδέσμου Διεθνιστικής Αλληλεγγύης (από ελλάδα) και κάλεσμα σε συστράτευση

από Α.Σ.Μ.Π.Α. 07/07/2015 2:42 πμ.,

Στην περιοχή Ροζάβα της Συρίας πραγματοποιείται σήμερα ένας επαναστατικός αγώνας, παγκόσμιας και ιστορικής σημασίας για την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Αντιλαμβανόμαστε ότι η αλληλεγγύη εκφράζεται κάθε φορά εκεί που δίνονται οι μάχες των καταπιεζόμενων, σπάζοντας τα σύνορα, τους αποκλεισμούς και τις περιχαρακώσεις (ιδεολογικές και συντηρητικές).

Μέλη του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας της Ροζάβα, αναρχικοί και κομμουνιστές σύντροφοι από την ευρώπη, μετά την απελευθέρωση της πόλης Tel Abiyad.

_______________________________________________________________________

 Στην περιοχή Ροζάβα της Συρίας πραγματοποιείται σήμερα ένας επαναστατικός αγώνας, παγκόσμιας και ιστορικής σημασίας για την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Στις αρχές του Ιούνη ανακοινώθηκε η έναρξη της δράσης του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας, που συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία Τούρκων επαναστατών κομμουνιστών, με την συμμετοχή συναγωνιστών από πολλά μέρη του κόσμου, για να ενισχύσει την λαϊκή και την γυναικεία πολιτοφυλακή (YPG, YPJ) της Ροζάβα. Στο Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας συμμετέχουν και αναρχικοί σύντροφοι.

 Από την πλευρά του ελλαδικού χώρου συνδράμει την αντίσταση στην Ροζάβα, και συμμετείχε στον σχηματισμό του διεθνούς τάγματος, ο Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης.

 Αντιλαμβανόμαστε ότι η αλληλεγγύη εκφράζεται κάθε φορά εκεί που δίνονται οι μάχες των καταπιεζόμενων, σπάζοντας τα σύνορα, τους αποκλεισμούς και τις περιχαρακώσεις (ιδεολογικές και συντηρητικές). Γι’ αυτό τον λόγο, προωθούμε το κάλεσμα των συντρόφων που πολεμούν δίπλα στους επαναστατημένους της Ροζάβα, μαζί με άλλους διεθνιστές επαναστάτες.

Αναρχική Συλλογικότητα για την Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση  

________________________________________________________________________

Χαιρετισμός του Επαναστατικού Συνδέσμου Διεθνιστικής Αλληλεγγύης (από ελλάδα) και κάλεσμα σε συστράτευση:

 Ο Επαναστατικός Σύνδεσμος Διεθνιστικής Αλληλεγγύης αποτελεί μια συγκρότηση αγώνα που στόχο έχει την έμπρακτη αλληλεγγύη στο διεθνές πεδίο των ένοπλων συρράξεων από την πλευρά των ταξικά καταπιεσμένων που αγωνίζονται στην κατεύθυνση της κοινωνικής απελευθέρωσης από την κυριαρχία των κρατών και του κεφαλαίου.
 Η έμπρακτη αλληλεγγύη οφείλει να έχει τα χαρακτηριστικά της κοινής πάλης σε κάθε επίμαχο σημείο, η οποία χτίζει τον κόσμο της επανάστασης και μέσω του ριζοσπαστικού χαρακτήρα της σπάει τα σύνορα της τυραννίας, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.
 Ειδικότερα, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα του MLKP για διεθνιστική αλληλεγγύη αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε δεσμευτικά στις κύριες κατευθύνσεις του καλέσματος και στις ανάγκες του αγώνα στο Κουρδιστάν.
 Βρισκόμαστε εκεί για να προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας στον αγώνα και να διδαχθούμε από την ζωντανή επαναστατική διαδικασία πολύπλευρα και πολύτροπα.
 Στον αγώνα αυτόν αναγνωρίζουμε:
-Τον θεμελιακό ταξικό χαρακτήρα του
-Τον αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του
-Τον κοινωνικο-απελευθερωτικό χαρακτήρα του
 Ως Ε.Σ.Δ.Α. επιδιώκουμε παράλληλα με την πολύμορφη ενίσχυση των επαναστατικών δυνάμεων στην Συρία, το Ιράκ, την Τουρκία κι ευρύτερα στον κόσμο της Μ.Ανατολής, το άνοιγμα ενός δρόμου αλληλεγγύης από τον ελλαδικό χώρο, ο οποίος όχι μόνο θα επιχειρήσει να πραγματώσει έμπρακτα το πρόταγμα της Διεθνιστικής Επαναστατικής Αλληλεγγύης, αλλά ταυτόχρονα θα προωθήσει τον συντονισμό και την σύμπραξη έξω από τα τοπικά όρια.
Έχοντας το δικό μας πολιτικό πρόγραμμα προς τον ελευθεριακό κομμουνισμό, αναγνωρίζουμε ως ριζική την αξία της ανοιχτής συλλογικοποίησης πάνω σ’ένα ευρύ φάσμα συνθηκών, ενώ συγχρόνως ο κάθε συμμετέχον θα διατηρεί την αυτονομία του.

                          ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
 Ε.Σ.Δ.Α.                                                                             Απρίλης 2015

___________________________________________________________________________________

 Χαιρετισμός συντρόφου από την ελλάδα, στην συνέντευξη τύπου του Διεθνούς Τάγματος Ελευθερίας:

 Καλημέρα σύντροφοι.

 Βρισκόμαστε εδώ με σκοπό την έμπρακτη αλληλεγγύη στην επανάσταση και την ένοπλη αντίσταση που πραγματοποιείται στην Ροζάβα. Ο σκοπός της παρουσίας μας εδώ είναι η έμπρακτη στήριξη στον ένοπλο αγώνα ο οποίος δίνεται ενάντια στο DAES (ISIS), αλλά και ταυτόχρον η υποστήριξη στις κοινωνικοπολιτικές, αλλά και οικονομικές αλλαγές οι οποίες επιχειρούνται στην επανάσταση της Ροζάβα. Σκοπός μας επίσης, είναι η δημιουργια συντροφικών, επαναστατικών και πολιτικών σχέσων με τα κινήματα τα οποία δρουν και υπάρχουν στον χώρο αυτό. Πολεμώντας το DAES δεν πολεμάμε απλά το θεοκρατικό φασισμό της Μέσης Ανατολής. Παράλληλα, πολεμάμε το καπιταλιστικό σύστημα και τους ιμπεριαλιστές, οι οποίοι δημιούργησαν και έθρεψαν το DAES.

Ζήτω ο αγώνας της Ροζάβα.

Ζήτω η επανάσταση της Ροζάβα.

Γι έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

Εικόνες:

https://athens.indymedia.org/post/1546647/

διεθνισμός

Από την πρώτη εκδήλωση της Καμπάνιας Αλληλεγγύης στη RoJava

Posted by: and

DSCF07614a

Χτές 11/6 έλαβε χώρα η πρώτη πράξη της συνέλευσης Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης για τη Rojava με την εκδήλωση στην πλατεία Εξαρχείων. Προβλήθηκαν δυο video από το Kobane που περιγράφουν την εμπόλεμη συνθήκη ενάντια στο ISIS καθώς και το πείραμα της δημοκρατικής αυτονομίας: της πολιτικής θέσμισης και οργάνωσης των καντονίων της Rojava. Στη συνέχεια ακολούθησαν παραδοσιακοί κουρδικοί χοροί από την ομάδα ”SILAN” του Πολιτιστικού Κέντρου του Κουρδιστάν.

Πληροφορίες και ενημερώσεις για τη δράση της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης για τη Rojava μπορείτε να βρείτε στα εξής:

wordpess blog: Rojavasupport

facebook page: campaignrojava2015

twitter profile: @rojavacampaign

DSCF08118a

DSCF07492a

DSCF07927a

τα video που προβλήθηκαν

Από την πρώτη εκδήλωση της Καμπάνιας Αλληλεγγύης στη RoJava

διεθνισμός

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2015 11:51 ο αμερικανός μαχητής Keith Broomfield έπεσε αντιστεκόμενος ενάντια στο ISIS

Venerdì 12 Giugno 2015 11:51

Il combattente americano Keith Broomfield caduto nella resistenza contro ISIS

alt

επιβεβαιώθηκε πως ο  Keith Broomfield,36 χρόνων, έγινε ο πρώτος αμερικανός μαχητής στις γραμμές των  Μονάδων προστασίας του λαού, Unità di protezione del popolo (YPG) που σκοτώθηκε μαχόμενος ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος  ISIS στην Rojava .

ο Keith Broomfiled, όνομα μάχης  Gelhat Rumet πήγε στην Rojava πριν τέσσερις μήνες για να ενωθεί στον αγώνα ενάντια στο ISIS. πρέπει να έπεσε στην περιοχή γύρω από την Kobanê.

μιλώντας στον NBC  ο Idris Nassan, συν-υπουργός εξωτερικών της  di Kobanê επιβεβαίωσε πως ο  Gelhat Rumet σκοτώθηκε στην περιοχή, αλλά δεν επιβεβαίωσε την ημερομηνία θανάτου του.

η μητέρα του πολεμιστή Donna Broomfield, μιλώντας δακρυσμένη είπε πως βρίσκεται “σε αναμονή της επιστροφής της σορού του”.