εξορία, esilio

Η κυβέρνηση συνεχίζει το πρόστυχο κυνήγι των πολιτικών προσφύγων

 

Μετά την ντροπιαστική εξέλιξη της υπόθεσης του Cesare Battisti, επικοινωνιακή ντροπή που εκτέθηκε με πλούτο λεπτομερειών, το πολιτικό πρόγραμμα της κυβέρνησης προτίθεται να ολοκληρώσει το ποταπό αντιδραστικό της έργο προσπαθώντας να οδηγήσει άλλες και άλλους πολιτικούς πρόσφυγες στη φυλακή. Μιλάμε για περίπου δεκαπέντε άτομα, αυτός είναι ο αριθμός που εκτέθηκε από την κυβέρνηση, που κουβαλάν στη πλάτη τους πάνω από εξήντα χρόνια και έχουν καταφύγει στη Γαλλία εδώ και δεκαετίες.

Ευχόμαστε αυτή η άθλια επιχείρηση να μην έχει αποτελέσματα, να αποτύχει! Θα ήταν ωραίο αν μια μεγάλη κινητοποίηση του κινήματος και της προοδευτικής πλευράς (αν υπάρχει) της χώρας εμπόδιζε μια τέτοια ασέλγεια, αλλά σήμερα δεν φαίνεται να υπάρχει μια τέτοια ικανότητα οπότε μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι η επιχείρηση θα πάει στον απόπατο.

Ωστόσο πρέπει να υπενθυμίσουμε, για όσους εξακολουθούν να διατηρούν στοιχειώδεις πνευματικές ικανότητες, πως πολλοί από αυτούς που κατέφυγαν στη Γαλλία για να ξεφύγουν από τα εντάλματα σύλληψης που τους κυνηγούσαν παντού, τα οποία εκδόθηκαν προηγουμένως και στη συνέχεια δικών και καταδικών που υπέστησαν, δεν είχαν την ευκαιρία να αμυνθούν, να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους, δεδομένου ότι στην Ιταλία ήταν δυνατόν να δικαστούν και να καταδικαστούν ερήμην, χωρίς το δικαίωμα υπεράσπισης. Έπρεπε να περιμένουμε μέχρι το 2014, μετά από πολυάριθμες και έντονες διεθνείς διαμαρτυρίες και πιέσεις ώστε να εξασθενήσει κάπως αυτό το βάρβαρο έθιμο στην Ιταλία.

Η άλλη αρνητική πτυχή της ιταλικής «δικαιοσύνης», η οποία σε πολλές χώρες δεν είναι ευπρόσδεκτη, είναι η συχνότητα με την οποία στην Ιταλία καταδικάζεται κάποιος για εγκλήματα συσχέτισης-συνάφειας, τα οποία δεν έχουν καμιά σχέση με το κράτος δικαίου που προβλέπει και απαιτεί από κάθε άτομο να απαντά μόνο γι αυτό που εθελοντικά έθεσε σε εφαρμογή, έπραξε. Με τα συλλογικά-συνδυαστικά εγκλήματα-αδικήματα κάποιος καταδικάζεται ακόμα και αν δεν έχει κάνει τίποτα, απλώς και μόνο επειδή συσχετίζεται με μια συλλογικότητα ή μια ομάδα, και θεωρείται υπεύθυνος για όλα όσα έχει πράξει η ένωση ή το συλλογικό όργανο, η συλλογικότητα. Είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις, ίσως η πλειοψηφία των ανθρώπων που καταδικάστηκαν σε πολυετή φυλάκιση για «συσχέτιση-ένωση» με αυτή ή εκείνη την ομάδα ελλείψει αποδείξεων της συμμετοχής τους σε συγκεκριμένες ενέργειες ή γεγονότα-πράξεις.

Τέλος η πιο απαράδεκτη πτυχή για ορισμένα νομικά συστήματα είναι η πλήρης αποδοχή, στις δίκες στην Ιταλία, των κατηγοριών των «μετανιωμένων-μεταμεληθέντων» (πληροφοριοδότες-καταδότες) βάσει των οποίων άνθρωποι καταδικάστηκαν χωρίς αυτές οι κατηγορίες να επαληθευτούν στις αποδείξεις. Οι κατηγορίες του «μετανιωμένου» ανταμείφθηκαν, ταυτόχρονα στον ίδιο, με σημαντικές εκπτώσεις ποινής.

Τώρα το επείγον πρόβλημα είναι να προσπαθήσουμε να υποστηρίξουμε τις συντρόφισσες και τους συντρόφους στη Γαλλία που υποβάλλονται στον εκβιασμό της έκδοσης. Ακόμα κι αν δεν είμαστε σε θέση να πραγματοποιήσουμε σημαντικές διαδηλώσεις, να διαδώσουμε με πείσμα και να καταγγείλουμε παντού την ευτέλεια του έργου της κυβέρνησης εναντίον των εξόριστων στη Γαλλία.

 

Il governo continua l’infame caccia dei rifugiati politici

εξορία, esilio

Καβάλα

από indexanthi.gr 17/06/2016 10:55 πμ.

«Με συνέπειες η επικείμενη μεταφορά προσφύγων εντός της πόλης της Καβάλας»

Αυτούσιο και χωρίς κανένα σχόλιο παρατίθεται το δελτίο τύπου που διανεμήθηκε από την Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης με τον παραπάνω τίτλο, αναφορικά με πιθανή μεταφορά των προσφύγων του Χαλκερού στην Καβάλα.

Ο Περιφερειάρχης Αν. Μακεδονίας και Θράκης κ.Γιώργος Παυλίδης με επιστολή που απέστειλε χθες, στους αρμόδιους Υπουργούς Εθνικής Άμυνας κ.Δ.Βίτσα, Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης κ.Ι.Μουζάλα, καθώς και τους Βουλευτές του Ν. Καβάλας, εξέφρασε την αντίθεσή του στην απόφαση της Κυβέρνησης, για τη μεταφορά των προσφύγων από την περιοχή Χαλκερού, εντός της πόλης της Καβάλας, στο στρατόπεδο Ασημακοπούλου.

Η απόφαση αυτή έρχεται σε αντίθεση με την σε σύσκεψη απόφαση του συνόλου των φορέων της Περιφέρειας (Μητροπολίτη, Περιφερειάρχη, Βουλευτών, Αντιπεριφερειάρχη, Δημάρχων, λοιπών εκπροσώπων) που συναποφάσισαν ομόφωνα η εγκατάσταση των προσφύγων να μην γίνει εντός του ιστού της πόλης της Καβάλας.

Ο επαναπροσδιορισμός της θέσης εγκατάστασης των προσφύγων, δηλώνει στην επιστολή του ο Περιφερειάρχης, είναι απαραίτητος ώστε: «να μην διαταραχθεί η τουριστική κίνηση της Καβάλας στις δύσκολες αυτές μέρες. Επιπλέον το στρατόπεδο βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά από την ακτογραμμή και πολύ κοντά από ευρεία ακτή λουομένων, με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.

Ενώ η εικόνα που θα αναπαράγεται πανελληνίως είναι ότι εντός της πόλεως Καβάλας ευρίσκεται Κέντρο Φιλοξενίας με την αντίστοιχη κίνηση, που, δυστυχώς, για κάποιους λειτουργεί αποτρεπτικά».

εξορία, esilio

Όταν η Sanaa συνάντησε τον Mohamed…

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Όταν η Sanaa συνάντησε τον Mohamed…

Αυτή είναι 33 χρονών από το Μαρόκο – Αυτός είναι 16 από το Αφγανιστάν.

Η Sanaa έγκλειστη για πάνω από 1 χρόνο στο κέντρο κράτησης στο Ελληνικό – O Mohamed προχτές συμπλήρωσε 45 μέρες στο κέντρο κράτησης της Μόριας στη Λέσβο.

Αυτή γιατί βρέθηκε χωρίς νόμιμη άδεια παραμονής μετά από 5 χρόνια ζωής στην Ελλάδα – Αυτός γιατί βρέθηκε μόνος του χωρίς γονιό σε μία παραλία του νησιού αφότου έφτασε από την Τουρκία.

Αυτή θέλει να μείνει Ελλάδα και να την αφήσουν να δουλέψει για να ζήσει – Αυτός θέλει να συνεχίσει την πορεία του μέχρι να φτάσει στην Κοπεγχάγη που τον περιμένει ο θείος του που του υποσχέθηκε μία καλύτερη ζωή.

Οι μπάτσοι όταν την συλλάβανε της είπανε ότι αν κάτσει ήσυχη θα την αφήσουν ξανά ελεύθερη μετά από 6 μήνες –  Σε αυτόν είπανε ότι αν κάτσει ήσυχος…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 372 επιπλέον λέξεις

εξορία, esilio

Τα παιδιά στη Μόρια είναι γενναία. Μια «μικρή» Εξέγερση για την Ελευθερία…

απέραντο γαλάζιο

Εδώ και 2 μήνες, στις φυλακές των ασυνόδευτων ανηλίκων της Μόρια στην Μυτιλήνη, η κατάσταση έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Αυτή την στιγμή, 174 ανήλικα παιδιά βρίσκονται φυλακισμένα κάτω από σκληρές συνθήκες για σχεδόν 2 μήνες. Ακόμη 59 παιδιά βρίσκονται φυλακισμένα σε διαφορετικό χώρο στο στρατόπεδο, κάτω από την επιτήρηση της αστυνομίας σε ακόμη πιο άθλιες συνθήκες ασφυξίας και βαρβαρότητας. Οι ξενώνες διαμονής ανηλίκων σε όλη την Ελλάδα εδώ και καιρό είναι πλήρεις με αποτέλεσμα κανένα παιδί από αυτά που είναι έγκλειστα να μην έχει την δυνατότητα να ξεφύγει από τα συρματοπλέγματα της Μόριας.

Η ψυχολογία των  παιδιών εδώ και αρκετές μέρες έχει τσακιστεί. Κρίσεις πανικού η μία μετά την άλλη, αυτοτραυματισμοί, λιποθυμίες, αποχή από το φαγητό, συμπλοκές με την αστυνομία, καταστολή από τα ΜΑΤ τις νυχτερινές ώρες. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Όλοι βλέπουν και όλοι σωπαίνουν. Κράτος, Ύπατη Αρμοστεία, ΜΚΟ. Όλοι την ίδια σιωπή, όλοι την ίδια συνενοχή.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 329 επιπλέον λέξεις

εξορία, esilio

Ένας Παλαιστίνιος στην Ειδομένη (ενημερώνεται

Lefteria

2e1ax_omniatv_entry_mohammed_matter.jpgΟ Μοχάμεντ Μάτερ είναι ένας Παλαιστίνιος δημοσιογράφος με καταγωγή από τη Γάζα, που ζει στο Βερολίνο. Από τις 20 Απριλίου βρίσκεται στην Ειδομένη όπου καταγράφει τα δεινά των προσφύγων και τις ιστορίες από τη ζωή και το μεγάλο ταξίδι τους προς την Ευρώπη.

Μεταφέρουμε μεταφρασμένες τις ιστορίες των προσφύγων που αναρτά ο Μοχάμεντ στον προσωπικό του λογαριασμό στο FB.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 793 επιπλέον λέξεις

εξορία, esilio

Συνέντευξη με έναν πρόσφυγα που μένει στο στρατόπεδο κοντά στην Καβάλα|Ρατσισμός, κακές συνθήκες, εξαθλίωση

«Η αστυνομία δεν ήταν φιλική προς εμάς. Νομίζω ότι ο διοικητής είναι ρατσιστής».

Πηγή: Συνέντευξη με έναν πρόσφυγα που μένει στο στρατόπεδο κοντά στην Καβάλα|Ρατσισμός, κακές συνθήκες, εξαθλίωση

εξορία, esilio

Στρατόπεδα προσφύγων μια ύπουλη και απάνθρωπη «λύση»

Posted: 20 Μαρτίου 2016 in Αρθρα, Πρόσφυγες
Ετικέτες:

12036568_10208069031936993_957319485473210764_n(Έχω επισκεφθεί στρατόπεδα σε τρεις ηπείρους, και στην καλύτερη περίπτωση τείνουν να είναι καταστροφή ανθρώπινων ψυχών)…

| Η νεαρή μητέρα μου είπε την τρομερή της ιστορία, ενώ καθόμασταν πίνοντας τσάι κοντά στα συριακά σύνορα. Δυστυχώς, μου φάνηκαν όσα είπε πολύ οικεία, καθώς εξιστορούσε τη λιτανεία της απελπισίας της : το σπίτι της καταστράφηκε, η ζωή της διαλύθηκε, η οικογένειά της ρήμαξε.

Πέντε συγγενείς της σκοτώθηκαν στο μακελειό των συγκρούσεων, μου έδειξε φωτογραφίες στο κινητό της από το πτώμα ενός ξαδέλφου της, που ξεκοιλιάστηκε σε μια κρατική φυλακή. «Νιώθω πως το κεφάλι μου θα εκραγεί, όταν θυμάμαι πώς ήταν η ζωή πριν από τον πόλεμο», είπε.

Ωστόσο, αυτή η γυναίκα ήταν σίγουρη για ένα πράγμα: ότι θα προτιμούσε να επιστρέψει στη Συρία, παρά την αγριότητα από όλες τις πλευρές, από το να πάει πίσω στο στρατόπεδο προσφύγων, απ’όπου έφυγε πριν από λίγες ημέρες προτού τη συναντήσω. Ήταν σαν φυλακή, είπε – επαναλαμβάνοντας τα λόγια που άκουσα νωρίτερα κι από άλλους. Δεν υπήρχε δουλειά, δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα και δεν έχεις να κάνεις τίποτα όλη την ημέρα, ενώ τα καταστήματα υπερ-χρεώνουν για τα τρόφιμα και τα είδη ένδυσης πίσω από τα συρματοπλέγματα. Η οικογένειά της άφησε τα τελευταία λίγα υπάρχοντά τους για να ξεφύγει. «Εδώ δεν έχουμε τίποτα αλλά τουλάχιστον έχουμε την ελευθερία μας».

Η ιστορία της θα πρέπει να εισακουστεί καθώς οι Ευρωπαίοι και Τούρκοι ηγέτες συναντιούνται σε μια σύνοδο κορυφής για την μεταναστευτική κρίση. Καθώς η ήπειρός μας γυρίζει την πλάτη της ως απάντηση προς τους πρόσφυγες, όπως αυτή η γυναίκα μαζί με άλλους, που αναζητούν το είδος της ζωής, που εμείς θεωρούμε δεδομένο, ο τόνος της συζήτησης γίνεται όλο και πιο άθλιος.

Και οι μύθοι αυξάνονται: ότι η Ευρώπη κατακλύζεται, ότι ζούμε σε καιρούς πρωτοφανούς μετανάστευσης, ότι τα τείχη σταματούν απελπισμένους ανθρώπους, ότι οι πρόσφυγες κλέβουν θέσεις εργασίας, ότι οι μετανάστες μετακινούνται για παροχές, ότι οι κακοί λαθρεμπόροι ανθρώπων και οι διακινητές είναι η κύρια αιτία όλων των προβλημάτων.
Οι πανικόβλητοι πολιτικοί της Ευρώπης ετοιμάζονται, να δώσουν περισσότερα χρήματα στην Τουρκία, για να την πείσουν να ελέγχει τα σύνορα της καλύτερα. Θέλουν οι Τούρκοι να συγκρατήσουν 2,75 εκατομύρια Σύριους στο εσωτερικό της χώρας τους – αριθμός που είναι, παρεμπιπτόντως, 137 φορές μεγαλύτερος από τον θλιβερό αριθμό προσφύγων που σχεδιάζει η Βρετανία να δεχθεί σε διάστημα πέντε ετών.

12036568_10208069031936993_957319485473210764_n
Ένας συγκεκριμένος μύθος ιδίως, είναι απαραίτητο να διαλυθεί άμεσα και γρήγορα : η ιδέα ότι οι καταυλισμοί προσφύγων είναι ανθρώπινοι και εφαρμόσιμες λύσεις σε τέτοιου είδους κρίσεις. Οι πολιτικοί και οι ειδήμονες συνεχίζουν να προτείνουν, ότι πρέπει να ρίξουμε χρήματα σε αυτά τα μαντριά. Ωστόσο, όπως η νεαρή μητέρα στην Ιορδανία έδειξε, αυτή η προσέγγιση είναι λανθασμένη και ηθικά και πρακτικά.

Έχω επισκεφθεί καταυλισμούς προσφύγων σε τρεις ηπείρους.

Στην καλύτερη περίπτωση, τείνουν να είναι ψυχοφθόροι, μέρη που κρατούν απλώς τους ανθρώπους στη ζωή, αλλά τους σταματούν από το να ζουν, όπως τόσο λακωνικά το έθεσε ένας ακαδημαϊκός. Μπορεί να υπάρχουν τρόφιμα, σχολεία και κέντρα υγείας σε πολλούς καταυλισμούς. Αλλά μπορούν επίσης να είναι ζοφερά κέντρα φυλάκισης, που αποσκοπούν στην αγελαία συγκέντρωση τραυματισμένων ανθρώπων σε μέρη που είναι πιο εύκολο να τους ελέγχουν, είτε για τις κυβερνήσεις υποδοχής, είτε για οργανισμούς βοήθειας που προσπαθούν, να συνδράμουν. Θεωρούνται βραχυπρόθεσμες λύσεις, αλλά παρασύρονται σε μια μονιμότητα – απλά κοιτάξτε τα παλαιστινιακά στρατόπεδα προσφύγων που πηγαίνουν πίσω 68 χρόνια – ενώ οι συμμορίες, η βία και η σεξουαλική κακοποίηση μπορεί να είναι ανεξέλεγκτα.

Η καλοπροαίρετη εικόνα των προσφυγικών καταυλισμών έχει κατακερματιστεί από το λαμπρό νέο βιβλίο του δημοσιογράφου Ben Rawlence, τον οποίο γνώρισα κατά τη διάρκεια της πενταετούς θητείας του στην ερευνά της ζωής στο Dadaab, στη βόρεια Κένυα. Αυτό το άναρχα εξαπλωμένο στρατόπεδο είναι το μεγαλύτερο παγκοσμίως και δημιουργήθηκε πριν από 25 χρόνια για να κρατήσει 90.000 Σομαλούς, αλλά τώρα αποτελεί το σπίτι για μισό εκατομμύριο ανθρώπους από διάφορα έθνη. Ο Rawlence αποκαλύπτει, πώς οι φτωχοί πρόσφυγες βιάζονται, εξαπατώνται και γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης, ενώ οι καλοπληρωμένοι υπαλλήλοι των στρατοπέδων μένουν σε ασφαλείς ενώσεις. Είναι ένα δριμύ κατηγορητήριο – ωστόσο υπάρχουν και χειρότερα παραδείγματα. Μετά τη γενοκτονία της Ρουάντα, οι πρωτεργάτες Χούτου δημιούργησαν επίσημα στρατόπεδα και τα χρησιμοποιούσαν για να ανασυνταχθούν.

Αυτά τα κέντρα συνήθως τοποθετούνται σε απομακρυσμένες περιοχές από τις κυβερνήσεις, για να διαχωρίσουν τους πρόσφυγες. Αυτός είναι ένας λόγος για την αποτυχία του στρατοπέδου προσφύγων Azraq, στην Ιορδανία, όπου σήμερα ζουν 32.866 άτομα, αν και προοριζόταν για σχεδόν 100.000 περισσότερα. Σχεδιάστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη (και χρηματοδοτείται εν μέρει από τη Βρετανία) και υποτίθεται ότι αντανακλούσε τα διδάγματα του παρελθόντος αποφεύγοντας τα παλαιότερα λάθη.
Ωστόσο, οι περισσότεροι Σύριοι και Ιρακινοί προτιμούν τη φτώχεια, από αυτό το θλιβερό φυλάκιο στην έρημο, χιλιάδες περισσότεροι προτιμούν ν’ανέβουν σε βάρκες με προορισμό την Ευρώπη και με κίνδυνο να πνιγούν, παρά να έχουν μια θέση σε αυτά τα στρατόπεδα. Αρκετοί άνθρωποι μου είπαν ότι τα έβλεπαν ως φυλακές- μια δυσάρεστη σύγκριση που κάνει επίσης ο Rawlence στο βιβλίο του για την ζωή στο Dadaab.

Στους δυτικούς πολιτικούς αρέσει να πηγαίνουν σε στρατόπεδα προσφύγων, για να αγκαλιάζουν τα παιδιά και να επιδεικνύουν τη συμπόνιά τους, ακόμη και όταν το κάνουν όμως είναι διαολεμένα αποφασισμένοι να σταματήσουν τους αιτούντες άσυλο, που φτάνουν οπουδήποτε κοντά το δικό τους κατώφλι. Αλλά σαφώς τα στρατόπεδα αυτά δεν σταματούν τους ανθρώπους που έρχονται στην Ευρώπη, οι αριθμοί στο Za’atari, το μεγαλύτερο στρατόπεδο στην Ιορδανία, έχουν επίσης μειωθεί σημαντικά. Αν και η συριακή κρίση ξέσπασε πριν από πέντε χρόνια, έχουν λάβει εξαιρετικά δυσανάλογα χρηματικά ποσά για την ενίσχυση των στρατοπέδων, δεδομένου ότι είναι πολύ πιο εύκολο να τους διαχειριστούν όταν βρίσκονται μέσα σ’αυτά. Πριν από δύο χρόνια ο Sir Alan Duncan, τότε Υφυπουργός για τη Διεθνή Ανάπτυξη, παραδέχθηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων : «Ξέρεις πού είναι όταν βρίσκονται σε στρατόπεδα. Είναι πιο δύσκολο να τους διαχωρίσουμε … αν ζουν μέσα στην κοινότητα».

Ας επικεντρωθούμε λιγότερο στα στρατόπεδα σε αυτή την κρίση. Πρόκειται για ένα ακόμη φύλλο συκής για τους πολιτικούς, μια ακόμη ψεύτικη λύση, που προβάλλυν οι εμπειρογνώμονες της πολυθρόνας. Εν τέλει ποιο ανθρώπινο ον θέλει μια ζωή παγιδευμένη στο κενό, όπου εξαρτάται από τους άλλους για τα πάντα, από τη σίτιση της οικογένειάς του, μέχρι το να χρειάζεται να περάσει από τους ενόπλους φρουρούς στην πύλη; Οι πρόσφυγες μπορεί να διέφυγαν από την κόλαση, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούμε να τους αναγκάσουμε σε καθαρτήριο. «Είναι καλύτερα να πεθάνει κανείς στη Συρία, παρά να ζει στο στρατόπεδο σας», όπως μου είπε ένας νεαρός πρόσφυγας.

Του Ian Birrell (μετάφραση, επιμέλεια Σύλβια Βαρνάβα)

independent.co.uk

Omniatv.com

https://lefterianews.wordpress.com/2016/03/20/%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CF%8C%CF%80%CE%B5%CE%B4%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%8D%CE%B3%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1-2/