esilio · εξορία

η έξοδος από την Kobane θα πνιγεί στην Μεσόγειο ;

L’esodo di Kobane affogherà nel Mediterraneo?
24 settembre 2014baruda
η έξοδος από την Kobane θα πνιγεί στην Μεσόγειο ;

Yarmouk, 31 ιανουαρίου 2014
σκέφτομαι την φωτογραφία από το παλαιστινιακό στρατόπεδο προσφύγων της Yarmouk, στην Damasco, που τραβήχθηκε λίγους μήνες πριν :
έμοιαζε με μια σελίδα από την Βίβλο, μια φωτογραφία προγονική μιας εξόδου πεινασμένων που βγαίνουν από το σπίτι ψάχνοντας νερό και ψωμί.
οι εικόνες της τεράστιας εξόδου αυτών των ημερών, ακόμα μεγαλύτερης εκείνης της φωτογραφίας, αφήνουν άφωνους, Le immagini dell’immenso esodo di questi giorni, ancor più di quella foto, lasciano senza parole,
μια εικόνα κοσμική, που μοιάζει να κλείνει μέσα της δυο χιλιετίες ιστορίας φτιαγμένης από σκόνη και ανθρώπους εξαναγκασμένους νομάδες,
δίχως γη, δίχως σπίτι, δίχως ψωμί, δίχως ελπίδα, δίχως ίχνος δυνατότητας να φανταστούν το μέλλον τους.

περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι, περνώντας από την Kobane, προσπαθούν να μπουν στην Turchia: ένα σακί κλεισμένο με σπάγκο, τα μωρά στις πλάτες, οι γέροι επίσης και περπατούν μέχρι τα σύνορα, όλοι ενωμένοι σε μια πορεία σιωπηλή και απεγνωσμένη, απελπισμένη που δεν έχει εποχή και τόπο.

η τουρκική υποδοχή για τους πρόσφυγες στην Kobane

στην Kobane βρήκαν το πρώτο τούβλο του τοίχου του Φρούριου Ευρώπη : ενός Φρουρίου με μετακινούμενα σύνορα, ικανά να μετακινούνται όταν πρέπει να αντιμετωπιστεί μια νέα έξοδος : στην Kobane οι πρόσφυγες βρίσκουν την τουρκική υποδοχή, φτιαγμένη από επιθέσεις εναντίον τους, τεθωρακισμένα, υδροφόρες, μια ατέλειωτη βία.
στην Kobane το Οχυρό Ευρώπη ξεκινά να γίνεται γνωστό, να γνωρίζει τον εαυτό του, πάνω στο δέρμα αυτού προσπαθεί μονάχα να αναπνεύσει ακόμη,
στην A Kobane το Φρούριο Ευρώπη τους ετοιμάζει για το επόμενο ταξίδι, όταν θα καταλάβουν πως δεν υπάρχει ελπίδα να ζήσουν σε ένα σκονισμένο στρατόπεδο,
υπό έλεγχο και δίχως ελπίδα καμιά.
το επόμενο ταξίδι θα είναι να προσπαθήσουν τη θάλασσα, θα είναι η προσπάθεια να φτάσουν κάπου αλλού,
συχνά θα έχει σαν κορύφωση να πεθάνουν στον πάτο της Μεσογείου,
ή στην καλύτερη περίπτωση θα είναι μια διαρκής εξορία, σε μια ρατσιστική Ευρώπη, αποκλεισμού, αηδιαστικά άπληστη του τίποτα που έχει στο εσωτερικό των συνόρων της.

θυμηθείτε τους, παρατηρήστε τους στις φωτογραφίες : σε λίγο θα αποβιβαστούν στις αμμουδιές μας και όλοι θα πέσουν να τους φάνε, θα ξιφουλκήσουν ενάντια στο νέο κύμα »αυτών που θα τους κλέψουν της εργασία».
Νάτοι, πλησιάζουν.
κάποιοι θα φτάσουν κατευθείαν πλέοντας στα νερά, γεμάτοι νερό, πρησμένοι απ’ το νερό και τον θάνατο : τους σκοτώνουμε κάθε μέρα εμείς,
με την δολοφονική αδιαφορία μας,
εμείς ευτυχισμένοι κάτοικοι του Οχυρού.