ιστορία, storia

HOLGER MEINS »Ή το πρόβλημα ή η λύση. Στη μέση δεν υπάρχει τίποτα”

Gesellschaft, Extremismus, Justiz Holger Meins wird verhaftet

Gesellschaft, Extremismus, Justiz Holger Meins wird verhaftet

Δημοσιεύω στη συνέχεια την τελευταία επιστολή του Holger Meins (όνομα μάχης Starbuck), που γράφτηκε από την φυλακή της Wittlich, όπου ο Meins ήταν κρατούμενος από την 1 ιουνίου 1972 με την κατηγορία της «τρομοκρατίας», η επιστολή γράφτηκε στις 31 οκτωβρίου1974, 9 ημέρες πριν πεθάνει εξ αιτίας  της καταναγκαστικής διατροφής την οποίαν υπέστη στην διάρκεια της απεργίας πείνας ενάντια στις καταστρεπτικές συνθήκες στις οποίες υποβάλλονταν οι πολιτικοί κρατούμενοι.

Ο Holger Meins ήταν ένας καλλιτέχνης, ασχολούνταν με την ζωγραφική, την φωτογραφία και τον κινηματογράφο, μα κυρίως ήταν ένας πολεμιστής και ένας επαναστάτης και τέτοιος έμεινε για όλη τη ζωή του. Ήταν ένα όμορφο αγόρι, ψηλός πάνω από ένα μέτρο και ενενήντα, την στιγμή του θανάτου του (αμέσως διαδόθηκε πως καθορίστηκε από τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες οι φυλακισμένοι ήταν αναγκασμένοι να ζουν) ζύγιζε λιγότερο από 45 kg.

Το γερμανικό κράτος δολοφόνος δεν επέτρεψε σε κανένα γιατρό έξω από αυτόν της φυλακής να παρέμβει και να ελέγξει τις συνθήκες του, παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις του δικηγόρου του, ο οποίος ήδη στην διάρκεια της πρώτης συνέντευξης τύπου μίλησε έξω από τα δόντια περί δολοφονίας, τεκμηριώνοντας τους ισχυρισμούς του με συγκεκριμένα ντοκουμέντα, μεταξύ των οποίων της απόφασης στην σκιά του ναζιστικού διατάγματος του περιφερειακού Υπουργού δικαιοσύνης, Martin, να διατάξει το μπλοκάρισμα της διανομής νερού σε εκείνους που έκαναν απεργία πείναςHOLGER MEINS2, δηλώνοντας πως “όποιος δεν ήθελε να φάει δεν είχε δικαίωμα να πιει νερό” (απόφαση που προκάλεσε την τύφλωση κάποιων κρατουμένων) και να διατάξει την αναγκαστική τροφοδότηση των φυλακισμένων, για την οποίαν ο υπεύθυνος ιατρός χρησιμοποίησε ένα σωλήνα του ίδιου μεγέθους με αυτόν του πεπτικού σωλήνα, ο οποίος προκάλεσε στους κρατουμένους εσωτερικούς τραυματισμούς ανίατους.

Ήταν μια δολοφονία, έτσι όπως υπήρξαν δολοφονίες οι θάνατοι της Ulrike Meinhof (στις 9 μαίου 1974) και των Andreas Baader, Gudrun Ensslin και Jan-Carl Raspe (στις 18 οκτωβρίου 1977) στην ειδική φυλακή του Stammheim-Στουτγάρδη, και η ευθύνη αυτών των εγκλημάτων είναι της σοσιαλδημοκρατίας των Willy Brandt και Helmut Schmidt, καγκελάριων από το 1969 μέχρι το 1982.
598417_4887983726525_112397181_n

Το μόνο πράγμα που μετράει είναι ο αγώνας  – τώρα, σήμερα, είτε έχεις φάει είτε όχι. Αυτό που μετράει είναι εκείνο που κάνεις: ένα τίναγμα προς τα εμπρός. Να γίνεσαι καλύτερος. Να μαθαίνεις από τις εμπειρίες. Αυτό είναι ακριβώς που χρειάζεται να κάνεις. Όλα τα άλλα είναι σκατά. Κάθε νέος αγώνας, κάθε δράση, κάθε μάχη φέρει μαζί της εμπειρίες καινούργιες και άγνωστες, και είναι έτσι που αναπτύσσεται ο αγώνας. Αντιθέτως, μόνον έτσι αναπτύσσεται.
Η υποκειμενική πλευρά της διαλεκτικής επανάστασης/αντεπανάστασης: «Το αποφασιστικό πράγμα είναι να ξέρεις να μαθαίνεις».
Μέσα απ’ τον αγώνα για τον αγώνα. Από τις νίκες, μα ακόμα περισσότερο από τα λάθη, από τα πάνω κάτω  και τις αποκλίσεις, από τις ήττες…
Να αγωνίζεσαι, να υποκύπτεις, να αγωνίζεσαι ξανά, ξανά να υποκύπτεις, να μάχεσαι ξανά, κι έτσι μέχρι την τελική νίκη – αυτή είναι η λογική του λαού. (Λέει ο παλιός).
Ύλη»: ο άνθρωπος δεν είναι άλλο από ύλη όπως όλα τα πράγματα. Όλος ο άνθρωπος, αυτό που είναι, η ελευθερία του, είναι που η συνείδηση κυριαρχεί επί της ύλης – επί του ίδιου και της εξωτερικής φύσης και κυρίως του είναι του. Η σελίδα του Ένγκελς: ξεκάθαρη. Αλλά ο αντάρτης υλο-ποιείται στον αγώνα – στον επαναστατικό αγώνα, και δηλαδή: δίχως τέλος – στον αγώνα μέχρι θανάτου και φυσικά με τρόπο συλλογικό.
Το χθες πέρασε. Ένα κριτήριο, μα κυρίως ένα πράγμα συγκεκριμένο. Αυτό που είναι – τώρα – εξαρτάται πρώτα απ’ όλα από εσένα. Η απεργία πείνας απέχει πολύ από το να τελειώσει.
Ή γουρούνι ή άνθρωπος
Ή θα επιβιώσουμε με οποιοδήποτε κόστος
Ή ο αγώνας μέχρι θανάτου
Ή το πρόβλημα ή η λύση
Στη μέση δεν υπάρχει τίποτα.
Η νίκη ή ο θάνατος, λεν παντού, και είναι η γλώσσα του ανταρτοπόλεμου – ακόμη και σε αυτή την πολύ μικρή διάσταση με την ζωή είναι όπως με τον θάνατο: «Οι άνθρωποι (οπότε εμείς) που αρνούνται να θέσουν τέλος στον αγώνα  – ή νικούν ή πεθαίνουν, αντί να χάσουν ή να πεθάνουν».
Φυσικά δεν γνωρίζω πως είναι όταν κάποιος πεθαίνει ή όταν σκοτώνουν έναν. Πως θα μπορούσα να το ξέρω; Σε μια στιγμή αλήθειας, ένα πρωί, μια ιδέα, μου διέσχισε το μυαλό: λοιπόν έτσι είναι (δεν το ήξερα ακόμη) και μετά (μπροστά σε ένα όπλο που σημαδεύει ακριβώς ανάμεσα στα μάτια): όλα καλά, γι αυτό πρόκειται. Τέλος πάντων, απ’ τη σωστή πλευρά.
Τελικά όλοι πεθαίνουν. Το ερώτημα είναι το πως, και πως έζησες, και το πράγμα είναι ξεκάθαρο: μαχόμενος ενάντια στα γουρούνια σαν άνθρωπος για την απελευθέρωση του ανθρώπου: σαν επαναστάτης, στον αγώνα – με όλη την αγάπη για τη ζωή: περιφρονώντας το θάνατο. Αυτό είναι για μένα να υπηρετώ τους ανθρώπους – η RAF
.

[Holger Klaus Meins (26 October 1941 – 9 November 1974)]

https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/03/17/holger-meins-o-il-problema-o-la-soluzione-in-mezzo-non-ce-nulla/

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/2015/03/16/holger-meins-o-il-problema-o-la-soluzione-in-mezzo-non-ce-nulla/

ιστορία, storia

12 οκτωβρίου 1984: ο Ira επιτίθεται στην Θάτσερ. 12 ottobre 1984: l’Ira attacca Margareth Thatcher

Αέναη κίνηση

Δευτέρα 12 Oκτωβρίου 2015 06:43

12 oκτωβρίου 1984: ο Ira επιτίθεται στην Margareth Thatcher

 Στις 12 oκτωβρίου 1984 στις 2.50 del το πρωί (τοπική ώρα) εκρήγνυται μια βόμβα στο Grand Hotel di Brighton, όπου ελάμβανε χώρα το ετήσιο συνέδριο του sta svolgendo il 12 ottobre συντηρητικού κόμματος.

50 kg εκρηκτικού πυροδοτούνται στους τελευταίους ορόφους του ξενοδοχείου καταστρέφουν σχεδόν ολοσχερώς  το κτίριο.

Στο συνέδριο ήταν παρούσα σχεδόν η ολότητα των συντηρητικών βουλευτών και ολόκληρη η κυβέρνηση  Thatcher, συμπεριλαμβανομένης της πρωθυπουργού. Την επόμενη μέρα θα πραγματοποιούνταν η καταληκτική ημέρα.

η Margaret Thatcher, στόχος της δράσης, παραμένει αλώβητη, η έκρηξη καταστρέφει τελείως το μπάνιο του διαμερίσματός της στο εσωτερικό του hotel.

Ο τελικός απολογισμός της έκρηξης είναι  5 νεκροί, ανάμεσα στους οποίους ο συντηρητικός κοινοβουλευτικός Anthony Berry, και πάνω από 35 τραυματίες, μεταξύ των οποίων ο υπουργός Βιομηχανίας, Norman Tebbit, που από πολλούς θεωρούνταν εκείνη την στιγμή ο πιο πιθανός διάδοχος της Thatcher.

Με το…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 309 επιπλέον λέξεις

ιστορία, storia

»9 οκτωβρίου 1967. Τσε Γκεβάρα» του Χοσέ Σαραμάγκο – “9 ottobre 1967. Che Guevara” di José Saramago

Αέναη κίνηση

Δημοσιεύτηκε: 9 oκτωβρίου 2016 in Ricordo, Riflessioni,
Tag:Buco1996, Che Guevara, contropiano.org

986737-che-guevara-wallpapers-pack-by-ohayoubaka-11-07-15.png

Δεν έχει σημασία ποια εικόνα. Οποιαδήποτε, σοβαρή, χαμογελώντας, με το όπλο στο χέρι του, με ή χωρίς τον Φιντέλ, ομιλώντας στα Ηνωμένα Έθνη, ή νεκρός, με γυμνό τον θώρακα και τα μάτια μισάνοιχτα, όπως αν από την άλλη πλευρά της ζωής εξακολουθούσε να θέλει να συνοδεύσει το μέλλον του κόσμου που αναγκάστηκε να αφήσει, σαν να μη παραιτούνταν να αγνοήσει για πάντα τα μονοπάτια των αμέτρητων πλασμάτων που έπρεπε ακόμα να γεννηθούν. Σε κάθε μία από αυτές τις εικόνες θα μπορούσαμε να στοχαστούμε επί μακρόν, με τρόπο λυρικό ή δραματικό, με την πεζή αντικειμενικότητα του ιστορικού ή απλά σαν αυτόν που είναι έτοιμος να μιλήσει για τον φίλο που κάποιος ανακαλύπτει ότι έχασε διότι δεν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει …

Στην δυστυχισμένη και φιμωμένη Πορτογαλία του Salazar και του Μαρσέλο Καετάνο έφτασε μια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 617 επιπλέον λέξεις

ιστορία, storia

Γυναίκες και ένοπλος αγώνας στην Ιταλία – Donne e lotta armata in Italia (1970-1985)

Donne e lotta armata in Italia (1970-1985)

«L’ombra rosa del conflitto armato: tra narrativa storica e biografica» »Η ροζ σκιά της ένοπλης σύγκρουσης: ανάμεσα στην ιστορική και την βιογραφική αφήγηση»

Το βιβλίο αυτό περιγράφει το κοινωνικοπολιτιστικό και πολιτικό υπόβαθρο-background ορισμένων γυναικών που στρατεύτηκαν και αγωνίστηκαν στις Ερυθρές Ταξιαρχίες-Brigate Rosse και στην Πρώτη Γραμμή-Prima Linea. Επανασυνθέτει τους ρόλους, τα καθήκοντα και τις λειτουργίες των μαχητριών στις δύο ένοπλες ομάδες και αντικατοπτρίζει τη σχέση μεταξύ γυναικών και πολιτικής βίας. Αποκαθιστά επίσης και χτίζει ξανά τους τρόπους με τους οποίους τερματίζουν τον αγώνα και την κινηματική τους εμπειρία, και αναπτύσσουν το πως στη συνέχεια εκ νέου επεξεργάστηκαν τις επιλογές τους εκ των υστέρων. Στα προαναφερθέντα ζητήματα, που αφορούσαν ορισμένες στρατευμένες στις δύο εξτρεμιστικές αριστερές ομάδες, προστέθηκε η ανασυγκρότηση του κοινωνικοπολιτιστικού και πολιτικού υπόβαθρου της Francesca Mambro και ο ρόλος της στην ομάδα της άκρας δεξιάς των Επαναστατικών Ένοπλων Πυρήνων – Nuclei Armati Rivoluzionari. Η έρευνα διεξήχθη με τη βοήθεια πρωτίστως άμεσων πηγών και αναπτύχθηκε σε δύο φάσεις: την ανάγνωση και την ανάλυση των αυτοβιογραφιών που έγραψαν μερικές γυναίκες μέλη των Ερυθρών Ταξιαρχιών και αυτοβιογραφικές ή βιογραφικές διατριβές γραμμένες από άλλες πρώην αγωνίστριες στην επαναστατική αριστερά, τη συλλογή δεδομένων μέσω άμεσων συνεντεύξεων με κάποιες πρώην στρατευμένες γυναίκες και μέσω μιας αναζήτησης αρχείων. Οι ιδιαιτερότητες της μελέτης συνίστανται στην επιλογή της άποψης των συμμετεχουσών γυναικών και στην έγκαιρη, διαρκώς διασταυρούμενη ανάλυση της γλώσσας που χρησιμοποιούν οι πρώην μαχήτριες σε αυτοβιογραφίες, συνεντεύξεις και μαρτυρίες που με την πάροδο του χρόνου έχουν γράψει και κυκλοφορήσει και οι οποίες αποτελούν πηγή ενδιαφέροντος για τους τρόπους με τους οποίους, συχνά μετά από χρόνια, έχουν λειτουργήσει σαν ένας απολογισμός για τη ζωή τους.

http://www.deriveapprodi.org/2017/05/donne-e-violenza-politica-in-italia/