ιστορία, storia

Woodstock: Μισός αιώνας από την αυλαία στο θρυλικό Ροκ Φεστιβάλ (vid)

To Φεστιβάλ του Woodstock είναι ίσως το πιο διάσημο ροκ φεστιβάλ, που έχει αναχθεί στις μέρες μας στα όρια του θρύλου.

Woodstock: Μισός αιώνας από την αυλαία στο θρυλικό Ροκ Φεστιβάλ (vid)

Εμεινε στην ιστορία επειδή έγινε το σύμβολο μιας γενιάς, της γενιάς των «παιδιών των λουλουδιών», του αντιπολεμικού κινήματος και της εν γένει αμφισβήτησης της δεκαετίας του εξήντα. Πραγματοποιήθηκε σε ένα αγρόκτημα στο Μπέθελ (70 χλμ νοτιοδυτικά του Γούντστοκ) της πολιτείας της Νέας Υόρκης από το απόγευμα της Παρασκευής 15 Αυγούστου έως τις πρωϊνές ώρες της 18ης Αυγούστου του 1969. Συμμετείχαν μεγάλα ονόματα της ροκ και φολκ μουσικής, αλλά εξίσου χτυπητές ήταν και οι απουσίες για διαφόρους λόγους σπουδαίων μουσικών.

Η ιδέα για την διοργάνωση ενός καλοκαιρινού μουσικού φεστιβάλ ανήκε σε τέσσερις νεαρούς, τον 25χρονο Μάικλ Λανγκ, τον 27χρονο Άρτι Κόρνφελντ, τον συνομήλικό του Τζόελ Ρόζενμαν και τον 24χρονο Τζον Ρόμπερτς. Ο Λανγκ και ο Κόρνφελντ είχαν σχέση με την μουσική και την διοργάνωση συναυλιών, ενώ ο Ρόζενμαν και ο Ρόμπερτς έψαχναν ευκαιρίες να επενδύσουν και να βγάλουν χρήματα.

Ως τόπο του φεστιβάλ επέλεξαν το Γούντστοκ, ένα θέρετρο για όλες τις εποχές στα νοτιοανατολικά της πολιτείας της Νέας Υόρκης, το οποίο είχε εξελιχθεί σε καλλιτεχνική παροικία από τις αρχές του 20ου αιώνα. Ήταν γνωστό και στην ροκ κοινότητα, καθώς μουσικοί όπως ο Μπομπ Ντίλαν και ο Τζίμι Χέντριξ περνούσαν μεγάλα διαστήματα εκεί για δημιουργία και αναψυχή.

Όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμεναν οι εμπνευστές του. Οι πόλεις του Γούντστοκ και του γειτονικού Γουόλκιλ αρνήθηκαν να το φιλοξενήσουν. Προ του αδιεξόδου βρέθηκε ως από μηχανής θεός ο Έλιοτ Τάιμπερ, ένας 34χρονος ζωγράφος από το Μπέθελ του οποίου η οικογένεια είχε ένα παρακμιακό ξενοδοχείο στην περιοχή. Σκέφτηκε λοιπόν να προτείνει για την διεξαγωγή του φεστιβάλ στον χώρο μπροστά από το ξενοδοχείο των γονιών του, ως μια χρυσή ευκαιρία για την διάσωσή του.

Απευθύνθηκε στον Λανγκ, αλλά αυτός θεώρησε τον χώρο ακατάλληλο. Ο Τάιμπερ τότε τον σύστησε στον γειτονά του Μαξ Γιάσγκουρ που κατείχε μια τεράστια καταπράσινη έκταση που κατέληγε σε μια λίμνη. Ο Γιάσγκουρ, ιδιοκτήτης γαλακτοκομικής επιχείρησης, δεν έφερε αντίρρηση και συμφώνησε να παραχωρήσει τον χώρο αντί 50.000 δολαρίων. Οι τοπικές αρχές προσπάθησαν να ματαιώσουν την συμφωνία αλλά δεν τα κατάφεραν. Φρόντισαν γι αυτό οι διοργανωτές, που δωροδόκησαν με 25.000 δολάρια τέσσερις δημοτικούς συμβούλους και πήραν την απόφαση που ήθελαν.

Έτσι ξεπεράστηκαν τα αρχικά προβλήματα και το Φεστιβάλ του Γούντστοκ (που δεν έγινε στο Γούντστοκ αλλά στο Μπέθελ) ξεκίνησε κανονικά στις 5 το απόγευμα της Παρασκευής 15 Αυγούστου με τον Ρίτσι Χέιβενς να ανεβαίνει πρώτος στην σκηνή. Το εισιτήριο και για τις τρεις ημέρες κόστιζε στην προπώληση 17 δολάρια και 24 δολάρια το ταμείο. Οι διοργανωτές περίμεναν το πολύ 50.000 κόσμο. Όμως αυτό που συνέβη ξεπέρασε κάθε φαντασία. Το πλήθος που κατέφθανε συνεχώς στον χώρο της συναυλίας άγγιξε τα 500.000 άτομα δημιουργώντας ένα τεράστιο μποτιλιάρισμα από την Νέα Υόρκη έως το Μπέθελ και κινητοποιώντας τις πολιτειακές αρχές που σκέφτηκαν προς στιγμήν να το διακόψουν.

Το αδιαχώρητο – άνοιξαν οι πόρτες

Οι διοργανωτές είχαν προλάβει να κόψουν γύρω στα 180.000 εισιτήρια, όταν αποφάσισαν να ανοίξουν τις πόρτες μη μπορώντας να διαχειριστούν ένα τόσο μεγάλο πλήθος. Επιπρόσθετα η βροχή που έπεσε κατά την διάρκεια του τριημέρου μετέτρεψε τον χώρο της συναυλίας σε βάλτο, αλλά το κοινό παρέμεινε απτόητο στην θέση του, πιθανώς και λόγω της μεγάλης κατανάλωσης μαριχουάνας και ψυχεδελικών.

Βοήθησαν σε αυτό και ορισμένες αξιομνημόνευτες εμφανίσεις από τους CrosbyStillsNash and Young (που έπαιξαν μαζί για δεύτερη φορά), τον Κάρλος Σαντάνα (η φήμη του οποίου δεν είχε εξαπλωθεί πέρα του Σαν Φρανσίσκο), τον Τζο Κόκερ (που συστήθηκε για πρώτη φορά στο αμερικανικό κοινό) και τον Τζίμι Χέντριξ που έκλεισε το φεστιβάλ το πρωϊ της Δευτέρας 18 Αυγούστου. Η ψυχεδελική ερμηνεία του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ «The Star-Spangled Banner» σφράγισε όχι μόνο το Φεστιβάλ του Γούντστοκ αλλά και μια ολόκληρη εποχή.

Από τους μεγάλους απόντες, παρότι προσκλήθηκαν, αξίζει να αναφερθούν ο Μπομπ Ντίλαν (λόγω μη σοβαρής αντιμετώπισής του από τους διοργανωτές, αλλά και εξαιτίας ατυχήματος ενός εκ των παιδιών του), οι Rolling Stones (που ετοίμαζαν το άλμπουμ τους «Let It Bleed»), οι Doors (που το θεώρησαν φεστιβάλ β’ κατηγορίας), ο Φρανκ Ζάππα (επειδή θα είχε πολύ λάσπη), οι Led Zeppelin (ύστερα από άρνηση του μάνατζέρ τους), οι Beatles (που βρίσκονταν στα πρόθυρα της διάλυσης) και η Τζόνι Μίτσελ (που προτίμησε να εμφανιστεί σε ένα τηλεοπτικό σόου).

Οι διοργανωτές είχαν προϋπολογίσει το κόστος του Φεστιβάλ στα 500.000 δολάρια, αλλά αυτό ξεπέρασε τα 2,5 εκατομμύρια δολάρια. Την κατάσταση έσωσαν οι πωλήσεις του άλμπουμ της συναυλίας και το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ του Μαρκ Γουόντλι «Woodstock», που αποτύπωσε όχι μόνο τα μουσικά δρώμενα αλλά και το πνεύμα της γενιάς του Γούντστοκ. Στο κινηματογραφικό συνεργείο του Γουόντλι συμμετείχε και ο νεαρός τότε Μάρτιν Σκορσέζε, οποίος χρόνια αργότερα δήλωσε ότι ο μύθος που περιβάλλει το Γούντστοκ θα είχε εξασθενήσει, αν δεν υπήρχε η ταινία να τον κρατά ζωντανό.

Η σύνθεση του Φεστιβάλ του Γούντστοκ

Πρώτη Ημέρα​

Richie Havens​
Sweetwater​
The Incredible String Band ​
Bert Sommer​
Tim Hardin​
Ravi Shankar​
Melanie​
Arlo Guthrie​
Joan Baez

Δεύτερη Ημέρα

Quill​
Keef Hartley Band
Countryjoe McDonald​
John Sebastian
Santana​
Canned Heat​
Mountain​
Grateful Dead​
Creedence Clearwater Revival​
Sly & the Family Stone​
Janis Joplin with Kozmic Blues Band​
The Who​
Jefferson Airplane

Τρίτη Ημέρα

Joe Cocker​
Countryjoe & The Fish​
Ten Years After​
The Band​
Blood, Sweat and Tears​
Johnny Winter​
Crosby, Stills, Nash & Young​
Paul Butterfield Blues Band​
Sha-Na-Najimi ​
Jimi Hendrix with Gypsy Sun and Rainbows

 

https://www.fosonline.gr/plus/moysiki/article/62828/woodstock-misos-aionas-apo-tin-aylaia-sto-thryliko-rok-festival-vid

ιστορία, storia

Τα »σάπια» μήλα – Le mele “marce”

Αέναη κίνηση

Δημοσιεύτηκε στις 14 ιουνίου 2017 · in Controinformazione, Recensioni ·Αντιπληροφόρηση, Κριτικές

του Fiorenzo Angoscini

Giorgio Panizzari, L’albero del peccato, Το δέντρο της αμαρτίας, Colibrì edizioni, Paderno Dugnano (Mi), μάρτιος 2017, σελ. 208, € 14,00

Εκείνη η συμπεριφορά από τον συγγραφέα σε αυτή την εγκληματολογική, την οικονομική κοινωνική και πολιτική ανασυγκρότηση επάνω στο έξω από το νόμο και περιθωριακό προλεταριάτο, είναι μια έρευνα- συνεισφορά που πραγματοποιήθηκε από το εσωτερικό, ζωντανά, σε άμεση επαφή και σε πρώτο πρόσωπο. Για το σκοπό αυτό, είναι αναγκαίο να σταθούμε στο βιογραφικό του Panizzari και τη γένεση του έργου του.

Παιδί του δρόμου, δυνητικός ισοβίτης

Ο Giorgio Panizzari γεννιέται και μεγαλώνει σε μια από τις εργατικές και λαϊκές ‘barriere’, γειτονιές ‘φράγματα’ του Torino.  Νεαρός στη διάρκεια των χρόνων ’60, εκείνα του οικονομικού boom, του αυτοκινήτου εξακοσίων κυβικών, του πλυντηρίου, της τηλεόρασης αγορασμένης με ανταπόδοση που λειτουργούσε με την εισαγωγή εκατό λιρετών, όπως τα jukebox…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 4.307 επιπλέον λέξεις

ιστορία, storia

15 αυγούστου 1987 : ο θάνατος των μαχητών της ΕΤΑ Maite και Rafa – 15 agosto 1987: la morte di Maite e Rafa, militanti dell’Eta

Αέναη κίνηση

infoaut 3.0

Σάββατο 15 Αυγούστου 2015 05:17

15 αυγούστου 1987: ο θάνατος των Maite και Rafa, μαχητών της Eτα

 15 αυγούστου 1987, στους δρόμους της Donostia – Χώρα των Βάσκων – ακούστηκε μια βοή: ήταν γύρω στις 14 ενός σαββατιάτικου μεσημεριού. Σε μια 25f1

από τις κεντρικές οδούς της πόλης, μια έκρηξη ακούσια είχε προκαλέσει τον θάνατο της Maria Teresa Pérez και του Rafael Etxebeste, μαχητών της ένοπλης οργάνωσης ETA.

η Maite,25 χρόνων, με καταγωγή από το Bilbao, και ο Rafa, 24 χρόνων, με καταγωγή από την Orereta (Errenteria) σκοτώθηκαν ενώ χειρίζονταν ένα εκρηκτικό μηχανισμό που βρίσκονταν στο εσωτερικό ενός αυτοκινήτου, του οποίου δεν απέμεινε παρά μια μάζα από λαμαρίνες. Οι δυο νέοι, των οποίων η ταυτότητα επιβεβαιώθηκε μόνο αργά το απόγευμα, είχαν καταφύγει στις γαλλικές Χώρες των Βάσκων το 1986 για να μπουν στην παρανομία και να πολεμήσουν στις γραμμές της ένοπλης βασκικής οργάνωσης.  Με το που μαθεύτηκε η είδηση του θανάτου…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 537 επιπλέον λέξεις

ιστορία, storia

Ενθυμούμενοι τον Κάρλο Τζουλιάνι που Δολοφόνησαν πριν 15 χρόνια – Carlo Giuliani, 15 anni fa la sua Uccisione: il nostro Ricordo!

Αέναη κίνηση

Pubblicato: 20 luglio 2016 in Ricordo Δημοσιεύτηκε στις 20 ιουλίου
Tag:Carlo giuliani, G8 di Genova, G8 Genova, Genova 2001

carlo-giuliani

Έχουν περάσει 15 χρόνια από εκείνη την καταραμένη 20η ιουλίου 2001

Έπρεπε να είναι μια ημέρα τραχιάς, σκληρής και αδιάλλακτης διαμαρτυρίας απέναντι στους  Big 8 που είχαν συγκεντρωθεί στη Γένοβα και αντί αυτού την θυμόμαστε ως την τελευταία μέρα της ζωής του Κάρλο Τζουλιάνι. Ο Σύντροφος μας ο οποίος σε εκείνη την καταραμένη πλατεία Alimonda έχασε τη ζωή του ρίχνοντας στην θλίψη όλους εμάς που είχαμε φτάσει στη Γένοβα για να διαμαρτυρηθούμε ενάντια σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που δυστυχώς μαστίζει τις ζωές μας και έχει καταπιεί τις ανάγκες μας και που από τότε μας έχει ωθήσει προς την άβυσσο εάν είναι αλήθεια ότι σήμερα:  είμαστε μάρτυρες ενός θρησκευτικού πολέμου που επηρεάζει τα πάντα και τους πάντες, οπουδήποτε στον κόσμο, βλέπουμε νέους σε οποιοδήποτε μέρος πάνω στη γη να χάνονται πίσω…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 410 επιπλέον λέξεις

ιστορία, storia

Σκότωσαν ένα αγόρι! – HANNO AMMAZZATO UN RAGAZZO!

Αέναη κίνηση

»Οι μπάτσοι σκότωσαν ένα αγόρι στην πλατεία Alimonda!»  CARLO GIULIANI
Αυτή η φράση, που σαν ένας μαύρος μανδύας κρέμονταν επάνω σε όλους εμάς που βρισκόμασταν στο Piazzale Kennedy εκείνο το καταραμένο ζεστό απόγευμα την Παρασκευή 20 Ιουλίου 2001, θα έπρεπε να ήταν ήδη μια μεγάλη φρίκη για τις καρδιές μας … θα πρέπει να ήταν … αλλά ήταν μόνο η αρχή, γιατί ο Κάρλο σκοτώθηκε ξανά και ξανά, με τη συκοφαντία, με τα ψέματα, με την κατάχρηση επάνω στο ανήμπορο κορμί του, με τα γαμημένα λόγια που πρόφεραν οι «καθώς πρέπει άνθρωποι», εκείνοι που αγαπούν την τάξη και την πειθαρχία: «Ναι, είναι λυπηρό που πέθανε ένα αγόρι, αλλά κατά βάθος ήταν έτοιμος να ρίξει έναν πυροσβεστήρα … »,« για τον πατέρα και τη μητέρα του λυπάμαι αλλά ο γιόκας τους δεν ήταν ένας άγιος, ήταν ένας χούλιγκαν που φορούσε κουκούλα. «
Η φρίκη των ημερών στη Γένοβα δεν βρήκε την κορύφωση της…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 780 επιπλέον λέξεις

ιστορία, storia

20 ιουλίου 2001, Γένοβα: η δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι – 20 luglio 2001 – Genova: L’omicidio di Carlo Giuliani

Αέναη κίνηση

murales-carlo-giuliani

ΣΎΝΤΟΜΟ ΧΡΟΝΙΚΌ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΌΤΩΝ ΤΗΣ 20ης ΙΟΥΛΊΟΥ 2001: η δολοφονία του Κάρλο Τζουλιάνι στην ΠΛΑΤΕΊΑ ΑΛΙΜΌΝΤΑ 17.25

Παρασκευή 20 ιουλίου

Η πορεία των Ανυπάκουων, που ήταν «οπλισμένοι» με ασπίδες από πλεξιγκλάς, τα σώματα καλυμμένα με πολυστερίνη, αφρώδες πλαστικό και πλαστικά μπουκάλια, αφήνει το Στάδιο Carlini, και κινείται αργά κατά μήκος της οδού για την οποίαν είχε δοθεί άδεια από την αστυνομία.

Στη μέση της οδού Tolemaide δέχεται σκληρή και ξαφνική επίθεση από τους Καραμπινιέρους, που υποστηρίζονταν από τέσσερα θωρακισμένα. Η πορεία είχε εγκριθεί από το Αρχηγείο της Αστυνομίας μέχρι την Piazza Verdi, (την πλατεία που βρίσκεται μπροστά από το σταθμό Brignole). Ως εκ τούτου, τους έμεναν ακόμη περίπου 500 μέτρα δρόμου μπροστά τους. Η κόκκινη ζώνη, που προστατεύονταν από σιδερένια κιγκλιδώματα, είναι πολύ μακριά.

Η επίθεση σπρώχνει προς τα πίσω για κάποια μέτρα τους διαδηλωτές, οι οποίοι, υποχωρώντας, συμπιέζονται προς το Corso Γκαστάλντι. Δεν υπάρχουν οδοί διαφυγής: από πίσω 10.000…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.958 επιπλέον λέξεις

ιστορία, storia

20 ιουλίου 2001: ο Κάρλο μέχρι το τέλος είχε παραμείνει μπροστά – 20 luglio 2001: Carlo fino all’ultimo è rimasto davanti

Αέναη κίνηση

carlo-giuliani-g8-genova

Για την Παρασκευή 20 Ιουλίου, τη δεύτερη ημέρα της κινητοποίησης ενάντια στη σύνοδο κορυφής των G8 στη Γένοβα, η μεγαλύτερη και πιο αναμενόμενη πορεία, είναι εκείνη των ανυπάκουων, ξεκινώντας από το στάδιο Carlini.
Οι λευκά φόρμες, έχουν ως στόχο να φτάσουν στην κόκκινη ζώνη για να την πολιορκήσουν ειρηνικά.

Η πορεία, που αποτελείται από τουλάχιστον δέκα χιλιάδες ανθρώπους κινείται γύρω στις δύο, με τους επικεφαλής διαδηλωτές ,να φορούν πάνω από τα ρούχα τους μαλακό και σπογγώδες ελαστικό, κράνη και πλαστικά μπουκάλια συνδεδεμένα όσο γίνονταν καλύτερα γύρω από τα άκρα, κρατώντας ασπίδες για την προστασία του υπόλοιπου των διαδηλωτών.Εν τω μεταξύ, η πρωτοφανής βία της αστυνομίας, ανίκανης να χειριστεί την κατάσταση, που στάλθηκε σε μάχη μέχρις εσχάτων, αρχίζει να εκδηλώνεται ενάντια στην καθιστική διαμαρτυρία των ενώσεων που υπάρχουν στην Piazza Manin, στην οποίαν επιτίθεται ξαφνικά με δακρυγόνα.

Ίδια τύχη έχει και η πορεία αυτών με τις λευκές φόρμες όταν στην οδό…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 819 επιπλέον λέξεις