ιστορία, storia

Θα πληρώσετε ακριβά, για όλα! Claudio Varalli και Giannino Zibecchi, οι ημέρες του Απρίλη 1975

Αέναη κίνηση

με ελληνικούς υπότιτλους

πρώτο μέρος:

δεύτερο μέρος:

τρίτο μέρος:

τέταρτο μέρος:

πέμπτο μέρος:

Claudio Varalli και Giannino Zibecchi, οι ημέρες του Απρίλη 1975

VARALLI-ZIBECCHI-locandina-2016

Στις αναμνήσεις των πολιτικών γενεών που ακολούθησαν η μια την άλλη στο Μιλάνο μέσα στις δεκαετίες, υπάρχουν μερικές μέρες που παραμένουν αξέχαστες.
Αν πρόκειται για μια μνήμη με όρους θετικούς ή αρνητικούς, αν ερωτηθεί κάποιος, σχεδόν όλοι θα ξέρουν πώς να απαντήσου σε σχέση με αυτό που έκαναν σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές.
Αυτό ισχύει για την πορεία στην οποία ο αστυνομικός Annarumma πέθανε, για την ημέρα της σφαγής στην Piazza Fontana, για την επίθεση στην Πρώτη της Scala το Δεκέμβριο του ’76 στο Μιλάνο, για τα γεγονότα της Via De Amicis, για την κηδεία του Fausto και Iaio, για την 16 Αυγούστου 1989 στην Via Leoncavallo 22, για την 10 Σεπτεμβρίου 1994, για την τεράστια νυχτερινή πορεία της 25ης Ιουλίου 2001 λίγες μέρες μετά…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 682 επιπλέον λέξεις

ιστορία, storia

15 απριλίου 1980: πεθαίνει ο Jean Paul Sartre

Stampa

11
Στον ιδιωτικό και τον δημόσιο βίο ο αντικομφορμισμός του δεν ήταν της πρόσοψης, ήταν πραγματικός, έτσι ώστε ίσως να ήταν καλύτερο να τον ονομάσουμε «μη συμβατότητα, όχι κομφορμισμό» σε σχέση με τις αξίες της αστικής κοινωνίας. Περιφρονούσε τις κοσμικές εκδηλώσεις και τα καλλιεργημένα σαλόνια, προτιμώντας τα τραπεζάκια του Saint-Germaine. Το 1945 αρνήθηκε τη Λεγεώνα της τιμής, και αργότερα την έδρα στο Collège de France.

Στις 15 απριλίου 1980, ο γάλλος φιλόσοφος Jean-Paul Sartre σβήνει στο Παρίσι στην ηλικία των 75 ετών. Δεν ήταν μόνο φιλόσοφος, αλλά και μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας. Μαζί με την Simone de Beauvoir, τον Maurice Merlau-Ponty και άλλους, ίδρυσε το 1944 το πολιτικό, λογοτεχνικό και φιλοσοφικό περιοδικό Les Temps Modernes, το οποίο ήταν το όχημα μέσω του οποίου οι ιδέες του εξαπλώθηκαν σε όλη τη Γαλλία.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο Sartre διακρίθηκε για τον ακτιβισμό και τη δέσμευσή του, την στράτευση σε διάφορες υποθέσεις και μάχες.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου συνελήφθη από τους Γερμανούς και, μόλις απελευθερώθηκε, συμμετείχε στην αντίσταση. Προσχώρησε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας, το εγκαταλείπει το 1956 μετά την εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην Ουγγαρία. Ήταν ένθερμος υποστηρικτής της υπόθεσης του αλγερινού λαού, φθάνοντας στο σημείο το 1961 να δημοσιεύσει το Μανιφέστο των 121, στο οποίο διακήρυτταν το δικαίωμα στην ανυποταξία για τους γάλλους που κινητοποιούνταν στον πόλεμο της Αλγερίας. Επιπλέον, ο ίδιος προσχώρησε ανοιχτά στην οργάνωση Jeanson, την παράνομη οργάνωση που υποστήριζε το αλγερινό απελευθερωτικό μέτωπο FLN. Το 1968 συμμετείχε ενεργά στις κινητοποιήσεις του Μαΐου του Παρισιού, τοποθετούμενος χωρίς δισταγμό στην πλευρά των φοιτητών (σε αντίθεση με ό, τι συνέβη στη Γερμανία με τον Adorno). Στη δεκαετία του ’70, ήδη άρρωστος, εντάχθηκε στη μαοϊκή ομάδα της Gauche Proletarienne και πάλι το 1973 ίδρυσε την εφημερίδα Liberation μαζί με τον Serge July. Μία συζήτηση του με τον Pierre Victor και τον Philippe Gavi δημοσιεύθηκε το 1975 από τον εκδοτικό οίκο Einaudi με τον τίτλο «Το να εξεγείρεσαι είναι σωστό, Ribellarsi è giusto». Ήταν επίσης ο πρώτος συγγραφέας που απέρριψε το βραβείο Νόμπελ για τη λογοτεχνία, το οποίο του απονεμήθηκε το 1964.
ιστορία, storia

Πρεμιέρα για το ντοκιμαντέρ «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών» στην Αθήνα

Πρεμιέρα για το ντοκιμαντέρ «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών» στην Αθήνα

Μετά τη συμμετοχή του ντοκιμαντέρ στο 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης στο τμήμα «Μνήμη – Ιστορία», οι «Παρτιζάνοι των Αθηνών» κάνουν πρεμιέρα και στην πρωτεύουσα, στον Κινηματογράφος Μικρόκοσμος / Mikrokosmos Cinema (Λ. Συγγρού 106, Φιξ, μετρό Συγγρού-Φιξ).

Ειδικότερα, οι προβολές έχουν ως εξής:

1. Κυριακή, 15 Απριλίου 2018 στις 13:00 (δωρεάν είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά)
2. Κυριακή, 15 Απριλίου 2018 στις 14:30 (δωρεάν είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά)
3. Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018 στις 22:30 (τιμή εισιτηρίου 4 ευρώ)

*Φωτογραφία:ΕΛΑΣίτες του επιτελείου του 1/1 Τάγματος Νέας Σμύρνης τη μέρα της απελευθέρωσης. Πηγή: Κυριακίδης Γ. (1983), Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας: Νέα Σμύρνη – Φάληρο 1941-1945, Αυτοεκδόσεις, Νέα Σμύρνη*

29388410_234982207048315_8652603194255343616_o

Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών – Athens Resistance 1941 – 1944 [TRAILER]

!! Πρεμιέρα για το ντοκιμαντέρ μας “Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών” στο επίσημο πρόγραμμα του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, στο τμήμα Μνήμη – Ιστορία !!

Σάββατο 3/3/2018 20:00 Αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη, Αποθήκη Δ, Λιμάνι
Δευτέρα 5/3/2018 12:45 Αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη, Αποθήκη Δ, Λιμάνι

First showing on the 20th Thessaloniki Documentary Festival:
Saturday 3/3/2018 20:00 Cine Tonia Marketaki, Warehouse D, Pier
Monday 5/3/2018 12:45 Cine Tonia Marketaki, Warehouse D, Pier

Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών

Ένα ντοκιμαντέρ για την ΕΑΜική Αντίσταση την περίοδο της Κατοχής στην Αθήνα (’41-’44). 14 αφηγήσεις. 14 ιστορίες. Ένας λαός ενάντια στους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές και στους ντόπιους συνεργάτες τους. Ένα ντοκιμαντέρ για τη συλλογική μνήμη.

A documentary about the Resistance during the Nazi Occupation of Athens. 14 people recalling memories from that period. A film about collective memory.

Σκηνοθεσία: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Γιάννης Ξύδας
Έρευνα – Σενάριο: Γιάννης Ξύδας
Αφήγηση: Ρήγας Αξελός
Δ/νση φωτογραφίας – Μοντάζ: Ξενοφώντας Βαρδαρός (Xenofon Vardaros)
Ηχοληψία – Μιξάζ: Ανδρέας Γκόβας (Ante Re Gov)
Πρωτότυπη μουσική: Drog A Tek
Κάμερα: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Χρήστος Πανάγος (Christos Panagos)
Απομαγνητοφώνηση: Σέβη Σαλαγιάννη (Sevi Salagianni)
Μετάφραση – Υποτιτλισμός: Ηλίας Διάμεσης
Γραφιστική επιμέλεια: Κώστας Μηναϊδης (Κώστας Μηναϊδης)
Παραγωγή: Ομάδα Συλλογική Μνήμη

ATHPARTIZAN

ιστορία, storia

11 απριλίου 1979: Τρεις αυτόνομοι σύντροφοι πεθαίνουν στη Thiene

Stampa

Περίπου στις 5 μ.μ. στις 11 απριλίου 1979, μια βόμβα εξερράγη σε ένα διαμέρισμα στην via Vittorio Veneto 48 στη Thiene, στην επαρχία της Vicenza.

11 aprile 1979: Tre compagni autonomi muoiono a Thiene

Τρεις αγωνιστές των Πολιτικών Κολεκτίβων του Βένετο πεθαίνουν διαμελισμένοι από έκρηξη, η Maria Antonietta Berna (22 χρόνων), ο Angelo Del Santo (24 χρόνων) και ο Alberto Graziani (25 χρόνων). Η έκρηξη προκαλείται από την ακούσια έκρηξη της χύτρας πίεσης γεμάτης σκόνη ορυχείου, με την οποία προετοιμάζουν μια βόμβα. Εκείνες τις μέρες υπήρξαν δεκάδες δράσεις και πυρπολήσεις ως απάντηση στη σύλληψη εκατοντάδων συντρόφων του βενετσιάνικου κομμουνιστικού κινήματος και όχι μόνο που είχε ξεκινήσει στις 7 απριλίου του ίδιου έτους.

Το διαμέρισμα ήταν στο όνομα του Lorenzo Bortoli, επίσης στρατευμένου στις κολεκτίβες CPV, ο οποίος συνελήφθη μαζί με δεκατρείς άλλους αγωνιστές στην έρευνα που ξεκίνησε μετά την έκρηξη.

Ο Lorenzo Bortoli θα πεθάνει αυτοκτονώντας στη φυλακή την 19 ιουνίου 1979.

Στις 12 απριλίου 1979, τους τρεις νέους θυμούνται σε ένα φυλλάδιο με τίτλο «Υπάρχουν θάνατοι που ζυγίζουν σαν φτερά και ζωές που ζυγίζουν σαν βουνά». Οι τρεις αγωνιστές, λέει η ανακοίνωση, «πέθαναν εκφράζοντας τον θυμό, το μίσος, τον ταξικό ανταγωνισμό ενάντια σε αυτό το Κράτος, εναντίον αυτής της κοινωνίας που βασίζεται και οργανώθηκε επάνω στην εκμετάλλευση του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο».

Η 13 απριλίου είναι η ημέρα της κηδείας της Maria Antonietta Berna, που θα θαφτεί στη Thiene, και του Angelo Del Santo που θα ταφεί σε ένα κοντινό χωριό, στο Chiuppano, εδώ η αστυνομία στρατιωτικοποίησε ολόκληρη την περιοχή, εμποδίζοντας την πρόσβαση στο νεκροταφείο. Αρκετές εκατοντάδες νέοι κατάφεραν όμως να φτάνουν στην εκκλησία χρησιμοποιώντας μικρούς δρόμους που περνούν μέσα από τα χωράφια, για να δώσουν το τελευταίο αποχαιρετισμό στον νεκρό αγωνιστή.

Στις 14 απριλίου 1979, γίνεται η κηδεία του Alberto Graziani στο Sarcedo. Αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι, αφού πέρασαν τα σημεία ελέγχου που έστησε η αστυνομία γύρω από την πόλη, τον χαιρετούν σιωπηλά με σφιγμένη γροθιά.

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/11-aprile-1979-maria-antonietta-berna-angelo-del-santo-e-alberto-graziani

ιστορία, storia

10 απριλίου 1919: δολοφονία του Emiliano Zapata

Stampa

 

177

Στις 10 απριλίου 1919 πέθανε δολοφονημένος στην hacienda, αγρόκτημα της Chinameca , ο ηγέτης της επανάστασης του Μεξικού, Emiliano Zapata.

10 aprile 1919: assassinio di Emiliano Zapata

Ο Emiliano λαμβάνει την στοιχειώδη εκπαίδευση μέχρις ότου, ορφανός στην ηλικία των 16 ετών, αρχίζει να εργάζεται και σύντομα διακρίνεται σαν καλός αγρότης. Προικισμένος με ένα ανήσυχο μυαλό και ανεξάρτητο χαρακτήρα, δεν αργεί να κατακτήσει μια θέση κύρους μέσα στην κοινότητα.

Στις αρχές του αιώνα συνάντησε, γνώρισε δύο πρόσωπα που θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη ζωή του: τον Pablo Torres Burgos και τον Otilio Montaño. Και οι δύο είναι δάσκαλοι του σχολείου. Ο πρώτος του διαθέτει τη βιβλιοθήκη του, όπου μπορεί να διαβάσει το «Regeneración», το παράνομο περιοδικό των αδελφών Flores Magòn. Το πολιτικό του βάπτισμα πραγματοποιήθηκε το 1909 όταν εκλέχτηκε δήμαρχος του Anenecuilco και υποστηρίζει τον υποψήφιο κυβερνήτη Patricio Leyva. Η νίκη του επίδοξου αξιωματικού, Pablo Escandón, προκαλεί σκληρά αντίποινα και νέες απώλειες γης στο Anenecuilco. Αφού προσπάθησε να επιλύσει τα προβλήματα του pueblo (χωρικοί) με νόμιμα μέσα στο δεύτερο μισό του 1910 ο Zapata και οι δικοί του ξεκινούν να καταλαμβάνουν και να διανέμουν τη γη. Σε αυτό το σημείο ρίχνεται οριστικά στον ένοπλο αγώνα και μετά τον θάνατο του Torres Burgos, γίνεται ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της επανάστασης στο Νότο. Υποστηριζόμενος από τους pueblos, καταφέρνει να κρατήσει υπό έλεγχο τα κυβερνητικά στρατεύματα έως ότου ο δικτάτορας παραιτηθεί τον μάιο του 1911. Εν τω μεταξύ, ο νέος πρόεδρος Madero, ο οποίος είχε υποσχεθεί τις προσαρμογές της γης για τους αγρότες, αντιθέτως δεν δείχνει ευαίσθητος στα προβλήματα του pueblo. Η ρήξη είναι αναπόφευκτη και ο Ζαπάτα και οι άντρες του ξαναπαίρνουν τα όπλα ξεκινώντας το Plan de Ayala όπου ο Madero αποκαλείται προδότης και διατάσσει την απόδοση της γης, η οποία επιστρέφεται στον λαό.

Ο Zapata γράφει στον μελλοντικό διάδοχό του Gildardo Magaña: «είμαι πρόθυμος να πολεμήσω εναντίον όλων και ενάντια σε όλα». Ξεκινά ένα μακρύ και δύσκολο πόλεμο, πρώτα εναντίον του Madero, ενάντια στον Huerta στη συνέχεια και τελικά εναντίον του Carranza. Οι στρατιώτες του Ejército Libertador del Sur μάχονται σε κινητές μονάδες των δύο ή τριών εκατοντάδων ανδρών που διοικούνται από έναν αξιωματικό με βαθμό «συνταγματάρχη» ή «στρατηγού». Εφαρμόζοντας την τεχνική του ανταρτοπόλεμου, χτυπούν τα στρατιωτικά αποσπάσματα εγκαταλείποντας στη συνέχεια την καραμπίνα 30/30 εξαφανιζόμενοι στο πουθενά. Μάταια, οι ομοσπονδιακοί federales θέτουν τους Μοrelos στη φωτιά και το σίδερο: οι ζαπατίστες είναι άπιαστοι.

Προς τα τέλη του 1913, χάρη και στις θεαματικές νίκες του Villa στο βορρά, το παλιό καθεστώς παραπαίει. Μετά τη διαφυγή του Huerta (15 ιουλίου), το φθινόπωρο του 1914 στο Aguascalientes γιορτάζεται μια Σύμβαση μεταξύ των διαφόρων επαναστατικών σχηματισμών που όμως δεν μπορούν να βρουν τη συμφωνία. Μέσα στην κατάπληξη των παρόντων, ο αντιπρόσωπος των ζαπατίστας, Antonio Díaz Soto y Gama, αρπάζει την εθνική σημαία κηρύττοντας την ανάγκη να «τελειώνουν με όλες τις αφηρημένες έννοιες και του διαχωρισμούς που καταπιέζουν τον λαό».

Τον δεκέμβριο, μετά από την ρήξη με τον Carranza, που αντιπροσωπεύει την αγροτική αστική τάξη του βορρά, τα αγροτικά στρατεύματα των Villa και Zapata εισέρχονται θριαμβευτικά στην πόλη του Μεξικού ανυψώνοντας τα πανό της παρθένου της Guadalupe, πατρόνας των αυτόχθονων λαών. Οι κάτοικοι της πρωτεύουσας φοβούνται τον Αττίλα του Νότου, αλλά οι επαναστάτες δεν διαπράττουν λεηλασίες ούτε πράξεις βίας. Σε μια χειρονομία που έγινε διάσημη μετά, ο Ζαπάτα αρνείται να καθίσει στην προεδρική καρέκλα: «Δεν μάχομαι γι ‘αυτό, μάχομαι για τη γη, για να την δώσουν πίσω». Και επιστρέφει στο Morelos, ελεύθερη περιοχή μετά την φυγή των ιδιοκτητών γης και των ομοσπονδιακών, federales.

Το 1915 λαμβάνει μορφή η κοινότητα, η κομούνα του Morelos, όπου ο ζαπατίστας διανέμουν τη γη και εκδίδουν νόμους για να επιστρέψουν την εξουσία στους pueblos, πλαισιωμένους από νεαρούς καλλιτέχνες και διανοούμενους από την Πόλη του Μεξικού.

Μετά από κάποιο χρόνο κάμψης της επανάστασης, το 1919 ο Εμιλιάνο Ζαπάτα προσελκύεται σε μια ενέδρα και δολοφονείται.

Ο Ζαπάτα δεν έπαψε ποτέ να ιππεύει μαζί με τους αυτόχθονες μεξικάνους για την ελευθερία και κατά της εκμετάλλευσης. Στα τέλη της δεκαετίας του 1900 τον είδαμε ξανά να παίρνει στους ώμους το τουφέκι για τους φτωχότερους, για τους ανθρώπους του, το λαό του.

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/10-aprile-1919-assassinio-di-emiliano-zapata

ιστορία, storia

8 απριλίου 1964: ο Malcom X παρεμβαίνει στο Militant Labour Forum

Stampa

Στις 8 απριλίου 1964 ο Malcolm X, ιστορικός επαναστάτης Αφροαμερικανός ηγέτης, μίλησε στο meeting του Militant Labour Party,

8 aprile 1964: Malcom X interviene al Militant Labour Forum

Το 1964, για τον Malcolm, ήταν ένα κρίσιμο έτος. Εκείνη τη χρονιά έφτασε όντως σε μια μεγαλύτερη ωριμότητα της πολιτικής του σκέψης που τον ώθησε να κάνει ταξίδι στην Αφρική το οποίο τον άλλαξε πολύ, και ήταν επίσης το έτος κατά το οποίο απομακρύνθηκε σχεδόν εντελώς από τον ισλαμικό σεκταρισμό, για να χτίσει μια διαδικασία επαναστατική για την απελευθέρωση των μαύρων και για τα ανθρώπινα δικαιώματα ευρύτερη και πιο δομημένη.

Μίλησε στο labur φόρουμ αρκετές φορές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ζωής του, και η εφημερίδα που συνδέεται με αυτό η «Militant», του έδωσε άφθονο χώρο για δημοσίευση και ήταν ένας από τους λίγους χώρους που μετά την απομάκρυνση του από το ισλαμικό έθνος συνέχισαν να τον υποστηρίζουν ανοιχτά.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, του τέθηκε μια ερώτηση που έθεσε το ερώτημα σχετικά με το αν ήταν δυνατόν οι μαύροι (τόσο οι αφροαμερικανοί όσο και οι αφρικανοί) να απελευθερωθούν χωρίς τη βοήθεια λευκών ριζοσπαστών, οι οποίοι είχαν συσσωρεύσει περισσότερη εμπειρία πάλης με την πάροδο του χρόνου. Αυτή η ερώτηση, σίγουρα προκλητική, αναφέρονταν στο πρόσφατο πραξικόπημα κατά του Lumumba στο Κονγκό, και στην διαμαρτυρία των μη βίαιων φοιτητών (λευκών) κάτω από την έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, για να ζητήσουν την παρέμβαση για την υπεράσπιση των μαύρων στις ΗΠΑ. Απάντησε με το να σπάσει την απάντηση στα δύο: αφενός μίλησε για την υπόθεση Lumumba, και αφετέρου για τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι προοδευτικοί και φιλελεύθεροι λευκοί για να κάνουν αλληλεγγύη με τους μαύρους. Ο Lumumba ήταν επικεφαλής του απελευθερωτικού κινήματος του Κονγκό και έγινε πρωθυπουργός στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Δολοφονήθηκε μετά από πραξικόπημα που είχε φέρει εις πέρας ο συνταγματάρχης Mobutu το 1960. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Malcolm επανέλαβε ότι η πραξικοπηματική επέμβαση διεξήχθη και υποστηρίχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι αυτό που χαρακτηρίστηκε ως αποτυχία της αφρικανικής αυτοδιάθεσης, στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η επίμονη, μια ακόμη ιμπεριαλιστική παρέμβαση των λευκών στην Αφρική.

Όσον αφορά το δεύτερο μέρος της ερώτησης, θα είναι πολύ πιο διεξοδικό να παράσχουμε άμεσα ένα απόσπασμα από την απάντηση που έδωσε ο μαύρος ηγέτης: «Όταν πρόκειται για την ελευθερία των μαύρων, ο λευκός κάνει τον freedom rider και διάφορα sit-in, είναι μη βίαιος και τραγουδά We Shall Overcome και τέτοιου είδους πράγματα. Όμως όταν η ιδιοκτησία του λευκού απειλείται ή η ελευθερία του λευκού απειλείται, τότε ο λευκός δεν είναι πλέον μη βίαιος … Επομένως, αν σε αυτό τον αγώνα είναι ειλικρινείς, οι λευκοί θα δείξουν στον μαύρο πώς να επιβάλουν ή να χρησιμοποιήσουν τακτικές καλύτερες, τακτικές που δίνουν αποτελέσματα, άμεσα και όχι μετά από εκατό χρόνια Αν αυτό είναι το σπίτι της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας για όλους (αναφερόμενος στα κεντρικά γραφεία του labur forum) αν είναι πραγματικά όλα αυτά, τότε ας πάρουμε αυτά τα πράγματα. Kαι αν δεν μπορούμε όλοι εμείς να τα έχουμε, κανένας δεν θα τα έχει.