μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Hevalen. Γιατί πήγα να πολεμήσω το ISIS στη Συρία

18 NOΕΜΒΡΙΟΥ 2017 | IN CULTURE.

Βρίσκεται από τις 16 νοεμβρίου στα βιβλιοπωλεία το “Hevalen”, βιβλίο του Davide Grasso που δημοσιεύτηκε στη συλλογή Quinto Tipo για τις Εκδόσεις Edizioni Alegre. Είναι η ιστορία του Tirej, όνομα μάχης του Davide στις YPG, μονάδες λαϊκής προστασίας που  πλαισιώνονται στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις στις οποίες κατατάχτηκε το 2016.

Hevalen. Γιατί πήγα να πολεμήσω το ISIS στη Συρία

Είναι η αφήγηση της εκστρατείας για την ανακατάληψη της Membij, του πολέμου στο πεδίο του Isis. Hevalen στην κουρδική γλώσσα θα πει σύντροφος, φίλος, Hevalen μιλά για την κοινωνική επανάσταση στα εδάφη της Βόρειας Συρίας. Είναι επίσης η ιστορία του πως οι μακρινές μάχες καταφέρνουν να υπερκεράσουν σαν ένα ντόμινο την καθημερινότητα μας, αναγκάζοντας μας να κάνουμε επιλογές.
Δημοσιεύουμε εδώ στη συνέχεια ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο.

Περπατούσα πάνω κάτω μπροστά από τον αριθμό 47 του corso Regina Margherita. Ήταν βράδυ. Τα αυτοκίνητα περνούσαν πάνω στη λωρίδα. Εδώ και έντεκα μέρες οι φίλοι και οι φίλες της Mazlum αντιστέκονταν. Ήταν οι φίλοι της – hevalen, στα κουρδικά – αλλά τους θεωρούσε και τα δικούς του φίλους. Όλοι οι επαναστάτες, στο Κουρδιστάν, αποκαλούν τον φίλο ή την φίλη τους – heval. Έξι άλλοι είχαν πεθάνει μετά από αυτόν. Ελικόπτερα τους βομβάρδισαν από τον ουρανό, τεθωρακισμένα χτυπούσαν τα σπίτια τους, τις στοιχειώδεις οχυρώσεις που είχαν χτίσει από τους λόφους. Εκείνη την εποχή είχα ζήσει σαν ένας καταθλιπτικός. Το κεφάλι μου ήταν εκεί κάτω, στο Farqin. Παρακολουθούσα συνεχώς τις ειδήσεις στο κινητό μου τηλέφωνο. Κοίταζα τις φωτογραφίες των νεκρών παιδιών. Έκανα τον έλεγχο των πτήσεων στο Skyscanner. Σε μια μέρα θα μπορούσα να είμαι εκεί. αλλά δεν έκανα κινούμουν. Περπατούσα μπρος-πίσω, μπροστά από το 47. Έτρεχα την οθόνη του κινητού τηλεφώνου. Εκείνη τη μέρα απελευθερώθηκε η Shingal. Το Pkk είχε ξεκινήσει την επίθεση λίγες μέρες πριν, επιτέλους δίχως οι Peshmerga να μπλοκάρουν το δρόμο. Είχαν περάσει οι εκλογές στην Τουρκία, και ήταν πλέον δυνατό να δοθεί η επίθεση στην ιρακινή πόλη. Μαζί με το Pkk είχαν πολεμήσει οι Ybş, οι Μονάδες αντίστασης της Shingal, ένας στρατός νεαρών γεζίντι ανδρών που σχηματίστηκε μεταξύ των εκτοπισμένων και των προσφύγων των ορεινών περιοχών Sinjar που προέρχονταν από την πόλη, ώστε να μπορέσουν να συμμετάσχουν αυτοπροσώπως στην απελευθέρωση της γης τους. Σε συμφωνία με τον αμερικανικό στρατό, οι Peshmerga είχε επωφεληθεί από την προώθηση των Ybş και του Pkk και την ταχεία υποχώρηση του Isis για να επιστρέψουν με τη σειρά τους στην πόλη. Τα σπασμωδικά τελικά στάδια είχαν πραγματοποιηθεί ακριβώς εκείνο το απόγευμα, στις 13ης Νοεμβρίου 2015. Έσβησα το τσιγάρο. Περίμενα να ξεκινήσει το dancehall που προβλεπόταν στο κοινωνικό κέντρο στο οποίο πάντα εσύχναζα, το Askatasuna. Θα πρέπει να ήμουν, να στεκόμουν στην πόρτα, να βοηθούσα στην πληρωμή αυτών που εισέρχονταν. Στις αντίθετες διαδρομές στη λεωφόρο τα αυτοκίνητα με τετραγώνιζαν με τα φανάρια τους πριν εξαφανιστούν το ένα πίσω από το άλλο στη νυχτερινή ζωή της βραδιάς της παρασκευής. Δεν έκανε πολύ κρύο. Η ώρα ήταν 21:30. Οι πρώτοι φοιτητές έρχονταν σιγά σιγά, είκοσι χρονών λαμποκοπούσαν επρόκειτο να πιουν το αμάρο με το οποίο ξεκινούσαν τη βραδιά τους, τριαντάχρονοι με την φιλενάδα τους αναποφάσιστοι ακόμη για το τι θα κάνουν στη συνέχεια. Κανονικοί άνθρωποι που ζούσαν τις ζωές τους. Σαν εμένα. Sms. «Πυροβολισμοί στο Παρίσι. Πανικός. Εκρήξεις στο Stade de France”. Ήταν δέκα παρά τέταρτο. Κοίταξα το corso Regina Margherita. Κατάλαβα αμέσως. Πώς μπόρεσαν να τολμήσουν; Έμεινα σιωπηλός. Κοίταξα τα αυτοκίνητα που συνέχιζαν να περνούν. Ένα ντόμινο του οποίου δεν υποψιαζόμουν την ύπαρξη είχε αρχίσει να καταρρέει στην Ουτρέχτη όταν το Κορίτσι της Βόρειας Αφρικής είπε την λέξη «Cizre». Κάποιος άνοιξε την πόρτα του κοινωνικού κέντρου πίσω μου. Η Βαλέρια και οι άλλοι έπεσαν στο έδαφος, μέσα στις ριπές του Bataclan.

https://www.infoaut.org/culture/hevalen-perche-sono-andato-a-combattere-l-isis-in-siria

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Οι τελευταίες ημέρες του διοικητή Ernesto “Che” Guevara

1772 visualizzazioni

Ο αργεντίνος αντάρτης , ήρωας της κουβανικής Επανάστασης, βρήκε το θάνατο μέσα στα βολιβιανά βουνά ακριβώς πενήντα χρόνια πριν. Ας ξαναζήσουμε μαζί τςι τελευταίες μέρες του

“Οι ήρωες είναι όλοι τους όμορφοι και νέοι”

Francesco Guccini, La Locomotiva

Ernesto Guevara De La Serna, αποκαλούμενος “Che”. Ένας άνδρας που σημάδεψε στην ιστορία του Χίλια Εννιακόσια ακολουθώντας ένα ιδανικό το οποίο σύμφωνα με αυτόν ήταν σε θέση να ελευθερώσει την ανθρωπότητα από την φτώχεια και την ταλαιπωρία, τα βάσανα: τον κομουνισμό. Και όπως αυτός, πολλοί άλλου πίστεψαν και άλλοι πολλοί ακόμη πιστεύουν σε αυτόν. Στις προσδοκίες του, δεδομένης της κεντρικής της θέσης στο γεωγραφικό πλαίσιο της Νότιας Αμερικής, η Βολιβία θα εξυπηρετούσε τέλεια σαν πυρήνας της πιθανής ηπειρωτικής επανάστασης . Αλλά λάθη τακτικής και απροσδόκητα διαφορετικού τύπου δεν επέτρεψαν να ευοδωθεί αυτό το σχέδιο , Ma errori tattici e imprevisti di diverso tipo non permisero di portare avanti questo progetto.

Στη συνέχεια θα μιλήσουμε για γεγονότα που έλαβαν χώρα στη περιοχή της Vallegrande ανάμεσα στις 8 και στις 10 oκτωβρίου 1967: ακριβώς πενήντα χρόνια νωρίτερα.

 

Quebrada del Churo

Βουνά στην επαρχία της Vallegrande, διαμέρισμα της Santa Cruz, κοντά στο χωριό της La Higuera. Στη μέση από αυτά, η χαράδρα del Churo. 

Κατά μήκος αυτού του μονοπατιού μέσα απ’ τα βουνά, οι αντάρτες που οδηγούσε ο Che έδωσαν μια μάχη με τους βολιβιανούς στρατιώτες: είναι η Quebrada del Churo

Ένα στη μέση του βουνού. Εδώ οι αντάρτες που οδηγούσε ο Ernesto Guevara, ο οποίος σε αυτή την περίπτωση είχε πάρει το όνομα μάχης  “Ramón”, προχωρούσαν με κατεύθυνση τον βορά, προς την πόλη που δίνει το όνομα της στην επαρχία όπου έλαβε χώρα αυτή η ιστορία, Vallegrande. Προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την ενέδρα που τους είχε στήσει ο βολιβιανός στρατός, εκπαιδευμένος μήνες πριν από απεσταλμένους της Cia για την περίσταση. Μα συνελήφθησαν ή σκοτώθηκαν όλοι.

Μετά από μια μάχη σχεδόν δυο ωρών, όπου από τους 17 μαχητές στις γραμμές των ανταρτών το μεγαλύτερο μέρος σκοτώνεται ή καταφέρνει να διαφύγει, ο Che και άλλοι δυο σύντροφοι του αναγκάζονται να βγουν από την quebrada del Churo και να καταφύγουν σε ένα ξέφωτο. Εδώ συλλαμβάνονται από τον βολιβιανό στρατό.

Πριν ένα χρόνο περίπου, με προτροπή των αγροτών που ζουν στην περιοχή, χτίστηκε εδώ μια μικρή πλατεία στη μνήμη του γεγονότος.

La Higuera

Μετά μια ώρα περίπου ο στρατός με τους αιχμαλώτους έφτασαν στο χωριό που βρίσκονταν εκεί κοντά της  La Higuera. Οι αντάρτες που οδηγούνταν από τον  Che είχαν ήδη περάσει από εκεί μια μέρα πριν, για να συνεχίσουν προς την quebrada del Churo.

Είσοδος του χωριού της La Higuera.

Ένα πραγματικά μικρό κατοικημένο κέντρο: κατοικούν 16 οικογένειες, μα εκείνη την εποχή που γίνονταν τα γεγονότα για τα οποία μιλούμε ζούσαν  50.

Ο Che και οι άλλοι δυο αντάρτες φυλακίστηκαν στο σχολείο του χωριού. Μετά από μιαν ημέρα από την La Paz φθάνει μια διαταγή από τον τότε πρόεδρο της χώρας  René Barrientos: οι τρεις πρέπει να θανατωθούν. Είναι η 9 οκτωβρίου 1967.

Σήμερα το παλιό σχολείο είναι ένα μουσείο όπου διηγούνται για όλη την επιχείρηση του Che, γεμάτο αφιερώματα στον αργεντίνο αντάρτη.

Το Δημοτικό Μουσείο “La Higuera”. Κάποτε ήταν το σχολείο του χωριού, κι εδώ φυλακίστηκε ο Che με τους άλλους δυο συντρόφους μαζί του.

Κοντά στο μουσείο υπάρχει η κύρια της La Higuera. Κυριαρχεί η σκηνή, κυρίως, το μεγάλη προτομή του Che.

PΚεντρική πλατεία της. Στο βάθος, η προτομή του Τσε

η προτομή του Τσε στην La Higuera. “Το παράδειγμα σου φωτίζει τη νέα ημέρα” είναι γραμμένο εδώ κάτω.

Άλλος ενδιαφέρον τόπος που βρίσκεται στην La Higuera είναι το Σπίτι του Τηλεγραφητή, ήταν κάποτε το μέρος απ’ όπου στέλνονταν και όπου έφταναν τα τηλεγραφήματα σε αυτό το χωριό. Σήμερα πλέον δεν υπάρχει τηλεγραφητής στην La Higuera. Τα κτίρια του Οίκου αποκτήθηκαν από έναν γάλλο φωτογράφο, τον Juan Lebras, 13 χρόνια πριν, ο οποίος έφτιαξε εκεί ένα ξενώνα.

Είσοδος Casa del Telegrafista.

 

Vallegrande

Το σώμα του Guevara και εκείνα των δυο συντρόφων του ακόμη ζεστά μεταφέρονται στην Vallegrande, πρωτεύουσα της επαρχίας του διαμερίσματος τηςi Santa Cruz που φέρει το ίδιο όνομα. Η κυβέρνηση έχει την πρόθεση να τους εκθέσει σε δημόσια θέα για να δείξει στον κόσμο πως η επανάσταση απέτυχε, κι έτσι θα γίνει στις 10 οκτωβρίου  1967.

Η Vallegrande βρίσκεται περίπου 5 ώρες με το αυτοκίνητο από την Santa Cruz de la Sierra, πρωτεύουσα του διαμερίσματος της Santa Cruz και οικονομικό κέντρο της  Bolivia. Είναι ένα τακτοποιημένο χωριουδάκι, με σαφή αποικιακή οργάνωση.

Το πιο σημαντικό νοσοκομείο, το Señor de Malta, φιλοξένησε το σώμα του Che μέσα στο πλυντήριο όπου γίνονταν η μπουγάδα. Αυτή τη στιγμή το νοσοκομείο βρίσκεται κανονικά σε λειτουργία.

Eξωτερική όψη του νοσοκομείου Señor de Malta.

Το πτώμα του Guevara καθαρίστηκε πριν το εμφανίσουν πιθανότατα για να είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται περί αυτού, του πιστού συντρόφου του Fidel Castro, που σκοτώθηκε από τον βολιβιανό στρατό. Αυτή η δομή δεν έχει άλλη λειτουργία σήμερα παρά μόνον τουριστική.

Πλυντήριο “Ernesto Guevara”.

Το σώμα του Τσε ήταν ξαπλωμένο στο ντους μέσα σε αυτό το κτίριο για την δημόσια έκθεση. Ένα πλήθος ανθρώπων στήθηκε στην ουρά για να τον δει, φωτογράφοι απ’ όλο τον κόσμο ήρθαν σε αυτόν εδώ τον τόπο για να τον αποθανατίσουν.

Το  σώμα του Che εκτίθεται από τους βολιβιανούς στρατιωτικούς στην Vallegrande. (Foto: Presencia, 12/10/67)

Η κυβέρνηση αποφάσισε στη συνέχεια να θάψει τα σώματα, μα δίχως να αποκαλύψει ακριβώς το που. Τα χέρια του Τσε αντιθέτως κόπηκαν και στάλθηκαν στην  La Paz για την οριστική ταυτοποίηση, αν και ελάχιστες ήταν οι αμφιβολίες για το γεγονός πως ο άνδρας που βρίσκονταν ξαπλωμένος στο πλυντήριο της Vallegrande μπορούσε να είναι άλλος από τον ήρωα της κουβανικής επανάστασης. Ζητήθηκαν τα δακτυλικά αποτυπώματα από την Αργεντινή, η οποία αποφάσισε να συνεργαστεί με τους βολιβιανούς σε αυτό το θέμα, παραδίδοντας τους εκείνα που είχε ο  στρατός της , consegnando quelle in possesso del suo esercito.

Μια υπόθεση, εκείνη της ανεύρεσης του πτώματος του Τσε και των φίλων του, για την οποίαν θα μιλήσουμε σε λίγο, όταν θα σας μεταφέρουμε στον τόπο όπου έγινε αυτό.

Άλλος τόπος μεγάλου ενδιαφέροντος στην πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το μαυσωλείο που είναι αφιερωμένο σε άλλους αντάρτες που για έναν ή για άλλον λόγο χωρίστηκαν από τον Τσε και έχασαν τη ζωή τους στην μάχη. Το μαυσωλείο στήθηκε στον τόπο όπου, το  1997, βρέθηκαν τα σώματα, που σήμερα είναι θαμμένα μαζί με εκείνο του Che στο  μαυσωλείο της Σάντα Κλάρα στην Κούβα αφιερωμένο στον αργεντινό επαναστάτη,  mausoleo di Santa Clara a Cuba dedicato al rivoluzionario argentino.

Εσωτερικό του μαυσωλείου “Fosa de guerrilleros”

 

Στη Vallegrande δημιουργήθηκε επίσης ένα πολιτιστικό κέντρο προς τιμή του Che και των συντρόφων του στον ανταρτοπόλεμο.

Στα δεξιά, είσοδος του μουσείου αφιερωμένου στον Τσε. Στα δεξιά, το μανιφέστο του προγράμματος, “Evo Cumple”, που πιστοποιεί την κρατική χρηματοδότηση: απεικονίζεται ο παρόν Πρόεδρος της Bolivia, Evo Morales.

Μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα δυο είναι οι σημαντικές δομές : το μουσείο το αφιερωμένο στην εξεγερτική περιπέτεια και το μαυσωλείο που οικοδομήθηκε στο ίδιο σημείο όπου βρέθηκαν τα σώματα του Τσε και των άλλων συντρόφων του. SΥπάρχουν και άλλες αίθουσες, που αυτή την στιγμή είναι κενές όμως.

Εσωτερικό του μουσείου. Υπάρχουν τραπέζια με φωτογραφίες από το αντάρτικο και διάφορες άλλες φωτογραφίες. Η στρατιωτική στολή που φαίνεται στο κέντρο είναι μια αναπαραγωγή εκείνης του Τσε. Στην άλλη θήκη είναι παρούσα μια αναπαραγωγή του Ημερολογίου που έγραφε ο Γκεβάρα στην διάρκεια του αντάρτικου.

Το πτώμα του Ernesto Guevara βρέθηκε στο μικρό αεροδρόμιο της Vallegrande μαζί με εκείνα άλλων έξι συντρόφων του τον ιούνιο του 1997. Οι έρευνες ξεκίνησαν όταν ένας από τους στρατηγούς του βολιβιανού στρατού που πήρε μέρος στην αποστολή που κατάφερε να σβήσει την αντάρτικη προσπάθεια έκανε αποκαλύψεις σε έναν βιογράφο του Τσε τον  Jon Lee Anderson. Οπότε αιτήθηκε στην βολιβιανή κυβέρνηση (που τότε οδηγούνταν από τον φιλοαμερικανό  Gonzalo Sanchez de Lozada) να εξουσιοδοτήσει τις ανασκαφές για να βρεθεί το σώμα. Ο Che και οι σύντροφοι του τελικά βρέθηκαν ακριβώς κάτω από εκείνη την πίστα, και μαζί με αυτόν και τα σώματα άλλων ανταρτών.

Από το σώμα έλειπαν τα χέρια,  le mani, που μέσα από μια διαδρομή πολύ πλάγια έφτασαν τελικά στην κουβανική κυβέρνηση, che attraverso un percorso molto tortuoso sono infine giunte al governo cubano, που τα έλαβε πίσω χάρη σε κάποιους βολιβιανούς αξιωματικούς.

Σήμερα αποφασίστηκε να μετακινηθεί η πίστα προσγείωσης για να φτιαχτεί, στο ίδιο σημείο, ένα μαυσωλείο το οποίο να θυμίζει την εύρεση.

Πρώην πίστα προσγείωσης της Vallegrande, σήμερα τόπος όπου στήθηκε στο μαυσωλείο που θυμίζει την εύρεση του σώματος του Τσε.

Mαυσωλείο προς τιμήν του  Ernesto “Che Guevara” που ανεγέρθη στον τόπο όπου βρέθηκε το πτώμα. Στην είσοδο υπάρχουν δυο πινακίδες προς τιμή του: μια από την κουβανική κυβέρνηση και μια από την πρώην πρόεδρο της αργεντινής  Cristina de Kirchner.

Εσωτερικά του μαυσωλείου. Περιέχει: επιτύμβιους αφιερωμένους στον Guevara και στους άλλους συντρόφους που βρέθηκαν μαζί του, ένα μωσαϊκό που αντιπροσωπεύει όλους τους εκπροσώπους του αντάρτικου και μια συλλογή ιστορικών φωτογραφιών.

Ακριβώς στο σημείο όπου βρέθηκαν τα σώματα, έχουν τοποθετηθεί αυτές οι επιτύμβιες στήλες. Κάτω αριστερά, η αφιερωμένη στον Che.

Στήλη προς τιμήν του Ernesto Guevara de la Serna λεγομένου “Che”, που βρίσκεται στο ίδιο σημείο όπου βρέθηκε το πτώμα του.

http://contropiano.org/news/internazionale-news/2017/10/09/gli-ultimi-giorni-del-comandante-ernesto-guevara-096477

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Πενήντα χρόνια μετά το θάνατο του Τσε – Cinquant’anni dopo la morte del Che

ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ  ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ  ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ

ΜΗΝ ΠΑΡΑΔΙΔΕΣΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ

»Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει… αυτός που δεν αγωνίζεται έχει ήδη χάσει.»

Πενήντα χρόνια πριν στην La Higuera, πέθαινε ο Ernesto Guevara. Έπεσε από τα τουφέκια των βολιβιανών στρατιωτικών μονάδων, ειδικά εκπαιδευμένων και διοικούμενων από τη CIA, έπεφτε μαζί του και το όνειρο ενός κομμουνιστικού ανταρτοπόλεμου επίσης, ο οποίος, ξεκινώντας από τη Βολιβία, θα έπρεπε στη συνέχεια να επεκταθεί στο μεγαλύτερο μέρος της λατινοαμερικάνικης ηπείρου. Μισό αιώνα αργότερα, ο Che και η ιστορία της επανάστασης στην Κούβα και στην λατινική Αμερική, συνεχίζουν να μιλούν στο παρόν. Πάνω σε όλα, είναι σε θέση να επιστρέψουν στον κομμουνιστικό ορίζοντα μια επική διάσταση, που συχνά παραλείπεται. Δεν χρειαζόμαστε ήρωες, αλλά τη συνειδητοποίηση ότι μπορούμε πάντα να πολεμήσουμε, να αγωνιζόμαστε, όποια και αν είναι η ανισότητα των δυνάμεων στον αγωνιστικό χώρο, εναντίον εκείνων που κάνουν τη δυστυχία, την εκμετάλλευση, την καταπίεση τον λόγο για τον οποίον βρίσκονται στον κόσμο. Εάν υπάρχει η δυνατότητα να έχουμε έναν λαό στις πλάτες μας, εάν επιτύχουμε πολιτική διαύγεια, επιστημονική ανάλυση της πραγματικότητας και θάρρος που είχαν χαρακτήρες όπως ο Che Guevara, μπορούμε να κερδίσουμε. Σε έναν κόσμο που τον θέλουν ειρηνευμένο στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, ακόμα και στη λατινική Αμερική, όπου οι σοσιαλιστικές εμπειρίες βρίσκονται υπό καθεστώς επίθεσης, αυτό δεν είναι λίγο. Με τους συντρόφους του Corto Circuito θα θυμηθούμε τον Che στους δρόμους της Cinecittà και του Lamaro με αυτό το μανιφέστο, με αυτή την αφίσα, εδώ το κάνουμε προσθέτοντας τα τελευταία λόγια της αυτοβιογραφίας του που γράφτηκε από τον Paco Ignacio Taibo II, Senza perdere la tenerezza, Χωρίς να χάσει την τρυφερότητα: «Από χιλιάδες φωτογραφίες, αφίσες, μπλούζες, ταινίες, δίσκους, βίντεο, καρτ ποστάλ, πορτραίτα, περιοδικά, βιβλία, τουριστικά δρομολόγια, cd, φράσεις, μαρτυρίες, όλα τα φαντάσματα της βιομηχανικής κοινωνίας που δεν μπορεί να προφυλάξει τους μύθους της στη νηφαλιότητα της μνήμης, ο Τσε μας κοιτά προσεκτικός. Επιστρέφει πέρα από όλους τους κυκεώνες σε μια εποχή ναυαγίων, είναι ο λαϊκός μας άγιος. Περισσότερο από σαράντα χρόνια μετά το θάνατό του, η εικόνα του διασχίζει τις γενιές, ο μύθος του περνά τρέχοντας μέσα από τις αυταπάτες των μεγαλείων του νεοφιλελευθερισμού. Ασεβής, περιπαικτικός, πεισματάρης, ηθικά πεισματάρης, αξέχαστος”. Hasta Siempre, Comandante!

http://www.militant-blog.org/?p=14801#more-14801

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Kelly

Πέμπτη 5 Oκτωβρίου 2017

Kelly

kelly

O Ned Kelly και ο σκληρός νόμος του σχετικού ήρωα
– του Alberto Manguel –

Ο Thomas Carlyle, ο οποίος συνδύαζε έκτακτες προκαταλήψεις με εξαιρετική σοφία, δήλωσε το 1841 πως «ο Ήρωας μπορεί να είναι Ποιητής, Προφήτης, Βασιλιάς, Ιερέας ή ό, τι άλλο θέλετε, ανάλογα με το είδος του κόσμου στον οποίο γεννιέται». Με την πάροδο του χρόνου, η αποδοχή μας για τις συμπεριφορές που επιτρέπονται σε έναν ήρωα φαίνεται να υπερβαίνουν όλο και περισσότερο τα όρια τα οποία ο νόμος θεωρεί νόμιμα.  Ήταν σκανδαλώδες αλλά ηρωικό ο Robin Hood να κλέβει τους πλούσιους, η Ιωάννα της Λωραίνης να αμφισβητεί την εξουσία των εξομολογητών της, ο Che Guevara να πολεμά εναντίον της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας, παρόλο που σκότωναν τους αντιπάλους τους με βέλη, σπαθιά και πιστόλια. Όλοι τους, στις ιστορίες τους, είχαν κάποια μεγαλοσύνη και κάποια γοητεία. Σήμερα οι ήρωές μας αντιθέτως έχουν γίνει άσχημοι: εκατομμύρια αναγνώστες και θεατές αποδέχονται χωρίς να ανοιγοκλείνουν βλεφαρίδα τις κτηνώδεις μεθόδους ενός Hannibal Lecter (ο οποίος τρώει κυριολεκτικά τον εγκέφαλο του αντιπάλου του) ή μιας Lisbeth Salander, της πρωταγωνίστριας της ιστορίας της Χιλιετίας [ η οποία σοδομίζει άγρια και στη συνέχεια τατουαζάρει τον αντίπαλό της). Σε σύγκριση με αυτούς, ο Ned Kelly, ο «παράνομος και σκόπιμος δολοφόνος» (όπως διακήρυξαν οι αστυνομικές αφίσες) που μόλυνε τον αυστραλιανό θάμνο το δεύτερο μισό του δέκατου ένατου αιώνα, μοιάζει αθώος σαν τον ήρωα που σκοτώνει τους κακούς στα παραμύθια. Ο Ned είχε γεννηθεί το 1854 (ή το 1855), γιος ενός ιρλανδού αντάρτη που είχε εκτοπιστεί στην Tasmania. Και για την οικογένεια του Kelly υπήρχαν υποψίες για κλοπές αλόγων και βοοειδών, ο Νεντ φαίνεται πως ήταν ένα γενναίο και έξυπνο παιδί: γύρω στα δέκα, έλαβε μια πράσινη ζώνη επειδή έσωσε ένα άλλο παιδί από πνιγμό. Αυτή η ζώνη έπρεπε να είναι μεγάλης σημασίας γι αυτόν, επειδή τη φορούσε κάτω από την χειροποίητη θωράκιση κατά τη διάρκεια της τελικής σύγκρουσης με την αστυνομία, το 1880.

Από την εφηβεία και μετά, ο Ned Kelly έζησε μια βίαιη ζωή, μπλεγμένος σε φασαρίες, επιθετικότητα, κλοπή βοοειδών και ληστείες τραπεζών. Για το σκοπό αυτό είχε δημιουργήσει μια ομάδα τεσσάρων ατόμων: τον εαυτό του ως ηγέτη, τον μικρότερο αδερφό του Dan, τον εθισμένο στο όπιο Joe Byrne και τον έφηβο μελαγχολικό Steve Hart. Ο Ned τελικά συνελήφθη τον Ιούνιο του 1880, διώχθηκε για τα εγκλήματά του και καταδικάστηκε σε θάνατο στην κρεμάλα. Όταν ο δικαστής εκφώνησε τις θανατηφόρες λέξεις «Ο Θεός μπορεί να έχει έλεος της ψυχής σου», ο Νεντ απάντησε: «Θέλω να προχωρήσω λίγο παραπέρα και να πω ότι θα σας δω εκεί, όταν θα πάω». Οι λέξεις αποχωρισμού της μάνας του ήταν: «Βεβαιώσου ότι θα πεθάνεις σαν ένας Kelly.» Ένα αίτημα για να σωθεί η ζωή του υπογράφηκε από περισσότερους από 30.000 θαυμαστές. Για να «ξεκαθαρίσει» τις περιπέτειες (ή κακούργηματα) του »παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος», ο Ned Kelly έγραψε ένα εξαιρετικό πόνημα που ήθελε να δημοσιευθεί στον Τύπο και το οποίο έγινε διάσημο ως το Jerilderie Letter. Ο ιστορικός Alex Mc-Dermott, συντάκτης της επιστολής του Ned Kelly, εκθέτει στην εισαγωγή του βιβλίου του τα έκτακτα γεγονότα που οδήγησαν στη σύλληψη του ληστή. Να τα.

Στις 4 Φεβρουαρίου 1879, η μπάντα του Kelly προχώρησε προς τα βόρεια, με κατεύθυνση την πόλη Jerilderie, μέσω της ξηρής θαμνώδους περιοχής της Βικτώρια, κατά τη διάρκεια μιας από τις χειρότερες ξηρασίες στην ιστορία της Αυστραλίας. Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της τρομακτικής εγκληματικής συμμορίας, που καταζητούνταν για τις δολοφονίες τριών αστυνομικών, είχε εγκριθεί στο Κοινοβούλιο ένα νέο μέτρο, που ονομάζονταν «νόμος για τη σύλληψη κακοποιών», γεγονός που καθιστούσε ευκολότερη τη σύλληψή τους. Στο πανδοχείο Woolpack Inn στο Jerilderie, οι τέσσερις άντρες κατανάλωναν ένα γεύμα και ο Ned ενημερώθηκε για τα ονόματα των δύο τοπικών αστυνομικών, George Devine και Henry Richards. Εκείνο το βράδυ, μπροστά από το αστυνομικό τμήμα και κάτω από μια πανσέληνο, «τόσο καθαρή που έμοιαζε σαν μέρα», ο Νέντ φώναξε τον έμπειρο πράκτορα Devine μιας και είχε ξεσπάσει φασαρία στο πανδοχείο. Οι Devine και Richards που έτρεξαν έξω στο δρόμο, βρέθηκαν μπροστά στα τουφέκια της συμμορίας. Οι δύο άνδρες αφοπλίστηκαν, τους πέρασαν χειροπέδες και τους κλείδωσαν στο κελί του αστυνομικού τμήματος. Αφού βεβαιώθηκαν ότι δεν υπήρχε κανένας εκτός από την έγκυο σύζυγο του Devine και τα παιδιά της, ο Ned εξήγησε ότι η επίσκεψή τους είχε δύο στόχους: να ληστέψουν την Τράπεζα της Νέας Νότιας Ουαλίας και να δημοσιεύσουν γραπτή δήλωση από αυτόν. Ζήτησε από τη γυναίκα του Devine να μαγειρέψει δείπνο για τη μπάντα και κατά τη διάρκεια του γεύματος της διάβασε, σε αυτήν και στους αιχμαλώτους τους αποσπάσματα του εγγράφου πενήντα έξι σελίδων που είχε γράψει τους δύο προηγούμενους μήνες.

Την επόμενη μέρα, μια κυριακή, ενώ οι σύντροφοι έμειναν στο σταθμό, ο Νεντ βοήθησε τη γυναίκα του Devine να ετοιμάσει την αίθουσα του δικαστηρίου για τον ιερέα που ερχόταν να τελέσει τη λειτουργία, ενώ ο Joe Byrne και ο Steve Hart ντυμένοι με στολές της αστυ-νομίας ανάγκασαν τον Ρίτσαρντς να τριγυρίσουν στη πόλη, εξηγώντας στους πολίτες της Jerilderie ότι ενίσχυαν τους πράκτορες κατά τη μεταφορά τους στη Victoria για να καταστήσουν ευκολότερο το έργο της σύλληψης της ομάδας του Kelly. Την επόμενη μέρα ο Νεντ κατέλαβε το Royal Mail Hotel, έκλεισε τους φυλακισμένους του στο μπαρ του ξενοδοχείου και έκλεψε την Τράπεζα της Νέας Νότιας Ουαλίας, η οποία είχε την έδρα της εκεί δίπλα. Δυστυχώς, αντί για το τεράστιο ποσό που ήλπιζε να βρει για να υποστηρίξει την ομάδα κατά τη διάρκεια της μακράς παρανομίας τους, το χρηματοκιβώτιο περιείχε μόλις £ 2.000 περίπου στερλίνες

O Ned οδήγησε το διευθυντή της τράπεζας και δύο άλλους υπαλλήλους μέσα στο ξενοδοχείο, όπου τους κλείδωσε μαζί με τους άλλους κρατούμενους, αλλά τον διέκοψαν τρεις πελάτες που ήρθαν στο μπαρ για να πιουν ένα ποτήρι. Ο Ned και οι άντρες του συνέλαβαν τους δύο, αλλά ο τρίτος, ο Samuel Gill, διευθυντής της εφημερίδας Jerilderie και Urana Gazette, κατάφερε να δραπετεύσει. Η απογοήτευση του Ned ήταν μεγάλη: ήταν ακριβώς ο Gill που ήθελε να συναντήσει με κάθε κόστος, ώστε να εκτυπώσει την διακήρυξή του στην εφημερίδα Gazette με την οποίαν απήλλασε τον εαυτό του. Ο Ned αποφάσισε να αφήσει τους κρατούμενους στα χέρια των άλλων μελών της συμμορίας και να πάει με τα πόδια μέχρι το σπίτι του Gill, παίρνοντας μαζί του τον αστυνομικό Richards και ένας από τους υπαλλήλους της τράπεζας, τον λογιστή Edwin, ως ομήρους. Υπήρχε μόνο η κυρία Gill στο σπίτι.

Τελικά, ο Ned παρέδωσε το γράμμα στον Living, ο οποίος υποσχέθηκε πως θα την δώσει στον δημοσιογράφο. Ο Ned επέστρεψε στο bar του ξενοδοχείου, όπου απευθύνθηκε στο κρατούμενο κοινό του. «Θέλω να σας πω πέντε λόγια», ξεκίνησε, «γύρω απ’ το γιατί είμαι ένας εκτός νόμου και για το τι κάνω εδώ στα μέρη σας». Στη συνέχεια τους έδωσε μια περίληψη της επιστολής κι αυτός με τους δικούς του έφυγαν. Σε αντίθεση με την υπόσχεση που έδωσε, ο Living δεν δημοσίευσε την επιστολή, μα την παρέδωσε στην αστυνομία. Το γράμμα βγήκε τελικά στην δημοσιότητα το 1930, στις σελίδες της The Herald, μια εφημερίδα της Melbourne. Το αυθεντικό ντοκουμέντο δωρίστηκε το 2000 από έναν ανώνυμο στην κρατική Βιβλιοθήκη της Victoria.

Φαινομενικά, η επιστολή του Ned περιείχε απλώς την εκδοχή του για τις δολοφονίες που του προσάπτονταν, γι αυτόν και την ομάδα του. Έξι μήνες πριν από αυτά τα γεγονότα, στις 15 απριλίου 1878, ένας αστυνομικός με το όνομα Alexander Fitzpatrick είχε έρθει στην ιδιοκτησία των Kelly για να συλλάβει τον Dan για κλοπή αλόγων. Ο Fitzpatrick, σύμφωνα με όλες τις αναφορές, ήταν μεθυσμένος και προσπαθώντας να εισέλθει στην ιδιοκτησία των Kelly τραυματίστηκε στον καρπό. Υποστήριξε ότι ήταν ο Νεντ που του είχε επιτεθεί. Ο Νεντ έλεγε ότι εκείνη την περίοδο βρισκόταν στη Νέα Νότια Ουαλία Την επόμενη μέρα η Έλλεν, η μητέρα των αγοριών, μαζί με μερικούς γείτονες, συνελήφθησαν από τον Fitzpatrick για «απόπειρα δολοφονίας». Ο Νed και ο Dan έφυγαν στα βουνά, που γνώριζαν τέλεια, και κατά τους επόμενους έξι μήνες η αστυνομία πέρασε από κόσκινο την περιοχή δίχως να τους βρει. Μόνο τον Οκτώβριο ήταν που ο Νεντ, αναζητώντας χρυσό σε ένα ρέμα, έπεσε επάνω σε μια αστυνομική περιπολία. Υπήρξε μια ανταλλαγή πυροβολισμών και τρεις πράκτορες σκοτώθηκαν. Ο τέταρτος κατάφερε να το σκάσει και μόλις έφτασε στην κωμόπολη του Mansfield κατήγγειλε την επίθεση. Η απάντηση του Ned στις κατηγορίες ήταν: «Τον Fitzpatrick είναι που πρέπει να κατηγορήσετε».

Η επιστολή Jerilderie δεν είναι απλώς μια προσωπική εκδοχή των φερομένων γεγονότων. Είναι η μαρτυρία ενός θυμωμένου ανθρώπου για το χρόνο και τον τόπο όπου ζει, για τη Χώρα που αποικίστηκε από μια κοινωνία που αναπαράγει το σύστημα των προνομίων, της κάστας και της νόμιμης διαφθοράς της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Ο νόμος δεν είναι νόμος, αφήνει να νοηθεί ο Ned Kelly, όταν εφαρμόζεται μέσω της «δειλής και βάναυσης συμπεριφοράς μιας στρατιάς χοντρών και φρικιαστικών γιων ιρλανδών δικαστικών αξιωματικών με τα πόδια τους ανοιχτά χωρίς λαιμό χωρίς γοφούς με το κεφάλι ενός βαμπίρ και λιπαρό στομάχι». Και όσον αφορά τον πληθυσμό αυτής της χώρας, καταλήγει: «Αν εξαρτώνται από την αστυνομία, θα οδηγηθούν στην καταστροφή». Σταδιακά, με εξαγριωμένο τρόπο, τα γεγονότα της ζωής ενός ανθρώπου γίνονται μια αναπαράσταση ολόκληρου του κόσμου γύρω του, με τους φόβους του, τις βίαιες ενέργειές του, τα μικρά του βίτσια και τις μικροπρέπειες, την κόπωση της επιβίωσης, την ανικανότητα.

Η Jerilderie Letter έχει τη θέση της δίπλα στις μαρτυρίες άλλων μεγάλων παρανόμων, όπως οι François Villon, Jean Genet, Jack Henry Abbott. Υπάρχει μια άλλη ιδιαίτερη πτυχή του χαρακτήρα του Kelly, και είναι η γλωσσική ιδιοφυΐα του. Στην γραφή του δεν υπάρχει ισοδύναμο της τέχνης naïf, αλλά αυτό γίνεται σαφώς αντιληπτό στην Επιστολή Jerilderie. Είναι αδύνατο να τη διαβάσετε και να μην σκεφτείτε τα χαρούμενα τεχνάσματα απελευθέρωσης της γλώσσας που παραπέμπουν σε Τζόυς, και τις καταστροφές του λεπτότατου εισιτηρίου του Céline, όμως δεν υπάρχει η συνειδητή καλλιτεχνική πρόθεση του Kelly. Είναι στον αναγνώστη, έναν αιώνα και ένα μισό αργότερα, να τοποθετήσει την Jerilderie Letter στη θέση που της ανήκει στην καθολική παγκόσμια βιβλιοθήκη

– Alberto Manguel – Δημοσιεύτηκε στην Repubblica της 13 ιουνίου 2017 –

http://francosenia.blogspot.gr/

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Karim Franceschi, ο ιταλός παρτιζάνος της ταξιαρχίας αντί-Isis διηγείται την ιστορία του

Karim Franceschi, il partigiano italiano della brigata anti-Is racconta la sua storia

Ο Karim Franceschi στη Kobane

Όνομα μάχης Marcello, είναι ο μοναδικός ιταλός που συμμετείχε στην απελευθέρωση της Kobane. Έφθασε στο μέτωπο σαν απλός στρατιώτης και σύντομα μετατράπηκε σε ικανό ελεύθερο σκοπευτή. Τώρα σε ένα βιβλίο εξηγεί τι τον έφερε στην Συρία

του ROBERTO SAVIANO

ο Karim Franceschi, γεννημένος το 1989 στη Senigallia από ιταλό πατέρα και μαροκινή μητέρα, τον ιανουάριο του 2015 αποφασίζει να προσεγγίσει την Kobane και να ενωθεί με τις κουρδικές πολιτοφυλακές που αντιστέκονται στην προώθηση των δυνάμεων του  ισλαμικού κράτους Is στην Συρία. Στο βιβλίο του Karim Franceschi , «Il combattente, ο μαχητής», ο νεαρός αγωνιστής διατρέχει την ιστορία του. 

Η ιστορία του Karim Franceschi είναι μια ιστορία που μοιάζει να φθάνει από πολύ μακριά. Ένας νεαρός που βλέπει έναν λαό να βιάζεται από μια δύναμη άγρια και σκοταδιστική και δεν θέλει να παραμείνει μοναχά ένας παρατηρητής. Δεν έχει κανένα στρατιωτικό προσόν, μα ξεκινά έτσι κι αλλιώς. Θέλει να πολεμήσει. Δεν ξέρει να πυροβολεί, δεν γνωρίζει κουρδικά, τα αγγλικά του είναι άχρηστα. Δεν έχει ιδέα του τι θα κάνει: μα θέλει να πάει. Να είστε νέοι και να βρίσκετε αηδιαστική την ακινησία, άνανδρο να συνεχίσετε να ζείτε άνετα τη ζωή σας ενώ δεν είναι πολύ μακριά αυτά που συμβαίνουν, πράγματα τρομακτικά, βαρβαρότητες: η μυρωδιά αυτής της ιστορίας είναι πανομοιότυπη με εκείνη που γεύεσαι σε δεκάδες βιβλία εθελοντών που διαλέγουν έναν σκοπό και έναν αγώνα και παν να πολεμήσουν. Αισθάνομαι το άρωμα του βιβλίου Omaggio alla Catalogna, Φόρο Τιμής στην Καταλονία, εκεί που ο Όργουελ αφηγείται το πως έφτασε στην Ισπανία το ’36 για να πολεμήσει με τους τροτσκιστές πολιτοφύλακες του ρεπουμπλικανικού μετώπου.

Μα πως και εμπιστεύτηκαν οι κούρδοι ένα αγόρι από την Senigallia; Η μάνα του μαροκινή και ο πατέρας του παρτιζάνος, μα δεν είναι αυτό που τους έπεισε. «Με εμπιστεύτηκαν γιατί δεν ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα σε εκείνα τα μέρη, ήξεραν πως ήμουν στρατευμένος στα κοινωνικά κέντρα». Ο Karim αντιλαμβάνεται πως η απάντηση με εκπλήσσει και μου κάνει ένα αστείο: «όταν μου έγραψες και έκανες παράπονα πως στις διαδηλώσεις στη Νάπολι υπήρχαν οι ίδιες παλιές φάτσες του ριζοσπαστισμού δεν είδες την δική μου που αντιθέτως ήταν καινούργια!»

με κάνει να γελάσω, έχει μια καθαρότητα σαν παιδάκι μα μια αποφασιστικότητα πολύ ώριμη. Δεν παίζει τον πόλεμο, είναι ένας συνειδητοποιημένος στρατιώτης για κάθε ένα πέρασμα αυτής της καινούργιας του ζωής: «Μπορούσα να πολεμήσω με τον Fsa (Free Syrian Army) μα διάλεξα τις Ypg, τις Unità di protezione del popolo, Μονάδες προστασίας του λαού. Διότι έχουν τις αξίες του ιταλικού Συντάγματος, έχουν τα ιδανικά της δικαιοσύνης στα οποία αναγνωρίζω τον εαυτό μου, πολεμώ για τους συντρόφους που υπερασπίζονται τη δημοκρατία, τον φεμινισμό, τον κοσμικό χαρακτήρα της κοινωνίας. Με το Ισλαμικό κράτος στις πόρτες της πόλης οργανώθηκαν όχι μόνο για να αμυνθούν μα επίσης για να χτίσουν μια διαφορετική κοινωνία». Τον ρωτώ: «Με τους κούρδους των Ypg είσαι λοιπόν σε πλήρη συμφωνία;». «Πρέπει να λες μοναχά  Ypg, μην τους αποκαλείς κούρδους», μου απαντά. «Δεν είναι εθνικιστές, δεν θέλουν ένα Κράτος κουρδικό, αγωνίζονται, αγωνιζόμαστε για έναν δημοκρατικό συνοσπονδισμό. Στοχεύουμε στις περιφερειακές αυτονομίες, στην άμεση λαϊκή δημοκρατία βασισμένη σε επιτροπές των χωριών, επιτροπές των γυναικών». Τέλος πάντων βρισκόμαστε μπροστά σε μια οργάνωση πιο κοντά στον ζαπατισμό παρά στο  Pkk (του οποίου οι Ypg είναι εντούτοις σύμμαχοι ).

Οι ερωτήσεις που βουίζουν στο κεφάλι οποιουδήποτε συναντά είναι δυο: «Γιατί το κάνεις;». Η απάντηση είναι αυτή ενός αγοριού του περασμένου αιώνα: «Όχι για χρήματα, είναι σαφές: έρχομαι και φεύγω από την χώρα με δικά μου έξοδα, δεν παίρνω μια. Όχι, το κάνω από ιδεολογία: οι σοσιαλιστικές ιδέες είναι οι ιδέες μου, εγώ είμαι κομουνιστής. Ο πατέρας μου έκανε την αντίσταση» (όντως ο πατέρας, όπως ο Karim διηγήθηκε σε μια συνέντευξη στον δημοσιογράφο Tonacci un’intervista a Fabio Tonacci su Repubblica, υπήρξε παρτιζάνος). Μα πως μπορεί ένας νεαρός ιταλός που είχε πυροβολήσει μοναχά στα video παιχνίδια, του οποίου η ζωή δεν είχε υποστεί τραύματα από βομβιστικές επιθέσεις, πολέμους, βεντέτες, να γίνει στρατιώτης σε μια πραγματικότητα τελείως διαφορετική από την δική του; Πως μπορεί να σκοτώσει; Τι νιώθει; Αυτή είναι μια άλλη ερώτηση την οποία ο Karim πάντοτε περιμένει. Έμαθε να απαντά με μια παραπομπή, με ένα απόσπασμα: «Όταν ένας ναζί καταλήγει στο σκόπευτρο μου ξέρω πως δεν θα σκοτώσει το παιδάκι που είδα στο γεφύρι σήμερα το πρωί».

Karim, ένας ιταλός ανάμεσα στους κούρδους : »Στη Kobane ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, πολέμησα για τον κόσμο»

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ 
«Marcello…».
Ξυπνώ με ένα τράνταγμα. Και αυτόματα κοιτώ το ρολόι, όπως κάνω πάντα όταν ένας σύντροφος ειδοποιεί πως ήρθε η ώρα για τη δική μου βάρδια. Τρεις και πέντε λεπτά. Λείπουν εικοσιπέντε για την αλλαγή, και αυτό ήδη με ενοχλεί. Στρέφομαι απότομα προς τον Hawer με την πρόθεση να διαμαρτυρηθώ για το πρώιμο ξύπνημα, μα το χλωμό του σαν κουρέλι πρόσωπο με εμποδίζει. Με το δάχτυλο εμπρός στη μύτη μου κάνει σήμα να νεκρωθώ.
«Daesh…» ψιθυρίζει με ένα νήμα φωνής.

Αρπάζω το Kalashnikov και ξεκινώ να κοιτάζω μαζί του απ’ το παραθυράκι του ορύγματος. Έχει σταματήσει να χιονίζει, και ένα φεγγάρι όχι ακόμη γεμάτο κρυφοκοιτάζει ανάμεσα στα χαμηλά γκρίζα σύννεφα, φωτίζοντας το ασβεστωμένο τοπίο. Δεν βλέπω τίποτα. Όμως, στην υπόκωφη σιωπή της κοιλάδας, ακούμε ευκρινώς ένα θόρυβο που έρχεται πίσω από τον λόφο που καλύπτεται από το χιόνι. Ίσως η μηχανή κάποιου οχήματος, ή τέλος πάντων κάτι μηχανικό. Στο άλλο όρυγμα, κανείς δεν κουνιέται.

Τεντώνω ένα χέρι μου και μαζεύω ένα πετραδάκι. Το πετώ προς την οπή του Ali και του Delsoz, χάνοντας όμως το στόχο. Δοκιμάζω ξανά, και τώρα τους χτυπώ. Έτσι κι αυτοί αντιλαμβάνονται πως κάτι δεν πάει καλά. Ο Ali σηκώνει το πανί της παραλλαγής και σέρνεται προς τα μπρος, δίχως τουφέκι, μέχρις ένα σημείο απ’ όπου μπορεί να βλέπει τι υπάρχει πίσω από το λόφο.  Ξαπλωμένος στο χιόνι σταματάει ένα δευτερόλεπτο για να παρατηρήσει, μετά οπισθοχωρεί στη διπλάσια ταχύτητα, σερνόμενος σαν ένα φίδι και μετακινώντας με τα χέρια το χιόνι έτσι ώστε να καλύπτει τα ίχνη που αφήνει το σώμα του.

Τι στ’ αρχίδια συμβαίνει; Ο Hawer με κοιτάζει σαν χαμένος, άφωνος. Ο Ali δεν μας έδωσε καμία σημασία, πριν ξαναχωθεί στη τρύπα του. Φτάνει, έχω ανάγκη να ξέρω. Από εδώ μέχρι το σημείο που έφτασε ο Ali θα είναι τριάντα μέτρα, καμιά εξηνταριά βήματα το πολύ. Σηκώνω το δίχτυ και γλιστρώ έξω, περπατώντας σκυφτός μα δίχως να σέρνομαι, γιατί δεν θέλω να γίνω περισσότερο μούσκεμα απ’ ότι είμαι ήδη. Κρυμμένος πίσω από ένα βράχο, παρατηρώ. Σε όχι περισσότερο από εκατόν πενήντα μέτρα από τα μικρά μας ορύγματα, βλέπω μια εικοσαριά πολιτοφύλακες του Daesh, ένα τεθωρακισμένο T-72 και ένα Hummer, με αναμμένα τα φανάρια και ένα τεράστιο πολυβόλο τοποθετημένο επάνω του. Έχω ξαναδεί ένα ίδιο, μια φορά: Ο Giano τότε μου εξήγησε που ρίχνει σφαίρες σε θέση να κάνουν κομματάκια τις πέτρες και να διαπεράσουν τα σακιά με την άμμο. Η επιτροπή υποδοχής του χαλίφη al-Baghdadi έρχεται προς τα εμάς, κι όμως εγώ παραμένω ήρεμος, αδικαιολόγητα ήρεμος. Επιστρέφω αργά, δίδοντας μου τον χρόνο για να καλύψω τα ίχνη που άφησαν οι μπότες μου επάνω στο φρέσκο χιόνι. Μπαίνω στην τρύπα με ένα μισό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο, κοιτώ μες τα μάτια τον σύντροφο μου. Του το λέω στα κουρδικά ότι πρόκειται να πεθάνει, έτσι για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.

Em sahiden, heval Hawer…
Στην γλώσσα του, em sahiden σημαίνει «είμαστε μάρτυρες». Εάν αυτοί αντιληφθούν την παρουσία μας δεν έχουμε διαφυγή. Δεν είναι καν ο αριθμός των πολιτοφυλάκων, είκοσι ή κάτι λιγότερο, που καθιστά παράλογη οποιαδήποτε υπόθεση ένοπλης σύγκρουσης. Είναι το tank που κλείνει το θέμα. Για να μη μιλήσουμε μετά για εκείνο το πολυβόλο το τοποθετημένο επάνω στο Hummer: θα έφτανε από μόνο του να μας βγάλει όλους εκτός μάχης. Ενώ προσπαθώ να εξηγήσω τι υπάρχει πίσω από την άλλη πλευρά του λόφου με χειρονομίες, με πιάνει μια υστερική επίθεση από γέλια. Γαμώτο, διάλεξα τη λάθος νύχτα για να αφήσω το Pkm στο στρατόπεδο. Ο Hawer με κοιτά με μια έκφραση ανάμεσα στο τρομοκρατημένο και στο παραιτημένο, αγωνίζεται να καταπιεί ακόμα και το σάλιο του. Για διαφυγή ούτε να το σκέφτεσαι, διότι για να το σκάσουμε θα έπρεπε να τρέξουμε για ένα μεγάλο κομμάτι σε ανοιχτό πεδίο, μπροστά τους, σε εκείνο το σημείο θα αρκούσε μια ριπή σαν χαλάζι από το πολυβόλο για να μας σκοτώσει και τους τέσσερις. Ας κάνουμε λοιπόν το μόνο πράγμα που παραμένει να κάνουμε: την απόπειρα της απελπισίας. Μαζεύουμε όσο το δυνατόν περισσότερο χιόνι και το σπέρνουμε πάνω από την παραλλαγή και στην τρύπα, για να την καμουφλάρουμε όσο  καλύτερα γίνεται. Χρησιμοποιούμε επίσης κάποιο βράχο, έτσι ώστε να την μπερδέψουμε ακόμη περισσότερο με το υπόλοιπο τοπίο. Έπειτα χωνόμαστε μέσα, δίχως να αφήσουμε καμία χαραμάδα. Βρισκόμαστε στο απόλυτο σκοτάδι, θαμμένοι ανάμεσα σε υγρούς σωρούς χιονιού και πέτρες. Είμαι ξαπλωμένος με την πλάτη δίπλα στο Kalashnikov μου και στον σύντροφο Hawer. Αμφότεροι γνωρίζουμε καλά τι πρέπει να κάνουμε, δεν χρειάζεται να το πούμε. Με το αριστερό χέρι τραβώ μια χειροβομβίδα από το τακτικό γιλέκο και την ακουμπώ στο στήθος μου, σφίγγοντας την με δύναμη. Περνάω το μεσαίο δάχτυλο του δεξιού μου χεριού στο μεταλλικό δαχτυλίδι που σταματάει την ενεργοποίηση της βόμβας, και εκεί σταματώ. Η τελευταία εικόνα που θα δει αυτός που θα σηκώσει εκείνο το πανί θα είναι τον Karim Franceschi να του δείχνει το μεσαίο δάχτυλο, μια στιγμή πριν εκραγεί.

Πλησιάζουν, το νιώθω. ο θόρυβος των ερπυστριών του τεθωρακισμένου έγινε δυνατότερος, και μάλιστα νομίζω πως αντιλαμβάνομαι την δόνηση στο έδαφος. Κατά βάθος το ήξερα πως κάπως έτσι θα τελείωνε, σε αυτή την απελπισμένη προσπάθεια. Το ήξερα. Η καρδιά κτυπά σφυριές μες το στήθος, φλόγες ξεκινούν από τις πλάτες μου κι απ’ τον λαιμό μου από την ένταση, μα δεν καταφέρνουν πραγματικά να με ζεστάνουν, και η αίσθηση είναι περισσότερο εκείνη πως είμαι παγιδευμένος σε μια κυψέλη ψύξης. Φοβάμαι, όσο δεν φοβήθηκα ποτέ στη ζωή μου. Πάντα φανταζόμουν το θάνατο μου μέσα από τα μάτια εκείνων που αγαπώ περισσότερο και ακόμη και τώρα, με το νου, επιστρέφω στο σπίτι στη Senigallia. Φαντάζομαι το πληγωμένο πρόσωπο της μάνας μου, που κλαίει απεγνωσμένη. Ο πόνος της είναι σαν μια λεπίδα που φυτεύεται αργά στην καρδιά μου. Η σκέψη τρέχει στην Leila, ενώ νιώθω το τέλος να πλησιάζει. Στα γεμάτα της χείλη, στα μάτια της από νεφρίτη, στην υπόσχεση της επιστροφής στην Ιταλία που δεν θα κρατήσω. Περνούν τα δευτερόλεπτα, δεν μπορώ να ξεφύγω από την θύμηση της γυναίκας που αγαπώ. Δεν θέλω να πεθάνω χωρίς να την έχω δει μια τελευταία φορά…

Να τοι, είναι πολύ κοντά. Στα τριάντα ή σαράντα μέτρα από εμάς, όχι περισσότερο. Ο θόρυβος της μηχανής diesel του tank υπερκαλύπτει τις φωνές των πολιτοφυλάκων. Κρατώ την αναπνοή και αντιλαμβάνομαι πως και ο Hawer κάνει το ίδιο. Ο αυχένας και η μασέλα με πονούν από το σφίξιμο. Έξω η φάλαγγα σταμάτησε, το τεθωρακισμένο πλέον δεν προχωρεί. Είμαστε τελειωμένοι. Είμαι σίγουρος: κάποιος μας ανακάλυψε και, έτσι όπως έχουν τα πράγματα,  μου φαίνεται πως είναι το μοναδικό μας πεπρωμένο. Είναι αναπόφευκτο, είναι ήδη μοναχά ένα ζήτημα δευτερολέπτων. Θα τραβήξω το δαχτυλίδι, ναι. Δεν θα αφήσω να με αιχμαλωτίσουν αυτοί οι στοιχειωμένοι, για να καταλήξω κομμένος σε κομμάτια και να μεταμορφωθώ σε ένα σωρό από άκρα με το κεφάλι μου στην κορυφή, όπως συνέβη με τους άτυχους συντρόφους που είδα στη Kobane.

Εάν είναι γραμμένο πως σήμερα το βράδυ πρέπει να πεθάνω, θα πεθάνω σαν παρτιζάνος, όπως θα είχε κάνει ο πατέρας μου Πρώτος: με περηφάνια, παίρνοντας μαζί μου κάποιον απ’ τους εχθρούς. Με τον αντίχειρα του αριστερού χεριού αγγίζω την τσέπη του μπουφάν, για να αγγίξω το φυλακτό μου. Σφίγγω τη βόμβα ακόμη δυνατότερα, και πιέζω λίγο περισσότερο το δαχτυλίδι, ο κύλινδρος μετακινείται μερικά χιλιοστά. Σφίγγω τα μάτια, μες την αγωνία. Έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου. Μπαμπά, μαμά… δώστε μου το κουράγιο να το κάνω. Σας αγαπώ.

Δυο διαδοχικά μουγκρίσματα της μηχανής του T-72, ακολουθούμενα από το τρίξιμο μηχανικών γραναζιών που ξαναρχίζουν να γυρνούν, με κάνουν να γουρλώσω τα μάτια. Το θωρακισμένο κινείται, ελπίζω ακολουθούμενο από το Hummer και από την ομάδα των πολιτοφυλάκων. Μένω ακίνητος, επικεντρώνοντας όλη μου την ικανότητα αντίληψης στα αυτιά. Δεν σκέφτομαι με τίποτα να ρίξω μια ματιά έξω απ’ την παραλλαγή, δεν έχω καμία πρόθεση να προκαλέσω την τύχη. Ναι, φεύγουν! Όμως μετακινούνται με κατεύθυνση το στρατόπεδο μας και, εάν ο Ali δεν κατάφερε να δώσει τον συναγερμό μέσα από το ράδιο, ο Zardesh και οι άλλοι από το tabur διατρέχουν μεγάλο κίνδυνο.

Ένα δευτερόλεπτο μετά το άλλο νιώθω την ελπίδα να ξαναγεννιέται μέσα μου, αν και δεν βρισκόμαστε ακόμη εκτός κινδύνου: μου φαίνεται πως η φάλαγγα σταμάτησε εκ νέου. Ένα στρατιωτικό καταδιωκτικό περνά από πάνω μας. Θα μπορούσε να είναι ένα νυχτερινό raid, μιας και οι πιλότοι των αεροπλάνων μπορούν να εκμεταλλεύονται θερμικούς αισθητήρες με τους οποίους χτυπούν και στο σκοτάδι, όταν από την ηγεσία τους έχουν το ok να πετούν και οι καιρικές συνθήκες δεν είναι εξ ολοκλήρου απαγορευτικές. Περνούν τα λεπτά, ο βρυχηθμός των jet έρχεται και φεύγει, τώρα μοιάζει πολύ κοντά τώρα πολύ μακρινός, χιλιόμετρα, μα δεν ακούγονται ούτε εκρήξεις ούτε πυροβολισμοί. Ελέγχω το ρολόι: τέσσερις ακριβώς. Δεν πέρασε ούτε μια ώρα, κι όμως μου φαίνεται πριν μια βδομάδα. Πρέπει να αποφασίσουμε τι να κάνουμε. Οι τζιχαντιστές είναι ακόμη κοντά, σίγουρα, κι αν βγούμε τώρα κινδυνεύουμε να γίνουμε αντιληπτοί. Ίσως να είναι στημένοι ακριβώς εδώ μπροστά, σε ένα χαράκωμα σαν το δικό μας, έτοιμοι να μας λιανίσουν με τα δικά τους Ak-47 μόλις βγάλουμε τη μύτη μας εκεί έξω. Δεν μας απομένει παρά να περιμένουμε λίγο ακόμη.

http://www.repubblica.it/cultura/2016/01/08/news/saviano_foreign_fighter_libro_tonacci-130812959/

 

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Ο Roberto Saviano μιλά για το βιβλίο “Ο μαχητής”, του Karim Franceschi

14 . 01 . 2016

Ο ιταλός παρτιζάνος της ταξιαρχίας αντί-Isis διηγείται την ιστορία του

Il combattente, di Karim Franceschi

«Είχα λιγάκι το πνεύμα της περιπέτειας, αυτό πιστεύω πως είναι φυσικό – λέει ο Karim – αλλά δεν έκανα γι αυτό την επιλογή να πάω να πολεμήσω. Ο αληθινός λόγος ήταν πως ήθελα να συμμετάσχω στην αντίσταση της Kobane που ήταν έτοιμη να καταρρεύσει: το είδα με τα μάτια μου”. Του μιλώ μέσω Skype ενώ βρίσκεται στο Ιράκ. Είναι ήρεμος, έχει πολύ περισσότερο έλεγχο από εκείνο που φαντάζεσαι πως μπορεί να έχει ένα αγόρι 26 χρόνων πεταμένο εδώ και μήνες σε ένα πολεμικό μέτωπο. Ο Karim εκπαιδεύτηκε μαζί με ομάδες δεκαεξάχρονων κοριτσιών. Έγινε ένας ελεύθερος σκοπευτής, ένας στρατιώτης των Ypg, την κουρδική πολιτοφυλακή της Kobane. Όνομα μάχης: Marcello.»

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΤΑΛΟΥ ΠΟΥ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΚΕ ΤΗΝ KOBANE ΑΠΟ ΤΟΝ ISIS

Να τα αφήσεις όλα – την αγάπη, τους φίλους, την ζωή σου στην Ιταλία – για να πας να πολεμήσεις το Isis με τον κουρδικό λαό: αυτή υπήρξε η περιπέτεια του Karim Franceschi, γιου ενός πρώην παρτιζάνου ιταλού και της μαροκινής γυναίκας του. Αφού πήρε μέρος στο ανθρωπιστικό καραβάνι   calling και είδε με τα μάτια του αυτά που υποφέρουν οι κούρδοι, τον ιανουάριο του 2015 αποφάσισε να καταφθάσει στην Kobane και να ενωθεί στην εθελοντική πολιτοφυλακή των Ypg (Μονάδες προστασίας του λαού, Unità di protezione del popolo) για να πολεμήσει την προώθηση του ισλαμικού κράτους Isis. Είναι αυτός ο μοναδικός ιταλός που, ούτε εικοσιεξάχρονος, πήρε μέρος στην αντίσταση στη Συρία: με το όνομα μάχης Marcello και λίγες ημέρες εκπαίδευσης στις πλάτες του, ο Karim πέρασε από απλός μαχητής σε μέλος ενός  commando, μέχρι να πάρει μέρος σε μια ομάδα ελευθέρων σκοπευτών, γενόμενος σημείο αναφοράς για τους συντρόφους και ένας επικίνδυνος εχθρός για τους πολιτοφύλακες του ισλαμικού Κράτους. Σε αυτό το βιβλίο ο Karim διατρέχει την ιστορία του: την άφιξη σε μια γονατισμένη Kobane, το τραύμα των πρώτων μαχών, τη απελπισμένη αντίσταση μπροστά σ’ ένα στρατό, εκείνον του Χαλιφάτου, πιο δυνατό και καλύτερα οπλισμένο, την απίστευτη επιχείρηση απελευθέρωσης της πόλης και την φυγή του εχθρού, ακόμη και σήμερα μια από τις πιο έντονες και πικρές ήττες που υπέστη το Isis. Μια αφήγηση που για πρώτη φορά θέτει τον αναγνώστη μπροστά σε εκείνους τους ισλαμιστές στρατιώτες που γνωρίζουμε μοναχά μέσα από τα  video της προπαγάνδας του Χαλιφάτου, και που αντιθέτως εδώ μπορούμε να δούμε κατά πρόσωπο στις φρικαλεότητες και στις αδυναμίες τους. Και την ίδια στιγμή μας μιλά για τον αραβικό και κουρδικό πληθυσμό – που συχνά γνωρίζουμε μονάχα μέσα από τους πρόσφυγες που έρχονται στην Χώρα μας – που με τον στρατό του σε υψηλή θηλυκή συνιστώσα αντιστέκεται στην προώθηση του Isis με εξαιρετικό θάρρος. Ο μαχητής διηγείται με τη δύναμη ενός μυθιστορήματος μια ιστορία σφύζουσα και μοναδική, μεταφέροντας μας στο κέντρο ενός άγριου και πραγματικού πολέμου που, πλέον το γνωρίζουμε, μας αφορά όλους.

picsart_10-15-04-47-41

http://www.bur.eu/libri/il-combattente-2/