μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Leonard Peltier, 42 χρόνια στη φυλακή αθώος

Στις 6 φεβρουαρίου 1976 συνελήφθη ο Leonard Peltier. Από τότε βρίσκεται έγκλειστος στη φυλακή, καταδικασμένος δύο φορές σε ισόβια, μετά μια δίκη που το να χαρακτηριστεί «μεροληπτική» είναι απλώς ένας τραγικός ευφημισμός. Χωρίς συγκεκριμένες αποδείξεις, με ενδείξεις δημιουργημένες με τέχνη και συγκεχυμένες ή αποσπασμένες με εκβιασμούς μαρτυρίες, ο Leonard Peltier ζει εδώ και 42 χρόνια (αλλά αυτός είναι επίσης ένας ευφημισμός) κλειδωμένος σε ένα κελί. Ένα κελί που για πολλά χρόνια βρίσκονταν στην απομόνωση.

Το σφάλμα του Peltier υπήρξε εκείνο του να γεννηθεί στην «λάθος πλευρά» του κόσμου. Το τμήμα εκείνο στο οποίο ζουν (και είναι πάντα ένας ευφημισμός) οι απόκληροι, οι εκμεταλλευόμενοι, εκείνοι οι άνθρωποι που υποβαθμίζονται, ταπεινώνονται και καταστρέφονται από την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό.

Ο Leonard Peltier είναι ένας αμερικανός αυτόχθονας που πάντα αγωνίστηκε για τα δικαιώματα του λαού του. Ένας περήφανος λαός, που ζούσε σε εδάφη πάρα πολύ πλούσια και τεράστια που έγιναν στόχος της κατάκτησης από τον «λευκό πολιτισμό». Ένας λαός που έχει εξοντωθεί, θύμα μιας πραγματικής γενοκτονίας. Ένας λαός του οποίου θέλησαν να ξεριζώσουν την αξιοπρέπεια και που τον ανάγκασαν να επιβιώνει στις «riserve, περιοχές αποκλειστικά γι αυτόν», υπό συνθήκες ταπεινωτικής απελπισίας. Και εάν και όταν κάποιος τόλμησε να έχει τη δύναμη να σηκώσει το κεφάλι και να εξεγερθεί, διώχθηκε, καταδικάστηκε, σκοτώθηκε.

Αυτό συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει σε εκείνες τις Ηνωμένες Πολιτείες που θεωρούνται συνήθως ένα παράδειγμα ελευθερίας και δημοκρατίας. Μια ελευθερία και μια δημοκρατία που είναι μόνο εκείνων που έχουν πλούτο και δεν είναι για εκείνους που, όπως ο Leonard Peltier, ανήκουν σε έναν ταπεινωμένο και κατεστραμμένο λαό.

Ο Leonard Peltier (είναι σωστό να επαναλαμβάνουμε το όνομά του αρκετές φορές για να το θυμόμαστε καλά) είναι ο πολιτικός κρατούμενος που είναι κλεισμένος για το μεγαλύτερο διάστημα, για τον περισσότερο καιρό σε φυλακή. Σαράντα δύο χρόνια κατά τα οποία προσπάθησαν να τον αποδυναμώσουν σωματικά και ηθικά. Αλλά οι βασανιστές του απέτυχαν επειδή ο Leonard Peltier δεν κάμφθηκε ποτέ και ακόμα σήμερα, από εκείνο το κελί στο οποίο αναγκάζεται να επιβιώσει εξ αιτίας μιας «ταξικής εκδίκησης», μας διδάσκει ότι η αδικία και η βία είναι συγκεκριμένα πράγματα, που υπάρχουν ακόμη και στις χώρες που θεωρούνται πολιτισμένες και πως εκείνοι που τις κατευθύνουν, σήμερα, και τις διοικούν δεν έχουν καμία ηθική και καμία πρόθεση να σταματήσουν μπροστά σε οποιαδήποτε ζωή και κανένα ανθρώπινο ον, ειδικά αν είναι ένας επαναστάτης, ένας εξεγερμένος.

Οπότε, ας σηκώσουμε το ποτήρι και ας πιούμε στην υγειά του Leonard Peltier, ενός δίκαιου ανθρώπου, ενός πραγματικό ήρωα που έχει ξεχαστεί από πάρα πολλούς που επιμένουν να ορίζουν τους εαυτούς τους ως δημοκράτες.

Ευχόμαστε τσουγκρίζουμε και πίνουμε στην υγεία για την ακατάρριπτη συνέπεια του, που κρατά το κορμί του ευθύ και όρθιο και το κεφάλι ψηλά, που είναι ένα ολοκληρωμένο άτομο και ελεύθερο παρά τα κάγκελα και τη φυλακή.

Ας ευχηθούμε τσουγκρίζοντας κι ας πιούμε στην υγειά για όλα αυτά που μας διδάσκει η ζωή του και αυτά που υποφέρει. Πίνουμε στη νοημοσύνη του, στην εξυπνάδα που κανείς δεν κατάφερε να ακυρώσει. Στα όνειρά του που κανείς δεν κατάφερε να καταστρέψει.

Ανασηκώνουμε το ποτήρι τσουγκρίζουμε ευχόμαστε και πίνουμε στην υγειά του Leonard Peltier.

Ας τον αγκαλιάσουμε το (τουλάχιστον μεταφορικά) επειδή είναι ένας από εμάς, ίδιος με εμάς, ένας επαναστάτης που συνεχίζει να αγωνίζεται, παρ’ όλα αυτά, ώστε ο λαός του να επανοικειοποιηθεί εκείνη την ελευθερία και εκείνη τη δύναμη που του έκλεψαν οι ισχυρότεροι και πλουσιότεροι.

 – © Η αναπαραγωγή είναι δυνατή μετά από ρητή συναίνεση της συντακτικής ομάδας του Contropiano, Riproduzione possibile DIETRO ESPLICITO CONSENSO della REDAZIONE di CONTROPIANO

Tελευταία μετατροπή: STAMPA

 http://contropiano.org/documenti/2018/02/07/per-leonard-peltier-0100530
μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Τιμή στον Luca Traini;

Stampa

 

57024

Δημοσιεύουμε από το FB ένα σύντομο σχόλιο του Davide Grasso. Ο Davide, τορινέζος, 37 χρόνων, είναι μέρος εκείνων των λίγων ιταλών που στρατεύτηκαν στις  YPG για να παν να πολεμήσουν το Daesh στην Συρία και να υπερασπιστούν την συνομοσπονδική επανάσταση. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Afrin, που βρίσκεται υπό επίθεση από τον τουρκικό στρατό και τις ισλαμιστικές μπάντες που χρηματοδοτεί ο  Erdogan.

Onore a Luca Traini? Τιμή στον Luca Traini;

«Τιμή στον Luca Traini», γράφουν οι ιταλοί φασίστες στα πανό τους. Mα τι θα ήταν, ακριβώς, «τιμητικό» στο να πυροβολήσεις με πιστόλι άοπλους ανθρώπους, που διασχίζουν αμέριμνοι το δρόμο; Μεταξύ των βίντεο του #Isis που είχαν κάνει περισσότερο εντύπωση και επηρέασαν τους ανθρώπους στη Μέση Ανατολή υπήρχε αυτό των δύο στρατιωτών που πυροβολούσαν με ένα καλάσνικοφ σε περαστικούς γεζίντι, κατά μήκος ενός ιρακινού κρατικού δρόμου. Έλα, δεν είναι τόσο διαφορετικό. Δεν σου αρέσει ο γεζίντι στο Ιράκ, επειδή είναι άπιστος, δεν σου αρέσει ο αφρικανός στην Ιταλία, επειδή είναι ξένος (και ίσως «όχι χριστιανός»: Φαίνεται απίστευτο, αλλά για αυτούς τους ανθρώπους με νοητική υστέρηση μπορεί και να είναι έτσι). Και στις δύο περιπτώσεις, δεν αντιμετωπίζεις τον «αντίπαλό σου» με έναν «έντιμο» τρόπο, επειδή είσαι ένας δειλός – φασίστας ή ισλαμιστής και να σαι – και τον χτυπάς λοιπόν με όπλα που δεν έχει σε μια στιγμή που δεν το περιμένει, » από πίσω «.

Αυτή είναι η τιμή των ιταλών φασιστών; [των φασιστών σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου θα έλεγα εγώ]. Έτσι φαίνεται. Και αυτή είναι επίσης η τιμή του ISIS. Όχι ότι μπορούν να συγκριθούν μεταξύ τους, διότι το ISIS είναι ένα παγκόσμιο κίνημα, τεράστιο, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε σοβαρή κρίση σήμερα όχι λόγω των πυροβολισμών και του δεξιού quaquaraqua, αλλά λόγω αυτών που το πολέμησαν στρατιωτικά και πολιτικά, στη Συρία και στο Ιράκ, ενώ οι ιταλοί [και οι παγκόσμιοι] φασίστες είναι άνθρωποι που ευτυχώς δεν έχουν τις πολιτικές και επικοινωνιακές δεξιότητες του ISIS. Ωστόσο, η σύγκριση είναι 100% σωστή όσον αφορά τη νοοτροπία. Το να θεωρείς τιμητική την πράξη του Τραίνι είναι διαφωτιστικό. Είναι ακόμα πιο διαφωτιστικό σε μια Ιταλία που δεν έχει καμιά ιστορική μνήμη και επομένως μπορεί μόνο να θυμάται σε αυτές τις περιπτώσεις πόσο τα λόγια και τα γεγονότα ήταν πάντα απομακρυσμένα, όταν μιλάμε για φασίστες.

Έτσι είναι και οι ισλαμιστές. Το ISIS δημιούργησε ένα μύθο ακριβώς επάνω στην ικανότητά του να ξεπερνά οποιοδήποτε επίπεδο ανηθικότητας, ακριβώς όπως και οι φασίστες και οι ναζί στην εποχή τους στην Ευρώπη. Οι άνθρωποι φοβούνται το ISIS επειδή από το ISIS, όπως και από ανθρώπους σαν τον Traini και εκείνους που τον εξιδανικεύουν, μπορείτε να περιμένετε τα πάντα: πυροβολισμούς στην τύχη, βόμβες σε τρένα, οχήματα επάνω στο πλήθος. Τι δεν θα έκανε κάποιος που σκοτώνει ανθρώπους που ούτε καν τους γνωρίζει; Από όλα θα έκανε, τα πάντα. Το ISIS δεν τρομοκρατούσε το Ιράκ επειδή αποτελούταν από θαρραλέους άνδρες, που δεν οπισθοχωρούσαν ποτέ, αλλά επειδή το αποτελούσαν άτομα που έκαναν πολιτικές συμμαχίες με αδύναμους και διεφθαρμένους εχθρούς, όπως τον ιρακινό στρατό και τους peshmerga, και στη συνέχεια εισέρχονταν στις πόλεις χωρίς να πέσει ένας πυροβολισμός, και όταν εισέρχονταν εκτόνωναν όλες τις διαστροφές και τις ψυχικές και νοητικές τους αρρώστιες σε άοπλους αμάχους, ανήμπορους.

Δεν λέω ότι δεν υπήρξε ποτέ ένας πολιτοφύλακας του ISIS που πολέμησε, ή ένας φασίστας ή ένας ναζί που πολέμησε. Λέω ότι η νοοτροπία και των δύο είναι να κάνουν πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι, ιταλοί όπως μουσουλμάνοι, δεν θα έκαναν, μόνο και μόνο προς σεβασμό στον εαυτό τους, και η νοοτροπία και των δύο είναι να παρουσιάζουν ως «τιμή» αυτό που τρομοκρατεί, δηλαδή την απόλυτη απουσία ηθικής, ενώ είναι η μέγιστη ατιμία σε όλες τις κουλτούρες της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας, και οδηγεί σε τέτοιου είδους δειλίες.

Κάποτε θα είχα εντυπωσιαστεί μπροστά σε έναν φασίστα που χρησιμοποιούσε ένα όπλο. Κάποτε θεωρούσα γενικότερα τα όπλα εντυπωσιακά. Μετά τα χρησιμοποίησα, χρησιμοποίησα αυτόματα και πολυβόλα, και συνειδητοποίησα ότι είναι απλώς παιχνίδια. Το να πάρεις στο χέρι ένα όπλο δεν προβλέπει κάποια δύναμη ή θάρρος. Χρειάζεται δύναμη και θάρρος να ξεκινήσεις να περπατάς ενάντια στον οπλισμένο εχθρό σου, ο οποίος σε περιμένει μες τη νύχτα, σε δρόμους στους οποίους είναι δύσκολο να προβλέψεις τις επιθέσεις και να προφυλαχθείς όπως θα ήθελες. Χρειάζεται θάρρος το να συνθλίβεσαι κάτω από το βάρος του θανάτου που έρχεται και να παραμένεις σταθερός χωρίς να τινάζεται στον αέρα, χωρίς να σπάει η καρδιά σου.

Το να πυροβολείς τους μετανάστες μέσα από το αυτοκίνητό σου δεν προβλέπει κανένα θάρρος και καμία τιμή: μην είστε αξιολύπητοι. Επιβεβαιώνει και πάλι ότι οι φασίστες θέλουν πάντα να φαντάζονται ότι είναι κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είναι. Και είναι ακριβώς εξαιτίας αυτού που είναι, που ζουν τόσο άσχημα και είναι τόσο άσχημοι, και κάνουν τους άλλους να υποφέρουν.

 

https://www.infoaut.org/antifascismonuove-destre/onore-a-luca-traini

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Χρόνης Μίσσιος

Κοινωνικό Καφενείο

“Παρέες, ρε, μπορείς να κάνεις παρέες; Φιλία. Έρωτα! Κάντε έρωτα, αγαπηθείτε κάντε τις παρέες σας, σκεφτείτε, αναπτύξτε την κριτική σας σκέψη.”

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.046 επιπλέον λέξεις

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Kick a nazi. Eric Cantona: “The King” της κλωτσιάς …. στον φασίστα!

Δημοσιεύτηκε: 01/28/2018 in Vivo spettinata
Tag:

“Το να αρπάξω στις κλωτσιές ένα φασίστα υπήρξε το καλύτερο πράγμα που έκανα σε όλη μου την καριέρα […]έπρεπε να είχα χτυπήσει πιο δυνατά. Δεν μπορώ να μετανιώσω. Αισθάνθηκα υπέροχα. Έμαθα πολλά από αυτό το επεισόδιο και πιστεύω πως και αυτός έμαθε πολλά “.
Eric Cantona

Ο Eric Cantona γεννιέται στο Les Caillols, ένα προάστιο της Μασσαλίας στις 24 μαίου 1966. Les Caillols είναι ένα ιδιαίτερο μέρος, σκαρφαλωμένο στα βράχια. Πόλη σε απόδραση από τον εαυτό της, δέντρα και αρώματα της Προβηγκίας. Στο Les Caillols, στα χρόνια Πενήντα, ερωτεύτηκαν οι γονείς του Cantona. Αυτός ονομάζεται Albert και έχει τις ρίζες του στην Σαρδηνία. Αυτή, η Eleonore Raurich είναι κόρη καταλανών εξορίστων, προσφύγων, του Pedro και της Paquita. O Pedro Raurich, μητρικός παππούς του Eric, πολέμησε ενάντια στους φασίστες του Franco στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο στα χρόνια Τριάντα. Τραυματίστηκε στο ήπαρ, τον έκλεισαν σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. όταν τον άφησαν ελεύθερο, γύρισε στη Γαλλία όπου και περιπλανήθηκε, μέχρι τη Μασσαλία, τελευταίο προορισμό. Σαρδηνία συν Καταλονία και Βαρκελώνη. Ισχυρές ρίζες, που εξηγούν τα πώς και τα γιατί του Eric που θα ακολουθήσει

25 ιανουαρίου 1995, στη διάρκεια του παιχνιδιού ανάμεσα στην Crystal Palace και την Manchester United, ο Eric Cantona, ο οποίος μόλις έχει αποβληθεί, κατευθύνεται προς τα αποδυτήρια, βγαίνοντας από τον αγωνιστικό χώρο, οι οπαδοί της Palace τον βρίζουν. Ένας από αυτούς, ο Matthew Simmons, εικοσάχρονος από το Thornton Heath, South London. Ο Simmons δεν έχει καθαρό παρελθόν. Συμπαθών της άκρας δεξιάς, κατηγορήθηκε ότι είχε χτυπήσει έναν βενζινοπώλη από την Σρι Λάνκα. Ο Simmons εξαπολύσει προσβολές προς τον Eric: «Γάλλε γιέ πουτάνας». Και ο Cantona, που ανησυχούσε για την κατάσταση της υγείας του πατέρα του, εκείνου του πατέρα που στο Les Caillols τις ευτυχισμένες ημέρες των παιδικών χρόνων του επαναλάμβανε: «Στη μάχη αυτός που χτυπά πρώτος χτυπά δυο φορές», ξαπλώνει τον Simmons με μια ιπτάμενη κλωτσιά – που αμέσως βαπτίστηκε “χτύπημα kung fu” – και μια γροθιά που του έριξε την ώρα που πήγε να σηκωθεί. Το επεισόδιο κάνει τον γύρο των τηλεοράσεων του κόσμου, από την Αλάσκα μέχρι την Αυστραλία.

Ο Cantona αποβλήθηκε-τιμωρήθηκε για 8 μήνες από τη βρετανική Ομοσπονδία (τον έστειλαν επίσης σε δίκη και καταδικάστηκε σε 120 ώρες δημόσιας υπηρεσίας), ενώ ο φίλαθλος άρπαξε επτά ημέρες φυλάκισης, η συνδρομή του στην Palace αποσύρθηκε και απαγορεύτηκε η είσοδος του στο Selhurst Park.

Στην ταινία “Ο φίλος μου Eric” (film του 2009 που σκηνοθέτησε ο Ken Loach) έπαιξε τον εαυτό του, στο ρόλο του αόρατου φίλου ενός γκαντέμη ταχυδρόμου από το Μάντσεστερ, ο οποίος σε κάποιο σημείο τον ρωτάει: «Τι έκανες μετά το kung fu χτύπημα;». Απάντηση: «Τρομπέτα. Έμαθα να παίζω τρομπέτα». Και ξεκινά μια πρακτική επίδειξη, στους ήχους της Μασσαλιώτιδας.

« Quando i gabbiani seguono il peschereccio è perché pensano che verranno gettate in mare delle sardine. » (Éric Cantona) Όταν οι γλάροι ακολουθούν την τράτα είναι επειδή πιστεύουν ότι οι θα πεταχτούν στη θάλασσα σαρδέλες

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/2018/01/28/kick-a-nazi-eric-cantona-the-king-del-calcio-al-fascista/?wref=pil

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Hevalen. Γιατί πήγα να πολεμήσω το ISIS στη Συρία

18 NOΕΜΒΡΙΟΥ 2017 | IN CULTURE.

Βρίσκεται από τις 16 νοεμβρίου στα βιβλιοπωλεία το “Hevalen”, βιβλίο του Davide Grasso που δημοσιεύτηκε στη συλλογή Quinto Tipo για τις Εκδόσεις Edizioni Alegre. Είναι η ιστορία του Tirej, όνομα μάχης του Davide στις YPG, μονάδες λαϊκής προστασίας που  πλαισιώνονται στις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις στις οποίες κατατάχτηκε το 2016.

Hevalen. Γιατί πήγα να πολεμήσω το ISIS στη Συρία

Είναι η αφήγηση της εκστρατείας για την ανακατάληψη της Membij, του πολέμου στο πεδίο του Isis. Hevalen στην κουρδική γλώσσα θα πει σύντροφος, φίλος, Hevalen μιλά για την κοινωνική επανάσταση στα εδάφη της Βόρειας Συρίας. Είναι επίσης η ιστορία του πως οι μακρινές μάχες καταφέρνουν να υπερκεράσουν σαν ένα ντόμινο την καθημερινότητα μας, αναγκάζοντας μας να κάνουμε επιλογές.
Δημοσιεύουμε εδώ στη συνέχεια ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο.

Περπατούσα πάνω κάτω μπροστά από τον αριθμό 47 του corso Regina Margherita. Ήταν βράδυ. Τα αυτοκίνητα περνούσαν πάνω στη λωρίδα. Εδώ και έντεκα μέρες οι φίλοι και οι φίλες της Mazlum αντιστέκονταν. Ήταν οι φίλοι της – hevalen, στα κουρδικά – αλλά τους θεωρούσε και τα δικούς του φίλους. Όλοι οι επαναστάτες, στο Κουρδιστάν, αποκαλούν τον φίλο ή την φίλη τους – heval. Έξι άλλοι είχαν πεθάνει μετά από αυτόν. Ελικόπτερα τους βομβάρδισαν από τον ουρανό, τεθωρακισμένα χτυπούσαν τα σπίτια τους, τις στοιχειώδεις οχυρώσεις που είχαν χτίσει από τους λόφους. Εκείνη την εποχή είχα ζήσει σαν ένας καταθλιπτικός. Το κεφάλι μου ήταν εκεί κάτω, στο Farqin. Παρακολουθούσα συνεχώς τις ειδήσεις στο κινητό μου τηλέφωνο. Κοίταζα τις φωτογραφίες των νεκρών παιδιών. Έκανα τον έλεγχο των πτήσεων στο Skyscanner. Σε μια μέρα θα μπορούσα να είμαι εκεί. αλλά δεν έκανα κινούμουν. Περπατούσα μπρος-πίσω, μπροστά από το 47. Έτρεχα την οθόνη του κινητού τηλεφώνου. Εκείνη τη μέρα απελευθερώθηκε η Shingal. Το Pkk είχε ξεκινήσει την επίθεση λίγες μέρες πριν, επιτέλους δίχως οι Peshmerga να μπλοκάρουν το δρόμο. Είχαν περάσει οι εκλογές στην Τουρκία, και ήταν πλέον δυνατό να δοθεί η επίθεση στην ιρακινή πόλη. Μαζί με το Pkk είχαν πολεμήσει οι Ybş, οι Μονάδες αντίστασης της Shingal, ένας στρατός νεαρών γεζίντι ανδρών που σχηματίστηκε μεταξύ των εκτοπισμένων και των προσφύγων των ορεινών περιοχών Sinjar που προέρχονταν από την πόλη, ώστε να μπορέσουν να συμμετάσχουν αυτοπροσώπως στην απελευθέρωση της γης τους. Σε συμφωνία με τον αμερικανικό στρατό, οι Peshmerga είχε επωφεληθεί από την προώθηση των Ybş και του Pkk και την ταχεία υποχώρηση του Isis για να επιστρέψουν με τη σειρά τους στην πόλη. Τα σπασμωδικά τελικά στάδια είχαν πραγματοποιηθεί ακριβώς εκείνο το απόγευμα, στις 13ης Νοεμβρίου 2015. Έσβησα το τσιγάρο. Περίμενα να ξεκινήσει το dancehall που προβλεπόταν στο κοινωνικό κέντρο στο οποίο πάντα εσύχναζα, το Askatasuna. Θα πρέπει να ήμουν, να στεκόμουν στην πόρτα, να βοηθούσα στην πληρωμή αυτών που εισέρχονταν. Στις αντίθετες διαδρομές στη λεωφόρο τα αυτοκίνητα με τετραγώνιζαν με τα φανάρια τους πριν εξαφανιστούν το ένα πίσω από το άλλο στη νυχτερινή ζωή της βραδιάς της παρασκευής. Δεν έκανε πολύ κρύο. Η ώρα ήταν 21:30. Οι πρώτοι φοιτητές έρχονταν σιγά σιγά, είκοσι χρονών λαμποκοπούσαν επρόκειτο να πιουν το αμάρο με το οποίο ξεκινούσαν τη βραδιά τους, τριαντάχρονοι με την φιλενάδα τους αναποφάσιστοι ακόμη για το τι θα κάνουν στη συνέχεια. Κανονικοί άνθρωποι που ζούσαν τις ζωές τους. Σαν εμένα. Sms. «Πυροβολισμοί στο Παρίσι. Πανικός. Εκρήξεις στο Stade de France”. Ήταν δέκα παρά τέταρτο. Κοίταξα το corso Regina Margherita. Κατάλαβα αμέσως. Πώς μπόρεσαν να τολμήσουν; Έμεινα σιωπηλός. Κοίταξα τα αυτοκίνητα που συνέχιζαν να περνούν. Ένα ντόμινο του οποίου δεν υποψιαζόμουν την ύπαρξη είχε αρχίσει να καταρρέει στην Ουτρέχτη όταν το Κορίτσι της Βόρειας Αφρικής είπε την λέξη «Cizre». Κάποιος άνοιξε την πόρτα του κοινωνικού κέντρου πίσω μου. Η Βαλέρια και οι άλλοι έπεσαν στο έδαφος, μέσα στις ριπές του Bataclan.

https://www.infoaut.org/culture/hevalen-perche-sono-andato-a-combattere-l-isis-in-siria

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Οι τελευταίες ημέρες του διοικητή Ernesto “Che” Guevara

1772 visualizzazioni

Ο αργεντίνος αντάρτης , ήρωας της κουβανικής Επανάστασης, βρήκε το θάνατο μέσα στα βολιβιανά βουνά ακριβώς πενήντα χρόνια πριν. Ας ξαναζήσουμε μαζί τςι τελευταίες μέρες του

“Οι ήρωες είναι όλοι τους όμορφοι και νέοι”

Francesco Guccini, La Locomotiva

Ernesto Guevara De La Serna, αποκαλούμενος “Che”. Ένας άνδρας που σημάδεψε στην ιστορία του Χίλια Εννιακόσια ακολουθώντας ένα ιδανικό το οποίο σύμφωνα με αυτόν ήταν σε θέση να ελευθερώσει την ανθρωπότητα από την φτώχεια και την ταλαιπωρία, τα βάσανα: τον κομουνισμό. Και όπως αυτός, πολλοί άλλου πίστεψαν και άλλοι πολλοί ακόμη πιστεύουν σε αυτόν. Στις προσδοκίες του, δεδομένης της κεντρικής της θέσης στο γεωγραφικό πλαίσιο της Νότιας Αμερικής, η Βολιβία θα εξυπηρετούσε τέλεια σαν πυρήνας της πιθανής ηπειρωτικής επανάστασης . Αλλά λάθη τακτικής και απροσδόκητα διαφορετικού τύπου δεν επέτρεψαν να ευοδωθεί αυτό το σχέδιο , Ma errori tattici e imprevisti di diverso tipo non permisero di portare avanti questo progetto.

Στη συνέχεια θα μιλήσουμε για γεγονότα που έλαβαν χώρα στη περιοχή της Vallegrande ανάμεσα στις 8 και στις 10 oκτωβρίου 1967: ακριβώς πενήντα χρόνια νωρίτερα.

 

Quebrada del Churo

Βουνά στην επαρχία της Vallegrande, διαμέρισμα της Santa Cruz, κοντά στο χωριό της La Higuera. Στη μέση από αυτά, η χαράδρα del Churo. 

Κατά μήκος αυτού του μονοπατιού μέσα απ’ τα βουνά, οι αντάρτες που οδηγούσε ο Che έδωσαν μια μάχη με τους βολιβιανούς στρατιώτες: είναι η Quebrada del Churo

Ένα στη μέση του βουνού. Εδώ οι αντάρτες που οδηγούσε ο Ernesto Guevara, ο οποίος σε αυτή την περίπτωση είχε πάρει το όνομα μάχης  “Ramón”, προχωρούσαν με κατεύθυνση τον βορά, προς την πόλη που δίνει το όνομα της στην επαρχία όπου έλαβε χώρα αυτή η ιστορία, Vallegrande. Προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την ενέδρα που τους είχε στήσει ο βολιβιανός στρατός, εκπαιδευμένος μήνες πριν από απεσταλμένους της Cia για την περίσταση. Μα συνελήφθησαν ή σκοτώθηκαν όλοι.

Μετά από μια μάχη σχεδόν δυο ωρών, όπου από τους 17 μαχητές στις γραμμές των ανταρτών το μεγαλύτερο μέρος σκοτώνεται ή καταφέρνει να διαφύγει, ο Che και άλλοι δυο σύντροφοι του αναγκάζονται να βγουν από την quebrada del Churo και να καταφύγουν σε ένα ξέφωτο. Εδώ συλλαμβάνονται από τον βολιβιανό στρατό.

Πριν ένα χρόνο περίπου, με προτροπή των αγροτών που ζουν στην περιοχή, χτίστηκε εδώ μια μικρή πλατεία στη μνήμη του γεγονότος.

La Higuera

Μετά μια ώρα περίπου ο στρατός με τους αιχμαλώτους έφτασαν στο χωριό που βρίσκονταν εκεί κοντά της  La Higuera. Οι αντάρτες που οδηγούνταν από τον  Che είχαν ήδη περάσει από εκεί μια μέρα πριν, για να συνεχίσουν προς την quebrada del Churo.

Είσοδος του χωριού της La Higuera.

Ένα πραγματικά μικρό κατοικημένο κέντρο: κατοικούν 16 οικογένειες, μα εκείνη την εποχή που γίνονταν τα γεγονότα για τα οποία μιλούμε ζούσαν  50.

Ο Che και οι άλλοι δυο αντάρτες φυλακίστηκαν στο σχολείο του χωριού. Μετά από μιαν ημέρα από την La Paz φθάνει μια διαταγή από τον τότε πρόεδρο της χώρας  René Barrientos: οι τρεις πρέπει να θανατωθούν. Είναι η 9 οκτωβρίου 1967.

Σήμερα το παλιό σχολείο είναι ένα μουσείο όπου διηγούνται για όλη την επιχείρηση του Che, γεμάτο αφιερώματα στον αργεντίνο αντάρτη.

Το Δημοτικό Μουσείο “La Higuera”. Κάποτε ήταν το σχολείο του χωριού, κι εδώ φυλακίστηκε ο Che με τους άλλους δυο συντρόφους μαζί του.

Κοντά στο μουσείο υπάρχει η κύρια της La Higuera. Κυριαρχεί η σκηνή, κυρίως, το μεγάλη προτομή του Che.

PΚεντρική πλατεία της. Στο βάθος, η προτομή του Τσε

η προτομή του Τσε στην La Higuera. “Το παράδειγμα σου φωτίζει τη νέα ημέρα” είναι γραμμένο εδώ κάτω.

Άλλος ενδιαφέρον τόπος που βρίσκεται στην La Higuera είναι το Σπίτι του Τηλεγραφητή, ήταν κάποτε το μέρος απ’ όπου στέλνονταν και όπου έφταναν τα τηλεγραφήματα σε αυτό το χωριό. Σήμερα πλέον δεν υπάρχει τηλεγραφητής στην La Higuera. Τα κτίρια του Οίκου αποκτήθηκαν από έναν γάλλο φωτογράφο, τον Juan Lebras, 13 χρόνια πριν, ο οποίος έφτιαξε εκεί ένα ξενώνα.

Είσοδος Casa del Telegrafista.

 

Vallegrande

Το σώμα του Guevara και εκείνα των δυο συντρόφων του ακόμη ζεστά μεταφέρονται στην Vallegrande, πρωτεύουσα της επαρχίας του διαμερίσματος τηςi Santa Cruz που φέρει το ίδιο όνομα. Η κυβέρνηση έχει την πρόθεση να τους εκθέσει σε δημόσια θέα για να δείξει στον κόσμο πως η επανάσταση απέτυχε, κι έτσι θα γίνει στις 10 οκτωβρίου  1967.

Η Vallegrande βρίσκεται περίπου 5 ώρες με το αυτοκίνητο από την Santa Cruz de la Sierra, πρωτεύουσα του διαμερίσματος της Santa Cruz και οικονομικό κέντρο της  Bolivia. Είναι ένα τακτοποιημένο χωριουδάκι, με σαφή αποικιακή οργάνωση.

Το πιο σημαντικό νοσοκομείο, το Señor de Malta, φιλοξένησε το σώμα του Che μέσα στο πλυντήριο όπου γίνονταν η μπουγάδα. Αυτή τη στιγμή το νοσοκομείο βρίσκεται κανονικά σε λειτουργία.

Eξωτερική όψη του νοσοκομείου Señor de Malta.

Το πτώμα του Guevara καθαρίστηκε πριν το εμφανίσουν πιθανότατα για να είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται περί αυτού, του πιστού συντρόφου του Fidel Castro, που σκοτώθηκε από τον βολιβιανό στρατό. Αυτή η δομή δεν έχει άλλη λειτουργία σήμερα παρά μόνον τουριστική.

Πλυντήριο “Ernesto Guevara”.

Το σώμα του Τσε ήταν ξαπλωμένο στο ντους μέσα σε αυτό το κτίριο για την δημόσια έκθεση. Ένα πλήθος ανθρώπων στήθηκε στην ουρά για να τον δει, φωτογράφοι απ’ όλο τον κόσμο ήρθαν σε αυτόν εδώ τον τόπο για να τον αποθανατίσουν.

Το  σώμα του Che εκτίθεται από τους βολιβιανούς στρατιωτικούς στην Vallegrande. (Foto: Presencia, 12/10/67)

Η κυβέρνηση αποφάσισε στη συνέχεια να θάψει τα σώματα, μα δίχως να αποκαλύψει ακριβώς το που. Τα χέρια του Τσε αντιθέτως κόπηκαν και στάλθηκαν στην  La Paz για την οριστική ταυτοποίηση, αν και ελάχιστες ήταν οι αμφιβολίες για το γεγονός πως ο άνδρας που βρίσκονταν ξαπλωμένος στο πλυντήριο της Vallegrande μπορούσε να είναι άλλος από τον ήρωα της κουβανικής επανάστασης. Ζητήθηκαν τα δακτυλικά αποτυπώματα από την Αργεντινή, η οποία αποφάσισε να συνεργαστεί με τους βολιβιανούς σε αυτό το θέμα, παραδίδοντας τους εκείνα που είχε ο  στρατός της , consegnando quelle in possesso del suo esercito.

Μια υπόθεση, εκείνη της ανεύρεσης του πτώματος του Τσε και των φίλων του, για την οποίαν θα μιλήσουμε σε λίγο, όταν θα σας μεταφέρουμε στον τόπο όπου έγινε αυτό.

Άλλος τόπος μεγάλου ενδιαφέροντος στην πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το μαυσωλείο που είναι αφιερωμένο σε άλλους αντάρτες που για έναν ή για άλλον λόγο χωρίστηκαν από τον Τσε και έχασαν τη ζωή τους στην μάχη. Το μαυσωλείο στήθηκε στον τόπο όπου, το  1997, βρέθηκαν τα σώματα, που σήμερα είναι θαμμένα μαζί με εκείνο του Che στο  μαυσωλείο της Σάντα Κλάρα στην Κούβα αφιερωμένο στον αργεντινό επαναστάτη,  mausoleo di Santa Clara a Cuba dedicato al rivoluzionario argentino.

Εσωτερικό του μαυσωλείου “Fosa de guerrilleros”

 

Στη Vallegrande δημιουργήθηκε επίσης ένα πολιτιστικό κέντρο προς τιμή του Che και των συντρόφων του στον ανταρτοπόλεμο.

Στα δεξιά, είσοδος του μουσείου αφιερωμένου στον Τσε. Στα δεξιά, το μανιφέστο του προγράμματος, “Evo Cumple”, που πιστοποιεί την κρατική χρηματοδότηση: απεικονίζεται ο παρόν Πρόεδρος της Bolivia, Evo Morales.

Μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα δυο είναι οι σημαντικές δομές : το μουσείο το αφιερωμένο στην εξεγερτική περιπέτεια και το μαυσωλείο που οικοδομήθηκε στο ίδιο σημείο όπου βρέθηκαν τα σώματα του Τσε και των άλλων συντρόφων του. SΥπάρχουν και άλλες αίθουσες, που αυτή την στιγμή είναι κενές όμως.

Εσωτερικό του μουσείου. Υπάρχουν τραπέζια με φωτογραφίες από το αντάρτικο και διάφορες άλλες φωτογραφίες. Η στρατιωτική στολή που φαίνεται στο κέντρο είναι μια αναπαραγωγή εκείνης του Τσε. Στην άλλη θήκη είναι παρούσα μια αναπαραγωγή του Ημερολογίου που έγραφε ο Γκεβάρα στην διάρκεια του αντάρτικου.

Το πτώμα του Ernesto Guevara βρέθηκε στο μικρό αεροδρόμιο της Vallegrande μαζί με εκείνα άλλων έξι συντρόφων του τον ιούνιο του 1997. Οι έρευνες ξεκίνησαν όταν ένας από τους στρατηγούς του βολιβιανού στρατού που πήρε μέρος στην αποστολή που κατάφερε να σβήσει την αντάρτικη προσπάθεια έκανε αποκαλύψεις σε έναν βιογράφο του Τσε τον  Jon Lee Anderson. Οπότε αιτήθηκε στην βολιβιανή κυβέρνηση (που τότε οδηγούνταν από τον φιλοαμερικανό  Gonzalo Sanchez de Lozada) να εξουσιοδοτήσει τις ανασκαφές για να βρεθεί το σώμα. Ο Che και οι σύντροφοι του τελικά βρέθηκαν ακριβώς κάτω από εκείνη την πίστα, και μαζί με αυτόν και τα σώματα άλλων ανταρτών.

Από το σώμα έλειπαν τα χέρια,  le mani, που μέσα από μια διαδρομή πολύ πλάγια έφτασαν τελικά στην κουβανική κυβέρνηση, che attraverso un percorso molto tortuoso sono infine giunte al governo cubano, που τα έλαβε πίσω χάρη σε κάποιους βολιβιανούς αξιωματικούς.

Σήμερα αποφασίστηκε να μετακινηθεί η πίστα προσγείωσης για να φτιαχτεί, στο ίδιο σημείο, ένα μαυσωλείο το οποίο να θυμίζει την εύρεση.

Πρώην πίστα προσγείωσης της Vallegrande, σήμερα τόπος όπου στήθηκε στο μαυσωλείο που θυμίζει την εύρεση του σώματος του Τσε.

Mαυσωλείο προς τιμήν του  Ernesto “Che Guevara” που ανεγέρθη στον τόπο όπου βρέθηκε το πτώμα. Στην είσοδο υπάρχουν δυο πινακίδες προς τιμή του: μια από την κουβανική κυβέρνηση και μια από την πρώην πρόεδρο της αργεντινής  Cristina de Kirchner.

Εσωτερικά του μαυσωλείου. Περιέχει: επιτύμβιους αφιερωμένους στον Guevara και στους άλλους συντρόφους που βρέθηκαν μαζί του, ένα μωσαϊκό που αντιπροσωπεύει όλους τους εκπροσώπους του αντάρτικου και μια συλλογή ιστορικών φωτογραφιών.

Ακριβώς στο σημείο όπου βρέθηκαν τα σώματα, έχουν τοποθετηθεί αυτές οι επιτύμβιες στήλες. Κάτω αριστερά, η αφιερωμένη στον Che.

Στήλη προς τιμήν του Ernesto Guevara de la Serna λεγομένου “Che”, που βρίσκεται στο ίδιο σημείο όπου βρέθηκε το πτώμα του.

http://contropiano.org/news/internazionale-news/2017/10/09/gli-ultimi-giorni-del-comandante-ernesto-guevara-096477