μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ανοικτή επιστολή της οικογένειας του Orso σχετικά με την τουρκική εισβολή στη Rojava

Ανοικτή επιστολή προς τους πολίτες

Lettera aperta della famiglia di Orso in merito all’invasione turca del Rojava

Ο Lorenzo, γιος και αδελφός μας, πέθανε στις 18 μαρτίου 2019 στη Ροζάβα μαχόμενος στο πλευρό των κούρδων και των συνοσπονδιακών δυνάμεων της Συρίας εναντίον του ISIS και των τελευταίων υπολειμμάτων του χαλιφάτου.

Η ιστορία του, η ιστορία ενός νεαρού άνδρα που ξεκινώντας από το Rifredi, γειτονιά στη Φλωρεντία, αποφάσισε να αφήσει τα πάντα, την πόλη του, σπίτι, εργασία, οικογένεια, φίλους για να στηρίξει τον κουρδικό λαό σε αυτόν τον αγώνα συγκίνησε πολλούς ανθρώπους.

Σας γράφουμε για να σας ρωτήσουμε: θέλετε να εγκαταλείψετε αυτούς που πολέμησαν το Isis;

Ο Lorenzo αναγνωρίστηκε ως ένα παράδειγμα διεθνιστή και αντιφασίστα παρτιζάνου, ο οποίος επέλεξε πραγματικά σε ποια πλευρά να σταθεί και να υποστηρίξει πηγαίνοντας να πολεμήσει εκεί που υπήρχε ανάγκη να αγωνιστούμε για την εξάλειψη του φασισμού που στις περιοχές εκείνες εδραιώνονταν υπό τις μορφές του Isis και των δυνάμεων που το υποστηρίζουν.

Μέσα από την επιλογή της ζωής και του θανάτου του έδωσε σε πολλούς τη δυνατότητα να μάθουν για την πραγματικότητα που χτίζεται στην Ροζάβα, στο βορειοανατολικό τμήμα της Συρίας, όπου η δημοκρατία που γεννιέται από κάτω, βασισμένη στον σεβασμό της κοινωνικής και πολιτιστικής πολυμορφίας και διαφορετικότητας, για μια πραγματική ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, η αυτοδιαχείριση, η κοινωνική οικονομία γίνονται πραγματικότητα, επικρατούν.

Ίσως δεν το γνωρίζουν όλοι, αυτή η πραγματικότητα ονομάζεται Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός και είναι ένα κοινωνικό εργαστήρι που γεννιέται από τις ιδέες του Οτσαλάν, κούρδου ηγέτη του ΡΚΚ κρατουμένου εδώ και 25 χρόνια στις τουρκικές φυλακές, χωρίς τον παραμικρό σεβασμό των εγγυήσεων και των δικαιωμάτων του. Είναι ένα παράδειγμα συνύπαρξης μεταξύ των λαών και ως εκ τούτου φέρνει την ειρήνη και την ασφάλεια σε έναν κοινωνικό χώρο που είναι τόσο ασταθής και ταραγμένος, αναστατωμένος από επιθέσεις, συγκρούσεις σφαγές…

Τώρα αυτή η πραγματικότητα, που χτίστηκε με το αίμα περισσότερων από 11.000 κούρδων και 36 διεθνών εθελοντών, απειλείται και θα μπορούσε να καταστραφεί.

Ο τουρκικός στρατός και οι παραστρατιωτικές ομάδες που υποστηρίζει ο Ερντογάν στην περιοχή – οι οποίες δεν είναι παρά ένας άλλος τρόπος με τον οποίο το ISIS προσπαθεί να επαναληφθεί – προετοιμάζονται να επιτεθούν στην Ροζάβα για να εξαλείψουν την κουρδική επανάσταση και όλο εκείνο που αντιπροσωπεύει.

Αυτή η τουρκική στρατιωτική επιθετικότητα μπορεί ακόμα να σταματήσει, εάν υπάρξει μια γενική κινητοποίηση.

Σας ρωτάμε: αν κλάψαμε για τον Lorenzo αναγνωρίζοντας την ομορφιά της χειρονομίας του πραγματικά δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι για να αποτρέψουμε αυτό τον νέο πόλεμο;

Έχουμε ακόμη θέληση να βγούμε στους δρόμους, να διαμαρτυρηθούμε, να φωνάξουμε την αγανάκτηση μας την οργή και το θυμό μας επισημαίνοντας τους εντολείς και τo φταίξιμο, δείχνοντας την επιθυμία μας για έναν πιο δίκαιο και ανθρώπινο κόσμο;

Θα λάβει θέση η ιταλική κυβέρνηση; Και η Περιφέρεια της Τοσκάνης; Και ο δήμος της Φλωρεντίας;

Όλα χρειάζονται για να σταματήσει αυτή η επιθετικότητα και είναι απαραίτητο τώρα.

Ο Lorenzo πολέμησε στην Afrin το 2018, όπου υπήρξαν χιλιάδες οι θάνατοι που προκλήθηκαν από την τουρκική εισβολή: θέλουμε να συνεχίσουμε να στηρίζουμε τον Ερντογάν, τον τουρκικό στρατό και το Isis σε αυτό τον άδικο πόλεμο παρέχοντας όπλα με τα εργοστάσια μας και χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να μην ανοίξει ο βαλκανικός διάδρομος στους μετανάστες ;

Πολλοί έκλαψαν για τον μαχητή Lorenzo-Orso Tekoser, επλήγησαν από το θάνατό του, αλλά τώρα θα μπορούσε να πεθάνει και πάλι και μαζί του τόσοι πολλοί νεαροί κούρδοι και άλλοι λαοί που ζουν στη Rojava.

Ας μην τον αφήσουμε να πεθάνει ξανά, κάνοντας να πεθαίνουν τα ιδανικά και ο σκοπός για τον οποίο θυσιάστηκε.

Ο Lorenzo μας έδειξε ότι κανένας σκοπός δεν είναι τόσο μακρινός και τόσο ξένος στη ζωή μας και ότι είναι συχνά θέμα επιλογής.

Alessandro, Annalisa και Chiara Orsetti

 

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/lettera-aperta-della-famiglia-di-orso-in-merito-all-invasione-turca-del-rojava

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ένα συγκινητικό βίντεο από την κινητοποίηση για το ΚΕΘΕΑ

Μπορεί κάποιος να δει το βίντεο που παραθέτουμε -το απαλλοτριώσαμε από χρήστη του twitter- και να μην συγκινηθεί, αλλά και ταυτόχρονα να μην οργιστεί με την κυβερνητική απόφαση που στρέφεται ενάντια στο ΚΕΘΕΑ  και στην προσπάθεια απεξάρτηση χιλιάδων εξαρτημένων από τα ναρκωτικά;

Η τεράστια συμμετοχή του κόσμου αλλά και ο δυναμισμός της συγκέντρωσης ενάντια στην κατάργηση του αυτοδιοίκητου για το ΚΕΘΕΑ ήταν κάτι το εντυπωσιακό.

«Αντισυνταγματικά, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου,  επεμβαίνει στον τρόπο διοίκησης και λειτουργίας ενός νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου που υπηρετεί έναν πολύ ευαίσθητο κοινωνικό χώρο.
Η Πράξη υπονομεύει πλήρως το έργο του ΚΕΘΕΑ, αφού συγχρόνως καταργεί την αποστολή του, τον σκοπό του και τη δυνατότητά του για ίδρυση νέων μονάδων!» τόνιζε σε περασμένη ανακοίνωση του το ΚΕΘΕΑ.

Γι’ αυτό και σήμερα ήταν εκατοντάδες οι πολίτες που συγκεντρώθηκαν σε μια διαμαρτυρία με παλμό αλλά και συγκίνηση, από τις παρεμβάσεις θεραπευόμενων ατόμων, έξω από το υπουργείο Υγείας.

Νομίζουμε ότι βλέποντας κανείς το παρακάτω βίντεο σχηματίζει μια ολοκληρωμένη εικόνα για την εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης και σ’ αυτό τον τομέα.

 

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2019 | 6:12 μ.μ.

https://tsak-giorgis.blogspot.com/2019/10/blog-post_91.html

 

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Μάθε μου μπάτσε γράμματα

πηγή: https://ioanniskatsilabros.gr/

του Γιάννη Κατσιλάμπρου

«Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή.» (Βίκτωρ Ουγκώ)

Μία διαχρονική υπέροχη διαπίστωση, που δυστυχώς αδυνατεί να επαληθευτεί σε μία Ελλάδα που αυτοθέλητα επιμένει να παραμένει έγκλειστη, στη φυλακή του χουντικού τρίπτυχου «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια».

Και πώς αλήθεια να δραπετεύσει;

Οπισθοδρομικές εκπαιδευτικές νοοτροπίες και δάσκαλοι (με ελάχιστες φωτεινότατες εξαιρέσεις) γεννημένοι μέσα στην παρακμιακή κοινωνική φυλακή και μέσω αυτής.

Πλήρως περιορισμένοι και απαξιωμένοι.

Ευνούχοι.

Μελετάω τις βάσεις των σχολών για το 2019 και τα απαιτούμενα ανά περίπτωση μόρια.

Έχουμε και λέμε: Εντυπωσιακά υψηλή είναι η απαιτούμενη βαθμολογία για όλες τις σχολές ένστολων αξιωματικών (18.000 μόρια και πάνω), αλλά και για τις Αστυνομικές Σχολές (16.550 μόρια). Την ίδια στιγμή, για την Φιλολογία Αθήνας χρειάζονται 14.682 μόρια και για το Παιδαγωγικό Δευτεροβάθμιας 13.339.

Γιατί άραγε;

Η συνήθης απάντηση και η πρώτη εξήγηση που μπορεί να συναντήσει κανείς είναι μεν λογική, αλλά ανεπαρκής καθότι μερική. Ασφαλώς και η δυνατότητα μελλοντικής επαγγελματικής αποκατάστασης είναι επόμενο και κατανοητό να παίζει βασικό ρόλο κατά την επιλογή της σειράς των πιθανών σχολών ενός εφήβου. Μα αφενός αυτό είναι ένα μη ικανό από μόνο του κριτήριο για να αποφασίσει ένας άνθρωπος τον χώρο, τον τρόπο και πρώτιστα τον Λόγο στον οποίο θέλει να περάσει και να αφιερώσει τη μισή του ζωή και αφετέρου, μια τέτοια αφετηρία ζωής εγείρει σοβαρότατα ερωτήματα και αμφιβολίες για την κοινωνική μας ποιότητα σε επίπεδα ανθρώπινων αξιών. Αποκαλύπτεται η συνολική μας ανοχή και κατά συνέπεια συνυπευθυνότητα σχετικά με την προκλητική πολιτική αδιαφορία παροχών στις ατομικές και ομαδικές ψυχικές και πνευματικές υπαρξιακές πλευρές μας. Πως είναι δυνατόν στο σημερινό θεωρητικά ανώτερο κοινωνικοπολιτικό στάδιο οι συνεχιστές της παλιάς βασιλικής φρουράς (οι τωρινοί ένστολοι) να χαίρουν υψηλότερης αμοιβής και εκτίμησης από τους φρουρούς του πνεύματος και της ψυχής;

Η βασική εξήγηση του προβλήματος βρίσκεται στο ότι η ελληνική κοινωνία ουσιαστικά δεν πέρασε ποτέ στην αστική κουλτούρα. Συγκεντρώθηκε άτακτα στα αστικά κέντρα χωρίς να αποκτήσει την αναγκαία κοινωνική μόρφωση. Ο Έλληνας μπήκε στο ρόλο του αστού χωρίς να γίνει αστός. Μιμήθηκε απλώς την πράξη του γαλλικού διαφωτισμού χωρίς όμως να τον υιοθετήσει. Στην δική του πράξη έμεινε στο σκοτάδι και εκεί είναι ακόμα. Από το Παρίσι κράτησε μόνο τη Galeries Lafayette και την κορούλα του Λεπέν… Ούτε λόγος για το υπέροχο Καντιανό αξίωμα Supere Aude («Τόλμα τη γνώση»).

Από το δίκαιο του τσιφλικά και του φιλότουρκου, άρον-άρον στο άνευ προσαρμογής δυτικό σύστημα και σύνταγμα που εγκατέστησε ο Καποδίστριας.

Από τις υπαίθριες τουαλέτες του χωριάτικου σπιτιού, άρον-άρον στα διαμερίσματα- κελιά των ασχημόμορφων πολυκατοικιών, που τόσο προκλητικά επέτρεψαν οι πολιτισμένες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης (και ειδικά του «εθνάρχη» Καραμανλή) να κατασπαράξουν με αντιπαροχή το πολιτισμένο και το κάθε λογής εύμορφο.

Ομοίως και στην εκπαίδευση: Ο δάσκαλος της πόλης δεν οδηγήθηκε και ούτε οδηγεί στο φως. Παραμένει στο σκοτάδι του «πατρίς – θρησκεία»… Ούτε λόγος για φωτισμένους εκπαιδευτικούς και μεταρρυθμιστές, όπως ο Σελεστέν Φρενέ, που οραματίστηκε και δημιούργησε πρότυπα σχολεία (τα οποία λειτουργούν και σήμερα), εφαρμόζοντας παιδαγωγικές τεχνικές που βασίζονταν και προωθούσαν την ελεύθερη έκφραση των παιδιών.

Όχι, ο Έλλην αστός δεν μπήκε στον κόπο να μορφωθεί και να εξελίχθη. Πήρε τον δάσκαλο από το υψηλό σημείο που τον είχε στο χωριό του (τότε που τουλάχιστον τον σέβονταν, αν και επίσης τον χάλαγε, βάζοντάς τον να κάθεται σε ξεχωριστό τραπέζι, παρέα με τον δήμαρχο και τον παπά) και άρον-άρον τον υποβίβασε σε δασκαλάκο. Μέσα από ολοένα χαμηλότερες μορφωτικές παροχές, κίνητρα και αποδοχές, αλλά και στη συνέχεια μέσα από αυτοκαταστροφικές κλαδικές μιζέριες, το εκπαιδευτικό λειτούργημα απαξιώθηκε πλήρως, από την κοινωνία και το χειρότερο, από τους ίδιους τους λειτουργούς.

Και να ‘μαστε τώρα μπροστά στα θλιβερά δεδομένα:

Η αλήθεια είναι πως πλέον η κοινωνία δεν θέλει να έχει ποιοτικούς δασκάλους. Δεν τους έχει ανάγκη. Δεν τους χρειάζεται πια. Άλλωστε θα της ήταν επικίνδυνοι. Το πολιτικό σύστημα και η εκκλησία αρέσκονται να έχουν τη μάζα υπνωτισμένη στο σκοτάδι της άγνοιας, μακριά από τον διαφωτισμό και την τόλμη της γνώσης. Μα και ακόμα περισσότερο: ένας πατέρας προτιμά να δει το παιδί του συμβιβασμένο και προσαρμοσμένο, παρά αφυπνισμένο. Δεν θέλει ούτε αποτολμά καν να σκεφτεί πως ο ίδιος έζησε τη ζωή του με τα μάτια κλειστά. Κι ύστερα, «τι να τον κάνουμε τον δάσκαλο; Γιατί να μας φωτίσει; Σάμπως θα μας βρει δουλειά; Όχι, όχι, δεν είναι καιρός για χαζοεπαναστάτες. Καλύτερα ο ευνούχος μπέιμπι-σίτερ με τα βρεμένα σπίρτα. Δασκαλάκος και πάλι δασκαλάκος.»

Κι εδώ είναι η διαφορά μας με τη Γαλλία, διότι παρότι κι εκεί οι φανατικοί της πατρίδος και της θρησκείας κυνήγησαν με επιμονή τον Φρενέ και τους άλλους μεταρρυθμιστές, τελικά το υγιές και μορφωμένο σώμα της κοινωνίας τους έδωσε το δικαίωμα ύπαρξης (απόδειξη ότι μέχρι και σήμερα υπάρχουν τα σχολεία Φρενέ), δίνοντας ταυτόχρονα στον εαυτό του την αξιοπρέπεια του ψυχικού και πνευματικού ευ ζην. Δυστυχώς, παρά τις εκάστοτε φανταχτερές – δήθεν εκσυγχρονιστικές πολιτικές εξαγγελίες, αλλά και τις ελάχιστες μεμονωμένες πραγματικές φωτεινές εξαιρέσεις, ακόμα και σήμερα, στη δική μας ελληνική πράξη δεν παρατηρούμε απλώς μία διαφορά ταχύτητας στην υιοθέτηση των προοδευτικών εκπαιδευτικών τάσεων, αλλά μία αντίθετη στάση. Οι επιλογές των πολιτικών μας αρχηγών αντιστέκονται σθεναρά στην βασική ελπίδα μίας κοινωνίας, που είναι η παροχή υγιούς παιδείας. Ξεκάθαρα και προκλητικά αντιτάσσονται στην πρόοδο και στην ανύψωση. Πώς να το κάνουμε, δεν είναι δυνατόν σε όλον τον κόσμο η παιδεία να έχει διαχωριστεί από τη θρησκεία και στη χώρα μας να κάνουμε ένα βήμα μπρος και τρία πίσω… (Παρενθετικά, αξίζει να σημειωθεί η πρόσφατη απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την οποία κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι προσπάθειες της προηγούμενης κυβέρνησης να απελευθερωθεί η παιδεία από τον κλήρο. Αξιοσημείωτη, οπισθοδρομική και δυστυχώς ενδεικτική είναι και η μεσαιωνική αιτιολόγηση αυτής της απόφασης, κατά την οποία οι εκπαιδευτικές στοχοθετήσεις οφείλουν «να αποβλέπουν στην ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης». Πως είναι δυνατόν να παρακάμπτουμε προκλητικά την επιστήμη και να συνεχίζουμε να ασπαζόμαστε το χέρι του ρασοφόρου; Πως είναι δυνατό να αφήνουμε το μέλλον των παιδιών στην κρίση αμόρφωτων ανθρώπων; Πως είναι δυνατό να οραματιζόμαστε το μέλλον επιλέγοντας -ή αποδεχόμενοι τις επιλογές των «εκπροσώπων μας»- να παραμένουμε στο μεσαίωνα;)

Η σειρά κατάταξης των σχολών και ειδικότερα των αστυνομικών και των παιδαγωγικών – φιλολογικών αντιστοιχεί πλήρως στην εκτίμηση του μέσου έλληνα απέναντι στα δύο επαγγέλματα (δυστυχώς ελάχιστα μπορούμε πια να αναφερθούμε σε λειτουργήματα). Ο μπάτσος είναι ανώτερος από τον δάσκαλο. Είπαμε, ο πατέρας προτιμάει τον γιο του μπάτσο. Μόνο προβλήματα θα του φέρει ο δάσκαλος. Ο μπάτσος θα τον σώσει. Όντας μέρος του συστήματος θα τον ξελασπώσει. Θα περάσει τη ζωή του στην ευκολία, την ασφάλεια και βεβαίως την εύνοια της σύγχρονης διευρυμένης βασιλικής αυλής και παρότι θα αυτοαποκαλείται αστός, σε συναντήσεις με φίλους και γνωστούς, με μία χωριάτικη χοντροκομμένη αναίδεια θα περηφανεύεται κιόλας.

Και μην ξεχνάτε να είστε φίλοι του «κι αν έχετε καμία κλήση, πείτε μου να σας τη σβήσει.»

Μα είναι τόσο λάθος ο δρόμος που έχουμε πάρει…

Αν θυμηθούμε το μέσα μας, αν αντέξουμε κάποια μνήμη, θα δούμε πως μ’ αυτά και μ’ αυτά είναι ο άνθρωπος και το ανθρώπινο που έχουν σβήσει.

Είναι το κάθε παιδί και το παιδί μέσα μας που αφήνουμε να σβήσει.

(Κι εδώ επιβάλλεται μία ακόμα παρενθετική σκέψη – διευκρίνιση: Το ότι μας θλίβει και μας θίγει η χαμηλή βάση των φιλολογικών και των παιδαγωγικών σχολών δεν πρέπει να μας αποτρέπει από το να αναγνωρίσουμε πως είναι ωφέλιμο και σύμφωνο με την κοινωνική πρόοδο το να απαιτείται ο αστυνομικός να έχει ένα υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Θεωρητικά τουλάχιστον ένας περισσότερο μορφωμένος αστυνομικός είναι σε θέση να χειριστεί με καλύτερο τρόπο την εξουσία που του εμπιστεύεται το σύστημα. Στην πράξη βέβαια, η ποιότητα αυτή κάποιων μονάδων, που προσωπικά έχει τύχει να συναντήσω και να εκτιμήσω, δεν είναι ακόμα ικανή να αντιταχτεί απέναντι στην ομαδική μαγκιά που ορμώμενη δυναμικά από το παρελθόν μας έχει κάνει να λέμε τον αστυνόμο μπάτσο. Δυστυχώς, όταν μαζεύονται όλοι μαζί οι ένστολοι, για κάποιο λόγο συνήθως ξεχνούν τόσο τον άνθρωπο συμπολίτη τους, όσο και τον άνθρωπο μέσα τους.)

Η σειρά κατάταξης των σχολών είναι επίσης αντίστοιχη με τα εκλογικά αποτελέσματα και ποσοστά. Οι πολλοί προτιμούν την λογική της επαγγελματικής αποκατάστασης και του «αυλικού βολέματος», εντάσσοντας εαυτούς στις θλιβερές και τυφλές κομματικές στρατιές. Ελάχιστοι βλέπουν και ακόμα λιγότεροι τολμούν να υποστηρίξουν την αλήθεια, παραμένοντας αξιοκράτες. Οι ειλικρινείς προτάσεις που μιλούν για πρόοδο και διαφωτισμό δεν επιλέγονται. Υστερούν πάντα σε σχέση με εκείνες που μιλούν για την ύπνωση στην ασφάλεια μίας φυλακής. Μίας φυλακής που είναι αδύνατο να κλείσει όταν τα σχολεία που ανοίγουν, επανδρωμένα από δασκαλάκους, λειτουργούν στο σκοτάδι. Είναι τόσο λυπηρό και απαισιόδοξο… Η παιδεία είναι η μόνη ελπίδα αυτού του κόσμου και εμείς τη ναρκοθετούμε….

Είναι αυτοκτονικό.

Μεταστρέφοντας λοιπόν τα λόγια του Ουγκώ και προειδοποιώντας εαυτούς, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι «όταν το πραγματικό σχολείο κλείνει ανοίγει μία φυλακή».

Δυστυχώς, εμείς οι νεοέλληνες συνηθίζουμε να κρατάμε μόνο τη θεωρία της σοφίας των προγόνων μας και όχι να την κάνουμε πράξη. Τι κι αν ο Σοφοκλής μας είχε προειδοποιήσει δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν για τον ίδιο κίνδυνο, λέγοντας πως «όποιος αμελεί τις μούσες όταν είναι νέος, χάνει το παρελθόν και σκοτώνει το μέλλον»; Τι κι αν ο Πυθαγόρας έθετε ως βασικό θεμέλιο της κάθε πολιτείας την ανατροφή των νέων; Εμείς οι νεοβάρβαροι εφορμούμε αλαλάζοντας ενάντια στο μέλλον, δείχνοντας ασέβεια στη θεία αυτή πνευματική, ψυχική και κοινωνική τάξη και πρώτιστα στους εαυτούς μας. Παρόλα αυτά, παρότι η σημερινή ρεαλιστική εκτίμηση και πρόβλεψη της κατάστασης κάνει τα θεμέλια να φαίνονται αδύνατα, μη αφήνοντας πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, όποιος ασχολείται με την παιδεία και το μέλλον των παιδιών μας οφείλει να ψάχνει το φως -ή εν ανάγκη να το δημιουργεί- και να μην παύει να αγωνίζεται, κρατώντας άσβεστη την ελπίδα ανάκαμψης:

«Seamos realistas, pidamos lo imposible!»

(«Είμαστε ρεαλιστές, επιδιώκουμε το αδύνατο!». Ερνέστο Τσε Γκεβάρα)

Γι’ αυτό και το παρόν κείμενο είναι ωραίο να αντιπαρέλθει της άπνοιας των καιρών και να ολοκληρωθεί με τον ούριο άνεμο της αισιοδοξίας, αλλά και της τόλμης που αξίζει το κοινωνικό μας μέλλον, αλλά και το κάθε παιδί μας ξεχωριστά!

Ας μην τελειώσουμε λοιπόν με διατυπώσεις προβλημάτων, αλλά με ενδεικτικές προτάσεις.

Προτάσεις όχι απλώς θεωρητικές,

αλλά προτάσεις που έγιναν και γίνονται επιτυχής πράξη.

Οι βασικές λοιπόν έννοιες της παιδαγωγικής εργασίας (pédagogie du travail) του Φρενέ συνοψίζονται στα εξής:

  • οι μαθητές ενθαρρύνονται να μάθουν κατασκευάζοντας προϊόντα ή προσφέροντας υπηρεσίες.
  • Η μάθηση που βασίζεται στην δοκιμή και στο λάθος (tâtonnement expérimental).
  • Συνεργατική μάθηση (travail coopératif): οι μαθητές συνεργάζονται στην διαδικασία της παραγωγής.
  • Κέντρα ενδιαφέροντος (complexe d’intérêt): τα ενδιαφέροντα των παιδιών και η φυσική τους περιέργεια είναι τα σημεία εκκίνησης για μία διαδικασία μάθησης.
  • Η μέθοδος του περιβάλλοντος (méthode naturelle): αυθεντική μάθηση με την χρήση των πραγματικών εμπειριών των παιδιών.
  • Δημοκρατία: Όταν τα παιδιά διοικούν δημοκρατικά , μαθαίνουν να αναλαμβάνουν την ευθύνη για την εργασία τους και για ολόκληρη την κοινότητα.

Ο Φρενέ έμεινε στην ιστορία σαν ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται.

Ας το κάνουμε κι εμείς.

ΥΓΡ.1: Σε όλη αυτήν την προσπάθεια, ας μην ξεχνάμε την διαχρονική προτροπή του

Σιδηρόπουλου:

«Έχε το νου σου στον παιδί.

Υπερασπίσου το παιδί,

γιατί αν γλιτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα.»

Και ας μην απογοητευόμαστε. Ποτέ δεν είναι αργά. Διότι όπως έλεγε με αξιαγάπητο και ειλικρινή τρόπο ο Πάμπλο Πικάσο:

«Μου πήρε τέσσερα χρόνια να μάθω να ζωγραφίζω σαν τον Ραφαήλ και μια ολόκληρη ζωή να μάθω να ζωγραφίζω σαν παιδί.»

ΥΓΡ. 2: Η ταινία «Ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται» (Daniel Losset ,

2007) είναι μια από τις ταινίες που περιγράφουν γλαφυρά τη ζωή και το όραμα του Σελεστέν Φρενέ. Είναι διαθέσιμη στο: https://www.youtube.com/watch?v=lV5rfV3u-2U

ΥΓΡ.3: Πηγή πληροφοριών σχετικά με τις βάσεις εισαγωγής στις σχολές για το 2019

αποτέλεσε η επίσημη ιστοσελίδα aeitei.gr:

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ειδική επιτήρηση: Η Δαμόκλειος σπάθη αιωρείται ακόμη λίγο – Sorveglianza Speciale: La spada di Damocle penzola un altro po’

Από τον ιανουάριο του 2019 η εισαγγελία του Τορίνο προσπαθεί να εφαρμόσει ένα περιοριστικό μέτρο σε εκείνους που άφησαν την Ιταλία για να μεταβούν να πολεμήσουν το Isis και άλλες φονταμενταλιστικές ομάδες, και να υπερασπιστούν τον άμαχο πληθυσμό και τις κοινωνικές κατακτήσεις-επιτεύγματα στην επαναστατική περιοχή της Ροζάβα / βορείου Συρίας. Αυτή η υπόθεση δεν έχει ακόμη τελειώσει, και γι αυτό σας καλούμε να διαβάσετε τα ακόλουθα και να ενεργήσετε προς αλληλεγγύη μας.

Μιας και θα ήταν αδύνατο να μας κατηγορήσουμε για ένα έγκλημα, δεδομένου ότι αυτό που κάναμε δεν απαγορεύεται από την ιταλική νομοθεσία ή από το διεθνές δίκαιο, η εισαγγελέας Emanuela Pedrotta πρότεινε για εμάς ένα ειδικό μέτρο, που γεννήθηκε στην φασιστική εικοσαετία: την «ειδική επιτήρηση» που επιτρέπει να εκδιωχθεί ένα άτομο από την πόλη του, να περιοριστεί σε μιαν άλλη, να αναγκαστεί να παραμείνει στο σπίτι σε συγκεκριμένα χρονικά ωράρια, ακόμη και να στερηθεί του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και της δημόσιας έκφρασης χωρίς κατηγορίες και χωρίς δίκη, με βάση το απλό αστυνομικό «προαίσθημα» πως θα μπορούσε στο μέλλον να γίνει «κοινωνικά επικίνδυνο”.

Η πολιτική μάχη στην οποία πολλοί προχώρησαν για την ελευθερία μας και εναντίον αυτής της προσβολής ενάντια στη διεθνή φήμη των δυνάμεων της Μέσης Ανατολής και των διεθνών δυνάμεων που πολεμούν τον φονταμενταλισμό και στους πεσόντες αυτού του αγώνα – πρώτα απ ‘όλα του Lorenzo Orsetti, ο οποίος μας αφιέρωσε τις τελευταίες του δημόσιες παρεμβάσεις πριν πέσει στη μάχη κατά τη διάρκεια των αποφασιστικών επιθέσεων εναντίον του ισλαμικού Κράτους, επέτρεψε να επιτευχθεί τον ιούνιο μια απόφαση ευνοϊκή για τους διεθνείς μαχητές των Ypg: το ότι αγωνιστήκαμε με αυτές τις δυνάμεις, όντως, δεν μπορεί να θεωρηθεί για τους δικαστές λόγος κοινωνικής επικινδυνότητας.

Παρόλα αυτά, το συμβούλιο θέλησε μόνο δύο από εμάς να απαλλαγούμε από το Δαμόκλειο σπαθί αυτού του μέτρου (Jak και Davide, αλλά και για έναν ακόμη μαχητή από την Σαρδηνία που κατηγορήθηκε ξεχωριστά στο Cagliari, τον Luisi), αλλά να στείλει σε μια νέα ακρόαση, στις 15 οκτωβρίου, τους άλλους τρεις (Eddi, Jacopo και Paolo), για τους οποίους η ειδική επιτήρηση είναι ακόμη εξ ολοκλήρου πιθανή. Γιατί;

Οι δικαστές έγραψαν, ουσιαστικά, πως το ότι συμμετείχαμε στην επανάσταση της Ροζάβα δεν μπορούσε να δικαιολογήσει ένα τέτοιο μέτρο (το οποίο για μας είναι έτσι κι αλλιώς αδικαιολόγητο και δεν θα πρέπει ούτε καν να υπάρχει), ορισμένες συμπεριφορές που πραγματοποιήθηκαν στην Ιταλία από τους Eddi, Paolo και Jacopo στα δύο τελευταία χρόνια πρέπει να αναλυθούν και να αξιολογηθούν και πάλι.

Εν τω μεταξύ, για τι πράγμα μιλάμε: για μια παραμονή πρωτοχρονιάς μπροστά στη φυλακή, όσον αφορά τον Paolo, το 2018, και για μια μουσική συγκέντρωση μπροστά σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης για τον Jacopo και τον Eddi κατά την ίδια περίοδο. Στην πρώτη περίπτωση θέλαμε να καταθέσουμε την εγγύτητά μας στους κρατούμενους, που ζουν στις φυλακές οδυνηρές καταστάσεις- μίζερες, υπερπληθυσμό, κατάχρηση εξουσίας και αυτοκτονίες. στη δεύτερη, απαιτούσαμε από τους ιδιοκτήτες του μαγαζιού να πληρώσουν επιτέλους τον νεαρό μάγειρα που, όπως και πολλοί άλλοι εργαζόμενοι σήμερα, περίμενε χιλιάδες ευρώ σε καθυστερήσεις επί πολλούς μήνες, ενώ οι εργοδότες τραβούσαν τις selfie σε ακριβά παραθαλάσσια θέρετρα στο εξωτερικό.

Νομίζουμε ότι κανείς δεν μπορεί να αντιταχθεί σε τέτοιες δραστηριότητες. Είναι πολύ σοβαρό το γεγονός ότι η εισαγγελία έχει κινήσει μια ποινική δίωξη για τέτοιου είδους πράξεις, οι οποίες είναι πλήρως νόμιμες και εμπίπτουν στο δικαίωμα της διαδήλωσης και του λόγου, καθώς και στο καθήκον αλληλεγγύης και στον αγώνα για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης στην κοινωνία μας και στη χώρα μας. Αν είναι δυνατόν να καθιερώνεται ένα «προληπτικό» μέτρο (ιστορικά φασιστικό, να το θυμόμαστε): αλλά για τι πράγμα μιλάμε;

Εάν οι δικαστές δίναν δίκιο στη θεωρία της εισαγγελίας, σύμφωνα με την οποία οι Ypg είναι μια επικίνδυνη ή τρομοκρατική οργάνωση και διεθνείς εθελοντές άνθρωποι που θέλουν να βλάψουν την ευρωπαϊκή κοινωνία, θα δημιουργούνταν ένα πολύ σοβαρό προηγούμενο. Η αλληλεγγύη σας και οι προσπάθειες του Lorenzo εμπόδισαν αυτό να συμβεί.

Αλλά εάν τώρα, με έναν απαίσιο ελιγμό, το συμβούλιο θα πρέπει να στερήσει τους Eddi, Jacopo και Paolo από την προσωπική τους ελευθερία και κίνηση, και από την πολιτική τους ελευθερία, επειδή εκφράστηκαν μαζί με τόσους άλλους εναντίον της εκμετάλλευσης στην εργασία ή της υποβάθμισης της ανθρώπινης ύπαρξης που συμβαίνει καθημερινά στις φυλακές, το προηγούμενο θα ήταν ίσως λιγότερο σοβαρό από αυτό που συμβαίνει στη Συρία, αλλά ακόμη πιο σοβαρό σε σχέση με την πολιτική κατάσταση στην Ιταλία και την Ευρώπη. Ποιοι χώροι ελευθερίας θα απέμεναν στον καθένα μας; Ποιες δυνατότητες να δώσουμε ζωή στις κοινωνίες μας με την κριτική και την αλλαγή;

Γι ‘αυτόν τον λόγο όχι μόνο θέλουμε να επιβεβαιώσουμε ότι όποιος αγγίζει έναν από εμάς αγγίζει όλους, και αυτό ισχύει τόσο για τη φιλία με την συνομοσπονδιακή επανάσταση και τον αγώνα ενάντια στο Isis, όσο και για τις κοινωνικές και πολιτικές μάχες στην Ιταλία. αλλά και να σας καλέσω για άλλη μια φορά στην κινητοποίηση στις 15 οκτωβρίου, και στην περιφρούρηση που την ημέρα εκείνη θα διεξαχθεί μπροστά από το Δικαστήριο του Τορίνο στις 8.30 το πρωί.

Eddi
Davide
Jacopo
Jak
Luisi
Paolo

 

 

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/sorveglianza-speciale-la-spada-di-damocle-penzola-un-altro-po

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Βάστα γερά Γιώργο Καλαϊτζίδη

Αύριο το πρωί έχω την δίκη για μια ανάρτηση που είχα κάνει στο φεισμπουκ για την επίθεση του Ρουβίκωνα με μπογιές στον ΣΕΒ. Να θυμίσω πως μια από τις κατηγορίες είναι η ηθική αυτουργία για μια ανάρτηση που ανέβασα…μετά την συγκεκριμένη δράση. Εκκρεμεί επίσης δίωξη για άλλες τρεις αναρτήσεις που έχω κάνει, για το μακεδονικό συλλαλητήριο, για κάτι πυροβολισμούς στα Εξάρχεια και για ένα σούπερ μάρκετ που απέλυσε κόσμο. Τόση ελευθερία του λόγου δεν την αντέχω άλλο. Επίσης εκκρεμούν δίκες μου για:

1.Την συγκέντρωση στο υπουργείο Εξωτερικών.

2.Την μήνυση που μου έκανε η Χρυσή Αυγή για την παρέμβαση στο φασιστομάγαζο Bristol.

3.Την επίθεση στα διόδια του Κιάτου. (στα δικαστήρια Ναυπλίου).

4.Την κατάληψη της ισπανικής πρεσβείας.

5.Την επίθεση με μπογιές στο υπουργείο Εξωτερικών.

6.Την παρέμβαση στο κεντρικό δελτίο της ΕΡΤ.

7.Την παρέμβαση στον Ευαγγελισμό στον γιατρό Χαρίτο.

8.Την παρέμβαση στο σπίτι του γερμανού πρέσβη.

9.Την παρέμβαση στο πεντάγωνο.

10.Την επίθεση στην πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας.

11.Την παρέμβαση στο υπουργείο Οικονομικών.

12.Την παρέμβαση στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

13.Την παρέμβαση στο υπουργείο Εξωτερικών με την τσάντα.

14.Την επίθεση με μπογιές στην Βουλή (κακούργημα).

15.Για την παρουσία μου στο νοσοκομείο του ερυθρού σταυρού για τραυματία σύντροφο που τραμπουκίζονταν από μπάτσους. Αυτά.Καλό χειμώνα να έχουμε.

ΥΓ. Τις δίκες που έχω τις αναφέρω για να υπάρχει μια εικόνα για το τι γίνεται.Τις γράφω εδώ γιατί αλλιώς θα έκανα σπαμ στις ανακοινώσεις του Ιντιμίντια για δύο χρόνια και θα με έβριζε όλος ο κόσμος.

ΥΓ 2.Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων που αναφέρω οι δίκες στηρίζονται σε δήθεν αναγνωρίσεις από βιντεοληπτικό υλικό. Όχι σε συλλήψεις που πραγματοποιήθηκαν εκείνη την στιγμή.

Από το Βαθύ Κόκκινο