μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ενθυμούμενοι τον Orso, του Marco Ghelat ιταλού μαχόμενου των YPG

Ο Tekoser σου έσφιγγε το χέρι με βρώμικα, μαύρα και λασπωμένα νύχια, που βλαστάνουν ζωή.
Βύθιζε το φτυάρι στην άμμο, στραγγισμένο από ένα χιλιετή κλάμα, με ρουμπινί και χλωμές χρυσές αποχρώσεις.
Ποτέ δεν τον είδα να σταματάει, ακόμα κι όταν κάπνιζε ένα Arden. Το φάντασμα του Stachanov τώρα τον κυνηγά
με κομμένη την ανάσα, αγκαλιάζονται. Γελά και παίζει μπρίσκολα στην κόλαση με τους Ciompi. Μας θυμίζουν,
αυτούς της γης τους κολασμένους, καθώς η μνήμη φυλάει συνεχώς εμάς τους θνητούς, σαν ένας φρουρός
με χίλια κρυστάλλινα μάτια, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να κλείσουμε τα βλέφαρα, ούτε μια στιγμή.
Ήμαστε δυνητικά, δίχως αποκλεισμούς, εκείνες οι σταγόνες που όλα κατακλύζουν, όπως πολύ σωστά μας προειδοποιεί.                                                                                                    Σταγόνες θυελλώδεις, γιατί ο άνεμος πάντα χορεύει και φυσάει. Μα ήμαστε και δροσιά εμείς
οι θνητοί, ξαπλωμένοι μουρμουρίζοντας επάνω στα φύλλα, πολύ συχνά ξεχνώντας τον ρόλο μας                                                                                                                                      περαστικών φιλοξενούμενων. Επάνω στο κόλλημα ο άνθρωπος αντίθετα έχτισε έναν θρόνο από αίμα. Ο Teko αντιθέτως,
τον έγραφε στα παλιά του τα παπούτσια τον θρόνο, κάθονταν με σκυμμένο το κεφάλι κοροϊδεύοντας αυλικούς και βασιλιά,
ξεγυμνώνοντας τους. Αυτός
που πέθανε ευχαριστημένος κι ερωτευμένος, όπως τραγουδούσε De André, μας προσκαλεί να μην κλαίμε, αλλά να φυλάξουμε
τα δάκρυα για την καταιγίδα.
Μας προσκαλεί να αγαπάμε βαθύτατα τον άλλον, να δωρίζουμε δίχως αναβολή, χωρίς να ζητούμε ανταπόδοση,
να ήμαστε εμείς οι ίδιοι εκείνο το δώρο που εμποτίζει τον κόσμο.
Τον βωμό
του ανώνυμου συσσωρευτή ατομικισμού                                                                                      που βλέπει στη ζωή μοναχά ανταγωνισμό και κυριαρχία, αυτός τον
περιφρονούσε.
Ο Tekoser δεν είναι ήρωας αλλά ο διαλεκτικός αντιήρωας της σύγχρονης εποχής. Αγαπημένε αδελφέ μου,
ο ανθός σου μόλις ξεπρόβαλε. Los que mueren por la vida, no pueden llamarse muertos.
μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ενθυμούμενοι τον Orso, του Agit Berneri ιταλού μαχόμενου με τις YPG

Όταν εμφανίστηκε η είδηση ενός άλλου διεθνούς εθελοντή που σκοτώθηκε στην Ροζάβα η πρώτη μου αντίδραση ήταν σύγχυσης. Το άρθρο ανέφερε ότι επρόκειτο για έναν τοσκάνο και έδινε το όνομα του Lorenzo Orsetti. Το στομάχι μου σφίχτηκε σαν από τανάλια, αλλά μια φωνή μέσα μου επαναλάμβανε ότι ίσως ήταν κάποιος άλλος, όχι ο σύντροφος που είχα γνωρίσει μόνο ως Orso Dellatullo ή heval Tekoşer. Συνέχισα ξεροκέφαλα να πιστεύω ότι ήταν μια παράξενη σύμπτωση, ότι επρόκειτο για έναν ιταλό σύντροφο για τον οποίο για κάποιο λόγο δεν είχα ακούσει να μιλούν ποτέ. Μέχρι να δω την φωτογραφία του σακατεμένου του σώματος, που εκτίθονταν ξεδιάντροπα από τους τζιχαντιστές ως τρόπαιο. Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι μια άλλη ιστορία τελείωσε, ότι η στιγμή του πένθους και του θυμού είχε επιστρέψει, τώρα ακριβώς που το μυαλό είχε ήδη πετάξει στους εορτασμούς για το γεγονός πως πλησίαζε η στιγμή που η τελευταία λωρίδα γης θα αποσπώνταν από το ισλαμικό κράτος.
Εγώ και ο Orso δεν γνωριζόμασταν καλά. Κατά τη διάρκεια όλης της παραμονής μου στη Ροζάβα συναντηθήκαμε μόνο μια χούφτα φορές, όταν για κάποιο λόγο ή έναν άλλο περνούσε από τον τομέα όπου βρισκόμουν. Απ’ όταν μας γνώρισαν είχε γίνει πολύ ευχάριστο να ακούω τη φωνή του από μακριά. Μια επίσκεψη του Orso σήμαινε νέα έξω από τον δικό μας μικρό αυτάρκη κόσμο και κάπως κλειστοφοβικό, σήμαινε ότι μπορούσαμε να μιλάμε στα ιταλικά – στην τοσκάνικη διάλεκτο!                                                Όποιος έχει βρεθεί ακόμη και για λίγο μακριά από το σπίτι, μιλώντας σε άλλη γλώσσα, ξέρει τι ευχαρίστηση είναι να συναντάς κάποιον που έχει μεγαλώσει λίγα μόνο μίλια μακριά σου. Αυτός που σε άλλες περιπτώσεις θα ήταν ένας ξένος αμέσως γίνεται φίλος και άνθρωπος εμπιστοσύνης.                                                                                                              Και ενώ εμείς ήμασταν σχεδόν πάντα τσαντισμένοι, έτοιμοι να ξεχνάμε τη γενική εικόνα πνιγμένοι από τις μικρές διαμάχες που δηλητηριάζουν τη ζωή κάθε μικρής κοινότητας, εγώ τον έβλεπα πάντα σε καλή διάθεση, με το ηθικό υψηλό όπως λέμε, πάντα προσπαθώντας να σταλεί οπουδήποτε επρόκειτο να καταστεί χρήσιμος, πάντα έτοιμος να πολεμήσει. Και σίγουρα ο Orso ήταν αυτό, ένας μαχητής. Ενώ εγώ και πολλοί άλλοι διεθνείς, μετά από κάποιον μήνα στη Συρία, μοιάζαμε να έχουμε καταναλωθεί, δίχως υπομονή και μες τα παράπονα, ο Orso φαίνονταν να βγαίνει δυνατότερος μετά από περισσότερο ενός χρόνου δύσκολης ζωής και μετά από πολλές βάρδιες στο μέτωπο – συμπεριλαμβανομένης της αλεθομηχανής της Afrin – σαν να αντλούσε τη δύναμη του απευθείας από το νόημα εκείνου που έκτιζε.
Από πολιτική άποψη ο Orso μου φάνηκε ένας από εκείνους τους καθαρούς Αναρχικούς, όχι ιδεολογικούς αναρχικούς, που προσέγγισαν την πολιτική δυνατοί μιας αυθόρμητης αντιπάθειας για την εξουσία, σε πείσμα των μικρών και μεγάλων δεκανέων που καθιστούν τόσο άθλια τη ζωή ανδρών και γυναικών.
Τώρα που ο Όρσο είναι νεκρός όλοι τρέχουμε να κάνουμε κάτι για τη μνήμη του, για το σημάδι που άφησε. Στον πόνο της απώλειας ενός φίλου προστίθεται η αγανάκτηση για όσους προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το όνομά του για να προωθήσουν την άθλια ατζέντα τους. Αλλά αυτό για το οποίο πέθανε ο Orso είναι εκεί, για εκείνους που θέλουν να το δουν. Η φιλοδοξία για ένα πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο σύστημα. Η πραγματικότητα ενός λαού που παίρνει το πεπρωμένο στα χέρια του, φτιάχνει την δική του ιστορία, απελευθερώνοντας εκείνους που μέχρι χθες ήταν, ακόμη και κυριολεκτικά, στις αλυσίδες.
Η μάχη που ο Όρσο αγωνίστηκε δεν τελείωσε. Κάτω από κάθε άρθρο που δημοσιεύεται από τα τουρκικά ΜΜΕ για να δώσει τα νέα για το θάνατό του μαζεύονται άσεμνα εορταστικά σχόλια, φρικτά αστεία και κατάρες πλήθος. Στον ισλαμικό φασισμό και στον τουρκικό υπερεθνικισμό είναι πιο ενοχλητικός ένας νεκρός ιταλός απ’ όλους τους τζιχαντιστές που εξακολουθούν να αγωνίζονται στο όνομα ενός εφιάλτη κυριαρχίας και καταπίεσης.
Με ανακουφίζει να ξέρω ότι ο Όρσο ήταν ευτυχισμένος στη Ροζάβα. Όταν, εξαντλημένος και απογοητευμένος, του είπα ότι θα επέστρεφα στην Ιταλία σύντομα μου είπε ότι θα του ήταν πάρα πολύ βαρύ να επιστρέψει σε μια τόσο σκοτεινή, θυμωμένη χώρα. Πιστεύω ότι θα επέστρεφε μια μέρα κι αυτός, αλλά ήξερε ότι ήταν ακόμα χρήσιμος εκεί που βρίσκονταν.
Το χώμα να είναι ελαφρύ για σένα heval. Τώρα που έχεις φύγει εναπόκειται σε εμάς να πάρουμε τη σκυτάλη, για να φτάσουμε μέχρι την αξία του αντίτιμου που πλήρωσες.
[Agit Berneri]
Foto του Agit που τραβήχτηκαν στη Rojava το 2018
μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Στη μνήμη του Orso, από μια μαχόμενη των Ypj που βρίσκεται στη Συρία

Από την σελίδα facebook: https://www.facebook.com/nadia.nicolardi

Τη νύχτα της 17ης μαρτίου έκανα ένα κακό όνειρο, δεν θυμάμαι πολλά, μόνο ότι ήμασταν στη Συρία και μια από τις ανιψιές μου έκλαιγε απελπισμένα.
Όταν ξύπνησα στις 18 το πρωί έκλαψα κι εγώ χωρίς έναν πραγματικό λόγο.
Στα μισά της μέρας μου πέρασε.
Το βράδυ παρακολουθούσαμε τις ειδήσεις στην τηλεόραση και μου ήρθε στο μυαλό ο sehid Hiwa bosco και το ότι δεν μπόρεσα να πάω στην κηδεία του και εκείνο ακριβώς το βράδυ πήγα να ψάξω τις φωτογραφίες της τελετής.
Άνοιξα την πρώτη σελίδα που βρήκα και δεν υπήρχε μόνο το όνομα του Giovanni, δίπλα του υπήρχε και ένα άλλο όνομα: Lorenzo Orsetti.
Είδα την φωτογραφία του, κούνησα το κεφάλι, διάβασα το άρθρο, έγραψα το όνομά του στο google, διάβασα και διάβασα και διάβασα, όλοι με ρώτησαν τι συνέβη και εγώ δεν ήμουν σε θέση να απαντήσω.
Συνέχισα να διαβάζω, αν και ήδη είχα καταλάβει ότι ο Orso είχε πέσει.
Πολλά είναι τα πράγματα που μου πέρασαν από το μυαλό, όλα ταχύτατα, σαν ένα flash.
Μου ήρθε στο μυαλό ότι προσπαθήσαμε να συναντηθούμε πριν από λίγους μήνες και δεν το καταφέραμε, πως είχα διαβάσει ότι πήγαινε στη Baghuz και θυμήθηκα το τελευταίο μήνυμα που μου είχε γράψει πριν φύγει:
“υπάρχει μια δημοσιογράφος που μου πήρε συνέντευξη χθες, θέλει να κάνει μια συνέντευξη και στις γυναικείες μονάδες, σου περνώ την επαφή, προσπάθησε εάν μπορείς να μιλήσετε και για τους συντρόφους που διώκονται στην Ιταλία”
Είναι αλήθεια, ο Orso σκέφτονταν πάντα τους άλλους.
Ο Orso δεν είναι ο πρώτος σύντροφος που πέφτει και δυστυχώς δεν θα είναι ο τελευταίος.
Ξέρετε όταν κάποιος που γνωρίζεις πέφτει συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο, αισθάνεσαι πόνο για όλους τους μάρτυρες, ακόμα κι αν δεν τους έχεις δει ποτέ, ακόμα κι αν δεν γνωρίζεις τα ονόματά τους, κάθε ζωή αποκτά μια ανεκτίμητη αξία, αυτή της ελευθερίας.
Λοιπόν ναι αυτό συμβαίνει, ο πόνος του μαρτυρίου χιλιάδων συντροφισσών και συντρόφων κάθε φορά είναι ένα βασανιστήριο και κανείς ποτέ δεν συνηθίζει σε αυτό, αλλά δεν μπορούμε να βυθιστούμε στο κλάμα επειδή γνωρίζουμε ότι εκείνες οι ζωές έχουν μια αξία πως οι ζωές αυτές δεν έφυγαν για το τίποτα, αλλά ότι ο καθένας από τους μάρτυρες μας, ognuno dei nostri sehid είναι ένα κομμάτι από κάτι μεγαλύτερο, κάτι που άλλοι πριν από αυτούς έχτισαν και του οποίου ο Lorenzo αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι.
Στις 21 γιορτάσαμε τη Newroz, υπήρχε μια τεράστια φωτιά και σκέφτηκα τον Orso, μετά τραγούδησα το Bella Ciao και ξανά μου ήρθε στο μυαλό ο Orso και Helin και Mazlum και Leyla Guven και Ocalan.
Κάθε μέρα εκείνος ο κόμπος στο λαιμό μου επιστρέφει, και πρέπει να συγκρατηθώ, παρά τον πόνο στον λαιμό δεν κλαίω, επιλέγω να μην κλάψω γιατί δεν θέλω να με πιάσει η απόγνωση γιατί ξέρω ότι κανένας Μάρτυρας-Sehid δεν θα ήθελε ποτέ να προκαλέσει πόνο σε άλλους ανθρώπους και εγώ θέλω να τον σεβαστώ.
Κάθε μέρα που μπορούσα πήγαινα στο διαδίκτυο, διάβασα άρθρα και άλλα άρθρα, είδα ότι τώρα στην Ιταλία μιλάν πολύ για τον Orso είδα ότι κάποιος πρότεινε ένα χρυσό μετάλλιο.
Ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μπορείτε να δώσετε στη μνήμη του Orso είναι να σταματήσετε να διώκετε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που έκαναν την ίδια επιλογή με αυτόν, γενικά προσθέτω να σταματήσει η καταδίωξη των ανθρώπων που αγωνίζονται διότι ο περιορισμός στην ελευθερία κίνησης είναι κάτι που δεν αξίζει σε κανέναν.
Τρομοκράτες όταν είναι ζωντανοί, ήρωες όταν είναι νεκροί!
Από την άλλη δεν ήταν τους ίδιους τους παρτιζάνους που τους ονόμαζαν ληστές και κακοποιούς;
Πιστεύω ότι υπάρχει αυτή η τρομερή διαδεδομένη τάση να αναγνωρίζουμε τα ιστορικά λάθη μόνο εκ των υστέρων και να τα αγνοούμε στο παρόν, ο ναζισμός, οι φασισμοί είναι προφανή παραδείγματα, οι γυναίκες που συλλαμβάνονται και βασανίζονται επειδή ήθελαν να ψηφίσουν και ο κατάλογος είναι μακρύς
Ας θυμηθούμε, ωστόσο, ότι τα «δικαιώματα» ή τα έτσι αποκαλούμενα που έχουμε σήμερα έχουν κατακτηθεί με την πάροδο του χρόνου ακριβώς από εκείνους τους ληστές, από εκείνες τις μάγισσες από εκείνες τις αιρετικές και τρομοκράτισσες.
Η ιστορία διδάσκει είναι αλήθεια, έτσι αν θέλετε να σεβαστείτε τη μνήμη του Orso το ελάχιστο, το ελάχιστο που μπορείτε να κάνετε είναι να αφαιρέσετε τις γελοίες κατηγορίες που αποδίδονται στους/στις συντρόφ- compagn*  και να σταματήσει η ποινικοποίηση των Κουρδικών κινημάτων, να σταματήσουν να ποινικοποιούν την αυτοδιάθεση των λαών, να σταματήσουν να ποινικοποιούν εκείνους που δεν θέλουν αυτή την Ιταλία και αυτή τη φασιστική Τουρκία!
Ένα άλλο σημαντικό πράγμα για μένα που θέλω να πω στην οικογένεια του Orso είναι ότι είμαστε όλλ tutt* παιδιά σας διότι ο Orso δεν ήταν μοναχά αδελφός μας αλλά ήταν σύντροφος μας.
Στο Κουρδιστάν αποκαλούμε Μητέρα όλες τις μητέρες, πολλές έχουν χάσει τους γιους και τις κόρες τους στη μάχη και τώρα ναι, για εμάς που ακολουθούμε τον ίδιο αγώνα αυτές είναι οι μητέρες και οι πατέρες μας και έτσι είστε κι εσείς.
Ένιωθα την ανάγκη να γράψω αυτές τις δύο γραμμές επειδή δεν υπάρχει μέρα που περνάει χωρίς αυτός να είναι μέσα στις σκέψεις μου, γιατί και τώρα έχω αυτό τον κόμπο στο λαιμό μου που με κάνει να μπλοκάρω το βλέμμα επάνω στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή και δεν καταφέρνω πλέον να γράφω, γιατί σκέφτομαι ξανά όλα τα πράγματα που δεν του είπα.
Επειδή σήμερα ο Lorenzo κίνησε κάτι, σε όλους, εκείνους που γνώριζαν ήδη την κουρδική αντίσταση και εκείνους που δεν είχαν ακούσει ποτέ να γίνεται λόγος γι αυτήν, όσους ήρθαν εδώ, όσους είναι τώρα και εκείνους που θα έρθουν, τους κούρδους μανάδες και πατέρες και της χερσονήσου, όλοι σήμερα γνωρίζουν ποιος είναι ο Orso και ξέρουν ότι στέκονταν στη σωστή πλευρά, εκείνη του αγώνα για την ελευθερία!
Στον lorenzo και όλους τους μάρτυρες
Στους συντρόφους και τις συντρόφισσες μέσα στις φυλακές
Στους Heval σε απεργία πείνας
Στον Reber Apo

Sehid namirin – i martiri non moiono mai – οι μάρτυρες δεν πεθαίνουν ποτέ
Serkeftin

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/03/28/in-ricordo-di-orso-da-una-combattente-italiana-delle-ypj-che-si-trova-in-siria/

 

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

“Εκτός προγράμματος” από την σελίδα facebook του Davide Grasso

 

Τη Δευτέρα το πρωί στο δικαστήριο είχαμε το εκτός προγράμματος του εισαγγελέα Paolo Borgna ο οποίος παρενέβη για λογαριασμό της εισαγγελίας, στην αρχή της ακρόασης, για να καταθέσει την αλληλεγγύη ολόκληρης της εισαγγελικής υπηρεσίας στην εισαγγελέα Emanuela Pedrotta και το αίτημα της για Ειδική Επιτήρηση  #SorveglianzaSpeciale για εμένα και τους Eddi, Paolo, Jak και Jacopo.

Η παρέμβαση του, μάλλον μέτρια-χαμηλών τόνων, φαινόταν να βάζει τα χέρια μπροστά σε μια κατάσταση – αυτή μιας υπερ-πολιτικοποιημένης εισαγγελίας από 10 χρόνια αντι-# NoTAV ερευνών – που τώρα πλέον έχει σαφώς ξεφύγει από τον έλεγχο, και της οποίας η La Pedrotta είναι το πιο βρωμερό παράδειγμα.

Ωστόσο ο εισαγγελέας τόνισε πάνω απ’ όλα ότι το γραφείο του δεν έχει ξεκινήσει μια «φασιστική δίκη», όπως ειπώθηκε στις εφημερίδες. Ο Borgna, απευθυνόμενος στην υπεράσπιση, υπογράμμισε ότι όταν εφαρμόζονταν η ειδική Επιτήρηση κατά τη φασιστική εποχή ο εισαγγελέας κάθονταν δίπλα στον δικαστή, και οι δικηγόροι κάθονταν χαμηλά μπροστά, ένα σκαλάκι πιο κάτω, για να υπογραμμίζεται η κατωτερότητα του πολίτη απέναντι στο κράτος.

“Σήμερα, παρά την ποικιλία των απόψεων, η δίωξη και η υπεράσπιση, εμείς και εσείς, κάθονται στο ίδιο επίπεδο, μπροστά σε μια ομάδα δικαστών που κάθεται επάνω και μπροστά μας”.

Ευχαριστούμε, dott. Borgna.

Σας ευχαριστώ που μας υπενθυμίζετε ότι το 1945 υπήρξε μια μερική αλλά σημαντική βελτίωση όσον αφορά τις καταπιεστικές ικανότητες του ιταλικού κράτους. Χρειαζόμασταν μια φιγούρα αυτού του μεγέθους για να μας το υπενθυμίζει.

Σας ευχαριστούμε λοιπόν που συμφωνήσατε να καθίσετε – φαινομενικά – στο δικό μας επίπεδο, αν και πολλοί μπορεί να έχουν κάτι να αντιλέγουν, στο #Torino και αλλού, σχετικά με το γεγονός ότι αυτό το φιλελεύθερο σενάριο είναι συνήθως ικανό, στο δικαστήριο, να μεταφέρει μια τέτοια μορφή κατά μια κάποια ουσία.

Αυτούς τους μήνες ο dott. Carlo Ambra, της αντιτρομοκρατικής #Digos του Torino, έχει αντιγράψει και επισυνάψει όλες τις δικές μου αναρτήσεις fb που θεωρεί «πολιτικά ενδιαφέρουσες» , του Jacopo Bindi και του Paolo Andolina, δηλαδή το μεγάλο μέρος, στέλνοντας τες δουλικά στα γραφεία της εισαγγελίας του Borgna

Ο ίδιος καθόταν δίπλα στην dott.ssa Pedrotta τη δευτέρα, ενώ η τελευταία διάβαζε αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις μας, τα άρθρα μας και τα βιβλία μας αυτών των χρόνων, επικαλούμενη τις απόψεις μας για τον καπιταλισμό ή την τρέχουσα κοινωνία και παρουσιάζοντες τες σαν προγνωστικές ενδείξεις για την επικινδυνότητα μας , της «τάσης μας προς τη βία» (που καταδεικνύεται σύμφωνα με την Pedrotta και από τη συμμετοχή μας στον πόλεμο ενάντια στο #Isis) και της μελλοντικής μας χρήσης των όπλων.

Θα βρίσκεστε κάτω από τον δικαστή (χάρη στο αίμα των παρτιζάνων), αλλά η νοοτροπία είναι πάντα εκείνη της ιεράς εξέτασης, χωρίς καν να χρειάζεται να ενοχλείτε το φασισμό. Και αυτό είναι ένα γεγονός.

Όπως είναι γεγονός ότι το πολιτικό φαινόμενο μέσα στο οποίο έχουν συστηματοποιηθεί και εισαχθεί τα προληπτικά μέτρα σε οργανική μορφή είναι ο φασισμός του Μουσολίνι, είτε σας αρέσει είτε όχι. Αυτό είναι κοινή γνώση. Είναι μάλλον σοβαρό ότι κατά την δημοκρατική εποχή αυτοί οι αυταρχικοί κανόνες, μέσω των εν μέρει μεταρρυθμίσεων που αναφέρει ο Borgna με γελοία υπερηφάνεια, προσαρμόστηκαν στις εποχές και διατηρήθηκαν.

Διότι αν είναι αλήθεια ότι εμείς οι πέντε και ο Luisi στη Σαρδηνία μπορούμε να επωφεληθούμε από ένα ευρύτερο δικαίωμα υπεράσπισης από τους αντιφασίστες αντιφρονούντες της δεκαετίας του ’30, παραμένει γεγονός ότι εάν εφαρμοστεί το μέτρο αυτό θα είναι χωρίς κατηγορίες, χωρίς αδίκημα και χωρίς δίκη, καθώς και χωρίς άλλες αποφάσεις αλλά με διάταγμα. Και παραμένουν οι σκανδαλώδεις περιορισμοί των ελευθεριών μας και των πολιτικών μας δικαιωμάτων, ξεκινώντας από εκείνο της συνάντησης και εκείνο της έκφρασης, τους οποίους ο Borgna και οι συν αυτώ, και όχι άλλοι, ζήτησαν.

Και αυτό το αίτημα είναι φασιστικό στην προϋπόθεση της δυνατότητας και αυταρχικό στην ουσία του. Με όλο τον σεβασμό προς τους υποκριτές που δίνουν αέρα στους πνεύμονες ακόμη και όταν το πλαίσιο η συγκυρία και οι περιστάσεις θα συμβούλευαν την αρετή της σιωπής.

 

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/03/28/fuori-programma-dalla-pagina-facebook-di-davide-grasso/?wref=pil

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Στη μνήμη του Orso, από τον Gabar Carlo ιταλό μαχητή των YPG

Στη μνήμη του Heval Tekoşer, Orso, Lorenzo.

“Είσαι κουρασμένος Heval, Φίλε;”
“Όχι, ο εχθρός είναι κουρασμένος!”
Έφυγες παίρνοντας κατά γράμμα αυτό το motto, κυριολεκτικά, με το οποίο είχαμε τη συνήθεια να κοροϊδευόμαστε, να εξορκίζουμε την κούραση, τους φόβους και τους ανυπόφορους ρυθμούς και πιθανότατα το είχες κάνει έναν τρόπο να στέκεσαι στον κόσμο για να ζεις την καθημερινότητα σου.                                                                                      Επειδή κατά βάθος ήταν η ιστορία σου να λες αυτό, να βρίσκεις μέσα στα χτυπήματα, στον πόνο και στην κατάσταση εγκατάλειψης, στην οποία η κοινωνία μας έχει υποβιβάσει, έναν λόγο για να αντιδρούμε χωρίς να παραβλέπουμε ποτέ το γεγονός ότι τα βάσανα πρέπει πρώτα απ ‘όλα να μας διδάσκουν να μην βλάπτουμε τους άλλους και να μην γινόμαστε περισσότερο μαλάκες, εγωιστές και αδίστακτοι.                                                  Αυτή την καπιταλιστική κοινωνία που μισούσες με όλο σου το είναι και από τα προνόμια της οποίας αποφάσισες να ελευθερωθείς λόγω εκείνης της αίσθησης ενσυναίσθησης που βρίσκεται στη βάση του επαναστατικού συναισθήματος που σε οδήγησε να αισθανθείς τον πόνο των καταπιεσμένων στο πετσί σου.
Γιατί κατά βάθος ποια είναι η επανάσταση;                                                                             Ίσως όλοι να το έχουμε έχουμε ξεχάσει λίγο, ειδικά εκείνοι από εμάς που ισχυρίζονται ή πιστεύουν ότι είναι επαναστάτες.
Αν έπρεπε να μιλήσω για εσένα, θα ξεκινούσα ακριβώς από αυτό το θέμα, σήμερα.
Θα έλεγα ότι ο Heval Tekoşer ήταν ένας σύντροφος, ένας σύντροφος υπό την πιο στενή έννοια του όρου, πολύ συχνά πληθωρικός ή συνεργατικός σε αντίθεση με άτομα αμφισβητούμενης ανθρώπινης ποιότητας.                                                                                        Ήταν ένας σύντροφος γιατί πολλά από εκείνα τα πράγματα που κάνουν οι άλλοι επειδή τα διαβάζουν σε βιβλία, επειδή η γραμμή της συλλογικότητας ή της συνέλευσης είναι εκείνη εκεί και πρέπει να ακολουθηθεί, αυτός τα έκανε επειδή απλούστατα τα είχε μέσα του. Ένας σύντροφος επειδή συνήγαγε από το βαθύ συναίσθημα ανθρωπιάς του το ιδανικό για να ακολουθήσει και να ασκήσει με αυθορμητισμό και όχι σε σχέση με ένα απροσδιόριστο πρωτόκολλο.                                                                                                              Ο Orso είχε μια διαύγεια ανάλυσης που τον οδηγούσε να αμφισβητήσει οτιδήποτε, δεν εφάρμοζε κάτι από αυτά που διάβαζε με δογματικό και θαμπό τρόπο, βαρετά. Ήταν έτοιμος να αναλύσει εξονυχιστικά κάθε κατάσταση και το περιβάλλον- την συγκυρία, να μιλήσει για όχι δημοφιλή πράγματα στο μεγαλύτερο μέρος της παρέας με μεγάλη αποφασιστικότητα , να εκφράσει δυσάρεστες κριτικές όταν οι γύρω του επαναλάμβαναν το μαθηματάκι σαν παπαγάλοι.                                                                                                Αυτό τον έκανε έναν αξιόπιστο άνθρωπο, εμπιστοσύνης, έναν μαζί με τον οποίο δεν θα χρειαζόταν να κοιτάς πίσω από την πλάτη σου. Ήταν αναπόσπαστο μέρος αυτού του μεγάλου επαναστατικού σχεδίου που βρίσκεται σε εξέλιξη εδώ και χρόνια σε όλη τη βόρεια Συρία αλλά είχε την πνευματική ειλικρίνεια και τιμιότητα να την επικρίνει όταν χρειαζόταν και να εξηγεί πως κατά βάθος η επανάσταση δεν είναι η χώρα των παιχνιδιών, δεν είναι απλώς ένα σύνθημα, προπαγάνδα και αξιολύπητα συναισθήματα σε χαμηλές τιμές, αλλά και πάνω απ ‘όλα δράση, να λερώνεις τα χέρια σου, ένα βρώμικο στρατόπεδο που ζέχνει πτώματα, λίγο και φτωχικό φαί, τόσοι πολλοί νέοι και νέες που τους έκλεψαν όταν ήταν ακόμη ασυνείδητοι τώρα έτοιμοι να πεθάνουν για ένα σκοπό. Μιλούσε για αυτήν κάθε φορά που περιέγραφε το παρόν του μέσω των ρεπορτάζ από το μέτωπο, χωρίς τυφλή εξύμνηση των σωστών και χωρίς τζάμπα μίσος εναντίον του εχθρού. Απλά μια περιγραφή της πραγματικότητας γεμάτη από εκείνη τη δόση ειρωνείας που χαρακτήριζε τα λόγια του.
Αυτός είναι εκείνος που θα ονόμαζα Heval, όπως εκείνη τη φορά που βρισκόσουν στην Αφρίν και ήσουν ο μόνος που δεν μπορούσα να ακούσω και μετά από ημέρες σιγής στη μέση της νύχτας έλαβα ένα μήνυμα από εσένα με μια φωτογραφία του Super Mario και γραμμένο Biji Serok apo. Φράση που επαναλήφθηκε και σε άλλες περιπτώσεις όταν γνωρίζαμε πολύ καλά ότι είχαμε φερθεί αλαζονικά και κάποιος ίσως δεν θα μπορούσε να το χωνέψει.                                                                                                                                      Προσπαθώ για μέρες να βρω τα σωστά λόγια για να τιμήσω έναν Σύντροφο αλλά τα μόνα που έρχονται στο μυαλό μου είναι ένα σωρό επεισόδια που ζήσαμε, μισοσόβαρες κουβεντούλες και είναι μέσα σε εκείνες τις στιγμές που η αίσθηση της κενότητας παίρνει το πάνω χέρι και δεν καταφέρνω να τραβήξω έξω μια φράση γεμάτη νόημα.Επειδή έχω την αίσθηση ότι το να καταφέρω να το πράξω θα σήμαινε λιγάκι να σε αφήσω να φύγεις και, πίστεψε με, κανείς από εμάς δεν είναι ακόμα έτοιμος να το κάνει.
Θυμάμαι την πρώτη μέρα που σε συνάντησα, ετοίμαζες το τσάι ένα κρύο πρωινό του δεκέμβρη, θυμάμαι όταν δεν ήμουν καν σε θέση να περπατήσω και ήρθες να μου μιλήσεις το βράδυ για να με κάνεις να καταλάβω ότι δεν ήμουν μόνος και εκείνες τις νύχτες όταν τελείωνες τη βάρδια σου περνούσες από το δωμάτιο για να δεις αν κοιμόμουν.
Πάρα πολλές αναμνήσεις που με κάνουν να συνειδητοποιήσω πόσο απροετοίμαστοι ήμαστε για μια είδηση όπως αυτή, μπροστά στις φωτογραφίες του σώματος σου που έχουν δημοσιευθεί από εκείνους τους λίγους μπάσταρδους που αποφάσισαν να πολεμήσουν.
“Είσαι κουρασμένος Heval;”
Νομίζω ότι αυτή τη φορά θα σου απαντούσα «Είμαι κουρασμένος Heval», δεν έχω κοιμηθεί εδώ και δύο ημέρες επειδή δεν είναι σωστό που συνέβη τώρα όταν σχεδόν όλα έχουν τελειώσει. Επειδή δεν σκότωσαν έναν μαχητή, σκότωσαν τον καλύτερο από εμάς.
Οι μάρτυρες είναι αθάνατοι και γι ‘αυτό είναι που δεν μπορώ ακόμη να σε αποκαλώ Şehîd Tekoşer, αλλά εξακολουθώ να μιλάω για εσένα ως Heval Tekoşer.
Είμαι κουρασμένος Heval αλλά θα είμαστε σταγόνες μιας καταιγίδας, σου το υπόσχομαι.
Şehîd Namirin

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/03/28/in-ricordo-orso-di-gabar-carlo-combattente-italiano-dello-ypg/?wref=pil

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Σκέψεις και προβληματισμοί, καλοκαίρι 2018 ξανά στο μέτωπο…\

Δεν είμαστε ούτε ήρωες ούτε ανώτεροι από κανέναν, δεν επιδιώκουμε κανένα έπαινο, αισθάνομαι την επανάσταση ως μια πράξη απαραίτητη για να αλλάξουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιος;

Κατά τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποίαν βρισκόμουν στο μέτωπο, στις ατελείωτες μέρες περιμένοντας στον ήλιο κάτω από 50 βαθμούς και έναν εχθρό που δεν έφτανε ποτέ, έγραψα αυτό το κείμενο, μια απάντηση σε μια συντρόφισσα, σε μια φίλη που με είχε ρωτήσει γιατί επέστρεψα στη Συρία.

Ορισμένες σκέψεις που εκείνο το απόγευμα της αναμονής και της πλήξης έγραψα για να απαντήσω στις χίλιες ερωτήσεις που γύριζαν στο κεφάλι μου, εκείνες τις μέρες όταν σε απόσταση μηνών βρέθηκα ξανά στο μέτωπο με ένα όπλο στο χέρι, περιμένοντας τους πολιτοφύλακες του isis οι οποίοι ευτυχώς δεν έφτασαν εκείνο το βράδυ.

Ιούλιος 2018, μήνυμα σε μια φίλη…

Στη Βόρεια Συρία, πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες αποφάσισαν να τινάξουν τη ζωή τους πέρα από το θάνατο, διασχίζοντας τα επαναστατικά μονοπάτια που δυστυχώς δεν γνωρίζουν αν θα καταφέρουν να ολοκληρώσουν.
Πολλές φορές σκέφτεσαι «εγώ αποφάσισα να έρθω εδώ» σαν εμένα εκατοντάδες άλλοι διεθνείς, αντιθέτως πολλοί άλλοι μαχητές του Ypg / Ypj δεν το έχουν επιλέξει, δεν είχαν άλλη εναλλακτική λύση: να θαφτούν από τον πόλεμο και τις αδικίες ή να αγωνιστούν και να αντισταθούν.
Στο τέλος εμείς είμαστε ένας μικρός κόκκος άμμου σε αυτόν τον τεράστιο και καταστροφικό πόλεμο, ένας κόκκος που χρησιμεύει για να υπονομεύσει και να σαμποτάρει το αυταρχικό / πατριαρχικό σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε.
Είναι αλήθεια, υπάρχουν και πολλά ερωτήματα που κυκλοφορούν μέσα στο κεφάλι, πολλές φορές αναρωτιέσαι «αξίζει τον κόπο; Γιατί είμαι εδώ; Τι κάνω εδώ; Τι κτίζω; Πολεμώ, το αντιλαμβάνομαι; Εγώ που πάντα μισούσα τον πόλεμο και που αγαπώ τη ζωή.»
“Ποιος είμαι εγώ να επιλέξω αν κάποιος πρέπει να πεθάνει ή όχι; Γιατί μου επιβάλλω ένα όπλο; Θα καταφέρω να βγω από τον πόλεμο;”
Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα θέτω στον εαυτό μου κάθε μέρα, κάθε στιγμή που μένω μόνος να σκέφτομαι, να κοιτάω τα αστέρια ή όταν φυλάω σκοπιά.
Όταν συλλάβαμε έναν εχθρό, είχε τραυματιστεί από τρεις σφαίρες στο πόδι, ένιωθα λυπημένος γι ‘αυτόν, λυπόμουν που υπέφερε εξαιτίας μας, τελικά εκείνο το μίσος που έχει προς εμάς ίσως το δημιουργήσαμε κι εμείς, με τους πολέμους που διεξάγονται από τα κράτη στα οποία ζούμε, με τον εγωισμό μας και την αποικιοκρατία μας. Αυτή η λύπη όμως μου σήκωσε λιγάκι το ηθικό, με έκανε να καταλάβω ότι δεν ρουφήχτηκα από τη δίψα για εκδίκηση και ότι δεν αισθάνομαι μίσος, αν και ο στρατός του από φανατικούς σκότωσε τους φίλους μου εγώ δεν ήθελα να τον σκοτώσω, δεν είμαι σαν αυτούς, εγώ πολεμώ ενάντια στη δολοφονική νοοτροπία τους, όχι εναντίον της ζωής τους.
Επέλεξα να συμμετάσχω στις YPG αφού είδα εκατοντάδες παιδιά που πηδούσαν επάνω μου ευτυχισμένα, αλλά ταυτόχρονα λυπημένα και κατεστραμμένα από τα βάσανα, για τα παιδιά εκείνα που είχαν εκτοπιστεί και τα οποία βρίσκονταν σε στρατόπεδο προσφύγων στην Τουρκία, που δεν είχαν καν φαγητό να φάνε.
Εγώ στην ηλικία τους έπαιζα στο δρόμο, πήγαινα στο σχολείο, αυτά αντιθέτως βλέπουν θάνατο και καταστροφή γύρω τους, είναι σωστό; Απολύτως όχι, όλα αυτά είναι σίχαμα και αισθάνομαι απέραντη θλίψη, αλλά εδώ στη Συρία και σε όλη τη Μέση Ανατολή, ο πόλεμος είναι καθημερινότητα, σχεδόν φυσιολογική.
Αυτή τη δεύτερη φορά στο YPG, αντίθετα από πέρυσι, μάχομαι μαζί με τους άραβες, έχουν μια τεράστια γενναιοδωρία, είναι ένας λαός που καταστράφηκε από τον πόλεμο, ο οποίος πριν, σε αντίθεση με εμένα ή τα στελέχη του κινήματος, δεν έκανε πολιτική, αυτός ο πόλεμος έχει καταστρέψει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινων ζωών, πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες και πάνω από όλα φίλοι έχουν πεθάνει στην Αφρίν για να υπερασπιστούν ιδέες.                                                                                                                    Αυτό το ιδανικό παρόμοιο με το δικό μου, φτιαγμένο από ισότητα και ελευθερία.

Πολλοί μου είπαν «γιατί μάχεσαι στη Συρία; Δεν είναι ο πόλεμος σου »
Πιστεύω ότι αυτός είναι ο πόλεμος όλων των επαναστατών και των επαναστατριών που αγωνίζονται για την ελευθερία και την ισότητα. Υπάρχουν πολλές αντιφάσεις, μερικές φορές δύσκολες να τις χωνέψουμε, αλλά αγωνιζόμαστε επίσης εναντίον τους, ενάντια σε εκείνες τις αντιφάσεις που δυστυχώς στον πόλεμο, αλλά όχι μόνο, υπάρχουν και πολλές φορές είναι ένα δύσκολο βάρος από το οποίο θα ήθελες να ξεφύγεις και για το οποίο θα ήθελες να είσαι σε άλλη πλευρά, κάπου αλλού.
Στη Συρία υπάρχει μια έντονη αντίθεση ανάμεσα σε δύο συστήματα, εκείνο το καπιταλιστικό και εκείνο το αντικαπιταλιστικό, ένας πόλεμος τόσο σκληρός όσο δεν έβλεπαν εδώ και δεκαετίες, του οποίου το τέλος δεν είναι ακόμα ορατό.
Οι νεκροί θα είναι ακόμα πολλοί, πάρα πολλοί, το ξέρω, θα χάσω άλλους φίλους, θα γεμίσω ακόμη πόνο, ίσως τραυματιστώ ή ακόμα και πεθάνω, άλλες πόλεις θα καταστραφούν, χιλιάδες θα εκτοπιστούν, ο πόλεμος δυστυχώς, ξέρουμε, φέρνει θάνατο και καταστροφή.
Γνωρίζω ότι δεν θα δω τη νίκη, αλλά ούτε και την ήττα. Φυτεύω σπόρους που θα φυτρώσουν μέσα σε δεκαετίες.
Οι επαναστάτες του ισπανικού εμφύλιου πολέμου έλεγαν «πρέπει να κερδίσουμε το συντομότερο δυνατό τον πόλεμο, αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος ο επαναστατικός στόχος να περάσει σε δεύτερο επίπεδο και τους ανθρώπους να ρουφήξει η σπείρα βίας που φέρνει κάθε πόλεμος».
Πιστεύω ότι αυτή η φράση κουβαλάει μεγάλη αλήθεια μέσα της, πρέπει να νικήσουμε τον εχθρό, όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Στην επανάσταση, το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας γίνεται πρώτα στον εαυτό μας, στη συνέχεια στους συντρόφους και μετά στον πληθυσμό, δεν πρέπει να αναρροφηθούμε στη σπείρα της βίας και της εκδίκησης που φέρνει ο πόλεμος.
Εάν δεν καταστρέψουμε την καπιταλιστική και αυταρχική μας νοοτροπία, πώς μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να καταστρέψουμε αυτή των άλλων; Εάν δεν βρούμε το κλειδί για να ανοίξουμε την πόρτα μας, δεν μπορούμε να περιμένουμε να βρούμε εκείνο για να ανοίξουμε τις πόρτες των άλλων.Σε αυτή την επανάσταση / πόλεμο διεξάγεται μια ισχυρή προσωπική και συλλογική αυτοκριτική για να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε την επαναστατική μας δράση.
Δεν είμαστε ούτε ήρωες ούτε ανώτεροι από κάποιον, δεν επιδιώκουμε κανένα έπαινο, αισθάνομαι την επανάσταση ως πράξη απαραίτητη για να αλλάξουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε.
Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιος;

Σκέψεις

Όταν μαχόμαστε με τις Ypg, όταν ελευθερώνονται χωριά ή πόλεις δεν έχει σημασία αν πυροβολούμε, αν μαχόμαστε με όπλα ή όχι, πολλές φορές συμβαίνει να απελευθερώνονται τα χωριά ή ακόμη και οι πόλεις χωρίς να πέσει ένας πυροβολισμός, δεν έχει σημασία να πυροβολούμε κλπ. είναι μόνο ένα μέσο αυτοάμυνας, δεν έχουν σημασία οι αριθμοί των σκοτωμένων, ένοπλες συγκρούσεις κ.λπ. Αφήνουμε τους αριθμούς στους κρατικούς στρατούς, αυτό που αξίζει περισσότερο είναι να μπεις σε ένα χωριό, να δεις έναν λαό που απελευθερώνεται από την τυραννία, σε στηρίζει και σου χαμογελά, αυτό είναι που μετρά για την επανάσταση, όχι οι ένοπλες συγκρούσεις που έλαβαν χώρα. Όσο περισσότερο μιλάμε για πόλεμο, για μάχες, για όπλα, τόσο περισσότερο τροφοδοτείται το μίσος. Μια ιδέα φτιαγμένη από ένοπλους ανθρώπους πάντα έτοιμους να πυροβολήσουν, να αποθεώσουν τα όπλα τους, είναι χάλια. Ο πόλεμος είναι ακόμη πιο σκατένιος, γι ‘αυτό είναι απλά ένα μέσο αγώνα και αντίστασης, όχι προπαγάνδας. Μιλάμε για την επανάσταση, τις κοινότητες, την αντίσταση των λαών, πάντα θυμόμαστε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που έπεσαν, για να διασφαλίσουν πως αυτή η επανάσταση θα πάει μπροστά.

 

Ο φόβος, κάτι που νιώθεις μέσα, που έρχεται ξαφνικά, δεν μπορείς να το ξέρεις πριν, το ξέρεις μόνο όταν το νιώθεις. Όλοι φοβόμαστε να πεθάνουμε, να τολμούμε, φοβόμαστε για τον εαυτό μας, για τους άλλους, για εκείνους σαν εσένα που διακινδυνεύεις ή διακινδύνευσες.
Μετά μερικές φορές εξαφανίζεται και εκεί φοβάσαι πως δεν έχεις πλέον φόβο. Υπάρχουν γεγονότα που συχνά οδηγούν μακριά σου τον φόβο, άλλα που αντιθέτως στον αφήνουν για λίγο.
Οι φόβοι εκδιώκονται μόνο όταν τολμάς, μόνο εκεί γνωρίζεις τον εαυτό σου, είσαι εσύ και οι φόβοι σου, κανείς άλλος. Αλλά προσοχή δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς φόβους, εκεί ναι πεθαίνεις. Χωρίς φόβο ο θάνατος πλησιάζει. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς να φοβόμαστε να την χάσουμε. Οι φόβοι σε κάνουν να σκεφτείς, να στοχαστείς, και συχνά να προβληματιστείς. Αλλά το μίσος όχι. Το μίσος μόνο σκοτώνει, πρώτα εμάς, μετά τους άλλους.

Τέλος της επιχείρησης Al Dashisha, επιστρέφουμε στη Shaddadi.

Η υποστήριξη του πληθυσμού.

Στη δράση για την απελευθέρωση της περιοχής της Al Dashisha από τις πολιτοφυλακές του isis, ο τοπικός πληθυσμός παρέχει πρωταρχική υποστήριξη στους μαχητές των Sdf. Χωρίς τη βοήθειά τους, η πλήρωση της πείνας, της δίψας και της κούρασης, λόγω των θερμοκρασιών που φθάνουν έως και 50 βαθμούς και της εφοδιαστικής με τρόφιμα που μερικές φορές έρχονται μερικές φορές όχι, θα ήταν πολύ πιο δύσκολη.
Μόλις φτάσαμε στα ελευθερωμένα χωριά, ο άμαχος πληθυσμός μας καλωσορίζει πάντα με ευπρόσδεκτους χαιρετισμούς και chay, αφήνοντας πάντα ένα δωμάτιο, ή ένα σπίτι όπου μπορούμε να ξεκουραστούμε και να κάνουμε τις βάρδιες σκοπιάς μας.
Αμέσως μετά φτάνουν με στρώματα και κουβέρτες, πάντα με το χαμόγελο και με μια φιλοξενία που μας αφήνει σχεδόν εντυπωσιασμένους.
Το πρωί αμέσως μόλις ξυπνήσουμε, μας προσφέρουν το chay που δεν λείπει ποτέ και ένα πλούσιο πρωινό.
Πολλά σπίτια, για να μην χτυπηθούν από τους όλμους και να σηματοδοτήσουν την μη παρουσία πολιτοφυλάκων του isis, εμφανίζουν μια λευκή σημαία. Αυτό διευκολύνει το έργο των μαχητών των Sdf ώστε να μην χτυπηθούν τα σπίτια των πολιτών.
Κατά τη διάρκεια των παύσεων στα χωριά, που μπορεί να διαρκέσουν από δύο ώρες έως τρεις ημέρες ο χρόνος περνάει μεταξύ βαρδιών φύλαξης, κουβεντούλας, τσάι και σχέσεων με τον τοπικό πληθυσμό.
Φυσικά, για εμάς τους διεθνείς αυτό είναι δύσκολο, μιας και δεν γνωρίζουμε τα αραβικά, αλλά χάρη σε ορισμένους άραβες μαχητές που μιλούν κουρδικά και μας μεταφράζουν, καταφέρνουμε να ανταλλάξουμε λίγα λόγια.
Οι πολίτες μας λένε ότι σε αυτές τις περιοχές το isis δεν είχε σταθερή παρουσία, αλλά μερικές φορές εμφανίζονταν κάνοντας αναγνωριστικούς γύρους.
Με το ισλαμικό κράτος οι πολίτες κάπνιζαν στο σπίτι, κρυφά, αν τους έπιαναν στα πράσα τους ακρωτηρίαζαν το χέρι ή αν οι γυναίκες δεν έβγαιναν πλήρως καλυμμένες, ήταν ο σύζυγος που τιμωρούνταν.
Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης υπήρξαν αλήθεια πολύ λίγα τα βλέμματα αηδίας και θυμού προς εμάς, φυσικά γνωρίζουμε ότι αν εξακολουθεί να υπάρχει το ISIS είναι επειδή δυστυχώς υπάρχει μια κάποια υποστήριξη του πληθυσμού.
Ευτυχώς η επιχείρηση συνέχισε με πολύ λίγες άμεσες συγκρούσεις, αυτό δεν μπορεί παρά να μας κάνει ευτυχισμένους, αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε εμάς μαχητές των YPG και της μιλιταριστικής νοοτροπίας των μελών των τακτικών στρατών, για μας το σημαντικό είναι να ελευθερώσουμε τον πληθυσμό, όχι να πυροβολούμε και να μαχόμαστε.
Όσο λιγότερο πολεμούμε, τόσο περισσότερο ευτυχισμένοι είμαστε.

Δυστυχώς σε πολλά χωριά είναι δύσκολο να δει κανείς την παρουσία γυναικών, είναι λίγες εκείνες που βγαίνουν από το σπίτι για να μας χαιρετήσουν, η πατριαρχική νοοτροπία δεν νικάτε σε μια μέρα ή όταν ολοκληρωθεί η επιχείρηση, είναι μετά την απελευθέρωση ενός χωριού που αρχίζει το πιο δύσκολο έργο, εκείνο του να μεταδώσουμε τις αξίες της ελευθερίας και της ισότητας.
Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς και πολύ κουραστικός, ο αγώνας δεν θα τελειώσει όταν το ISIS ηττηθεί, αλλά θα συνεχίσει αμείωτος, δίχως ανάπαυλα, μέχρι να ηττηθεί το καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα και όλοι οι λαοί θα είναι ελεύθεροι.
Silav u Rez Soresgeri.

Paolo Pachino

 

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/02/19/pensieri-e-riflessioni-estate-2018-di-nuovo-al-fronte/

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Παραβιάζοντας τα προληπτικά μέτρα, για να ζήσουμε το παρόν και να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε

Στις 12 Νοεμβρίου, μετά την επιστροφή μου από τη Συρία αποφάσισα να παραδοθώ, εκκρεμούσε επάνω μου ένα ένταλμα σύλληψης για παραβίαση των προληπτικών μέτρων από τον Μάρτιο. Μετά από λίγες μέρες απελευθερώθηκα από τη φυλακή και υποβλήθηκα σε κατ ‘οίκον περιορισμό, όπου βρίσκομαι τώρα.

Έφυγα στη Συρία τον Μάρτιο, αποφάσισα να παραβιάσω τα προληπτικά μέτρα που μου είχαν επιβληθεί στις αρχές φεβρουαρίου του 2018. Υπέγραφα καθημερινά στο στρατόπεδο των καραμπινιέρων του Grugliasco και δεν μπορούσα ούτε να ζήσω ούτε να περάσω από το Τορίνο, πόλη στην οποία εδώ και χρόνια μένω και αγωνίζομαι, στο πλευρό των καταπιεσμένων και ενάντια στους καταπιεστές. Αυτά τα μέτρα μου είχαν επιβληθεί όπως και σε 4 άλλους συντρόφους και ένας σύντροφος συνελήφθη στις 9 Φεβρουαρίου λόγω των συγκρούσεων μπροστά στη φυλακή delle Vallette τη νύχτα της 31ης Δεκεμβρίου του 2018, όπου ο συνηθισμένος χαιρετισμός στους κρατούμενους της φυλακής του Τορίνο υπήρξε λίγο περισσότερο θορυβώδης από το συνηθισμένο. Η δίκη του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ολοκληρώθηκε πριν από κάτι περισσότερο από δύο μήνες, οι ποινές πολύ βαριές ήταν 3 και 8 μήνες για τον Marcello, 3 και 4 μήνες για τον Antonio, 2 έτη και 9 μήνες για τους Salvo, Quara και Giulio και 1 χρόνο και 4 μήνες για μένα.

Η δικαστής Minucci, πάντα έτοιμη να εκδώσει αποφάσεις εναντίον συντρόφων και συντροφισσών, την ίδια μέρα με το τέλος της δίκης μας πρώτου βαθμού, εκδίδει μια άλλη απόφαση που καταδικάζει σε δεκάδες χρόνια φυλάκισης συντρόφισσες και συντρόφους που αγωνίζονται εναντίον της γραμμής Tav στην Valsusa.

Το ταξίδι μου, προγραμματισμένο από μήνες, δεν ήθελα να το αναβάλω λόγω απλών προληπτικών μέτρων, ήθελα να επιστρέψω στη Συρία για τρίτη φορά και να ενωθώ στις Ypg. Για το λόγο αυτό, μετά από πολλούς γύρους, κατάφερα να φτάσω στη Συρία. Γνώριζα επίσης για τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει η επιλογή αυτή, πράγματι μετά από λίγες ημέρες, τα προληπτικά μέτρα επιδεινώθηκαν, και ένα ένταλμα σύλληψης εκδόθηκε από την εισαγγελία του Τορίνο. Ήταν 6 μήνες όμορφοι, ενδιαφέροντες και γεμάτοι χαρά, αλλά επίσης σκληροί και δύσκολοι. Γνωρίζουμε ότι η επανάσταση είναι όμορφη, αλλά να την προωθείς και κυρίως να την υπερασπίζεσαι είναι πολύ δύσκολο και το καταλαβαίνεις όταν την ασκείς, διότι σε έναν πατριαρχικό, σεξιστικό, αυταρχικό και ιεραρχικό κόσμο δεν είναι εύκολο να βγεις από αυτά τα σχήματα, να μεταμορφώσεις μια κοινωνία και πάνω απ’ όλα τον εαυτό σου. Είναι αλήθεια, η Δύση φαίνεται να καταρρέει, ένα χάος, μερικές φορές ζούμε καλύτερα στον πόλεμο, παρά στη μέση του αχαλίνωτου εγωισμού όπου όλα φαίνονται αδύνατα, αλλά και στη Συρία πριν από 8 χρόνια όλα ήταν αδύνατα.

Πιστεύω στην ελευθερία και στον καθημερινό αγώνα, γιατί την επανάσταση πρέπει πρώτα απ ‘όλα να την αισθανθούμε μέσα μας, νομίζω ότι δεν είναι ούτε εύκολο, αλλά προσωπικά δεν θέλω να μείνω και να παρακολουθώ ότι όλα πάνε στραβά και θέλω να αναζητήσω τα καλύτερα γύρω μου. Όπως κάνουν πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες εδώ και χρόνια στην Ιταλία, όπως και στην Ευρώπη, διεξάγουν αγώνες και αντιστάσεις, εναντίον αυτού του συστήματος που προσπαθεί να μας κυριαρχήσει.

Αυτό που είδα στη Συρία αυτούς τους μήνες, ήταν μια Δημοκρατική συνομοσπονδία, η οποία παρά την κόπωση του πολέμου, αγωνίζεται, αντιστέκεται και πάνω απ ‘όλα οργανώνεται. Αποφάσισα να επιστρέψω επειδή, μετά από σχεδόν δύο χρόνια στις Ypg, είδα το καλύτερο μιας επανάστασης και τις αντιφάσεις της, αλλά αυτό που είναι σημαντικό για μένα είναι ότι οι Ypg αγωνίζονται ενάντια σε αυτές τις αντιφάσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αισθάνομαι σαν ένας YPG εφ’ όρου ζωής, δεν είναι ένας στρατός εισβολέας, αποικιοκρατικός ή μιλιταριστικός, αλλά είναι ένας στρατός απελευθέρωσης που τους λαούς τους υπερασπίζεται και πάνω απ ‘όλα βρίσκεται ανάμεσα στον λαό.Αυτό το τρίτο ταξίδι μου στη Συρία, με έκανε να καταλάβω πολλά άλλα πράγματα, τα οποία δεν είχα αντιληφθεί πριν, αν γύριζα πίσω θα το έκανα ξανά, θα ξαναέφευγα, δεν μετάνιωσα με τίποτα. Τώρα αντιμετωπίζω όλες τις συνέπειες που γνώριζα πριν φύγω. Το μόνο λυπηρό, πως δεν μπόρεσα να υπερασπιστώ την Αφρίν, αφού έφτασα μετά την εισβολή της, μόνο γι αυτό λυπάμαι, που δεν έφτασα νωρίτερα. Αγκαλιάζοντας τους συντρόφους μου, τους φίλους που επέστρεφαν από την Αφρίν ήταν όμορφο, το ότι δεν θα μπορέσω να δω ξανά άλλους φίλους, συντρόφους, όχι, δεν ήταν ωραίο, αλλά αυτοί μου έδωσαν τη δύναμη να συνεχίσω να αγωνίζομαι.

Είναι γνωστό, όταν αγωνιζόμαστε τοποθετούμαστε αυτόματα από το σύστημα και από εκείνους που το κυβερνούν, από την άλλη πλευρά δηλαδή εκείνη του λάθους. Έτσι, αν είμαι από την πλευρά του λάθους, λέω σε εκείνους που σκέφτονται έτσι, ήταν οι Ypg, που ελευθέρωσαν ένα τμήμα της Συρίας από το Ισλαμικό Κράτος, ήταν οι YPG που υπερασπίστηκαν την Αφρίν γενναία και που εξακολουθούν να αντιστέκονται σε εκείνα τα εδάφη που κατελήφθησαν από τον τουρκικό στρατό και τις τζιχαντιστικές συμμορίες, και επίσης είναι χάρη στις Ypg και στις πολιτικές δομές που η επανάσταση αυτή επιβιώνει, αντιστέκεται και αγωνίζεται. Σε ένα τόσο ευρύ πολεμικό σενάριο δεν είναι εύκολο, φαινόταν αδύνατο, αλλά τώρα εκεί είναι δυνατό, μάλιστα είναι η πραγματικότητα. Τώρα δεν μπορείς να κάνεις προβλέψεις ή να πεις εάν αυτή η επανάσταση θα επιζήσει ή για πόσο, διότι αυτή η επανάσταση δεν έχει κανένα σχήμα που επιβάλλεται από κάποιον και εκεί οι άνθρωποι πειραματίζονται καθημερινά. Τώρα είναι ο καιρός να πολεμήσουμε, να αντισταθούμε στις επιθέσεις του συστήματος.

Πρέπει να γνωρίζουμε τους κινδύνους που μπορεί να φέρει αυτό, στον πόλεμο μπορεί κάποιος να πεθάνει, να τραυματιστεί. Εδώ στην Ευρώπη, σε ένα διαφορετικό πλαίσιο και συγκυρία, μπορεί να χάσουμε την ελευθερία, να διωχτούμε από το νόμο, όλα αυτά μόνο επειδή έχουμε μπει στη λάθος γι αυτούς πλευρά. Αλλά θα αγωνιστώ, μαζί με τους συντρόφους μου και τις συντρόφισσες μου, όπως έκανα πάντα, μέχρις ότου αυτοί, οι ισχυροί, οι εκμεταλλευτές να θεωρηθούν αυτοί της άλλης πλευράς, εκείνης του λάθους. Ξέρουμε όταν αγωνιζόμαστε, δεν είμαστε αποδεκτοί από τους ισχυρούς και εκείνους που τους προστατεύουν.

Φθάνει να μην φοβόμαστε και να γνωρίζουμε αυτό που κάνουμε και πάνω απ ‘όλα πρέπει να το πιστεύουμε.

Αυτό έμαθα από τη Συνομοσπονδιακή Επανάσταση που εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη στη Βόρεια Συρία.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επέστρεψα για να αντισταθώ και να αγωνιστώ ενάντια σε αυτό το αυταρχικό καπιταλιστικό σύστημα.

Αν όχι τώρα πότε; Μου αρέσει να ζω στο παρόν και κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να σταματήσει τον αγώνα και την επιθυμία για ελευθερία που προσπαθώ καθημερινά να προωθώ και να ασκώ μαζί με πολλές συντρόφισσες και συντρόφους, γι ‘αυτό παραβίασα τα μέτρα αυτά, χωρίς καμία τύψη ή λύπη.

Κάθε χειρονομία μου, κάθε αγώνα τον συνεχίζω πάντα μαζί με τους μάρτυρες στην καρδιά μου και σκεπτόμενος ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο, φτάνει να αγωνιζόμαστε, και με την πάλη μπορούμε επίσης να πέσουμε, γνωρίζοντας απλά πώς να σηκωνόμαστε με περισσότερη δύναμη και αποφασιστικότητα από πριν.

Η επανάσταση δεν πρέπει να είναι ένα όνειρο, η επανάσταση για μένα είναι η πραγματικότητα και πρώτα απ ‘όλα πρέπει να ξεκινά από εμάς τους ίδιους ακόμη και κάνοντας λάθη, να επικρίνουμε τους εαυτούς μας και πάνω απ’ όλα να μάθουμε την αυτοκριτική, μια πρακτική που είναι καθιερωμένη μεταξύ των συντρόφων που υπερασπίζονται και διαχέουν την επανάσταση στη Βόρεια Συρία, αλλά που δεν είναι καθόλου εύκολο να συνεχιστεί.

Η επανάσταση ναι είναι δύσκολη και κουραστική αλλά ταυτόχρονα γεμάτη χαρά και αγάπη.

Ο αγώνας είναι ζωή,

Η ζωή είναι αγάπη,

Η αγάπη είναι επανάσταση.

Θα ειδωθούμε στους δρόμους και τις πλατείες, τους ίδιους εκείνους δρόμους που εδώ και χρόνια έχω διασχίσει μαζί με τόσους πολλούς συντρόφους και συντρόφισσες και φίλους αγαπημένους μου.

Serkeftin.

Paolo Pachino, εθελοντής διεθνιστής του Ypg

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/01/02/violare-le-misure-cautelari-per-viversi-il-presente-e-continuare-a-lottare/