σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

ΣΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟ ASILO

IN SOLIDARIETÀ CON L’ASILO OCCUPATO

 

«Δεν τελειώνει εδώ, η πορεία του Τορίνο είναι μόνο η αρχή, τώρα είναι η στιγμή να αρχίσουμε έναν συμπαγή αγώνα που θα γεννήσει ένα νέο λουλούδι από τις στάχτες αυτής της κατασταλτικής επιχείρησης»

Είμαστε όλοι ανατρεπτικοί! Αλληλεγγύη με το κατεχόμενο Asilo!

Εκείνη που έπρεπε να ήταν μια αντιφασιστική και αντιρατσιστική ημέρα για να ρίξει φως στους σύγχρονους φασισμούς και στις παραλλαγές τους μετατράπηκε σε μια νέα και απάνθρωπη πράξη καταστολής.

Για χρόνια υπερασπιζόμαστε τις γειτονιές ενάντια στον αστικό εξευγενισμό, εξωραϊσμό-gentrification και κατά της «δημοκρατικής» επιβολής, χρόνια κατά τα οποία η αλληλεγγύη για τους μετανάστες αναπτύχθηκε όλο και περισσότερο και είναι χρόνια κατά τα οποία τα θεσμικά όργανα προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία αυτού του τύπου αγώνων.
Απόδειξη αυτού είναι τα γεγονότα της 7ης φεβρουαρίου όταν εκατοντάδες αστυνομικοί μπήκαν στη via Alessandria 12 για να εκκενώσουν και να σφραγίσουν την πρόσβαση στο κατεχόμενο Asilo.

Η απάντηση έρχεται αμέσως, και εκείνες που έπρεπε να είναι ημέρες συζητήσεων σύντομα μετατρέπονται σε δράση, θυμό, αντίσταση. Η συνοικία Aurora γεμίζει με στρατιωτικούς, μια θωρακισμένη γειτονιά στους ίδιους τους κατοίκους, πολιορκημένη από τους ίδιους που ισχυρίζονται ότι εγγυώνται την «ασφάλεια». Η πορεία των επόμενων ημερών, διεκδικεί τα 25 χρόνια ζωής και αγώνα του Asilo και συγκεντρώνει 2000 ανθρώπους που σκοπεύουν να επιστρέψουν στη γειτονιά τους αλλά για άλλη μια φορά η ελευθερία των ατόμων καταστέλλεται από βόμβες καπνού που εκτοξεύονται σε ύψος ανθρώπου, ξυλοδαρμούς, άρθρα φατριαστικά και επαίσχυντες δηλώσεις από πλευράς των εκπροσώπων των θεσμικών οργάνων. Είναι συνεπώς σαφές πως η ελευθερία της συνεύρεσης και της έκφρασης δεν είναι ανεκτή.

Άνδρες και οι γυναίκες που επί σειρά ετών αγωνίζονται κατά της καραντίνας- του διαχωρισμού των μεταναστών σε αληθινά κέντρα κράτησης, με τη σειρά τους χαρακτηρίζονται ως «κρατούμενοι» από τον διευθυντή της αστυνομίας, ο οποίος μάλιστα εκπλήσσεται από την οριζόντια αλληλεγγύη που έλαβε το Asilo, προσπαθώντας να διαρρήξει τον αγώνα με την πλέον θλιβερή γνωστή στρατηγική του διαίρει και βασίλευε- divide et impera, αποφασιστικά χρεοκοπημένη υπό το πρίσμα των γεγονότων.

Ο λογαριασμός των ενεργειών του δημοκρατικού κράτους μας, εκτός από τη στρατιωτικοποίηση μιας ολόκληρης γειτονιάς για εβδομάδες, είναι αυτός: στους 7 του asilo που αγωνίστηκαν κατά του εγκλεισμού των μεταναστών αποδίδονται το άρθρο 270 του ποινικού κώδικα, μια ανατρεπτική ένωση που πρέπει να αποδειχθεί, θεωρούνται υπεύθυνοι για το αδίκημα της καταστροφής και λεηλασίας, έχοντας επίγνωση του γεγονότος ότι σήμερα οποιοσδήποτε βρίσκεται σε πορεία, ακόμη και τυχαία, μπορεί να κατηγορηθεί για το αδίκημα αυτό, μόνο για να αθωωθεί στη συνέχεια επειδή το γεγονός δεν υπάρχει (αλλά τα δικαστικά έξοδα πρέπει να πληρωθούν ούτως ή άλλως ), ο Τύπος παίρνει ως αφορμή τον σεξουαλικό προσανατολισμό ενός ατόμου ως πρόσχημα για να μιλήσει για τη συμμετοχή του στην διαδήλωση. Κανόνες πρότυπα και κανονικότητα που σε αυτήν τη Ιταλία κατά την αυγή του 2019 δεν είμαστε πλέον πρόθυμοι, αν ήμασταν ποτέ, να αποδεχθούμε και να ανεχθούμε, επειδή ο δικός μας, κανόνας, είναι ο αγώνας!

Αυτά είναι γεγονότα που γνωρίζουμε πολύ καλά στη Φλωρεντία. Η συνοικία Aurora στο Τορίνο, όπως το San Frediano και πολλές άλλες γειτονιές της Φλωρεντίας συμπεριλαμβάνονται στη διαδικασία του αστικού εξευγενισμού, ανάπλασης-gentrificazione. Η εκκένωση και η παρεμπόδιση μιας ολόκληρης γειτονιάς μοιάζουν πολύ με τις εκδιώξεις της via Toselli και της Riottosa. Είναι γεγονότα που όλο και περισσότερο αυξάνουν την επίγνωση ότι η αντίσταση είναι η μόνη οδός. Εμείς και όλες οι φλωρεντινές Αντιστάσεις δίνουμε πλήρη αλληλεγγύη στους συντρόφους του κατεχόμενου Asilo και στους συλληφθέντες των επόμενων ημερών. Αυτός που παλεύει δεν είναι ποτέ μόνος, και ο θυμός των πολλών θα γεμίσει όλες τις πόλεις!

https://lapolveriera.noblogs.org/post/2019/02/18/in-solidarieta-con-lasilo-occupato/

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Μικροφωνική- συγκέντρωση ενάντια στον αγωγό East Med & τις εξορύξεις, την τριμερή Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ & την πολεμική προετοιμασία των κρατών της περιοχής

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Στις 20 Μαρτίου πρόκειται να διεξαχθεί η έκτη κατά σειρά τριμερής σύνοδος κορυφής μεταξύ Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου στην Ιερουσαλήμ, με την παρουσία των Τσίπρα, Αναστασιάδη, Νετανιάχου, αλλά και του Υπουργού Εξωτερικών των Η.Π.Α., Μάικ Πομπέο, με βασικό θέμα την υπογραφή της συμφωνίας για την κατασκευή του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου East Med, αλλά και τη διασφάλιση της «σταθερότητας» στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αξίζει να σημειωθεί πως η σύνοδος θα γίνει τελικά στο Ισραήλ, ενώ αρχικά ήταν προγραμματισμένη να διεξαχθεί στην Κνωσσό της Κρήτης. Αυτή η έκτακτη μεταφορά δεν είναι τυχαία, ιδιαίτερα αν συνυπολογίσουμε και την παρουσία του αμερικανικού παράγοντα, ο οποίος επιθυμεί να στηρίξει το κράτος του Ισραήλ και τον ίδιο τον Νετανιάχου σε μια συγκυρία όπου επίκεινται εκλογές στο Ισραήλ (στις 9 Απριλίου) και ήδη έχουν ανακύψει κατηγορίες για σκάνδαλα και διαφθορά του Ισραηλινού πρωθυπουργού.

Η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ αφορά διακρατικές συμφωνίες οικονομικού και στρατιωτικού χαρακτήρα. Προεξέχουσα θέση στην ατζέντα των διακρατικών αυτών…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.334 επιπλέον λέξεις

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Torino: Το πιο όμορφο δώρο

Συχνά με τα χρόνια έχει συμβεί να παίζουμε με τη φαντασία, προσπαθώντας να φανταστούμε πώς και πότε θα έρθει η εκκένωση του Asilo. Πόση αστυνομία θα είχε εισβάλει στη γειτονιά πόσο τα οδοφράγματα θα είχαν αντέξει, πόσο θα είχε αντισταθεί όποιος θα είχε κατορθώσει να φτάσει στην οροφή, εάν αυτό θα συνέπιπτε με μια κατασταλτική επιχείρηση, ποια θα ήταν η απάντηση έξω.
Σήμερα μετά από δύο εβδομάδες απόσταση, έχουν απαντηθεί πολλά ερωτήματα. Αλλά δεν μπορούμε ακόμη να το ξεπεράσουμε. Μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι μας απομάκρυναν, τον ένα μετά τον άλλο, πρώτα στις φυλακές Vallette σε απομόνωση και στη συνέχεια στο ειδικό τμήμα της φυλακής της Φερράρα. Χτυπημένοι από μια έρευνα που μας περιγράφει σαν μια εσωτερική και κρυμμένη αίρεση στην ευρύτερη ομάδα εκείνων που μέσα στα χρόνια οργανώθηκαν στο Asilo. Ένα διάταγμα που χυδαία επέλεξε και διαστρέβλωσε προσωπικές, πολιτικές και φιλικές στιγμές συνομιλίας, προκειμένου να επικυρώσει την θέση της ανακριτικής. Μια ανακατασκευή που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αντιληφθεί την ποικιλία των εντάσεων, των ιδεών και των εξεγερτικών παρορμήσεων που ξεκινώντας από τον τόπο αυτό εξαπολύθηκαν στον γύρω κόσμο.Μπορεί να είναι επειδή δεν έχουμε δει τεθωρακισμένα και μπάτσους να κλείνουν ολόκληρα κομμάτια της γειτονιάς για πάνω από μία εβδομάδα, απομακρύνοντας όποιον δεν ζούσε στην περιοχή ή δεν μπορούσε να το αποδείξει για να απομονώσουν τελείως την πλέον πρώην-γιάφκα των ανατρεπτικών. Μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι δεν ακούσαμε τους εργάτες μέρα και νύχτα στη δουλειά για να καταστήσουμε τη δομή απροσπέλαστη, αλλά πάνω απ ‘όλα μη χρησιμοποιήσιμη.Θα είναι ότι ουσιαστικά δεν μας νοιάζει. Οι τελευταίες μέρες, εδώ μέσα, δεν έχουν περάσει μέσα στη νοσταλγία των πολλών αναμνήσεων και στιγμών που ζήσαμε στο εσωτερικό, για αυτό που σήμαινε για τον καθένα μας, για τους αγώνες που εμφανίστηκαν εκεί και που το διέσχισαν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά μέσα στη στεναχώρια επειδή δεν ήμασταν μαζί σας αυτές τις μέρες εκεί έξω: κατά μήκος του δρόμου από το κέντρο μέχρι την Aurora, στις συνελεύσεις γεμάτες συγκίνηση ενθουσιασμό και διέγερση, σε ένα μπαρ να παίρνουμε ανάσες από τα δακρυγόνα.

Γιατί αν κάποιος έχασε το σπίτι του με την εκκένωση, έναν τόπο όπου να οργανωθεί και να ανταλλάξει απόψεις, τόσοι πολλοί αισθάνθηκαν στερημένοι ενός κομματιού ελευθερίας, που τους άρπαξαν με μια δύναμη και έναν τρόπο τέτοιους που σημάδεψαν ένα σημείο μη επιστροφής. Μια «σπίθα». Μια δήλωση πολέμου στην οποία όλοι νιώσαν την ανάγκη να αντιδράσουν και των οποίων οι ηχώ έχουν φτάσει πέρα από τα χιλιόμετρα, τα τείχη και τα κάγκελα που μας χωρίζουν.

Αυτό είναι το ωραιότερο δώρο που θα μπορούσατε να μας κάνετε: γνωρίζοντας ότι η εκκένωση του asilo και η απάντηση σε αυτή την έρευνα υπήρξαν μια ευκαιρία για να εκφράσει ο καθείς τη δική του στενοχώρια, την οργή του και την εξέγερση, την ανταρσία του πολύ πέρα από τους ατομικούς αγώνες και τις πρωτοβουλίες αυτών που χρόνια τώρα οργανώνονταν με συνέπεια εκεί μέσα.

Και μετά ποια η σημασία του αν όταν βγούμε δεν θα αναγνωρίσουμε το Asilo για αυτό που υπήρξε, αν στα μάτια εκείνων που θα είναι εκεί, θα ξαναβρούμε την ίδια αγάπη και τον ίδιο θυμό που σήμερα αποπνέουν στο Τορίνο.

Υπάρχει μια ελπίδα. Εκείνη η ελπίδα δεν είναι σε ένα κατεχόμενο asilo, αλλά στην καρδιά, στο μυαλό και τα χέρια αυτών που έχουν αποφασίσει.

“οι αιχμάλωτοι”

Antonio, Beppe, Lorenzo e Niccolò

Ferrara, 18 φεβρουαρίου 2019

la_beaute_est_dans_la_rue.png

[Macerie, 28 Φεβρουαρίου 2019.]

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ανάληψη ευθύνης για την επίθεση στα γραφεία της Χ.Α στην Καβάλα

Απέναντι στην αδράνεια των μικροαστικών κομματιών της κοινωνίας,οργανώνουμε τις αντιφασιστικές μας συνειδήσεις,δημιουργώντας πυρήνες αντίστασης ενάντια στο κράτος και το παρακράτος.Συνεχίζουμε τις δράσεις απέναντι στους φασίστες,ανακόπτοντας την πορεία τους και μηδενίζοντας την ύπαρξή τους.Κλιμάκωση του αγώνα μέχρι τη διάλυση και του τελευταίου γραφείου της Χ.Α,μέχρι να τους αφανίσουμε από προσώπου γης.

Αντιφασισμός / Αντιεθνικισμός / Αντιρατσισμός


post image Τα ξημερώματα της Τετάρτης,27/2,οργανωθήκαμε και επιτεθήκαμε συντονισμένα με μια καταδρομική στα γραφεία της Χρυσής Αυγής στην Καβάλα.Ανεβήκαμε στον 4ο όροφο όπου στεγάζονται τα γραφεία,διαρρήξαμε τη θωρακισμένη πόρτα και εισβάλλαμε στο εσωτερικό τους καταστρέφοντας με μανία ότι βρήκαμε μπροστά μας.

Αποφασίσαμε  να μη μείνουμε άπραγοι στον εθνικιστικό παροξυσμό που καλλιεργείται τα τελευταία χρόνια.Πήραμε μέρος στον πόλεμο που διεξάγεται γιατί δεν είμαστε πρόθυμοι να επιτρέψουμε στους νοσταλγούς του Χίτλερ να αλωνίζουν στην πόλη και να οργανώνονται.

Διαχρονικά,ο φασισμός αποτελεί το μακρύ χέρι του κράτους και του καπιταλισμού,με αποστολή να πραγματώσει τα εγκληματικά σχέδια της αστικής εξουσίας,εις βάρος των καταπιεσμένων.Το ρόλο αυτό στην Ελλάδα,τον έχει ως επί το πλείστον η Χρυσή Αυγή.Ένα φασιστικό μόρφωμα,αποτελούμενο από απογόνους ταγματασφαλιτών και ναζί,από επίδοξους φυρερίσκους που δε διστάζουν να επιτεθούν στα εξαθλιωμένα κομμάτια της κοινωνίας,είτε ντόπιους είτε μετανάστες και σε οποιονδήποτε άλλον/άλλη παρεκκλίνει από τις αρρωστημένες ιδέες τους.

Στη γιγάντωση του φασισμού στην Ελλάδα,σημαντικό ρόλο έπαιξαν,προφανώς τα Μ.Μ.Εξαπάτησης.Δε θα αναλύσουμε το ρόλο αυτό αλλά θα αναφερθούμε στο ξέπλυμα των νεοναζί,στο οποίο επιδόθηκαν τα ντόπια μ.μ.ε μετά την επίθεση.Τα μμε επικεντρώθηκαν στις υλικές ζημιές,προσπαθώντας να απονοηματοδοτήσουν τη δράση και να δώσουν μια αποθαρρυντική διάσταση στο συμβάν,άποψη αντιτιθέμενη με την κοινωνική συγκατάθεση που έλαβε η επίθεση.

Απέναντι στην αδράνεια των μικροαστικών κομματιών της κοινωνίας,οργανώνουμε τις αντιφασιστικές μας συνειδήσεις,δημιουργώντας πυρήνες αντίστασης ενάντια στο κράτος και το παρακράτος.Συνεχίζουμε τις δράσεις απέναντι στους φασίστες,ανακόπτοντας την πορεία τους και μηδενίζοντας την ύπαρξή τους.Κλιμάκωση του αγώνα μέχρι τη διάλυση και του τελευταίου γραφείου της Χ.Α,μέχρι να τους αφανίσουμε από προσώπου γης.

Αντιφασίστες/Αντιφασίστριες

υγ.Οι φωτογραφίες είναι από το σάιτ των χρυσαύγουλων

Εικόνες:

           

          σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

          Κίτρινα Γιλέκα, συγκρούσεις – Gilets Jaunes : affrontements à Beauvais, Dijon, Le Puy , Lille, Lyon, Montpellier, Nevers, Paris, Quimper, Saint-Herblain (Nantes), Toulouse – 9 μαρτίου 2019

          σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

          Το λουλούδι της ερήμου

          Stampa

           

          823

          Μια ανασκόπηση του βιβλίου «Il fiore del deserto» »το λουλούδι της επανάστασης» του Davide Grasso

          Il fiore della rivoluzione το λουλούδι της επανάστασης

          “Il fiore del deserto” του Davide Grasso, που εκδόθηκε από την Agenzia X, ανοίγει με μιαν αφιέρωση στους «A Berivan. A Zagros». Όπως και σε πολλά άλλα αποσπάσματα αυτού του βιβλίου, βρέθηκα στη θέση να πρέπει να περιoρίσω τις μνήμες και τα συναισθήματα που ανθίζουν μέσα μου όταν αναδύομαι ξανά μέσα στην επανάσταση της Βόρειας Συρίας. Θυμάμαι ότι είχα ενημερώσει τον Davide για το μαρτύριο των Berivan και Zagros μια μέρα του καυτού συριακού Μάιου 2018. Βρήκα τις φωτογραφίες τους, μαζί με αυτές άλλων μαρτύρων των Ypg και Ypj, να κρέμονται στον τοίχο μιας ακαδημίας, για κάποια σκοτεινή πνευματική σύνδεση σκέφτηκα αμέσως ότι ήταν οι hevalen για τους οποίους τον είχα ακούσει να μιλά. Έτσι ήταν, δεν ήξερε ότι είχαν πέσει, αλλά το περίμενε. Είχαν γίνει μάρτυρες το καλοκαίρι του 2017 στη επιχείρηση προσέγγισης στην Raqqa, τότε πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους. Ο Zagros προέρχονταν ακριβώς από την Raqqa και ονειρεύονταν να την απελευθερώσει από τον εφιάλτη ISIS. Αυτό το βιβλίο είναι η προσπάθεια να παραμείνουμε πιστοί στους μάρτυρες, να τους αποδώσουμε τον απαραίτητο σεβασμό, είναι μια χειρονομία αγώνα για τη συνέχιση του ταξιδιού εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους πολεμώντας το ISIS και για την υπεράσπιση της συνομοσπονδιακής επανάστασης, της μοναδικής αντι-καπιταλιστικής, φεμινιστικής, οικολογικής επανάστασης που άνθισε στον αιώνα μας.

          “Il fiore del deserto” αυτή τη στιγμή έχει μια ιδιαίτερη αξία και για άλλους λόγους. Πράγματι η Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας απειλείται από την Τουρκία του Ερντογάν και από τις ισλαμιστικές συμμορίες με τις οποίες είναι σύμμαχος, μετά την ανακοίνωση της απόσυρσης των αμερικανικών στρατευμάτων. Το βιβλίο αυτό είναι ένα ουσιαστικό δοκίμιο για αυτή τη σύγχρονη επανάσταση βασισμένo σε πολυάριθμες συνεντεύξεις, συνομιλίες και άμεσες εμπειρίες που συγκέντρωσε ο Davide στην διάρκεια των δύο ταξιδιών του στη Μέση Ανατολή, καθώς και επάνω στην ιστορική και πολιτική μελέτη της περιοχής. Εάν για την επανάσταση πρόκειται για μια κρίσιμη στιγμή στην οποία κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξή της, για εμάς ήρθε η ώρα να ενημερωθούμε, να λάβουμε μέρος και να υποστηρίξουμε αυτή τη δέσμευση, αυτή την επιχείρηση που δίνει ελπίδα ελευθερίας σε όλους τους λαούς του κόσμου.

          Σαν να μην ήταν αρκετό για να δικαιολογήσει την αξία του έργου του, ο συγγραφέας προτάθηκε πρόσφατα από την Εισαγγελία του Τορίνο για το μέτρο της ειδικής επιτήρησης, επειδή θεωρήθηκε κοινωνικά επικίνδυνος λόγω της εμπειρίας του στις YPG με τις οποίες συμμετείχε στην στρατιωτική επιχείρηση για την απελευθέρωση της συριακής πόλης Manbij από το ισλαμικό κράτος το 2016.Στα έγγραφα της αίτησης του εισαγγελέα του Τορίνο περιλαμβάνεται επίσης το εξώφυλλο του προηγούμενου έργου του, «Hevalen. Γιατί πήγα να πολεμήσω το ISIS στη Συρία «, που θεωρήθηκε απ’ ότι φαίνεται στοιχείο κοινωνικού κινδύνου, μαζί με αποσπάσματα από τις πολυάριθμες συνεντεύξεις στις οποίες ο Davide μίλησε για τη Συρία και τη συνομοσπονδιακή επανάσταση.

          Μόλις επιστρέψαμε αντιμετωπίσαμε συχνά ανθρώπους για τους οποίους η κατάσταση στη Συρία είναι πολύ προβληματική-μπερδεμένη, δεν καταλαβαίνουν ποιον να υποστηρίξουν. Στις αρχικές σελίδες αυτού του βιβλίου βρίσκεται η καλύτερη απάντηση. Η εισαγωγή είναι μια πολύτιμη εξήγηση, πλούσια από πηγές, για τα κυριότερα γεγονότα που έχουν αναστατώσει τη Συρία από το 2011 μέχρι σήμερα: πώς γεννήθηκαν οι εξεγέρσεις στο πλαίσιο της αραβικής Άνοιξης, ποια ήταν η επιρροή των παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων (Ηνωμένες Πολιτείες, Σαουδική Αραβία, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ρωσία, Κατάρ, Τουρκία, …), ποια τα χωρία κλειδιά της σύγκρουσης και της επανάστασης. Με καθαρότητα διακρίνονται και εξηγούνται οι διαδρομές των τριών πλευρών: η ολιγαρχική του δικτατορικού καθεστώτος του Bashar al-Assad, η θεοκρατική των διαφορετικών ισλαμιστικών ή σαλαφιστικών συμμοριών και η δημοκρατική-επαναστατική του Pyd και των Ypg / Ypj.

          Στο βιβλίο γίνεται λόγος για το Ιράκ και το φράγμα της Μοσούλης (και τα συμφέροντα της Ιταλίας για αυτό το τρομακτικό έργο), για τις κοινότητες, τους γεωργικούς συνεταιρισμούς, το γυναικείο κίνημα, τις βασικές μάχες, την επαναστατική τέχνη, την λαϊκή αυτοάμυνα, την ιδεολογία και πολλά άλλα πράγματα μέχρι τα πιο πρόσφατα γεγονότα. Για καθένα από τα θέματα που εξετάζονται στο κέντρο δεν είναι μια αντικειμενική και αποστασιοποιημένη περιγραφή, αλλά είναι τα λόγια των ανδρών και των γυναικών που κάνουν την επανάσταση: τι σκέφτονται, ποια είναι τα σχέδια τους, οι δυσκολίες που συναντούν. Από τα λόγια των πιο καταρτισμένων μαχητών σε εκείνα των λαϊκών πρωταγωνιστών, ακόμη και όταν δεν είναι απόλυτα προσκολλημένοι στην ομοσπονδιακή ιδεολογία, αντιλαμβανόμαστε την πολυπλοκότητα μιας πραγματικής επαναστατικής διαδικασίας που είναι ικανή να εμπλέκει και να κινητοποιεί όλα τα στρώματα της κοινωνίας, μέσα στον πλούτο της και τις αντιφάσεις της. Στην εμπειρία μας στη ζωή στην Ευρώπη είναι μερικές φορές δύσκολο ακόμη και να φανταστούμε το κύρος και την επικαιρότητα μιας επαναστατικής προοπτικής, αλλά αντιθέτως αυτές οι μαρτυρίες μας μιλούν για μια πεποίθηση σε μια ελεύθερη κοινωνία τόσο ισχυρή ώστε να αμφισβητεί και να τα βάζει με τις σκληρότερες συνθήκες, να τις προκαλεί.

          Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου ασχολείται με μερικά από τα θέματα που εμφανίζονται συχνά στις συζητήσεις που αντιμετωπίζουμε στην Ιταλία. Ποια είναι η σχέση μεταξύ της επανάστασης και των Ηνωμένων Πολιτειών; Ποια είναι η σχέση με το παλαιστινιακό ζήτημα; Ποια πιθανή προσέγγιση από την πλευρά της αριστεράς στο Ισλάμ; Ένα σημαντικό ρόλο έχει η κριτική του παρεξηγημένου αντιιμπεριαλισμού των υποστηρικτών του καθεστώτος Assad και στη γοητεία της αριστεράς για τη θεοκρατική πρόταση των ισλαμικών συμμοριών. Η συνομοσπονδιακή επανάσταση μας διδάσκει επίσης ότι δεν μπορούμε να αγωνιζόμαστε για μια ελεύθερη κοινωνία αν αγνοούμε τον πόνο που παράγει η εξουσία στον λαό και ταυτόχρονα δεν λαμβάνουμε υπόψη τις μορφές κοινωνικής ανυποταξίας ως πεδία μάχης επάνω στα οποία πρέπει να διαδραματίσουν οι επαναστάτες αγωνιστές τον ρόλο να προτείνουν οράματα και σχέδια απελευθέρωσης.

          Εκείνη να μπορεί να επικρίνει, να κριτικάρει την επανάσταση για την οποία ρίσκαρε τη ζωή του, στην οποία εναποθέτονται ελπίδες, είναι μια ικανότητα που πάντα έδειξε ο Davide και που πάντα εκτιμώ. Το βιβλίο αυτό είναι εμποτισμένο με αυτήν: «Το να μάθουν από μια πολιτική εμπειρία αναμφίβολης επιτυχίας είναι θεμελιώδες για όσους θέλουν να αμφισβητήσουν και να προκαλέσουν το παρόν με παρόμοιους στόχους και σκοπούς, να αναλύσουν το επαναστατικό φαινόμενο με κριτικό και ανεξάρτητο τρόπο, ούτως ή άλλως και οπουδήποτε παρουσιάζεται, είναι ένα από τα βασικά καθήκοντα ενός στρατευμένου, αλλά και μεταξύ των δυσκολότερων.»

          Διαβάζοντας το »λουλούδι της ερήμου» “Il fiore del deserto” μου ήρθε στο μυαλό ο πρόλογος του Λένιν στο «Οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» του John Reed, στον οποίο ο μπολσεβίκικος επαναστάτης έλεγε: «Το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους εργάτες όλου του κόσμου. Είναι ένα βιβλίο που θα μου άρεσε, θα ήθελα να δω να δημοσιεύεται σε εκατομμύρια αντίτυπα και να μεταφράζεται σε όλες τις γλώσσες.»

          Ίσως η σύγκριση με γεγονότα τέτοιας ιστορικής και πολιτικής σημασίας όπως η επανάσταση του ’17 στη Ρωσία μπορεί να μοιάζει με ρίσκο, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι η επανάσταση στη Βόρεια Συρία είναι η μόνη επανάσταση του αιώνα μας, η μόνη που η γενιά μας βλέπει να γεννιέται, δημιουργώντας μια εναλλακτική λύση και παλεύοντας για ένα μέλλον ελευθερίας. Εάν δεν θέλουμε να βλέπουμε την ιστορία, την ιστορία των λαών σε εξέγερση, την ιστορία μας, να ρέει ενώπιον μας ενώ έχουμε την πρόθεση να σκεπτόμαστε κάτι άλλο, πρέπει να αναπτύξουμε μια σχέση φιλίας, γνώσης και υποστήριξης με αυτή την επανάσταση: Il fiore del deserto” »το λουλούδι της ερήμου» είναι ένα βήμα κατά μήκος αυτής της διαδρομής. «Δεν υπάρχει επανάσταση που να μην είναι υπό πολιορκία, αλλά ο χαρακτήρας του μοιραίου που φαίνεται να αναλαμβάνει αυτή η περίσταση δεν απαλλάσσει τις γυναίκες και τους άνδρες που αγαπούν την ελευθερία από το να ενεργήσουν στην υπεράσπισή της.»

          Jacopo Bindi

          https://www.infoaut.org/culture/il-fiore-della-rivoluzione

          σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

          ΚΑΒΑΛΑ- ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΕ Ρ/Σ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

          ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ

          Αλληλεγγύη


          ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΒΑΛΑ

          Παρασκευή 1/3/19 πραγματοποιήσαμε παρέμβαση στον ραδιοφωνικο σταθμό κόκκινο με αφορμή την αναίρεση συγχώνευσης ποινών, του κοινωνικού αγωνιστή Σπύρου Χριστοδούλου, διαβάζοντας το παρακάτω κείμενο της αναρχικής συλλογικότητας Οκτάνα.

          Για την απεργία πείνας του Σπύρου Χριστοδούλου

          Ο αγωνιστής κοινωνικός κρατούμενος Σπύρος Χριστοδούλου βρίσκεται από τις 14/1 σε απεργία πείνας με αίτημα τη συγχώνευση των ποινών του, ώστε τα δώδεκα χρόνια φυλάκισης που έχει ήδη εκτίσει από προηγούμενες καταδίκες του, να προσμετρηθούν ως χρόνος κράτησης στις νέες ποινές που του επιβλήθηκαν μετά τη σύλληψη του τον Μάη του 2015.

          Πρέπει να γίνει σαφές ότι η συγχώνευση των ποινών είναι ένα νομικά κατοχυρωμένο δικαίωμα και στην περίπτωση του Σπ. Χριστοδούλου παραβιάζεται. Βλέπουμε δηλαδή πως για ακόμα μία φορά το κράτος μέσω της δικαστικής εξουσίας παραβιάζει τους δικούς του νόμους προκειμένου να κρατήσει στη φυλακή εκείνους κι εκείνες που στράφηκαν εναντίων του. Τους αναρχικούς, τους κομμουνιστές, τους ανυπότακτους της εργατικής τάξης.

          Με την απεργία πείνας ο Σπύρος έχει ήδη χάσει εικοσιπέντε κιλά, ενώ η κατάσταση της υγείας του είναι οριακή.

          Ο Σπ. Χριστοδούλου είναι στοχοποιημένος από τις κρατικές και δικαστικές αρχές λόγω της ανυπότακτης και αταλάντευτης στάσης που έχει διατηρήσει όσο καιρό βρίσκεται σε σύγκρουση με την αστική νομιμότητα, είτε εντός είτε εκτός των τειχών, καθώς και για τη στενή σχέση που είχε και έχει με τον αναρχικό χώρο.

          Γράφει:Θέλω να ξέρετε όλες και όλοι ότι σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου και θα μάχομαι πάντα για ένα ονειρεμένο αύριο, με γνώμονα το δίκαιο αψηφώντας το οποιαδήποτε κόστος. Άλλωστε η ζωή με τον θάνατο έχουν ένα κοινό σημείο με όλους μας, τον πραγματικό, αληθινό και τίμιο αγώνα. (…) Ένα είναι το στοιχείο που θα μας ενώνει πάντα, ότι βαδίζουμε στο ίδιο μονοπάτι έχοντας απέναντι μας τους εχθρούς και θα τους πολεμάμε με κάθε μέσω που θα διαθέτουμε.

          Από μεριάς μας, εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον Σπύρο Χριστοδούλου καθώς και σε όλους όσους αγωνίζονται, μέσα και έξω από τα κελιά.

          ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ

          Αναρχική συλλογικότητα Οκτάνα

          Aπό την μεριά μας, θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας, ώστε να πιέσουμε όλοι μαζί για τη δικαίωση του Σπ. Χριστόδουλου στο δίκαιο αίτημα του. Οι μέρες φυλακής είναι μέρες μετρημένες από την ελευθερία του κάθε τροφίμου και κανένας δεν έχει δικαίωμα να τις διαγράψει. Οι εκδικητικές πολιτικές των σύγχρονων κολαστηρίων θα γίνουν του κράτους καταδίκες.

          ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΎΝΤΡΟΦΟΣ ΜΌΝΟΣ ΣΤΑ ΧΈΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ.

          ΆΜΕΣΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΠΕΡΓΟΥ ΠΕΙΝΑΣ ΣΠΥΡΟ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ.

          Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

            

           

          https://athens.indymedia.org/post/1596119/