σύγχρονα κινήματα

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟ ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟ

από Ρουβίκωνας 21/01/2016 1:58 μμ.,

«H πολιτική του εγκλεισμού –βασανισμού στα μπουντρούμια, της εξορίας, της θανατικής ποινής που χρησιμοποιήθηκαν ως κύρια εργαλεία του αυταρχισμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, δεν σταμάτησαν ποτέ.» Από τον επίλογο του βιβλίου «Απομόνωση» των εκδόσεων Αγώνας.

Το τουρκικό κράτος από την δημιουργία του πίσω στην δεκαετία του 1920, βρίθει από παραδείγματα άγριας καταστολής των λαϊκών αγώνων, είτε αυτοί δίνονται από μειονοτικές εθνοτικές ομάδες, είτε από τον τούρκικο λαό. Οι πασάδες, οι μπέηδες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που ζούσαν από τον μόχθο και την άγρια εκμετάλλευση των υπηκόων της, αντικαταστάθηκαν από τους στρατιωτικούς, τους κρατικούς γραφειοκράτες, αλλά και την νεοεμφανιζόμενη τουρκική αστική τάξη. Οποιοσδήποτε αμφισβητούσε την κυριαρχία της και την παντοδυναμία της, γνώριζε και γνωρίζει την πυγμή του τουρκικού κράτους.

Το τουρκικό κράτος και οι τάξεις που διαχειρίζονται την εξουσία επιλέγουν την δεκαετία του 1950 την πρόσδεσή τους στους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς της δύσης, όπως το ΝΑΤΟ, λειτουργώντας ως ένας από τους θεματοφύλακες των ανεπτυγμένων καπιταλιστών κρατών στην ευαίσθητη για αυτούς περιοχή της Μέσης Ανατολής. Με την κατάρρευση του καθεστώτος Σάχη στο Ιράν το 1979, ο ρόλος του αναβαθμίστηκε. Παράλληλα, στο εσωτερικό βασιλεύει η άγρια καταστολή, τόσο με τις επεμβάσεις του στρατού όσο και με τη δημιουργία ειδικών κατασταλτικών μηχανισμών όπως οι φυλακές τύπου F.

Το γεγονός ότι το τουρκικό κράτος καταστέλλει βίαια τους επαναστάτες και τις μειονότητες, δεν αποτελεί κάτι το πρωτόγνωρο, όμως δε μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα, βλέπουμε μια κατακόρυφη αύξηση της καταστολής στην Τουρκία, ακόμα και με τα μέτρα του τουρκικού κράτους. Η ημερομηνία σταθμός για το νέο γύρο επίθεσης του εν λόγω κράτους στους αγωνιστές της Τουρκίας ήταν η 20ή Ιουλίου όταν βομβιστής αυτοκτονίας του ISIS δολοφόνησε 32 Τούρκους και Κούρδους αναρχικούς και κομμουνιστές στην πόλη Σουρούτς. Χρησιμοποιώντας αυτήν την επίθεση, το καθεστώς Ερντογάν ξεκίνησε μιαν «αντιτρομοκρατική εκστρατεία» με πάνω από 600 συλλήψεις, δολοφονίες και βομβαρδισμούς, η οποία στράφηκε κατά του Λαϊκού Μετώπου Τουρκίας (DHKPC-M) και του PKK. Τόσο το Λαϊκό Μέτωπο όσο και το PKK, αμύνονται με επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα, στρατόπεδα και περιπόλους της στρατοχωροφυλακής. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις κλιμακώνουν την καταστολή αποκλείοντας ολόκληρες πόλεις στο Βόρειο Κουρδιστάν προσπαθώντας να εκτοπίσουν περισσότερους από 300.000 χρησιμοποιώντας βαρύ πυροβολικό και άρματα μάχης.

Ζητώντας την αναγνώριση των πολιτισμικών τους ιδιαιτεροτήτων αλλά και την αυτοδιάθεση τους, οι Κούρδοι διεξάγουν δεκαετίες τώρα έναν ανένδοτο αγώνα ενάντια στην κεντρική εξουσία. Και η απάντηση της εξουσίας είναι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις με όλα τα μέσα που διαθέτει ο στρατός και η βαριά εξοπλισμένη στρατοχωροφυλακή. Έτσι στην Ανατολική Τουρκία, τις μέρες αυτές, μια νέα επίθεση του Τουρκικού στρατού είναι σε εξέλιξη. Επίθεση του κράτους που μετατρέπει πόλεις σε φυλακές μην επιτρέποντας στους κατοίκους τους να βγουν από τα σπίτια τους, καταστρέφει τις απαραίτητες υποδομές για την ζωή μαζί με τις άγριες δολοφονίες εκατοντάδων ανθρώπων. Η φλόγα όμως της εξέγερσης δεν σβήνει από τον Κουρδικό λαό που αντιστέκεται σθεναρά και ένοπλα στις δυνάμεις της Τουρκικής κυριαρχίας. Από την άλλη το η κυβέρνηση του ‘’Σουλτάνου»Ερντογάν υποστηρίζει τους Ισλαμοφασίστες του ISIS παρέχοντάς τους κάθε είδους διευκόλυνση, από την αποστολή εκπαιδευτών έως την αρωγή της στην πώληση του πετρελαίου του Ισλαμικού κράτους.

Πέρα από τον κουρδικό λαό και ο τουρκικός είναι αποδέκτης της επίθεσης του τουρκικού κράτους ειδικά το κομμάτι εκείνο που αμφισβητεί με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο την κυριαρχία του στρατιωτικού/πολιτικού/οικονομικού κατεστημένου. Η πανίσχυρη αστυνομία αλλά και παρακρατικές ομάδες προβαίνουν συνεχώς σε επιθέσεις κατά των λαϊκών αγωνιστών, ενώ το δικαστικό κατεστημένο φροντίζει για τον εγκλεισμό σε φυλακές με ειδικές συνθήκες κράτησης, όσων αγωνιστών και αγωνιστριών πέσουν στα χέρια του κράτους. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η ντόπια αστική τάξη γίνεται ακόμα ισχυρότερη οικονομικά αφού κάθε ομάδα ή άτομο που αμφισβητεί τις σχέσεις παραγωγής καταστέλλεται από το κράτος. Από την μία θέλει να εμφανίζεται ως προοδευτική και εκσυγχρονιστική εκτός Τουρκίας, από την άλλη όμως διατηρεί τον αυταρχισμό και την αλαζονεία των Πασάδων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τα κέρδη της είναι τεράστια από την εκμετάλλευση των λαών της Τουρκίας, όσο και της συνεργασίας της με τους αστούς άλλων κρατών. Άλλωστε ποιος θα ξεχάσει για τα κοινά επενδυτικά συμφέροντα των Ελλήνων και Τούρκων επιχειρηματιών που σε κάθε ευκαιρία διατυμπανίζουν τα ΜΜΕ των ολιγαρχιών και στις δύο χώρες; Η ποιος μπορεί να αγνοήσει την συνεργασία των αστυνομιών και μυστικών υπηρεσιών της Ελλάδας και της Τουρκίας. Στοιχεία που δείχνουν ότι και στις δύο χώρες ο εχθρός είναι κοινός και τα αφεντικά και εξουσιαστές συνεργάζονται υποδειγματικά.

Για όλους τους παραπάνω λόγους αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε κατάληψη του Ελληνοτουρκικού εμπορικού επιμελητηρίου, θέλοντας να επισημάνουμε ότι οι μεγαλοαστικές τάξεις της ελλάδας και τις τουρκίας, οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου, μια χαρά κάνουν business ενώ τα κράτη ποτίζουν τους λαούς τους με μίσος και εθνικισμό ώστε να να μπορούν να τους ελέγχουν.

Αλληλεγγύη στον κουρδικό και τούρκικο στο λαό που αγωνίζονται.

 

 

Αναρχική ομάδα Ρουβίκωνας

Tags: Ρουβίκωνας

Φωτογραφια απο της δραση

1578562

από Ρουβίκωνας 21/01/2016 2:23 μμ.,

Ανάρτηση πανό στο κατειλημμένο ελληνοτουρκικό εμπορικό επιμελητήριο από συντροφισες και συντρόφους του Ρουβίκωνα

Εικόνες:

Ενημέρωση για την λήξη της κατάληψης

1578564

από ρουβίκωνας 21/01/2016 3:20 μμ.,

Πριν λίγα λεπτά οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες από την αναρχική  ομάδα Ρουβίκωνας αποχώρησαν από το Ελληνοτουρκικό εμπορικό επιμελητήριο το οποίο είχαν καταλάβει νωρίτερα, χωρίς να γίνουν προσαγωγές και με την αστυνομία να παρακολουθεί διακριτικά.

https://athens.indymedia.org/post/1554438/

σύγχρονα κινήματα

Καισαριανή : Απαλλοτρίωση σε super market

Το μεσημέρι της Πέμπτης 12/11, ημέρα γενικής απεργίας, κάναμε μια βόλτα από τον Α.β στην Καισαριανή. Με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά μας και περιφρουρημένα, εισήλθαμε στο super market και πήραμε ένα σορό αγαθά πρώτης ανάγκης και μη, και αποχωρήσαμε ανενόχλητοι.

Πήραμε δηλαδή πίσω κάτι ελάχιστο από τον πλούτο που εμείς οι ίδιοι παράγουμε με τον ιδρώτα μας καθημερινά. Σε μια περίοδο οπου σιγά σιγά ξεδιαλύνεται το τοπίο , και είναι πλέον εξόφθαλμο ότι καμία ελπίδα δεν ήρθε, η κυβέρνηση Συριζα με τις πολιτικές της συναινεί στους θαλασσοπνιγμούς εκατοντάδων μεταναστών και προσφύγων και τους στοιβάζει σε άθλια κέντρα κράτησης-φυλακές γεμάτα ελλείψεις . Η ελπίδα για μας γεννιέται μέσα από τους αγώνες των καταπιεσμένων.

ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΡΦΙΑ ΤΑΞΙΚΑ

ΝΤΟΥ ΣΤΑ SUPERMARKET ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ-ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ.

ΥΣ. Τα προϊόντα θα διανεμηθούν σε πρόσφυγες.

 Καλούμε κάθε αλληλέγγυα-ο, κάθε αγωνιστικό υποκείμενο να οικοιοποιηθεί αυτή τη δράση σαν άλλη μια κίνηση αλληλεγγύης στους μετανάστες

Αλληλεγγυες-οι

Αναδημοσίευση από athens.indymedia.org

σύγχρονα κινήματα

Και τι πα’ να πει «Ρουβίκωνας» δηλαδή; – Της Κατερίνας Δήμα (Fullmoon)

Πάει να πει ότι ο μόνος που μπορεί να αποφασίσει να διασχίσει για λογαριασμό σου το Ρουβίκωνα, είσαι εσύ.

Πηγή: Και τι πα’ να πει «Ρουβίκωνας» δηλαδή; – Της Κατερίνας Δήμα (Fullmoon)

σας το αφιερώνω:

ΚΑΡΤΕΡΕΜΑ – ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ανέβηκε στις 5 Οκτ 2011

(Karterema – Antwnis Kalogiannis)
Στίχοι: Γιάννης Ρίτσος
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

σύγχρονα κινήματα

Για να τελειώνουμε με την φυλακή. Per farla finita con il carcere

του Sandro Moiso

Liberare-tutti-dannati-della-terra-001Να ελευθερώσουμε όλους της γης τους κολασμένους, Liberare tutti i dannati della terra, πρώτη έκδοση Lotta Continua 1972, επανατυπώθηκε το 2015 και μπορούμε να το βρούμε στα βιβλιοπωλεία του κινήματος, σελ. 256, € 5,00

Υπήρξε μια τυχερή περίοδος κατά την οποίαν, παραφράζοντας ένα αμερικανικό μυθιστόρημα του περασμένου χρόνου, “κάθε τις ήταν φωτισμένο”.1 Η ταξική συνείδηση που σχηματίζονταν άμεσα μέσα στην εμπειρία των αγώνων καθιστούσε όλα πιο ξεκάθαρα και δεν μπορούσαν να υπάρξουν παρανοήσεις. Σήμερα, σαράντα χρόνια αργότερα, το να το ενθυμούμαστε δεν είναι μια επιχείρηση νοσταλγικού χαρακτήρα, αλλά ένα καθήκον. Ένα καθήκον στράτευσης, αγωνιστικό, για να θυμίζουμε στις νεότερες γενιές πως το δικαίωμα στο όνειρο διασταυρώνεται στενά με τους αγώνες που έχουν σκοπό να καταργήσουν την φρικτή κατάσταση πραγμάτων, την απαίσια καθεστυκυία τάξη.

Αυτό το βιβλίο, που τυπώθηκε ξανά στην αρχική του μορφή και με την πρόσθεση ελάχιστων και σύντομων σημειώσεων εισαγωγικών από μιαν ομάδα συντρόφων που ακόμη ασχολούνται με ζητήματα φυλακής, είναι καρπός σημαντικός εκείνων των χρόνων. Όχι για το πολιτικό ακρωνύμιο που τότε το συνόδευε, αλλά διότι αποτελούσε τον καρπό μιας άμεσης και πολιτικής εργασίας επάνω στην φυλακή και μέσα στην φυλακή. Μια συλλογή μαρτυριών άμεσων μέσα από τον »σωφρονιστικό θεσμό». Όπως λεν οι επιμελητές: “όχι «μια έρευνα επάνω στην φυλακή» αλλά μια έκθεση μιας πολιτικής εργασίας που ξεκίνησε με συστηματικό τρόπο την άνοιξη του ‘71”.

Στις ιταλικές φυλακές, μεταξύ τέλους χρόνων ’60 και αρχές ’70, συναντήθηκαν τα παιδιά του προλεταριάτου και το υποπρολεταριάτου με τους νέους πολιτικοποιημένους φοιτητές που η κρατική καταστολή είχε ενώσει. Πολλοί από τους δεύτερους ανήκαν στις γραμμές της  Lotta Continua και, κάτω από μιαν άλλην οπτική, δεν ενδιαφέρει εάν πολλοί από αυτούς, από εκεί και σε σύντομο χρονικό διάστημα, θα είχαν ριζικά αλλάξει την πολιτική τους τροχιά. Σε εκείνες τις φυλακές είχαν όμως εισέλθει εν τω μεταξύ το πνεύμα εξέγερσης και οι απεργίες (που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν πράγματα αδιανόητα) που ήδη αναστάτωναν τις πλατείες, τα εργοστάσια και τα σχολεία.

Εκείνη η εμπειρία συνεισέφερε ώστε να δημιουργηθεί η Επιτροπή φυλακών, una Commissione carceri η οποία, κυρίως στην Napoli, θα έβλεπε να διασταυρώνεται η πολιτική δράση στην περιοχή και στις συνοικίες με εκείνη γύρω από τις προβληματικές εγγενείς στον εγκλεισμό και στις συνθήκες ζωής των κρατουμένων.  Συχνά τα υποκείμενα που εμπλέκονταν (άνεργοι προλετάριοι, λαθρέμποροι μικρού βεληνεκούς, υποπρολετάριοι που τα βόλευαν κάνοντας ένα σωρό μικροδουλειές από την μαύρη αγορά μέχρι  alla spaccata) διέρχονταν με ευκολία από την μιαν κατάσταση σχετικής ελευθερίας σε εκείνην των κρατουμένων.

Ειδικότερα, ξεκινώντας από την εμπειρία  στο εστιατόριο για μικρούς προλετάριους στην Forcella, εκεί είχε σχηματιστεί ο πρώτος πυρήνας αγωνιστών που στην συνέχεια θα έδιναν ζωή, όταν η  leadership της Lotta Continua υπό τον φόβο να κάψει υπερβολικά τα δάχτυλα με τα σπίρτα της ταξικής πάλης αρχίζει να εγκαταλείπει τις πιο ακραίες θέσεις, στην πρώτη εμπειρία ένοπλου σχηματισμού που προορίζονταν να ενώσει αγωνιστές που προέρχονταν από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά με αγωνιστές υποπρολετάριας προέλευσης που διαμορφώθηκαν στην εμπειρία της φυλακής: i NAP, Nuclei Armati Proletari.2, Ένοπλοι Προλεταριακοί Πυρήνες

Αυτή είναι μια ιστορία που, φυσικά, ξεφεύγει από την ανασκόπηση του κειμένου αλλά που, την ίδια στιγμή, υπογραμμίζει πως πολιτιστική παραγωγή, αγωνιστική πολιτική δράση και θεωρητικός στοχασμός ήταν εκείνους τους καιρούς σφιχτά συνυφασμένοι και, συχνά, ξεκινούσαν από τα χαμηλά. Ούτως ώστε ο  Μάρξ δεν ήταν πλέον μόνον μια εικόνα να την δείχνεις στα νυχτερινά τραπεζάκια Marx των “διανοουμένων της αριστεράς” ή να την ανεμίζεις για να δικαιολογήσεις την ακραία πολιτική ανοησία, αλλά ένας δραστήριος θεωρητικός ζωντανός του οποίου τα λόγια, σε απόσταση μεγαλύτερη τους ενός αιώνα έδιδαν ακόμη ζωή στις επιλογές αυτού που είχε νιώσει στο κορμί του την ποιότητα της αστικής τάξης και του νόμου. o  Marx επέστρεφε έτσι με αυτό τον τρόπο να είναι ένα όπλο στα χέρια των τελευταίων μεταξύ των απόκληρων: τους φυλακισμένους προλετάριους.

Ένας φιλόσοφος παράγει ιδέες, ένας ποιητής ποιήματα, ένας ιερέας κηρύγματα, ένας καθηγητής εγχειρίδια. Ένας κακοποιός παράγει εγκλήματα. Εάν εξετάσουμε από κοντύτερα την σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα σε αυτό τον τελευταίο κλάδο παραγωγής και το σύνολο αυτής της κοινωνίας,  θα δει πολλές προκαταλήψεις. Ο κακοποιός δεν παράγει μόνο εγκλήματα, αλλά και το εγκληματικό δικαίωμα και με αυτό παράγει επίσης τον καθηγητή που κάνει μαθήματα για το εγκληματικό δίκαιο και επίσης το αναπόφευκτο εγχειρίδιο στο οποίο αυτός ο ίδιος ο καθηγητής πετά τους λόγους του «εμπόρευμα» στην γενικότερη αγορά. Με αυτό τον τρόπο εμφανίζεται μια αύξηση του εθνικού πλούτου […] Ο κακοποιός παράγει επίσης όλη την αστυνομία και την ποινική δικαιοσύνη, τους μπάτσους, τους δικαστές, τους δημίους, τους ενόρκους και κριτές κλπ. και όλοι αυτοί οι διαφορετικοί κλάδοι δραστηριοτήτων που σχηματίζουν άλλες τόσες κατηγορίες του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας, αναπτύσσουν διαφορετικές ικανότητες και σχολές του ανθρώπινου πνεύματος, δημιουργούν νέες ανάγκες και νέους τρόπους να ικανοποιούνται αυτές.  Αυτό και μόνο το βασανιστήριο έδωσε την δυνατότητα στην δημιουργία των πιο αμίμητων μηχανικών εφευρέσεων, και προσέλαβε, στην παραγωγή των εργαλείων του, μια μάζα έντιμων κατασκευαστών.  Ο κακοποιός παράγει μιαν αίσθηση, τόσο ηθική, όσο και τραγική, ανάλογα με τις περιπτώσεις και έτσι αποδίδει μιαν «υπηρεσία» στην κίνηση των ηθικών και αισθητικών συναισθημάτων του κοινού. Αυτός δεν παράγει μόνο εγχειρίδια ποινικού δικαίου, αλλά και τέχνη επίσης, όμορφη λογοτεχνία, μυθιστορήματα μέχρι και τραγωδίες […] Με αυτό τον τρόπο ζωντανεύει τις παραγωγικές δυνάμεις”. (Karl Marx, Θεωρίες της υπεραξίας, βλ . σελ. 5)

Ένας Marx σαρκαστικός, ανελέητος, αντί-ρομαντικός και προβοκάτορας που μοιάζει να προβλέπει την καταστασιακή κριτική της πραγματικότητας. ένας Un Marx που, λίγες γραμμές πιο κάτω (δεν αναφέρονται στο κείμενο) θα είχε προσθέσει: ”Και εγκαταλείπουμε  την σφαίρα του ιδιωτικού εγκλήματος: δίχως εθνικά εγκλήματα θα είχε ποτέ ανακαλυφθεί το παγκόσμιο εμπόριο?” Θέμα που επαναλαμβάνεται στο κείμενο, δραστικά προσανατολισμένο να υποστηρίζει πως το έγκλημα είναι ένα βασικό συστατικό του καπιταλισμού. “Όσο περισσότερο ανεπτυγμένη είναι μια καπιταλιστική χώρα ( και ως καπιταλιστικές χώρες εννοούμε επίσης χώρες όπως η Σοβιετική Ένωσις ή η Πολωνία, διότι εκεί υπάρχει η εκμετάλλευση του ανθρώπου στον άνθρωπο όπως κι εδώ σε εμάς), τόσο περισσότερο αυξάνει η εγκληματικότητα και οι φυλακές γεμίζουν. Όντως, στις Ηνωμένες Πολιτείες, η «εγκληματικότητα» τουλάχιστον βλέποντας πόσο γεμάτες είναι οι φυλακές, είναι η υψηλότερη στον κόσμο. Διότι η «εγκληματικότητα», εκείνη για την οποίαν κάποιος καταλήγει στην φυλακή, είναι ο καρπός της φτώχειας, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης δηλαδή του καπιταλισμού” (σελ. 9)

Η εγκληματικότητα για την οποίαν καταλήγεις στην φυλακή” ναι, διότι το βιβλίο, που χαρακτηρίζεται σαν  “ένα βιβλίο γραμμένο από το προλεταριάτο”, δεν ξεχνά να υπογραμμίσει πως τα εγκλήματα του καπιταλισμού, των επιχειρηματιών, των fixers, των διεφθαρμένων πολιτικών και των υπηρετών του Κράτους δεν τιμωρούνται ποτέ. Aκόμη λιγότερο με την φυλακή. Μα “τα αφεντικά χρειάζονται και χρησιμοποιούν την εγκληματικότητα: δείχνοντας περιφρόνηση στις μάζες, χρησιμοποιώντας τις εφημερίδες τους, τα φτωχαδάκια, τους αχθοφόρους της κλεψιάς, εκείνους τους πλανόδιους που με την διδαχή τους έσπρωξαν στο έγκλημα. Ανατρέχουν με αυτό τον τρόπο σε μιαν αθωότητα και συνηθίζουν τον κόσμο να σκέφτεται πως οι μοναδικές ληστείες, οι κλεψιές, οι δολοφονίες είναι εκείνες που γίνονται από αυτούς τους απελπισμένους με το «πιστόλι στο χέρι» και όχι από εκείνους που κάθε ημέρα διαπράττουν με την εκμετάλλευση. Προετοιμάζουν την κοινή γνώμη στην αστυνομία που πυροβολεί και σκοτώνει, καταδικάζοντας σε θάνατο δίχως δίκη, πίσω από το βολικό παραβάν της «υπεράσπισης της ηρεμίας των πολιτών»” (pag. 9)

Η επικαιρότητα του κειμένου είναι εντυπωσιακή, κυρίως σε μιαν Ευρώπη της οποίας οι πολιτικές ασφάλειας και o λαϊκισμός στην δικαιοσύνη μοιάζουν να είναι τα κοινά χαρακτηριστικά τόσο των κυβερνήσεων και των λεγόμενων κινημάτων αντιπολίτευσης, από τα 5 Αστέρια στην Lega. Έτσι όπως είναι ακόμη επίκαιρα τα κείμενα γραμμένα στην και από την φυλακή από δεκάδες αγωνιστές (μεταξύ των οποίων να σημειώσουμε τους  Sante Notarnicola, Adriano Rovoletto, Piero Cavallero και Martino Zichitella) της οποία υπογραμμίζουν την κτηνωδία, τα βασανιστήρια, την περιφρόνηση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων που συμβαίνουν ανάμεσα στους τοίχους της, κι εκεί ακόμη που υπάρχουν διευθυντάδες που θεωρούνται “φωτισμένοι”. Ζητώντας έτσι, περισσότερο από μιαν μεταρρύθμιση πάντα με την σειρά της αναθεωρήσιμη όπως δείχνουν πολύ καλά η θέσμιση των ειδικών φυλακών και η εισαγωγή του 41 bis, την οριστική κατάργηση μαζί με την κοινωνία που την έχει παράξει.3

Καθίσταται έτσι δυνατό να καταλάβουμε πως η φυλακή μπορεί να αποτελέσει όχι μόνο ένα σημαντικό εργαστήρι για την ανάπτυξη όλο και πιο καταστροφικών καταπιεστικών-κατασταλτικών μεθόδων, μα επίσης και ένα καταπληκτικό και  «προνομιακό» παρατηρητήριο, ένα είδος κόσμου που ορθώθηκε, απ’ όπου παρακολουθούμε την τελευταία και εσωτερική πραγματικότητα των σχέσεων και ισορροπιών ανάμεσα στις τάξεις.Γι αυτούς ακριβώς τους λόγους, σε μια χώρα όπου οι δυνάμεις της ατ/αξίας μπορούν ατιμώρητα να σκοτώνουν, να πυροβολούν, να βασανίζουν και να χτυπούν και οι αυτοκτονίες μεταξύ των κρατουμένων είναι από την αρχή του χρόνου  32 μέχρι τα τέλη του αυγούστου, το να προτείνουμε ξανά ένα κείμενο σαν κι αυτό, δίχως την ανάγκη αναπροσαρμογής, μπορεί ακόμη να έχει ένα αποτέλεσμα εκρηκτικό.


  1. Jonathan Safran Foer, Ogni cosa è illuminata, Guanda 2004  ↩
  2. Μπορείτε να διατρέξετε την ιστορία των NAP μέσα από τα κείμενα της  Rossella Ferrigno,Nuclei Armati Proletari. Carceri, protesta, lotta armata, La città del sole, Napoli 2008 και του Valerio Lucarelli, Vorrei che il futuro fosse oggi. Ribellione, rivolta e lotta armata, l’ancora del mediterraneo, Napoli 2010  ↩
  3. A questo proposito consiglierei la lettura di due importantissimi testi di storia dell’istituzione carceraria: Michael Ignatieff, Le origini del penitenziario, Mondadori 1982 e Dario Melossi e Massimo Pavarini, Carcere e fabbrica. Alle origini del sistema penitenziario (XVI –XIX secolo), Quaderni della rivista “La questione criminale”, Società editrice il Mulino 1977. Meno filosofici e meno conosciuti del più famoso Sorvegliare e punire di Michel Foucault.  ↩

Assalti Frontali – Omaggio a Sante (Live Bologna)

σύγχρονα κινήματα

Καβάλα : Πέμπτη 22/10, 21:00 – Προβολή/εκδήλωση «Οι Βροχοποιοί» – Συζήτηση με τον Σπ. Στρατούλη

proboli ekdilosi broxopoioi stratoulis

Πέμπτη 22/10:
-21:00 Προβολή του ντοκιμαντέρ «Οι Βροχοποιοί» από τις εκδόσεις Διάδοση (2015).

-Θα ακολουθήσει εισήγηση και συζήτηση με το σύντροφο και αγωνιστή Σπύρο Στρατούλη και παρουσίαση του Ταμείου Αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών.

«Με όχημα τις αφηγήσεις έξι διαφορετικών ανθρώπων, φωτογραφίες και δημοσιεύματα της εποχής το ντοκιμαντέρ αυτό επιχειρεί να αναδείξει τις συνθήκες εγκλεισμού κατά τη διάρκεια των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων.

Από την πρώτη γυναικεία εξέγερση στον Κορυδαλλό (1980) μέχρι τις αντίστοιχες σε Κέρκυρα (1987) και Πάτρα (1990) περιγράφονται οι σχέσεις ποινικών-πολιτικών, οι πρώτες ζυμώσεις, οι επαφές, οι επικοινωνίες και το δίκτυο που δημιουργήθηκε μέσα και έξω από τους τοίχους της φυλακής.
Γενιές διαφορετικής κουλτούρας και αδικημάτων, που ύψωσαν το ανάστημά τους ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες, τα βασανιστήρια και τις απομονώσεις. Γενιές που δεν ξέχασαν τους αγώνες τους, γενιές που θυμούνται και θυμίζουν. Μια αναδρομή στους αγώνες των φυλακισμένων από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 ως το ’90.

Συμμετέχουν: Βλάσης Ψοφάκης, Σογία Κυρίτση, Χρήστος Ρούσσος, Αθηνά Αλεξίου, Δημήτρης Μελέτης, Θόδωρος Τσουβαλάκης.»

ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

Η φυλακή , είναι ένας απάνθρωπος μηχανισμός, που αντικατέστησε εν μέρει τα σωματικά βασανιστήρια, για να στοχεύσει στο μυαλό και τη ψυχή. Αυτό επιτεύχθηκε, μέσω του απόλυτου και σκληρού εγκλεισμού, όπου η καθημερινότητα και ολόκληρη η υπόσταση του κρατούμενου επιτηρούνται. Η κατασκευή της βασίστηκε στον ισχυρισμό ότι έτσι θα καταπολεμηθεί το έγκλημα και οι παραβάτες των νόμων που απειλούν την ιδιοκτησία των νομοταγών πολιτών. Στην ουσία όμως δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ταξικός κι εξουσιαστικός μηχανισμός, δια μέσου του οποίου το σύστημα του κοινωνικού ελέγχου δαμάζει, πρωτίστως, τους οικονομικά ασθενέστερους και αυτούς που αντιμάχονται με όλα τα μέσα το εξουσιαστικό σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Επομένως, με την ύπαρξη της φυλακής, και μόνο, διεξάγεται ένα διαρκές έγκλημα.

Μέσα από αυτή την εκδήλωση θα προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε πώς το λεγόμενο «Σωφρονιστικό σύστημα» χρησιμοποιείται ως μέσο συνθλιβής και αλλοτρίωσης του ατόμου και της προσωπικότητάς του, με σκοπό την καθυπόταξη του και τη μη αντίδραση του, τη σύνδεση πολιτικών και κοινωνικών κρατουμένων και τους κοινούς αγώνες που δόθηκαν εντός και εκτός φυλακών.

Στάλθηκε στην mpalothia

proboli ekdilosi broxopoioi stratoulis bw 22_10_2015

https://mpalothia.wordpress.com/2015/10/20/%CE%BA%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CE%B1-%CF%80%CE%AD%CE%BC%CF%80%CF%84%CE%B7-2210-2100-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AE%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7/

σύγχρονα κινήματα

Da Milano a Berlino (e ritorno): riflessioni su due incontri sulla crisi europea – di Franco Berardi (Bifo)

Iniziamo a pubblicare alcune considerazioni all’indomani del convegno organizzato da Effimera: “Sovvertire l’infelicità – Subverting Unhappiness”. Qui gli audio degli interventi.

* * * * *

Due giorni dopo la conclusione del convegno milanese sono andato a Berlino per partecipare a una discussione pubblica insieme a Guillaume Paoli, Srecko Horvat e Yanis Varoufakis che si teneva alla Volksbuhne,

Qui potete trovare la registrazione del dibattito berlinese che a me è parso piuttosto superficiale, a causa della formula salottiera scelta dagli organizzatori, dello scarso approfondimento della ipotesi strategica da parte di Varoufakis e della mia confusione.

Il pubblico estremamente numeroso che riempiva la sala del leggendario teatro è stato generoso ma negli scambi che ho avuto dopo la discussione ho capito che un sentimento di delusione è rimasto nei partecipanti. Nella prima ora Yanis Varoufakis ha ricostruito le fasi della trappola finanziaria che ha strangolato la Grecia negli ultimi cinque anni, fornendo una descrizione chiarissima e una interpretazione acuta. Ma questo tema era largamente noto ai convenuti, e l’attenzione era piuttosto concentrata sulla prospettiva futura che è stata accennata a più riprese sotto la formula Piano B per l’Europa. La formulazione di Varoufakis è apparsa (almeno a me) molto generica: “dobbiamo chiamare i democratici europei a realizzare un quantitative easing for the people” (la stessa formula usata da Christian Marazzi all’incontro romano di Euronomade).

A quel punto ho preso la parola per chiedere come si realizza un simile progetto, quali sono le forze politiche e soprattutto quale la soggettività sociale su cui un progetto di redistribuzione del reddito può fondarsi. A questo Varoufakis ha risposto con una considerazione sulla forza delle tecnologie destinate a trasformare il mondo. Considerazione a mio parere convincente a metà, Nella mia replica finale ho cercato di tradurre le suggestioni di Varoufakis in una prospettiva che si articola nel tempo ma che deve fare i conti con un contesto che al momento (e per i prossimi anni) appare dominato dalla guerra, dal montare dei nazionalismi e da una debolezza strutturale del movimento del lavoro.

Durante tutto l’incontro ho provato un costante imbarazzo dovuto al fatto che (l’ho dichiarato esplicitamente) non intendo in nessun caso ostacolare o sottrarmi all’unico progetto interessante in circolazione ma al tempo stesso non posso nascondere a me stesso che si tratta di un progetto che potrà acquistare realismo solo dopo che il pieno dispiegamento dell’inarrestabile guerra frammentaria asintoticamente globale in corso avrà raggiunto e trasformato anche i rapporti sociali interni al continente europeo.

L’incontro berlinese del 6 ottobe 2015 mi è parso diverso da quello milanese del 3-4 ottobre per lo stile discorsivo, ma abbastanza convergente nelle linee analitiche e progettuali. “Sovvertire l’infelicità” aveva un impianto scenico del tutto differente (per fortuna) e ci ha permesso di far emergere in modo (a mio parere realistico e articolato) le due facce della situazione presente.

Una faccia è quella della guerra frammentaria asintoticamente globale (GFAG se vogliamo fare gli spiritosi su una tragedia che sta travolgendo la vita di milioni di persone) e della inamovibile (per ora) dittatura finanziaria che alimenta la guerra e ne è alimentata.

L’altra faccia è quella dell’autonomia esistenziale e sociale di micro-strutture autorganizzate che agiscono nella società elaborando praticamente le tematiche dell’alimentazione, dell’abitazione, dell’affettività della terapia e del reddito.
Al convegno milanese il metodo serendipity ha funzionato al di là delle aspettative. Non c’era nessuna regia eppure lo svolgimento degli interventi è parso corrispondere a un piano armonico.

Da Amador Savater sulla continuità tra m15 e autodifesa della società, a Margaretha Tsomou sulle lezioni dell’esperienza greca e sulla percezione europea, alle indicazioni di terapia collettiva dell’impotenza che sono emerse dai quattro interventi queer, ai resoconti di esperienze di finanza alternativa offerti da Tere Vaden, Marco Giustini, Stefano Lucarelli, fino alle considerazioni di Nicolas Martino sulla poetica bianciardiana del fallimento e le considerazioni di Ilaria Bussoni sulla ricchezza del rifiuto dell’identificazione, fino all’analisi svolta da Paula Cobo-Guevara sulla dinamica sociale che interagisce con la dinamica istituzionale nella Barcellona di Ada Colau – nulla sembrava superfluo, nulla sembrava casuale. È emersa una visione del futuro che mi pare abbastanza convincente: una visione che non accetta di edulcorare la realtà ma che fonda la speranza sulla micro-politica per il tempo che viene in cui saremo tutti rifugiati. Ma al tempo stesso una visione che tiene ferma la possibilità di liberazione implicita nella incancellabile rete dei saperi e nella forza del rifiuto del lavoro salariato.

Non era nostra intenzione dare continuità politica a quella singolare convergenzaserendipitous. Possiamo invece, se lo vogliamo, dare un esito ai contenuti e allo spirito di amicizia che è emerso nel convegno di Milano.
La proposta (avanzata nei due interventi di Giso Amendola, ricchi, interessanti e chiari) di una “verticalizzazione” istituzionale delle energie autonome mi è parsa incoerente con la realtà di quel convegno e con la realtà in generale.
Barcelona in comù ha occupato il luogo del potere municipale per farne strumento di auto-organizzazione della società. È un’esperienza formidabile, ma non significa che dobbiamo dedicare le poche energie sociali autonome a una pressione istituzionale subalterna.

A mio parere la precarissima rete effimera dovrebbe dare forma ai due livelli discorsivi emersi dal convegno. L’unico strumento di cui disponiamo (un blog alimentato da una mailing-list) deve essere perfezionato a questo scopo, ripensandolo intorno a due spazi:

1-cartografia, 2- visione.

In primo luogo occorre offrire una sorta di cartografia in divenire delle esperienze di esistenza, invitando coloro che vivono in un co-housing o che sperimentano crypto-currencies o che danno vita a gruppi di auto-narrazione terapeutica a raccontarsi, e tendenzialmente a coordinarsi.

In secondo luogo dovremmo dar vita a una sorta di “lettera quindicinale” di analisi del processo catastrofico in corso e di elaborazione delle possibilità di lungo periodo dell’autorganizzazione, quando questa riuscirà a dare corpo sociale alla rete del lavoro cognitivo e quindi riuscirà ad avviare un processo di ri-programmazione autonoma dalla forma-capitale.

Credo che il prossimo appuntamento dovremmo convocarlo su questo tema: come ripensare il sito per renderlo funzionale al ruolo che possiamo svolgere. Come concepire la newsletter quindicinale, chi coinvolgere nella sua stesura, come preparare un indirizzario adeguato…

Print Friendly

Pink Floyd Echoes-Live at Pompeii full