σύγχρονη σκέψη

Στοχασμοί του Brian Eno για την χρονιά που έφυγε και αυτήν που έπεται

Ομόφωνα μεταξύ των φίλων μου φαίνεται ότι το 2016 ήταν μια τρομερή χρονιά και η αρχή μιας μακράς πτώσης σε κάτι το οποίο δεν θέλουμε καν να φανταστούμε .

Το 2016 πράγματι ήταν μια αρκετά δύσκολη χρονιά , αλλά αναρωτιέμαι αν είναι το τέλος -όχι η αρχή-μιας μακράς πτώσης . Ή τουλάχιστον η αρχή του τέλους…διότι θεωρώ ότι είμαστε σε πτώση εδώ και περίπου 40 χρόνια , καρτερώντας μιαν αργή διαδικασία αποπολιτισμού , την οποία δεν είχαμε προσέξει μέχρι σήμερα . Μου θυμίζει τον βάτραχο μέσα στο τηγάνι που σιγοβράζει…

Αυτή η πτώση περιλαμβάνει την μετάβαση από την ασφαλή εργασία στην αβέβαιη εργασία , την καταστροφή των συνδικάτων και την συρρίκνωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων , συμβάσεις σύμφωνα με τις οποίες ο εργαζόμενος θα απασχολείται από τον εργοδότη όπως και όποτε απαιτεί εκείνος , την διάλυση της αυτοδιοίκησης , το σύστημα υγείας να καταρρέει , ένα υποχρηματοδοτούμενο εκπαιδευτικό σύστημα που το διέπουν ανούσια αποτελέσματα εξετάσεων και πίνακες πρωταθλήματος , τον ολοένα και πιο αποδεκτό στιγματισμό των μεταναστών , τον σπασμωδικό εθνικισμό και την συγκέντρωση προκατάληψης η οποία επιτρέπεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το ιντερνετ .

Αυτή η διαδικασία αποπολιτισμού προέκυψε από μια ιδεολογία η οποία χλεύασε την κοινωνική γενναιοδωρία και υπερασπίστηκε ένα είδος δίκαιου εγωϊσμού . ( Thatcher : » Η φτώχεια είναι ένα ελάττωμα προσωπικότητας » . Ayn Ryand : » Ο αλτρουϊσμός είναι κακός » . Η έμφαση στον ανεξέλεγκτο ατομικισμό είχε δύο αποτελέσματα : τη δημιουργία ενός τεράστιου ποσού πλούτου και  τη διοχέτευση αυτού σε όλο και λιγότερα χέρια . Αυτή τη στιγμή οι 62 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου είναι τόσο πλούσιοι όσο το μισό του πληθυσμού σε συνδιασμό . Η φαντασία Thatcher / Reagan ότι όλος αυτός ο πλούτος θα << κατηφόριζε >> εμπλουτίζοντας τους πάντες απλά δεν έχει αναδυθεί . Στην πραγματικότητα έχει συμβεί το αντίθετο : οι αληθινοί μισθοί των περισσοτέρων είναι σε πτώση εδώ και 2 δεκαετίες τουλάχιστον , ενώ συντοχρόνως οι προοπτικές τους -και οι προοπτικές για τα παιδιά τους – φαίνονται όλο και πιο σκοτεινές .

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι και στρέφονται μακριά από την συνηθισμένη κυβέρνηση για λύσεις . Όταν οι κυβερνήσεις δείχνουν μεγαλύτερη προσοχή σε όποιον έχει περισσότερα χρήματα , οι τεράστιες ανισότητες πλούτου βλέπουμε τώρα ότι είναι μια παρωδία της ιδέας της δημοκρατίας .  Όπως είπε ο George Monbiot : » Η πένα μπορεί να είναι ισχυρότερη από το σπαθί , όμως το πορτοφόλι είναι ισχυρότερο από την πένα » .

Πέρυσι οι άνθρωποι άρχισαν να ξυπνούν όσον αφορά αυτό . Πολλοί από αυτούς , στον θυμό τους , άρπαξαν το πλησιέστερο αντικείμενο που θύμιζε Trump και χτύπησαν το κατεστημένο με αυτό . Αλλά αυτό το είδος αφύπνισης ήταν μόνο της αρεσκείας των ΜΜΕ . Εν τω μεταξύ , ,έχει υπάρξει μια πιο ήσυχη αλλά εξίσου ισχυρή ανακίνηση : οι άνθρωποι επανεξετάζουν το τι σημαίνει δημοκρατία , κοινωνία και τι πρέπει να κάνουμε για να επαναλειτουργήσουν . Σκέφτονται σκληρά και το σημαντικότερο , σκέφτονται φωναχτά , μαζί . Θεωρώ ότι υποβληθήκαμε σε μια μαζική απογοήτευση το 2016 και τελικά συνειδητοποιήσαμε ότι ήρθε η ώρα να πηδήξουμε έξω από την κατσαρόλα .

Αυτή είναι η αρχή για κάτι μεγάλο . Θα περιλαμβάνει δέσμευση : όχι μόνο tweets , likes και swipes , αλλά προσεκτική , δημιουργική , κοινωνική και πολιτική δράση επίσης . Θα περιλαμβάνει , συνειδητοποιώντας ότι κάποια πράγματα που θεωρούσαμε δεδομένα – για να πούμε την αλήθεια , ως παράδειγμα – ότι πλέον δεν θα αναμένονται δωρεάν . Αν θέλουμε καλή αναφορά και καλή ανάλυση θα πρέπει να πληρώσουμε γι αυτήν . Αυτό σημαίνει ΧΡΗΜΑ : άμεση οικονομική υποστήριξη για τις δημοσιεύσεις και τις ιστιοσελίδες που αγωνίζονται λέγοντας την μη εταιρική , την μη καθιερωμένη πλευρά της ιστορίας . Με τον ίδιο τρόπο , αν θέλουμε ευτυχισμένα και δημιουργικά παιδιά θα πρέπει να αναλάβουμε την εκπαίδευση , όχι να την αφήσουμε σε ιδεολόγους και κερδοσκόπους . Αν θέλουμε κοινωνική γενναιοδωρία , τότε πρέπει να πληρώσουμε τους φόρους μας και να απαλλαγούμε από φορολογικούς παραδείσους . Κι αν θέλουμε στοχαστικούς πολιτικούς , θα έπρεπε να σταματήσουμε να υποστηρίζουμε απλώς τους χαρισματικούς .

Η ανισότητα κατατρώει την καρδιά της κοινωνίας , γεννάει περιφρόνηση , αγανάκτηση , φθόνο , καχυποψία , εκφοβισμό , αλαζονεία και αναισθησία . Αν θέλουμε κάθε αξιοπρεπούς είδους μέλλον θα πρέπει να απωθηθούμε μακριά από αυτό και θεωρώ ότι έχουμε αρχίσει να το κάνουμε .

Υπάρχουν τόσα πολλά να κάνουμε , τόσες δυνατότητες . Το 2017 πρέπει να είναι μια καταπληκτική χρονιά .

– Brian

https://web.facebook.com/brianenomusic/posts/1543156529031866

548186_532618870085642_685608967_n

O Brian Eno είναι Άγγλος μουσικός και παραγωγός ηλεκτρονικής μουσικής , ιδρυτικό μέλος των Roxy Music . Θεωρείται ο εφευρέτης της ατμοσφαιρικής μουσικής γνωστή ως ambient .

σύγχρονη σκέψη

Ν.Ρωμανός-Π. Αργυρού: «Ζούμε την αρχή του τέλους για τον κόσμο, με τον τρόπο που τον γνωρίζαμε μέχρι σήμερα»

Ο εξεγερτικός και λυρικός λόγος τους για το «Μαύρο Δεκέμβρη». Συναγερμός στα καθεστωτικά από το κείμενο.

Για το Kollect: Κατερίνα Δήμα

12219469_880870798655699_4207657383963328436_n

Συναγερμός έχει σημάνει στα καθεστωτικά μέσα με πομπώδεις αναφορές και φρενήρεις εκφράσεις τύπου «απειλεί ο Ρωμανός με βόμβες» ή «ανατινάξεις σε σπίτια πολιτικών». Με τη γνωστή τακτική τους απομονώνουν εκφράσεις και τις κάνουν τίτλους εγείροντας το φόβο, ελέγχοντας άκριτα το θυμικό, διογκώνοντας την παραπληροφόρηση ανάλογα με την «καπιταλιστική οδηγία» που έχουν κάθε φορά, και φέρνοντας με έκδηλη ωμότητα τα πολυπόθητα «κλικ» για τις φυλλάδες τους.

Αλλά πουθενά δεν αναφέρουν βέβαια τους παραφρασμένους συγκινητικούς στίχους από το ποίημα του Dylan Thomas που αναδεύουν το άρωμα της ελευθερίας και της υπαρξιακής περηφάνιας (γιατί και ποιος τον ξέρει τον ποιητή στα μπουζουκομάγαζα που συναθροίζεται η πελατεία τους), πουθενά δεν κάνουν λόγο για την ακατάπαυστη καπηλεία προσωπικοτήτων, ιδεολογικών απολήξεων και γεγονότων, που αφορούν ζωές πολιτικών κρατούμενων και αγωνιστών πουθενά δε μιλάνε για τη στοχοποίηση των συγγενών των αγωνιστών, τη φίμωση, την άνιση μεταχείριση, την καταπάτηση των δήθεν δικαιωμάτων που τους δίνει ακόμα η ίδια η αστική δημοκρατία, την οποία επικαλούνται με θράσος τα καθεστωτικά και την εύνομη λειτουργία της οποίας θυμούνται μόνο όταν πρόκειται να στοχοποιήσουν τον ένοπλο επαναστατικό αγώνα.

Γιατί εντέλει το μόνο στο οποίο αποσκοπούν στ’ αλήθεια είναι να αυξάνουν τις στρατιές των παραπληροφορημένων με βάση με τις εντολές των αφεντικών τους, δημιουργώντας κάθε φορά τους εκάστοτε συγκυριακούς «εσωτερικούς εχθρούς» τις εστίες και τα μέτωπα απόσπασης της προσοχής της κοινής γνώμης από τις αληθινές βόμβες που βάζει το κεφάλαιο στις ζωές των πολλών, των μη προνομιούχων.

Ακολουθεί το κείμενο που συνυπογράφουν ο Νίκος Ρωμανός, και ο Παναγιώτης Αργυρού-μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF που αναρτήθηκε στο indymedia και που διατυπώνοντας αιματηρές αλήθειες όπως το γεγονός ότι «στον απόηχο της εξέγερσης, μια σειρά διανοούμενων, πολιτικών αναλυτών, καθηγητών, κοινωνιολόγων, ψυχολόγων, εγκληματολόγων, ακόμα και καλλιτεχνών, εκμεταλλευόμενοι ο καθένας το δικό του επαγγελματικό κύρος και αναγνωρισιμότητα, προσήλθαν στο δημόσιο διάλογο (…)»  μας προτρέπει να θυμηθούμε το Δεκέμβρη μέσα στο δικό του, ιδιότυπο αξιακό περίβλημα και ως τέτοιο να τον επαναπροσδιορίσουμε διεξοδικά και πάλι, μέσα στις συνειδήσεις μας.

Για μια νέα θέση μάχης της αναρχικής εξέγερσης – Για έναν Μαύρο Δεκέμβρη:

[Ελληνικές φυλακές]

«Μισώ το άτομο που γονατίζει κάτω από το βάρος μιας άγνωστης δύναμης ενός τυχαίου Χ, ενός θεού. Μισώ όλους εκείνους που, υποκύπτουν από φόβο, από παραίτηση, και που ένα μέρος της ανθρώπινης ισχύος τους, ο τρόμος και η ηλίθια αδράνεια που τους χαρακτηρίζει δεν τσακίζει μόνο τους ίδιους, αλλά μαζί κι εμένα και τους ανθρώπους που αγαπώ. Μισώ, ναι, τους μισώ, γιατί το αισθάνομαι, εγώ δεν γονατίζω μπροστά στα γαλόνια του αξιωματικού, μπροστά στη λουρίδα του δήμαρχου, μπροστά στο χρυσάφι του κεφαλαίου, μπροστά σ’ όλες τις ηθικές και τις θρησκείες. Εδώ και πολύ καιρό ξέρω ότι όλα αυτά δεν είναι παρά μια αβεβαιότητα που θρυμματίζεται σαν το γυαλί.» Albert Zozef (Libertad)

Υπάρχουν στιγμές μέσα στην ιστορία που η τυχαιότητα μερικών γεγονότων μπορεί να προκαλέσει δυναμικές μεταβλητές, ικανές να παραλύσουν, σχεδόν εξολοκλήρου, τον κοινωνικό χωροχρόνο.

Ήταν Σάββατο βράδυ, στις 6/12/2008, όταν, μέσα σε λίγες στιγμές, διαδραματίστηκε η κορύφωση μιας σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μία, η νεανική, ενθουσιώδης, αυθόρμητη και ορμητική εξεγερτική βία και, από την άλλη, ο επίσημος κρατικός θεσμικός φορέας που, νομιμοποιημένα, διεκδικεί το μονοπώλιο της βίας, μέσω της καταστολής.

Όχι, δεν επρόκειτο για ένα αθώο παιδί και έναν παρανοϊκό μπάτσο, που βρέθηκαν σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, αλλά για έναν εξεγερμένο νεαρό σύντροφο, που επιτέθηκε σε ένα περιπολικό, σε μια περιοχή όπου οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής ήταν συχνές, και για έναν μπάτσο που περιπολούσε στην ίδια περιοχή και, από μια προσωπική του αντίληψη για την τιμή και την υπόληψη της αστυνομίας, αποφάσισε να αντιμετωπίσει τους ταραξίες μόνος του. Ήταν μια σύγκρουση μεταξύ δύο αντίρροπων δυνάμεων: από τη μία η Εξέγερση κι από την άλλη η Εξουσία, και οι βασικοί πρωταγωνιστές της σύγκρουσης αυτής εκπροσωπούσαν ο καθένας τη δική του πλευρά.

Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον μπάτσο Επαμεινώνδα Κορκονέα και οι μεγάλες ταραχές που ακολούθησαν, προκάλεσαν ένα ισχυρό κοινωνικό ηλεκτροσόκ πολλών βαθμών, καθώς θρυμματίστηκε η εικόνα της “κοινωνικής ειρήνης” και έγινε ορατή η ύπαρξη αυτών των δύο αλληλοσυγκρουόμενων κόσμων, με τον πλέον έκδηλο τρόπο, προκαλώντας καταστάσεις απ’ τις οποίες δεν υπήρχε εύκολη επιστροφή, χωρίς τουλάχιστον να δημιουργηθούν και να εκδηλωθούν γεγονότα, τη δυναμική των οποίων κανείς δε θα μπορούσε πλέον να υποκριθεί ότι δεν αντιλήφθηκε, ότι δεν είδε, ότι δεν άκουσε, ότι δεν έλαβε υπόψη του.

Η εξέγερση του 2008 συγκλόνισε μια κοινωνία που απολάμβανε ακόμα, στην πλειονότητά της, την καταναλωτική της ευδαιμονία και τον πολιτισμό του δυτικού lifestyle και που αγνοούσε τις δυσβάστακτες επιπτώσεις της επερχόμενης οικονομικής κρίσης. Προκάλεσε αμηχανία, μούδιασμα και αντιληψιακή παράλυση, καθώς η πλειοψηφία του κοινωνικού σώματος αδυνατούσε να αντιληφθεί από πού ξεφύτρωσαν τόσες χιλιάδες ταραχοποιοί, που δημιουργούσαν τέτοιας έντασης επεισόδια.

Στον απόηχο της εξέγερσης, μια σειρά διανοούμενων, πολιτικών αναλυτών, καθηγητών, κοινωνιολόγων, ψυχολόγων, εγκληματολόγων, ακόμα και καλλιτεχνών, εκμεταλλευόμενοι ο καθένας το δικό του επαγγελματικό κύρος και αναγνωρισιμότητα, προσήλθαν στο δημόσιο διάλογο προκειμένου, όχι μόνο να ερμηνεύσουν το Δεκέμβρη του ’08, αλλά και να τον απονοηματοδοτήσουν, συκοφαντώντας τον και καταδικάζοντας συλλήβδην τη βία, απ’ όπου κι αν προέρχεται, κάνοντας σαφές ποιος είναι ο κοινωνικός τους ρόλος.

Υπάρχουν πολλά ακόμα να ειπωθούν για το Δεκέμβρη του ’08 και της εξεγερτικής κληρονομιάς του, όπως αυτή εκδηλώθηκε απ’ τις δεκάδες ομάδες άμεσης δράσης, που πολλαπλασιάστηκαν εκρηκτικά σε όλη τη χώρα, δημιουργώντας ένα μέτωπο εσωτερικής απειλής. Μια περίοδος όπου η αναρχική άμεση δράση υπονόμευε, σχεδόν καθημερινά, την κοινωνική ομαλότητα. Όμως, αυτό που θέλουμε κυρίως είναι να θυμηθούμε…

Να θυμηθούμε τι ήταν ο Δεκέμβρης του ’08 και πώς η αναρχία συνέβαλλε, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο, στην εκδήλωση δυναμικών καταστάσεων που απέκτησαν απήχηση στο διεθνές αναρχικό κίνημα.

Να θυμηθούμε την εποχή που η αναρχία ξεπέρασε το φόβο της σύλληψης, της αιχμαλωσίας και της βίαιης καταστολής και γι’ αυτό απέκτησε μια τρομακτική αυτοπεποίθηση, προχωρώντας σε δράσεις και κινήσεις που, έως τότε, φαίνονταν αδύνατες· μια αυτοπεποίθηση η οποία εκδηλώθηκε σε όλο το εύρος της αναρχικής πολύμορφης δράσης, από τις απλές δημόσιες παρεμβάσεις έως τις καταλήψεις κάθε είδους, κι από τις αυθόρμητες συγκρουσιακές πρακτικές έως τις πιο οργανωμένες επιθετικές ενέργειες.
Θέλουμε να θυμηθούμε το νεαρό μας σύντροφο, που ήταν ένοχος για τον αυθορμητισμό του, κάτι που πλήρωσε με τη ζωή του. Ίσως να ήμασταν εμείς στη θέση του, κάτω από άλλες συνθήκες, καθώς ο ίδιος εξεγερτικός ενθουσιασμός μάς διακατέχει από τότε, και καλό είναι να θυμούνται ΟΛΟΙ τις καταβολές τους και όχι να τις ξορκίζουν.
Θέλουμε να θυμηθούμε την ομορφιά του να παραλύει ο κοινωνικός χωροχρόνος, μέσα από μικρότερα ή μεγαλύτερα κοινωνικά βραχυκυκλώματα.

Θέλουμε να θυμηθούμε πόσο επικίνδυνη γίνεται η αναρχία όταν θέλει…

Θέλουμε να ξαναζήσουμε τις μέρες που «ο θάνατος δε θα ’χει πια εξουσία και γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού και θα ορμούν στον ήλιο ωσότου ο ήλιος να καταλυθεί»
(παραφρασμένοι στίχοι από ποίημα του Dylan Thomas).

* * *

«Έτσι μαθαίνουμε την πραότητα.
Πόσες φορές έκατσαν άνθρωποι μόνοι στο σπίτι,
περιμένοντας τους συντρόφους να επιστρέψουν;
Η μάχη είναι προγραμματισμένη.
Το κάθε λεπτό έχει μετρηθεί.
Η κάθε μια ξέρει τι έχει να κάνει.
Τα πάντα έχουν προσεχθεί.
Απόψε, πόσοι αντάρτες δίνουν μάχες;
Απόψε, λέει στο ράδιο πως η αστυνομία προσπαθεί να απομακρύνει
εκατοντάδες διαδηλωτές απ’ τους δρόμους.
Πέτρες εκτοξεύονται,
μπορείς να ακούσεις τα συνθήματα, τα σπασμένα γυαλιά,
τις σειρήνες πίσω από τις παπαρολογίες του ρεπόρτερ.
Έντεκα η ώρα.
Δεν έχει γίνει ακόμα.
Πόσα έχουν γίνει πριν από μας;
Η γραμμή επεκτείνεται προς τα πίσω, μέσα στην Ιστορία.
Πόσα ακόμα απομένει να κάνουμε;»

Φυλή του Περήφανου Αετού, Weather Underground

Ξεκινώντας με μια απλή διαπίστωση, ότι υπάρχει επιτακτική ανάγκη να χαραχτεί μια στρατηγική με πυρήνα την πολύμορφη αναρχική δράση, η οποία θα συγκρουστεί μετωπικά με την εξουσία, έχουμε την πεποίθηση ότι η συνεισφορά μιας ακόμα θεωρητικής πρότασης γύρω από την αναρχική οργάνωση, από τη στιγμή που θα έμενε στα στενά πλαίσια της ιδεολογικής ακαμψίας, δε θα ήταν γόνιμη. Αν δεν αποπειραθούμε να εκτονώσουμε τις καθημερινές αντιφάσεις μας μέσα από πράξεις που θα συμπληρώνουν την ολότητα του απελευθερωτικού αγώνα, είμαστε καταδικασμένοι να πνιγούμε στην πλημμύρα της εσωστρέφειας που κατακλύζει τους αναρχικούς κύκλους.

Πιστεύουμε ότι για να μπορέσουμε να επεξεργαστούμε μια στρατηγική, στους άξονες της οποίας θα τέμνονται οι ομάδες συγγένειας, ο πολύμορφος αγώνας και η συνεχής αναρχική εξέγερση, πρέπει να δοκιμάσουμε στην πράξη τις αντοχές μας, τη δυναμική μας, τις δυνατότητές μας και τα όριά μας. Με αυτόν τον τρόπο, θα είμαστε σε θέση να καταθέσουμε τα σκεπτικά μας, πατώντας πάνω σε πραγματικές εμπειρίες αγώνα και όχι σε θεωρητικές ακροβασίες.

Ζούμε την αρχή του τέλους για τον κόσμο, με τον τρόπο που τον γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Η προσπάθεια ειρηνικής διευθέτησης των κοινωνικών συγκρούσεων από πλευράς του κράτους, αποτελεί ένα μακρινό παρελθόν, όπως εκείνο της οικονομικής ευημερίας· τα μοντέλα της κρατικής παρεμβατικότητας στην οικονομία πετιούνται στον κάδο των αχρήστων – αφού πλέον η κυριαρχία των πολυεθνικών και η δυνατότητα του κεφαλαίου να ξεπερνάει τα εθνικά σύνορα χωρίς περιορισμούς, θεσμοθετείται από τα κυρίαρχα κέντρα εξουσίας, η ιστορική αφήγηση των εθνών-κρατών που εξυπηρέτησε για αρκετές δεκαετίες την καπιταλιστική ανάπτυξη, μέσω των εθνικών οικονομιών, καταρρέει, ο τεχνολογικός εκφασισμός δημιουργεί άπειρες δυνατότητες διαχείρισης των ανθρώπινων συναισθημάτων, η διαρκώς αυξανόμενη συνθετότητα της κοινωνικής διάρθρωσης αποσταθεροποιεί τους κοινωνικούς αυτοματισμούς και στρατιωτικοποιεί την κοινωνική ζωή μέσα στις μητροπόλεις, οι μηχανές ψηφιοποίησης της ζωής απονευρώνουν τη σύνθετη κριτική λειτουργία της σκέψης των ανθρώπινων όντων και δημιουργούν νεκροταφεία συνειδήσεων, οι εικόνες ανθρώπινης φρίκης αφομοιώνονται στην κοινωνική συνείδηση και παύουν να δημιουργούν συναισθήματα, πέρα από την αίσθηση του σοκ.

Βρισκόμαστε στη διαδικασία της ποιοτικής αναβάθμισης του “πολιτισμένου πολέμου”, όπου η ευτυχία του ενός συνυπάρχει με το μαρτύριο του άλλου· σ’ αυτό το νέο περιβάλλον εμφανίζεται το είδος των σύγχρονων ανθρώπων, γενετικά κατάλληλων για να αποδεχτούν, σαν αυτονόητο, έναν άρρωστο τρόπο ζωής, μέσα σε έναν εκφυλισμένο κόσμο, από τον οποίο όλη η αγριότητα της φύσης έχει εξαφανισθεί από την αστική ανάπλαση και την επεκτατική διάθεση των τεχνητών συνθηκών του πολιτισμού. Ζούμε ανάμεσα σε εργοστασιακά τρωκτικά που ζουν με ελεγχόμενη δίαιτα, σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον και μετατρέπονται σε κοινωνικά πρότυπα, τα οποία πρέπει να ακολουθήσουμε για να επιβιώσουμε.

Σ’ αυτό το περιβάλλον, η αναρχία αποκτά μια στρατηγική δυνατότητα να βάλει φωτιά σε όλες τις μορφές πολιτικής εκπροσώπησης και να αποτελέσει ένα μέτωπο ανοιχτού ανορθόδοξου πολέμου με την κυριαρχία, το οποίο θα μετατρέψει σε πλεονέκτημα τη διαφορετικότητα και τον πλουραλισμό θεωρήσεων εντός της αναρχικής κοινότητας και θα συσπειρώνει, στα κέντρα αγώνα που δημιουργούνται, τους καταπιεσμένους που αποφασίζουν να σπάσουν τις αλυσίδες της υποταγής τους.

Μερικές φορές, οι πιο σημαντικές διαπιστώσεις λέγονται με τον πιο απλό τρόπο. Θέλουμε να δούμε τον κόσμο της εξουσίας να καταστρέφεται από τα οπλισμένα χέρια εξεγερμένων ανδρών και γυναικών. Ξεπερνάμε, λοιπόν, τα θεωρητικά σχήματα, επαναφέρουμε το βάρος της κουβέντας στο σημείο μηδέν, στο σημείο όπου η πέτρα φεύγει από το χέρι μας για να καταλήξει στο κεφάλι ενός μπάτσου, στο σημείο που αποφασίζουμε να σπάσουμε τα δεσμά της αιχμαλωσίας, στο σημείο που οι ανατρεπτικές διαθέσεις εκδηλώνονται μαχητικά στους δρόμους, στο σημείο που συναντιούνται οι δείκτες ενός ωρολογιακού μηχανισμού που θέλει να ανατινάξει τη δολοφονική ομίχλη της έννομης τάξης.

Αντιστρέφοντας την προκαθορισμένη ροή διαλόγου, δε συζητάμε προκαταβολικά για τον τρόπο με τον οποίο θα δράσουμε, αλλά προτείνουμε το συντονισμό της αναρχικής δράσης και την άτυπη δικτύωση των αναρχικών εγχειρημάτων, μέσα από τη ζωογόνο δύναμη της πολύμορφης δράσης· έτσι, θα μπορέσουμε να εντοπίσουμε τα λάθη και τις αδυναμίες μας και, ταυτόχρονα, να σφυγμομετρήσουμε τις δυνατότητές μας, ώστε να προβούμε σε έναν κριτικό απολογισμό, ο οποίος θα αποτελέσει τα θεμέλια της στρατηγικής μας, που θα προκρίνει τη μετωπική αναρχική δράση, κόντρα σε κάθε εξουσία.

Η πρότασή μας να θέσουμε σε ισχύ το στοίχημα της συγκρότησης ενός πολύμορφου εξεγερτικού αναρχικού μετώπου είναι απλή· μια εκστρατεία δράσης με το όνομα «Μαύρος Δεκέμβρης», η οποία θα αποτελέσει τον πυροκροτητή για την επανεκκίνηση της αναρχικής εξέγερσης, μέσα και έξω από τις φυλακές.

Ένας μήνας συντονισμένων δράσεων, με σκοπό να γνωριστούμε μεταξύ μας, να κατέβουμε στο δρόμο για να σπάσουμε τις βιτρίνες των πολυκαταστημάτων, να καταλάβουμε σχολεία, πανεπιστήμια και δημαρχεία, να μοιράσουμε κείμενα που θα διαδίδουν το μήνυμα της ανταρσίας, να βάλουμε εμπρηστικούς μηχανισμούς σε φασίστες και αφεντικά, να κρεμάσουμε πανό σε αερογέφυρες και κεντρικές λεωφόρους, να πλημμυρίσουμε τις πόλεις με αφίσες και τρικάκια, να ανατινάξουμε σπίτια πολιτικών, να πετάξουμε μολότοφ στους μπάτσους, να γεμίσουμε τους τοίχους με συνθήματα, να σαμποτάρουμε την ομαλή ροή εμπορευμάτων μέσα στα Χριστούγεννα, να λεηλατήσουμε τις βιτρίνες της αφθονίας, να πραγματοποιήσουμε δημόσιες εκδηλώσεις και να ανταλλάξουμε εμπειρίες και σκεπτικά γύρω από διάφορες θεματικές αγώνα.

Να συναντηθούμε στα στενά της πόλης και να ζωγραφίσουμε με στάχτες πάνω στα άσχημα κτήρια των τραπεζών, των αστυνομικών τμημάτων, των πολυεθνικών, των στρατοπέδων, των τηλεοπτικών στούντιο, των δικαστηρίων, των εκκλησιών, των φιλανθρωπικών ομίλων.

Να απορρυθμίσουμε με χίλιους τρόπους τη θανάσιμη κοινωνική ομαλότητα των ψυχοφαρμάκων, της οικονομικής ασφυξίας, της μιζέριας, της εξαθλίωσης, της κατάθλιψης, ρυθμίζοντας την ύπαρξή μας στους ρυθμούς της αναρχικής εξέγερσης, εκεί που η ζωή αποκτάει νόημα· στην αδιάκοπη μάχη εναντίον της κυριαρχίας και των εκπροσώπων της. Να βάλουμε φωτιά στην εύθραυστη κοινωνική συνοχή και να βγούμε στους δρόμους, στραγγαλίζοντας πρώτοι το τέρας της οικονομίας, πριν μας εξοντώσει μέσα από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς του και τους κουστουμαρισμένους δολοφόνους του, που στελεχώνουν τα κέντρα διοίκησης του οικονομικού πολέμου.

Ο «Μαύρος Δεκέμβρης» δεν επιδιώκει να γίνει απλά και μόνο μια ημερομηνία ταραχών· αντίθετα, αυτό που θέλουμε είναι να δημιουργηθεί, μέσω της πολύμορφης και πολυεπίπεδης αναρχικής δράσης, μια άτυπη πλατφόρμα συντονισμού, στη βάση της οποίας θα συσπειρωθεί η ανατρεπτική ώθηση. Μια αρχική απόπειρα άτυπου συντονισμού της αναρχίας, πέρα από τα προκαθορισμένα πλαίσια, η οποία φιλοδοξεί να αξιοποιήσει τη συγκεκριμένη εμπειρία αγώνα, ώστε να θέσει σε κίνηση ανατρεπτικές προτάσεις και στρατηγικές αγώνα.

Η πρότασή μας αυτή συνδέεται ταυτόχρονα και με αντίστοιχες παρακαταθήκες αγώνα πέρα από τα γεωγραφικά μας σύνορα· πριν λίγους μήνες, στο Μεξικό, μια ομάδα συντρόφων επιτέθηκε με εκρηκτικό μηχανισμό στο εθνικό εκλογικό ινστιτούτο και κάλεσε σε μια πολύμορφη και δυναμική αντιεκλογική εκστρατεία για έναν Μαύρο Ιούνιο, η οποία πλαισιώθηκε από ένα σημαντικό τμήμα του αναρχικού κινήματος. Εκλογικά κέντρα και υπουργεία παραδόθηκαν στις φλόγες, συγκρούσεις με τους μπάτσους εξαπλώθηκαν στους δρόμους των πόλεων, στήθηκαν μικροφωνικές και μοιράστηκαν κείμενα αναρχικής προπαγάνδας ενάντια στις εκλογές. Ένα μωσαϊκό πολύμορφης δράσης, με διαφορετικές πολιτικές αναφορές και αφετηρίες, το οποίο αποτέλεσε την απάντηση της αναρχίας στο εκλογικό τσίρκο της δημοκρατίας, με εργαλεία τις αρχές της οριζοντιότητας, του άτυπου συντονισμού και της συνεχούς εξέγερσης· τέτοιες εμπειρίες αγώνα, όπου η συλλογική φαντασία και η αποφασιστικότητα δημιουργούν απελευθερωτικές εστίες πολέμου στη νέα τάξη πραγμάτων, καθιστούν σαφή την προοπτική της έμπρακτης κατάργησης του γνωστού ψευδοδιπόλου μεταξύ νόμιμου και παράνομου και, ταυτόχρονα, επικαιροποιούν τα αναρχικά προτάγματα, μέσα από τις φωτιές της εξέγερσης.

Το στοίχημα της ανατροπής παραμένει ανοιχτό· η τύχη αυτής της πρότασης βρίσκεται στα χέρια των συντρόφων και των συντροφισσών, από όλο το φάσμα του αγώνα, που θα επιλέξουν αν αξίζει να τεθεί σε κίνηση.
«Την πρώτη νύχτα μέσα στο κελί οι σκέψεις από την ελεύθερη ζωή του ταξίδευαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα στους νευρώνες του εγκεφάλου του. Ήξερε πως η αιχμαλωσία είναι η λογική συνέπεια της αντιπαράθεσης με έναν εχθρό που κατέχει την υπεροπλία σε όλα τα επίπεδα.

Για όσους σαμπόταραν τις ράγες στη διαδρομή από το τρενάκι του τρόμου μιας κοινωνικής πραγματικότητας που εξοντώνει με κάθε πιθανό τρόπο όσους την αμφισβητούν, τα κάγκελα της φυλακής θα είναι μια πραγματικότητα χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι θα γίνει αποδεκτή χωρίς μάχη.

Με αυτές τις σκέψεις μέσα στο κεφάλι του έκλεισε τα μάτια και ονειρεύτηκε όχι αυτά που θα ήθελε να ζήσει έξω από τα τείχη αλλά τον μακροχρόνιο εφιάλτη της αδράνειας, της αναμονής, της αλλοίωσης των ενστίκτων.
Το επόμενο πρωί αντικρίζοντας για πρώτη φορά τη μονοτονία μιας αιχμάλωτης επαναλαμβανόμενης καθημερινότητας είχε ήδη βαρεθεί να κάνει υπομονή, την είχε δει να ταξιδεύει άσκοπα μέσα στους λαβύρινθους της ανοχής στα πρώτα δείγματα μιας συγκαλυμμένης δειλίας. Κλείδωσε το μίσος του στη βαλίτσα των ανέπαφων συναισθημάτων δίπλα στην αγάπη του για την ελευθερία και έδωσε το κλειδί σε ένα σύντροφο για να το αφήσει δίπλα στους τάφους των δολοφονημένων συντρόφων που έπεσαν μαχόμενοι τον εχθρό.

Τα χρόνια περάσαν και το μόνο που κατάφερε η φυλακή ήταν να τον γεμίσει οργή, να τον κάνει ανυπόμονο για το μετά, να αναζητήσει τρόπους για την πρακτική εφαρμογή του αναρχικού πολέμου· είχε αντιληφθεί πως η μόνη εφικτή συμμαχία είναι αυτή με τον κόσμο των πιθανοτήτων.

Πιθανοτήτων λίγων για να πείσει την πλειοψηφία των ανθρώπων αυτής της κοινωνίας ότι η επιλογή του δεν αποτελεί κάτι μεταξύ τρέλας και αδιέξοδου αλλά αρκετών ώστε να αξίζει να ποντάρεις πάνω τους για τη μεγάλη ιδέα της καταστροφής. Της μεγάλης ιδέας για μια μετωπική σύγκρουση με τον κόσμο των σκιών και τους υποτακτικούς του. Η πόρτα της φυλακής ανοίγει και τώρα ξέρει τι πρέπει να κάνει, να διατηρήσει τη μνήμη ζωντανή, να μην αφήσει χώρο στη λήθη, να μην ξεχάσει τους συντρόφους που μείναν πίσω, να ξαναπιάσει το νήμα της εξέγερσης από εκεί που είχε διακοπεί, να χύσει το δηλητήριο της ανυποταξίας στα δίκτυα αναπαραγωγής της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Για τη διαρκή αναρχική εξέγερση!

Καμία ανακωχή με την εξουσία και τις μαριονέτες της!»

Για έναν Μαύρο Δεκέμβρη!

Για την αναρχική αντεπίθεση στον κόσμο της εξουσίας!

Υ.Γ. Στις 11/12 συμπληρώνονται δυο χρόνια από τότε που χάθηκε ο αδερφός μας Σεμπαστιάν Άνγκρυ Οβερσλούιχ στη διάρκεια ένοπλης απαλλοτρίωσης τράπεζας στη Χιλή από τα πυρά ενός ένστολου υπηρέτη του συστήματος. Πιστεύουμε πως αυτός ο Μαύρος Δεκέμβρης είναι μια ευκαιρία να τιμήσουμε τη μνήμη του αναρχικού μας αδερφού ενοποιώντας την αναρχική μνήμη και καταργώντας στην πράξη σύνορα και αποστάσεις.

Νίκος Ρωμανός
Παναγιώτης Αργυρού, μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς – FAI/IRF

12241500_880875531988559_2294443520560041481_n

https://wordpress.com/read/post/feed/36392649/862465584

σύγχρονη σκέψη

Το βρώμικο πείραμα

ΕΙΚΟΝΑ---γενική,-πείραμα

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Η Ελλάδα αποτελεί ίσως το δοκιμαστικό εργαστήριο που επιτρέπει την έρευνα των μεθόδων κάμψης της αντίστασης των Πολιτών – απέναντι στις επιθέσεις που δέχεται μαζικά τόσο το βιοτικό τους επίπεδο, όσο και οι δημοκρατικές τους ελευθερίες

«Η πλήρης υποταγή της κυβέρνησης στις εντολές των δανειστών, αφού προηγουμένως είχε η ίδια οργανώσει και κερδίσει ένα δημοψήφισμα αντίστασης, έσβησε, δολοφόνησε καλύτερα όλες τις ελπίδες των Ελλήνων – αποτελώντας ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της σκοτεινής εποχής των μνημονίων.

Εάν ήταν πλειοψηφικό το «ΝΑΙ», οπότε οι παρατάξεις που το στήριζαν, θα επρόκειτο επίσης για μία ήττα, αλλά για μία πολύ μικρότερη – αφού ασφαλώς θα σήμαινε ότι, θα συνεχιζόταν ο πόλεμος, ενδεχομένως με άλλα όπλα.

Αντίθετα, η νίκη του ΟΧΙ και του κόμματος που εκλέχθηκε για να το υπερασπίσει, η οποία ακολουθήθηκε από την εξευτελιστική ήττα της 13ης Ιουλίου και το «ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ», ταπείνωσε βαθιά τους Έλληνες – ενώ πιστεύουν πως δεν έχουν πλέον κανένα όπλο και καμία δυνατότητα να συνεχίσουν να πολεμούν, ευρισκόμενοι σε κατάσταση σοκ.

Πόσο μάλλον όταν η ήττα έχει ανακηρυχθεί σε νίκη εκ μέρους του πρωθυπουργού, ενώ η συνεργασία με τον εχθρό σε «αντίσταση» – όπως η Τρόικα μετονομάσθηκε σε «Θεσμούς», ενώ δεν θεωρείται πλέον εχθρός της «ηρωικής» ελληνικής κυβέρνησης, αλλά βασικός συνεργάτης στον «ανένδοτο» αγώνα της εναντίον της εγχώριας Ολιγαρχίας, της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής! Πόση κοροϊδία και χειραγώγηση μπορεί αλήθεια να αντέξει ένας άνθρωπος, ειδικά ένα ολόκληρο Έθνος;» (J.C. Paye, με παρεμβάσεις).

Κατ’ αρχήν, έχει τεκμηριωθεί πως η Ελλάδα χρεοκόπησε σκόπιμα, μέσω της παραποίησης των στατιστικών της στοιχείων, καθώς επίσης της διεθνούς δυσφήμισης της από την τότε κυβέρνηση, σε συνδυασμό με πολλά άλλα, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός λόγος – αφού το συνολικό χρέος της, δημόσιο και ιδιωτικό, ήταν έως και το 2011 από τα χαμηλότερα στην Ευρώπη (έχουμε αναρτήσει πολλές φορές όλους τους πίνακες που το αποδεικνύουν).

Έχει αποδειχθεί επίσης ότι, δεν της επετράπη ούτε καν η πτώχευση το 2010, αφού επιλέχθηκε η μεταφορά των δανείων των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών στους Ευρωπαίους Πολίτες – ενώ στη συνέχεια κυριολεκτικά καταστράφηκε, από την πολιτική που της επιβλήθηκε (ανάλυση), έχοντας μετά το PSI εγκλωβιστεί στο ευρώ, στο χρέος και στα μνημόνια (άρθρο).

Στο θέμα μας τώρα, όπως τεκμηριώθηκε από τη νίκη της σημερινής κυβέρνησης στις εκλογές, η εξευτελιστική υποταγή της, η ερμηνεία του «ΟΧΙ» των Ελλήνων ως «ΝΑΙ», δεν δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα στην εικόνα του πρωθυπουργού – κυρίως επειδή ισχυρίσθηκε πως δεν μπορεί κανένας να τον κατηγορήσει ότι, δεν πολέμησε όσο κανένας άλλος μέχρι σήμερα. Κατάφερε λοιπόν να αποφύγει τη σύγκρουση με τους Πολίτες, υποδυόμενος το ρόλο του αθώου θύματος – καθ’ υπόδειξη των εντολέων του, στα πλαίσια του βρώμικου πειράματος που διεξάγουν, με πειραματόζωα τους Έλληνες.

Αναλυτικότερα, η εικόνα «διπλής ανάγνωσης» που παρουσίασε ήταν ταυτόχρονα αυτή ενός ήρωα, ο οποίος έκανε τα πάντα για να υπερασπίσει την πατρίδα του, καθώς επίσης ενός θύματος, το οποίο υποχρεώθηκε να υπογράψει ένα τρίτο μνημόνιο «με το πιστόλι στον κρόταφο» – προσδίδοντας με αυτό το τέχνασμα μία «ιερή αύρα» πατριωτισμού, υπευθυνότητας και εντιμότητας στο κόμμα που εκπροσωπεί, ειδικά όμως στον εαυτό του.

Ερμήνευσε δε τη στάση του ισχυριζόμενος πως θα ήταν ανεύθυνο να επιλέξει τη μοναδική εναλλακτική λύση: την οδυνηρή χρεοκοπία, την οποία θα ακολουθούσε η έξοδος από το ευρώ,όπου όμως δεν συμφωνούσαν οι Έλληνες, οπότε ήταν καθήκον του να το αποφύγει με κάθε θυσία!

Φυσικά δεν ανέφερε με λεπτομέρειες τις θυσίες, ενώ βιάστηκε να προκηρύξει εκλογές προτού βιώσουν τις αποφάσεις «του» οι Έλληνες στη  καθημερινότητα τους – επικαλούμενος σαν την «αθώα περιστερά» πως δεν θα ήταν έντιμο να κυβερνήσει ενάντια στις προεκλογικές του δεσμεύσεις, τις οποίες όμως είχε ήδη προδώσει ανεπιστρεπτί, αφού θα ίσχυαν όποιος και αν ανερχόταν στην εξουσία.

Την ίδια χρονική περίοδο, η ηλικιωμένη μητέρα του ανέφερε σε εφημερίδα ότι: «Ο Αλέξης δεν τρώει πλέον καθόλου και δεν κοιμάται, αλλά δεν έχει άλλη επιλογή – αφού είναι υποχρεωμένος να κάνει το καθήκον του, απέναντι στους ανθρώπους που τον εμπιστεύθηκαν«. Η σύζυγός του τη συμπλήρωσε, λέγοντας πως «Δεν βλέπει πια πολύ συχνά τον Αλέξη, αφού πηγαίνει από το αεροδρόμιο στη Βουλή – ενώ, αφού δεν έχει καν το χρόνο να δει τα παιδιά του, πως θα μπορούσε να δει την ίδια;».  

Η εικόνα λοιπόν του πρωθυπουργού «σμιλεύθηκε» πανέξυπνα, σε κάποιον που υποφέρει λόγω της καλής του ψυχής – που είναι έντιμος και πιστός μεν στο καθήκον του, αλλά όχι άτρωτος. Ως εκ τούτου, δεν επιτρέπεται να τον κατακρίνει κανείς, αφού θα ήταν απρεπές απέναντι στην αυτοθυσία και στην αγάπη του ηγεμόνα για το λαό του!

Έτσι, κατάφερε να παραμείνει ανέπαφο το υπερήφανο προφίλ του ηγέτη που αντιστέκεται και πολεμάει τους εχθρούς της πατρίδας του – χωρίς όμως να καταφέρει να τους νικήσει, αφού είναι πανίσχυροι. Εν τούτοις, όπως διαβεβαίωσε αμέσως μετά τους πάντες, παγιδεύοντας την αντιπολίτευση, δεν συμφωνεί με τα μνημόνια και θα συνεχίσει να μάχεται – πάντοτε για το καλό των υπηκόων του.

Η δύναμη της εικόνας

Περαιτέρω, με τη βοήθεια όλων των παραπάνω πονηρών τεχνασμάτων, η εικονική πραγματικότητα έγινε πιο πραγματική από την πραγματικότητα – η ψεύτικη αλήθεια πιο ισχυρή από την αλήθεια, ευνοούμενη από το αναμφισβήτητο γεγονός ότι, οι άνθρωποι δεν συμπαθούν ιδιαίτερα τον οδυνηρό ρεαλισμό, ειδικά όταν ήδη υποφέρουν.

Απόδειξη η αποδοχή της μετονομασίας της «Τρόικας» σε «Θεσμούς», η οποία παρουσιάσθηκε ως μία λαμπρή νίκη της κυβέρνησης – παρά το ότι οι απαιτήσεις των  δανειστών έχουν αυξηθεί γεωμετρικά, ενώ για πρώτη φορά στην ιστορία του ΔΝΤ έχουν εκχωρηθεί εμπράγματες εγγυήσεις για τα δάνεια που παρέχει εις βάρος της εθνικής κυριαρχίας μίας χώρας, οι οποίες συμπεριλαμβάνουν το σύνολο σχεδόν της δημόσιας περιουσίας, αξίας άνω  των 300 δις €, έναντι μόλις 50 δις €!

Συμπερασματικά λοιπόν, η πλήρης υποταγή παρουσιάσθηκε ως νίκη, η ταπείνωση ως υπερήφανος αγώνας, ενώ οι συνεργάτες των δυνάμεων κατοχής ως σωτήρες της πατρίδας τους – αυτοί που την διαφύλαξαν την τελευταία στιγμή από το βέβαιο θάνατο, αναλαμβάνοντας τις βαριές ευθύνες της διακυβέρνησης της! Στολίσθηκε δε με τα γνωστά «παραλάβαμε άδεια ταμεία», χωρίς φυσικά να αναφέρεται πως κανένας δεν υποχρέωσε τον πρωθυπουργό να διεκδικήσει την εξουσία, είχε πλήρη εικόνα των ταμείων, ενώ ο ίδιος επέμενε ότι είχε την ικανότητα να κυβερνήσει.

Στη συνέχεια, ο πρωθυπουργός πίεσε τους βουλευτές για την επιτάχυνση της εφαρμογής της συμφωνίας με τους δανειστές, διαστρεβλώνοντας εντελώς την πραγματικότητα με τις παρακάτω δηλώσεις του: «Είναι πολύ σημαντικό να μην χάσουμε ούτε ένα χιλιοστό του εδάφους που κερδίσαμε, μέσω της υπογραφής του μνημονίου με τους δανειστές«!

Όλοι κατανοούν βέβαια πως, εάν είχε τολμήσει να πει κάτι τέτοιο η προηγούμενη κυβέρνηση, θα είχαν ξεσηκωθεί ακόμη και οι νεκροί στη χώρα – ενώ σήμερα επικρατεί η σιωπή των αμνών πριν από τη συλλογική σφαγή τους, ακριβώς επειδή αδυνατούν να κατανοήσουν ότι, ο λύκος ανέλαβε τη στάνη τους, έχοντας απλά μεταμφιεσθεί στο βοσκό.

Εύλογα ενδεχομένως, αφού την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός υπέγραφε τη θανατική τους καταδίκη, δήλωνε ότι, «Δεν πιστεύω σε αυτό το μνημόνιο. Είναι μία πολύ κακή συμφωνία τόσο για την Ελλάδα, όσο και για την Ευρώπη, αλλά έπρεπε να την υπογράψω για να εμποδίσω την καταστροφή«.

Εύλογα επειδή η χρήση των λογικών αντιθέσεων είναι γνωστό από την ψυχολογία πως εξουδετερώνει την υγιή αντίληψη των ανθρώπων – οι οποίοι, στην προκειμένη περίπτωση, το μόνο που κατάλαβαν είναι πως απέφυγαν την όποια καταστροφή, παρά το ότι βλέπουν με τα μάτια τους πως το δύστυχο καράβι έχει καταληφθεί από τους πειρατές, λυμαίνονται οι συμμορίες, ενώ κινδυνεύει όσο ποτέ μέχρι σήμερα να βουλιάξει.

Η διπλή σκέψη

Ο «πατριώτης» κομματικός συνεργός τώρα του πρωθυπουργού δήλωσε επίσης ότι, το μνημόνιο σημαίνει πως η Ελλάδα συμβιβάσθηκε, ότι είναι το αποτέλεσμα ενός εκβιασμού, ενώ αποτελεί κυριολεκτικά ένα στυγνό πραξικόπημα των δανειστών – συμπληρώνοντας όμως ταυτόχρονα πως η Ελλάδα συνθηκολόγησε μεν, αλλά δεν παραδόθηκε!

Απαίτησε δε από τους βουλευτές την άμεση υπογραφή των εγγράφων, χωρίς καν να προλάβουν να τα διαβάσουν σωστά – σαν να μιλούσε σε πνευματικά ανάπηρους, σε ανόητους δηλαδή που δεν μπορούσαν να καταλάβουν πως η συνθηκολόγηση και η άνευ όρων παράδοση δεν είναι έννοιες που διαφέρουν μεταξύ τους.

Στην προκειμένη περίπτωση λοιπόν οι δύο κομματικοί συνεργάτες χρησιμοποίησαν τη διαδικασία της διπροσωπίας, της διπλής αντιφατικής σκέψης – σύμφωνα με την οποία μία δήλωση την ίδια στιγμή, την οποία λέγεται, μέσω της διατήρησης αυτών που έδωσε κανείς να καταλάβουν οι άνθρωποι προηγουμένως, αν και αυτοαναιρείται πείθει.

Με απλά λόγια, έπρεπε τόσο οι βουλευτές, όσο και οι Πολίτες που άκουγαν αυτές τις «σχιζοφρενείς» ομιλίες, να είναι σε θέση να αποδεχθούν αντιφατικά μεταξύ τους στοιχεία, χωρίς να διαμαρτύρονται για την αντιφατικότητα – για το ότι δεν μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα και τα δύο, αλλά είτε το ένα, είτε το άλλο.

Με δεδομένο λοιπόν το ότι, η δήλωση ενός πράγματος μαζί με το αντίθετο του τηn ίδια στιγμή, σχεδόν ταυτόχρονα, προκαλεί πλήρη διάσπαση της συνείδησης, οι βουλευτές υπέγραφαν την άνευ όρων παράδοση της χώρας, πιστεύοντας πως αγωνίζονται για την απελευθέρωση της και κάνοντας το καθήκον τους!

Δεν μπορούσαν δηλαδή να αντιληφθούν την αλήθεια, έχοντας κυριευθεί από το ψέμα – γεγονός που οφείλεται στην αδυναμία των ανθρώπων να διατηρήσουν μία «απόσταση ασφαλείας» απέναντι στην εκάστοτε συναισθηματική φόρτιση (emotions). Επομένως, να μην μπορούν πλέον να ελέγξουν τους εξωτερικούς επηρεασμούς τους – με αποτέλεσμα να υποτάσσονται πρόθυμα σε αυτά που τους ζητούνται, χωρίς να σκεφθούν προηγουμένως.

Περαιτέρω, όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο «1984» του Orwell γνωρίζουν πώς έχει περιγράψει το εργαλείο υποβολής (υποταγής) των ανθρώπων, με την ονομασία «Διπλή σκέψη» – σύμφωνα με την οποία «μπορεί κανείς να διατηρήσει ταυτόχρονα δύο απόψεις, οι οποίες είναι αντιφατικές μεταξύ τους, εάν τις αντιλαμβάνεται ως αλληλοσυγκρουόμενες, πιστεύοντας όμως και στις δύο«.

Για παράδειγμα, όταν ο πρωθυπουργός δήλωσε πως αναγκάσθηκε να συμβιβαστεί άνευ όρων με κάτι που δεν πιστεύει, προδίδοντας αυτούς που τον στήριξαν, αμέσως μετά δε ότι το έκανε για το καλό της πατρίδας του, για να μην χρεοκοπήσει και βγει από το ευρώ,τότε αρκετοί βουλευτές πίστεψαν και τα δύο – παρά το ότι αντιλαμβάνονταν πως η προδοσία και ο συμβιβασμός ήταν ασφαλώς αντίθετα με το καλό της πατρίδας.

Ακόμη χειρότερα, δεν αναρωτήθηκαν καν εάν ο συμβιβασμός αυτός εξασφάλιζε πράγματι τη διάσωση της Ελλάδας, καθώς επίσης την παραμονή της στο ευρώ – παρά το ότι ο πρωθυπουργός είπε καθαρά πως δεν το πιστεύει, οπότε δεν εγγυάται για τίποτα.

Συνεχίζοντας, ο ίδιος συγγραφέας έχει επίσης αναφερθεί στα αξιώματα (δόγματα) της υποταγής, τα οποία αφαιρούν από τους ανθρώπους την ικανότητα εξέγερσης – ενώ ο στόχος τους είναι να σβήσουν από το υποκείμενο κάθε ανάμνηση της ύπαρξης μίας πιθανής διανοητικής αντίστασης.

Με απλά λόγια, οι περισσότεροι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος σήμερα δεν θα θυμούνται καν την οργή που ένοιωσαν, όταν εξαναγκάσθηκαν να υπογράψουν έγγραφα που ήταν ακριβώς αντίθετα, από αυτά που πίστευαν – ότι στην πραγματικότητα ήθελαν να αντιδράσουν με όλες τους τις δυνάμεις, έχοντας όμως τελικά υποταχθεί, προδίδοντας την πατρίδα τους και τα ιδανικά τους.

Η πολιτική αυτή, η οποία έχει στόχο να σβήσει εντελώς την ανάμνηση της ύπαρξης της διανοητικής εξέγερσης, μπορεί να γίνει κατανοητή από την εξέταση εκ μέρους της Βουλής των δύο ποινικών διώξεων που ασκήθηκαν από την Εισαγγελία – εναντίον του πρώην υπουργού οικονομικών.

Οι διώξεις αφορούσαν την επεξεργασία του σχεδίου υιοθέτησης ενός παράλληλου νομίσματος, ως μία προσπάθεια αντίστασης εναντίον των δανειστών. Από την άσκηση της  ποινικής δίωξης συμπεραίνει κανείς εύλογα ότι, η οποιαδήποτε μορφή αντίστασης θεωρήθηκε ταυτόσημη με ένα ποινικό αδίκημα – γεγονός που τεκμηριώνει την πλήρη υποταγή του πολιτικού και λοιπού προσωπικού της χώρας στους πιστωτές της, καθώς επίσης την προσπάθεια όλων να σβήσουν εντελώς από τη μνήμη τους τη μεγάλη τους ήττα.

Ολοκληρώνοντας, η ήττα της Ελλάδας δεν περιορίστηκε στην Οικονομία, όπου έχει υποταχθεί πλέον συλλογικά στο δόγμα της λιτότητας, επιδεινώνοντας τρομακτικά τις μελλοντικές της προοπτικές, αφού διευρύνθηκε στην εξωτερική πολιτική – με μία σειρά συμβιβασμών που έχει ήδη αποδεχθεί (Ισραήλ, απομάκρυνση από τη Ρωσία, Αιγαίο, Σκόπια κλπ.) και οι οποίοι μόλις ξεκίνησαν.

Ο απώτερος στόχος του ελληνικού πειράματος

Περαιτέρω, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η Ελλάδα δεν είναι ο κύριος στόχος του πειράματος που διεξάγεται – αλλά, μέσω αυτής, επιδιώκεται η σταδιακή μεταβίβαση της κατάρτισης των ετησίων προϋπολογισμών των χωρών με μεγάλα ελλείμματα, όπως είναι η Ισπανία, η Ιταλία και ειδικά η Γαλλία, στους ευρωπαϊκούς Θεσμούς.

Επομένως στη Γερμανία, γύρω από την οποία έχουν οικοδομηθεί η Ευρωζώνη, καθώς επίσης η Ευρωπαϊκή Ένωση, με πρωτοβουλία των Η.Π.Α. (σενάριο) – με απώτερο σκοπό τη «διάλυση» (την αφομοίωση μεταξύ τους) των εθνικών κρατών σε ένα ενιαίο σύνολο, το οποίο στη συνέχεια θα αποτελέσει μέλος του οικονομικού ΝΑΤΟ που προετοιμάζεται (άρθρο).

Εν τούτοις, η «διάλυση» των εθνικών κρατών σε μία οικονομική και πολιτική ζώνη, υπό την κυριαρχία της υπερδύναμης, καθώς επίσης με τη Γερμανία ως «έπαρχο», μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν προηγηθεί μία σημαντική μείωση του βιοτικού επιπέδου των Ευρωπαίων – έτσι ώστε να περιορισθούν οι δημοκρατικές ελευθερίες τους, οι οποίες συνήθως στηρίζονται σε μία ακμάζουσα μεσαία τάξη.

Συνεχίζοντας, όπως είχε αναφέρει το 1897 ο M. Barres, «Η πρώτη προϋπόθεση της κοινωνικής ειρήνης, είναι το να έχουν οι φτωχοί το συναίσθημα της αδυναμίας τους να αντιδράσουν«. Αυτό ακριβώς διαπιστώνεται σήμερα στην Ελλάδα όπου, μέσω της «προδοσίας» της κυβέρνησης, το 62% των Ελλήνων που ψήφισε «ΟΧΙ» έχασε όλες του τις ελπίδες – ξεπέρασε πλέον την κατάθλιψη των προηγουμένων ετών ενώ, μέσα από την απελπισία που ένοιωσε, έφτασε πια σε κατάσταση σοκ, ανίκανο να αντιδράσει.

Το γεγονός αυτό επεξηγεί το μέγεθος, καθώς επίσης τη σημασία της ήττας της Ελλάδας κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, η οποία θα αποτελέσει την αφετηρία των επιθέσεων εναντίον των υπολοίπων Ευρωπαίων Πολιτών – όταν οι χώρες τους, η μία μετά την άλλη, θα υπερχρεώνονται, ως αποτέλεσμα της πολιτικής που τους επιβάλλει η Γερμανία, κατ’ εντολή των Η.Π.Α. και με βασικό συνεργάτη της την ΕΚΤ (ανάλυση), οπότε θα οδηγούνται στο δύσβατο μονοπάτι που εγκαινίασε η Ελλάδα.

Ενδεχομένως τώρα ο πρωθυπουργός να πίστευε ότι, η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, την οποία ο ίδιος θεωρούσε ταμπού, είχε μία ανάλογη σημασία για τους «Θεσμούς» – επειδή θα φοβόντουσαν τυχόν διάλυση της νομισματικής ένωσης. Εν τούτοις, για τους υπεύθυνους της Ευρωζώνης, κυρίως για τη Γερμανία, το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι προορισμένο να διαλυθεί σε μία μελλοντική διατλαντική αγορά, στα πλαίσια του οικονομικού ΝΑΤΟ.

Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο, θα πρέπει η Ευρωζώνη να βυθιστεί σε προβλήματα –γεγονός που επεξηγεί αφενός μεν την αναποφασιστικότητα της Γερμανίας, η οποία έχει συμβάλλει τα μέγιστα στη σημερινή κρίση (ξεκινώντας με την Ελλάδα το 2010), αφετέρου την άρνηση της διαγραφής του χρέους της χώρας μας εκ μέρους του κ. Σόιμπλε, παρά το ότι όλοι συμφωνούν πως είναι απολύτως αναγκαίο.

Η άρνηση αυτή, όπου ακόμη και η αναδιάρθρωση του χρέους αναβάλλεται για το μέλλον (αν και θα συμβεί), δημιουργεί μία μόνιμη αστάθεια στα περισσότερα μέλη του ευρώ, τα οποία έτσι συνεχίζουν να νοιώθουν την απειλή των αγορών – ενώ την ίδια στιγμή το αδιέξοδο των ελληνικών διαπραγματεύσεων, κυρίως όμως το μέγεθος της τιμωρίας που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, κλιμακώνει τους φόβους τους.

Πόσο μάλλον όταν από τη στάση της Ελλάδας, από την 180 μοιρών στροφή δηλαδή του πρωθυπουργού, έχουν πλέον πεισθεί πως δεν υπάρχει ζωή εκτός του Ευρώ –  πως είναι όλα τα κράτη εγκλωβισμένα στο κοινό νόμισμα, με μοναδική εξαίρεση τον ηγεμόνα, τη Γερμανία, χωρίς καμία δυνατότητα επιστροφής στο παρελθόν.

Περαιτέρω, η αναμέτρηση της Ελλάδας με τους Θεσμούς, έχει ένα πεδίο που πιθανότατα υπερβαίνει τη σχεδιαζόμενη φτωχοποίηση της χώρας – αφορώντας το μέλλον ολόκληρης της ΕΕ. Ειδικότερα, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, η διάλυση (αφομοίωση) της Ευρώπης σε μια μεγάλη μελλοντική διατλαντική αγορά, προϋποθέτει τη μείωση του βιοτικού επιπέδου, καθώς επίσης το σημαντικό περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών των Ευρωπαίων.

Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα αποτελεί το πειραματικό εργαστήριο που επιτρέπει τις δοκιμές των μεθόδων, μέσω των οποίων μπορεί να επιτευχθεί η κάμψη των αντιδράσεων των Πολιτών – η εξουδετέρωση της αντίστασης τους, απέναντι στις μαζικές επιθέσεις που δέχεται τόσο το βιοτικό τους επίπεδο, όσο και οι δημοκρατικές τους ελευθερίες (κάτι στο οποίο θα συμβάλλει επίσης το μεταναστευτικό).

Παρά το ότι λοιπόν το κοινωνικό κράτος, οι μισθοί, οι συντάξεις και τα εισοδήματα των Ελλήνων έχουν υποστεί τεράστιες επιθέσεις (μειώσεις), το μαρτύριο θα συνεχισθεί έως ότου διαπιστωθούν τα ανώτατα όρια ανοχής του πληθυσμού – ο οποίος έχει ήδη πεισθεί πως η Δημοκρατία αποτελεί παρελθόν, μέσω της μετατροπής του «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος σε ένα πανηγυρικό «ΝΑΙ».

Πολλοί Έλληνες έχουν άλλωστε ήδη  «θυματοποιηθεί», πιστεύοντας πως η χώρα τους είναι πράγματι ο «αλήτης» της ευρωπαϊκής οικογένειας – ο οποίος δεν τηρεί τα υπογεγραμμένα, δεν θέλει να πληρώσει ο ίδιος για τα λάθη του, αλλά όλοι οι άλλοι, ενώ δεν έχει κανένα σχέδιο για το μέλλον (όπως το περιέγραψε γνωστός μας).

Στην προκειμένη περίπτωση η «αριστερή» κυβέρνηση, σκόπιμα ή μη, αποτέλεσε τον ιδανικό συνεργάτη αυτών που διεξάγουν το βρώμικο πείραμα – με δυστυχή θύματα τους Έλληνες Πολίτες.

Συνεχίζει δε να είναι ιδανική, επειδή νομιμοποιεί τη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης – την οποία επιδιώκει, μεταξύ άλλων, μέσω των υπερβολικών φόρων, ενώ δήθεν στηρίζει την κατώτερη. Το γεγονός αυτό μας οδήγησε στο συμπέρασμα ότι, εκτός από το ξεπούλημα της χώρας, ο στόχος της είναι το μοίρασμα της φτώχειας – σε καμία περίπτωση η παραγωγή πλούτου, αφού κάτι τέτοιο αντίκειται στα σχέδια των «Θεσμών».

Η ίδια η ελληνική κρίση πάντως δίδαξε ότι, μπορεί έμμεσα κανείς, με τη βοήθεια της υπερχρέωσης, να ληστέψει συστηματικά μία ανεπτυγμένη χώρα – εξαθλιώνοντας παράλληλα το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της, χωρίς να υπάρξουν μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις.

Ολοκληρώνοντας, έχουμε δυστυχώς την υποψία πως το πείραμα θα συμπεριλάβει και τις τράπεζες, αφού στην Κύπρο αποδείχθηκε μεν πως μπορεί κανείς πολύ εύκολα να ληστέψει τους μεγάλους καταθέτες (άνω των 100.000 €), Κυπρίους και ξένους, καθώς επίσης να επιβάλλει ελέγχους στη διακίνηση των κεφαλαίων, αλλά έχουν μείνει κενά – όπως, για παράδειγμα, η συμμετοχή των μικρότερων καταθετών στις διασώσεις κοκ.

Επίλογος

Επειδή έχουμε μόνο βασικές γνώσεις ψυχολογίας της μάζας, βοηθηθήκαμε από το κείμενο του Βέλγου κοινωνιολόγου J.C. Paye – έτσι ώστε να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε τις μεθόδους που χρησιμοποίησε η σκιώδης εξουσία στην Ελλάδα, μέσω της κυβέρνησης που νομίζουν, εύλογα ή μη, ότι επανεξέλεξαν μόνοι τους οι Έλληνες.

Καταλαβαίνουμε βέβαια την πολυπλοκότητα των αναφορών, λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα λάθη που ίσως «διεισδύουν» σε τέτοιου είδους αναλύσεις, καθώς επίσης τις ακούσιες υπερβολές – θεωρούμε όμως πως το βασικό νόημα παραμένει αμετάβλητο, καθώς επίσης σε γενικές γραμμές κατανοητό.

Όσον αφορά τώρα το ίδιο το πείραμα που διεξάγεται στο ελληνικό εργαστήριο, από τέσσερις πλέον «Θεσμούς», έχουμε την άποψη ότι μπορούν ακόμη να αποφευχθούν οι τρομακτικές συνέπειες του – παρά το ότι δρομολογούνται ήδη οι νόμοι, με στόχο την οικονομική και νομική εδραίωση των κατακτητών, ως τη μοναδική προνομιούχο τάξη στην πατρίδα μας, όπως ακριβώς συνέβαινε την πρώτη εποχή της αποικιοκρατίας.

Με δεδομένο δε το ότι, δεν αφορά μόνο τους Έλληνες αλλά, κυρίως, τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, ενώ παράλληλα υπογράφονται πολλές άλλες συμφωνίες, με στόχο την εδραίωση της παγκόσμιας ελίτ στην ΕΕ (άρθρο), δεν είναι αρκετό να αντιδράσει ένας λαός – πόσο μάλλον όταν η Ελλάδα ευρίσκεται ήδη σε μία κατάσταση που είναι πολύ δύσκολα ανατρέψιμη, όσο αισιόδοξος και αν είναι κανείς, αφού έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος.

Σε κάθε περίπτωση, εάν δεν ερμηνευθεί σωστά η σημερινή κατάσταση, καθώς επίσης εάν δεν καταρτισθεί ένας βασικός «Ισολογισμός» της χώρας, από τον οποίο να συμπεραίνεται τόσο η καθαρή της θέση (τί διαθέτει, τι χρωστάει κοκ.), όσο και οι ρεαλιστικές δυνατότητες της, δεν μπορούν να αποκλεισθούν τα χειρότερα – τα οποία όμως έχουμε τη δυνατότητα να αποφύγουμε ενεργοποιούμενοι (άρθρο), λειτουργώντας συλλογικά, συνετά, ειρηνικά, καθώς επίσης με πλήρη επίγνωση των κινδύνων.

analyst

κι ένα τραγούδι:

ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ – ΣΩΤΗΡΙΑ ΛΕΟΝΑΡΔΟΥ

σύγχρονη σκέψη

Σερζ Λατούς – Προς μια κοινωνία της λιτής αφθονίας

Σερζ Λατούς – Προς μια κοινωνία της λιτής αφθονίας

sous-le-paves
«Εάν εξαλειφθεί ο πόνος που προκαλείται από την ανάγκη,
τότε τα απλούστερα φαγητά δίνουν εξίσου μεγάλη ικανοποίηση
με εκείνη που προσφέρει ένα διαιτολόγιο στο οποίο
κυριαρχεί η αφθονία»
Επίκουρος, Επιστολή προς Μενοικέα, § 130

«Όποιος έχει θέσει τον εαυτό του πέρα από κάθε επιθυμία,
ποια έλλειψη μπορεί να έχει;»
Σένεκας, Για μια ευτυχισμένη ζωή[1]

«Η υπέρτατη σοφία αυτών των καιρών ίσως να συνίσταται
στο να σκέφτεται μεν κανείς απαισιόδοξα, γιατί η φύση των πραγμάτων
είναι σκληρή και θλιβερή, αλλά να ενεργεί με αισιοδοξία,
γιατί η ανθρώπινη παρέμβαση αποδεικνύεται αποτελεσματική
για τη βελτίωση της ηθικής και της κοινωνικής ευημερίας.
Επιπλέον, παρά το γεγονός ότι φαινομενικά φαίνεται να ισχύει
το αντίθετο, καμία προσπάθεια για την προώθηση της δικαιοσύνης
και της καλοσύνης δεν πάει χαμένη».
Benoît Malon, La Morale sociale[2]
Η χρεοκοπία της υλοποίησης του στόχου της ευτυχίας για όλους την οποία υποσχόταν η κοινωνία της οικονομικής μεγέθυνσης μας υποχρεώνει να αναρωτηθούμε ποιο ήταν το περιεχόμενο αυτής της υπόσχεσης. Η υπερκαταλάνωση υλικών αγαθών αφήνει ένα όλο και μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού βυθισμένο στις στερήσεις, ενώ παράλληλα δεν εξασφαλίζει μια πραγματική ευημερία στους υπολοίπους. Η ρήξη που προτείνει το πρόγραμμα της αποανάπτυξης συνίσταται στη διατύπωση ενός διαφορετικού ορισμού για την ευτυχία, η οποία συνίσταται στη «λιτή αφθονία μέσα σε μια αλληλέγγυα κοινωνία». Προϋποθέτει την έξοδο από τον φαύλο κύκλο της απεριόριστης δημιουργίας αναγκών και προϊόντων, ο οποίος δημιουργεί ένα συνεχώς εντεινόμενο αίσθημα στέρησης· παράλληλα, ο εγωισμός που προωθείται από έναν ατομικισμό που καταλήγει σε μαζικοποίηση και ομοιομορφοποίηση θα πρέπει να μετριαστεί χάρη στην ανάπτυξη ενός πνεύματος συμβιωτικότητας.
Η καταναλωτική αφθονία ισχυριζόταν ότι θα φέρει την ευτυχία μέσα από την ικανοποίηση των επιθυμιών όλων των ανθρώπων· όμως, αυτή η ικανοποίηση εξαρτιόταν από εισοδήματα που διανέμονταν με εξαιρετικά άνισο τρόπο και τα οποία αποδεικνύονταν πάντοτε ανεπαρκή για την κάλυψη των σημαντικότερων αναγκών της συντριπτικής πλειοψηφίας του πληθυσμού. Επιπλέον, η καλή λειτουργία της στην πράξη στηρίζεται σε ένα γενικευμένο αίσθημα ανικανοποίητου. Όπως γνωρίζουν καλά οι διαφημιστές, οι ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι κακοί καταναλωτές.[3] Ακολουθώντας μια εντελώς αντίθετη λογική, η αποανάπτυξη υποστηρίζει ότι θα φέρει την ευτυχία στην ανθρωπότητα χάρη στον αυτοπεριορισμό, επιτυγχάνοντας έτσι τη λιτή αφθονία.
Ούτε οικονομική μεγέθυνση ούτε πολιτικές λιτότητας και περικοπών
Η μοναδική λύση που έχουν βρει οι κυβερνήσεις μας για την οικονομική και χρηματοοικονομική κρίση που πλήττει σήμερα την κοινωνία της κατανάλωσης είναι οι πολιτικές των περικοπών και της λιτότητας, ενώ οι αντιπολιτευόμενες δυνάμεις προωθούν μια ανάκαμψη της οικονομίας η οποία αποδεικνύεται προβληματική. Η πρώτη λύση μάς οδηγεί σε ένα αδιέξοδο που θα αποδειχθεί οδυνηρό για μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, ενώ η δεύτερη θα είναι καταστροφική για τον πλανήτη. Εξάλλου, υπάρχει και ένα τρίτο, ακόμα χειρότερο, ενδεχόμενο: ένα πρόγραμμα το οποίο θα συνδυάζει την ανάκαμψη με τις πολιτικές λιτότητας. Κατά βάθος, αυτό ακριβώς προτάθηκε στη διάσκεψη κορυφής της G8/G20 στο Τορόντο, τον Ιούνιο του 2010. Η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ συνηγορούσε υπέρ μιας αυστηρής πολιτικής σκληρής λιτότητας. Καθώς ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα φοβόταν ότι κάτι τέτοιο θα τσάκιζε τη δειλή ανάκαμψη της παγκόσμιας αλλά και της αμερικανικής οικονομίας, τάχθηκε υπέρ μιας ήπιας και λελογισμένης ανάκαμψης. Η τελική συμφωνία επιτεύχθηκε πάνω σε μια δυσλειτουργική σύνθεση των δύο αντίθετων απόψεων: η ανάκαμψη θα ελέγχεται από τη λιτότητα και η λιτότητα θα μετριάζεται από την ανάκαμψη. Μάλιστα, η τότε Γαλλίδα υπουργός Εθνικής Οικονομίας Κριστίν Λαγκάρντ (και σημερινή πρόεδρος του ΔΝΤ) επινόησε το νεολογισμό «λιτάκαμψη»* (εκ των «λιτότητα» και «ανάκαμψη»). Και ο Αλαίν Μενκ, ο αμίμητος ανεπίσημος σύμβουλος του Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος έχει αυτοανακηρυχθεί ειδικός αν και πολύ συχνά κάνει λάθος στις προβλέψεις του και στις εκτιμήσεις του, τις οποίες διατυπώνει με ιδιαίτερα πομπώδες ύφος και μεγάλη αυτοπεποίθηση, όταν ρωτήθηκε τι πρέπει να γίνει μέσα σε αυτή την εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία, έδωσε την εξής αξιοθαύμαστη απάντηση: Πρέπει «να πατάμε ταυτόχρονα και το φρένο και το γκάζι».
Πράγματι, για τις σημερινές κυβερνήσεις, το σύνθημα «και ανάκαμψη και λιτότητα» σημαίνει ανάκαμψη για το κεφάλαιο και λιτότητα για μας.
Στο όνομα της ανάκαμψης –η οποία εξάλλου είναι σε μεγάλο βαθμό μια αυταπάτη όσον αφορά τις επενδύσεις και μια μεγάλη απάτη όσον αφορά την απασχόληση– μειώνονται ή καταργούνται οι εργοδοτικές εισφορές στην κοινωνική ασφάλιση, ο φόρος επί των εταιρικών κερδών και ο «επαγγελματικός φόρος»*. Οι κυβερνήσεις παραιτούνται από οποιαδήποτε φορολόγηση των υπερκερδών του τραπεζικού και του χρηματοοικονομικού τομέα, ενώ η λιτότητα πλήττει με σφοδρότητα τους μισθωτούς και τις μεσαίες και κατώτερες τάξεις, μέσα από τη μείωση των μισθών, τις περικοπές στις κοινωνικές παροχές, την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης και τον περιορισμό του ύψους της σύνταξης (η οποία οδηγεί με συγκεκαλυμμένο τρόπο στην ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος).[4] Το επιστέγασμα αυτής της καταστροφικής μανίας –το οποίο υποτίθεται ότι θα προετοιμάσει την ανάκαμψη– είναι η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών και η ταχύτατη ιδιωτικοποίηση οποιουδήποτε τομέα έχει απομείνει μη ιδιωτικός. Γινόμαστε μάρτυρες ενός περίεργου, μαζοχιστικού διαγωνισμού λιτότητας. Μιας λιτότητας η οποία δεν έχει καμία σχέση με την «αυστηρότητα» που πρότεινε ο Ιβάν Ίλιτς και την οποία εγώ προτιμώ να αποκαλώ «λιτή ζωή»· αντίθετα, αυτή η νεοφιλελεύθερη λιτότητα δεν στερεί μόνο το περιττό, αλλά και ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος των αναγκαίων αγαθών.[5] Η χώρα Α εξαγγέλει μείωση μισθών κατά 20% και, αμέσως, η χώρα Β μειοδοτεί με 30%, ενώ η χώρα Γ, για να μην υστερεί, εξαγγέλλει ακόμα πιο δρακόντεια μέτρα. Και όλα αυτά για να μη δυσαρεστηθούν οι οίκοι αξιολόγησης και οι διεθνείς χρηματαγορές από τις οποίες έχουν λάβει δάνεια οι κυβερνήσεις των χωρών Α, Β και Γ. Καθώς ο πληθυσμός καλείται από την πανταχού παρούσα διαφήμιση να συνεχίσει να καταναλώνει συνεχώς περισσότερο παρά το γεγονός ότι δεν έχει τα αναγκαία μέσα για να το κάνει, και, συνεπώς, οφείλει να δανείζεται χωρίς να υπάρχει προοπτική να αποπληρώσει τα χρέη του, έχει σχεδόν παραλύσει, διακατέχεται από ένα αίσθημα ενοχής και αντιδρά ελάχιστα, αφού αδυνατεί να διακρίνει κάποια αξιόπιστη εναλλακτική πολιτική. Καλείται να μετανοήσει για την καταναλωτική ψεύτικη γιορτή στην οποία έχει ενδώσει, ενώ ταυτόχρονα οφείλει να τη συνεχίζει βυθισμένος στην κατήφεια.
Το μόνο αποτέλεσμα που μπορεί να έχει αυτή η πολιτική της ηλίθιας λιτότητας είναι να πυροδοτήσει έναν κύκλο αποπληθωρισμού ο οποίος θα βαθύνει την ύφεση, την οποία δεν θα κατορθώσει να αποτρέψει μια ανάκαμψη που θα έχει αμιγώς κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Δεδομένου δε ότι τα κράτη θα έχουν υποστεί οικονομική αφαίμαξη, δεν θα είναι πλέον σε θέση να ξανασώσουν τις τράπεζες διαθέτοντας και πάλι δισεκατομμύρια δολάρια.
Μπροστά σε αυτή την ιδιαίτερα έντονη απειλή, καλοπροαίρετα άτομα, όπως ο Αμερικανός οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτζ, συνιστούν τις παλιές κεϋνσιανές συνταγές της ανάκαμψης της κατανάλωσης και των επενδύσεων, χάρη στις οποίες θα ξαναρχίσει η οικονομική μεγέθυνση. Αυτή η θεραπεία δεν είναι η επιθυμητή. Και δεν είναι επιθυμητή επειδή ο πλανήτης δεν μπορεί πλέον να την αντέξει· ίσως μάλιστα και να μην είναι δυνατή, δεδομένου ότι εξαντλούνται οι φυσικοί πόροι (με την ευρύτερη έννοια του όρου). Ήδη από τη δεκαετία του 1970, το κόστος της οικονομικής μεγέθυνσης είναι υψηλότερο από τα οφέλη της. Τα κέρδη παραγωγικότητας που μπορούμε να αναμένουμε είναι πλέον μηδενικά, ή σχεδόν μηδενικά. Για να διατηρήσουμε απλώς για μερικά χρόνια την αυταπάτη της οικονομικής μεγέθυνσης θα έπρεπε να ιδιωτικοποιήσουμε και να εμπορευματοποιήσουμε τα τελευταία καταφύγια της κοινωνικής ζωής, καθώς και να αυξήσουμε την αξία μιας αμετάβλητης –ή και μειούμενης– μάζας καταναλωτικών αγαθών. Αυτό τοσοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα το οποίο προσπαθούν να «πουλήσουν» τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν είναι αξιόπιστο, επειδή αυτά τα κόμματα δεν είναι σε θέση να αμφισβητήσουν τον νεοφιλελεύθερο ζουρλομανδύα που απαιτεί την τυφλή συμμόρφωση με τα μονεταριστικά δόγματα (πόσω μάλλον που τα ίδια συνέβαλλαν στην ύφανσή του κατά τη διάρκεια της τελευταίας τριαντακονταετίας). Η κερδοσκοπία στον κλάδο των ακίνητων την περίοδο 1990-2000 και η αύξηση της τιμής του σιταριού και των υπόλοιπων τροφίμων το 2008, η οποία διαδέχθηκε την αύξηση της τιμής του πετρελαίου το 2007, μας έχουν ήδη δώσει μια πρόγευση των εφαρμοζόμενων πολιτικών που επιδιώκουν την οικονομική μεγέθυνση μέσα σε μια συγκυρία η οποία κάθε άλλο παρά ευνοεί την προώθηση του στόχου της πλήρους απασχόλησης. Το παράδειγμα της Ελλάδας του 2009 είναι αρκετά εύγλωττο και συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο τη χρεοκοποία της ψευδοεναλλακτικής λύσης: ο λαός ψηφίζει μαζικά ένα σοσιαλιστικό κόμμα το οποίο προβάλλει ένα τυπικά σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα. Όμως, μόλις η κυβέρνηση βρέθηκε αντιμέτωπη με τις πιέσεις των χρηματαγορών, άρχισε να εφαρμόζει μια νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας, υπακούοντας στις προσταγές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Από την πλευρά του, είναι πολύ πιθανό ότι ο ελληνικός λαός δεν θα δεχόταν τις συνέπειες τις οποίες προϋποθέτει η ρήξη που είναι αναγκαία για την εφαρμογή μιας διαφορετικής πολιτικής: έξοδος από το ευρώ, άρνηση πληρωμής τουλάχιστον ενός μέρους του δημόσιου χρέους της χώρας, εξοστρακισμός από την Ευρώπη, φυγή κεφαλαίων, εμπάργκο από τις «ζημιωθείσες» χώρες. Σε κάθε περίπτωση, η ανάκαμψη της οικονομικής μεγέθυνσης η οποία θα ήταν δυνατόν να επιδιωχθεί στο επίπεδο μιας μικρής χώρας (Ελλάδα, Ουγγαρία, Ιρλανδία) που θα επέλεγε το δρόμο της αυτονομίας εξακολουθεί να παραμένει προβληματική σε παγκόσμιο επίπεδο. Και όμως, η μοναδική λύση που προτείνεται για την καταστροφή που προκαλεί ο νεοφιλελευθερισμός είναι αυτά τα ψευτοφάρμακα της –λιγότερο ή περισσότερο αξιόπιστης– οικονομικής μεγέθυνσης.
Πώς θα λύσει η αποανάπτυξη τα πιεστικά προβλήματα των κρατών μας;
Όσο και αν το πρόγραμμα της δημιουργίας μιας κοινωνίας της αποανάπτυξης είναι αξιόπιστο σε μακροπρόθεσμο επίπεδο, πώς σκοπεύουν οι αρνητές της οικονομικής μεγέθυνσης να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις με τις οποίες θα βρεθούμε αντιμέτωποι στο άμεσο μέλλον; Για παράδειγμα, ποια λύση προτείνουν για το πρόβλημα του δημόσιου χρέους και της ανεργίας;
Σε μια κοινωνία αποανάπτυξης, είναι πολύ πιθανόν ότι το πρόβλημα του δημόσιου χρέους ούτε καν θα τίθεται. Κατ’ αρχάς, σύμφωνα με όσα πιστεύουν οι υπέρμαχοί της, ο προϋπολογισμός θα είναι ισοσκελισμένος και τα έσοδα που θα προέρχονται από τη φορολόγηση θα καλύπτουν τις κρατικές δαπάνες. Πρώτα από όλα, θα υπάρχει μια νέα φορολογική λογική. Σε μια αυτόνομη κοινωνία που θα είναι απελευθερωμένη από τη λατρεία της οικονομικής μεγέθυνσης, οι πόροι του κράτους θα προέρχονται κυρίως από άμεσους προοδευτικούς φόρους, οι οποίοι αποτελούν τη δικαιότερη μορφή φορολογίας. Δεδομένου ότι το πρόγραμμα της αποανάπτυξης προβλέπει την καθιέρωση ενός ανώτατου επιτρεπόμενου εισοδήματος, η προοδευτικότητα της φορολογικής κλίμακας θα μπορούσε να φτάνει ακόμα και το 100% για όσα εισοδήματα ξεπερνούν αυτό το ανώτατο όριο. Συμπληρωματικό ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίσει μια έμμεση φορολόγηση η οποία θα επιβληθεί ή θα διατηρηθεί στα προϊόντα πολυτελείας. Σύμφωνα δε με την ιδιαίτερα οξυδερκή πρόταση του Πωλ Αριές, θα μπορούσε να επιβαρύνει την κακή χρήση φυσικών πόρων, υπηρεσιών ή αγαθών.[6] Αντί για ένα φθίνον τιμολόγιο όπως αυτό που ισχύει σήμερα για το νερό, το ηλεκτρικό ρεύμα, το φυσικό αέριο, το τηλέφωνο κ.λπ., θα μπορούσε να ισχύει το αντίθετο: πέρα από μια ποσότητα η οποία θα αντιστοιχεί στη βασική κατανάλωση, και η οποία θα παρέχεται δωρεάν ή με ελάχιστο τίμημα, η υπερκατανάλωση θα επιβαρύνεται με ένα συνεχώς υψηλότερο τιμολόγιο. Τα δημόσια έσοδα θα μπορούσαν να συμπληρωθούν και από τα ποσά που θα προκύψουν από την καθιέρωση ενός υψηλού φόρου που θα επιβάλλεται στις μεγάλες περιουσίες (πολυτελείς εξοχικές κατοικίες, σκάφη αναψυχής, στάβλοι με καθαρόαιμα άλογα ιπποδρομιών, κ.λπ.), έτσι ώστε να αποφεύγονται οι μεγάλες περιουσιακές ανισότητες. Εάν για κάποιον απρόβλεπτο λόγο τύχει να υπερβούν οι δαπάνες τα έσοδα, τότε δεν θα έπρεπε να αποτελεί ταμπού η προσφυγή στην έκδοση χρήματος για να χρηματοδοτηθεί το δημοσιονομικό έλλειμμα. Όπως υποστήριζε ο Κέυνς, οι μόνοι που θα αντιμετώπιζαν πρόβλημα στην περίπτωση μιας ελαφράς διάβρωσης της αξίας του νομίσματος («a general rise of price level») θα ήταν οι εισοδηματίες· και ο Κέυνς επιθυμούσε την ευθανασία των ραντιέρηδων. Στην κοινωνία της αγοράς, οι τραπεζίτες και η πλειονότητα των πολιτικών είναι ένθερμοι οπαδοί του δανεισμού του κράτους από τις χρηματαγορές, γιατί με αυτόν τον τρόπο υποτίθεται ότι αποφεύγεται η φρίκη του πληθωρισμού, ενώ παράλληλα δίνεται η ευκαιρία στις τράπεζες να προβούν σε ιδιαίτερα αποδοτικές τοποθετήσεις των κεφαλαίων τους· όσο για τους πολιτικούς, ο λόγος για τον οποίο υιοθετούν με τόση προθυμία αυτή τη «λύση» είναι επειδή τους επιτρέπει να αναβάλλουν την αύξηση της φορολογικής πίεσης που βαρύνει τους φορολογούμενους. Για αυτούς ακριβώς τους λόγους, ένα κράτος το οποίο θα έχει επιλέξει την οδό της αποανάπτυξης θα πρέπει να αποφύγει πάση θυσία το δανεισμό από τις χρηματαγορές. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι μια χώρα όπως η Γαλλία, η οποία επί δεκαετίες κατέφευγε συστηματικά στο δανεισμό για να χρηματοδοτεί τα ελλείμματά της, χρειάζεται οπωσδήποτε την οικονομική μεγέθυνση η οποία εγγυάται την τακτική αύξηση των φορολογικών εσόδων με τα οποία θα πραγματοποιηθεί η εξυπηρέτηση του χρέους, δηλαδή η αποπληρωμή των παλαιότερων δανείων και των τόκων τους. Σήμερα, ένα ολοένα αυξανόμενο μερίδιο των ποσών που συγκεντρώνονται με την άμεση και την έμμεση φορολόγηση δεν χρησιμοποιείται πλέον για τη χρηματοδότηση της λειτουργίας του κράτους αλλά για τον πλουτισμό των κατόχων των τίτλων του κρατικού χρέους (τράπεζες, ιδιωτικά συνταξιοδοτικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρείες, κερδοσκοπικά κεφάλαια, κ.λπ.). Για να γίνει λιγότερο ανυπόφορη η άδικη φύση του καπιταλιστικού συστήματος, καθίσταται αναγκαία η πάση θυσία οικονομική μεγέθυνση, εις βάρος της φύσης και των μελλοντικών γενεών. Σε μια κοινωνία της οικονομικής μεγέθυνσης χωρίς οικονομική μεγέθυνση –όπως είναι, λίγο ώς πολύ, η δική μας αυτή τη στιγμή–, το κράτος βρίσκεται δεμένο χειροπόδαρα και παραδομένο στο έλεος των δανειστών του, των χρηματαγορών, οι οποίοι πάντα καταλήγουν να του επιβάλλουν την εφαρμογή μιας δραστικής πολιτικής μισθολογικής λιτότητας που συνοδεύεται από τη διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών και την ιδιωτικοποίηση όσων από τα ασημικά της χώρας είναι ακόμα δυνατόν να πουληθούν. Όλα αυτά εγκυμονούν τον κίνδυνο του αποπληθωρισμού και της πυροδότησης ενός υφεσιακού φαύλου κύκλου. Ο λόγος για τον οποίο οφείλουμε να εγκαταλείψουμε την κοινωνία της  οικονομικής μεγέθυνσης και να οικοδομήσουμε μια κοινωνία της αποανάπτυξης συνίσταται στην αποφυγή αυτού ακριβώς του φαινομένου του φαύλου κύκλου.
Και αν οι αρνητές της οικονομικής μεγέθυνσης καλούνταν να διαχειριστούν τις υποθέσεις μιας χώρας –της Ελλάδας, για παράδειγμα–, ποια πολιτική θα εφαρμοζόταν; Η άρνηση εξυπηρέτησης του χρέους, δηλαδή η χρεοκοπία του κράτους, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πολύ δυνατό φάρμακο το οποίο θα έλυνε απλούστατα το πρόβλημα καταργώντας το. Παρόμοια ενέργεια θα ήταν μια δίκαιη ανταμοιβή για τη διπρόσωπη στάση που κράτησε η «Goldman Sachs», η οποία, ως σύμβουλος και ελεγκτής, πληρώθηκε για να εξωραΐσει τους λογαριασμούς του κράτους ενώ ταυτόχρονα κερδοσκοπούσε ποντάροντας πάνω στην ευάλωτη θέση στην οποία βρισκόταν η χώρα. Ωστόσο, αυτή η ριζοσπαστική λύση την οποία θα υιοθετούσαν με προθυμία οι οπαδοί της αποανάπτυξης αποκλείστηκε αμέσως. Οι ιθύνοντες –χρηματοπιστωτικός τομέας, πολιτικοί, Ευρωπαίοι– προτίμησαν να αποφύγουν τη στάση πληρωμών και να προχωρήσουν στην «αναδιάρθρωση» του κρατικού χρέους της Ελλάδας. Θα πρέπει να τονίσουμε ότι είναι πολύ πιο εύκολο να δοθεί μια θεωρητική απάντηση απλώς για το ζήτημα του χρέους των κρατών από ό,τι να δοθεί λύση στο πρόβλημα της ραγδαίας αύξησης των απαιτήσεων που δημιουργούνται σε παγκόσμιο επίπεδο από την έξαρση της κερδοσκοπίας στον χρηματοοικονομικό κλάδο. Πράγματι, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών της Βασιλείας, το Φεβρουάριο του 2008, η δημιουργία παράγωγων χρηματοοικονομικών προϊόντων έφτανε τα 600 τρισ. Δολάρια, δηλαδή 11 ώς 15 φορές το παγκόσμιο ΑΕΠ![7] Από τη στιγμή που παρατηρούνται παρόμοια επίπεδα, το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε είναι η κατάρρευση και, σε παρόμοια περίπτωση, μέχρι και οι οπαδοί της αποανάπτυξης δεν έχουν να προτείνουν καμία θαυματουργό λύση που θα εξασφάλιζε την ομαλή προσγείωση… Το χρέος των κρατών, ακόμα και των πλέον υπερχρεωμένων, δεν ξεπερνάει συνήθως το ύψος του ΑΕΠ τους. Όσο και αν πρόκειται για υπερβολικά υψηλά ποσά, η διαχείριση της κατάστασης εξακολουθεί να είναι εφικτή.
Η απλή και ξεκάθαρη διαγραφή του δημόσιου χρέους δεν θα έπληττε μόνο τις τράπεζες και τους κερδοσκόπους, αλλά –άμεσα και έμμεσα– και τους μικροκαταθέτες που εμπιστεύτηκαν το κράτος τους. Χωρίς αμφιβολία, είναι προτιμότερη μια αναδιάρθρωση του χρέους η οποία θα προκύψει μέσα από διαπραγματεύσεις (πράγμα που ισοδυναμεί με μια μερική χρεοκοπία), όπως συνέβη στην Αργεντινή μετά την κατάρρευση του πέσο το 2001. Ακόμα, μπορεί να προβλέπεται η διατήρηση ολόκληρης της αξίας των τίτλων για τους μικροκαταθέτες και η υποτίμησή τους κατά 40% ώς 60% στην περίπτωση όλων των υπόλοιπων κατόχων τους. Για την αποπληρωμή του εναπομένοντος μέρους του χρέους, θα ήταν καλοδεχούμενη μια αύξηση των φορολογικών εσόδων, με την επιβολή μιας έκτακτης εισφοράς επί των κερδών του χρηματοοικονομικού τομέα (για παράδειγμα, αν και δεξιά, η λαϊκίστικη κυβέρνηση της Ουγγαρίας δεν δίστασε να προβεί σε παρόμοια ενέργεια) και την υιοθέτηση μιας προοδευτικής φορολογικής κλίμακας. Στην περίπτωση της Γαλλίας, το πρώτο μέτρο που θα έπρεπε να ληφθεί θα ήταν η κατάργηση της «φορολογικής ασπίδας».* Επιπλέον, συνιστούμε την προσφυγή στην εκτύπωση χρήματος και, συνεπώς, σε έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό (της τάξης του 5% ετησίως). Αυτό το κεϋνσιανό μέτρο, το οποίο θα τονώσει την οικονομική δραστηριότητα χωρίς ωστόσο να εντάσσεται στη λογική της απεριόριστης οικονομικής μεγέθυνσης, θα διευκολύνει την επίλυση των προβλημάτων που θα δημιουργήσει η εγκατάλειψη της θρησκείας της οικονομικής μεγέθυνσης. Πράγματι, ο πρώτος στόχος της μετάβασης στην κοινωνία της αποανάπτυξης θα πρέπει να είναι η επιδίωξη της πλήρους απασχόλησης, έτσι ώστε να περιοριστεί η εξαθλίωση στην οποία έχει βυθιστεί ένα τμήμα του πληθυσμού. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επιτευχθεί αφ’ ενός χάρη στη συστηματική «επανατοπικοποίηση» (relocalisation), δηλαδή στην επιστροφή της παραγωγικής δραστηριότητας στη χώρα όπου καταναλώνονται τα προϊόντα, αφ’ ετέρου στη σταδιακή αλλαγή του παραγωγικού προσανατολισμού ο οποίος θα συνεπάγεται την εγκατάλειψη παρασιτικών δραστηριοτήτων (όπως ο τομέας της πυρηνικής ενέργειας, ή η βιομηχανία όπλων). Ασφαλώς, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και τη γενναία μείωση του χρόνου εργασίας. Βέβαια, στα λόγια η υλοποίηση παρόμοιου προγράμματος δεν φαντάζει ιδιαίτερα δύσκολη. Στην πράξη, στην περίπτωση της Ελλάδας (ή της Ιρλανδίας), προϋποθέτει κατ’ αρχάς την έξοδο από το ευρώ και την επιστροφή στο προηγούμενο εθνικό νόμισμα και σε όλα όσα αυτή η ενέργεια συνεπάγεται: έλεγχο των συναλλαγματικών ισοτιμιών και επαναφορά των τελωνείων. Ο επιλεκτικός προστατευτισμός στον οποίο στηρίζεται αυτή η στρατηγική θα κάνει τους τεχνοκράτες των Βρυξελλών και του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου να φρίξουν. Θα πρέπει λοιπόν να περιμένουμε ότι θα υπάρξουν μέτρα αντιποίνων και απόπειρες αποσταθεροποίησης από το εξωτερικό, στις οποίες θα προστεθεί και το σαμποτάζ που θα επιχειρήσουν στο εσωτερικό της χώρας όλοι εκείνοι των οποίων θα θίγονται τα συμφέροντα. Συνεπώς, αυτό το πρόγραμμα –το οποίο απέχει ακόμα πάρα πολύ από την αναγκαία «έξοδο από την οικονομία» την οποία προτείνει η αποανάπτυξη– φαντάζει σήμερα εξαιρετικά ουτοπικό· όμως, όταν θα έχουμε φτάσει στον πάτο του οικονομικού μαρασμού και θα έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με την πραγματική κρίση, τότε αυτό το πρόγραμμα θα μας φαίνεται επιθυμητό και ρεαλιστικό.
Φυσικά το πρόγραμμα της εγκατάλειψης της κοινωνίας της κατανάλωσης και της οικοδόμησης μιας κοινωνίας της «λιτής αφθονίας» θα δημιουργήσει παρανοήσεις, θα εγείρει ενστάσεις και θα συναντήσει αντιστάσεις, όποια και αν είναι η θεωρία και η πρακτική που θα υιοθετηθεί.[8] Κατ’ αρχάς, θα μας πουν ότι  η έκφραση «λιτή αφθονία» είναι ένα οξύμωρο σχήμα λόγου, έτι χειρότερο και από εκείνο της «αειφόρου ανάπτυξης», την οποία εμείς καταγγέλλουμε με κάθε ευκαιρία.
Θα υποστηρίξουν ότι, στην εσχάτη των περιπτώσεων, θα μπορούσαν να φανταστούν και να αποδεχθούν «μια ευημερία χωρίς οικονομική μεγέθυνση»,[9] όχι όμως και μια αφθονία μέσα στη λιτότητα: κατά τη γνώμη τους, κάτι τέτοιο είναι πραγματικά υπερβολικό! Πράγματι, όσο μένουμε εγκλωβισμένοι μέσα στο φαντασιακό της οικονομικής μεγέθυνσης, το μόνο που μπορούμε να διακρίνουμε στην αποανάπτυξη είναι μια ανυπόφορη πρόκληση. Αντίθετα, αν κατορθώσουμε και απελευθερωθούμε έστω και ελάχιστα από την καταναλωτική και παραγωγίστικη προπαγάνδα, γίνεται προφανές ότι η λιτή ζωή είναι μια από τις προϋποθέσεις για οποιαδήποτε μορφή αφθονίας. Φυσικά, όπως συμβαίνει και σε οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη κοινωνία, μια κοινωνία της αποανάπτυξης θα πρέπει να οργανώσει από τη μία την παραγωγή των αγαθών που είναι αναγκαία για την ικανοποίηση των βιοτικών αναγκών της κοινωνίας, και από την άλλη ολόκληρο το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κληθεί να λειτουργήσει η κοινωνία· με άλλα λόγια, θα πρέπει να χρησιμοποιεί με λογικό τρόπο τους φυσικούς πόρους του περιβάλλοντός της και να τους καταναλώνει για την παραγωγή υλικών αγαθών και υπηρεσιών. Όμως, αυτό θα το κάνει κατά κάποιον τρόπο όπως οι «κοινωνίες της αφθονίας» της Λίθινης Εποχής που περιγράφει ο ανθρωπολόγος Μάρσαλ Σαλίνς, οι οποίες δεν εισήλθαν ποτέ στο στάδιο της οικονομίας[10] και αγνοούσαν τα ασφυκτικά δεσμά της σπανιότητας, των αναγκών, των οικονομικών υπολογισμών και του Homo œconomicus. Τα φαντασιακά θεμέλια στα οποία στηρίζεται ο θεσμός της οικονομίας θα πρέπει να επανεξεταστούν.[11] Ο Ζαν Μπωντριγιάρ το είχε πολύ σωστά προβλέψει στην εποχή του: «Μια από τις αντιφάσεις της οικονομικής μεγέθυνσης είναι ότι παράγει ταυτόχρονα αγαθά και ανάγκες, αλλά δεν τα παράγει με τον ίδιο ρυθμό». Από αυτό το γεγονός προκύπτει μια «ψυχολογική εκπτώχευση», ένα γενικευμένο αίσθημα ανικανοποίητου το οποίο «ορίζει την κοινωνία της οικονομικής μεγέθυνσης ως το αντίθετο της κοινωνίας της αφθονίας».[12] Έτσι, η πραγματική φτώχεια συνίσταται στην απώλεια της αυτονομίας και σε μια εξάρτηση από τον καταναλωτισμό η οποία θυμίζει τοξικομανία. Μια ινδιάνικη παροιμία λέει: «Η εξάρτηση συνεπάγεται φτώχεια, η ανεξαρτησία σημαίνει ότι αποδέχεσαι ότι δεν θα γίνεις πλούσιος». Συνεπώς, εμείς που είμαστε αιχμάλωτοι τόσων πολλών αντικειμένων τα οποία έχουν σχεδόν μετατραπεί σε τεχνητά μέλη μας, είμαστε φτωχοί, και, για την ακρίβεια, εξαθλιωμένοι. Εάν ξαναβρούμε την εκούσια λιτή ζωή, θα μπορέσουμε να ανοικοδομήσουμε μια κοινωνία της αφθονίας στη βάση εκείνου που ο Ιβάν Ίλιτς αποκαλούσε «μοντέρνα διαβίωση»: πρόκειται για «έναν τρόπο ζωής μέσα σε μια μεταβιομηχανική κοινωνία, στην οποία οι άνθρωποι έχουν κατορθώσει να περιορίσουν την εξάρτησή τους από την αγορά· αυτό το έχουν επιτύχει προστατεύοντας –με πολιτικά μέσα– μια υποδομή στην οποία οι τεχνικές και τα εργαλεία χρησιμεύουν κατά κύριο λόγο στη δημιουργία αξιών χρήσης, οι οποίες, όχι μόνο δεν θα εκφράζονται με ποσοτικό τρόπο, αλλά και θα είναι αδύνατο να ποσοτικοποιηθούν από τους επαγγελματίες παραγωγούς αναγκών».[13]
Συνεπώς, η μεγέθυνση της ευημερίας αποτελεί την πλέον ενδεδειγμένη οδό που οδηγεί στην αποανάπτυξη, δεδομένου ότι, όταν είναι κανείς ευτυχισμένος, είναι λιγότερο δεκτικός στην τηλεοπτική προπαγάνδα και στην ψυχολογική εξάρτηση από τις παρορμητικές αγορές. Ουσιαστικά, το ζητούμενο είναι η έξοδος από το φαντασιακό της ανάπτυξης και της οικονομικής μεγέθυνσης και η επανένταξη του τομέα της οικονομίας στον κοινωνικό και στον πολιτικό τομέα μέσα από την υπέρβασή του –ή την κατάργηση του (aufheben)–, ακριβώς όπως μας το είχε υποσχεθεί ο μαρξισμός, χωρίς ωστόσο να κατορθώσει να το υλοποιήσει. Το 1923, ο Γκέοργκ Λούκατς, ο πλέον διορατικός μαρξιστής διανοητής της εποχής του, έγραφε τα εξής για τη «σοσιαλιστική οικονομία» του μέλλοντος: «Ωστόσο, αυτή η “οικονομία” δεν έχει πλέον τη λειτουργία που είχε στο παρελθόν κάθε οικονομία, οφείλει να είναι η υπηρέτρια μιας κοινωνίας η οποία διευθύνεται με συνειδητό τρόπο· οφείλει να απολέσει την εμμονή της να κατέχει δεσπόζουσα θέση, καθώς και την αυτονομία της η οποία τη μετέτρεπε σε οικονομία· οφείλει να καταργηθεί ως οικονομία».[14]
Με αυτήν ακριβώς την αντίληψη για το σοσιαλισμό προσπαθεί να επανασυνδεθεί η αποανάπτυξη. Η λιτή αφθονία αποτελεί έναν ορίζοντα νοημάτων για μια έξοδο από την κοινωνία της κατανάλωσης, αλλά επίσης και έναν βραχυπρόθεσμο πολιτικό στόχο ο οποίος, στη σημερινή συγκυρία της ύφεσης και της καταστολής, μπορεί να αντιταχθεί στις νεοφιλελεύθερες ή στις κεϋνσιανές ψευτοθεραπείες. Φυσικά, παρόμοιο εικονοκλαστικό πρόγραμμα θα βρεθεί αντιμέτωπο με την αδυναμία κατανόησής του, αλλά και με ενστάσεις.
* Latouche Serge, Προς μια κοινωνία της λιτής αφθονίας: παρανοήσεις και διαμάχες γύρω από την αποανάπτυξη (μτφρ. Παπακριβόπουλος Βασίλης), Αθήνα: Εκδόσεις των Συναδελφων, 2013, σσ. 17 – 31.
[1]    Mille et une nuits, Παρίσι 2000, σ. 29 [Για μια ευτυχισμένη ζωή, εισ.-μτφρ.-σχλ. Νίκος Πετρόχειλος, Πατάκης, Αθήνα 1996, σ. 76].
[2]    Morale sociale. Morale socialiste et politique réformiste (1885), σ. 372, αναφέρεται από Philippe Chanial, La Délicate Essence du socialisme. L’ association, l’ individu et la République, Le Bord de l’eau, Λορμόν 2009, σ. 77.
[3]    Stefano Bartolini. Manifesto per la felicità. Comme passare dalla società del ben-avere a quella del bon-essere, Donzelli, Ρώμη, 2010, σ. 231.
*    Στη γαλλική γλώσσα, ο νεολογισμός «rilance» είναι πολύ πιο επιτυχημένος, καθώς είναι πολύ κοντύτερα στη λέξη «reliance» («ανάκαμψη»). (Σ.τ.Μ.)
*    Στη Γαλλία, αυτός ο –αρκετά υψηλός– φόρος που επιβάλλεται στις επιχειρήσεις και στους ελευθέριους επαγγελματίες αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πόρους της τοπικής αυτοδιοίκησης. (Σ.τ.Μ.)
[4]    Thomas Piketty, «Liliane Bettencourt paie-t-elle des impôts?», Liberation, 13 Ιουλίου 2010.
[5]    «Τόσο για τον Αριστοτέλη, όσο και για τον Θωμά τον Ακινάτη, αυτή (η αυστηρότητα) αποτελεί το θεμέλιο στο οποίο στηρίζεται η φιλία. Μιλώντας για το οργανωμένο και δημιουργικό παιχνίδι, ο Ακινάτης ορίζει την αυστηρότητα ως μια αρετή η οποία δεν αποκλείει όλες τις ηδονές, αλλά μόνο εκείνες οι οποίες υποβαθμίζουν την προσωπική σχέση. Η αυστηρότητα αποτελεί μέρος μιας άλλης, πιο ευαίσθητης και εύθραυστης αρετής, η οποία την υπερβαίνει και τη συμπεριλαμβάνει: της χαράς, της ευθυμίας, της φιλίας», στο Ivan Illich, La Convivialité, Le Seuil, Παρίσι 1973, σ. 14.
[6]    Paul Ariès,  Le Mésusage. Essai sur l’hypercapitalisme, Parangon, Λιόν 2007.
[7]    Alberto Castagnola, La fine del liberismo. Guida alla grande crisi finaziaria, Carta, Ρώμη, σ. 58.
*    Επρόκειτο για ένα από τα πρώτα μέτρα που έλαβε ο Νικολά Σαρκοζί: περιορίζει σημαντικά τη μέγιστη συνολική φορολογική επιβάρυνση των πλουσιότερων στρωμάτων. (Σ.τ.Μ.)
[8]    Βλ. Serge Latouche, Sortir de la société de consommation. Voix et voies de la société de consommation. Voix et voies de la décroissance, ό.π.
[9]    Σύμφωνα με την πρόταση του Τιμ Τζάκσον, πρώην συμβούλου για το περιβάλλον της κυβέρνησης των Εργατικών, στο Tim Jackson, Prospérité sans croissance, De Boeck, Βρυξέλλες, 2010.
[10]  «Στις παραδοσιακές κοινωνίες, […] από δομική άποψη, η οικονομία δεν υπάρχει», στο Marshall Sahlins, Âge de pierre, âge d’abondance. L’économie des sociétés primitives (1972), Gallimard, Παρίσι 1976, σ. 118. «Στην εξωτερική πραγματικότητα, δεν υπάρχει τίποτε το οποίο να μοιάζει με μια οικονομία μέχρι τη στιγμή όπου κατασκευάζουμε παρόμοιο αντικείμενο», στο Louis Dumont, Homo æqualis,Gallimard, Παρίσι 1977, σ. 33.
[11]  Βλ. Gilbert Rist, L’économie ordinaire entre songes et mensonges, Presse de Sciences-Po, Παρίσι 2010.
[12]  Jean Baudrillard, La Société de consommation, Denoël, Παρίσι, 1970, σ.83-87.
[13]  Ivan Illich, Le Chômage créateur, Le Seuil, Παρίσι, 1977, σ.87-88.
[14]  Αναφέρεται από Anselm Jappe, «Le “Côté obscur” de la valeur et le don», στο Revue du MAUSS, τχ. 43, δεύτερο εξάμηνο 2009, σ. 98.
σύγχρονη σκέψη

Όταν βλέπεις μόνο το δέντρο η αλλιώς πώς να διυλίζεις τον κώνωπα

Όταν βλέπεις μόνο το δέντρο η αλλιώς πώς να διυλίζεις τον κώνωπα

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί έγινε τόση φασαρία για μιά μαλακία που είπε ένας υπουργός.Κάθε κυβέρνηση έχει κάποια καλά φυντάνια που κατα καιρούς πετάνε την άποψη-μπούρδα τους και ύστερα όλοι σφάζονται γιατί και καλά θίχτηκε κάτι μέσα τους.

Καμία εντύπωση δεν θα πρέπει να προκαλεί το γεγονός πως τελικά οι πολιτικοί όχι απλά δεν βρίσκονται εκεί που βρίσκονται για να μας σώσουν, αλλά ειδικά βρίσκονται εκεί για να σώσουν το τομάρι τους,αφού πρώτα σώσουν τα μεγαλύτερα τομάρια που τους χρηματοδοτούν.

Καμία εντύπωση επίσης δεν θα πρέπει να προκαλεί το γεγονός  πως καί αυτοί(οι πολιτικοί)είναι κατα τ’άλλα κανονικότατοι άνθρωποι και όπως η ανθρωπότητα όλη είναι ποικιλόμορφη και με χίλιες δυό κουλτούρες και απόψεις έτσι και τούτοι δικαιούνται να λένε τα δικά τους.

Η μεγάλη διαφορά έγκειται στο γεγονός πως όταν η άποψη του καθένα μαλάκα πολιτικού ή εγκληματία πολιτικού γίνεται νόμος,τότε την πληρώνουν άνθρωποι με ποικίλους τρόπους και αυτό ονομάζεται δημοκρατία ή οποιαδήποτε άλλη έννοια ή «αλήθεια»  αρκετά πειστική όμως για να χωνευτεί καλά στο μυαλό του κάθε ανθρωπάκου που θα πειστεί να κάνει στο όνομα αυτής της «αλήθειας» τα χειρότερα εγκλήματα ή να δεχθεί τις μεγαλύτερες αδικίες.

Και στα παπάρια μου για το άν λέγεται γενοκτονία ή εθνοκάθαρση και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να μείνουμε εκεί,ενώ πίσω από τις λέξεις  κρύβεται ο διάβολος…

Ποιός είναι ο διάβολος;Πίσω από κάθε γενοκτονία ή εθνοκάθαρση κρύβεται η εθνική καθαρότητα,η εθνική ενότητα,η μισαλλοδοξία και ο θρησκευτικός φανατισμός,η πατριδοκαπηλεία,ο φασισμός,ο ναζισμός που υπόσχονται καλύτερες μέρες μόνο για τούρκους ή έλληνες π.χ.αλλά καί στις δύο περιπτώσεις αυτοί που ζούνε καλά στο τέλος είναι τα αφεντικά,τα λαμόγια και τα πολιτικά τσιράκια τους.Οι υπόλοιποι είναι απλά αναλώσιμοι και άβουλα πιόνια στα σχέδια και στους πολέμους των «μεγάλων» του κόσμου.Όταν λοιπόν τα έθνη καταλάβουν πως όλοι οι πολιτικοί είναι απατεώνες και όλες οι εθνικές ενότητες οδηγούν σε πλουτισμό των λίγων και πως οι πόλεμοι οδηγούν σε κρεματόρια για τους πολλούς,τότε θα αναζητήσουν τον «άλλο» κόσμο που μέχρι στιγμής παραμένει ένα άπιαστο όνειρο για λίγους.

Μέχρι τότε όλοι θα προσπαθήσουμε να βγούμε αλώβητοι από την μηχανή του κιμά…

Από την άλλη,να πούμε δυό κουβέντες για τους «πατριώτες» ,στη συγκεκριμένη περίπτωση παίρνουμε τους Πόντιους-όχι όλους-.Ημέρα ντροπής για τους διαδηλωτές ήταν η μέρα που διαδήλωσαν πλάι με τους ναζιστές.Τον λόγο τον ξέρουν αυτοί καλά.Κι άν δεν καταλαβαίνουν γιατί θα έπρεπε να ντρέπονται τότε δεν είναι Πόντιοι.Επίσης μου κάνει εντύπωση πως ξεσηκώνονται τόσο εύκολα για μιά μαλακία που είπε ο Φίλης και δεν ξεσηκώθηκαν για τις χιλιάδες μαλακίες και τα αμέτρητα σκάνδαλα και εγκλήματα που έχουν υποστεί οι Έλληνες εδώ και δεκαετίες.Που δεν ξεσηκώνεται κανένας  πολιτιστικός σύλλογος  για την φτώχεια και την αδικία που μαστίζουν τη χώρα.Πάντως τα κάλαντα τα λένε καλά εκεί στην βουλή…Μπράβο πατριώτες…

Τα παραπάνω ισχύουν για κάθε τοπική πολιτιστική ή θρησκευτική ομάδα,»πατριωτική» κίνηση ή δημοκρατική παράταξη(εδώ γελάμε…),που ξεσηκώνεται με λάβαρα και κραυγές ενάντια σε «προδότες και ανθέλληνες» και που δεν έχει πρόβλημα να συμπορευτεί με αυτούς που αιματοκύλησαν την πατρίδα τους ή να καταθέσει στεφάνια (εδώ κλάιμε…)για τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας.Μπράβο πατριώτες….

Πρώτον δέν υπάρχουν προδότες,ούτε ανθέλληνες.Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και αυτοί που το υπερασπίζονται με τη σειρά τους δεν έχουν ούτε πατρίδα ούτε νοιάζονται για κανέναν από εμάς. Επομένως δεν έχουν κάτι  να προδώσουν.Οι μόνοι που είναι προδότες είναι αυτοί που υποτίθεται πως υπερασπίζονται τα δίκια των φτωχών και των αδικημένων,αλλά τούτοι αποδεικνύονται χειρότεροι και από εκείνους που ξεδιάντροπα υπερηφανεύονται για τα εγκλήματά τους που όσες λέξεις διαφορετικές κι άν χρησιμοποιήσουν για να καλωπίσουν το έγκλημα και να κρύψουν την ενοχή τους,οι άνθρωποι που αγωνίζονται για αξιοπρέπεια και ελευθερία και δικαιοσύνη τους γνωρίζουν και θα θυμόμαστε πάντα ποιός μας σκότωσε.Ο μόνος λόγος που είναι ακόμη στην θέση να μας κάνουν αυτά που κάνουν, είναι γιατί η πλειοψηφία του κόσμου με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τους συντηρεί στην εξουσία και στο απυρόβλητο.

Δεύτερον δεν υπάρχουν δυνάμεις και πρόσωπα που θέλουν να κάνουν κακό στην Ελλάδα επειδή είναι απλά Ελλάδα…Κανένας δεν ενδιαφέρεται για ήλιο και θάλασσα ή για πενταροδεκάρες.Υπάρχουν όμως άνθρωποι και πρόσωπα που είναι πάνω από νόμους και που οι νόμοι είναι κατασκευασμένοι από αυτούς για να μένουν ανέγγιχτοι και εσύ να φοβάσαι τον νόμο τους.Και αυτοί που φτιάχνουν νόμους στα μέτρα τους και ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις που σώζουν μόνο τις τράπεζες και αναδημιουργούν τις έννοιες και τις λέξεις και σου πλασάρουν δημοκρατίες ιμιτασιόν, το κάνουν για να παραμένεις εσύ σκλάβος.Και αυτοί με τη σειρά τους κραυγάζουν για εθνική ενότητα και ομοψυχία στις δύσκολες μέρες που έρχονται για τον λαό.Όχι όμως γι’αυτούς,όχι για τις τράπεζες,όχι για τα αφεντικά και τα λαμόγια.Αυτοί είναι πάντα οι κερδισμένοι.Και αυτό συμβαίνει παντού στον κόσμο.

Ο πόλεμος που μαίνεται δεν είναι εθνικός.Είναι οικονομικός,είναι ταξικός.Μιά μικρή μερίδα ανθρώπων που ελέγχουν τον παγκόσμιο πλούτο,τον ιδρώτα μας και τη ζωή μας αποφασίζει για τις τύχες μας.Μπορεί να είναι Εβραίοι,Αμερικανοί,Ρώσοι,Αφρικανοί, Κινέζοι,Βραζιλιάνοι,Έλληνες….

Όλοι τους με το ίδιο ψυχρό πρόσωπο,του πατριώτη,του δημοκράτη,του σοσιαλιστή,του τεχνοκράτη,όλοι τους δούλοι του συστήματος στυγνοί κι απάνθρωποι εγκληματίες που με την επιλογή τους και δίχως τύψεις συμμετέχουν στην προσπάθεια της σκλαβοποίησης ολόκληρης της ανθρωπότητας.Αυτούς λοιπόν πολεμάμε!Δέν στρέφουμε την οργή μας στον φτωχό ξένο,όπως δεν οργιζόμαστε με τον δικό μας φτωχό.Θα στρέψουμε τα όπλα μας στον ξένο και ντόπιο αφέντη,στον ξένο και ντόπιο πολιτικό που είναι τσιράκι του κεφαλαίου,στον ξένο και ντόπιο καπιταλιστή που δίχως άλλο άν τον αφήσουμε θα πεθάνουμε εμείς για να ζεί αυτός πλουσιοπάροχα.

Τί είναι λοιπόν η πατρίδα και ποιός δικαιούται να λέγεται  πατριώτης;Άν η πατρίδα είναι ο λόγος ενάντια στον φτωχό ξένο και στον κυνηγημένο τότε να γεμίσουμε τα νεκροταφεία της ανθρωπότητας ξανά κι ας αφήσουμε να γιορτάζουν οι ισχυροί δυνάστες μας μαζί με τους φασίστες τα σκυλιά του κεφαλαίου.Και ύστερα να μήν μιλήσουμε ξανά για ιστορία αφού αυτή θα είναι βιασμένη από εμάς τους ίδιους.Άν σε αυτή την πατρίδα υπερισχύσει ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία ή η κουλτούρα της εκμετάλλευσης και της αδιαφορίας,του ατομικισμού και της επίπλαστης ευδαιμονίας,τότε αυτή η πατρίδα δεν αξίζει για τίποτε άλλο πέρα από αυτό που ζούμε τώρα.

Άν η πατρίδα είναι μιά μεγάλη ιδέα στριμωγμένη μέσα σε μικρά μυαλά,τότε είναι ένα πτώμα,μιά πανούκλα που στο πέρασμά της σκορπά μόνο θάνατο και οι «πατριώτες» της απλά είναι τα επόμενα θύματά της.

Άν όμως πατρίδα είναι ο αδιάλειπτος αγώνας ενάντια στο άδικο,ενάντια σε ό,τι μας σκοτώνει όχι ώς Ελληνες αλλά ώς ανθρώπους τότε υπάρχει μέλλον για αυτή τη χώρα.

Και για να τελειώνουμε, όταν σε μία ομάδα ή περιοχή, ένα μέρος το οποίο ονομάζουμε πατρίδα,δεν υπάρχουν κοινά συμφέροντα για όλους τότε αυτό δεν λέγεται πατρίδα.Τώρα ψάξτε να βρείτε ομοιότητες ανα τον κόσμο…

ΥΓ1 Γιά μία ακόμη φορά η ελληνική αστυνομία έκανε καλά τη δουλειά της,έπιασε αυτόν που προστάτεψε τον Κουμουτσάκο και όχι τους ναζιστές που βαρούσαν ακριβώς μπροστά τους.Μπράβο πατριώτες…

ΥΓ2 Τυχερός ο Κουμουτσάκος μιάς και τον πέτυχαν τα ξαδέλφια της ΝΔ.Σκέψου να έρθει μιά μέρα που θα γυρίσουν όλα τούμπα…

ΥΓ3 Όσο κάνετε απεργίες και διαδηλώνετε ο κάθε κλάδος ξεχωριστά και απαιτείτε από το υποταγμένο κράτος να σας φερθεί ανθρώπινα τόσο θα έρχονται νέα μνημόνια που θα σώζουν τις τράπεζες…

ΥΓ4 Άν θέλετε ανατροπή διαλύστε τα αριστερά κόμματα κι ελάτε να δημιουργήσουμε επαναστατικό μέτωπο(παράνομο εννοείται…)

ΥΓ5 Άν θέλετε απεργία με αρχίδια και όχι αρχίδια απεργία,διώξτε τα πουλημένα συνδικαλιστικά τομάρια και φτιάξτε εργατικά επαναστατικά συμβούλια βάσης.

ΥΓ6 Άν πάλι νομίζετε πως είναι καλύτερος ο καναπές,υπάρχουν και τα μνημόνια,η ΝΔ,το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ,το ΚΚΕ και οι λοιποί καραγκιόζηδες…

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

https://mavrhlista.wordpress.com/2015/11/08/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CF%80%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%AD%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF-%CE%B7-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CF%82-%CF%80%CF%8E/

κι εγώ σας αφιερώνω:

Joan Baez-Here’s To You (Nicola and Bart)

Ανέβηκε στις 30 Οκτ 2011

From the film «Sacco And Venzetti»

σύγχρονη σκέψη

Είναι ο καπιταλισμός φίλε. E’ il capitalismo, amico!

Δευτέρα 5 Oκτωβρίου 2015

E’ il capitalismo, amico! Είναι ο καπιταλισμός φίλε!

corri compagno

Ο καπιταλισμός άλλαξε. Κι όταν το αντικείμενο της κριτικής αλλάζει, και η κριτική επίσης πρέπει ν’ αλλάξει τον εαυτό της.
Σήμερα, η ρήξη που έλαβε χώρα στην εποχή μας έχει ανάγκη μιας μοναδικής μετατροπής.
Οι νέες παραγωγικές δυνάμεις της μικροηλεκτρονικής εξαπέλυσαν την αληθινή δυνητική της κρίσης. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο υλικός πλούτος παράγεται περισσότερο από την τεχνολογική χρήση της επιστήμης, παρά από την δαπάνη αφηρημένης ανθρώπινης εργασίας.
Στην αρχή, υπήρξε ο φορντισμός που σημάδεψε την μέγιστη λαμπρότητα του συστήματος. Τώρα, η μηχανοργάνωση σημαδεύει την οριστική είσοδό του στην κρίση! Όχι μόνον εκείνο που αφορά μια ιδιαίτερή του παρουσία, αλλά την κεντρική του παρουσία. Πρόκειται για την αντίθεση ανάμεσα στο υλικό περιεχόμενο της παραγωγής και την μορφή που σε αυτό επιβάλλεται από την αξία, από την αξιοποίηση του χρήματος. Η ασταμάτητη αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας έφτασε σε μιαν κατάσταση κατά την οποίαν η νέα αξία που προστίθεται σε κάθε μονάδα προϊόντος είναι ασήμαντη.
Ο καπιταλισμός, εξ αιτίας του ανταγωνισμού, έσπρωξε αυτή την παραγωγικότητα στο άπειρο. Με αυτό τον τρόπο, έφτασε στο σημείο να δημιουργήσει μια δραστική μείωση της αξίας (εκφρασμένη σε χρήμα) και της υπεραξίας (η μεγαλύτερη αξία που εκφράζεται στο κέρδος), που μηδενίζονται.
Και αυτή η καπιταλιστική ανατροπή κατατροπώνει τον ίδιο τον καπιταλισμό.
Τώρα, η ικανότητα εξορθολογισμού της εργασίας είναι μεγαλύτερη από την ικανότητα εξάπλωσης της αγοράς. Ως εκ τούτου, η μέτρηση του πλούτου διαμέσου του κριτηρίου της αξίας, ήτοι, διαμέσου της αξιοποίησης του χρήματος, κατέστη μη βιώσιμη. Η εργασία παύει να είναι η κύρια πηγή του πλούτου, και ο χρόνος εργασίας παύει να είναι η μιζούρα του.  Σήμερα, η μείωση στο ελάχιστο του χρόνου εργασίας βρίσκεται σε αντίθεση ανταγωνιστική με τον χρόνο εργασίας ως μέτρο και κριτήριο της παραγωγής. Να, οι θεμελιώδεις πτυχές που εξηγούν την αιτία και την φύση της τρέχουσας κρίσης του παγκοσμιοποιημένου κόσμου.
Με αυτό τον τρόπο, το κεφάλαιο έχει χάσει την δυναμική του.
Η ουσία του, η εργασία, ξεθώριασε.
Η έκφρασή του, το χρήμα, γίνεται χρήμα δίχως αξία.
Οι μορφές σκέψης του και οι μορφές ύπαρξής του έγιναν απαρχαιωμένες.
Οι πατριαρχικές καπιταλιστικές του σχέσεις δείχνουν ωσάν ο ιστορικός του χρόνος να έχει εξαντληθεί.
Η κρίση του δεν είναι πλέον κρίση επέκτασης. Το σύστημά του επιβιώνει στο χείλος της κατάρρευσης.
Σήμερα, ο καπιταλισμός συμπεριφέρεται σαν ένα σύστημα καταδικασμένο εις θάνατον.
Όμως η εκτέλεσή του, ωστόσο, συνεχίζει να αναβάλλεται.
Η αναπήδηση ανάμεσα σε αγορά και Κράτος συνεχίζει να την αναβάλλει.
Και σε κάθε αναβολή το σύστημα παίρνει μιαν βαθιά αναπνοή.
Η ανακούφιση, ωστόσο, διαρκεί λίγο.
Τώρα, η αναβολή διαμορφώνεται σαν οπισθοχώρηση του πολιτισμού. O λόγος του Διαφωτισμού άρχισε να διαχειρίζεται την σκοτεινότητα. Το χρυσό του δένδρο της ζωής, σβήνει. Σήμερα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά με την γενοκτονία, την οικοκτονία, τις σφαγές, την καταπίεση και την καταστολή και τις δολοφονίες των προσφύγων, την διαφθορά, την ανεργία, την λιτότητα, τον παραλογισμό, την βαρβαρότητα, την ανασφάλεια τις αποτυχίες της οικονομίας και της πολιτικής  και ένα ενδιαφέρον παράδοξο που έγκειται στο γεγονός πως χρησιμοποιούμε ακόμη την τεχνολογία ώστε η ανθρωπότητα, και ο πλανήτης, να μπορέσει να φτάσει ορίζοντες ατέλειωτους.
Η εμμονή σε αυτή την αναβολή εμποδίζει το χτίσιμο μιας απάντησης που να βρίσκεται στο ύψος των προκλήσεων της ριζοσπαστικής κριτικής στην κρίση του καπιταλισμού, με την πολιτική του και την οικονομία του υπό κατάρρευση.

Η τρέχουσα κρίση, όπως είδαμε, έρχεται το ιστορικό σύνορο της αξιοποίησης της βάσης της καπιταλιστικής παραγωγής. Όταν προσπαθούν να αποφύγουν αυτό το εσωτερικό όριο, με την πτήση προς την χρηματιστικοποίηση και το δημόσιο χρέος, ο καπιταλισμός, κάνει νερά απ’ όλες τις πλευρές. Αυτή η κρίση δεν επιτρέπει πλέον καμία έξοδο μέσα στον καπιταλισμό.
Η απάντηση στις παγκόσμιες προβληματικές της κρίσης της καπιταλιστικής κοινωνίας βρίσκει την έκφρασή του στο γυναικείο ζήτημα. Το ξεπέρασμα της αξίας είναι επίσης η υπέρβαση της αρσενικής του ταυτότητας. Το ξεπέρασμα της πατριαρχίας σημαίνει την υπέρβαση του μοντέρνου φετιχιστικού συστήματος παραγωγού εμπορευμάτων. Γι αυτό, η ριζοσπαστική κριτική της αξίας, του σεξουαλικού διαχωρισμού, του υποκειμένου, της εξάλειψης της ανθρωπότητας και του πλανήτη, και η κριτική του διαφωτισμού, αποτελούν ένα αδιαχώριστο όλον.
Αυτή η κρίση, από την άλλη, δείχνει με κρυστάλλινο τρόπο το εξωτερικό οικολογικό όριο του μοντέρνου φετιχιστικού πατριαρχικού συστήματος παραγωγού εμπορευμάτων. Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στην εξαφάνιση διάφορων ειδών σε όλον τον πλανήτη Γη.
Καθημερινά, η καταστροφή της ισορροπίας των συστημάτων της φύσης δείχνει την εξάπλωσή του. Η διαφορετικότητα της ζωής στον πλανήτη δραστικά μειώθηκε. Τόσο η ζωή στην Γη όσο και η επιβίωση της ανθρωπότητας βρίσκονται σε κίνδυνο.  Βρισκόμαστε μπροστά σε μιαν εκδήλωση πιο καταστροφική από την σύγκρουση του αστεροειδούς που 65 εκατομμύρια χρόνια πριν εξολόθρευσε τους δεινόσαυρους.
Τώρα, ο αστεροειδής είμαστε εμείς – τα ανθρώπινα όντα – που μέσα από τις πατριαρχικές καπιταλιστικές σχέσεις χτίσαμε το μοντέρνο φετιχιστικό σύστημα παραγωγού εμπορευμάτων που προκαλεί καταστροφές εντυπωσιακές; που μεταβάλλει την σύνθεση της ατμόσφαιρας διαμέσου των εκπομπών CO2; που αυξάνει την οξύτητα των ωκεανών; που ανεβάζει την μέση θερμοκρασία του πλανήτη; που μειώνει δραστικά τους υδάτινους πόρους προκαλώντας ξηρασία; που ρυπαίνει τον αέρα; που προκαλεί πλημμύρες; που έχει ήδη βλάψει περισσότερο από το 50% της επιφάνειας της γης; που καταστρέφει μια τεράστια έκταση τροπικών δασών; που εκδιώκει τα είδη από τους φυσικούς τους habitat, βιότοπους; που προκαλεί βλάβες ανεπανόρθωτες στο παγκόσμιο οικοσύστημα; που παράγει τροφές που σκοτώνουν τα ανθρώπινα όντα; που υποβαθμίζει ολοένα και περισσότερο τις υπηρεσίες υγείας; που έχει ήδη προκαλέσει την εξάλειψη του 1/4 όλων των θηλαστικών, περισσότερο από το 40% των αμφιβίων, του 1/3 των κοραλλιών, του 1/3 των καρχαριών,  175 ερπετών, του 1/6 των πουλιών, … σύμφωνα με τα στοιχεία που διέδωσαν οι επιστήμονες όλου του κόσμου.
Τώρα, εμείς, τα ανθρώπινα όντα, μπορούμε να αντιληφθούμε πως βρισκόμαστε μπροστά στην απειλή της εξάλειψης της ανθρωπότητας και του πλανήτη.
Μα, υπάρχει ένα ζήτημα αποφασιστικό για να αντιμετωπίσουμε όλες αυτές τις καταστάσεις. Αυτή η κρίση παρουσιάζει πως το όριο της σύνταξής μας, σαν υποκείμενο διαμορφωμένο από την φετιχιστική μήτρα, μας κατέστησε αδύναμους μπροστά στο δημιούργημά μας – τον καπιταλισμό – που έγινε ανώτερος απ’ τον δημιουργό του – το ανθρώπινο ον. Εάν δεν μπορέσουμε να υπερβούμε την μάσκα του χαρακτήρα μας, υποκείμενου μετά μοντέρνου της παρακμής, με το να αποτελέσουμε αντί-υποκείμενα με στόχο να μπορέσουμε να βγούμε από τον ζουρλομανδύα που έχουμε φορέσει, θα καταλήξουμε πνιγμένοι στις φρίκες του. Φρίκες που είναι το αποτέλεσμα της ίδιας της λειτουργίας της κοινωνίας του θεάματος.
Σαν συνέπεια της εξάντλησης αυτής της λογικής, ζούμε με την αγοραστική δύναμη των προσώπων κονιορτοποιημένο από την μαζική ανεργία, από τον πληθωρισμό, από το αυξημένο φορολογικό βάρος, από την μείωση των δημόσιων υπηρεσιών και των κρατικών δαπανών. Προφανώς, αυτό που παίζεται εδώ πέρα δεν είναι μόνο η αναπαραγωγή, μα η ίδια η ικανότητα ύπαρξης και λειτουργίας του καπιταλισμού. Είναι εκδηλώσεις που σημαδεύουν τα όρια του. Δείχνουν ένα πρόγραμμα αυτοκτονικό του τρόπου καπιταλιστικού παραγωγής. Αυτή η κατάσταση καθιστά ανεξήγητο πως τα κόμματα της αριστεράς, τα συνδικάτα και τα κοινωνικά κινήματα συνεχίζουν να παραμένουν δεμένα στην αγορά, στο Κράτος, στην πολιτική και την οικονομία. Θα διαπράξουν αυτοκτονία μαζί με τον καπιταλισμό?
Δεν υπήρξε ποτέ μια περίοδος στην ιστορία της ανθρωπότητας στην οποίαν η συνειδητή θέληση των ανθρωπίνων υπάρξεων να έχει καλύψει μιαν σπουδαιότητα τόσο αποφασιστική, όπως εκείνη που έχει τώρα, τον καιρό της εκτέλεσης της καταδίκης της καπιταλιστικής κοινωνίας.

critica

Για να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε όλες αυτές τις προκλήσεις, ξεκινάμε ημέρες χειραφέτησης, στις οποίες αξιώνουμε να απαντήσουμε στα πολύπλοκα προβλήματα που πηγαίνουν από την πιθανή αύξηση των επιτοκίων στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Συνέδριο για το Κλίμα στο Παρίσι, από τις βαρβαρότητες ενάντια στους πρόσφυγες στην Ευρώπη, στην μπερδεμένη διοργάνωση του impeachment στην Βραζιλία.
Ωσάν αντί-υποκείμενα, θα μαζέψουμε όλες τις απαραίτητες καταστάσεις για να δώσουμε τέλος στην ωδή των εμπορευμάτων και των παθών τους. Από εδώ και μπρος, μπορούμε ήδη να ξεκινήσουμε να τραγουδούμε το ανθρώπινο είδος και την χειραφέτησή του.
Ο αγώνας μας είναι τώρα για την ρήξη με το μοντέρνο φετιχιστικό πατριαρχικό σύστημα παραγωγού εμπορευμάτων, για να το αντικαταστήσουμε με μιαν κοινωνία ανθρωπίνως διαφορετική και αποφετιχοποιημένη, κοινωνικά ίση και δημιουργική, οικολογικά πληθωρική και όμορφη, που θα επιβραβεύει την παραγωγική αδράνεια και τελείως ελεύθερη.

Un abbraccio, Μια αγκαλιά
Crítica Radical

πηγή: Crítica Radical Ριζοσπαστική Κριτική

http://francosenia.blogspot.gr/2015/10/e-il-capitalismo-amico.html

κι από εμένα:

Μάλαμας – Τίποτα δε χάθηκε

σύγχρονη σκέψη

Μπίφο. Άβολες αλήθειες που δεν θέλουμε να δούμε. Bifo. Scomode verità che non vogliamo vedere

Parade sur fonde rouge

Ο οργανισμός της αριστεράς είναι πολύ λίγο ζωτικός, αλλά είναι κατανοητό πως δεν θέλει να το πει και ούτε να ακούσει να το λένε. Κι εάν προσπαθούσαμε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα από μια οπτική λιγάκι απρόβλεπτη? Ας αρχίζαμε να λέμε πως όχι, παιδιά,  δεν υπάρχει ζωή στα αριστερά.

Γιατί αυτή είναι η αλήθεια: δεν υπάρχει ζωή, εάν θέλετε υπάρχει ηρωική επιβίωση μα δύσκολη και φτωχική ενός εκτεταμένου αριθμού ενώσεων και οργανισμών βάσης που προσπαθούν να εγγυηθούν ικανότητα αντίστασης κάποιων ελάχιστων(τότατων) επιπέδων αλληλεγγύης.

Εάν αρχίζαμε να λέμε την αλήθεια πως από τον κορμό της αριστεράς του Εννιακόσια δεν θα ανθίσει πλέον κανένα λουλούδι, ίσως τότε καταφέρναμε να δούμε την πραγματικότητα παρούσα με τρόπο πιο ρεαλιστικό και ίσως επίσης να φανταστούμε μια διέξοδο για το μέλλον που έρχεται.

Εάν αριστερά θα πει έναν σχηματισμό ικανό να φτάσει το  5% ή ίσως και το 10% τότε ναι, ίσως μπορεί να υπάρξει ζωή αρκετή. Χάρη στην δημογραφία, χάρη στο πλάτος των ultra-εξηντάρηδων μπορούμε ακόμη να ελπίζουμε πως θα αποτελέσουμε έναν σχηματισμό που θα στείλει στο κοινοβούλιο κάποιους βουλευτές πριν εξαντληθεί λόγω της επόμενης εξαφάνισης της γενιάς που σχηματίστηκε στα χρόνια της δημοκρατίας.

Αλλά εάν αριστερά θα πει δύναμη ικανή να φανταστεί μια στροφή στην κοινωνική οικονομική και πολιτική ιστορία του κόσμου, μια δύναμη ικανή να προσελκύσει τις ενέργειες της επισφαλούς και συνδετικής γενιάς, εάν αριστερά θα πει μια δύναμη ικανή να ανατρέψει την ισορροπία δυνάμεων που ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός έχει επιβάλλει στην ανθρωπότητα  — τότε είναι καλύτερα να μην διηγούμαστε θλιβερά ψέμματα. Δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει στον προβλέψιμο χρόνο.

Οι συνεισφορές που διάβασα στο mani­fe­sto είναι λιγότερο ή περισσότερο αξιόλογες, κάποιες μου άρεσαν πολύ. Μα  δεν μου επίστησαν την αντίληψη πως κάποια από αυτές θέλει να δει εκείνο που συμβαίνει και θα συμβεί, και κυρίως εκείνο που εμείς θα πρέπει και θα μπορούμε να κάνουμε.

Το πρώτο μάθημα που νομίζω πως χρειάζεται να συλλέξουμε από την εμπειρία των τελευταίων χρόνων είναι πως στην λέξη δημοκρατία δεν αντιστοιχεί τίποτα.

Γιατί θα έπρεπε ακόμη να παίρνω στα σοβαρά την δημοκρατία μετά την εμπειρία του Syriza? Μα δεν χρειάζονταν η ελληνική εμπειρία, για να γνωρίζουμε πως η δημοκρατία δεν είναι πλέον ένας δρόμος βατός. Φτάνει να θυμηθούμε το ιταλικό δημοψήφισμα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, τα θριαμβευτικά του αποτελέσματα, και τις επιπτώσεις του πρακτικά μηδενικές στην οικονομική και πολιτική πραγματικότητα.

Και τότε, αφού η δημοκρατία δεν είναι πλέον ένας δρόμος να διασχίσεις, σας έρχεται στο νου ένας άλλος? Σε εμένα όχι. Στο δικό μου νου έρχεται πως κάποια στιγμή στην ζωή (και στην ιστορία) είναι σκόπιμο να ξεκινήσουμε από μιαν παραδοχή αδυναμίας. Δεν μπορώ, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Δηλαδή, στοπ μια στιγμή. Δυο πράγματα πρέπει να τα κάνουμε, κι εάν θέλετε να τα ονομάσετε αριστερά τότε ναι, χρειάζεται η αριστερά.

Το πρώτο πράγμα να κάνουμε είναι να καταλάβουμε, οπότε να προβλέψουμε.

Μπορούμε να προβλέψουμε πως τα επόμενα η Ευρωπαϊκή Ένωση, που έχει ήδη μπει σε μια κατάσταση πολιτικής αποσύνδεσης, με μίση να την διασχίζουν, αποικιακής αρπαγής, θα τελειώσει με τον χειρότερο τρόπο: δεξιά. Μπορούμε να το πούμε για τα καλά πως η μόνη δύναμη ικανή να νικήσει την οικονομική δικτατορία είναι η δεξιά?

Θα πρέπει να το πούμε διότι αυτό είναι εκείνο που ήδη συμβαίνει, και οι συνέπειες θα είναι βίαιες, αιματηρές, καταστροφικές από την κοινωνική άποψη και από την ανθρώπινη άποψη. Πρέπει λοιπόν να πάψουμε τα παιχνίδια που ήδη παίξαμε εκατό φορές για να ακούσουμε το κύμα που έρχεται.

Μπορούμε να προβλέψουμε πως τα επόμενα χρόνια οι συνέπειες της οικονομικής κατάρρευσης του 2008 πολλαπλασιασμένες από τις συνέπειες της κινεζικής κατάρρευσης αυτών των μηνών θα παράξει μιαν παγκόσμια ύφεση. Μπορούμε να προβλέψουμε πως η ανάπτυξη δεν θα επιστρέψει διότι δεν είναι πλέον δυνατή, δεν είναι πια απαραίτητη, δεν είναι πλέον συμβατή με την επιβίωση του πλανήτη, και κάθε προσπάθεια να επαναδρομολογηθεί η ανάπτυξη συμπίπτει με την περιβαλλοντική και κοινωνική ερήμωση.

Η ύφεση δεν είναι μια στρατηγική, ένα σχέδιο: αυτή είναι ήδη στα γεγονότα, στους αριθμούς και στις διαθέσεις. Και μεταφράζεται σε μιαν συστηματική επιδρομή ενάντια στον μισθό, και ενάντια στις συνθήκες ζωής των πληθυσμών. Και μεταφράζεται σε έναν πλανητικό εμφύλιο πόλεμο που μόνον ο πάπας Fran­ce­sco I είχε το κουράγιο να αποκαλέσει με το όνομά του: παγκόσμιο πόλεμο.

Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι: να φανταστούμε.

Να φανταστούμε μια διέξοδο από την κόλαση ξεκινώντας από το κεντρικό σημείο στο οποίο η κόλαση στηρίζεται: τη δεισιδαιμονία που ονομάζεται ανάπτυξη, τη δεισιδαιμονία που ονομάζεται μισθωτή εργασία. Οι πολιτικές των κυβερνήσεων όλης της γης συγκλίνουν σε ένα σημείο: ευαγγελίζονται την ανάπτυξη σε μιαν στιγμή κατά την οποίαν δεν είναι πλέον ούτε επιθυμητή ούτε δυνατή, και κυρίως είναι ανύπαρκτη για τον απλούστατο λόγο πως δεν χρειαζόμαστε να παράγουμε μιαν ευρύτερη μάζα εμπορευμάτων, αλλά έχουμε ανάγκη να αναδιανέμουμε τον υπάρχοντα πλούτο.

Οι πολιτικές των κυβερνήσεων όλης της γης συγκλίνουν σε ένα δεύτερο σημείο: να εργάζεσαι περισσότερο, να μεγαλώνει η ανεργία και ταυτοχρόνως να μεγαλώνει η παραγωγικότητα. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα αυτές οι πολιτικές να έχουν επιτυχία. Αντιθέτως η ανεργία προορίζεται να μεγαλώσει, μιας και η τεχνολογία παράγει με τρόπο μαζικό την πρώτη γενιά έξυπνων αυτόματων. Εδώ και πενήντα χρόνια η αριστερά έχει επιλέξει να υπερασπίζεται την απασχόληση, την θέση εργασίας και την υπάρχουσα σύνθεση της εργασίας. Ήταν ο λαθεμένος δρόμος  ήδη από τα χρόνια ’70, έγινε ένας δρόμος καταστροφικός στα χρόνια ’80. Ήταν ο δρόμος που έφερε τους εργαζομένους στην ήττα, στην μοναξιά, στον πόλεμο όλων εναντίον όλων.

Per­ché dovremmo difen­dere la sini­stra visto che è stata pro­prio la sini­stra a por­tare i lavo­ra­tori nel vicolo cieco in cui si tro­vano oggi?

Για εργασία, απλούστατα, η ανάγκη είναι όλο και λιγότερη, και κάποιος πρέπει να αρχίσει να σκέφτεται με τρόπο τέτοιο για την δραστική μείωση και γενικευμένη του χρόνου εργασίας. Κάποιος πρέπει να διεκδικήσει την δυνατότητα απελευθέρωσης ενός όλο και μεγαλύτερου τμήματος του κοινωνικού χρόνου για να τον προορίσει στην φροντίδα την εκπαίδευση και την χαρά.

Ξέρω καλά πως δεν πρόκειται για ένα σχέδιο για αύριο ή μεθαύριο. Στα τελευταία σαράντα χρόνια η αριστερά θεώρησε την τεχνολογία σαν έναν εχθρό από τον οποίον έπρεπε να προστατευτεί, πρόκειται αντιθέτως για την διεκδίκηση  της ισχύος της τεχνολογίας σαν παράγοντα απελευθέρωσης, πρόκειται για μετασχηματισμό των κοινωνικών προσδοκιών, απελευθερώνοντας την κοινωνική κουλτούρα από τις προκαταλήψεις που η αριστερά συνεισέφερε να διαμορφωθούν.

Πόσος χρόνος μας χρειάζεται? Θα φθάσουν δέκα χρόνια? Ίσως. Κι εν τω μεταξύ? Εν τω μεταξύ κοιτάζουμε, μιας και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Τι κοιτάζουμε? Την καταστροφή που ήδη συντελείται και που κανείς μπορεί να σταματήσει. Κοιτάζουμε την διαδικασία τελικής αποσύνθεσης της ευρωπαϊκής Ένωσης την νίκη των δεξιών σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, την χειροτέρευση των συνθηκών ζωής της κοινωνίας. Είναι διαδικασίες γραμμένες στην υλική σύνθεση του παρόντος, και στον συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στις τάξεις.

Μα φυσικά δεν μπορούμε να στεκόμαστε και να κοιτάμε, διότι σκοπός είναι επίσης να επιβιώσουμε.

Να ένα σχέδιο εντυπωσιακά σημαντικό: να επιβιώσουμε συλλογικά, νηφάλια, στην άκρη, περιμένοντας. Στοχαζόμενοι, με φαντασία, και διαδίδοντας την συνείδηση μιας δυνατότητας που είναι γραμμένη στην συλλογική γνώση, και που αυτή την στιγμή δεν διαγράφεται: την δυνατότητα να κάνουμε την γνώση τον μοχλό για να απελευθερωθούμε από την εκμετάλλευση.

Να περιμένουμε το πρωινό σαν τυφλοπόντικος.

Franco Bifo Berardi