φιλοσοφία, filosofia

το κενό…

Ποιος είσαι, Δάσκαλε Κολοκύθα;

»Ήμουν, μάλλον», είπε δύστροπα ο γέρος. »Αφού ξέρεις τόσα πολλά, ας το ξέρεις κι αυτό. Πριν από πολλά χρόνια, ήμουν στρατηγός. Όταν πήγα στα βόρεια με τον Ταρταρικό Πόλεμο, άφησα πίσω την κρυφή μου αγαπημένη με το παιδί μου κάτω από την καρδιά της. Τραυματίστηκα βαριά στην τελευταία μάχη. Το άλογο μου σκοτώθηκε ενώ ίππευα και, πέφτοντας, μου συνέτριψε τα πόδια. Οι τάρταροι βάρβαροι με πήραν αιχμάλωτο. Για δεκαπέντε ατέλειωτα χρόνια ήμουν ο χειρότερος σκλάβος τους. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω την κενότητα της επίγειας δύναμης. Θα είχα αυτοκτονήσει, αλλά η σκέψη της πολυαγαπημένης μου με έκανε να κρατηθώ στη ζωή, όσο απαίσια κι αν ήταν. Όταν κατάφερα να δραπετεύσω και γύρισα στην Κίνα, η γυναίκα που αγαπούσα είχε πεθάνει.Είχε εκλεγεί Αυτοκρατορική Σύζυγος αμέσως μετά την αναχώρηση μου και μετά από ένα διάστημα γεννήθηκε μια κόρη. Η δική μου κόρη, όπως πολύ σωστά συμπέρανες. Αναγνωρίστηκε ως κόρη του αυτοκράτορα, επειδή οι ευνούχοι φοβήθηκαν πως θα τιμωρούνταν, γιατί δεν είχαν βεβαιωθεί πως η αγαπημένη μου ήταν παρθένα όταν μπήκε στο χαρέμι. Αυτό, Επίτροπε μου έδειξε την κενότητα της επίγειας αγάπης. Έτσι, έγινα περιπλανώμενος μοναχός, με μόνο το ενδιαφέρον μου για την ευτυχία της κόρης μου να με συνδέει μ’ αυτόν τον κόσμο». Σταμάτησε να μιλάει και μετά πρόσθεσε διστακτικά, »Το όνομα μου ήταν Ού-γιάνγκ Πέι-χάν».

Ο Δικαστής κούνησε αργά το κεφάλι του.  Είχε ακούσει για τον περίφημο τολμηρό στρατηγό. Ο θάνατος του στο πεδίο της μάχης είχε κάνει όλο το έθνος να πενθήσει. Πριν από είκοσι πέντε χρόνια.

Ο γέρος ξανάρχισε να μιλάει:

»Μια κολοκύθα γίνεται χρήσιμη μόνο όταν αδειάσει. Γιατί τότε ο ξερός της φλοιός μπορεί να χρησιμοποιηθεί για δοχείο. Το ίδιο ισχύει και για μας, Επίτροπε. Μόνο αφού αδειάσουμε από όλες τις μάταιες προσδοκίες, τους τιποτένιους πόθους και τις πανάκριβες ψευδαισθήσεις μας, μπορούμε να γίνουμε χρήσιμοι στους άλλους. Ίσως αργότερα να το καταλάβεις αυτό, όταν θα γεράσεις. Λοιπόν, όταν σε συνάντησα στο δάσος, σε αναγνώρισα. Είχα ακούσει να λένε πως μοιάζουμε και ένιωσα τη δύναμη της προσωπικότητας σου. Οι κολοκύθες που κουβαλούσαμε και οι δυο έγιναν ο πρώτος κρίκος μεταξύ μας και θεμελίωσαν τη σχέση του ταξιδιώτη-γιατρού και του περιπλανώμενου μοναχού με έναν αυθόρμητο, τελείως φυσικό τρόπο. Έτσι, αν και πιστεύω ακράδαντα στην μη-δράση, σκέφτηκα να φτιάξω και τον δεύτερο κρίκο μιας αλυσίδας αιτίου και αιτιατού και συμβούλεψα την κόρη μου να σε καλέσει. Μετά, άφησα τα γεγονότα να πάρουν τον δρόμο τους. Και τώρα, καλά θα κάνεις να με ξεχάσεις, Επίτροπε. Μέχρι να με ξαναθυμηθείς, κάποτε.  Γιατί, μολονότι για τους αγνοούντες δεν είμαι παρά ένας μπρούτζινος καθρέπτης που μπροστά του κουνούν τα κεφάλια τους, για τους σοφούς είμαι μια πόρτα από την οποία μπορούν να μπουν ή να βγουν». Κροτάλισε με τη γλώσσα του και ο γάϊδαρος του ξεκίνησε.

Robert Van Gulik

Το περιδέραιο της Πριγκίπισσας

 

φιλοσοφία, filosofia

Κώστας Αξελός

Eswteriki diadromi's Blog

Ένας γοητευτικός έφηβος ογδόντα πέντε ετών, με μυαλό σπινθηροβόλο. Φωνή και προφορά, υποβλητικές. Η ανθρώπινη ζεστασιά διάχυτη. Το γέλιο αβίαστο. Μοναδική οξύνοια δεμένη με παιδική τρυφερότητα. Και όσο σου μιλάει, νιώθεις από τους τυχερούς εκείνους, που δέχτηκαν τα υψηλά ερεθίσματα «πετάγματος της σκέψης» από έναν από τους σημαντικότερους στοχαστές του αιώνα μας. Τον συνάντησα στη Θεσσαλονίκη, όπου η εκεί Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ τον αναγόρευσε πρόσφατα επίτιμο διδάκτορα. Ο λόγος του τελευταίου μεγάλου Ελληνα στοχαστή σε συνεπαίρνει, σε βοηθάει να ανελιχθείς σε άλλες σφαίρες, σε γεμίζει χαρά. Aντε μετά να προσγειωθείς και να κάνεις αυτήν τη σπάνιας ποιητικότητας συζήτηση… συνέντευξη.

«Τα μεγάλα ερωτήματα έχουν απαντηθεί από δεκάδες μεγάλους και παραμένουν αναπάντητα. Στη φιλοσοφία, η έννοια της απάντησης σε ένα ερώτημα είναι μια αδόκιμη σκέψη. Το γιατί υπάρχει ο κόσμος έχει ποτέ αποδειχθεί;» λέει ο Κώστας Αξελός. Και στην εύλογη ερώτηση αν η συνεχής αυτοαναίρεση της αλήθειας αναζωογονεί ή σκοτώνει τον…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.308 επιπλέον λέξεις

φιλοσοφία, filosofia

Η μοναδική σωστή πολιτειακή αρχή είναι αυτή που ορίζει το Σύμπαν

Eswteriki diadromi's Blog

Τον τελευταίο μήνα μια ιδέα στριφογυρίζει στο μυαλό μου και νομίζω πως ήρθε η ώρα και η στιγμή να την καταγράψω..

Ας ξεκινήσω..

Πρόσφατα λοιπόν,  μου γεννήθηκε η επιθυμία να μελετήσω τους αρχαίους έλληνες φιλόσοφους (στον βαθμό που μπορώ να κατανοήσω τα λεγόμενα τους), έτσι λοιπόν ξεκίνησα από τον πιο ερειστικό, τον «Κυνικό Διογένη», αφού διάβασα μια σειρά από ρύσεις και συμπεριφορές που του αποδίδονται ( ομολογώ πως με γοήτευσε η απλότητα του αλλά και η οξυδέρκεια και η ευστροφία του), το βλέμμα μου έπεσε σε μια φράση του

«η μοναδική σωστή πολιτειακή αρχή είναι αυτή που ορίζει το Σύμπαν»,

ένα σύμπαν που το διέπει κατά τον Ηράκλειτο «η αρμονία του πόλεμου»

[«πόλεμος» -μια άλλη όψη της αρμονίας, μια κοσμική σταθερά που διέπει τα αντίθετα και παράγει διαρκώς μέσω συγκρούσεων νέες ισορροπίες.]

Η κοινωνία αυτή των άστρων όμως, πόσο κοντά βρίσκεται στην ουτοπία, στην κοινωνία της αλληλεγγύης?? Αρκετά κοντά θα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 211 επιπλέον λέξεις

φιλοσοφία, filosofia

TAO THE CHING 2.

Όταν οι άνθρωποι ονομάζουν κάτι όμορφο. Κάτι άλλο γίνεται άσχημο.

Όταν οι άνθρωποι ονομάζουν κάτι καλό. Κάτι άλλο γίνεται κακό.

Αυτό που υπάρχει και αυτό που δεν υπάρχει. Συνεχώς γεννούν το ένα το άλλο.

Το δύσκολο στηρίζεται στο εύκολο. Το μακρύ μετριέται από το κοντό.

Το ψηλό ορίζεται από το χαμηλό. Ο ήχος γίνεται αρμονία μέσα από τη φωνή.

Το πριν και το μετά ακολουθούν το ένα το άλλο. Έτσι, ο Σοφός αφοσιώνεται στην Αβίαστη Πράξη. Διδάσκει χωρίς να μιλάει.

Τα μύρια πράγματα έρχονται,αλλά δεν τα επιδιώκει. Εξαφανίζονται,αλλά δεν τα αποζητά.

Δρα χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Και όταν ολοκληρώνει το έργο του, το ξεχνά.

Γι’αυτό και το έργο του ζει αιώνια.

tao te ching

mother

φιλοσοφία, filosofia

ΑΝΑΚΑΤΑΝΟΜΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

ΑΝΑΚΑΤΑΝΟΜΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

ΟΙ  μαγοι της γενιας του δον Χουαν πιστευαν οτι  υπαρχει  ενα  εγγενες  αποθεμα ενεργειας  μεσα στον καθενα  μας, ενα αποθεμα  που δεν υποκειται σε επεμβασεις εξωτερικων δυναμεων  που επιδιωκουν  ειτε την αυξηση  ειτε τη μειωση του. Πιστευαν  οτι  αυτη η ποσοτητα ενεργειας ηταν αρκετη   για να πετυχει κανεις αυτο που, για κεινους,  αξιζε να ειναι  αυτοσκοπος  καθε ανθρωπου που ζει πανω στη Γη:  να  σπασει  τους φραγμους  της φυσιολογικης  αντιληψης.Ο  δον Χουαν  Ματους  ηταν πεπεισμενος   οτι η ανικανοτητα μας να σπασουμε αυτους  τους φραγμους ειναι αποτελεσμα του πολιτισμου  και του κοινωνικου μας περιβαλλοντος. Υποστηριζε  οτι η κουλτουρα μας και το κοινωνικο περιβαλλον  επιστρατευει και το τελευταιο ψηγμα της εμφυτης ενεργειας μας στην πραγματωση θεμελιωμενων  προτυπων συμπεριφορας  που μας εμποδιζουν  να σπασουμε τους φραγμους της φυσιολογικης αντιληψης
Το  γκρεμισμα  αυτων των αντιληπτικων  φραγμων ειναι η αναποδραστη διεξοδος της ανθρωποτητας.
Θα  σημαινε  την εισοδο  μας σε ασυλληπτους  κοσμους, των  οποιων  η πρακτικη ουσια δεν υστερει καθολου  απο εκεινη του γνωστου κοσμου της καθημερινης μας ζωης.Ανεξαρτητα απο το αν δεχομαστε η οχι αυτο το σκεπτικο, ταλανιζομαστε ολοι απο την εμμονη να σπασουμε αυτους τους φραγμους και αποτυγχανουμε οικτρα στην προσπαθεια–εξ ου και η αφθονια  των ναρκωτικων και των διεγερτικων και των θρησκευτικων  τελετουργικων στη συγχρονη ανθρωποτητα.
Η αποτυχια  μας  να εκπληρωσουμε  αυτη την υποσυνειδητη επιθυμια, οφειλεται  στο γεγονος οτι την αντιμετωπιζουμε  με εναν ατακτο, ανοργανωτο τροπο. Τα εργαλεια μας ειναι πολυ προχειροφτιαγμενα. Ειναι κατι αναλογο σαν να προσπαθεις  να γκρεμισεις εναν τοιχο  χτυπωντας τον με το κεφαλι σου. Ο ανθρωπος  δεν επιχειρει ποτε αυτη την καταρριψη με οπλο του την ενεργεια.
Για τους  μαγους   η επιτυχια εξαρταται αποκλειστικα απο το ποσο διαθεσιμη  ειναι η οχι στον ανθρωπο  η ιδια η ενεργεια.
Αφου ειναι αδυνατο  να αυξησουμε  την εγγενη μας ενεργεια, η μοναδικη  οδος  που βρηκαν οι μαγοι  του αρχαιου Μεξικου  ηταν η  ανακατανομη της. Για κεινους  αυτη  η διαδικασια της ανακατανομης ξεκινουσε με τα μαγικα περασματα  και τον τροπο που επιδρουσαν  στο υλικο σωμα.
Σε  ολη τη διαρκεια της διδασκαλιας του, ο δον Χουαν τονιζε  με καθε τροπο  το γεγονος οτι η τεραστια εμφαση που εδιναν οι σαμανοι της γενιας του στην εξαιρετικη  φυσικη κατασταση και την πνευματικη ευεξια διατηρουνταν  μεχρι σημερα.Εγω ειχα τη δυνατοτητα να επιβεβαιωσω την αληθεια των λογων του  παρατηρωντας εκεινον και τους δεκαπεντε συνοδοιπορους του στα μονοπατια του σαμανισμου. Η αξιοθαυμαστη  σωματικη και πνευματικη ισορροπια τους ηταν το εμφανεστερο χαρακτηριστικο τους.
Η απαντηση του δον Χουαν  οταν καποτε τον ρωτησα ευθεως γιατι οι μαγοι δινουν τοση μεγαλη  σημασια στην υλικη πλευρα  του ανθρωπου με αφησε αναυδο. Κι αυτο γιατι τον θεωρουσα ανεκαθεν  βαθια πνευματικο ανθρωπο.
Οι  σαμανοι δεν ειναι καθολου πνευματικοι, μου απαντησε. Ειναι πολυ  πρακτικοι ανθρωποι.
Ειναι γνωστο τοις πασι, παντως, οτι γενικα θεωρουνταν εκκεντρικοι-η ακομη και ανισορροποι.
Ισως αυτο ειναι που σε κανει  να τους φανταζεσαι πνευματικους. Φαινονται ανισορροποι, επειδη  προσπαθουν παντα να εξηγησουν τα ανεξηγητα. Και, στη ματαιη προσπαθεια τους  να δωσουν σαφεις εξηγησεις για πραγματα που ειναι αδυνατο να εξηγηθουν, χανουν καθε λογικη συνοχη και λενε ανοησιες.
Η αληθεια ειναι οτι χρειαζεσαι  ενα  ευπλαστο σωμα, αν θελεις  τη φυσικη ρωμη  και τη σοφια,αυτα ειναι τα δυο σημαντικοτερα ζητηματα στη ζωη των σαμανων, επειδη προαγουν τη νηφαλιοτητα και τη θετικοτητα– τις μοναδικες  απαραιτητες  προυποθεσεις για να εισχωρησει κανεις  σε αλλες διαστασεις της αντιληψης.
Για  να ταξιδεψεις  αληθινα στο αγνωστο, απαιτειται μεγαλη τολμη, αλλα οχι απερισκεψια. Ενας μαγος πρεπει να ειναι τελεια κυριαρχημενος, προσεκτικος, ικανος και σε εξαιρετικη κατασταση, για να βρει μια ισορροπια μεταξυ τολμης και απερισκεψιας.
Μα σε τι  χρησιμευει η εξαιρετικη φυσικη κατασταση , δον Χουαν ; ρωτησα. Δεν αρκει η επιθυμια η η αποφαση να ταξιδεψει  κανεις στο αγνωστο;
Ουτε στον υπνο σου! μου απαντησε μαλλον αποτομα. Και μονο η σκεψη  να κοιταξεις καταματα το αγνωστο -ποσο μαλλον να εισχωρησεις σε αυτο- απαιτει ατσαλινο θαρρος  κι ενα σωμα που θα εχει  το σφριγος  να συντηρηση αυτο το θαρρος. Τι νοημα θα ειχε να ησουν σθεναρος, αν δεν ειχες την πνευματικη ετοιμοτητα , τη φυσικη ρωμη  και επαρκη μυικη  δυναμη;Η  τελεια φυσικη κατασταση που συνιστουσε σταθερα ο δον Χουαν απο την πρωτη μερα  της γνωριμιας μας,  προιον της σχολαστικης  εκτελεσης των μαγικων περασματων, ηταν, βασει ολων των ενδειξεων, το πρωτο βημα προς την ανακατανομη  της εμφυτης ενεργειας μας. Αυτη η ανακατανομη της ενεργειας ηταν, κατα την αποψη του δον Χουαν, το σπουδαιοτερο ζητημα στη ζωη των σαμανων, αλλα και καθε ανθρωπου.
Ανακατανομη   ενεργειας ειναι η διαδικασια που συνισταται στη μεταφορα, απο το ενα σημειο  στο αλλο, της ενεργειας  που υπαρχει ηδη  μεσα μας. Αυτη η ενεργεια  εκτοπιζεται απο τα κεντρα ζωτικοτητας μεσα στο σωμα, τα οποια  χρειαζονται αυτη την εκτοπισμενη  ενεργεια για να επιφερουν  μια ισορροπια  αναμεα  στην πνευματικη ετοιμοτητα και τη σωματικη ευεξια..
Οι  σαμανοι της γενιας του δον Χουαν μοχθουσαν αδιακοπα για την ανακατανομη  της εσωτερικης τους ενεργειας. Κι αυτη η αφοσιωση δεν ηταν μια διανοητικη  προσπαθεια ουτε το αποτελεσμα συλλογισμων  η  συμπερασματων  μεσω της επαγωγικης  η της παραγωγικης μεθοδου.
Ηταν απλως το προιον της ικανοτητας τους να αντιλαμβανονται την ενεργεια οπως ρεει μεσα στο συμπαν..

Καρλος  Καστανεντα
αποσπασμα απο το βιβλιο Μαγικα  Περασματα

φιλοσοφία, filosofia

Ομάρ Καγιάμ

https://youtu.be/W-mhTVfG2io

ΜωΡΑ σΤη ΦωΤΙΑ – Τα Ειδωλα

Στίχοι: Στέλιος Παπαϊωάννου Σαλβαδόρ (Ανασύνθεση από ρουμπαγιάτ του ΟΜΑΡ ΚΑΓΙΑΜ)

 

Έρωτας, Θάνατος, Ειρωνεία και Αμφισβήτηση στον Ομάρ Καγιάμ

Από

Έρωτας, Θάνατος, Ειρωνεία και Αμφισβήτηση στον Ομάρ Καγιάμ

Ο Omar Khayyam (1048-1131) ήταν Ιρανός μαθηματικός, αστρονόμος, φιλόσοφος και ποιητής. Είναι από τους πιο γνωστούς εκφραστές της ανατολικής πνευματικής υπεροχής κατά την Χρυσή Εποχή των Αράβων.

Ακολουθούν μερικά από τα τετράστιχά του (Ρουμπαγιάτ) μεταφρασμένα από τον Παύλο Γνευτό (εκδ. Ερατώ, 1997)

1. ruba_cvr

20

Και τους αγίους και τους σοφούς με όλο τους το κόμμα

Τους στρώσαν σε κατάψυχρο να κοιμηθούνε στρώμα

Πουν’ τώρα οι προφητείες τους; Και πώς τα στόματά τους

Που βγάζανε λόγια σοφά στουπώθηκαν με χώμα;

 

21

Για μένα που των μυστικών ανοιγοκλείει η θύρα

Όμοια και λύπη και χαρά μαζί τα δυο τα επήρα

Μια και στον κόσμο αυτόν εδώ όλα ένα τέλος θάχουν,

Πάμε παιδιά στο καπηλειό να φέρουμε μια γύρα

 

22

Το δυνατότερο κρασί που ο χρόνος έχει φτάσει,

Όλοι μας γύρω επίναμε σε χωματένιο τάσι,

Κι ήπιαμε μια φορά…και δύο. Μα ύστερα ένας ένας

Σιωπηλά μας ξέφυγε να πάει…να ησυχάσει.

 

23

Είδα μια θύρα σφαλιστή όμως κλειδιά δεν είδα.

Και παραπέτασμα βαρύ χωρίς καμιά θυρίδα.

Για το Εγώ και για το Συ μιλούσαν…κι εσωπάσαν.

Και μες στης Νύχτας τη Σιγή πετούσε η νυχτερίδα.

 

40

Κ’ όντας σας φέρνουν το κρασί σε κύπελ’ ασημένια

Δεν είναι κρίμα, πίνετε χωρίς φροντίδα κ’ έννοια.

Και μη θαρρείτε ο Πλάστης μας πως σκέπτεται μονάχα

Για το δικό σας μούτσουνο και τα δικά μου γένια.

 

41

Στέκει η καρδιά μου κι απορεί. Δεν ξέρει που να γύρει

Προς την Ταβέρνα ή στο Τζαμί; Κοράνι ή ποτήρι;

Μα είναι θαρρώ καλύτερα να κάθεται κανένας

Γερός στο καπηλειό παρά τρελός στο μοναστήρι.

 

42

Εγώ δεν είμαι άνθρωπος να τρέμω αν ξεψυχήσω.

Ποιος ξέρει αν πέρα μια ζωή καλύτερη δεν ζήσω.

Δώρο που μου το δώρισε στη γέννησή μου ο Πλάστης.

Σαν θάρθει η ώρα να χαθώ θα σου το δώκω πίσω.

 

43

Οι αύρες πλέκουν για τη Γη την Άνοιξη στεφάνι

Κ’ όλων τα μάτια καρτερούν να βρέξει, να γλυκάνει

Το λευκό χέρι του Μωυσή τους κλάδους ασημώνει

Και του Χριστού το πέρασμα μοσχοβολάει λιβάνι.

2. il_570xN.365779139_heim

 

70

Τριανταφυλλένιο μάγουλο, χέρια ολόασπρα κρίνα.

Κορμάκι που σαν είδωλο το προσκυνάει η Κίνα,

Στη Βαβυλώνα ο βασιλιάς μαζί σου αποτρελάθη

Και τον γελάνε τα παιδιά, και τόνε δέρν’ η πείνα.

 

71

Τ’ άστρα για σένα εδιάλεξαν το θρόνο του Χοσρόη.

Και τ’ άλογο, που ακράτητο τα χαλινάρια τρώει.

Κουρσάρος ανυπόταχτος. Ω Σάχη, κοίταζέ το.

Όπου πατάει το πόδι του βγάνει χρυσάφι η χλόη.

 

72

Είν’ η Ζωή παράξενο που φεύγει καραβάνι.

Που της θυμίζει τη χαρά της Μοίρας το δρεπάνι.

Πες μου, γιατί να θλίβεστε και συλλογιέστε τ’ Άυριο;

Κέρνα μας, κέρνα κεραστή, κι η Νύχτα μας προκάνει.

 

73

Φέρτε μου, φίλοι μου, κρασί ρουμπίνι στο πλευρό μου

Με το χυμό του πλύνετε το χλωμοπρόσωπό μου,

Και σαν πεθάνω με κρασί το σώμα μου ας μου πλύνουν

Και πλέξετε από κλήματα το νεκροκρέβατό μου.

 

82

Κι αυτό το βάζο που θωρείς βουβό και λυπημένο

Ήταν κι αυτό ένας εραστής σε χρόνο περασμένο.

Και τούτο εδώ το πιάσιμο που βλέπεις στο πλευρό του,

Χέρι ήτανε, που αγκάλιαζε λαιμό χαριτωμένο.

 

84

Κάμε όπως κάμνουν οι σοφοί και μη πολυπλανάσαι

Παράτησε τις προσευχές και τις νηστείες σπάσε

Και πρόσεχε, Ομάρ Καγιάμ, έργα σωστά να κάμεις.

Μέθα, και πήγαινε μακριά, καλός μονάχα να’ σαι.

 

88

Ω έρωτα, νάταν βολετό να γίνει όπως το νιώθω.

Του κόσμου το σχεδίασμα να σπάσω μ’ ένα γρόθο

Και να το παίρναμε ύστερα εγώ και συ στη Μοίρα.

Να μας το πλάσει αρμονιστά με της καρδιάς τον πόθο.

 

101

Μια και πηγαίνει ο δρόμος μας προς το νεκροταφείο

Δίχως αγάπη και κρασί ειν’ η ζωή φορτίο.

Φιλόσοφε, πες μας λοιπόν, τι σκέπτεσαι για τούτα;

Το κέρδος ποιο να ξέρουμε του κόσμου το βιβλίο;

 

103

Φίλοι μου, σαν θα βρίσκεστε σε γλέντι ή πανηγύρι,

Κι έρθ’ η Χαρά με το κρασί που το χορό θα σύρει,

Μην το ξεχνάτε μια φορά παρέα σας πως ήμουν.

Σαν θ’άρθει ο γύρος μου…στη Γη αδειάστ’ ένα ποτήρι.

3. rubaiyat-of-omar-khayyam-carl-purcell

(Εμφανίστηκε 1.144 φορές, 7 εμφανίσεις σήμερα)
φιλοσοφία, filosofia

Οι 7 βασικές αρχές της επίγνωσης.. — Ψυχολογία, Φιλοσοφία, Επιστήμες, Παιδεία

1. Η επίγνωση είναι κάτι που υπάρχει αβίαστα κάθε στιγμή, δεν είναι επίδραση συσσωρευμένων αναμνήσεων για προστασία του “εγώ”.

via Οι 7 βασικές αρχές της επίγνωσης.. — Ψυχολογία, Φιλοσοφία, Επιστήμες, Παιδεία