φιλοσοφία, filosofia

συνειδητό, ασυνείδητο

…»Από ότι κατάλαβα, μόλις γυρίσατε από την Ινδία», μου είπε. »Είχα βρεθεί και εγώ  εκεί πριν από αρκετό καιρό και προσπαθούσα να πείσω τους Ινδούς ότι είναι αδύνατο να απαλλαγεί κανείς από την ιδέα του Εγώ ή της συνείδησης, ακόμη και στη βαθύτερη κατάσταση του σαμάντι».

Έτσι ο Δρ. Γιούνγκ μπήκε αμέσως στο κύριως θέμα. Οι χειρονομίες και τα λόγια του ήταν επιβλητικά και κομψά, αλλά από κάτω υπέβοσκε ένας πύρινος ενθουσιασμός που φανέρωνε την εξαιρετική του ζωντάνια, παρά τα σχεδόν ογδόντα δύο χρόνια του.

Ο Δρ. Γιούνγκ συνέχισε: »Όταν ήμουν στο Παμεπιστήμιο της Καλκούτα στη Βεγγάλη, συζήτησα αυτό το θέμα με διάφορους βραχμάνους καθηγητές και ειδικούς, αλλά στάθηκαν ανίκανοι να το κατανοήσουν. Προσπάθησαν να τους εξηγήσω ότι εάν ο Ραμακρίσνα, για παράδειγμα, μπορούσε να απαλλαγεί τελείως από τη συνειδητότητα του στις στιγμές της βαθιάς του έκστασης, τότε αυτές οι στιγμές θα ήταν ανύπαρκτες. Δε θα μπορούσε ποτέ να τις θυμηθεί, να τις καταγράψει ή έστω να αποδώσει ότι υπήρξαν».

»Αφού Ασυνείδητο σημαίνει στην πραγματικότητα μη συνειδητό, κανείς δεν μπορεί να εισέλθει σε αυτήν την κατάσταση όσο είναι ζωντανός και ταυτόχρονα να έχει ανάμνηση αυτού του γεγονότος, όπως διατείνονται οι Ινδοί. Για να λειτουργήσει η μνήμη χρειάζεται ένα συνειδητό παρατηρητή, που είναι ο Εαυτός ή το συνειδητό όν.Όλα αυτά τα συζήτησα με τον Γκουρού του Μαχαραγιά της Μυσόρης…». Σταμάτησε και χτύπησε την πίπα του στο κιγκλίδωμα.

»Πάντα σκεφτόμουν», είπα, »ότι ο Ινδός προσπαθεί να απαλλαγεί από το εγώ για να δραπετεύσει από τον τροχό της Σαμσάρα [μετενσάρκωση]. Για αυτόν η αιωνιότητα θα ήταν σαν μια συνεχής κατάσταση αϋπνίας και επομένως θέλει να χάσει τον εαυτό του μέσα στην έννοια της Ολότητας. Αυτό επιδιώκει ο σύγχρονος Ινδός, αλλά όπως ξέρετε οι Σίντα είχαν προσπαθήσει κάτι διαφορετικό. Τώρα καταλαβαίνω ότι θέλετε να εδραιώσετε ένα διάλογο ανάμεσα στο Εγώ και σε εκείνο που το υπερβαίνει, ότι θέλετε να ρίξετε το φως της συνείδησης όλο και βαθύτερα μέσα στο Ασυνείδητο. Αντιλαμβάνομαι ακόμη ότι σύμφωνα με το νόμο της πολικότητας μπορεί αντίστοιχα να υπάρχει ένα Συλλογικό Συνειδητό ή και Υπερσυνειδητό. Νομίζετε πως ο Ινδός αναφέρεται σε αυτή μάλλον την κατάσταση και αυτή ποθεί όταν φτάνει στο σαμάντι ή, ακόμη βαθύτερα, στην καϊβάλια; Ο πιθανότερος τρόπος για να φθάσει κάποιος σε αυτή την κατάσταση, στην προσέγγιση του Υπερσυνειδητού, είναι να απαλλαγεί από την ορθολογιστική καθημερινή συνείδηση. Είναι πιθανό η διαφορά ανάμεσα σε εσάς και στους Ινδούς  να οφείλεται απλά σε μια παρανόηση ή στη δυσκολία κατανόησης του τι ακριβώς εννοεί ο Ινδός όταν λέει ότι επιθυμεί να ξεπεράσει το Εγώ;

»Μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο», είπε ο Γιούνγκ. »Οι Ινδοί είναι φημισμένοι για την αδυναμία τους στη λογική διατύπωση , κατά κύριο λόγο σκέπτονται με παραβολές και εικόνες. Δεν τους ενδιαφέρει η λογική. Αυτό φυσικά είναι ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ολόκληρης της Ανατολής… όσον αφορά την υπόθεση σας για το Υπερσυνειδητό, αυτή είναι μια μεταφυσική άποψη και κατά συνέπεια βρίσκεται έξω από τα ενδιαφέροντα μου. Επιθυμώ να προχωρώ αποκλειστικά με γεγονότα και εμπειρίες. Μέχρι τώρα δεν έχω ανακαλύψει κανένα σταθερό ή καθορισμένο κέντρο στο ασυνείδητο και ούτε νομίζω ότι υπάρχει. Πιστεύω ότι εκείνο που ονομάζω Εαυτό είναι ένα ιδεώδες κέντρο τόσο από το Εγώ όσο και από το Ασυνείδητο και μάλλον είναι ισοδύναμο με την μέγιστη φυσική έκφραση της ατομικότητας, σε μια κατάσταση πληρότητας και ολότητας. Όπως επιδιώκει να εκφραστεί η φύση, το ίδιο και ο άνθρωπος, ο Εαυτός είναι εκείνο το όνειρο της ολότητας. Είναι επομένως ένα ιδεώδες κέντρο, κάτι δημιουργημένο. Οι Ινδοί έχουν γράψει σοφά πράγματα για αυτό το θέμα. Σύμφωνα με τους φιλόσοφους του Σανκύα, η Πουρούσα είναι ο Εαυτός και το Άτμαν ίσως είναι κάτι παρόμοιο. Αλλά ο ορισμός παίρνει πάντα την μορφή μιας παραβολής.

Herman Hesse Carl Jung Μνήμες

 

φιλοσοφία, filosofia

ο Εαυτός

….Όλα σχετίζονται με την εκμάθηση του πώς να ακούμε, επειδή υπάρχουν σε εμάς ζώνες που αγνοούμε. Για παράδειγμα, η καρδιά έχει να μεταφέρει τις δικές της εμπειρίες, με τις οποίες το κεφάλι δεν σχετίζεται. Ίσως τότε μέσα στην πράξη της προσοχής μπορέσουμε να φθάσουμε σε εκείνο το μυστηριώδες κέντρο που, όπως είπατε, εμφανίζεται να μην έχει καμία ύπαρξη και μοιάζει να είναι κάτι που εφεύραμε εμείς οι ίδιοι, το οποίο ωστόσο μας περιβάλλει και μας κυριαρχεί μέχρι σημείου που χωρίς αυτό δεν είμαστε τίποτε. Δίχως αυτό είμαστε νεκροί. Κατά κάποιο τρόπο, εκείνο το μυστηριώδες κέντρο είναι ο γιος μας, αλλά την ίδια στιγμή είναι και ο πατέρας μας. Ο Γιος που είναι ο Πατέρας. ο Εαυτός…….

….Η ανακάλυψη του εαυτού απαιτεί μια βαθιά και ανεπιφύλακτη σχέση με όσο το δυνατό περισσότερα άτομα, επειδή έτσι παρέχεται η δυνατότητα σύγκρισης και κατά συνέπεια διάκρισης και ταξινόμησης σε σχέση με τους άλλους….

…Κανείς δεν αντιλαμβάνεται ακόμη ότι όταν ένα αρχέτυπο κυριαρχεί ασυνείδητα, τότε το άτομο υφίσταται κατάληψη από αυτό  και εξαναγκάζεται να ακολουθήσει τη θανατηφόρα πορεία του…

..Πρόκειται για μια οντότητα που διέπεται και κυριαρχείται από αρχέτυπες δυνάμεις και όχι από την »ελεύθερη βούληση του», δηλαδή από τον αυθαίρετο εγωισμό  και την περιορισμένη του συνείδηση. Οφείλει να μάθει ότι δεν είναι ο κύριος του σπιτιού του και θα πρέπει να μελετήσει προσεκτικά την άλλη πλευρά του ψυχικού του κόσμου, η οποία φαίνεται ότι είναι ο πραγματικός κυρίαρχος της μοίρας του…

…ο σημερινός άνθρωπος μοιάζει να είναι εντελώς ανίκανος να αντιληφθεί ότι κάτω από ένα ορισμένο πρίσμα είναι ξένος προς τον ίδιο του τον εαυτό….

…Όπως λέει το παλιό κινέζικο ρητό: »Ο σωστός άνθρωπος που κάθεται στο σπίτι του και σκέφτεται τις σωστές σκέψεις, θα ακουστεί εκατό μίλια μακριά».

Έτσι ένας παλιός αλχημιστής παρηγόρησε με τα παρακάτω λόγια ένα μαθητή του:»Ανεξάρτητα από το πόσο απομονωμένος  είσαι και πόσο μόνος αισθάνεσαι, εάν κάνεις το έργο σου αληθινά και ευσυνείδητα, τότε άγνωστοι φίλοι θα έρθουν να σε αναζητήσουν».

Μου φαίνεται ότι τίποτα το ουσιαστικό δεν χάθηκε ποτέ, επειδή η μήτρα του είναι πάντα μέσα μας και από αυτήν μπορεί να αναπτυχθεί και να αναπαραχθεί εάν χρειασθεί. Αλλά μπορούν να το ανασύρουν μόνο εκείνοι που έχουν μάθει την τέχνη να αποστρέφουν τα μάτια τους από το εκτυφλωτικό φως των τρεχουσών απόψεων και να κλείνουν τα αυτιά τους στο θόρυβο των εφήμερων συνθημάτων.

Herman Hesse Carl Jung Μνήμες

 

φιλοσοφία, filosofia

Φως και σκιά, Αμπράξας

Herman Hesse Carl Jung Μνήμες

Παρόλο που η ζωή είναι μια υπόθεση φωτός και σκιάς, εντούτοις δεν την αποδεχόμαστε ποτέ σαν τέτοια. Κατευθυνόμαστε πάντα προς το φως και τις υψηλές κορυφές. Από την παιδική μας ηλικία, με την βοήθεια της πρώιμης θρησκευτικής και ακαδημαϊκής εκπαίδευση, μας δίνουν αξίες που αντιστοιχούν μόνο σε έναν ιδανικό κόσμο. Η σκοτεινή πλευρά της πραγματικής ζωής αγνοείται, ενώ ο δυτικός Χριστιανισμός δε μας δίνει τίποτε το οποίο να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την ερμηνεία της. Έτσι οι νέοι άνθρωποι της Δύσης είναι ανίκανοι να ασχοληθούν με το μίγμα του φωτός και της σκιάς από το οποίο συνίσταται στην πραγματικότητα η ζωή. Δεν έχουν τρόπο να συνδέσουν τα γεγονότα της ύπαρξης στις δικές  τους προϊδεασμένες και απόλυτες απόψεις. Επομένως σπάζουν οι δεσμοί που συνδέουν τη ζωή με τα παγκόσμια σύμβολα και αρχίζει η διάλυση.

Στην Ανατολή, ιδιαίτερα στην Ινδία, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Εκεί ένας αρχαίος πολιτισμός βασισμένος στη φύση αποδέχεται έναν κόσμο πολυπρόσωπων θεών. Έτσι ο Ανατολίτης μπορεί να αντιληφθεί την ταυτόχρονη ύπαρξη του φωτός με την σκιά και του καλού με το κακό. Απόλυτα δεν υπάρχουν και εάν έτσι αφοπλίζεται ο Θεός, το ίδιο ισχύει και για το διάβολο. Όμως το τίμημα αυτής της κατανόησης είναι ένας άμεσος φόρος τιμής στην ίδια τη φύση. Επομένως ο Ινδός βρίσκει τον εαυτός του λιγότερο ατομικοποιημένο από το Δυτικό. Είναι κάτι περισσότερο από μέρος της φύσης, αποτελεί στοιχείο της ομαδικής ψυχής.

Η ερώτηση που έχει τώρα να αντιμετωπίσει ο δυτικός Χριστιανός, είναι εάν χωρίς να χάσει  την ατομικότητα του, μπορεί να αποδεχτεί τη συνύπαρξη του φωτός με τη σκιά και του θεού με το διάβολο. Για να το κάνει όμως, θα πρέπει να ανακαλύψει το χριστιανικό Θεό πριν από τον προσωποποιημένο Χριστό και ο οποίος έχει να έχει τη δύναμη να διατηρηθεί ακόμη και μετά από αυτόν σε μια περισσότερο βιώσιμη μορφή. Μια τέτοια θεότητα θα μπορούσε να είναι ο Χριστός της Ατλαντίδας που κάποτε υπήρξε δημόσια αν και βυθισμένος κάτω από τα βαθιά νερά του σημερινού μας πολιτισμού. Ένας τέτοιος θεός θα ήταν επίσης και ο Αμπράξας που είναι ταυτόχρονα θεός και διάβολος.

ΓΙΟΥΝΓΚ – ΕΣΣΕ: ΜΝΗΜΕΣ    MIGUEL SERRANO

 

 

 

φιλοσοφία, filosofia

το κενό…

Ποιος είσαι, Δάσκαλε Κολοκύθα;

»Ήμουν, μάλλον», είπε δύστροπα ο γέρος. »Αφού ξέρεις τόσα πολλά, ας το ξέρεις κι αυτό. Πριν από πολλά χρόνια, ήμουν στρατηγός. Όταν πήγα στα βόρεια με τον Ταρταρικό Πόλεμο, άφησα πίσω την κρυφή μου αγαπημένη με το παιδί μου κάτω από την καρδιά της. Τραυματίστηκα βαριά στην τελευταία μάχη. Το άλογο μου σκοτώθηκε ενώ ίππευα και, πέφτοντας, μου συνέτριψε τα πόδια. Οι τάρταροι βάρβαροι με πήραν αιχμάλωτο. Για δεκαπέντε ατέλειωτα χρόνια ήμουν ο χειρότερος σκλάβος τους. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω την κενότητα της επίγειας δύναμης. Θα είχα αυτοκτονήσει, αλλά η σκέψη της πολυαγαπημένης μου με έκανε να κρατηθώ στη ζωή, όσο απαίσια κι αν ήταν. Όταν κατάφερα να δραπετεύσω και γύρισα στην Κίνα, η γυναίκα που αγαπούσα είχε πεθάνει.Είχε εκλεγεί Αυτοκρατορική Σύζυγος αμέσως μετά την αναχώρηση μου και μετά από ένα διάστημα γεννήθηκε μια κόρη. Η δική μου κόρη, όπως πολύ σωστά συμπέρανες. Αναγνωρίστηκε ως κόρη του αυτοκράτορα, επειδή οι ευνούχοι φοβήθηκαν πως θα τιμωρούνταν, γιατί δεν είχαν βεβαιωθεί πως η αγαπημένη μου ήταν παρθένα όταν μπήκε στο χαρέμι. Αυτό, Επίτροπε μου έδειξε την κενότητα της επίγειας αγάπης. Έτσι, έγινα περιπλανώμενος μοναχός, με μόνο το ενδιαφέρον μου για την ευτυχία της κόρης μου να με συνδέει μ’ αυτόν τον κόσμο». Σταμάτησε να μιλάει και μετά πρόσθεσε διστακτικά, »Το όνομα μου ήταν Ού-γιάνγκ Πέι-χάν».

Ο Δικαστής κούνησε αργά το κεφάλι του.  Είχε ακούσει για τον περίφημο τολμηρό στρατηγό. Ο θάνατος του στο πεδίο της μάχης είχε κάνει όλο το έθνος να πενθήσει. Πριν από είκοσι πέντε χρόνια.

Ο γέρος ξανάρχισε να μιλάει:

»Μια κολοκύθα γίνεται χρήσιμη μόνο όταν αδειάσει. Γιατί τότε ο ξερός της φλοιός μπορεί να χρησιμοποιηθεί για δοχείο. Το ίδιο ισχύει και για μας, Επίτροπε. Μόνο αφού αδειάσουμε από όλες τις μάταιες προσδοκίες, τους τιποτένιους πόθους και τις πανάκριβες ψευδαισθήσεις μας, μπορούμε να γίνουμε χρήσιμοι στους άλλους. Ίσως αργότερα να το καταλάβεις αυτό, όταν θα γεράσεις. Λοιπόν, όταν σε συνάντησα στο δάσος, σε αναγνώρισα. Είχα ακούσει να λένε πως μοιάζουμε και ένιωσα τη δύναμη της προσωπικότητας σου. Οι κολοκύθες που κουβαλούσαμε και οι δυο έγιναν ο πρώτος κρίκος μεταξύ μας και θεμελίωσαν τη σχέση του ταξιδιώτη-γιατρού και του περιπλανώμενου μοναχού με έναν αυθόρμητο, τελείως φυσικό τρόπο. Έτσι, αν και πιστεύω ακράδαντα στην μη-δράση, σκέφτηκα να φτιάξω και τον δεύτερο κρίκο μιας αλυσίδας αιτίου και αιτιατού και συμβούλεψα την κόρη μου να σε καλέσει. Μετά, άφησα τα γεγονότα να πάρουν τον δρόμο τους. Και τώρα, καλά θα κάνεις να με ξεχάσεις, Επίτροπε. Μέχρι να με ξαναθυμηθείς, κάποτε.  Γιατί, μολονότι για τους αγνοούντες δεν είμαι παρά ένας μπρούτζινος καθρέπτης που μπροστά του κουνούν τα κεφάλια τους, για τους σοφούς είμαι μια πόρτα από την οποία μπορούν να μπουν ή να βγουν». Κροτάλισε με τη γλώσσα του και ο γάϊδαρος του ξεκίνησε.

Robert Van Gulik

Το περιδέραιο της Πριγκίπισσας

 

φιλοσοφία, filosofia

Κώστας Αξελός

Eswteriki diadromi's Blog

Ένας γοητευτικός έφηβος ογδόντα πέντε ετών, με μυαλό σπινθηροβόλο. Φωνή και προφορά, υποβλητικές. Η ανθρώπινη ζεστασιά διάχυτη. Το γέλιο αβίαστο. Μοναδική οξύνοια δεμένη με παιδική τρυφερότητα. Και όσο σου μιλάει, νιώθεις από τους τυχερούς εκείνους, που δέχτηκαν τα υψηλά ερεθίσματα «πετάγματος της σκέψης» από έναν από τους σημαντικότερους στοχαστές του αιώνα μας. Τον συνάντησα στη Θεσσαλονίκη, όπου η εκεί Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ τον αναγόρευσε πρόσφατα επίτιμο διδάκτορα. Ο λόγος του τελευταίου μεγάλου Ελληνα στοχαστή σε συνεπαίρνει, σε βοηθάει να ανελιχθείς σε άλλες σφαίρες, σε γεμίζει χαρά. Aντε μετά να προσγειωθείς και να κάνεις αυτήν τη σπάνιας ποιητικότητας συζήτηση… συνέντευξη.

«Τα μεγάλα ερωτήματα έχουν απαντηθεί από δεκάδες μεγάλους και παραμένουν αναπάντητα. Στη φιλοσοφία, η έννοια της απάντησης σε ένα ερώτημα είναι μια αδόκιμη σκέψη. Το γιατί υπάρχει ο κόσμος έχει ποτέ αποδειχθεί;» λέει ο Κώστας Αξελός. Και στην εύλογη ερώτηση αν η συνεχής αυτοαναίρεση της αλήθειας αναζωογονεί ή σκοτώνει τον…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.308 επιπλέον λέξεις

φιλοσοφία, filosofia

Η μοναδική σωστή πολιτειακή αρχή είναι αυτή που ορίζει το Σύμπαν

Eswteriki diadromi's Blog

Τον τελευταίο μήνα μια ιδέα στριφογυρίζει στο μυαλό μου και νομίζω πως ήρθε η ώρα και η στιγμή να την καταγράψω..

Ας ξεκινήσω..

Πρόσφατα λοιπόν,  μου γεννήθηκε η επιθυμία να μελετήσω τους αρχαίους έλληνες φιλόσοφους (στον βαθμό που μπορώ να κατανοήσω τα λεγόμενα τους), έτσι λοιπόν ξεκίνησα από τον πιο ερειστικό, τον «Κυνικό Διογένη», αφού διάβασα μια σειρά από ρύσεις και συμπεριφορές που του αποδίδονται ( ομολογώ πως με γοήτευσε η απλότητα του αλλά και η οξυδέρκεια και η ευστροφία του), το βλέμμα μου έπεσε σε μια φράση του

«η μοναδική σωστή πολιτειακή αρχή είναι αυτή που ορίζει το Σύμπαν»,

ένα σύμπαν που το διέπει κατά τον Ηράκλειτο «η αρμονία του πόλεμου»

[«πόλεμος» -μια άλλη όψη της αρμονίας, μια κοσμική σταθερά που διέπει τα αντίθετα και παράγει διαρκώς μέσω συγκρούσεων νέες ισορροπίες.]

Η κοινωνία αυτή των άστρων όμως, πόσο κοντά βρίσκεται στην ουτοπία, στην κοινωνία της αλληλεγγύης?? Αρκετά κοντά θα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 211 επιπλέον λέξεις

φιλοσοφία, filosofia

TAO THE CHING 2.

Όταν οι άνθρωποι ονομάζουν κάτι όμορφο. Κάτι άλλο γίνεται άσχημο.

Όταν οι άνθρωποι ονομάζουν κάτι καλό. Κάτι άλλο γίνεται κακό.

Αυτό που υπάρχει και αυτό που δεν υπάρχει. Συνεχώς γεννούν το ένα το άλλο.

Το δύσκολο στηρίζεται στο εύκολο. Το μακρύ μετριέται από το κοντό.

Το ψηλό ορίζεται από το χαμηλό. Ο ήχος γίνεται αρμονία μέσα από τη φωνή.

Το πριν και το μετά ακολουθούν το ένα το άλλο. Έτσι, ο Σοφός αφοσιώνεται στην Αβίαστη Πράξη. Διδάσκει χωρίς να μιλάει.

Τα μύρια πράγματα έρχονται,αλλά δεν τα επιδιώκει. Εξαφανίζονται,αλλά δεν τα αποζητά.

Δρα χωρίς να περιμένει ανταπόδοση. Και όταν ολοκληρώνει το έργο του, το ξεχνά.

Γι’αυτό και το έργο του ζει αιώνια.

tao te ching

mother