φυλακές, carcere

Fondo di solidarietà per i militanti prigionieri – Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων αγωνιστών

Il fondo è stato creato nel 2010 in una situazione nella quale da un lato la crudele ristrutturazione capitalista era in attacco contro di noi con veicolo la «crisi economica» e dall’ altro l’ area radicale, con recente l’ esperienza dell’ esplosione sociale del Dicembre ’08, si trovava in crescente attività. In tali circostanze, la repressione è diventata ancora più severa, con risultato l’ aumento del numero dei prigionieri politici. In questo contesto è stato costituito il fondo di solidarietà che ha fissato come obiettivo iniziale il supporto coerente e costante per coloro che sono perseguitati o imprigionati per le loro attività rivoltose e la loro partecipazione alle lotte sociali.

Το ταμείο δημιουργήθηκε το 2010 σε μια συγκυρία όπου απ’ τη μια πλευρά η σκληρή καπιταλιστική αναδιάρθρωση εφορμούσε με όχημα την «οικονομική κρίση» και από την άλλη ο ριζοσπαστικός χώρος, με πρόσφατη την εμπειρία της κοινωνικής έκρηξης του Δεκέμβρη του ΄08, βρισκόταν σε μια άνθιση δραστηριοποίησης.  Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η καταστολή έγινε ακόμα πιο σφοδρή με αποτέλεσμα τον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό πολιτικών κρατούμενων. Σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο συγκροτήθηκε το ταμείο αλληλεγγύης που ως αρχικό στόχο έθεσε την συνεπή και σταθερή στήριξη όσων διώκονται ή φυλακίζονται για την ανατρεπτική τους δράση και τη συμμετοχή τους στους κοινωνικούς αγώνες.

L’obiettivo principale della struttura è stato quello di garantire una vita decente per i compagni / le compagne prigionieri attraverso un processo di movimento che porterebbe la dimensione fisica della solidarietà un ulteriore passo avanti dagli stretti rapporti familiari o di amicizia, nonché l’assistenza dei compagni ed il sostegno diretto e immediato delle situazioni di emergenza (costi legali dei perseguitati). Oltre a ciò, tra le priorità delle persone che compongono il fondo rimangono gli atti e le pratiche di solidarietà, costruire ponti di comunicazione dall’ interno delle prigioni con la parte esterna e lo sviluppo delle lotte sociali all’interno e all’esterno delle mura.

Βασική στόχευση της δομής αποτέλεσε η εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης για τους/τις φυλακισμένους/ες συντρόφους/ισσες μέσα από μια κινηματική διαδικασία που θα πήγαινε την υλική διάσταση της αλληλεγγύης ένα βήμα παραπέρα από τις στενές οικογενειακές /φιλικές/συντροφικές σχέσεις, όπως επίσης και η συνδρομή στην άμεση κάλυψη έκτακτων καταστάσεων (δικαστικά έξοδα και εγγυήσεις διωκόμενων). Από εκεί και πέρα, ανάμεσα στις προτεραιότητες των ανθρώπων που το απαρτίζουν παραμένουν οι έμπρακτες κινήσεις αλληλεγγύης, το χτίσιμο γεφυρών επικοινωνίας των μέσα με των έξω και η ανάπτυξη κοινωνών αγώνων εντός και εκτός των τειχών.

Il fondo di solidarietà per i compagni ed i militanti prigionieri e perseguitati è una struttura nazionale costituita da singoli assemblee delle città greche. L’assemblea di ogni città è aperta a tutti ed opera autonomamente, decidendo e progettando azioni, attività, eventi, dibattiti che coinvolgono i prigionieri politici e la questione della moderna incarcerazione infernale. Ogni tre mesi, i membri delle assemblee locali si incontrano nella riunione del fondo a livello nazionale, che ha un carattere pubblico e dove decidono su eventi, pubblicazioni di libri e opuscoli ed azioni in grado di sostenere ed evidenziare gli scopi della struttura. Le decisioni si prendono in senso orizzontale ed equo, al di là di logiche di concorrenza e gerarchia, in un quadro di conformazione dopo il dibattito e la prassi politica e lontano da pratiche di voto e di nomine.

Το ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών είναι μια πανελλαδική δομή που συνίσταται από επιμέρους συνελεύσεις πόλεων. Η συνέλευση κάθε πόλης είναι ανοιχτή και λειτουργεί αυτόνομα, αποφασίζοντας και σχεδιάζοντας δράσεις, εκδηλώσεις, συζητήσεις που αφορούν τόσο τους πολιτικούς κρατούμενους όσο και το ζήτημα του εγκλεισμού στα σύγχρονα κολαστήρια. Ανά τρεις μήνες, μέλη των τοπικών αυτών συνελεύσεων συναντώνται στην πανελλαδική συνέλευση του ταμείου, η οποία έχει δημόσια χαρακτήρα και λαμβάνονται αποφάσεις για εκδηλώσεις, εκδόσεις βιβλίων-εντύπων και δράσεις που μπορούν να στηρίξουν και να αναδείξουν τους σκοπούς της δομής. Οι αποφάσεις λαμβάνονται οριζόντια και ισότιμα, πέρα από λογικές ανταγωνισμού και ιεραρχίας, σε πλαίσιο συνδιαμόρφωσης μετά από πολιτική ζύμωση των μελών και μακριά από πρακτικές ψηφοφορίας και ανάθεσης.

Dal 2010 ad oggi il fondo si adopera di raggiungere il supporto stabile e coerente (fisico, morale, politicο) attraverso un processo collettivo di raccolta dei mezzi che derivano, principalmente, dalla sensibilizzazione individuale e la partecipazione di tutti noi e di tutte. La continua repressione di stato, tuttavia, ha come risultato il gran numero di prigionieri politici e in tal modo il notevole aumento dei bisogni materiali. A causa delle avverse condizioni economiche prevalenti in questo momento, il fondo non è in grado di soddisfare le esigenze economiche solo con la pubblicazione periodica di libri e l’organizzazione di eventi. Riteniamo necessario estendere il sostegno individuale e collettivo, per arrivare al punto di essere in grado di coprire la questione dei mezzi di sussistenza dei prigionieri senza compromettere l’importo mensile in loro disposizione.

Από το 2010 μέχρι σήμερα το ταμείο προσπαθεί την επίτευξη σταθερής και συνεπούς στήριξης (υλικής, ηθικής, πολιτικής) μέσα από μια συλλογική διαδικασία συγκέντρωσης πόρων που προέρχονται, κατά βάση, από την ατομική συνειδητοποίηση και συμμετοχή της καθεμιάς και του καθενός μας. Η διαρκής κρατική καταστολή ωστόσο, έχει ως αποτέλεσμα το μεγάλο αριθμό των πολιτικών κρατουμένων και κατ’ επέκταση τις ιδιαίτερα αυξημένες υλικές ανάγκες. Λόγω των δυσμενών οικονομικών συνθηκών που επικρατούν τη δεδομένη χρονική περίοδο, το ταμείο αδυνατεί να καλύψει τις οικονομικές απαιτήσεις μόνο με την περιοδική έκδοση βιβλίων και τη διοργάνωση εκδηλώσεων. Θεωρούμε ότι είναι αναγκαία η διεύρυνση της ατομικής και της συλλογικής στήριξης, προκειμένου να μπορέσουμε να καλύψουμε το βιοποριστικό ζήτημα των κρατουμένων χωρίς να μειώσουμε το μηνιαίο ποσό που τους δίνεται.

Nel momento in cui il fondo supporta circa 20 detenuti, che matematicamente equivale a una quantità enorme di denaro annuo, invitiamo tutte e tutti, individualmente e collettivamente, a rafforzare la struttura del fondo sia partecipando attivamente alle riunioni oppure tramite il sostegno politico ed economico.

Σε μια χρονική περίοδο που το ταμείο στηρίζει περίπου 20 κρατούμενους, γεγονός που με απλά μαθηματικά ισοδυναμεί σε ένα υπέρογκο ποσό το χρόνο, καλούμε όλους και όλες, ατομικά και συλλογικά, να ενισχύσετε τη δομή του ταμείου είτε συμμετέχοντας ενεργά στις συνελεύσεις είτε μέσω της οικονομικής και πολιτικής στήριξης.

φυλακές, carcere

Ταχυδρομικές Διευθύνσεις Επικοινωνίας με τους έγκλειστους-ες αγωνιστές-ριες

από αλληλέγγυοι/ες 20/08/2016 7:07 μμ.

Ταχυδρομικές Διευθύνσεις Επικοινωνίας με τους έγκλειστους-ες αγωνιστές-ριες

Ανδρικές Φυλακές Κορυδαλλού-Α’ Πτέρυγα
Αγγελής Στέλιος
Αργυρού Παναγιώτης
Μπολάνο Δαμιανός
Μαυρόπουλος Θεόφιλος
Νικολόπουλος Γιώργος
Νικολόπουλος Μιχάλης
Ντούσκο Φάμπιο
Ρωμανός Νίκος
Τσιρώνης Γρηγόρης

Ανδρικές Φυλακές Κορυδαλλού-Δ’ Πτέρυγα

Θεοφίλου Αναστάσιος
Καραγιαννίδης Γιώργος
Μητρούσιας Αλέξανδρος
Μιχαηλίδης Γιάννης
Μπουρζούκος Δημήτρης-Ανδρέας
Ναξάκης Γιάννης
Ντάλιος Αργύρης
Πολίτης Δημήτρης
Σαραφούδης Γρηγόρης
Σταμπούλος Αντώνης
Χαρίσης Φοίβος

Η διεύθυνση είναι: Δικαστική φυλακή Κορυδαλλού-Ανδρικές φυλακές Τ.Κ 18110, Κορυδαλλός, Αθήνα και το όνομα του ατόμου.

Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού-Υπόγειο

Γουρνάς Κώστας
Κουφοντίνας Δημήτρης
Μαζιώτης Νίκος
Πετρακάκος Γιώργος
Πολύδωρος Γιώργος
Σακκάς Κώστας
Τσάκαλος Γεράσιμος
Τσάκαλος Χρήστος
Χατζημιχελάκης Χάρης

Η διεύθυνση είναι: Δικαστική φυλακή Κορυδαλλού – Ειδική πτέρυγα, ΤΚ 18110, Κορυδαλλός, Αθήνα και το όνομα του ατόμου.

Κωστάρης Ηρακλής : Νικηφορίδη 2, Κορυδαλλός, 18122, Αττική

Ξηρός Σάββας: Νοσοκομείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, Γ. Νικηφορίδη Νίκου, Φυλακές, 181 22 Κορυδαλλός Αττικής

Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού

Οικονομίδου Όλγα
Σπυροπούλου Αγγελική

Η διεύθυνση είναι: Δικαστική φυλακή Κορυδαλλού – Γυναικείες φυλακές, ΤΚ 18110, Κορυδαλλός, Αθήνα και το όνομα του ατόμου.
Φυλακές Μαλανδρίνου

Σεϊσίδης Μάριος

Η διεύθυνση είναι: Κατάστημα Κράτησης Μαλανδρίνου Τ.Κ 33053, Μαλανδρίνο και το όνομα.

Φυλακές Λάρισας

Μακρυγιάννης Μιχάλης
Τζιώτζης Φώτης

Η διεύθυνση είναι: Δικαστική φυλακή Λάρισας Τ.Κ 41110, Λάρισα και το όνομα.

Φυλακές Νιγρίτας Σερρών

Μιχαλάκογλου Παναγιώτης

Η διεύθυνση είναι: Κατάστημα Κράτησης Νιγρίτας Τ.Κ 62200, Νιγρίτα Σερρών, Σέρρες και το όνομα.

Φυλακές Αλικαρνασσού

Χριστοδούλου Σπύρος

Η διεύθυνση είναι: Κλειστή φυλακή Αλικαρνασσού Τ.Κ 71601, Αλικαρνασσός και το όνομα.

Φυλακές Ναυπλίου

Ασπιώτης Παναγιώτης

Η διεύθυνση είναι: Δικαστική φυλακή Ναυπλίου Τ.Κ 21100, Ναύπλιο, Αργολίδα και το όνομα.

Φυλακές Δομοκού

Ροδόπουλος Χρήστος

Η διεύθυνση είναι: Σωφρονιστικό κατάστημα Δομοκού, Δομοκός, 35010, Φθιώτιδα και το όνομα.

https://athens.indymedia.org/

φυλακές, carcere

Θραύσματα από την φυλακή -Frammenti dal carcere — Ella Gadda

I. Avevano portato via Andrea per una visita -così ci avevano detto- e tutti sapevamo che non lo avremmo più rivisto. La settimana prima, col suo avvocato, aveva denunciato secondini e direttore, e qualche giornale nazionale aveva riportato la sua testimonianza sulle condizioni disumane del carcere. La cosa non era piaciuta e gli avevano chiesto […]

via Frammenti dal carcere — Ella Gadda

I.
Είχαν πάρει μαζί τους τον Andrea για μιαν επίσκεψη -έτσι μας είχαν πει- και όλοι γνωρίζαμε πως δεν θα τον βλέπαμε ξανά.
Την προηγούμενη εβδομάδα, με τον δικηγόρο του, είχε καταγγείλει φύλακες και διευθυντή, και κάποια εφημερίδα εθνικής εμβέλειας είχε μεταφέρει την μαρτυρία του γύρω από τις απάνθρωπες συνθήκες της φυλακής. Το πράγμα δεν άρεσε και του είχαν ζητήσει εξηγήσεις. Για τρεις συνεχόμενες ημέρες.
Όταν επέστρεψε στο κελί, ήταν αγνώριστος: μάτια πρησμένα, μύτη φουσκωμένη, ένα στραβωμένο χέρι, βρωμούσε κατούρημα, μες τον ιδρώτα και το αποξηραμένο δέρμα. Έτσι ξεκαθαρίζουν τα πράγματα αυτοί.
Τρεις μέρες ερωτήσεων στα Γραφεία της Δημόσιας Ασφάλειας, διότι “ήταν ένα αδύναμο υποκείμενο, με τάσεις προς τον αυτοτραυματισμό, την αυτοκαταστροφή”.
Τον θυμάμαι όταν είχε φτάσει, ήθελε να κάνει την επανάσταση. Στην αρχή κανείς δεν του έδινε σημασία, είμαστε συνηθισμένοι στις αρχικές εξεγέρσεις, στην δύναμη ψυχής, στην αξιοπρέπεια… Όλα πράγματα που οι διάφορες νοσηλείες και οι ανακρίσεις, μετά από λίγο, καθίστανται βρώμικη ακαταστασία κρυμμένη κάπου μες την ψυχή σου; μα αυτός πίστευε σ’ αυτήν πραγματικά και σιγά σιγά και κάποιοι άλλοι άρχισαν να την πιστεύουν, ν’ αναρωτιέται, να ζητά, να αξιώνει και να απαιτεί. Και αυτό επίσης δεν άρεσε καθόλου.
Εκείνο το παλικαράκι άρχισε να γίνεται πρόβλημα.
Ήταν ένα εύθυμο αγόρι, γεμάτο φίλους, από καλή οικογένεια, και κατέληξε εκεί μέσα σε δολοφόνους και φουκαράδες.
Εγώ προσπάθησα να τον προειδοποιήσω. Τού το είχα πει πως έπρεπε  να είναι ήσυχος, πως εδώ νικούν οι αόρατοι, οι μουγγοί. Δεν είχε την πάστα του σκληρού, εκείνοι που διοικούν εδώ αναγνωρίζονται αμέσως μόλις φτάνουν: πάντα χαμογελαστοί, πάντα με το χαμόγελο τυπωμένο.
Αυτός έφτασε κεραυνοβολημένος. Δεν ήταν ούτε καν θυμωμένος, απλά δεν καταλάβαινε και δεν παραιτούνταν μπροστά σε εκείνο που δεν καταλάβαινε. Τον πίεσαν αμέσως, ήδη όταν μπήκε ήταν γεμάτος μελανιές.
Εγώ τον είχα προειδοποιήσει. Είχα δίκιο.
Ναι, μικρή παρηγοριά το να έχω δίκιο, μα εν τω μεταξύ εγώ την βγάζω εδώ και πέντε χρόνια, και το ξύλο πλέον δεν το βλέπω άλλο. Στον κόσμο μου, κάνω τα δικά μου, κοιτώ τον εαυτό μου, στο κάτω κάτω το ίδιο έκανα και έξω από δω, κατά βάθος δεν άλλαξαν πολλά, μόνο που τώρα ο καφές είναι χειρότερος και οι μέρες περνούνε δυσκολότερα.
Όταν τον πήραν μαζί τους κανείς δεν είπε τίποτα.
Ίσως να ήμασταν ευχαριστημένοι, τουλάχιστον κάποιοι από εμάς, δεν μπορούσαμε άλλο να ακούμε να μιλούν για δικαιώματα, πως ζούσαμε χειρότερα κι από θηρία; δεν μας χρησίμευαν εκείνες οι ιστορίες για να τελειώσουμε την μέρα μας, δεν μας χρησίμευαν για να έχουμε κάποια προνόμια ούτε και σκόντο στις ποινές, αντιθέτως, το να του στέκεσαι κοντά είχε ρίσκο, ήταν επικίνδυνο.

II.
Εγώ? Εγώ εδώ είμαι καλά, έχω όλα αυτά που χρειάζομαι κι ακόμα περισσότερα: μου δίνουν φαγητό, έχω να κοιμηθώ και να καπνίσω, όχι πλέον φαγητό απ’ τις καλόγριες, ουρές φιλανθρωπίας, άσε που εδώ είμαστε όλοι ίσοι, όλοι ίσοι. Τέλος πάντων, όχι ακριβώς όλοι όλοι. Σαν, εκείνον εκεί, εκείνον που κοροϊδεύει τον φύλακα, εκείνος είναι σαν να ήταν έξω. Τον συνέλαβαν γιατί ήθελαν να τον σκοτώσουν – δουλειές μεταξύ διακινητών, εμπόρων, δεν ξέρω καλά – και τώρα είναι εδώ ήσυχος και τα κάνει όλα μέσα απ’ το κελί: πουλά το εμπόρευμα, δίνει την εντολή και σκοτώνουνε κάποιον, έναν άλλον τον προωθεί… Του φέρνουν και γυναίκες. όχι μόνο την γυναίκα του, και άλλες. Κι εμείς εκεί να κοιτάξουμε, έτσι κι αλλιώς είμαστε συνηθισμένοι, ύστερα από λίγο δεν σκέφτεσαι πλέον.
Εδώ μέσα κατέληξα γιατί είμαι πολύ φτωχός για να μπορώ να στέκομαι ανάμεσα στον κόσμο: η γυναίκα μου με άφησε, δουλειά δεν έχω, οι λογαριασμοί, και η πρόνοια και τα βάσανα και οι αναποδιές… Ζούσα στο σταθμό, κοιμόμουν ανάμεσα στα δυο περίπτερα και δεν ενοχλούσα κανέναν, μόνο που μια μέρα ήρθαν δυο καραμπινιέροι και να μαι εδώ.
Ναι, κάθε τόσο τις τρώω, μα τις έτρωγα και έξω,  νομίζετε πως έξω είναι καλύτερα? Λοιπόν όχι, τα καθάρματα κυκλοφορούν πάντοτε ελεύθερα.
Εκείνον εκεί? Όχι, δεν τον γνώριζα. Είχα καταλάβει αμέσως πως ήταν κάποιος που έπρεπε να αποφεύγω, μ’ όλες εκείνες τις ιδέες περί δικαιοσύνης, περί δικαιωμάτων.… Μπορούσε να γίνει επικίνδυνη η προσέγγιση του, κι εγώ δεν είμαι από αυτούς που χώνονται στις φασαρίες. Εκείνοι σαν κι αυτόν έχουν πάντοτε άσχημο τέλος: φτάνουν εδώ βέβαιοι πως θ’ αλλάξουνε τον κόσμο και το μόνο που καταφέρνουν είναι η στάση και η θέση τους: οριζόντια.
Ο φύλακας μου είχε ζητήσει να τον έχω από κοντά, μου είχε πει: “Να τον παρατηρείς, να μου πεις εάν πει ή κάνει κάτι παράξενο.” Κι εγώ το έκανα. Όχι, δεν έκανα τον χαφιέ, αυτός μιλούσε δυνατά, όλοι τον άκουγαν, είχε βρει και τον τρόπο να γυρνούν κάποια χαρτάκια με καταγγελίες, ονόματα, κατηγορίες… Και τι έπρεπε να κάνουν εκείνοι, έπρεπε να τον κρατήσουν?
Τώρα ξέρω πως υπάρχει μια δίκη σε εξέλιξη, αλλά ξέρουμε πως καταλήγουν αυτές οι δίκες.
Όχι, δεν στεναχωρέθηκα, δεν ήταν φίλος μου, δεν μου έδινε ποτέ τίποτα, με κοιτούσε και μου έλεγε πως είμαι σαν κι αυτούς, πως ήμουν ένας υπηρέτης. Εγώ την έβγαζα και τίποτα άλλο. Εκείνος σύμφωνα μ’ εμένα δεν είχε ποτέ προβλήματα επιβίωσης, δεν είχε ποτέ toy πρόβλημα πως θα την βγάλει, πως θα ζήσει.

III.
Ο μοναδικός τρόπος για να μην χάσουμε τα μοναδικά αγαπημένα μας πράγματα, ήταν να τα κουβαλάμε συνεχώς μαζί μας, παρακαλώντας να αποφύγουμε τις σωματικές έρευνες κρατουμένων και φυλάκων.
Είχα μαζί μου μια φωτογραφία, το πορτραίτο της γυναίκας μου όταν πήγαινε γυμνάσιο, όταν γνωριστήκαμε, πλέον πίσω καμιά εικοσαριά χρόνια.
Ήταν όμορφη, και η κόρη μου ήταν ίδια με αυτήν, μα φωτογραφίες της κόρης μου δεν είχα, φοβόμουν πολύ πως θα μου τις έκλεβε κανένας αχρείος, και ποιος ξέρει γιατί το γεγονός πως μπορούσε κάποιος αχρείος να κλέψει την φωτογραφία της γυναίκας μου με ενοχλούσε λιγότερο.
Είχε πλέον τσαλακωθεί ολόκληρη, είχε φθαρεί τελείως, λόγω του ότι την κουβαλούσα συνέχεια μια στην τσέπη, μια στα μαζεμένα μανίκια μιας μπλούζας κι αυτό την είχε καταντήσει σχεδόν κομματάκια, μα εγώ τα κατάφερνα ακόμη να αναγνωρίζω τα μάτια της, την πολύ κοντή της φούστα για εκείνα τα χρόνια και τα μαλλιά της που πάντα ευωδίαζαν, ακόμη και μετά την βροχή, ύστερα από μια μέρα στην θάλασσα ή στην εξοχή.
Δεν μ’ αρέσει να θυμάμαι, όχι εδώ. Είναι ένα μέρος που καταστρέφει ακόμα και τις αναμνήσεις.
Κι εκείνο το αγόρι, ο Andrea, είχε μια φωτογραφία μαζί του, την φωτογραφία του κοριτσιού του.
Αμέσως του την πήρανε και την περνούσαν μεταξύ τους κοροϊδεύοντας εκείνο το πορτρέτο. Εκείνος ο μαλάκας ο φύλακας, αφού έχυσε επάνω της, του την πέταξε πίσω, επάνω του, λέγοντας του πως ήξερε που έμενε, και πως θα την κανόνιζε και ζωντανά.
Αυτός χίμηξε γεμάτος θυμό και τον πέταξαν στην απομόνωση, αφού τον έσπασαν στο ξύλο.
Λυπήθηκα για εκείνο το αγόρι, δεν είχε τίποτα κοινό μ’ εμάς.
Ήθελε να μας ελευθερώσει όλους, έλεγε πως οι φίλοι του ήθελαν να μας ελευθερώσουν όλους, πως εκείνο το μέρος ήτανε σκατά. Είχε δίκιο, μα δεν είχε καταλάβει πως κι εμείς βρωμούσαμε σκατά.
Όταν τον πήρανε μαζί τους ήμουν στην αυλή για τον προαυλισμό.
Είχαμε ακούσει την σειρήνα του ασθενοφόρου. Ήταν τέσσερις που τον κουβαλούσαν, στην αρχή δεν τον αναγνώρισα, είχε το πρόσωπο πρησμένο, σπασμένα δόντια. Δεν φανταζόμουν πως ένα σώμα μπορούσε να μετατραπεί σε εκείνη την άμορφη μάζα.
Προσευχήθηκα για εκείνον, δεν μπορούσα να κάνω άλλο.

https://ellagadda.wordpress.com/2016/06/28/frammenti-dal-carcere/

φυλακές, carcere

….Θα είμαστε όλοι λιγότερο ελεύθεροι όσο παραμένει όρθια μια φυλακή – – …. Saremo tutti meno liberi finché resta in piedi una prigione — LA STORIA PERDUTA

Αέναη κίνηση

Ένας σύντροφος μου θύμισε αυτό το παλιό τραγούδι του κινήματος στην Μπολόνια του 77.  Δεν το θυμόμουν πια, παρά το ότι το είχα τραγουδήσει πολλές πολλές φορές. Τώρα ακούγοντας το ξανά έζησα πάλι εκείνα τα χρόνια στην Μπολόνια, τον θυμό και την ελπίδα, την θέληση για αγώνα (που δεν έφυγε ποτέ) … Στην διάρκεια της αναζήτησης στο διαδίκτυο βρήκα επίσης την έκκληση που έκαναν οι […]

via …. Saremo tutti meno liberi finché resta in piedi una prigione — LA STORIA PERDUTA

γάλλοι διανοούμενοι με ευκαιρία το Συνέδριο για την καταστολή τον σεπτέμβρη του 1977. Σας τα προτείνω και τα δυο, τραγούδι και έκκληση

Σε ένα αρχαίο Κτίριο
Σε ένα αρχαίο κτίριο στην καρδιά της πόλης σου
παλεύουμε με τον χρόνο, πεθαίνουμε, κανείς δεν το ξέρει
εάν περάσεις κοντά από αυτούς τους τοίχους,
σε παρακαλώ, άρπαξε τους ένα κομμάτι.
Εάν νομίζεις πως φοβάσαι
θυμήσου πως τώρα, ακριβώς αυτή την στιγμή
ένα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.056 επιπλέον λέξεις

φυλακές, carcere

Μπόμπι Σαντς: Το «γελαστό παιδί» του IRA που έγινε μύθος… Eφυγε στις 5 Μαϊου του 1981…

απέραντο γαλάζιο

Μπόμπι Σαντς: Το «γελαστό παιδί» του IRA που έγινε μύθος…Στις 5 Μαϊου 1981 πέθανε ο ηρωϊκός απεργός πείνας Μπόμπι Σαντς

Μολονότι ήταν φυλακισμένος, εξελέγη βουλευτής με 30.942 ψήφους! Καταρρακώθηκε έτσι, πλήρως, ο ισχυρισμός της κυβέρνησης Θάτσερ ότι οι απεργοί πείνας ήταν «περιθωριακοί» που «κανένα δεν εκπροσωπούσαν».

του Διονύση Ελευθεράτου

Χαράματα Τρίτης, 5 Μαΐου 1981, ένα δραματικό ηχητικό κράμα ξυπνά τους κατοίκους των καθολικών συνοικιών του Μπέλφαστ. Θρήνοι γυναικών, φωνές οργής αντρών, ρυθμικά κτυπήματα μεταλλικών σκουπιδοτενεκέδων. Η είδηση διαδίδεται τάχιστα: Πέθανε – ώρα 1.17- ο ηλικίας 27 ετών κοσμαγάπητος βουλευτής του IRA Ρόμπερτ (Μπόμπι) Σαντς, μετά από 66 ημέρες απεργίας πείνας στις φυλακές Μέιζ, κοντά στο Μπέλφαστ.

Ο «γελαστός Μπόμπι» είναι ο πρώτος από τους ιρλανδούς απεργούς πείνας του ‘81 που ξεψυχά. Πρώτος αυτός είχε αρχίσει, άλλωστε, απεργία πείνας στο διαβόητο μπλοκ «Η» των φυλακών Μέιζ που ονομάστηκε έτσι λόγω του σχήματός του. Από τις 12 Αυγούστου έως τον Μάιο, εννέα ακόμη απεργοί «λιώνουν». Φράνσις Χιούζ, Πάτσι Ο’ Χάρα, Ρέιμοντ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.127 επιπλέον λέξεις

φυλακές, carcere

Η νεότερη Παλαιστίνια κρατούμενη μιλά στο “Al Jazeera” λίγο μετά την απελευθέρωσή της

Lefteria

palaistine-805x450Μετά από 2.5 μήνες σε ένα κελί, η 12χρονη D* al–Wawi, η νεότερη Παλαιστίνια κρατούμενη, αφέθηκε ελεύθερη την Κυριακή υπό όρους.

Η D, που συνελήφθη στις 9 Φεβρουαρίου κοντά στον παράνομο ισραηλινό οικισμόKarmei Tzur, καταδικάστηκε για απόπειρα ανθρωποκτονίας και παράνομη κατοχή μαχαιριού από ισραηλινό στρατοδικείο κατόπιν διακανονισμού, μέρες μετά την κράτησή της.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 664 επιπλέον λέξεις