φυλακές, carcere

“Οι πλούσιοι έχουν το Θεό και την Αστυνομία, οι φτωχοί αστέρια και ποιητές” …από ένα κελί στην Παλαιστίνη

18 οκτώβρη 2011

Το κελί μου έμαθε να ταξιδεύω προς χώρους μακρινούς, και να γράφω ακόμη και προς χώρους μακρινούς.

Ο φυλακισμένος, πάντα, ταξιδεύει με το χέρι μέσα στο νερό και προσπαθεί να γράψει με τη φωνή. Τρεις μήνες, κατά τους οποίους δεν διαβάσαμε ούτε μια εφημερίδα ούτε ένα βιβλίο.
Ένας από τους κρατούμενους για να ελαφρύνει το φόβο των βασανιστηρίων ζήτησε ένα Κοράνι: του έφεραν μια Βίβλο!
– Το κελί είναι ακάθαρτο – είπαν – το Κοράνι δεν μπαίνει στο κελί.

Έτσι μας επέβαλαν, σε εμάς τους παλαιστίνιους φυλακισμένους στη στρατιωτική φυλακή, τις θεότητες του Ισραήλ. Έτσι, και πάλι, ο Σαμψών ο ισραηλινός επέστρεψε: τον είχαμε αφήσει στη Γάζα, ένα σωρό πέτρες πάνω από το οποίο υπάρχει ένας μικρός θόλος, που εξακολουθεί να υπάρχει κοντά στην κρατική σχολή.
Τώρα τον έφερναν πίσω σε εμάς ως δεσμοφύλακα στη στρατιωτική φυλακή

* * * * * *

Στο κελί δεν θέλεις έναν κόκορα που τραγουδά, αλλά ένα πλοίο που ταξιδεύει.
Ο Jawhari ήθελε να ταξιδέψει τη νύχτα, την μέρα έπρεπε να μας χτυπάει κατά τα εκατό τρίτα, τη νύχτα τραγουδούσε για την πάρτη του. Ο φύλακας ήταν ερωτευμένος.
– Λεν πως γράφεις τραγούδια.
Χαίρεσαι γιατί όταν ο φύλακας σου θυμάται ότι κάποια μέρα είχες ένα στυλό στο χέρι, υπάρχει η περίπτωση για λίγα λεπτά να ξεχνάει το μαστίγιο που βρίσκεται στο δικό του.
– Γράφε!
– Τι να γράψω;
– Γράψε ένα τραγούδι για μένα.
Και έγραψα το πρώτο  τραγούδι με αντάλλαγμα ένα τσιγάρο.
Τη δεύτερη εβδομάδα ο φύλακας ταχυδρόμησε την πρώτη μου επιστολή, μου είχε δώσει στυλό και χαρτί κι εγώ έγραψα το πρώτο μου γράμμα το οποίο έστειλα διαμέσου αυτού.
Ήταν για την αρραβωνιαστικιά μου Vittoria, και ήταν το πρώτο παλαιστινιακό-αιγυπτιακό γαμήλιο εγχείρημα που μπήκε στην στρατιωτική φυλακή.
Έτσι ο δεσμοφύλακας έγινε ένας ένθερμος ταχυδρόμος στη στρατιωτική φυλακή

* * * * * *

Η βροχή είναι ο καλύτερος φίλος μου. Όταν πέφτει η βροχή, γλιστράει μέσα στην κλειδαριά του κελιού, την ανοίγει και βγαίνεις. Το πλοίο είναι πάντα εκεί, μπροστά στην πόρτα του κελιού, με περιμένει. Τώρα ταξιδεύεις μέσα στα στάχυα.
Όταν αναμιγνύονται δύο χρώματα βγαίνει έξω ένα τρίτο, αλλά τι συμβαίνει με τον κρατούμενο όταν ο δεσμοφύλακας αναμειγνύει το μαστίγιο του με εκατοντάδες κραυγές;
Το βασανιστήριο έρχεται πάντα από το εξωτερικό του κελιού. Όταν αρχίζουν να βασανίζουν εκείνον του διπλανού κελιού, αρχίζουν να βασανίζουν κι εσένα, εσένα που περιμένεις τη σειρά σου: ξέρουν πώς να επιμηκύνουν τα βασανιστήρια με την αναμονή. Ίσως η σειρά σου να μην είναι αυτή τη νύχτα κι όμως γλώσσες φωτιάς έχουν ήδη αρχίσει να καίουν τα οστά σου. Κάθε κραυγή που σου έρχεται από έξω από το κελί είναι μια γλώσσα φωτιάς. Ο καπνός της φωτιάς φιλτράρει από το σώμα του γείτονά σου: τον σκοτώνουν με φωτιά και σε πνίγουν με καπνό. Ο καπνός φιλτράρει μέσα στο κελί, βελόνες, καρφιά: σου καρφώνουν τον καπνό στα οστά σαν να ήταν βελόνες, καρφιά. Είναι μια εμπειρία στην οποία σε έχουν ήδη συνηθίσει και είναι στο χέρι σου να σκέφτεσαι κάτι που σε κάνει να αντιστέκεσαι.
Οι φωνές μπαίνουν στο κελί σου όλες ανακατεμένες σαν κραυγές μιας άγριας πάπιας που πιάστηκε σε παγίδα.

Ο δεσμοφύλακας τρίβει το χέρι του στον τοίχο του κελιού μου: στα δάχτυλά του υπάρχει το αίμα του Farid.
Ο Hamza Basyuni, διευθυντής της φυλακής, έρχεται τώρα, έρχεται την κατάλληλη στιγμή. Από το εξωτερικό φτάνουν κραυγές καθώς αυτός φωνάζει από μέσα:
– Γράψε μόνο ότι δεν είσαι κομμουνιστής!
Τώρα σου δίνουν τη στυλό, εκείνοι που σου έσπασαν τα δάχτυλα. Τώρα σου δίνουν το χαρτί, εκείνοι που σε έγδυσαν από τα ρούχα σου, εκείνοι που δεν γνωρίζουν άλλα στυλό από τα δόντια των σκύλων αστυνόμων. Ήθελαν να γράψεις. Και τότε θυμάσαι τα μάτια της μάνας σου, τη θάλασσα της Γάζας όπου έμαθες να κολυμπάς στα επτά. Και τότε βλέπεις καθαρά το πρόσωπο του Fakhri Murqa, του λοχία του αρχηγείου της αστυνομίας που έβαλε όλα τα τουφέκια του τμήματος στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του και έτρεξε για να προφτάσει την ταξιαρχία του shaykh Hasan Salama.
Από μικρός πήγαινα να βρω τον Fakhri Murqa στη φυλακή της Acca: είχε καταδικαστεί στην ποινή του θανάτου, στη συνέχεια μετατράπηκε σε ποινή ισόβιας κάθειρξης. Το έσκασε από τη φυλακή και έφτασε στη Γάζα το 1957.
Τον αγάπησα πολύ, συνήθιζε να μου επαναλαμβάνει:
“ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ. ΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ”

παρμένο από “Dafatir filastiniyya” _Παλαιστινιακά Τετράδια_ του Mu’in Bsisu
Μετάφραση του Angelo Arioli

 

“I ricchi hanno Dio e la Polizia, i poveri stelle e poeti” …da una cella di Palestina

φυλακές, carcere

Αναμνήσεις των κολασμένων της γης

του Alexik

“Εκεί, όπου ήταν πιο υγρά
άνοιξαν ένα τεράστιο χαντάκι
και μες τον βράχο έσκαψαν
κόγχες και τις θωράκισαν
μετά ύψωσαν πύργους γέφυρες και παρατηρητήρια
κι έβαλαν στρατιώτες, να φυλάν
μας φόρεσαν πανωφόρια
και μας αποκάλεσαν κακοποιούς                                           τέλος, θέλησαν να κλειδώσουν με κάγκελα τον ουρανό

δεν τα κατάφεραν τελείως
εκεί ψηλά
κοιτάζουμε τους γλάρους να πετούν”.

(Sante  Notarnicola, Φυλακή. Favignana 1 Ιουνίου 1973)

[Έφτασαν εδώ και λίγες μέρες στα βιβλιοπωλεία, σε επανέκδοση από τον Pgreco, “Η νοσταλγία και η μνήμη” και “Ελεύθεροι από την σιωπή” * του Sante Notarnicola. Περιέχουν ποιήματα και κείμενα διακοσμημένα με σχέδια της Stefania Venturini και του Marco Perrone και μια μακρά συνέντευξη που παραχωρήθηκε το 1992 από τον συγγραφέα στο Radio Sherwood.]

Λέγεται ότι η ποίηση είναι μερικές φορές σε θέση να προφέρει παγκόσμιες λέξεις, έγκυρες ανά πάσα στιγμή, σε κάθε χρόνο.
Συμβαίνει με τους στίχους του Sante Notarnicola, που συντίθενται κυρίως κατά τη διάρκεια μιας φυλάκισης που διήρκεσε 21 χρόνια – από το 1967 έως το 1988.
Στίχοι που εξακολουθούν να είναι χρήσιμοι και σήμερα, και θα παραμείνουν τέτοιοι μέχρι όσο μένει όρθια και η τελευταία φυλακή.
Παρόλο που η σύνθεση του σώματος των κρατουμένων και τα επίπεδα μαχητικότητας και συνείδησής του έχουν αλλάξει, αν και οι μορφές ελέγχου έχουν τελειοποιηθεί και διαφοροποιηθεί, τα κάγκελα παραμένουν ουσιαστικά ακόμα ίδια.
Ίδια είναι η αντίδραση του ανθρώπου στην άρνηση του αέρα και των χρωμάτων, και όλου αυτού του εξωτερικού κόσμου που είναι φτιαγμένος από την απεραντοσύνη των χώρων, των τόπων και των αγαπημένων ανθρώπων.
Ίση είναι η βία στην οποία υποβάλλεται, η ένταση και ο θυμός, η αλαζονεία και η αυθαιρεσία. Ίδια είναι η απάθεια των ακίνητων ωρών, η ευαισθησία και η τρυφερότητα στις κουβέντες όταν δέχεται επισκεπτήριο και η επιθυμία.

“Συγκεκριμένη είναι η απουσία της χειρονομίας, και του χαμόγελου”. Για να αντισταθείς πρέπει να μάθεις να τα ξαναχτίζεις στον ύπνο, στην φαντασία, στις αναμνήσεις και στην ελπίδα. Η ποιητική του Sante είναι μια εκπαίδευση στη φυλακή, σου διδάσκει πώς ο συνολικός θεσμός μπορεί να σε χτυπήσει στην εσωτερική διάστασή σου, και που μπορείς να βρεις τη δύναμη να αντιδράσεις.

Μα είναι επίσης μνήμη της εξέγερσης, η εποποιία των Κολασμένων της Γης, εκείνων των φυλακισμένων που ύψωσαν το κεφάλι ενάντια στις μεσαιωνικές φυλακές και τους φασιστικούς κώδικες.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 μια νέα γενιά φυλακισμένων, λίγο απείθαρχων παιδιών εργατικών οικογενειών και ήδη εκπαιδευμένων στη σύγκρουση, άρχισε να παλεύει ενάντια στην κατασταλτική φυλακή – τη φυλακή του καθικιού και της πείνας, των ξυλοδαρμών και των υπόγειων κελιών της απομόνωσης.
Συνάντησαν συντρόφους με πολιτική εμπειρία, όπως ο Sante, και κατάλαβαν ότι εάν ήθελαν να βελτιώσουν την κατάστασή τους έπρεπε να κάνουν σαν τους πατεράδες τους στα εργοστάσια, όχι πλέον με ατομικές χειρονομίες εξέγερσης αλλά ενωμένοι σε μια συλλογική δύναμη.Έτσι άρχισαν να σταματούν στον προαυλισμό, μπροστά στους τρομαγμένους ανθρωποφύλακες, άρχισαν να γράφουν, να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο, να μεταμορφώνουν τις δίκες σε βήματα καταγγελίας των συνθηκών φυλάκισης.
Σε ένα κρεσέντο ανυπακοής άρπαξαν τις φυλακές, ακόμα και 20 κάθε φορά σε όλη την Ιταλία. Και τις κατέστρεψαν, για το δικαίωμα στην τροφή και το στυλό, στις επισκέψεις και στο βιβλίο, στην αξιοπρέπεια και την απόδραση.
Υποβλήθηκαν σε ξυλοδαρμούς, απομόνωση, κελιά κυρώσεων, συνεχείς μετακινήσεις, νέα χρόνια ποινής για να εκτίσουν.
Άφησαν τρεις καμένους νεκρούς στην San Vittore στον αγώνα για να πάρουν το δικαίωμα στo καμινέτο στρατοπέδου, τη δυνατότητα μαγειρέματος στο κελί.

Στα κελιά στην San Vittore τρία πέτρινα λουλούδια” .

Έξω η εξέγερση διαπερνούσε το σχολείο, την οικογένεια και το εργοστάσιο.
Κάθε εβδομάδα, δεκάδες χιλιάδες πορεύονταν κάτω από τα τείχη της San Vittore.
Η Lotta Continua και ο Re Nudo έδιδαν φωνή στις εξεγέρσεις των φυλακισμένων, η Soccorso Rosso ηθική και υλική υποστήριξη.
Οι φοιτητές συρρέουν στις φυλακές λόγω συλλήψεων μετά από κάθε πορεία, φέρνοντας μέσα βιβλία για πολιτική εκπαίδευση. Οι Frantz Fanon, George Jackson, ο Eldridge Cleaver, ο Bobby Seale και ο Malcolm X συνέβαλαν στη μετατροπή των κοινών κρατουμένων σε συντρόφους, οι οποίοι επανενώνονταν στο κίνημα όταν έβγαιναν.
Η Επιτροπή Φυλακών της Lotta Continua γεννήθηκε, οι αποδράσεις ομάδων αυξήθηκαν.
Έπρεπε να τους σταματήσουν.

Τον μάιο του ’74 μια απόπειρα απόδρασης από την φυλακή της Alessandria καταλήγει με επτά νεκρούς και 15 τραυματίες  sette morti e 15 feriti μεταξύ κρατουμένων και ομήρων, μετά από ένα blitz των καραμπινιέρων του dalla Chiesa. Τον φεβρουάριο είχε ήδη σκοτωθεί ο κρατούμενος Giancarlo Del Padrone από μια ριπή αυτόματου ενός φύλακα, στην διάρκεια μιας διαμαρτυρίας στην στέγη των Murate. Στα τέλη της χρονιάς ήταν η σειρά του Venanzio Marchetti στην Piacenza.

Η σφαγή της Alessandria υπονόμευσε οριστικά τη σχέση ανάμεσα στη φυλακή και τη Lotta Continua, κατηγορούμενη ότι δεν γνώριζε πώς να υπερασπιστεί τους αγώνες.Το βλέμμα των κρατουμένων άρχισε να στρέφεται αλλού: εκείνο το έτος γεννιούνται οι N.A.P, ο Curcio δραπέτευσε από την Casale Monferrato χάρη σε μια θεαματική δράση που οργανώθηκε από το εξωτερικό της φυλακής.

Εν τω μεταξύ, το Κράτος εργάζονταν για την οριστική απόκλιση της σωφρονιστικής διαδρομής των κοινών κρατουμένων από εκείνη των πολιτικών και των εξεγερσιακών.
Από εκεί και στη συνέχεια θα ολοκληρωθεί η μεταρρύθμιση του σωφρονιστικού συστήματος που αντικατέστησε τον παλαιό φασιστικό κώδικα, αναγνωρίζοντας (τουλάχιστον στο χαρτί) τους κρατούμενους ως νομικό αντικείμενο δικαίου και μετριάζοντας (πάντα στο χαρτί) ορισμένες πτυχές της αγριότητας της φυλακής. Εγκαινιάζονταν ένα μοντέλο κράτησης θεραπευτικού τύπου το οποίο προέβλεπε μια διαδρομή σε στάδια για την επανένταξη του φυλακισμένου στην κοινωνία, αφού καθαρίστηκε από τον ανατρεπτικό χαρακτήρα του, μέσω χορήγησης αδειών ανταμοιβής, μερικής απελευθέρωσης, εξωτερικής εργασίας κ.λ.π. Μέσα της περιείχε επίσης ένα δηλητηριασμένο φρούτο, το άρθρο 90, το οποίο επέτρεπε στο Υπουργείο Χάριτος και Δικαιοσύνης να αναστέλλει κάθε δικαίωμα ή προστασία κατά βούληση λόγω «σοβαρών και εξαιρετικών λόγους τάξης και ασφάλειας».

Ολοκληρώνονταν επίσης και το σχέδιο, που εκ νέου ανατέθηκε στον dalla Chiesa, για τον εντοπισμό και τη δημιουργία ειδικών φυλακών. Τάφοι που προορίζονταν για τους ζωντανούς όπου συγκεντρώνονταν οι αγωνιστές του ένοπλου αγώνα και της κοινωνικής ανατροπής, οι βετεράνοι των αποδράσεων, οι πρωτοπορίες των κινητοποιήσεων των φυλακών.

“Μεταξύ ιουλίου και αυγούστου 1977 περίπου 2500 αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν με τρένα, ελικόπτερα, αεροπλάνα σε πέντε φυλακές: Fossombrone, Termini Imerese, Asinara, Favignana, Nuoro. Αυτές οι μεταφορές πραγματοποιήθηκαν με μια πραγματική στρατιωτική επιχείρηση“.

Στον Sante έλαχε η Asinara: «Εκεί άρχισα να αισθάνομαι πεινασμένος και πάλι (και είμαι αρκετά λιτοδίαιτος, κάποιος που είναι ικανοποιημένος με λίγα … αλλά εκεί το πράγμα ήταν επιστημονικό), γιατί ακριβώς με την λιμοκτονία, καθώς και με τους ξυλοδαρμούς και όλα τα υπόλοιπα, ήθελαν να μας εξοντώσουν ».
Και μετά η υποχρεωτική σιωπή, η υγρασία και το κρύο, τα γυάλινα χωρίσματα στις επισκέψεις, η παρενόχληση και οι ύβρεις στους συγγενείς. Ιατρική περίθαλψη μηδέν. Στις ειδικές ο Fabrizio Pelli αφέθηκε να πεθάνει από λευχαιμία.

“Αιωρούνται
τα υπολείμματα της μέρας
και
μες το λιτό φως
ακούμε μια θάλασσα
παραιτημένη
στην ώθηση των ανέμων.
Παρατηρούμε έναν λευκό τοίχο

Παρατηρούμε έναν σκληρό τοίχο
Παρατηρούμε έναν τοίχο γεμάτο εξογκώματα
Παρατηρούμε έναν επιθετικό τοίχο
Παρατηρούμε έναν τοίχο
έναν τοίχο
έναν τοίχο
που σφυροκοπεί
τοίχο
επάνω στον οποίο συνεχίζουμε
να γράφουμε…
Σε αυτό το τοπίο μέσα
ξένο στην ψυχή
με έναν τοίχο
θα ήθελαν να ισοπεδώσουν
τις συνειδήσεις μας.”

(Lager. Asinara 22 αυγούστου 1977)

Εκείνος ο τείχος τινάχτηκε στον αέρα με πλαστικό το 1979, μαζί με την μισή φυλακή. Το 1980 οι τελευταίοι κρατούμενοι μεταφέρθηκαν υπό την πίεση της απαγωγής d’Urso και της εξέγερσης της φυλακής του Trani, που πνίγηκε στο αίμα (πάντα υψηλότερο ήταν το τίμημα που έπρεπε να πληρωθεί).
Η Asinara έκλεισε, αλλά όχι οριστικά, παραμένοντας διαθέσιμη για τα βασανιστήρια μιας επόμενης δεκαετίας.
Σε αντιστάθμισμα ο ειδικός εγκλεισμός εξυπηρετούσε πραγματικά την ισοπέδωση των συνειδήσεων.

Με την Μεγάλη Στροφή
ήρθε η αποκατάσταση
και υπήρξαν απαραίτητες
οι πέτρες και οι χάλυβες.
Γρήγορα αποπροσανατολιστήκαμε
χάσαμε τους σκοπούς μας και δεν ήταν πλέον δυνατό να ζήσουμε πάνω από τις ρίγες.
Σε μια γωνιά
μια γυναίκα περιμένει ακόμα σήμερα.
Ένα μεγάλο δάκρυ 
γλιστρά μακριά.
Πολύ μεγάλο για να στεγνώσει“.

(Ένα δάκρυ)

Πικρά ποιήματα όπως η προδοσία, ένα τρέχον θέμα στην τεσσαρακοστή επέτειο της 7ης απριλίου.

Το ότι έμπλεξαν τον Negri ως τηλεφωνητή της υπόθεσης Moro, σήμαινε ότι τον ανάγκασαν, για να απενοχοποιήσει τον εαυτό του, να εξηγεί – ως λαμπρός διανοούμενος που ήταν – τι ακριβώς ήταν το επαναστατικό κίνημα. Και αυτός έκανε 10-15 ώρες ανάκρισης, εξηγώντας τα πάντα …
… μέχρι τότε κανένας κρατούμενος, από το μεγαλύτερο ηγετικό στέλεχος στον πιο απροετοίμαστο σύντροφο, είχε αποδεχτεί μια σχέση με το δικαστικό σώμα. Ξέρω δεκάδες και δεκάδες παιδιά που επειδή δεν απάντησαν στις ερωτήσεις των δικαστών άρπαξαν 10-15 χρόνια στη φυλακή και όλοι τους χέστηκαν, χωρίς να λένε μια λέξη. Η εξήγηση μιας περίστασης θα τους έσωζε χρόνια, και δεν το έκαναν“.

Τι απομένει μετά από πολύ καιρό, ως κληρονομιά αυτών των παλιών ιστοριών;

-Η μεταρρύθμιση του σωφρονιστικού συστήματος του ’75 λειτούργησε πράγματι για να αποδυναμώσει τις αναταραχές στις συνηθισμένες φυλακές, παρέχοντας στους περισσότερους κρατουμένους μια διέξοδο από αυτούς τους τοίχους μέσα από μια ικανοποιητική σταδιακή πορεία επιβράβευσης που θα κερδηθεί με την καλή συμπεριφορά και την τάση προς τη μετάνοια.
Με τον τρόπο αυτό η καθημερινή βία στα σωφρονιστικά ιδρύματα του κοινού κυκλώματος απέκτησε νέες δυνατότητες εκβιασμού, δεδομένου ότι οποιαδήποτε αντίδραση στην κατάχρηση ενός φύλακα θα μπορούσε να εμποδίσει την πρόσβαση των κρατουμένων σε άδειες, ή να διακόψει την πορεία προς την ημιελευθερία.
Και η κατάσταση είναι ακόμη αυτή.

-Η διάσταση-ο διαχωρισμός διέσχισε τις δεκαετίες, καθορίζοντας όχι μόνο την πολιτική ήττα της επαναστατικής προσπάθειας της εποχής, αλλά προσαρμοζόμενος στις μεταβαλλόμενες εποχές. Και μας αφορά.
Επέστρεψε κατά τη διάρκεια της G8 στη Γένοβα μέσω της λογικής της διαφοροποίησης μεταξύ καλών και κακών που κατέστρεψε το κίνημα, με τον Bertinotti να μας ζητά να «διαχωριστούμε από τη βία εκείνων που πέταξαν μια πέτρα».
Έχει επιστρέψει τα τελευταία χρόνια, εκταφιασμένη από εκείνους που ζητούσαν από τους εργαζόμενους του εφοδιασμού να «διαχωριστούν από τη βία των πικετοφοριών».

-Οι νόμοι της μόνιμης έκτακτης ανάγκης είναι στρωματοποιημένοι και αποτελούν πλέον τον κανόνα για την αντιμετώπιση οποιουδήποτε κοινωνικού προβλήματος. Ο ποινικός λαϊκισμός τρελαίνεται.

-Το άρθρο 90 εξελίχθηκε στην υψηλή ασφάλεια και στο βάσανο του 41bis. Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα μέσα, από τότε. Η Altra συνεχίζει να μας αποτελειώνει.

-Στη φυλακή συνεχίζουν να πεθαίνουν και να υποφέρουν βία.
Ιστορίες του χθες στο Viterbo:

«Έχω υποστεί βία, σοβαρές σωματικές βλάβες και διάφορα βασανιστήρια». «Με κρατούσαν χειμωνιάτικα με το σώβρακο για μέρες σε ένα» γυμνό κελί «και με γέμισαν γροθιές. Το κεφάλι μου είναι γεμάτο από ουλές». «Έχουν τρεις ομάδες μόνο για να χτυπούν φυλακισμένους». «Βοηθήστε με να την κάνω από αυτή τη φυλακή». «Αν πω κάτι εδώ με χτυπούν». «Εδώ προσπαθούμε να επιβιώσουμε στις αδικίες και να μείνουμε στη θέση μας, πάντα με σταθερά τα νεύρα. Όλο και περισσότερο επιστρέφω να πείθομαι ότι βρίσκομαι στην κόλαση. Δεχόμαστε ταπεινώσεις από τους φρουρούς όταν στις εβδομαδιαίες έρευνες που πραγματοποιούν αφήνουν το κελί άνω κάτω… Η στολή που φορούν τους δίνει μια εξουσία, δεν τους δίνει καμιά τιμή και μπορούν συνεπώς να βιαιοπραγούν στον κρατούμενο, όπως και όταν το θέλουν, να τον καθιστούν αβοήθητο … υπάρχουν αρκετές ιστορίες ξυλοδαρμών που έχουν υποστεί κάποιοι κρατούμενοι του ίδιου τμήματος μου και παραμένουν κρυμμένοι στη σιωπή. Εδώ ζούμε με τον ατομικό φόβο, το σκοτάδι, τους εφιάλτες. Προς το παρόν εξακολουθώ να επιβιώνω, αλλά όταν βγω από αυτή την τρύπα θα αγωνιστώ ώστε η αλήθεια να βγει προς τα έξω».1

Τι μένει τότε;
Βιβλία παλιών ισοβιτών, πολύτιμα εργαλεία.
Που μας διδάσκουν να αντιστεκόμαστε με αξιοπρέπεια, να σπάμε τη σιωπή, να κρατούμε ίσια την πλάτη.

 

* “Liberi dal silenzio” περικλείει “Materiale interessante“, που δημοσιεύτηκε το 1997 για τις εκδόσεις- le Edizioni della Battaglia, και “…Camminare sotto il cielo di notte“, που δημοσιεύτηκε το 1993 απότην Calusca.


  1. Patrizio Gonnella, Viterbo, un carcere dove vige il terrore, Il manifesto, 5 απριλίου 2019 
φυλακές, carcere

Κ. Γουρνάς: «Για το Δημήτρη Κουφοντίνα. Για το Δημήτρη μας…» – Συμμετοχή όλων μας στην αυριανή [σημερινή] πανελλαδική πορεία στο Βόλο

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 30 Μαρτίου 2019 | 9:08 μ.μ.

Είναι γνωστό ότι ανάμεσα στον Κώστα Γουρνά και στον Δημήτρη Κουφοντίνα έχει αναπτυχθεί φιλία από τότε που υπήρξαν πολιτικοί κρατούμενοι στην ειδική πτέρυγα του Κορυδαλλού.

Σχετικά γνωστό είναι επίσης ότι το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα είδε το συμβούλιο πλημμελειοδικών Πειραιά να του απορρίπτει το αίτημα για άδεια απ’ τις φυλακές που δικαιούταν -βάσει τους δικούς τους νόμους- γιατί δεν υπέγραφε «δήλωση μετανοίας».
Δεν αποκήρυσσε δηλαδή τις πολιτικές του πεποιθήσεις.

«Από τη μεριά μου εξακολουθώ να είμαι σαφής. Δεν αποκηρύσσω τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, δεν αποκηρύσσω την πολιτική μου ιστορία, τους αγώνες που έδωσα από τη μεριά των καταπιεσμένων για την ανατροπή αυτού του πανθομολογούμενα άδικου και βάρβαρου καθεστώτος. Με την αδιαμφισβήτητη ιστορική γνώση πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας και δικαιοσύνης, παρά αυτός της κοινωνικής επανάστασης, συνεχίζω τον αγώνα μου για την κατάργηση του καθεστώτος εξαίρεσης που ορθώνεται απέναντι στους πολιτικούς κρατούμενους»είχε δηλώσει τότε ο Κώστας Γουρνάς.

Με αυτά τα δεδομένα αξίζει να αναδημοσιεύσουμε ένα βιωματικό κείμενο που έγραψε στην ιστοσελίδα του στο facobbok το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Περιγράφει την επαφή που είχε με τον συγκρατούμενο του τότε Δ. Κουφοντίνα όταν  «ο Μήτσος μου, ο Μήτσος όλων μας» πήρε την πρώτη άδεια για να βγει απ’ την φυλακή.
Θεωρεί επίσης ο Κ. Γουρνάς απαραίτητη την συμμετοχή όλων μας στην αυριανή πανελλαδική πορεία στο Βόλο για να απαιτήσουμε να δοθεί άδεια στον Δ. Κουφοντίνα.

Είχα μία πραγματικά σπάνια στιγμή ευτυχίας στη ζωή μου κι αυτή ως κρατούμενος. Ήταν πρωί. Δε θυμάμαι τι μήνας. Έχουν γίνει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια που δυσκολεύομαι να ανακαλέσω τέτοια δευτερεύοντα πράγματα.

Του το χα πει πάντως. Αυτή τη φορά θα την πάρεις. Ο Μήτσος γέλαγε. Δεν ήθελε να φορτώνεται με ελπίδες.
Τον βρήκα στην κουζίνα. Στο πρόσωπό του έφεγγαν όλα τα εκείνα τα απέραντα βράδια προσμονής και κυρίως σεμνής καρτερίας.
Το κατάλαβα κατευθείαν. Δε χρειάστηκε να μου πει τίποτα. Κάτι πρόλαβε και ψέλλισε μόνο αλλά εγώ είχα αρχίσει να φωνάζω και να πανηγυρίζω σα παιδί προτού χαθεί στην αγκαλιά μου.
Ο Μήτσος μου, ο Μήτσος όλων μας…

Μόλις είχε γυρίσει από το συμβούλιο. Η πρώτη του άδεια ήταν γεγονός. Την είχε δεχθεί τόσο σεμνά όπως τα πάντα στη ζωή του.

Αύριο είναι η πανελλαδική πορεία στο Βόλο για τη μεθόδευση εναντίον του. Δυστυχώς δε μπορώ να βρίσκομαι λόγω περιοριστικών όρων, όμως η καρδιά μου και η φωνή μου θα είναι εκεί.

Είναι σημαντικό να είναι όλοι εκεί

Για το Δημήτρη Κουφοντίνα. Για το Δημήτρη μας…

φυλακές, carcere

Αλληλεγγύη στον κομμουνιστή πολιτικό κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα | Πανελλαδική πορεία αλληλεγγύης: Κυριακή 31/3, 17:00 Πλατεία Ελευθερίας (Δικαστήρια) στον Βόλο

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Στις 27/2/2019 το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Βόλου απέρριψε το αίτημα του Δημήτρη Κουφοντίνα για τη χορήγηση της έβδομης κατά σειρά τακτικής άδειας που εκείνος δικαιούται. Παρότι το συμβούλιο φυλακών ενέκρινε κατά πλειοψηφία το αίτημά του, η παρέμβαση του εισαγγελέα Χρήστου Καραγιάννη μέσω της άσκησης βέτο μπλόκαρε τελικά τη χορήγηση της άδειας. Ο εν λόγω εισαγγελέας κατέφυγε σε έναν καινοφανή νομικίστικο ελιγμό, ώστε να δικαιολογήσει τη συγκεκριμένη δικαστική αυθαιρεσία κατόπιν άνωθεν εντολών, αναφέροντας πως δεν είναι δυνατή η χορήγηση τακτικής άδειας στην περίπτωση που ο κρατούμενος έχει καταδικαστεί παραπάνω από μία φορά με ποινές ισόβιας κάθειρξης.

Εδώ και 17 χρόνια, ο Δημήτρης Κουφοντίνας αντιμετωπίζει ένα ιδιότυπο καθεστώς εξαίρεσης βάσει του οποίου οι αστικοδημοκρατικές διατάξεις αναιρούνται κατά περίπτωση με σκοπό τη ρεβανσιστική αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού από το κράτος. Οι διωκτικοί-κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους τον αντιμετωπίζουν με όρους φρονηματικής διαχείρισης που προσιδιάζουν στα κύματα καταστολής και τρομοκρατίας που εξαπέλυσε εναντίον των κομμουνιστών αγωνιστών…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 788 επιπλέον λέξεις

φυλακές, carcere

Αμνηστία, αμέσως. Την Τρίτη δημόσια συνάντηση στη Ρώμη

 

Η ιστορία του Cesare Battisti, με την επικοινωνιακή αντιδραστική κατακραυγή που προκάλεσε, μας οδηγεί να ξαναπάρουμε τον λόγο για την αναγκαιότητα αμνηστίας όσον αφορά τα πολιτικά και κοινωνικά αδικήματα. Για την τρίτη, 22 Ιανουαρίου στη Ρώμη έχει συγκληθεί δημόσια συνάντηση στις 6 και 30 μ.μ. στα Magazzini Popolari Casal Bertone (via Orero 61).

Μετά την ανεξήγητη έκδοση αστραπή από την Βολιβία ο Cesare επέστρεψε στην Ιταλία ως φυλακισμένος ενός πολέμου που έχει τελειώσει. Αλλά η εκδίκηση του Κράτους που κήρυξε αυτό τον πόλεμο εναντίον των οργανώσεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς με σφαγές, δολοφονίες και προληπτικές φυλακίσεις δεν έχει τελειώσει. Αφού κέρδισε αυτόν τον αγώνα, με κάθε απαραίτητο μέσο, η άρχουσα τάξη της χώρας συνεχίζει την εκδίκησή της επί των πρωταγωνιστών εκείνης της εποχής, επάνω σε εκείνη την έφοδο στον ουρανό που δεν μπορεί να καταλήξει ανάμεσα στα κάγκελα των φυλακών. Η κυβέρνηση της προπαγάνδας χρησιμοποίησε τη σύλληψη του Battisti για να μετριάσει τις εσωτερικές και εξωτερικές αντιθέσεις της, καθιστώντας τα κρατικά βασανιστήρια – με τις μορφές της απομόνωσης στις φυλακές και την ισόβια κάθειρξη – ένα στοιχείο σταθεροποίησης των συναινέσεων, με τη συνέργεια ενός μεγάλου μέρους της κοινωνίας των πολιτών και του πολιτιστικού humus μιας χώρας που δεν είναι σε θέση να κλείσει τους λογαριασμούς με τη δική της ιστορία.

Πιστεύουμε ότι η σύλληψη του Battisti ανοίγει ξανά επειγόντως το θέμα της αμνηστίας για πολιτικά και κοινωνικά αδικήματα στη χώρα αυτή. Σε μια εποχή όπου η καταστολή και η προληπτική καταστολή γίνονται σκληρότερες δεν μπορούμε να παραδώσουμε τον Cesare στους φύλακες του. Αναγκάζοντας τη χώρα να ασχοληθεί με το παρελθόν της, να ξεκινήσει μια σοβαρή συζήτηση για την Αμνηστία, σημαίνει να υπερασπιστούμε ΣΗΜΕΡΑ την πολιτική και κοινωνική βιωσιμότητα, δυνατότητα δράσης όλων των ακτιβιστών.

Τα 3 σημεία επάνω στα οποία να αναπτύξουμε την πρωτοβουλία

1) όχι στα βασανιστήρια του Battisti μέσω της απομόνωσης κατά τη διάρκεια της ημέρας και της ισόβιας φυλάκισης. Το τέλος της εποχής του ένοπλου αγώνα, η έλλειψη παρουσίας παράνομων δομών στην επικράτεια, η ηλικία και η αδυναμία επανάληψης του αδικήματος από τον Cesare καθιστούν αυτή την ποινή ένα πραγματικό βασανισμό εναντίον του, καθώς και μια περιττή εκδίκηση ενάντια σε μια ιστορία όπου υπήρξε ήδη ένας νικητής.

2) να δώσουμε ξανά φωνή στο θέμα της αμνηστίας για πολιτικά και κοινωνικά εγκλήματα. Ένα κίνημα που δεν αγωνίζεται για την αμνηστία των κρατουμένων και όλων εκείνων που καταγγέλθηκαν για λόγους που συνδέονται με τους κοινωνικούς αγώνες είναι ένα κίνημα που παραιτείται από την πιθανότητα υπεράσπισης και επέκτασης της πολιτικής και κοινωνικής βιωσιμότητάς του, της δυνατότητας του να δράσει.

3) να αποδώσουμε ξανά στη δεκαετία του ’70 και τη δεκαετία του ’80 πολιτική και κοινωνική αξιοπρέπεια αποσπώντας τις από την αφήγηση όλων εκείνων που περιγράφουν εκείνα τα χρόνια ως τυφλή και αδιάκριτη βία.

Στην συζήτηση προβλέπονται οι παρεμβάσεις των Sergio Cararo (σύνταξη του Contropiano), Caterina Calia (δικηγόρος), Nunzio D’Erme (Osservatorio repressione), Marco Lucentini (δικηγόρος), Arturo Salerni (δικηγόρος), Francesco Romeo (δικηγόρος), Paolo Persichetti (δημοσιογράφος) και Davide Steccanella δικηγόρος υπεράσπισης του Cesare Battisti

Η πρωτοβουλία προωθείται από Contropiano, Noi Restiamo, Magazzini popolari Casalbertone

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της συντακτικής ομάδας του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

φυλακές, carcere

Fondo di solidarietà per i militanti prigionieri – Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων αγωνιστών

Il fondo è stato creato nel 2010 in una situazione nella quale da un lato la crudele ristrutturazione capitalista era in attacco contro di noi con veicolo la «crisi economica» e dall’ altro l’ area radicale, con recente l’ esperienza dell’ esplosione sociale del Dicembre ’08, si trovava in crescente attività. In tali circostanze, la repressione è diventata ancora più severa, con risultato l’ aumento del numero dei prigionieri politici. In questo contesto è stato costituito il fondo di solidarietà che ha fissato come obiettivo iniziale il supporto coerente e costante per coloro che sono perseguitati o imprigionati per le loro attività rivoltose e la loro partecipazione alle lotte sociali.

Το ταμείο δημιουργήθηκε το 2010 σε μια συγκυρία όπου απ’ τη μια πλευρά η σκληρή καπιταλιστική αναδιάρθρωση εφορμούσε με όχημα την «οικονομική κρίση» και από την άλλη ο ριζοσπαστικός χώρος, με πρόσφατη την εμπειρία της κοινωνικής έκρηξης του Δεκέμβρη του ΄08, βρισκόταν σε μια άνθιση δραστηριοποίησης.  Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η καταστολή έγινε ακόμα πιο σφοδρή με αποτέλεσμα τον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό πολιτικών κρατούμενων. Σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο συγκροτήθηκε το ταμείο αλληλεγγύης που ως αρχικό στόχο έθεσε την συνεπή και σταθερή στήριξη όσων διώκονται ή φυλακίζονται για την ανατρεπτική τους δράση και τη συμμετοχή τους στους κοινωνικούς αγώνες.

L’obiettivo principale della struttura è stato quello di garantire una vita decente per i compagni / le compagne prigionieri attraverso un processo di movimento che porterebbe la dimensione fisica della solidarietà un ulteriore passo avanti dagli stretti rapporti familiari o di amicizia, nonché l’assistenza dei compagni ed il sostegno diretto e immediato delle situazioni di emergenza (costi legali dei perseguitati). Oltre a ciò, tra le priorità delle persone che compongono il fondo rimangono gli atti e le pratiche di solidarietà, costruire ponti di comunicazione dall’ interno delle prigioni con la parte esterna e lo sviluppo delle lotte sociali all’interno e all’esterno delle mura.

Βασική στόχευση της δομής αποτέλεσε η εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης για τους/τις φυλακισμένους/ες συντρόφους/ισσες μέσα από μια κινηματική διαδικασία που θα πήγαινε την υλική διάσταση της αλληλεγγύης ένα βήμα παραπέρα από τις στενές οικογενειακές /φιλικές/συντροφικές σχέσεις, όπως επίσης και η συνδρομή στην άμεση κάλυψη έκτακτων καταστάσεων (δικαστικά έξοδα και εγγυήσεις διωκόμενων). Από εκεί και πέρα, ανάμεσα στις προτεραιότητες των ανθρώπων που το απαρτίζουν παραμένουν οι έμπρακτες κινήσεις αλληλεγγύης, το χτίσιμο γεφυρών επικοινωνίας των μέσα με των έξω και η ανάπτυξη κοινωνών αγώνων εντός και εκτός των τειχών.

Il fondo di solidarietà per i compagni ed i militanti prigionieri e perseguitati è una struttura nazionale costituita da singoli assemblee delle città greche. L’assemblea di ogni città è aperta a tutti ed opera autonomamente, decidendo e progettando azioni, attività, eventi, dibattiti che coinvolgono i prigionieri politici e la questione della moderna incarcerazione infernale. Ogni tre mesi, i membri delle assemblee locali si incontrano nella riunione del fondo a livello nazionale, che ha un carattere pubblico e dove decidono su eventi, pubblicazioni di libri e opuscoli ed azioni in grado di sostenere ed evidenziare gli scopi della struttura. Le decisioni si prendono in senso orizzontale ed equo, al di là di logiche di concorrenza e gerarchia, in un quadro di conformazione dopo il dibattito e la prassi politica e lontano da pratiche di voto e di nomine.

Το ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών είναι μια πανελλαδική δομή που συνίσταται από επιμέρους συνελεύσεις πόλεων. Η συνέλευση κάθε πόλης είναι ανοιχτή και λειτουργεί αυτόνομα, αποφασίζοντας και σχεδιάζοντας δράσεις, εκδηλώσεις, συζητήσεις που αφορούν τόσο τους πολιτικούς κρατούμενους όσο και το ζήτημα του εγκλεισμού στα σύγχρονα κολαστήρια. Ανά τρεις μήνες, μέλη των τοπικών αυτών συνελεύσεων συναντώνται στην πανελλαδική συνέλευση του ταμείου, η οποία έχει δημόσια χαρακτήρα και λαμβάνονται αποφάσεις για εκδηλώσεις, εκδόσεις βιβλίων-εντύπων και δράσεις που μπορούν να στηρίξουν και να αναδείξουν τους σκοπούς της δομής. Οι αποφάσεις λαμβάνονται οριζόντια και ισότιμα, πέρα από λογικές ανταγωνισμού και ιεραρχίας, σε πλαίσιο συνδιαμόρφωσης μετά από πολιτική ζύμωση των μελών και μακριά από πρακτικές ψηφοφορίας και ανάθεσης.

Dal 2010 ad oggi il fondo si adopera di raggiungere il supporto stabile e coerente (fisico, morale, politicο) attraverso un processo collettivo di raccolta dei mezzi che derivano, principalmente, dalla sensibilizzazione individuale e la partecipazione di tutti noi e di tutte. La continua repressione di stato, tuttavia, ha come risultato il gran numero di prigionieri politici e in tal modo il notevole aumento dei bisogni materiali. A causa delle avverse condizioni economiche prevalenti in questo momento, il fondo non è in grado di soddisfare le esigenze economiche solo con la pubblicazione periodica di libri e l’organizzazione di eventi. Riteniamo necessario estendere il sostegno individuale e collettivo, per arrivare al punto di essere in grado di coprire la questione dei mezzi di sussistenza dei prigionieri senza compromettere l’importo mensile in loro disposizione.

Από το 2010 μέχρι σήμερα το ταμείο προσπαθεί την επίτευξη σταθερής και συνεπούς στήριξης (υλικής, ηθικής, πολιτικής) μέσα από μια συλλογική διαδικασία συγκέντρωσης πόρων που προέρχονται, κατά βάση, από την ατομική συνειδητοποίηση και συμμετοχή της καθεμιάς και του καθενός μας. Η διαρκής κρατική καταστολή ωστόσο, έχει ως αποτέλεσμα το μεγάλο αριθμό των πολιτικών κρατουμένων και κατ’ επέκταση τις ιδιαίτερα αυξημένες υλικές ανάγκες. Λόγω των δυσμενών οικονομικών συνθηκών που επικρατούν τη δεδομένη χρονική περίοδο, το ταμείο αδυνατεί να καλύψει τις οικονομικές απαιτήσεις μόνο με την περιοδική έκδοση βιβλίων και τη διοργάνωση εκδηλώσεων. Θεωρούμε ότι είναι αναγκαία η διεύρυνση της ατομικής και της συλλογικής στήριξης, προκειμένου να μπορέσουμε να καλύψουμε το βιοποριστικό ζήτημα των κρατουμένων χωρίς να μειώσουμε το μηνιαίο ποσό που τους δίνεται.

Nel momento in cui il fondo supporta circa 20 detenuti, che matematicamente equivale a una quantità enorme di denaro annuo, invitiamo tutte e tutti, individualmente e collettivamente, a rafforzare la struttura del fondo sia partecipando attivamente alle riunioni oppure tramite il sostegno politico ed economico.

Σε μια χρονική περίοδο που το ταμείο στηρίζει περίπου 20 κρατούμενους, γεγονός που με απλά μαθηματικά ισοδυναμεί σε ένα υπέρογκο ποσό το χρόνο, καλούμε όλους και όλες, ατομικά και συλλογικά, να ενισχύσετε τη δομή του ταμείου είτε συμμετέχοντας ενεργά στις συνελεύσεις είτε μέσω της οικονομικής και πολιτικής στήριξης.