φυλακές

Το κείμενο του Δ. Κουφοντίνα που διαβάστηκε στην παρουσίαση του βιβλίου της Α. Τσάκαλου «Το γέλιο του νερού»

koufontinas

Στην βιβλιοπαρουσίαση της συλλογής διηγημάτων της Αθηνάς Τσάκαλου «Το γέλιο του νερού», οι «συγγενείς και φίλοι πολιτικών κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών» που διοργάνωσαν την εκδήλωση, είπαν ότι ζήτησαν και από συγγραφεις- κρατούμενους να κάνουν μια παρέμβαση εκείνη τη βραδιά.

Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, κρατούμενο μέλος της 17 Νοέμβρη και συγγραφέας του βιβλίου «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη» έγραψε έναν χαιρετισμό που διαβάστηκε στην ΑΣΟΕΕ.

Το κείμενο έχει ως εξής:

«Φίλοι και σύντροφοι, καλησπέρα!

Η σημερινή μας συνάντηση είναι μια στιγμή αλληλεγγύης. Μια στιγμή συνάντησης των απέξω με τους απομέσα. Μια στιγμή συντονισμού μα, όταν ενεργοποιούνται οι απέξω και γίνονται ενεργοί οι απομέσα, κομμάτια όλοι του ίδιου κινήματος.

Η αλληλεγγύη είναι η συνθήκη που καταλύει τα τείχη. Κι αν έχουμε σήμερα τείχη… Τείχη της φυλακής, τείχη της εξορίας, τείχη περιοριστικών όρων. Ο καπιταλισμός ξέρει να υψώνει τείχη εγκλεισμού και απομόνωσης των πολιτικών του αντιπάλων. Όπως ξέρει να υψώνει τείχη αλλοτρίωσης και απομόνωσης μέσα στην κοινωνία, να κατακερματίζει τις κοινωνικές αντιστάσεις.

Εμείς οφείλουμε να γκρεμίζουμε τείχη. Κάθε είδους.

Η αλληλεγγύη είναι η συνθήκη που καταλύει τείχη. Όμως για να λειτουργεί με όλο το νόημα και τον δυναμισμό της, προϋποθέτει την ενότητα, το άνοιγμα δρόμων ανάμεσα σε κάθε συλλογικότητα, σε κάθε τάση και έκφραση του κινήματος.

Ενότητα δεν θα πει ταυτοποίηση. Καθένας έχει την ιδιαίτερη πολιτικοϊδεολογική του ταυτότητα, τη διεκδικεί και την υπερασπίζει – έτσι πρέπει – κι αυτό δεν είναι αδυναμία του κινήματος, είναι η δύναμη, το εύρος κι ο πλούτος του.

Ενότητα θα πει να πολεμάμε στον κοινό αγώνα, με κοινή στόχευση να αποσπάσουμε πόντο τον πόντο, ανάσα την ανάσα τη ζωή και την ελευθερία που μας κλέβουν, να υψώνουμε κοινά αναχώματα αντίστασης, να ετοιμάζουμε κοινές και συντονισμένες μικρές αντεπιθέσεις, προετοιμασία για τις μεγάλες και τις μεγαλύτερες…

Σήμερα δεν είναι μαζί μας η Αθηνά. Είναι πολύς καιρός που δεν κατεβαίνει τα σκαλιά της φυλακής μαζί με τους άλλους γονείς των πολιτικών κρατουμένων για το λειψό επισκεπτήριο.

Φρόντισαν όμως οι γονείς να μας φέρουν τη φωνή της. Μας συγκίνησε ο λόγος της, η τρυφερή και παρατηρητική της ματιά, η αισθαντική καρδιά, η βαθιά αγάπη που καθοδηγεί κάθε άνθρωπο που αξίζει να λέγεται άνθρωπος, αυτό το μεγάλο συναίσθημα που αναδίνεται από κάθε σελίδα του «Γέλιου του νερού».

Για τη λογοτεχνική αξία αυτού του βιβλίου θα μιλήσουν σήμερα άλλοι πιο αρμόδιοι από μένα. Εγώ θα πω μόνο ότι «το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό και πιο μεγάλο είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει».

Την Αθηνά την εξόρισαν στο νησί της Σαλαμίνας, μια πρακτική της εξουσίας που φέρνει στο νου άλλες εποχές, όταν οξυνόταν ο κοινωνικός πόλεμος και το καθεστώς εξάλειφε τους διαχωρισμούς ανάμεσα σε εμπόλεμους και αμάχους.

Έμελε σε μια «αριστερή» κυβέρνηση να συνεχίζει αυτή την άγρια τακτική της εξουσίας. Δεν είναι ανεξήγητο. Γιατί μπορεί αυτή η τακτική να έρχεται από το παρελθόν αλλά αφορά το μέλλον που μας προετοιμάζουν. Το ζοφερό μέλλον μιας νεοαποικίας θα περιλαμβάνει πολλή καταστολή.

Είναι στο χέρι μας να μετατρέψουμε αυτά τα όνειρα των ισχυρών σε εφιάλτες για αυτούς και το προσωπικό τους.

Είναι στο χέρι μας να αντιτάξουμε την ενότητα, τον αγώνα, την αλληλεγγύη, τα δικά μας όνειρα. Και να παλέψουμε για να λάβουνε επιτέλους εκδίκηση.

Γεια σας!|

Στάλθηκε στην mpalothia

https://mpalothia.wordpress.com/2015/10/25/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%86%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CF%83/

φυλακές

Καυτό και αποτρόπαιο καλοκαίρι στις φυλακές : έξι άνθρωποι έχουν αυτοκτονήσει! Estate rovente e atroce nelle carceri: sei persone suicidate!

Πολύ ζεστό καλοκαίρι. Στις φυλακές έγινε καυτό. Σαράντα χρόνια πριν το καλοκαίρι στις φυλακές χαρακτηρίζονταν από πολύ σκληρούς αγώνες διαμαρτυρίας ενάντια στην απαίσια κατάληξη της προσπάθειας μεταρρύθμισης στις ιταλικές φυλακές που ήταν ακόμη σταματημένες στους φασιστικούς κανονισμούς και που είχε παράξει τον νόμο 354 της 26.07.1975 (βλέπε προηγούμενο Post εδώ qui), μια σειρά κανονισμών που δεν συγκέντρωναν ούτε στο ελάχιστο τις προτάσεις του κινήματος των κρατουμένων.

carcerΣήμερα στις ιταλικές φυλακές το καλοκαίρι χαρακτηρίζεται από μιαν έκρηξη αυτοκτονιών: sei, έξι κρατούμενοι αφαίρεσαν την ζωή τους μέσα σε έναν μήνα σε άλλες τόσες ιταλικές φυλακές. Regina Coeli (Roma), Terni, Teramo, Pisa, Alba και Carinola (Caserta). Στις 30 ιουλίου, στριμωγμένοι στις ιταλικές φυλακές, προέκυπταν 52.144 εκ των οποίων 2.122 γυναίκες (την προηγούμενη χρονιά ήταν 54.414); πάνω από 8.000 περιμένουν να κριθούν; το μεγαλύτερο μέρος του εγκλεισμένου πληθυσμού είναι μέσα για αδικήματα ενάντια στην περιουσία (30.042). Στις 31 ιουλίου 2015, κρατούμενοι/και με εναλλακτικά μέτρα (δηλαδή εξωτερικός ποινικός έλεγχος) αριθμούνταν  33.309 (το 2014 ήταν 32.206), μια αστεία αύξηση παρά το ότι το υπουργείο και όλο το staff του Υπουργείου δικαιοσύνης δηλώνει πως θέλει να αυξήσει τα εναλλακτικά μέτρα μειώνοντας τις παρουσίες στην φυλακή.  Λίγες είναι οι δοκιμαστικές αναθέσεις κοινωνικής εργασίας 12.793; ελάχιστες ημιελευθερίας 723; μόνο 9.936 οι κρατήσεις κατ’ οίκον; 5.990 οι εργασίες δημόσιας χρησιμότητας; 3.673 δοκιμαστικής επιτήρησης, ελευθερίας; 189 σε ελεγχόμενη ελευθερία και πέντε σε κατάσταση ημικράτησης.

Παρά την μείωση παρουσιών η φυλακή συνεχίζει να σκοτώνει.  Ο λεγόμενος »υπερπληθυσμός» ελαφρύνθηκε, μετά τον καλλωπισμό που επέβαλε το ευρωπαϊκό Δικαστήριο, όμως δεν άλλαξαν οι συνθήκες εκμηδενισμού και καταστροφής της προσωπικότητας των έγκλειστων προσώπων.

Γιατί αυτοκτονούν στην φυλακή? Η αυτοκτονία είναι το μοναδικό πράγμα που μπορείς να κάνεις στην φυλακή δίχως να χρειάζεται να συμπληρώσεις την αιώνια  “ερωτησούλα”. Μόνον ένα άλλο πράγμα μπορείς να κάνεις δίχως να ζητήσεις άδεια, και είναι  η απόδραση. 

Όμως οι αποδράσεις μειώνονται και αυξάνονται οι αυτοκτονίες.  Οι δυο έξοδοι δίχως άδεια είναι, μεταξύ τους, αντιθέτως αναλογικές: εάν αυξάνονται οι αυτοκτονίες, μειώνονται οι αποδράσεις, εάν αυξάνονται οι αποδράσεις μειώνονται οι αυτοκτονίες. Στα χρόνια Εβδομήντα αποδράσεις μετρούσαμε διάφορες εκατοντάδες τον χρόνο και αρκετές εξεγέρσεις και οι αυτοκτονίες δεν ξεπερνούσαν την δεκάδα. Σήμερα οι αυτοκτονίες ξεπερνούν την εξηντάδα και οι αποδράσεις μειώθηκαν σε μια πενηντάδα, εξεγέρσεις: καμία

Εάν κυλήσεις το σκαμνί, εάν αυτοκτονήσεις, διαγράφεις μονομιάς όλες τις ασχήμιες και τις ταλαιπωρίες, εξαλείφεις το αποκρουστικό σημάδι που ο νόμος σου έχει τυπώσει στο μέτωπο. Είναι η κούραση να αγωνίζεσαι ενάντια στους ανεμόμυλους, έτσι κι αλλιώς κανείς δεν ακούει τα παράπονά σου και τις αιτιάσεις σου. Έτσι σκέφτεται αυτός που διανοείται την αυτοκτονία.

Εάν αντιθέτως καταβάλεις την προσπάθεια να παραμείνεις στην ζωή, και πόση δύναμη χρειάζεται!, γίνεσαι ένα αποτέλεσμα για εκείνους που διοικούν: ένας που δεν αυτοκτόνησε! Εκείνοι που παράγουν λέξεις και νούμερα άχρηστα στις εφημερίδες και την Tv δεν θα έπρεπε να εκπλήσσονται όταν κάποιος στην φυλακή αυτοκτονεί, θα έπρεπε να αναρωτιούνται πως τα καταφέρνουν οι υπόλοιποι να μην-αυτοκτονήσουν.

Όταν ένας κρατούμενος βλέπει έναν σύντροφο στον εγκλεισμό να αυτοκτονεί, η πρώτη ερώτηση που κάνει στον εαυτό του είναι, γιατί όχι εγώ? Εάν παραμείνεις στην ζωή, σχεδόν νιώθεις ένοχος που επιβίωσες. Σαι η παραμονή σου στην ζωή να δικαιολογεί κατά κάποιον τρόπο αυτό το όνειδος της φυλακής.

Ο θάνατος έχει μπει έντονα στην φυλακή από τότε που η φυλακή ειρήνευσε: γύρω στους 200 νεκρούς τον χρόνο εκ των οποίων 50-60 λόγω αυτοκτονίας. Η λεγόμενη  βίαιη φυλακή, εκείνη των εξεγέρσεων δεν κατέγραφε μια σφαγή των διαστάσεων της ειρηνευμένης φυλακής.

Την δεκαετία 1960-69, με μια μέση παρουσία  32.754 κρατουμένων, οι αυτοκτονίες υπήρξαν 100 και οι απόπειρες  302, ίσες με ποσοστό 3,01 και 9,24 επί 10.000 παρουσιών. Τα τελευταία 9 χρόνια το ποσοστό αυτοκτονιών υπήρξε της τάξης του 10,3 και οι απόπειρες  142,94  επί 10.000 παρουσιών.  Σαράντα χρόνια πριν οι φυλακισμένοι σκοτώνονταν με μια συχνότητα 6 φορές μεγαλύτερη σε σχέση με τον ελεύθερο πληθυσμό, σήμερα η συχνότητα είναι 20 φορές μεγαλύτερη.

Είναι επείγον να ξαναπιάσουμε στην άγρια κριτική στην φυλακή, στα Cie, στον ψυχιατρικό έλεγχο.  Είναι απαραίτητο να συνοδεύσουμε τους καθημερινούς αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση, για τις καταλήψεις σπιτιών και δημόσιων χώρων, για να υπερασπιστούμε τις περιοχές μας από την αμείλικτη ερήμωση, από την κερδοσκοπία στους δημόσιους χώρους, κλπ., κλπ., με έναν καθημερινό αγώνα ενάντια στην φυλακή. Υποστηρίζουμε τους ανθρώπους υπό καθεστώς κράτησης με όλα τα μέσα και με το μέγιστο των δυνάμεών μας, όταν σηκώνουν το κεφάλι και αρχίζουν ξανά τις διαμαρτυρίες (όπως έγινε τις προηγούμενες ημέρες στην φυλακή Santa Maria Maggiore στην Venezia)

Ονομάζουμε κομουνισμό την κοινωνία δίχως φυλακές!!!

Tελευταία ενημέρωση: lη σφαγή δεν έχει τέλος. Μόλις τέλειωσα να γράφω αυτό το post, η φυλακή σκότωσε ξανά.

Gela (Cl): κρατούμενος  30 χρόνων κρεμάστηκε. Από την αρχή του χρόνου 31 αυτοκτονίες μες το κελί, σε αύξηση οι περιπτώσεις μεταξύ των νέων και των ξένων. 

Να σταματήσουμε αυτή την σφαγή. Να αδειάσουμε τις φυλακές

Estate rovente e atroce nelle carceri: sei persone suicidate!

carcere · φυλακές

ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΝΩΝ. ΚΑΙ ΖΗΤΗΜΑ ΔΙΚΟ ΣΟΥ.

από Σωτήρης Μάρτιος 3, 2015, 4:33 μμ.,

Να δηλώσουμε εξ αρχής πως ως ιστορικός και υπεύθυνος του Homo-Naturalis.gr καθώς και οι συνεργάτες του ιστορικού σάιτ, συμπαραστεκόμαστε ασυζητητί και με όλη μας την ψυχή στον αγώνα που ξεκίνησαν οι απεργοί πείνας πολιτικοί κρατούμενοι στις ελληνικές φυλακές Δημήτρης Κουφοντίνας, Κώστας Γουρνάς, Νίκος Μαζιώτης, Γεράσιμος Τσάκαλος, Χρήστος Τσάκαλος και Γιώργος Πολύδωρας.

Να δηλώσω εξ αρχής πως ως ιστορικός και υπεύθυνος του  Homo-Naturalis.gr καθώς και οι συνεργάτες  του ιστορικού σάιτ, συμπαραστεκόμαστε ασυζητητί και με όλη μας την ψυχή  στον αγώνα που ξεκίνησαν οι απεργοί πείνας πολιτικοί κρατούμενοι στις ελληνικές φυλακές Δημήτρης Κουφοντίνας, Κώστας Γουρνάς, Νίκος Μαζιώτης, Γεράσιμος Τσάκαλος, Χρήστος Τσάκαλος και Γιώργος Πολύδωρας.

Δεν υπήρξα (από καθαρή σύμπτωση στην αρχή και συνειδητά αργότερα) «Αντάρτης Πόλεων». Είχα όμως την εξαιρετική τύχη και ως πολίτης και ως ιστορικός, να γνωρίσω και να διατηρήσω πολύχρονη προσωπική σχέση με  κάποια από τα μέλη της  παλιάς γενιάς των  Ανταρτών Πόλεων.  ΄Οπως έχουμε ξαναγράψει εδώ, όταν «φτάσει  το πλήρωμα του χρόνου», θα δημοσιευτούν  πολλές και σημαντικές μαρτυρίες-απομνημονεύματα της δράσης  εκείνων των αγωνιστών, που μας  εμπιστεύτηκαν τις διηγήσεις τους,  ως αξιόλογο και απαραίτητο περιεχόμενο της ιστορίας της σύγχρονης Ελλάδας.

 Με τα μέλη των νέων οργανώσεων της ΄Ενοπλης Λαϊκής Πάλης, δεν έτυχε να έχω προσωπική γνωριμία. Τα γνωρίζω μόνο μέσα από τη δράση και τα κείμενά τους που,  εκτός των άλλων, είμαι, ως εκ της ιδιότητάς μου, υποχρεωμένος να παρακαλουθώ.   Με την ευκαιρία, όμως,   της έναρξης σήμερα της απεργίας πείνας των  παραπάνω πολτικών κρατουμένων, από την δική μου εμπειρία και εκτίμηση, θα καταθέσω  μια ιστορική κρίση για την ποιότητα του χαρακτήρα και την αγωνιστικότητα τέτοιων ανθρώπων.

Οι «Αντάρτες Πόλεων δεν είναι καμωμένοι  από την κοινή στόφα που συναντάς στο «μέσο», σημερινό  άνθρωπο. Ανεξάρτητα από το αν συμφωνείς ή όχι με την ιδεολογία τους, οφείλεις να παραδεχτείς πως τους περισσότερους απ΄αυτούς διακρίνει μια αναμφισβήτητη ανυστεροβουλία, ειλικρίνεια προθέσεων και φυσικά  ιδεολογική υποδομή και φόρτιση σε ό,τι κάνουν. Τέτοια άτομα δεν επιλέγουν συνήθως το δρόμο του ένοπλου αγώνα… χάριν γούστου. Κανείς δεν αφήνει εύκολα τη βόλεψή του, τον «καναπέ» του, τις μικρές και τις μεγάλες  απολαύσεις-προσφορές της ζωής, για να «βάλει το κεφάλι του στον τορβά». Και μάλιστα χωρίς προσωπικό «διάφορο» Δεν είναι ούτε εύκολες, ούτε συγκεχυμένες και  επιπόλαιες τέτοιες επιλογές. Αλλιώς, θα τις έκανε ο καθένας.

 Οι φορείς της ιδεολογίας της ΄Ενοπλης Λαϊκής Πάλης, είτε επειδή  έχουν οι ίδιοι  βιώσει ακραίες συμπεριφορές πίεσης  του Συστήματος, είτε από ελεύθερη συνειδητοποίηση (συνεπικουρούμενη και από έναν ιδιαίτερο , γονιδιακό, θα λέγαμε, εξοπλισμό-τσαγανό), κατέληξαν στην απόφαση πως θα αλλάξουν τον  «κόσμο» με τον τρόπο που εκείνοι νομίζουν πως θα τα καταφέρουν . Ούτως ή άλλως, πάντως, όσοι πέρασαν τις «γραμμές», ούτε τυχαίους μπορείς να τους πεις, ούτε παράφρονες. Και είναι σίγουρα αλλιώτικοι άνθρωποι.

΄Οσοι, λοιπόν (κυρίως κουφιοκέφαλοι) με την έναρξη αυτής της απεργίας πείνας των πολιτκών κρατουμένων, θα σπεύσουν από την άνεση και την ασφάλεια της «πολυθρόνας» τους να κάνουν την κριτική τους για τους απεργούς και να πουν το «κοντό και το μακρύ» τους, ας λάβουν υπόψη τους πως, αν μη τί άλλο, «δεν δικαούνται δια  να ομιλούν»  και να κρίνουν εκ του ασφαλούς. Δεν έχει ο λόγος και η κριτική  τους κανένα  νόημα και καμιά αξία. Αν μπορούν να το καταλάβουν, έχει καλώς, αν όχι, μόνο οι ίδιοι χάνουν.

 Καλούμε όλους τους  συνειδητοποιημένους  πολίτες να μην  επιτρέψουν με την αδράνεια, την αδιαφορία ή την αντιπαλότητά τους, να απολεστεί αυτός ο αγώνας. Είναι υπόθεση όλων μας να έχει αποτελεσματική έκβαση ο αγώνας κι αυτών των απεργών πείνας. Για την αξιοπρέπεια ,την αλληλεγγύη, τον ανθρωπισμό μας.

Να προσέξουμε όλοι.  Να επαναφορτίσουμε  την αδειανή μπαταρία των ιδεολογικών ανακλαστικών μας. Να δηλώσουμε «παρόντες». Ας αφήσουμε μόνο του το Σύστημα ( «αριστεροί «, λέει, τούτη τη φορά γρασσάρουν τη μηχανή του !) να απολογηθει για την απουσία του, την αδιαφορία  και την εκδικητικότητά τους.

Ας  διαλέξουμε πλευρά.

carcere · φυλακές

Ενημέρωση από την παρέμβαση της 15ης Φλεβάρη στο κολαστήριο της Αμυγδαλέζας.

Παρέμβαση περίπου 100 συντροφισσών και συντρόφων πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Κυριακής 15.2.2015, στο κολαστήριο της Αμυγδαλέζας όπου οι μετανάστες έχουν εξεγερθεί μετά την αυτοκτονία του αφγανού Μοχάμεντ Ναντίμ.

Οι εξεγερμένοι μετανάστες φωνάζανε συνθήματα(σε αγγλικά και ελληνικά), είχαν ανέβει στις οροφές των κοντέινερς και δημιουργούσαν ένα κλίμα οργής  και γιορτής.
Οι αλληλέγγυοι-ες  φτάσαν ως την εξωτερική περίφραξη του κολαστηρίου φωνάζοντας συνθήματα (σε αγγλικά, γαλλικά και ελληνικά) για περίπου 45 λεπτά.
Οι ανθρωποφύλακες ήταν μαζεμένοι κατά βάση στην είσοδο του στρατοπέδου εμφανώς αμήχανοι.Ήρθαν και 4 μηχανές ΔΙΑΣ καθώς και κατά την αποχώρηση των αλληλέγγυων εμφανίστηκαν 8 μηχανές ΔΕΛΤΑ.
Παρά τα τρία συρμάτινα τείχη που υψώνονταν μπροστά μας, οι φωνές και τα βλέμματά μας συναντήθηκαν…
Μέχρι το γκρέμισμα των φυλακών κάθε είδους.
Η φωνή των αοράτων είναι η εξέγερση.Οι μόνοι που θα κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι οι ίδιοι οι μετανάστες.

αναδημοσίευση από στ:οργή
φυλακές · ένοπλη πάλη

στον Antonio Lo Muscio

Ad Antonio Lo Muscio
1 luglio 2009baruda
στον Antonio Lo Muscio

ANTONIO LO MUSCIO
– γεννήθηκε στην Trinitapoli (FG) στις 28 μαρτίου 1949
– δεν απαντά στην κλήση του για την στρατιωτική θητεία κι έτσι συλλαμβάνεται το 1970 για να παραμείνει στην φυλακή για 2 χρόνια
– επιστρέφει στην φυλακή αρκετές φορές
– το 1975 εργάζεται για κάποιο διάστημα στην Fargas di Novate στο Μιλάνο
– στρατεύεται στους Nuclei Armati Proletari
– σκοτώνεται από τους καραμπινιέρους στην Ρώμη, την 1η ιουλίου 1977

γράμματα του Antonio Lo Muscio

– “Lettera ad un amico”, carcere di Procida, 5 Marzo 1974, από την φυλακή ‘γράμμα σε έναν φίλο’

αγαπητέ σύντροφε ελπίζω πολύ να είσαι καλά. όταν βγω, εκτός από το να εργαστώ κανονικά, θα προσπαθήσω να κάνω κάποια πολιτική δουλειά με την βοήθεια, εάν είναι δυνατό, από τα ίδια άτομα που χθές όπως εγώ ζούσαν έξω από την πραγματικότητα. σε ένα κόσμο διαφορετικό από τον πραγματικό όπου το χρήμα γίνεται η μοναδική διέξοδος, έτσι όπως μας δίδαξαν οι αστοί, η οποία με τα χρήματα φτιάχνει και χαλά σύμφωνα με τα κέφια της. πρέπει να κάνουμε κατανοητό σε αυτούς έτσι όπως το κατάλαβα εγώ πως αυτός που έχει την εξουσία να φτιάχνει και να καταστρέφει αναλόγως της αρεσκείας του είναι μόνο ένας, ο λαός. και είναι αυτή η πραγματική δύναμη που φέρνει την αλλαγή στον κόσμο, και όχι το χρήμα. όλες τις ικανοποιήσεις θα μπορέσουμε να τις πάρουμε όταν θα νικήσουμε τους βρωμερούς καπιταλιστές και όλες τις αντιδραστικές δυνάμεις που υπάρχουν. μόνο όταν αυτό θα είναι πραγματοποιήσιμο όλοι οι άνθρωποι θα μπορούν να θεωρούνται άνθρωποι, σήμερα βρισκόμαστε σε μεταβατική οδό, δηλαδή άνθρωποι γινόμαστε μονάχα τώρα.

– “Lettera ad un amico”, carcere di Perugia, 5 Gennaio 1975, από την φυλακή, ‘γράμμα σε έναν φίλο’

Antonio Lo Muscio, appena giustiziato, μόλις εκτελεσμένος

– “Lettera ad un amico”, carcere di Perugia, 5 Gennaio 1975, από την φυλακή, ‘γράμμα σε έναν φίλο’

Antonio Lo Muscio, appena giustiziato, μόλις εκτελεσμένος

Antonio Lo Muscio, appena giustiziato

αγαπητέ σύντροφε, όπως ξέρεις δεν θα αργίσω να βρίσκομαι έξω, ακριβώς σε 18 ημέρες. γι αυτό είμαι πολύ ευχαριστημένος, για το γεγονός πως βγαίνοντας θα μπορέσω πραγματικά να αφοσιωθώ στον πολιτικό αγώνα και με αυτό τον τρόπο θα δώσω νόημα στην ίδια μου την ζωή. λέω αυτό σε σχέση με αυτό που ήμουν πριν, πριν δηλαδή μπω στην φυλακή. είμαι της άποψης, πως εάν ο χρόνος της κράτησης χρησιμοποιηθεί σωστά, τουλάχιστον μια φορά, όλοι, δίχως να αποκλείουμε κανέναν, πρέπει να έρθετε στην φυλακή να δείτε από κοντά εκείνο που είναι στην πραγματικότητα ο θεσμός του εγκλεισμού και η βία του.

Μαρτυρίες στο Σχέδιο Μνήμης

– Silvana Innocenzi, Testimonianza al Progetto Memoria, Firenze 1995

“ένα έξυπνο αγόρι, ντροπαλό και ευαίσθητο. με ένα αυθόρμητο χαμόγελο, γεμάτο τρυφερότητα και ενθουσιασμό για την ζωή. έτσι το μυαλό μου θυμάται την πρώτη μου συνάντηση με τον Antonio. μου έκανε εντύπωση η διαθεσιμότητα και η γεναιοδωρία που είχε για τους άλλους, η δυνατότητά του να ακούει.
όμορφος, έλεγαν οι συντρόφισσες που τον συναντούσαν ή είχαν την ευακιρία να τον γνωρίσουν στο πολιτικό του πάθος. εγώ ήμουν γοητευμένοι από τον χαρακτήρα του, από τον εσωτερικό του κόσμο. […]

ήρθε η κλήση για τον στρατό και τον κάλεσαν στο Como ακριβώς τη στιγμή που είχε γεννηθεί μια δυνατή ιστορία αγάπης. η κοπέλα έμεινε έγκυος ( ένα παιδάκι που στη συνέχεια δεν θα γεννηθεί εξ αιτίας μιας αυθόρμητης έκτρωσης )… και αυτός έρχεται κοντά της … η κλασική απόδραση.
τον βρίσκουν στο σπίτι και τον συλλαμβάνουν. γεννιέται μια συμπλοκή…τον δικάζουν και καταδικάζουν κλείνοντάς τον στη φυλακή του Forte Boccea και στη συνέχεια στην Gaeta. είναι η αρχή της επαφής του με την φυλακή, η επίπτωση που έχει επάνω του.

ο πατέρας γραμμένος στο ΚΚ συζητούσε συχνά μαζί του. συζητήσεις ξαναμμένες στις οποίες ο Antonio, με το πολιτικό πάθος που είχε ωριμάσει μέσα του κατήγγειλε στον πατέρα του την ρεφορμιστική και ρεβιζιονιστική πολιτική του ΚΚΙ. εκείνα τα χρόνια αυτός ιδεολογικά βρισκόταν κοντύτερα στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά. από παιδί ήταν σε συνεχή έρευνα ενός κόσμου διαφορετικού, δικαιότερου, με λιγότερες κοινωνικές διαφοροποιήσεις, με λιγότερη εκμετάλλευση και λιγότερη περιθωριοποίηση.

το πρώτο του βλέμμα διασταυρώθηκε με το δικό μου πίσω ένα πάγκο σε μια αίθουσα συναντήσεων της φυλακής της Perugia. είχε καταλήξει εκεί, ύστερα από την στρατιωτική κράτηση, για ένα αδίκημα κλοπής.
στην Perugia μαζί με άλλους συντρόφους είχε δώσει ζωή στην κολλεκτίβα των Κόκκινων Πανθήρων, σε συνέχεια του κινήματος των αμερικανικών Black Panthers. […]

9788882924300p

οι συναντήσεις μας, ήταν στιγμές έντονες συζητήσεων και ανταλλαγής, επικοινωνίας ανάμεσα σε διαφορετικές πραγματικότητες. εγώ που ασχολούμουν με το κίνημα απελευθέρωσης των γυναικών κι αυτός που μου μιλούσε για την παράλογη ζωή του καταναγκασμού. για τις ζωές και αυτά που υποφέρουν οι έγκλειστοι στο εσωτερικό των τοίχων της φυλακής. για την χρήση κρεβατιών-κλουβιών και για τα δικαστικά ψυχιατρεία για άτομα που δεν προσαρμόζονταν στη ζωή της φυλακής, στους κανονισμούς της.

ήταν ευτυχισμένος όταν μπορούσε να μου μεταφέρει μια εσωτερική τους κατάκτηση, είτε επρόκειτο για χώρους εσωτερικής κοινονικότητας, για καλύτερες συνθήκες εργασίας ή για την δυνατότητα να δέχονται βιβλία ή άλλο γραπτό υλικό δίχως λογοκρισίες.
ήταν ευτυχισμένος διότι κατόρθωναν αλλαγές και αντιλαμβάνονταν ότι ήταν δυνατό μέσα σε έναν θεσμό τόσο ολοκληρωτικό, όπως ήταν η φυλακή.
μου χάρισε το βιβλίο ‘με αίμα στα μάτια’ του Jackson. “διάβασέ το, μου είπε, πες μου την γνώμη σου, σύμφωνα με εμένα είναι εξαιρετικό”.
το διάβασα και κατάλαβα πως εκί μέσα έβρισκε τα δυνατότερα συναισθήματά του : θυμό, μίσος, αγάπη. δεν αγαπούσε το υποπρολεταριάτο του Marx, αγαπούσε το προλεταριάτο του Fanon.

εν τω μεταξύ οι εξεγέρσεις στις φυλακές αυξάνονταν και εκείνη στη φυλακή της Alessandria συζητήθηκε περισσότερο από όλες. υπήρξαν νεκροί ανάμεσα στο προσωπικό που είχε απαγχθεί.
κάποιοι κρατούμενοι της εξέγερσης κατέληξαν και στην Perugia κι έτσι ξεκίνησε κι εκεί μια δραστική εκστρατεία αντιπληροφόρησης περί του τι πραγματικά είχε συμβεί στη διάρκεια της απαγωγής των ομήρων,
να ονειρεύεσαι, να πραγματοποιείς μια απόδραση είναι η πιο δυνατή και ζωντανή επιθυμία κάθε έγκλειστου για να διαφύγει από μια κατάσταση που, όσο κι αν δύναται να καταστεί υποφερτή, αφαιρεί το σημαντικότερο αγαθό : την ελευθερία του ατόμου.
“Liberare tutti” , ‘να ελευθερώσουμε όλους’ ήταν το πιο ριζωμένο σύνθημα ανάμεσα στους κρατούμενους εκείνων των χρόνων.

1240659796514_f

στον ενστικτώδη θυμό, ατομικό, προσωπικό πολλών κρατουμένων, οι Nuclei Armati Proletari, ένοπλοι προλεταριακοί πυρήνες, έδωσαν συλλογικό και επαναστατικό σχεδιασμό.
ο Antonio βρήκε εκεί τον εαυτό του.

μια μέρα διακριτικά μου έδωσε ένα χαρτάκι δακτυλογραφημένο, ήθελε να μάθει την γνώμη μου. ήταν προβληματισμοί γύρω από τον ένοπλο αγώνα, στην δυνατότητα και την ανάγκη του. δεν κατάφερα να του απαντήσω αμέσως, ήμουν μοναχά συνειδητοποιημένη πως εκεί, στην φυλακή περισσότερο από παντού, οι διαμεσολαβήσεις δεν ήταν δυνατές.

βγήκε το 1974. πήρα λίγες μέρες άδεια από την δουλειά μου και τον περίμενα στην έξοδο. ξαφνιάστηκε. είχε τα μαλλιά του μακριά, γένεια και ένα μακρύ πανωφόρι που του έδιναν μια όψη ιδιαίτερη, μεταξύ του αυθεντικού και του demodé. […] ήταν πανέμορφες στιγμές. και μόνο σήμερα που έζησα κι εγώ την εμπειρία της φυλακής μπορώ να μπορώ να συλλάβω τις ιδιαίτερες αποχρώσεις της.

έψαξε τους συντρόφους που εγνώριζε, τους φίλους που είχε να δει από καιρό. κάποιοι δούλευαν σε εργοστάσιο και τον κάλεσαν στις συναντήσεις τους. εγώ στην Ρώμη, αυτός στο Μιλάνο, συνεχίσαμε όμως να βλεπόμαστε σχεδόν κάθε 15 μέρες.
την φυλακή όμως δεν την είχε ξεχάσει, πάνω απ’ όλα δεν είχε ξεχάσει τα πρόσωπα που είχε αφήσει και που ήθελε να βοηθήσει από εκείνα τα μέρη της μη ζωής. συνεχίσαμε να πηγαίνουμε στις επισκέψεις και να ακολουθούμε κάποιος συντρόφους στις πιο άμεσες ανάγκες τους.
Intanto nel suo cuore c’era la speranza di entrare in contatto con i compagni dei NAP che iniziavano a fare le loro prime azioni.

όμως το αποφασιστικό πέρασμα στην ένοπλη πάλη έγινε όταν η αστυνομία σκότωσε στην Ρώμη, στην είσοδο του σπιτιού της, την σύντροφο Anna Maria Mantini (αυτό το blog έχει αφιερώσει σελίδα και σε αυτήν). την είχε γνωρίσει, την εκτιμούσε πολύ. μιλήσαμε πολύ γι αυτόν της τον θάνατο. δεν χρειάστηκε πολύ για να καταλάβω πως θα είχε συνεχίσει τον αγώνα της. […] η επιλογή μου δεν άργησε να έλθει.

το να ζω μαζί του κάποια περίοδο του αγώνα μου με τους NAP υπήρξε πλούτος τεράστιος. ήταν η πρώτη φορά που μοιραζόμασταν πολλά πράγματα, από την καθημερινότητα μέχρι το μεγάλο όνειρο ενός κόσμου διαφορετικού. δεν υπήρξε ποτέ ανάμεσά μας μια μεγάλη διαφοροποίηση ρόλων, εναλλασσόμασταν σε πολλά πράγματα; εκείνο που σχεδόν μισούσε ήταν να κάνει αγορές, ακόμη και όταν του χρειάζονταν. δεν ζούσε την επιλογή του χωρισμένη από τις άλλες διαστάσεις της ζωής. η σύλληψή του για το αντάρτικο συμφιλιώνονταν με όλα : δράσεις, αγάπη, οικογένεια και παιδιά. όλα ήταν ένα μοναδικό μεγάλο κόκκινο νήμα.

ταξιδεύαμε πάντα πολύ ενωμένοι, τόσο που γίναμε δέκτες συμπαθητικής ειρωνίας από τους άλλους συντρόφους.
η τελευταία εικόνα που του έχω ζωντανού είναι εκείνη του χωρισμού στον σταθμό Termini. εγώ έφευγα για Torino, για να συναντήσω κάποιους συντρόφους, και αυτός με είχε συνοδέψει. δεν ήθελε να με αφήσει να φύγω, όμως εγώ επέμενα. στράφηκα πολλές φορές να τον κοιτάξω να φεύγει και δώσαμε όρκο πως στην επιστροφή θα τα είχαμε παρατήσει όλα για να γιορτάσουμε τα γενέθλιά μου.

δεν μπορέσαμε όμως να το κάνουμε. μόλις έφτασα στο Torino με συνέλλαβαν.
έφτανε κοντά μου στην φυλακή με συμπαθητικές κάρτες, σύντομες, γεμάτες συναίσθημα, στοργικές, προσπαθώντας να γεφυρώσει την απόσταση που είχε δημιουργηθεί υλικά ανάμεσά μας.

εν τω μεταξύ οι σύντροφοι συνέχισαν να συλλαμβάνονται, το κυνήγι στον άνθρωπο είχε καταστεί όλο και πιο κυκλωτικό, και η ζωή γι αυτόν και τους άλλους δεν έπρεπε να είναι εύκολη τις τελευταίες περιόδους.

μετά μια μέρα, πρώτη ιουλίου του 1977, το τρομερό νέο που έμαθα από τις συνηθισμένες ειδήσεις στο ραδιόφωνο μέσα στους τοίχους ενός κελιού της Marassi, στην Genova.
σκοτώθηκε σε ένοπλη σύγκρουση με τους καραμπινιέρους στη Ρώμη, piazza san Pietro in Vincoli, κοντά στη σχολή πολιτικών μηχανικών, στα 27 του χρόνια, την ώρα που προσπαθούσε να ξεφύγει από την σύλληψη με άλλες δυο συντρόφισσες.
τον θέρισαν ριπές από αυτόματο και τον εκτέλεσαν στη συνέχεια με μια σφαίρα στον αυχένα από απόσταση λίγων εκατοστών. δεν ήθελαν να τον συλλάβουν, αλλά να τον σκοτώσουν.
δεν ξαναειδωθήκαμε.

από μια μαρτυρία που μάζεψε δημοσιογράφος τη Corriere della Sera που δημοσιεύτηκε στις 2 ιουλίου: “πρώτα πέρασε τρέχοντας εκείνος ο νέος, Lo Muscio, τον ακολουθούσε ένας καραμπινιέρος που έριχνε ριπές με το αυτόματό του. έπεσε ακριβώς λίγα μέτρα από την είσοδο της σχολής, προσπαθώντας να στηριχτεί με τα χέρια του φωνάζοντας από τον πόνο.
ήταν σε αυτό το σημείο που ο καραμπινιέρος, έκανε λίγα βήματα, έριξε μια ακόμα ριπή και ο Lo Muscio κεραυνοβολήθηκε. τα τελευταία χτυπήματα που έριξε ο καραμπινιέρος ήταν με πιστόλι.”

– φίλοι του Antonio, συλλογική μαρτυρία στο Σχέδιο Μνήμης, Roma 1995

“τον Antonio τον γνώρισα στη φυλακή, στους πρώτους αγώνες. έγινε σύντροφος των NAP ακριβώς κάνοντας παρέα μαζί μα. ήταν ο Antonio σύντροφος γενναιόδωρος, πολύ πειθαρχημένος. όταν πλησίασε στην κολλεκτίβα της Perugia θα έβγαινε από εκεί μετά από λίγο. του είπα, εάν θέλεις να γνωρίσεις έναν σύστροφο καταπληκτικό, πήγαινε σε αυτή τη διεύθυνση, και του έδωσα αυτή του di Luca Mantini (έχουμε μιλήσει και γι αυτόν ). βγήκε. και όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ήταν το βράδυ της Piazza Alberti, τη μέρα κατά την οποία ο Luca σκοτώθηκε στην piazza Alberti. φυσικά δεν μπορούσε να το ξέρει και πήγε στο σπίτι του Luca. εκεί βρήκε την Annamaria.

ήρθαν στο σπίτι μου εκείνο το βράδυ μαζί και ήταν η πρώτη φορά που τον είδα. από τότε συναντηθήκαμε πολλές φορές. μαζί μου δεν είχε πολιτική σχέση, ήταν κάτι παράξενο, μια σχέση πολύ ανθρώπινη. ο Antonio ήταν ένας τύπος πρόσχαρος, γιορταστικός. τραγουδούσε. στο αυτοκίνητο τραγουδούσε πάντα. θυμάμαι ένα ταξίδι μαζί του.
θα τον θυμάμαι για όλη μου την ζωή. πήραμε έναν δίσκο, βαρύ σαν ογκόλιθο. και φύγαμε. διασχίζοντας την μισή Ιταλία. και στη διάρκεια του ταξιδιού, κι ας ήταν ψόφιος από την κούραση, τραγουδούσε. […] σταμάτησε το χάραμα σε ένα κατάστημα τροφίμων, αγόρασε λίγα gnocchi πατάτας. μετά, από κάπου αλλού, φρέσκιες ντομάτες. τα μαγειρέψαμε έτσι, στο πόδι. στον έλεγχο των τροφών, στην φυλακή, εν πάση περιπτώσει μου έδωσαν πίσω τον δίσκο με όλα εκείνα τα gnocchi, και μου είπαν να τα βάλω σε ένα πλαστικό δοχείο….θυμάμαι αυτό το επεισόδιο μιλά για το πως ήταν φτιαγμένος ο Antonio: εάν υπήρχε κάτι που έπρεπε να γίνει, αυτός ξεκινούσε στις μία τη νύχτα, διέσχιζε την Ιταλία και το έκανε, με χαρά. ο Antonio ήταν αμέσως διαθέσιμος, πάντα εύθυμος, ήξερε να σε κάνει να νιώθεις αμέσως άνετα.

αγαπητέ σύντροφε, όπως ξέρεις δεν θα αργίσω να βρίσκομαι έξω, ακριβώς σε 18 ημέρες. γι αυτό είμαι πολύ ευχαριστημένος, για το γεγονός πως βγαίνοντας θα μπορέσω πραγματικά να αφοσιωθώ στον πολιτικό αγώνα και με αυτό τον τρόπο θα δώσω νόημα στην ίδια μου την ζωή. λέω αυτό σε σχέση με αυτό που ήμουν πριν, πριν δηλαδή μπω στην φυλακή. είμαι της άποψης, πως εάν ο χρόνος της κράτησης χρησιμοποιηθεί σωστά, τουλάχιστον μια φορά, όλοι, δίχως να αποκλείουμε κανέναν, πρέπει να έρθετε στην φυλακή να δείτε από κοντά εκείνο που είναι στην πραγματικότητα ο θεσμός του εγκλεισμού και η βία του.