σύγχρονη σκέψη · pensiero di oggi

Η Κοινοτοπία Της… Κοινοτοπίας Του Κακού

Δεκ 2, 2013

NEW-NAZI-OIL-TIGHT-for-pop-up-use

Τα ειδεχθέστερα εγκλήματα τα διαπράττουν φυσιολογικοί άνθρωποι” Χάνα Άρεντ

Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του ψεύδους, είναι η τέχνη της ελάχιστης αλήθειας.”Γελωτοποιός

Ψεύδομαι ασύστολα όταν γράφω μια ιστορία μυθοπλασίας. Αλλά αυτό το ξέρει ο αναγνώστης, είναι μία κατά συνθήκη απάτη.

Ο αναγνώστης θέλει να εξαπατηθεί και όσο καλύτερα το κάνεις τόσο περισσότερο το απολαμβάνει.

Είναι κατά κάποιο τρόπο σαν μια σχέση σαδομαζοχιστική -αυτή της τέχνης.

Όπως ο μαζοχιστής θέλει να τον πονέσεις έτσι και ο αναγνώστης θέλει να τον εξαπατήσεις.

Αν τα καταφέρεις καλά θα σε αγαπήσει.67

Η σχέση πολιτικού-πολίτη είναι μόνο σαδιστική.

Ο πολιτικός εξαπατάει και βασανίζει τον πολίτη προσπαθώντας να τον πείσει ότι είναι για το καλό του, ότι πρέπει και να το απολαύσει.

Ο πολίτης είτε υπομένει μέχρι να του βγει η ψυχή είτε αντιδράει (και τότε είναι εχθρός της κοινωνίας και πρέπει να πειθαναγκαστεί -οπισθάγκωνα δεμένος στα μπουντρούμια της ΓΑΔΑ.)

Και τώρα ξεχάστε τελείως τη δεύτερη παράγραφο, περί του σαδισμού των πολιτικών. Είναι λάθος!

Αφού την έγραψα, πριν δύο ή τρεις μέρες, το μυαλό μου κόλλησε. Κάτι δεν μου άρεσε στο συλλογισμό, γι” αυτό και άφησα το κείμενο στην άκρη.

Ο μπλογοτέχνης, όπως κάθε συγγραφέας, όπως κάθε καλλιτέχνης, είναι ένας homme bricoleur.

Είναι ένας άνθρωπος που κάνει bricolage, μερεμέτια, ένας μαστροχαλαστής. Μαζεύει αλλοπρόσαλλα και ετερόκλητα υλικά για τις κατασκευές του: Σύρματα, βίδες, ξύλα, εικόνες, αποφθέγματα, ταινίες.

Αυτά τα αποθηκεύει σε κάποια άκρη του μυαλού του για να τα χρησιμοποιήσει όταν έρθει η στιγμή.

Καθώς, λοιπόν, σήμερα έκανα έναν αφηρημένο περίπατο στο διαδικτυακό δάσος (όπου κρύβονται πολλοί λύκοι και άλλες τόσες, εξίσου επικίνδυνες κοκκινοσκουφίτσες) έπεσα πάνω στον πίνακα του Bunksy, με τον υπέροχο τίτλο: banksy house“The banality of the banality of evil”.

Ο Μπάνκσι βρήκε σε κάποιο παλιατζίδικο της Νέας Υόρκης έναν κοινότοπο πίνακα, ο οποίος κόστιζε γύρω στα δέκα δολάρια (με παζάρια θα τον έπαιρνε και φτηνότερα).

Ο ιδιοφυής καλλιτέχνης (καθόλου μπανάλ σίγουρα) ζωγράφισε πάνω στον πίνακα έναν ναζί που κάθεται και απολαμβάνει τη θέα.

Ο πίνακας βγήκε σε πλειστηριασμό και πουλήθηκε 615.000 δολάρια -τα οποία δόθηκαν σε ένα άσυλο της Νέας Υόρκης με άστεγους ασθενείς του AIDS.

Ο τίτλος μου θύμισε τη Χάνα Άρεντ.

Η “Κοινοτοπία του Κακού” είναι δική της έκφραση-αποκάλυψη. (Και σίγουρα ο Μπάνκσι δεν διάλεξε τυχαία αυτόν τον τίτλο).

Κάποια στιγμή στη ζωή της, η σπουδαία (Εβραία) φιλόσοφος βρέθηκε στο Ισραήλ για να καλύψει δημοσιογραφικά τη δίκη ενός εγκληματία Ναζί, του Άιχμαν. Εκεί αντιλήφθηκε ότι το “Τέρας” ήταν ένας απολύτως φυσιολογικός άνθρωπος, ίσως μάλιστα περισσότερο φυσιολογικός από το μέσο όρο φυσιολογικότητας.

“Η Χάνα Αρεντ παρατηρούσε ότι το αληθινά δαιμονικό πνεύμα μεταξύ των ναζιστών λαοπλάνων ήταν ο Χίμλερ.

Ο Χίμλερ –μολονότι δεν προερχόταν από τους κύκλους των μποέμ όπως ο Γκέμπελςbunksy 3 και χωρίς να είναι ένας διεστραμμένος όπως ο Στράιχερ, ούτε ένας τυχοδιώκτης όπως ο Γκέρινγκ, ούτε και ένας φανατικός όπως ο Χίτλερ ή ένας τρελός όπως ο Ρόζενμπεργκ– «οργάνωσε τις μάζες σε ένα σύστημα ολικής κυριαρχίας», χάρη στην ορθή παραδοχή του ότι στην απόλυτη πλειονότητά τους οι άνθρωποι δεν είναι ούτε βρικόλακες ούτε σαδιστές, αλλά εργαζόμενοι και πατέρες οικογενειών.

Για να διαπραχθούν τερατωδίες δεν χρειάζονται τέρατα και το πρόβλημα το σχετικό με τον Αϊχμαν έγκειτο ακριβώς στο γεγονός ότι δεν ήταν ούτε ένα τέρας ούτε ένας σαδιστής.

Ηταν -αντίθετα- υπερβολικά, τρομερά, τρομακτικά «φυσιολογικός». Ένα ανθρωπάκι σοκαριστικής μετριότητας.”

Πενήντα χρόνια μετά είναι κοινοτοπία να ισχυρίζεσαι ότι το κακό είναι κοινότοπο (όπως τόσο συμβολικά το δείχνει και ο Μπάνκσι με τον πίνακα του).

Γι” αυτο με παραξενεύει το γεγονός ότι πολλοί συμπολίτες μου, σκεπτόμενοι κατά τα άλλα, θεωρούν τον Αδωλέσχι υπουργό υγείας -και τους υπόλοιπους πολιτικούς, διεστραμμένους, ψυχοπαθείς, τέρατα.soldier-yawning-perfect-timing

Αυτό είναι απολύτως λάθος.

Οι πολιτικοί είναι υπερβολικά, τρομερά, τρομακτικά φυσιολογικοί.

Είναι ανθρωπάκια σοκαριστικής μετριότητας, γι” αυτό και είναι ικανοί για τα ειδεχθέστερα εγκλήματα.

Αλλά ακούστε και αυτό (που ίσως να μην σας αρέσει): Οι πολιτικοί είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας -και μας μοιάζουν.

Το ίδιο σοκαριστικά μέτριοι είμαστε και εμείς.

Με παρόμοιο ειδεχθή τρόπο θα συμπεριφερόταν ο καθένας από εμάς (οι περισσότεροι από εμάς), αν ξαφνικά βρισκόταν σε μια θέση εξουσίας και απολάμβανε όλα τα προνόμια αυτής.

Βεβαίως εξαιρώ εσένα, ναι, εσένα, που διαβάζεις αυτό το κείμενο, εσένα, ιδανικέ αναγνώστη και πολίτη. Εσύ θα συνέχιζες να είσαι αλτρουιστής και ιδεολόγος.

Οι υπόλοιποι θα ήμασταν υπέροχα πιόνια, αθύρματα, στο παιχνίδι που μόνο πολιτικό δεν είναι.

Save0005.BMPΠροτού αρχίσετε να με λιθοβολείτε, όπως έκαναν με την Άρεντ όταν κατέδειξε τη φυσιολογικότητα του Άιχμαν, ας σας πω το εξής:

Κατανοώ δεν σημαίνει ότι συγχωρώ.

Οι πολιτικοί είναι άνθρωποι ανάξιοι λόγου.

Όσο πιο ανάξιοι είναι τόσο καλύτερα εξυπηρετούν τα συμφέροντα των δύο μεγάλων εξουσιών.

Γιατί είναι προφανές πλέον, ότι η οικονομική εξουσία και η εξουσία των media είναι αυτές που διαμορφώνουν τον κόσμο, όχι τα αθύρματα που τοποθετούνται επί τούτου στον άμβωνα.

Επιπλέον ο καλύτερος πωλητής (βιβλίων, μνημονίων, εγκλημάτων) είναι αυτός που πιστεύει τα ψέματα του.

Αν σχηματιστεί ένα μικρός θρόμβος αμφιβολίας στο μυαλό του θα βρεθεί σε σύγχυση.

Και αυτό κανένας άνθρωπος δεν θέλει να το πάθει.

Όσο παράξενο κι αν σας φαίνεται και οι πολιτικοί είναι άνθρωποι. Τους γέννησε μια μάνα (ναι, και οι πολιτικοί έχουν μάνες), κάποτε ήταν παιδιά, ίσως να έγραφανSave0006.BMP και ποιήματα στην εφηβεία τους.

Ντοπαρισμένοι πια με την πιο σκληρή πρέζα, την πρέζα της εξουσίας, και για να μη χάσουν τη δόση τους, πιστεύουν ότι το έργο τους είναι θεάρεστο -άλλοτε μεταφορικά και άλλοτε κυριολεκτικά.

Έτσι παραμένουν λογικοί, ενώ διαπράττουν τα ειδεχθέστερα εγκλήματα.

Παραμένουν λογικοί.

Αυτό έχει τεράστια σημασία.

Όταν δίνεις στον πολιτικό το ελαφρυντικό του παραλογισμού ή της ηλιθιότητας, ελαφρύνεις τη θέση του, όπως ακριβώς σε έναν δολοφόνο.

Αυτοί οι εγκληματίες είναι απολύτως σώφρωνες και ως τέτοιοι θα πρέπει να δικαστούν και να καταδικαστούν μια μέρα.

Αλλά για να έρθει αυτή η μέρα θα πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε τον τρομακτικά φυσιολογικό άνθρωπο που κρύβουμε μέσα μας.

Save0001.BMP

(Το κείμενο με πλάγιους χαρακτήρες είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Πολωνού κοινωνιολόγου Ζίγκμουντ Μπάουμαν «A Natural History of Evil» (Yong-June Park, 2011).

Περισσότερα έργα του Bunksy στην ιστοσελίδα του Better out than in

Τα σκίτσα του Ron Cobb προέρχονται από τη συλλογή «Λοιπόν, τι λέγαμε για την οικολογία;», εκδόσεις Απόπειρα,

Η κοινοτοπία της… κοινοτοπίας του κακού

σύγχρονη σκέψη · pensiero di oggi

Κούβα της Μεσογείου ή Μπαγκλαντές της Ευρώπης

από Σ. Κατσαρός 18/03/2015 5:10 μμ.,

Αντιπληροφόρηση Κρατική καταστολή – Κοινωνικός έλεγχος Οικονομία

Η ανθρωπότητα ζει σε ένα εφιαλτικό παραλογισμό. Η πείνα, η φτώχια και εξαθλίωση έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις τη στιγμή που οι παραγωγικές δυνάμεις είναι σε θέση να υπερκαλύψουν τις ανάγκες Η τεχνολογία αντί να είναι ευλογία έχει γίνει κατάρα. Ως πότε;

  Η αντίθεση της αριστεράς στις πολιτικές λιτότητας είναι μια από τις βασικές της αρχές είναι συνέπεια της θέσης ότι σοσιαλισμός είναι η διανομή του πλούτου και όχι της φτώχιας .Αυτό με τη σειρά απορρέει  από τη διαπίστωση ότι από το γεγονός ότι η παραγωγή της εργασίας έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα ώστε να κάνει πραγματικότητα σε μια κατάσταση όπου ο καθένας μπορεί να εργάζεται σύμφωνα με τις ικανότητές του και καθένας να αμείβεται σύμφωνα με τις ανάγκες του. Όλα αυτά όταν καταργηθεί ο καπιταλισμός και επικρατήσει ο σοσιαλισμός  .

Όλα αυτά στη θεωρία . Τι όμως έγινε στη πράξη και κυρίως τι μπορεί να γίνει. Ας ρίξουμε μια ματιά στη ιστορία.

Η Ε.Σ.Σ.Δ  στα πρώτα της βήματα βρέθηκε σ μία κατάσταση χάους ,εμφύλιος πόλεμος και η επέμβαση  της  αντάντ ερήμωσαν τη χώρα που βρέθηκε στο δίλημμα , ή δικτατορία του Λένιν και των κοκκινοφρουρών ή δικτάτορα ή  των Κολτσάκ και Ντείικιν δηλ. του τσάρου.

Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος  με τις καλύτερες προθέσεις .Δεν γνωρίζουμε αν οι προθέσεις του Λένιν όταν τον Απρίλη του 17  έγραφε το Κράτος και η Επανάσταση και Τα Γράμματα από μακριά  ήταν ειλικρινείς ή όχι  .Επίσης το κατά πόσο συνέβαλλε στη δημιουργία του κατοπινού αστυνομικού κράτους  Αυτό είναι ένα ζήτημα που πρέπει να συζητηθεί χωρίς καμιά προκατάληψη , πάντως όχι εδώ και τώρα , γιατί όταν σκέφτεσαι ότι αν ζούσες εκεί τότε θα τελείωνες στη Σιβηρία δεν γίνετε  να μην έχεις προκαταλήψεις. Ίσως θα πρέπει να υποθέσουμε  ότι επικρατούσε ο Μάχνο ,η Κρονστάνδη  ή η  φιλελεύθερη αστική αντιπολίτευση θα αποφευγόταν  η λιτότητα , η φτώχεια και  η εξαθλίωση μέσα σε εκείνη την ερημωμένη χώρα περικυκλωμένη από αδυσώπητους ιμπεριαλιστές φονιάδες ;  Αυτοί που ζητούν να μοιραστεί ο πλούτος ,(ποίος πλούτος) στο »λαό» πρέπει να μας πουν ποιος πλούτος μοιράστηκε την εποχή του πολεμικού κομουνισμού , της Ν.Ε.Π  ή  της βίαιης κολεκτιβοποίησης. Θα μπορούσα να υπενθυμίσω τη Κορέα ,το Βιετναμ ή τη Κούβα, αλλά ας έρθουμε στο εδώ και τώρα.

Είναι γεγονός ότι η χώρα ήδη το 2009 βρέθηκε με έλλειμμα και χρέος που με οικονομικούς όρους  σήμαινε χρεοστάσιο , για γεωπολιτικούς λόγους αλλά και για να μην επεκταθεί η κρίση όχι μόνο στην Ευρώπη οι δανειστές αναγκάστηκαν  να μην  την αφήσουν σε άτακτη χρεοκοπία .Έπρεπε να χρεοκοπήσει  τότε η χώρα ή όχι ; Είναι ένα ζήτημα προς διερεύνηση Για να δοθεί μια απάντηση θα πρέπει να γίνει μια ,σχετικά ,ακριβής ανάλυση των ταξικών και πολιτικών δυνάμεων καθώς της γεωπολιτικής κατάστασης. Προσωπικά, πάντως, εγώ την προτιμούσα και μόνο για το γεγονός ότι θα επιτάχυνε τις εξελίξεις όχι μόνο σε ευρωπαϊκό  ακόμα και σε διεθνές επίπεδο.

Η προσφορά της αυτή στη παγκόσμια επανάσταση βέβαια  θα την πλήρωνε με καταστροφές Αυτές όμως απλά έχουν  ανασταλεί , μάλλον δεν έχουν αποτραπεί οριστικά  Άλλωστε οι  καταστροφές που έχουν γίνει στα έξι χρόνια είναι ,περίπου οι ίδιες μ’ αυτές που θα γίνονταν μέσα σε δέκα μέρες , απλά ψυχολογικά είναι άλλο να αυτοκτονούν δέκα την ημέρα και άλλο τρεις το μήνα  Ωστόσο το κραχ δεν θα το αποφύγει όλοι ποντάρουν στην ανάκαμψη που δεν θα έρθει όχι μόνο για  την ελληνική αλλά και για ολόκληρη τη παγκόσμια οικονομία.

Το έλλειμμα και το χρέος είναι δύο διαφορετικά πράγματα ωστόσο συσχετίζονται .Ας τα πάρουμε ένα χωριστά.

Δεν μπορεί να υπάρξει  κοινωνικό σύστημα χωρίς πίστη σε κάποια αξία, στον ύστερο καπιταλισμό η αξία αυτή  είναι το χρήμα που έχει πάρει θεολογικό κύρος . Η επιγραφή in god  we  trust που φιγουράρει στο δολάριο επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές Χρήμα όμως δεν είναι μόνο τα χαρτονομίσματα ,αλλά  και οι μετοχές κυρίως  τα κρατικά ομόλογα . Η ιερότητα δεν αφορά μόνο το χαρτονόμισμα αλλά όλες τις μορφές χρήματος Η άρνηση πληρωμής του χρέους συνιστά έγκλημα καθοσίωσης που θα πρέπει να τιμωρηθεί σκληρά

Συμφωνώ ότι  θα πρέπει να καταργηθεί μονομερώς το χρέος .Δεν είναι μόνο επαχθές και μη βιώσιμο είναι δόλιο .Για να δουλεύουν οι ευρωπαίοι και γερμανοί, εργάτες  οι τράπεζες τους δάνειζαν χρήματα στη χώρα Αυτό δεν γίνονταν μόνο εδώ αλλά σ’ ολόκληρο τον πλανήτη

Σύμφωνοι. Να αρνηθούμε την πληρωμή του χρέους αλλά να ξέρουμε τι θα επακολουθήσει και να το πούμε καθαρά και ξάστερα. Δεν θα υπάρξει κανένας πλούτος για να μοιραστεί . Αντίθετα το Α.Ε.Π θα συρρικνωθεί .Το πρόβλημα είναι το πώς θα κατανεμηθούν αυτοί μικροί πόροι

Η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι καθαρά πολιτική .Το θεμέλιο που στηρίζεται η πολιτική μετά τη γαλλική επανάσταση είναι η διαχείριση του  προϋπολογισμού   Μέχρι σήμερα η κατανομή γίνονταν με τρόπο όχι μόνο να διατηρηθεί η κοινωνική πυραμίδα  αλλά να υπάρχει στη βάση της ένα πλήθος εξαθλιωμένων  άστεγων και πεινασμένων .Το βασικό χαρακτηριστικό του ,κάθε ,επαναστάτη είναι ,όχι μόνο να προτείνει ,αλλά και να αγωνίζεται με όλα τα μέσα για το δικαίωμα στη ζωή και στην αξιοπρέπεια, στην υγεία και στη παιδεία  των πιο καταπιεσμένων στρωμάτων μέχρι την πλήρη  απελευθέρωσή τους

Νομίζω ότι από την εποχή του Σπάρτακου μέχρι  σήμερα αυτό είναι που  χαρακτηρίζει κάποιον σαν επαναστάτη.

https://athens.indymedia.org/post/1541298/

σύγχρονη σκέψη · pensiero di oggi

Παγιδευμένοι σε μιά Ά-σχετη χώρα

Ένα άθροισμα εγκλωβισμένων εαυτών σε ά-σχετες προσωπικές σχέσεις, δεν μπορεί παρά να συστήνει μια εγκλωβισμένη κοινωνία σε μιαν ά-σχετη σχέση με την Ευρώπη.
Έγραψε ακόμη
Ο Θησέας και ο Μινώταυρος των Βρυξελλών
Επιστροφή από το Μέλλον
Οι Παρθένες του Σόιμπλε
Μιά πεταλούδα, ένας αητός κι ένας ΣΥΡΙΖΑ
Το Σύνδρομο του Μερκέλληνα
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Στηρίζοντας τους διαφημιζόμενους στο ThePressProject στηρίζετε την προσπάθειά μας
Πρόσφατα άρθρα
Ισραήλ: Δεύτερο το κόμμα του Νετανιάχου
DW: «Χρυσή βίζα» για ισχυρά πορτοφόλια
Διαφορετική μορφή ποσοτικής χαλάρωσης
Σάββατο 14 Μαρτίου 2015
Αν όχι εσύ, ποιος;
Πάρε μέρος στο μεγαλύτερο εγχείρημα για ανεξάρτητη δημοσιογραφία. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να βοηθήσεις. Γιατί το δικαίωμα στην ενημέρωση είναι δικαίωμα στη δημοκρατία. Αν δεν το στηρίξεις εσύ ποιος θα το κάνει;
Κι εκεί που θέλαμε να τ’ αλλάξουμε όλα, μάλλον, σκοντάψαμε ξανά στον εαυτό μας. Σαν να ήταν ένα πατάκι, ένα χαλάκι για τα πόδια, παραπεταμένο κάπου στο πάτωμα. Λες και ότι συμβαίνει συχνά-πυκνά στον μικρόκοσμο της προσωπικής μας ζωής, απλώνεται και επηρεάζει ή και επηρεάζεται από ολόκληρη τη νεοελληνική συλλογικότητα, που παριστάνει το «υπερήφανον έθνος».

Σε ένα ιδιόμορφο ασανσέρ, από το ατομικό και στο συλλογικό και ξανά πάλι πίσω, η νεοελληνική ταυτότητα μοιάζει εγκλωβισμένη σε ά-σχετες σχέσεις. Κι οι ομοιότητες ανάμεσα στον ατομικό και στον συλλογικό μας εγκλωβισμό σίγουρα δεν είναι τυχαίες και συμπτωματικές.

Ίσως, ένα άθροισμα εγκλωβισμένων εαυτών σε ά-σχετες προσωπικές σχέσεις, δεν μπορεί παρά να συστήνει μια εγκλωβισμένη κοινωνία σε μιαν ά-σχετη σχέση με την Ευρώπη.

Σαν ένας άνθρωπος παγιδευμένος σε μια σχέση απ’ όπου δεν μπορεί να ξεφύγει. Σε μια σχέση που δεν είναι ούτε στο ελάχιστο πια ευτυχής. Συχνά απογοητευμένος ή σε βαθιά σύγχυση, ανίκανος να εισπράξει την αγάπη και τον σεβασμό που πραγματικά του αξίζει και επιθυμεί.

Δεν το λέει στους άλλους, αλλά τον «καίει» μέσα του: «ε, και τι τώρα; Αυτό ήταν όλο;». Κάποιες φορές το εκμυστηρεύεται στις νύχτες του: «θα είμαι, ρε γαμώτο, πραγματικά ευτυχισμένος ποτέ;». Κι άλλες φορές παραπονιέται: «έχω κι εγώ το δικαίωμα να είμαι καλά. Δεν το έχω;»  Όταν ξημερώσει τον ξαναπιάνει ο φόβος για το μέλλον που τον περιμένει αν μείνει σ’ αυτή τη δυστυχισμένη σχέση. Όταν φορτώνεται πολύ με ενοχές, φτάνει να αναρωτιέται αν έχει το «δικαίωμα», αν «αξίζει»,  να είναι και αυτός ευτυχισμένος. Και υπάρχουν πολλοί που προσφέρονται να ανταλλάξουν ενοχές, όπως περίπου σε άλλες κοινωνίες ανταλλάσσουν συλλογές με γραμματόσημα.

Βλέπεις, το δικαίωμα στη χαρά της σχέσης, υποκαταστάθηκε από το δικαίωμα στην κατανάλωση, τόσο που ξεχάστηκε κάπου πίσω στο παρελθόν, σαν χαρταετός σε κάποιο πατάρι.

Όμως το να νοιώθει κανείς εγκλωβισμένος σε μια σχέση, είναι, στη τελική, μια κατάσταση του μυαλού. Γιατί, κανείς δεν χρειάζεται «άδεια» για να εγκαταλείψει μια σχέση, μια δουλειά, μια φιλία, έναν γάμο ή μια οικονομική ένωση ας πούμε. Εν τούτοις, εκατομμύρια άνθρωποι, παραμένουν σε «δύσκολες» σχέσεις, που κυμαίνονται από τον συναισθηματικό κενό μέχρι και την κακοποίηση. Ολόκληρες κοινωνίες παραμένουν σε σχέσεις που κυμαίνονται από την απλή εκμετάλλευση ως την πλήρη λεηλασία.

Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές. Προσφέρονται αφειδώς απ’ τα πρωϊνάδικα ως τα καθώς πρέπει έγκυρα media.  Από την ανάγκη φροντίδας των παιδιών ή ενός άρρωστου συντρόφου, μέχρι την υπευθυνότητα, τον ρεαλισμό, τη σοβαρότητα και την επιδέξια νοικοκυροσύνη ή την απειλή της χρεοκοπίας και της ακραίας φτώχειας.

Η αμφιθυμία, η εσωτερική σύγκρουση, ανάμεσα στις ενοχές και στην διάθεση απεγκλωβισμού, δεν παράγει τίποτα περισσότερο παρά το «γαρ πολύ της θλίψεως» που με τη σειρά του «γεννά παραφροσύνη».

Όπως μερικά ζευγάρια όπου τα χρήματα γίνονται η συγκολλητική ουσία και ταυτόχρονα ο δυσβάσταχτος ζυγός, ενώ η σχέση σταδιακά και ανεπαίσθητα εκπίπτει σε μια μορφή στυγνής εμπορικής συμφωνίας. Μια σχέση ως οικονομικό αλισβερίσι το πολύ. Ή όπως κάποιες νοικοκυρές που φοβούνται την αυτονομία, μήπως καταλήξουν χωρισμένες μητέρες. Ή όπως κάποιοι σύζυγοι που φοβούνται πως η αυτονομία τους θα τους κοστίσει πολύ ακριβά σε διατροφές και λοιπά.

Άλλοι πάλι, ντρέπονται μπροστά στην πιθανότητα να εγκαταλείψουν μια σχέση, γιατί αυτό θα δείχνει την «αποτυχία» τους. Φοβούνται πως έτσι θα κλονιστεί η ίδια η ταυτότητα τους. Η εικόνα που έχουν οι ίδιοι, μέσω των Άλλων, για τον εαυτό τους. Ποιά ταυτότητα; Ποιά εικόνα; Άλλοι, τέλος νοιώθουν αρκετά ηλικιωμένοι για «τέτοια πράγματα». Οι δικαιολογίες, προς τον ίδιο μας τον εαυτό, για τη διαιώνιση του εγκλωβισμού είναι όσες και οι ανθρώπινοι φόβοι. Γιατί, σε όλα τα παραπάνω, ένα είναι το διάχυτο συναίσθημα: ο φόβος.

Όπως σ’ έναν άνθρωπος παγιδευμένο σε μια σχέση, που δεν μπορεί να ξεφύγει, ο φόβος στην πραγματικότητα υποκρύπτει τη μοναξιά που θέλουμε να αποφύγουμε.

Όπως συμβαίνει συχνά στις μακροχρόνιες σχέσεις, οι σύντροφοι δεν αναπτύσσουν τις ατομικές τους  δραστηριότητες ή δεν αναπτύσσουν σχέσεις χωρίς τον/την σύντροφο τους. Βέβαια, στην προ-μεταπολιτευτική νεοελληνική πραγματικότητα η παλιά διευρυμένη οικογένεια με τον παππού και τη γιαγιά, τους θείους και τις θείες, τα ξαδέρφια και τα μπατζανάκια, τα σόγια μ’ έναν λόγο, ήταν μια μικρή κοινότητα σε διαρκή αλληλεπίδραση που δεν επέτρεπε το κλείσιμο στην πυρηνική/περίκλειστη οικογένεια.

Αντίθετα σήμερα οι γυναίκες τείνουν να έχουν κανα δυο φιλενάδες, ενώ είναι συνήθως πιο κοντά στους γονείς τους, ακολουθώντας την παράδοση. Οι άνδρες είναι πιο επικεντρωμένοι στην εργασία τους, αγνοώντας συνήθως τις συναισθηματικές τους ανάγκες, και στηριγμένοι μάλλον αποκλειστικά στη σύντροφο τους για υποστήριξη. Άλλωστε, τα στερεότυπα για την ανυπαρξία των συναισθηματικών αναγκών των αρσενικών, κρατούν ακόμη καλά.

Το πρόβλημα είναι, ότι μέσα στην νεοελληνική πραγματικότητα τόσο οι άνδρες, όσο και οι γυναίκες παραμελήσαμε την ατομική μας ανάπτυξη και εξέλιξη. Γυναίκες και άνδρες εγκαταλείψαμε τους φίλους μας, τα χόμπι και τις δραστηριότητες μας, για να υιοθετήσουμε –εξαρτησιακά- αυτές του συντρόφου μας.

Το συνδυαστικό αποτέλεσμα όλων αυτών επέφερε το φόβο της μοναξιάς και της απομόνωσης, σε όσους τολμούν έστω και να σκεφτούν την ιδέα να βρεθούν μόνοι τους, υποθηκεύοντας τις προοπτικές μιας πλήρους ενηλικίωσης, σε πλατιά στρώματα του πληθυσμού.

Για εκατοντάδες χιλιάδες νεοελλήνων, η κρίσιμη ταυτότητα τους είναι «ο σύζυγος» ή «η σύζυγος». «Ο κουβαλητής» ή «η νοικοκυρά». Ο άνδρας της τάδε ή η γυναίκα του δείνα. Για τους ανθρώπους αυτούς η πιθανότητα του απεγκλωβισμού, μοιάζει σαν μια αίσθηση απώλειας του ίδιου τους του εαυτού. Είναι μια κρίση ταυτότητας. Άλλο τόσο γι’ αυτούς που αν και χωρίζουν, η ταυτότητα τους επιμένει να προσδιορίζεται –κατά βάσιν- σαν «κηδεμόνας», αφού μόνο η ανατροφή των παιδιών μπορεί να είναι μια σημαντική πηγή αυτοεκτίμησης. Αλλά, πάνω απ’ όλα, η πιθανότητα απεγκλωβισμού, μοιάζει να απειλεί το πιο ουσιώδες νεοελληνικό ταυτοτικό χαρακτηριστικό: αυτό του καταναλωτή.

Η μεταπολιτευτική κοινωνική δομή, δεν επέτρεψε στους ανθρώπους να ζήσουν ποτέ μόνοι τους. Αφήσαμε το πατρικό σπίτι ή τον συγκάτοικο στο πανεπιστήμιο κατ’ ευθείαν για έναν γάμο ή έναν ρομαντικό έρωτα. Δεν αφήσαμε, ούτε στιγμή, το ένα κλαδί από το χέρι πριν πιαστούμε από ένα άλλο. Όμως η σχέση μας βοήθησε να φύγουμε από το σπίτι σωματικά, ενώ δεν ολοκληρώσαμε τη διαδικασία αυτή στο ψυχολογικό επίπεδο. Η μεταπολίτευση δεν παρήγαγε –ως επί το πλείστον- αυτόνομους ενήλικες. Γι’ αυτό κάθε πιθανή αίσθηση απεγκλωβισμού ενεργοποιεί το μισοτελειωμένο έργο της ενηλικίωσης. Οι φόβοι και οι ενοχές που είχαν απωθηθεί, που είχαν παρακαμφθεί, με τη βιαστική εμπλοκή στη σχέση ή στο γάμο, εμφανίζονται δραματικοί και θηριώδεις.

Η νεολληνική οικογένεια της μεταπολίτευσης δεν ενθάρρυνε κατάλληλα τον συναισθηματικό διαχωρισμό του παιδιού στη φάση ανάπτυξης της αίσθησης εαυτότητας, ίσως γιατί δεν ήθελε πεισματικά να «γεράσει». Κι ένας γονιός «δεν βγαίνει στη σύνταξη» όσο το παιδί του παραμένει ανήλικος. Ώσπου οι «ανήλικοι» έγιναν γονείς σε μια κοινωνία, σαν τη σημερινή, που αδυνατεί πλέον να προσφέρει έστω και τους ελάχιστους όρους για την απρόσκοπτη αυτονόμηση των σημερινών παιδιών.

Κάπως έτσι, βρεθήκαμε απλώς να αρνιόμαστε το πρόβλημα. Κάναμε την ανωριμότητα συνήθεια μας. Για χρόνια ολόκληρα εξορθολογίσαμε, ελαχιστοποιήσαμε και δικαιολογήσαμε απαράδεκτες συμπεριφορές συντρόφων, συνεργατών, φίλων αλλά και –κυρίως- πολιτικών εκπροσώπων μας και Ευρωπαίων εταίρων, για να «κρατηθούμε» με νηπιώδεις συλλογισμούς από μια κάποια «ελπίδα που έρχεται», «από κάποιον μέλλον που ξεκινά» ή από κάποιες περιστασιακά καλές εποχές που η «πιπίλα του νηπίου» πουλιόταν με 60 άτοκες δόσεις στον κάθε Κωτσόβολο.
Κάπως έτσι, πιστέψαμε επαναλαμβανόμενα ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και επενδύσαμε ότι «δεν μπορεί» τα πράγματα κάποια στιγμή θα βελτιωθούν «αρκεί μονάχα να…» αρνούμενοι τον βαθύτερο πόνο, που θα μπορούσε να μας παρακινήσει να μπούμε, επιτέλους, σε μια αναγκαία διαδικασία συνειδητοποίησης και αλλαγής.

Αν χαρακτηρίζει κάτι τον ανθρωπολογικό τύπο της μεταπολίτευσης, αλλά και την κοινωνία στο σύνολο της, έναντι των υπόλοιπων ευρωπαϊκών, είναι η Έλλειψη Αυτονομίας. Γιατί ατομική αυτονομία σημαίνει να είναι κανείς ένα συναισθηματικά ασφαλές, ξεχωριστό και ανεξάρτητο πρόσωπο. Και βέβαια τα μη αυτόνομα άτομα, δεν μπορούν, κατά κανένα τρόπο, να οικοδομήσουν αυτόνομες συλλογικότητες.

Η έλλειψη αυτονομίας οδηγεί στην παγίδευση και στην αμφιθυμία. Μία έτσι και μία γιουβέτσι κατά το κοινώς λεγόμενον.  Από τη μία πλευρά ποθούμε την ελευθερία και την ανεξαρτησία, και από την άλλη πλευρά, επιθυμούμε την ασφάλεια μιας σχέσης, ακόμα και ένα αυτή είναι ά-σχετη και προβληματική.

Αυτονομία, τέλος, δεν σημαίνει ότι δεν χρειαζόμαστε τους άλλους, αλλά ότι επιτρέπουμε στον εαυτό μας να βιώνει άφοβα μια υγιή σχέση μαζί τους, χωρίς φόβους και κινδύνους πιστωτικής ασφυξίας. Να μπορούμε να μην αισθανόμαστε χαμένοι και άδειοι αν τυχόν μείνουμε μόνοι. Να μην αισθανόμαστε υπεύθυνοι για τα συναισθήματα και τις ενέργειες των άλλων. Να μην παίρνουμε τα πράγματα, πάντα, τόσο πολύ, προσωπικά. Να έχουμε τις δικές μας απόψεις και αξίες, δίχως να είναι εύκολο να μας υποβάλλουν οι άλλοι τις δικές τους. Αυτονομία, τέλος, σημαίνει να μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις μόνοι μας. Σαν ενήλικοι πολίτες, σαν οικογένειες ενηλίκων, σαν κοινωνία ενηλίκων πολιτών.

«Αν χρειάζεται ένα αρχικό σημείο εκκίνησης, για μια οποιαδήποτε αλλαγή, αυτό δεν μπορεί να είναι άλλο από μια σφοδρή και καθολική πολιτισμική επανάσταση» λέει, σε μια συνέντευξη του, ο Δημήτρης Αποστολάκης των Χαίνηδων. Μια επανάσταση για την αυτονόμηση και την ενηλικίωση μας. Και μια τέτοια επανάσταση, προφανώς, δεν έχει τίποτα να κάνει με τις ιδεοψυχαναγκαστικές εμμονές των «υπεύθυνων» και «ρεαλιστών» νοεφιλελεύθερων εδώ ή στην Ευρώπη. Έτσι κι αλλιώς η αυτονομία, η ενηλικίωση, όπως και ο Έρωτας, ήταν πάντα μια ριψοκίνδυνη ιστορία για «μεγάλα παιδιά». Γι’ αυτό το ζητούμενο του ατομικού και συλλογικού μας απεγκλωβισμού δεν μπορεί παρά να περνά από μια επανάσταση των ψυχών.

Το άρθρο στολίζει το έργο του Ρομπέρτο Μάττα «Σκοτεινό Φως».

σύγχρονη σκέψη · pensiero di oggi

Dώsτε Lέξεις στον Alexis!

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Dώsτε Lέξεις στον Alexis!

Αυτό που έχει εντυπωσιάσει την ανθρωπότητα είναι το καραγκιοζιλίκι της «αριsτεrής» κivέrnisis που εγκαινίασε ένα νέο είδος πολιτικής:
Το παπατζιλίκι προς όλους ως μια νέα μορφή παρέλκυσης μέχρι να μπούνε τα πράγματα «στην θέση τους».
Πότε θα μπούνε τα πράγματα στη θέση τους;
Όταν οι Γερμανοί τραπεζίτες (και οι πολιτικοί τους αντιπρόσωποι) αποφασίσουν να πετάξουν την Ελλάδα από την ευρωζώνη;
Όταν οι Γερμανοί τραπεζίτες (και οι πολιτικοί τους αντιπρόσωποι) αποφασίσουν να μην ξαναπούνε την τρόικα τρόικα και θα περιοριστούν στο να την λένε «θεσμοί»;
Όταν οι Γερμανοί τραπεζίτες (και οι πολιτικοί τους αντιπρόσωποι) περιορίσουν την εμφανή παρουσία των τεχνοκρατών επιθεωρητών και δεχτούν μια πιό ήπια παρουσία τους, ίσως μάλιστα μεταμεσονύκτια;
Όταν ο Τσίπρας βάλει επιτέλους γραβάτα;
Όταν ψηφιστεί το νέο Μνημόνιο που δεν θα λέγεται Μνημόνιο αλλά νέα Συμφωνία ή Σύμβαση;
Όταν πάψει (επαναλαμβάνω) η συζήτηση και αρχίσουν οι στάσεις πληρωμών, που θα είναι πιστωτικά γεγονότα αλλά δεν θα είναι πιστωτικά γεγονότα;
Όταν ο Λαφαζάνης θα κηρύξει την έναρξη της σοσιαλιστικής επανάστασης;
Όταν θα καταρρεύσουν τα έσοδα του κράτους και θα πάψουν να «μας δίνουν» δάνεια;
Όταν θα διασπαστεί ο Σύριζα και ενωθεί η ευρώδουλη ηγετική του ομάδα με το ποτάμι, τους Βούρκους και την ευρωδημοκρατική παράταξιν και ανακηρυχθεί το άθενς βόδια σε κέντρο ιδεολογικής διαφωτίσεως του έθνους ημών;
Πότε θα σταματήσει αυτό το τροπάρι;
Δεν αντέχουμε άλλο, θα σκάσουμε μέχρι να καταλήξουμε κάπου.
Όποιος πάντως μέσα στον συριζα πιστεύει πως θα κάνει παπατζιλίκια με το μεγάλο ευρωκεφάλαιο και τελικά θα διενεργήσει ένα ημι-γεγονός ημι-χρεωκοπίας και μετά θα επιβιώσει, είναι πραγματικά για τα πανηγύρια.
Αν τελικά όλα είναι σημασιολογικά κάνω έκκληση στους Γερμανούς Βρυκόλακες να δώσουν αυτό που ζητάει ο συριζα: μεταμεσονύκτιες επιθεωρήσεις στα ελληνικά υπουργεία (ταιριάζει και με τον βρυκολακισμό τους) και άλλες λέξεις για τους ευρωαριστερούς.
Ά-λλ-ες λέ-ξεις, επιτέλους!
Dώsτε Lέξεις στον Alexis !
Ι.Τζανάκος
σύγχρονη σκέψη · pensiero di oggi

Η Μοναξιά Του Δρομέα Μεγάλων Αποστάσεων

Οκτ 14, 2014

«Run, rabbit, run, dig that hole, forget the sun»
Breathe, Pink Floyd

«Life is just what happens to you, while your busy making other plans»
Beautiful Boy, John Lennon

~

Δεν ζούμε, τρέχουμε.

Όλο τρέχουμε, κάτι να προλάβουμε, κάτι να κάνουμε, κάποιον να δούμε, κάτι να πληρώσουμε, κάτι να ακούσουμε, κάτι να μάθουμε, κάτι να διαβάσουμε, κάτι.

Απ” τη στιγμή που ανοίγουμε τα μάτια μας μέχρι να τα κλείσουμε, τρέχουμε.

Ακόμα και τις στιγμές που ξεκουραζόμαστε, ακόμα και στον ελεύθερο χρόνο μας, ακόμα και τότε κάτι πρέπει να κάνουμε.

~

«Τι κάνεις;»
«Τίποτα»
(αυτή είναι η πιο ανησυχητική απάντηση)

«Τι κάνεις;»
«Τρέχω»
(αυτή είναι η πιο συνηθισμένη απάντηση)

~

Αν μείνεις για μια ώρα χωρίς να κάνεις τίποτα, απλώς κοιτώντας τον τοίχο ή το δέντρο απέναντι, αισθάνεσαι ενοχές.

Αν σε δουν να μένεις έτσι για μια ώρα, χωρίς να κάνεις τίποτα, απλώς κοιτώντας τον τοίχο ή το δέντρο απέναντι, θα σου προτείνουν αντικαταθλιπτικά.

Γιατί πέρα από τις δουλειές που πρέπει να κάνεις, πέρα από τα καθήκοντα σου, θα μπορούσες να αξιοποιήσεις αυτή την ώρα, διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική, κάνοντας γυμναστική -αντί να χάνεις το χρόνο σου.

Λες και η ώρα του ρεμβασμού είναι χαμένη ζωή.
Λες και η υπόλοιπη ζωή, όπου όλο τρέχουμε κάτι να προλάβουμε, είναι κερδισμένη ζωή.

~~{}~~

Ακόμα και τα παιδιά μας τα γαλουχούμε με το ιδανικό της άοκνης προσπάθειας.

Ερεθίσματα, ακόμα περισσότερα ερεθίσματα, καταιγισμός ερεθισμάτων από την κούνια, μην τυχόν και δεν ακούσει Μότσαρτ, μην τυχόν και δεν μιλήσει ως τα δύο, και περισσότερα ερεθίσματα μετά, και παιχνίδια εκπαιδευτικά και διάβασμα και μουσική προπαιδεία και εξωσχολικές δραστηριότητες και εποικοδομητικό παιχνίδι (λες και το παιχνίδι μπορεί να είναι κάτι άλλο) και dvd και τάμπλετ και κολυμβητήριο και δύο ξένες γλώσσες από νωρίς (γιατί τότε μαθαίνουν πιο εύκολα), τα παιδιά μας τρέχουν πίσω μας κι αυτά.

Τρέχουμε εμείς, τρέχουν και τα παιδιά μας.

~

Πρέπει πάντα να κάνεις κάτι, να μην «χάνεις τον καιρό σου», να μη σπαταλάς τον καιρό σου.

Όμως αυτή η άδεια ώρα είναι ανάγκη του ανθρώπου.

Όταν αφήνουμε τον νου μας να αδειάσει, τότε πλησιάζουμε περισσότερο τον πυρήνα μας.

Γιατί όλα όσα μάθαμε κι όλα όσα μαθαίνουμε, όλα όσα κάνουμε και όλα όσα τρέχουμε να προλάβουμε (all that you give, all that you deal, all that you buy -beg, borrow or steal), είναι ενδύματα του νου και όταν τον νου τον βαρυφορτώνεις τότε αυτός, αναπόφευκτα κάποια στιγμή, καταρρέει.

Οι ψυχικές ασθένειες είναι η πανδημία του σύγχρονου πολιτισμού. Κατάθλιψη, ψυχαναγκασμοί, φοβίες και κυρίωςάγχος.

~

Γιατί τρέχουμε. Τρέχουμε να προλάβουμε τη ζωή και δεν καταλαβαίνουμε ότι η ζωή έχει μείνει πίσω.

Αυτό που κυνηγάμε είναι η fata-morgana των προσδοκιών που πρέπει να έχουμε.

Γιατί πρέπει να είμαστε επιτυχημένοι, πρέπει να έχουμε περισσότερα λεφτά, πρέπει να είμαστε καλλιεργημένοι-έξυπνοι-όμορφοι-γυμνασμένοι-αδύνατοι-χαρούμενοι-ευτυχισμένοι, πρέπει να έχουμε τα πιο έξυπνα παιδιά, και πρέπει να ξεπεράσουμε τους άλλους, να έχουμε περισσότερα λεφτά από τους άλλους, να είμαστε πιο καλλιεργημένοι-έξυπνοι-όμορφοι-γυμνασμένοι-αδύνατοι-χαρούμενοι-ευτυχισμένοι από τους άλλους…

Πρέπει να κάνουμε, πρέπει να είμαστε, πρέπει να έχουμε κάτι παραπάνω και κάτι παραπάνω και όλο τρέχουμε για να το έχουμε και όλο πασχίζουμε για να πετύχουμε αυτό το κάτι παραπάνω, αυτό το μεγάλο, και τελικά έρχεται μια στιγμή όπου καταλαβαίνεις ότι έχασες εκείνο το μικρό και «λίγο παρακάτω» που είχες.

~~{}~~

Δεν απόλαυσες το σώμα σου και την νεότητα σου, γιατί πάντα ήθελες να είσαι πιο αδύνατος/η, πιο όμορφος/η, πιο sexy, πιο Μπραντ Πητ/Αντζελίνα Τζολί.

Όταν όμως είσαι ογδόντα χρονών και κοιτάς τις φωτογραφίες της νεότητας καταλαβαίνεις ότι ήσουν πιο όμορφος/η απ” όσο πίστευες τότε.

~

Δεν απόλαυσες τον σύντροφο σου, γιατί διαρκώς γκρίνιαζε και δεν έβγαζε αρκετά λεφτά,  και δεν ήταν αρκετά ρομαντικός-όμορφος-ερωτικός και γιατί δεν πρόλαβες να ασχοληθείς μαζί του, είχατε το Τρέξιμο.

Αλλά στα ογδόντα, όταν πια δεν θα τον έχεις δίπλα σου, νοσταλγείς τη γκρίνια του και τα ελαττώματα του και εκείνον τον χαζό τρόπο που σου έλεγε: «Ε, ναι, σ” αγαπώ. Πάλι τα ίδια θα λέμε;»

~

Δεν απόλαυσες τα παιδιά σου, γιατί έπρεπε να τα στείλεις στον παιδικό σταθμό ώστε να μπορείς να τρέχεις για να τους προσφέρεις τα πάντα και έπρεπε να τα προετοιμάσεις για το νηπιαγωγείο, να τα στείλεις διαβασμένα στο δημοτικό, να τα στείλεις να μάθουν αγγλικά-γαλλικά-μουσική-θέατρο-μπαλέτο-υπολογιστές, και έπρεπε να διαβάζουν όλη μέρα για να περάσουν στο πανεπιστήμιο και μετά έφυγαν από το σπίτι πριν να το καταλάβεις.

Και στα ογδόντα σου, κοιτάς τις φωτογραφίες των παιδιών σου και καταλαβαίνεις ότι δεν πρόλαβες να τα αγκαλιάσεις όσο ήθελες, δεν πρόλαβες να παίξεις μαζί τους, γιατί έπρεπε να τρέχεις και έπρεπε να τρέχουν κι εκείνα.

~~{}~~

Κοιτάς πίσω και καταλαβαίνεις ότι δεν πρόλαβες τίποτα.

Ούτε τους φίλους σου να δεις ούτε τους γονείς σου να καταλάβεις ούτε έρωτες να ζήσεις ούτε να χορέψεις ούτε να κάνεις αυτά που θεωρούσες σημαντικά όταν ήσουν παιδί.

Κι αυτό σου φαίνεται παράξενο. Όλο έτρεχες κι όμως δεν πρόλαβες.

Γιατί έτρεχες τότε; Για να πληρώσεις όλους τους λογαριασμούς; Μα ακόμα χρωστάς και νέοι λογαριασμοί έρχονται κάθε μέρα.

Και καταλαβαίνεις ότι έτρεχες για να επιβιώσεις.

~

Λυπάμαι που στο λέω, αλλά τώρα, στα ογδόντα, δεν έχεις χρόνο για τύψεις.

Έχεις λίγο χρόνο να ζήσεις ακόμα, μην τον χαραμίσεις σε τύψεις γι” αυτά που δεν έζησες. Άλλωστε ο χρόνος πάντα έτσι είναι, λίγος, όσων χρονών και να είσαι.

Πάρε μια βαθιά ανάσα και άδειασε τον νου σου.

Μην τρέχεις πια. Στάσου!

~

Κι αν δεν είσαι ογδόντα, αν έχεις μικρά παιδιά, πιάστα απ” το χέρι, αγκάλιασέ “τα, παίξε μαζί τους. Τόσο γρήγορα, πριν να το καταλάβεις, δεν θα θέλουν να τα κρατάς απ” το χέρι, δεν θα είναι παιδιά.

Κι εσύ δεν θα είσαι νέος, ζωντανός για πολύ ακόμα. Ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών διαρκεί η ζωή, όσο και να τρέχεις.

Στάσου! Πάρε μια ανάσα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

(«Η μοναξιά του δρομέα μεγάλων αποστάσεων» είναι ένα διήγημα του Άλαν Σίλιτοου. Έγινε ταινία από τον Τόνι Ρίτσαρντσον, το 1962 και τραγούδι από τους Iron Maiden.)

12

SaneJoker – Γελωτοποιός

σύγχρονη σκέψη · pensiero di oggi

Βγαίνοντας Απ” Το Matrix

蒋介石/蔣介石

Ζεις μέσα σε μια εικονική πραγματικότητα.

Δεν είναι όμορφη.

Ούτε εύρυθμη.

Οι άνθρωποι αυτοκτονούν στις πλατείες.

Οι Αγορές ευημερούν.

That’s the Matrix.

Αυτός είναι ο σκοπός του: Να ευημερούν οι Αγορές.

汉语/漢語,

Οι άνθρωποι στο Matrix είναι αναλώσιμοι.

Εσύ. Είσαι αναλώσιμος.

华语/華語

Οι λαοί δυστυχούν για να ταΐσουν τη Μηχανή.

Γιατί χωρίς Μηχανή δεν θα υπάρχουν λαοί.

Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, καμία, πέρα απ” το Matrix.

Αυτό ξέρεις.

Αυτό ζεις.

中文

Γεννήθηκες μέσα στο Matrix.

Σ” έπεισαν ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο, πέρα απ” αυτό.

Ακούς τους Μύθους των Παλιών: Υπήρχαν λαοί, έθνη, άνθρωποι και πριν την Κυριαρχία της Μηχανής, πριν το Matrix.

Δεν το πιστεύεις.

中国/中國

Είχες δυο χάπια να διαλέξεις: Το μπλε και το πράσινο.

Όποιο και να “παιρνες το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: Το Matrix.

Η Μηχανή σ” έπεισε ότι είσαι άχρηστος, ανίκανος, τεμπέλης, κλέφτης, δειλός, κατώτερος.

Οι Πράκτορες της Μηχανής, όλοι οι κύριοι Σμιθ, όλοι ίδιοι, όλοι ρομποτικοί, όλοι προγραμματισμένοι ν” ακολουθούν τις οδηγίες, σ” εκφόβιζαν και σου υπενθύμιζαν ποιος είσαι: Ένας παρακατιανός.

Έσκυβες το κεφάλι, έδινες Γη και Υδωρ στη Μηχανή.

毛泽东/毛澤東

Τώρα πρέπει να διαλέξεις.

Το μπλε ή το κόκκινο χάπι.

Αν πάρεις το μπλε θα συνεχίσεις να πιστεύεις στην ανωτερότητα της Μηχανής.

Θα μείνεις στο Matrix.

Μέχρι ν” αυτοκτονήσεις.

蒋介石/蔣介石

Αν πάρεις το κόκκινο…

Οι Πράκτορες της Μηχανής, όλοι οι κύριοι Σμιθ, οι ρομποτικοί, σε προειδοποίησαν: Θα πεθάνεις.

Βασανιστικά.

媽/妈

Αν πάρεις το κόκκινο δεν υπάρχει επιστροφή.

Θα καταλάβεις ότι όλα όσα νόμιζες ως αληθινά ήταν μια απάτη.

Αλλά δεν θα είναι το τέλος.

馬/马

Η Μηχανή είναι πανίσχυρη.

Οι Πράκτορες της Μηχανής αποφασισμένοι.

Δεν νιώθουν πόνο.

Δεν δείχνουν έλεος.

Είσαι αναλώσιμος.

孔子

Η μάχη ξεκίνησε.

Ο άνεμος άρχισε να φυσάει κι οι χώρες γεμίζουν με ανθρώπους που αφυπνίζονται.

Είναι μια μάχη, ανάμεσα στη Μηχανή και στον Άνθρωπο.

Ανάμεσα στο Matrix και στην Αλήθεια.

Διάλεξε με ποιον θες να είσαι.

 真相

σύγχρονη σκέψη · pensiero di oggi

Η ζωή των λαών σε…ρύθμιση

ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

Η ζωή των λαών σε…ρύθμιση

Η ζωή των λαών σε…ρύθμιση

…μεταξύ κυριών βέβαια πάντα,
μέσα από την εκφώνηση κοινών ανακοινωθέντων,
αφού εξευρεθούν πρώτα οι κατάλληλες λέξεις…
που δεν θα θίγουν τις ευαίσθητες κόκκινες γραμμές αμφότερων των μερών που διαβουλεύονται…
ώστε η ουσία των όσων συμφωνηθούν στην ξύλινη γλώσσα τους,
να είναι όσο το δυνατόν πιο εύπεπτη απ τους λαούς
που αναζητούν απεγνωσμένα σε σύγχρονα λεξικά να μεταφράσουν τα λόγια των «ειδικών»…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 285 επιπλέον λέξεις