ιστορία · storia

Η Μπαλάντα Του Μαουτχάουζεν

Απρ 6, 2013

Iakovos_Kampanellis

Είναι δύσκολο, το ξέρω πως είναι, όταν κατρακυλάς στο βάραθρο να συνεχίσεις να πιστεύεις ότι μπορεί να υπάρχει κάτι μαγικό, κάτι που να σου υπενθυμίζει ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι μόνο μια κοιλάδα δακρύων.

Κι όμως… Υπήρξαν άνθρωποι –δεν πάνε πολλά χρόνια- που αντίκρισαν το έρεβος και κατάφεραν να δραπετεύσουν -όχι αλώβητοι, αλλά όρθιοι.

Άλλωστε αυτό είναι που έχει σημασία: Να μείνεις όρθιος, ενάντια σε όλες τις προβλέψεις, μέχρι το τέλος.

Συμβαίνει σπάνια, αλλά συμβαίνει, μέσα στη πιο βαθιά νύχτα να εμφανίζεται μπροστά σου μια πόρτα που οδηγεί σ” ένα «μαγικό θέατρο μόνο για λίγους».

Δεν θα σας μιλήσω για τον Λύκο της Στέπας ούτε για κάποιο άλλο αποκύημα της φαντασίας, αλλά για έναν άνθρωπο που έζησε 9+1 ζωές (σχεδόν χίλιες), που επιβίωσε απ” την Κόλαση κι ένα χειμωνιάτικο πρωινό στην Αθήνα κατήλθε κατά λάθος στον Παράδεισο.

~~{}~~

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης δεν πίστευε στα θαύματα ούτε μπορούσε να φανταστεί τι του επιφύλασσε η μοίρα, όταν στην ηλικία των δεκατεσσάρων βρέθηκε στην Αθήνα. Έχοντας τελειώσει μόνο τις τρεις τάξεις του εξατάξιου γυμνασίου, αναγκάστηκε να εργάζεται τα πρωινά και τα βράδια να μαθαίνει τεχνικό σχέδιο στη Σιβιτανίδειο σχολή.

Όταν οι ναζήδες ύψωσαν τον αγκυλωτό σταυρό στην Ακρόπολη ο νεαρός Ιάκωβος μ” έναν φίλο του προσπάθησαν να το σκάσουν από την Ελλάδα. Συνελήφθησαν στα σύνορα κι οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν.

Όχι, ο Καμπανέλλης δεν ήταν Εβραίος, αλλά είναι σφαλερή η πεποίθηση ότι στα στρατόπεδα εξόντωσης πέθαιναν μόνο όσοι φορούσαν το κίτρινο άστρο του Δαβίδ.

Η πλειονότητα των θυμάτων ήταν πράγματι Εβραίοι, αφού οι εμμονές ενός αρρωστημένου νου είχαν μολύνει ένα ολόκληρο έθνος.KZ Mauthausen, Sowjetische Kriegsgefangene

Αλλά εκεί μέσα, στα κολαστήρια του 20ουαιώνα, εξοντώνονταν ανηλεώς και τσιγγάνοι, αντιφρονούντες, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλοι, Ρώσοι στρατιώτες, παρτιζάνοι, Έλληνες, Πολωνοί, Σλάβοι, όλα τα κατακάθια του υπέροχου Άρειου κόσμου.

~~{}~~

Οι πρώτοι που πέθαιναν, γράφει ο Καμπανέλλης, ήταν οι πιο δυνατοί –στο σώμα. Κάποιοι όπως οι Ρώσοι, κάτι θεριά ίσαμε δυο μέτρα, των οποίων το σώμα δεν μπορούσε να συντηρηθεί με τη μερίδα φαγητού που τους αναλογούσε, αυτοί ήταν οι πρώτοι.

Δεν είναι παράδοξο. Και την αυτοκρατορία των δεινοσαύρων οι ποντικοί την κληρονόμησαν.

Όλα όσα περιγράφει ο Καμπανέλλης στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του για το Μαουτχάουζεν σε κάνουν ν” αμφιβάλλεις για το αν ο άνθρωπος είναι το περιούσιο ζώο ή ένα σφάλμα της φύσης. Όμως υπάρχουν κάποιες στιγμές που καταλαβαίνεις πως ο άνθρωπος είναι ό,τι καλύτερο κι ό,τι χειρότερο, ακριβώς επειδή μπορεί να επιλέξει.

~~{}~~

Δεν μπορώ να ξεχάσω την ιστορία ενός Έλληνα, ίσως να τον έλεγαν Νίκο, ίσως Αντώνη, που ήταν ένα παλικάρι από “κείνα που κάποτε ζούσαν στην έρημη τούτη χώρα.

maut-lib4Οι Ναζήδες έβαζαν τους μελλοθάνατους σ” ένα λατομείο, να κουβαλούν ολημερίς πέτρες, ανεβαίνοντας άσκοπα κι αέναα μια απότομη σκάλα, ως άλλοι Σίσυφοι.

Αυτή ήταν η καταδίκη τους, επειδή δεν ήταν Άρειοι.

Κάποια μέρα ένας μικρόσωμος κρατούμενος (Εβραίος, τσιγγάνος, αντιφρονούντας;) κατέρρευσε στη σκάλα και σωριάστηκε δίπλα στην πέτρα του.

Ο Γερμανός στρατιώτης βρέθηκε από πάνω του. Ξεκίνησε να τον κλωτσάει και να τον διατάζει να σηκωθεί, έτοιμος να πυροβολήσει. Ο κρατούμενος είχε κλείσει τα μάτια και περίμενε τις σφαίρες που θα τον λυτρώνανε.

Τότε ο Νίκος, ο Έλληνας, το παλικάρι, που ερχόταν πίσω απ” τον αποκαμωμένο, έσκυψε, πήρε την πέτρα και του άλλου και τον βοήθησε να σηκωθεί.

Ο Γερμαναράς (αν προσβάλλονται οι εταίροι μας μπορώ να τον αποκαλέσω και ναζιστικό σκυλί) έβγαλε αφρούς. Δεν επιτρεπόταν αλληλεγγύη στην Κόλαση, μόνο αξίωμα ήταν το σώζων εαυτόν σωθήτω –μέχρι να έρθει η ώρα σου.

Σημάδεψε τον Νίκο, του είπε να πετάξει τις δυο πέτρες και –για να τον εκδικηθεί- του έδειξε μια μεγαλύτερη, ένα αγκωνάρι.

Ο Νίκος γέλασε. Κοίταξε τριγύρω, βρήκε μια πέτρα πιο βαριά και από καλοταϊσμένο δωσίλογο και τη σήκωσε. Έπιασε και τον αποκαμωμένο και ξεκίνησε να ανεβαίνει τη σκάλα σφυρίζοντας –ίσως κάποια μελωδία του Τσιτσάνη.

439px-Bundesarchiv_Bild_192-269,_KZ_Mauthausen,_Häftlinge_im_Steinbruch
Η «σκάλα του θανάτου»

Και τότε… Το «κουτάκι του Γερμανού χάλασε».

Έτσι το έγραψε ο Καμπανέλλης. Το κουτάκι του Γερμανού χάλασε.

Ο Ναζί δεν έκανε τίποτα, μόνο κοιτούσε τον Έλληνα, το παλικάρι, που ανέβαινε τη σκάλα αδιαφορώντας για την κάνη που τον σημάδευε, αδιαφορώντας για το θάνατο, αρκεί να έμενε όρθιος μέχρι την ύστατη στιγμή.

~~{}~~

(Και μόνο η λέξη «παλικάρι» αρκεί για να προκαλέσει τη θυμηδία σε κάποιους. Είναι παλιομοδίτικη, είναι ξεπερασμένη, είναι… γραφική. Όπως είναι κι οι λέξεις «φιλότιμο», «αξιοπρέπεια», «ελευθερία».)

~~{}~~

Ο Καμπανέλλης επέζησε χάρη στη Σιβιτανίδειο, αφού το τεχνικό σχέδιο που είχε διδαχτεί αποδείχτηκε σωτήριο σχέδιο. Χάρη σ” αυτό τον έβαλαν σ” ένα γραφείο κι απέφυγε τη σκάλα του θανάτου.

~~{}~~

Mauthausen-survivors
Η μέρα της απελευθέρωσης!

Το 1945, όταν το διαφυλετικό συνονθύλευμα των Συμμάχων κατατρόπωσε την «καθαρότητα» της Γερμανικής φυλής, η πύλη του Μαουτχάουζεν άνοιξε. Μόλις ένας στους δέκα, απ’ όσους είχαν βρεθεί εκεί μέσα, βγήκαν ζωντανοί.

Καθώς ο Καμπανέλλης επέστρεφε στην Ελλάδα κι ενώ οι αποφυλακισμένοι ρωτούσαν τις κοπέλες από το Άουσβιτς, τις κοπέλες από το Νταχάου, «μην είδατε την αγάπη μου;», σκέφτηκε ότι είχε χρέος να ζήσει και τις ζωές των άλλων εννιά, των εννιά που -κατά κάποιο τρόπο- είχαν πεθάνει για να ζήσει αυτός.

Δεν τους απογοήτευσε. Κατάφερε να ζήσει χίλιες ζωές…

~~{}~~

Εξήντα χρόνια μετά -μετά από εκείνη τη μέρα της Άνοιξης που οι πύλες της Κόλασης άνοιξαν- ένας νεαρός που πάλευε να δαμάσει τις λέξεις και τις σκέψεις τον ρώτησε αν είχε συγχωρήσει τους Γερμανούς.

Συνηθισμένος στη θυμοσοφία και την καλοσύνη του πίστευα (ναι, εγώ ήμουν εκείνος ο νεαρός και ακόμα παλεύω να δαμάσω τις λέξεις και τις σκέψεις) ότι θα άκουγα μια ζεστή κατάφαση, εκείνη την κατάφαση που υποτίθεται ότι είναι αναγκαίο επακόλουθο των γηρατειών.

«Ποτέ», μου είπε ο ογδονταπεντάχρονος Καμπανέλλης, χωρίς οργή ή μνησικακία, χωρίς φόβο και πάθος. «Για να συγχωρήσω πρέπει να ξεχάσω και δεν μπορώ να ξεχάσω κανέναν από εκείνους που πέθαναν δίπλα μου…»

Άμα ξεχνάς το παρελθόν σου είσαι αναγκασμένος να ξανακάνεις τα ίδια λάθη, έτσι δε λένε;

Αν ξεχνάς τους νεκρούς σου είσαι αναγκασμένος να αφήσεις κι άλλους να πεθάνουν.

«Το μεγαλύτερο λάθος των Γερμανών», μου είπε ο Καμπανέλλης, «ήταν που γκρεμίστηκε το τείχος του Βερολίνου. Όχι! Αυτό έπρεπε να μείνει για πάντα εκεί, για να τους θυμίζει ποιοι ήταν και ποιοι δεν πρέπει να ξαναγίνουν.»

~

MauthausenCrematorium
Mauthausen Crematorium

Αυτά ειπώθηκαν πριν δέκα χρόνια περίπου. Τώρα, διαβάζω στο διαδίκτυο, οι Γερμανοί ετοιμάζονται να γκρεμίσουν τα εναπομείναντα τμήματα του τείχους για να χτίσουν ένα πολυτελές ξενοδοχείο.

Έτσι θα γκρεμίσουν την τελευταία μνήμη τους, θα ξεπεράσουν το τελευταίο εμπόδιο. Ήδη έχουν αρχίσει να ξεχνάνε ότι αυτοί και η ανωτερότητα τους, ήταν υπεύθυνοι για τους δύο καταστροφικότερους πολέμους της ιστορίας. Κι έχουν ξεκινήσει τον τρίτο.

Τότε ο πόλεμος ήταν στρατιωτικός, τώρα είναι οικονομικός.

Αλλά είναι καταδικασμένοι να καταστραφούν, αφού ξεχνάνε ότι στα ερείπια της Ευρώπης, θάφτηκε και η ανωτερότητα της γερμανικής φυλής. Είναι καταδικασμένοι, επειδή ξεχνάνε πόσο υπέφεραν και οι ίδιοι, εξαιτίας αυτής ακριβώς της υποτιθέμενης «ανωτερότητας» τους.

~

Στο επόμενο κείμενο θα σας περιγράψω πως ο Καμπανέλλης επέστρεψε στην Αθήνα και προσπαθώντας να ξεπεράσει όλη τη φρίκη που είχε βιώσει βρήκε τυχαία τη λύτρωση σε ένα μαγικό θέατρο μόνο για λίγους, «στο πρώτο υπόγειο του Κουν», όπως λέει και το τραγούδι.

Η συνέχεια

SaneJoker – Γελωτοποιός

ιστορία · storia

Η Κόκκινη Ρόζα Και Η Ευρώπη Των Λαών

Κείμενο της Rosa Luxemburg απ” τις Φυλακές Μπρεσλάου, 1917

«Να “μαι ξαπλωμένη σ” ένα σκοτεινό κελί, πάνω σ” ένα στρώμα σκληρό σαν πέτρα. Το κτίριο έχει τη συνηθισμένη εκκλησιαστική ησυχία, έτσι που θα νόμιζες ότι έχεις ήδη ενταφιαστεί. Κατά διαστήματα ακούω το κοντινό βήξιμο του δεσμοφύλακα καθώς κάνει, με τις βαριές του μπότες, μερικά αργά βήματα για να ξεμουδιάσουν τα πόδια του.

Το τρίξιμο των χαλικιών κάτω απ” τα πόδια του είναι ένας τόσο απελπιστικός ήχος, ώστε όλη η κούραση και η ματαιότητα της ύπαρξης μοιάζει να σκορπίζεται στην υγρή και σκοτεινή νύχτα.

Είμαι ξαπλωμένη μόνη και σιωπηλή, τυλιγμένη στις πολλαπλές μαύρες πτυχές του σκότους, της ανίας, της ανελευθερίας και του χειμώνα -αλλά η καρδιά μου χτυπά με μια απέραντη κι ασύλληπτη εσωτερική χαρά, λες και τριγυρίζω σε κάποιο ηλιόλουστο, λουλουδιασμένο λιβάδι.

Και μέσα στο σκοτάδι χαμογελώ στη ζωή, σαν να ξέρω κάποια μυστική συνταγή που θα μου επέτρεπε να μεταμορφώσω καθετί το κακό και τραγικό σε γαλήνη και ευτυχία.

Αλλά όταν ψάχνω στο μυαλό μου για την αιτία αυτής της χαράς, διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει καμία αιτία, και γελάω με τον εαυτό μου.

Πιστεύω ότι το κλειδί του γρίφου είναι η ίδια η ζωή, αυτό το βαθύ σκοτάδι της νύχτας είναι απαλό και όμορφο σαν βελούδο, φτάνει να μπορείς να το κοιτάξεις με τον σωστό τρόπο.

Το τρίξιμο των υγρών χαλικιών κάτω απ” τα αργά και βαριά βήματα του δεσμοφύλακα είναι, κατ” αναλογία, ένα υπέροχο τραγούδι ζωής -για όποιον έχει αυτιά να τ” ακούσει.»

~~{}~~

Τέτοιες καταστάσεις υψηλής συνειδητότητας, όπως αυτή που περιγράφει η Λούξεμπουργκ, σπάνια μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος.

Οι σαμάνοι, οι μάγοι κι οι ιερείς το κατάφερναν με τις ενθεογόνες ουσίες, τα ψυχότροπα. Οι μεγάλοι μύστες μοιάζει να είχαν πέσει στο καζάνι με τα ενθεογόνα όταν ήταν μωρά.

Τα περισσότερα απ” τα σπουδαία έργα τέχνης ξεκίνησαν μέσα από μια παρόμοια λειτουργία του νου. Οι αρχαίοι το έλεγαν μούσα, οι ευαγγελιστές θεία φώτιση κι οι ποιητές έμπνευση.

Δεν διαφέρει πολύ απ” την τρέλα. Έναν προφήτη στον 20ο αιώνα θα τον αποκαλούσαν τρελό. Τα ίδια είπαν και για τον Τέσλα.

~~{}~~

Σε κατάσταση υψηλής συνειδητότητας ο εγκέφαλος σταματάει να λειτουργεί με λέξεις, αριθμούς, χρώματα και εικόνες.

Ο άνθρωπος τότε, ενορατικά και τυχαία, αγγίζει μια πτυχή απ” το ρούχο του θεού.

Η έκρηξη αυτή δεν μπορεί να μεταφερθεί επακριβώς. Κάθε περιγραφή της είναι πολύ κατώτερη.

Ο Ντοστογιέφσκι, ο οποίος έπασχε απ” την Ντοστογιέφσκια επιληψία, μέσα σ” εκείνον τον απροσδιόριστο χρόνο της επιληπτικής κρίσης, οραματιζόταν (βίωνε μάλλον) ολόκληρους κόσμους. Τα μυθιστορήματα του, παραδεχόταν ο ίδιος, παρότι αριστουργήματα, δεν μπορούσαν να αντικατοπτρίσουν την πληρότητα εκείνου του ελάχιστου χρόνου.

~~{}~~

Υπάρχει η γνώση, η φαντασία και κάτι που βρίσκεται ακόμα πιο πάνω. Πιο πάνω, όχι ιεραρχικά, όχι εξουσιαστικά, μόνο σε βαθμό πολυπλοκότητας.

Είναι τόσο πολύπλοκος αυτός ο δρόμος που συνήθως τον αντιλαμβανόμαστε ως την απόλυτη απλότητα, σαν να γίνονται όλα όσα κατανοούμε ένα, κι όλα όσα δεν είχαμε αντιληφθεί ως τότε να εμπεριέχονται σ” αυτή την ενότητα.

Είναι, όπως διαισθάνθηκε η Ρόζα μέσα στις πολλαπλές πτυχές του σκότους, της ανίας, της ανελευθερίας και του χειμώνα, είναι το κλειδί του γρίφου, είναι η ίδια η ζωή, είναι αυτό το βαθύ σκοτάδι της νύχτας, απαλό κι όμορφο σαν βελούδο, φτάνει να μπορέσεις να το κοιτάξεις.

~~{}~~

«Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία»

Βρέχει απόψε, ενώ διαβάζω για τη Ρόζα, βρέχει, ψιλόβροχο, like silent raindrops, σαν ν” αναρωτιέται κι η βροχή τι θα συμβεί. Αριστερή κυβέρνηση σε νεοφιλελεύθερη Ευρώπη.

Όμως αυτή η Ευρώπη είναι καταδικασμένη ν” αποτύχει. Γιατί στηρίζεται στον απολυταρχισμό της Γερμανίας και στις οικονομικές ανισότητες.

Οι Γερμανοί δεν αντιμετωπίζουν τους εταίρους τους ως ισότιμους. Η κατά φαντασία ανωτερότητα τους θα είναι επιζήμια για όλους. Άλλους δύο πολέμους ξεκίνησαν. Οδήγησαν την Ευρώπη στον όλεθρο και καταστράφηκαν κι οι ίδιοι. Βαδίζουν πάλι στο ίδιο μονοπάτι.

~

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ του 21ου αιώνα είναι όλοι οι Ευρωπαίοι που φτωχοποιούνται, που μεταναστεύουν, που φυλακίζονται, που αυτοκτονούν.

Τα θεσμικά ευρωπαϊκά όργανα αποσκοπούν μόνο στο να καταλύσουν, να καταπνίξουν τη δημοκρατία, τη λαϊκή κυριαρχία, προκειμένου να εφαρμόσουν τις νεοφιλεύθερες πολιτικές τους.

Ποιος είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι ο κάθε Ντάισελμπλουμ και ο κάθε Σουλτς ενδιαφέρεται για την επιβίωση των Ελλήνων;

Οι Μεγάλοι Ευρωπαίοι έχασαν τις υπεραντλαντικές τους αποικίες κι αναγκάστηκαν ν” αποκτήσουν ενδοευρωπαϊκές αποικίες. Έτσι κινείται η μηχανή της Ευρώπης: Καίγοντας ανθρώπους, σ” ένα μεταμοντέρνο Ολοκαύτωμα.

Γι” αυτό τρομάζουν τόσο πολύ. Δεν φοβούνται την Ελλάδα. Φοβούνται την ίδια τη ζωή. Φοβούνται την κόκκινη Ρόζα, που είναι θαμμένη στα θεμέλια της Ευρώπης.

Τη φοβούνται, γιατί εκείνη ακόμα και μέσα στη φυλακή μπορούσε να ζει.

Φοβούνται τους Έλληνες, τους Ισπανούς, τους Πορτογάλους, τους Γερμανούς, τους Γάλλους που κάποια στιγμή θα ξεσηκωθούν και θα ζητήσουν τη ζωή τους πίσω.

Αυτή η Ευρώπη δεν πρέπει ν” ανήκει στους επιγόνους του Χίτλερ, αλλά στους επιγόνους της Λούξεμπουργκ κι όλων όσοι αγωνίστηκαν για την ελευθερία των λαών.

~~{}~~

Τ” αυτοκίνητα περνούν τον δρόμο, οι τηλεοράσεις φέγγουν στις απέναντι πολυκατοικίες, ένα σκυλί γαβγίζει.

Η ζωή συνεχίζεται, Ρόζα. Τι με κοιτάζεις μουδιασμένο;

Θα σηκωθούμε ξανά. Και θα σ” έχουμε μαζί μας.

Επιτάφιος για την Ρόζα Λούξεμπουργκ

Στίχοι: Μπ. Μπρεχτ     Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος   Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

ιστορία · storia

Στο κυρτό της Ιστορίας

Οι ολιγάρχες, οι «Δυνατοί», του παρόντος αιώνος, έχουν ονοματεπώνυμο και σωρεία εγκληματικών πράξεων κατά του Λαού και της πατρίδας. Εκεί είναι το κουμπί της Αλέξαινας που κουμπώνει την αιώνια Αποικιοκρατία.
Αγαπητοί συμπολίτες…
«Κι’ όταν, με το καλό, τελειώσουμε την εργασία, κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς, απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία, να δούμε τι απομένει πια, μετά τόση δεινότητα χειρουργική.»

Κ.Π.Καβἀφης, Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Κάπου στο 1082 μ.Χ. ο βυζαντινός αυτοκράτορας Αλέξιος Α’ Κομνηνός, συνομολογούσε με τους Βενετούς τα εξωφρενικά εμπορικά και οικονομικά προνόμια που μετέτρεψαν την πάλαι ποτέ κραταιά αυτοκρατορία στην, πρώτη στην ιστορία, δυτική αποικία. Οι ύμνοι της κόρης του Άννας, στην περίφημη Αλεξιάδα της, τυπικό δείγμα του ψυχαναλυτικού συμπλέγματος της Ηλέκτρας, δεν θα άρουν προφανώς τις δραματικές συνέπειες της πρώτης αυτής αποικιοκρατικής διείσδυσης της δυτικής φεουδαρχίας, που υπήρξε προοίμιο της ιμπεριαλιστικής θεμελίωσης της δυτικής Ευρώπης.

Η πρώτη αυτή αποικιοκρατική λεηλασία δεν έχει τίποτα να «ζηλέψει» από τις γνωστές βιβλικές περιγραφές των επιθέσεων από χιλιάδες σμήνη ακρίδων. Στόχευση της αποικιοκρατικής επικυριαρχίας, δεν είναι μόνο τα εμπορικά και οικονομική οφέλη, η εξασφάλιση πρώτων υλών ή η ληστρική αναδιανομή του πλούτου από την Ανατολή προς τη Δύση.

Δεν είναι μόνο η επέκταση της ισχύος της μητροπολιτικής κυριαρχίας. Αλλά είναι και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός και η ως εκ τούτου πολιτιστική αλλοίωση και η πολιτική υποταγή των «ιθαγενών» του βαλκανικού χώρου. Στόχευση είναι εν τέλει η πολιτική, οικονομική και πολιτιστική αέναη εξάρτηση της βαλκανικής περιφέρειας του καπιταλισμού.

Με το χρυσόβουλο του 1082, που υπέγραψε ο Αλέξιος Α’ ο Κομνηνός –δεν είχαν ακόμη «εφευρεθεί» τα Προεδρικά Διατάγματα της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας-   παραχωρούσε στους κοσμικούς και εκκλησιαστικούς άρχοντες της Βενετίας τίτλους και χρηματικές χορηγίες, στους Βενετούς εμπόρους δωρεάν «σκάλες», δηλαδή αποβάθρες και εμπορικά καταστήματα στις προκυμαίες διαφόρων πόλεων, ενώ τους επέτρεψε να εμπορεύονται ελεύθερα, χωρίς να πληρώνουν δασμούς, σε όλα τα σημαντικά βυζαντινά λιμάνια.

Δεν είναι δηλαδή η πρώτη φορά που σε κάποιον ελληνικό αερο-λιμένα κάποια Ηochtief δεν πληρώνει Φ.Π.Α.. Όπως ρητά ορίζει το αυτοκρατορικό διάταγμα «Επιπροσθέτως παραχωρούμε στους Βενετούς τα εργαστήρια μαζί με τους επάνω ορόφους που βρίσκονται στη συνοικία του Περάματος, που εκτείνεται από την Εβραϊκή Πύλη ως την Πύλη της Βίγλας, όπου ζουν Βενετοί και Έλληνες και [τους παραχωρούμε] τρεις σκάλες που καταλήγουν σ’ αυτή την περιοχή […]. Δίνεται επίσης στους Βενετούς το δικαίωμα να κάνουν εμπόριο με κάθε λογής εμπορεύματα σ’ όλα τα μέρη της Ρωμανίας, γύρω από τη μεγάλη Λαοδίκεια, την Αντιόχεια, τη Μάμιστρα, τα Άδανα, την Ταρσό, την Αττάλεια, τη Στρόβιλο, τη Χίο, τον Θεολόγο (= Έφεσος), τη Φώκαια, το Δυρράχιο, την Αυλώνα, την Κορυφώ (=Κέρκυρα), τη Βονδίτσα (=Βόνιτσα), τη Μεθώνη, την Κορώνη, τη Ναυπλία (το Ναύπλιο), την Κόρινθο, τις Θήβες, την Αθήνα, τον Εύριπο (= Χαλκίδα), τη Δημητριάδα, τη Θεσσαλονίκη, τη Χρυσόπολη, το Περιθεώριον, την Άβυδο, τη Ραιδεστό, την Αδριανούπολη, την Άπρο, την Ηράκλεια, τη Σηλυμβρία, και την ίδια τη Μεγαλόπολη (=Κωνσταντινούπολη) και γενικά όλα τα μέρη που είναι κάτω από την εξουσία της ευσεβούς και ελεήμονος Εξοχότητάς μας, χωρίς να πληρώνουν εντελώς τίποτε για τις δραστηριότητες τους, δηλ. το κομμέρκιον και τους άλλους δασμούς που μπαίνουν στο δημόσιο ταμείο, το ξυλοκάλαμον, το λιμεν(ι)ατικόν, το ποριατικόν, το κανίσκιον, τις εξαφόλλεις, το αρχοντίκιον και τους άλλους εμπορικούς δασμούς. Σε όλους αυτούς τους τόπους η αυτοκρατορική μου εξουσία τους δίνει το δικαίωμα να μη δέχονται οποιοδήποτε έλεγχο.».

Με τούτα και με τ’ άλλα, η Βενετία γίνεται, μόλις μέσα σε ένα χρόνο, και στο εξής, παντοδύναμη στα βυζαντινά ύδατα, ενώ τον Οκτώβριο του 1111 μ.Χ. ο Αλέξιος υποχρεώνεται να παραχωρήσει και στην Πίζα σπουδαία εμπορικά προνόμια. Οι άμεσες συνέπειες της πολιτικής αυτής ήταν η μεγάλη υποτίμηση του νομίσματος, η μεγάλη σύγχυση στην οικονομική ζωή, η άνοδος των πρόσθετων φόρων κατά 50%, η άρση των φορολογικών εξαιρέσεων που προφύλασσε τα φτωχότερα στρώματα του λαού, αλλά και η αποθέωση της αυθαιρεσίας των εφοριακών υπαλλήλων και της εκμίσθωσης των φόρων. Ολόκληρες επαρχίες εκχωρούνταν σε ιδιώτες συλλέκτες φόρων, που θεωρούσαν φυσιολογικό να εισπράττουν έως και διπλάσιο του κανονικού φόρου. Οι σημερινές «εισπρακτικές» των τραπεζών και η παρ’ ολίγον εκχώρηση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού σε εταιρείες «ειδικών», συναντούν εδώ τους «λαμπρούς» προγόνους τους.

Ταυτόχρονα, και μέσω του θεσμού της Προνοίας, επιταχύνθηκε και ενισχύθηκε το φεουδαρχικό σύστημα στο Βυζάντιο, σε αντιγραφή του προτύπου της δυτικής μητρόπολης. «Οι φεουδαρχικές δυνάμεις της επαρχίας, οι «Δυνατοί», εναντίον των οποίων είχαν αγωνιστεί με αποφασιστικότητα οι αυτοκράτορες του δέκατου αιώνα, έγιναν οι κύριοι στυλοβάτες του νέου κρατικού μηχανισμού», όπως γράφει ο Georg Ostrogorsky  στην Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους.

«Ο Αλέξιος έδωσε το προβάδισμα στους κοινωνικά ισχυρότερους παράγοντες, οι οποίοι είχαν επιζήσει παρά την αντίδραση της κεντρικής εξουσίας στους μέσους βυζαντινούς χρόνους και πάνω σ’ αυτούς οικοδόμησε τη νέα κρατική και στρατιωτική οργάνωση…Το Βυζάντιο εγκατέλειψε οριστικά τα άλλοτε σταθερά θεμέλιά του· η στρατιωτική, οικονομική και νομισματική του ισχύς περιορίσθηκε σε μεγάλο βαθμό. Έτσι εξηγείται το γεγονός γιατί το μεγαλείο της εποχής των Κομνηνών, δεν είχε διάρκεια αλλά το διαδέχθηκε η κατάρρευση του βυζαντινού κράτους».

Ο κάθε «Μπόμπολας», δηλαδή, είναι δημιούργημα και αναγκαίο συμπλήρωμα της αποικιοκρατικής διείσδυσης. Είναι ο κρίσιμος ντόπιος κρίκος στην αλυσίδα της εξαθλίωσης του Λαού, της κατάρρευσης του κράτους και, τελικά, της διαιώνισης της ξένης εξάρτησης.

Μέσα από μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να γίνει κατανοητό, όχι μόνο το πολιτικό, οικονομικό, πολιτισμικό αλλά και το παραγωγικό έλλειμμα της χώρας, αφού ακριβώς ο διεθνής καταμερισμός της Εργασίας αποφασίζεται από την αποικιοκρατική μητρόπολη.
Δεν είναι δηλαδή τυχαίο –για παράδειγμα- ότι επτακόσια χρόνια μετά τον Αλέξιο Κομνηνό, το 1782 ένας Έλληνας ομογενής ο Σαράντης Παπαδόπουλους, αδυνατεί να ιδρύσει στη Μεθώνη την πρώτη σαπωνοποιία, όταν ο Γάλλος πρέσβης παρεμβαίνει στη Μεγάλη Πύλη, προκειμένου να προστατεύσει την εξαγωγική δραστηριότητα των σαπουνιών της Μασσαλίας, και του αφαιρείται η σχετική άδεια. Ο Γοδεφρείδος του Μπουϊγιόν, ο Ραϋμόνδος της Τουλούζης και όλα τα τ’ άλλα παιδιά, οι σταυροφόροι της 1ης Σταυροφορίας, είναι ακόμη εδώ. Είναι τα εγγόνια τους που οδήγησαν τη χώρα να έχει κατά κεφαλήν εξαγωγική δραστηριότητα μόνο 2.700$, όταν χώρες επίσης της περιφέρειας του καπιταλισμού και ίσου περίπου πληθυσμιακού μεγέθους, όπως η Πορτογαλία, έχουν 5.700$, η Ουγγαρία 9.300$, η Τσεχία 13.100$, η Σουηδία 19.700$ και το Βέλγιο 27.700$. (τιμές 2013).

Ο τόπος έχει πρόβλημα εδώ και εκατοντάδες χρόνια γιατί δεν παράγει. Γιατί δεν αφήνεται να παράγει. Δεν αφήνεται, γιατί η αποικιοκρατική εξάρτηση κρατάει τώρα 933 συναπτά έτη, παρά τις μικρές ή μεγάλες ανά καιρούς αναλαμπές που πάντα όμως μένουν ανολοκλήρωτες.

Γιατί –μεταξύ των άλλων- ο κάθε έμπορος της Βενετίας, ο κάθε Ραϋμόνδος, έχει τους ντόπιους Δυνατούς του, μπολιασμένους στο μεδούλι της κοινωνίας. Εννιακόσια τριάντα τρία χρόνια μετά, η Ιστορία αφού οδήγησε τον τόπο σε ένα ακόμη βαθύ κοίλο, παρέχει σήμερα τη δυνατότητα να αναχθούμε στο κυρτό της και να ξεφύγουμε από το μαγκανοπήγαδο της εξάρτησης.

Για να μην αποδειχτεί ο Αλέξης, ένας ακόμη Αλέξιος! Οι ολιγάρχες, οι «Δυνατοί», του παρόντος αιώνος, έχουν ονοματεπώνυμο και σωρεία εγκληματικών πράξεων κατά του Λαού και της πατρίδας. Εκεί είναι το κουμπί της Αλέξαινας που κουμπώνει την αιώνια Αποικιοκρατία. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει ένα ελάχιστο παράθυρο, μόλις κάποιων ημερών, για να το ξεκουμπώσει… Λίγο, πριν δούμε οριστικά και τελεσίδικα, ότι τίποτα δεν θα «απομένει πια, μετά τόση δεινότητα χειρουργική…»

Εικόνα: Απεικόνιση της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, το 1204.

ιστορία · storia

Για τον εργατισμό του χθες και του σήμερα – Precisazioni sull’operaismo di ieri e di oggi

Lunedì 05 Gennaio 2015 10:36, Δευτέρα 05 Ιανουαρίου

Precisazioni sull’operaismo di ieri e di oggi, διευκρινίσεις γύρω από τον εργατισμό του χθες και του σήμερα

crisi_e_organizzazione_operaiaτου SERGIO BOLOGNA

στο άρθρο σας  “Come il patrimonio teorico ecc., »πως η ιστορική κληρονομιά κλπ”  εσείς δεν μιλάτε για τον  Toni Negri και για την συνεισφορά του στην ανάλυση της μετά τον φορντισμό κοινωνίας. το ξεχάσατε ή κάτι άλλο ?

Είναι αλήθεια , δεν μιλώ. ο λόγος για μένα είναι ξεκάθαρος, ελπίζω να μπορέσω να σας εξηγήσω. ο  Negri είναι ένας από τους ιδρυτές του εργατισμού ακόμη από τους καιρούς της  “Classe Operaia” , της »Εργατικής Τάξης», η θεωρητική του εργασία είχε ένα μέγεθος, ένα εύρος, που υπερέβαινε τα σύνορα του εργατισμού.

εάν στη συνέχεια λάβουμε υπ’ όψιν όλο το έργο του το πολιτικό-φιλοσοφικό από τα μέσα των Χρόνων  ’70 μέχρι σήμερα είναι προφανές πως αυτό ευρέως υπερβαίνει σε πλούτο και πολυπλοκότητα το έδαφος που καταλαμβάνει ο εργατισμός.  δεν γνωρίζω εάν μπορούμε να μιλήσουμε για έναν “negrismo”, »νεγρισμό», σίγουρα μπορούμε να μιλήσουμε για ένα σύστημα σκέψης του Αντόνιο Νέγκρι,  di Antonio Negri, που  εν μέρει πλουτίζει τον εργατισμό και εν μέρει απομακρύνεται, διότι ακολουθεί μια μοναχική πορεία, ένα σχέδιο που είναι μοναχά δικό του.

είναι δυο συστήματα σκέψης διαφορετικά, που διασταυρώνονται  σε ορισμένο βαθμό αλλά τελείως ανεξάρτητα. το ίδιο μπορούμε να πούμε για το θεωρητικό έργο άλλων συντρόφων, όπως, για παράδειγμα,  των  Christian Marazzi, ή του Paolo Virno. θα ήθελα να πω πως τόσο αυτοί όσο και ο  Negri δεν είχαν ανάγκη του εργατισμού για να παράγουν σκέψη, ενώ, όσον αφορά εμένα, ο εργατισμός αντιπροσωπεύει ένα απαραίτητο σημείο αναφοράς.

θα έλεγα πως γι αυτούς ο εργατισμός στάθηκε μια βασική ανθρώπινη εμπειρία, αλλά από την άποψη του ερεθίσματος της σκέψης είχε μικρότερη βαρύτητα, για να μην πούμε μάλιστα δευτερεύουσας σημασίας, σε σχέση με άλλα ερεθίσματα.  Είναι αλήθεια. Από τα μέσα των Χρόνων ’70 ο   Toni Negri σκέφτονταν πως η φορντική κοινωνία ήταν ένα κληροδότημα του παρελθόντος και προχώρησε στην αναζήτηση ενός κοινωνικού υποκειμένου ή μιας κοινωνικής σύνθεσης που θα μπορούσε να αντικαταστήσει, να εξαχνίσει και να ενσωματώσει τον εργάτη μάζα.

όμως το έκανε ξεκινώντας από πάνω, όχι από τα κάτω, από την σύλληψή του για το κράτος, την συνολική κυβέρνηση του κεφαλαίου, με μια προσέγγιση δυνατά λενινιστική. το πρόβλημά του δεν υπήρξε ποτέ η εργατική συμπεριφορά αλλά η καταστροφή του μηχανισμού της καπιταλιστικής εξουσίας, σε αυτόν η εργατική τάξη δεν είναι ένα σύμπαν πολύπλευρο και γεμάτο αντιθέσεις αλλά ένας εν δυνάμει συμπαγής στρατός.

δεν είναι τυχαίο πως ήταν αυτός που διάλεξε τον τίτλο “Operai e stato” , »Εργάτες και κράτος», για τον πρώτο τόμο της σειράς »μαρξιστική Ύλη»,  “Materiali marxisti”. ένας τίτλος πετυχημένος, ένας τίτλος που είναι ένα πρόγραμμα, ενώ ο τίτλος του δεύτερου τόμου  “Crisi e organizzazione operaia” , »Κρίση και εργατική οργάνωση» δεν αντιστοιχεί καθόλου στα περιεχόμενα, είναι τίτλος λανθασμένος.

η μοναχική διαδρομή του Τόνι Νέγκρι  ευθείς εξ αρχής δεσμευμένη με την περιπέτεια του εργατισμού οξύνθηκε μετά την σύλληψή του και τον επικοινωνιακό πρωταγωνισμό που του επιβλήθηκε από τους διώκτες του. σε εκείνο το σημείο το επίπεδο της σύγκρουσης εμφανίστηκε πολύ υψηλό ώστε να έχει ακόμη αξία η προσφυγή στα σύνεργα του εργατισμού. η θεωρητική του παραγωγή λοιπόν απλώθηκε θεαματικά, από τον  Spinoza στον Leopardi, μέχρι να αγγίξει τα επίπεδα της »Αυτοκρατορίας», του »Πλήθους», διαχωριζόμενος τελείως από την διάσταση του εργατισμού, που παρέμεινε ένα »προϊόν di nicchia” που προορίζονταν σε λίγους εκλεκτούς ενώ η εργασία του Toni Negri καθίστατο ένα παγκοσμιοποιημένο προϊόν.

αντιθέτως για εμένα ο εργατισμός είναι κάτι από το οποίο δεν μπορώ να απελευθερωθώ, είναι μέρος της φύσης μου και σύμφωνος με τις μέτριες διανοητικές ικανότητές μου.  δεν έχω μεγαλύτερες φιλοδοξίες , ίσως διότι δεν τόλμησα ποτέ να σκεφτώ την κομουνιστική επανάσταση, η καταστροφή του αστικού κράτους  μου φαίνονταν πάντα μια προοπτική τόσο μακρινή που να με εμποδίζει να την »σκεφτώ».

αντιθέτως, θα πω περισσότερα, δεν μοιράστηκα ποτέ την ιδέα πολλών συντρόφων πως ήταν οι »αληθινοί κομουνιστές», εκείνοι που μάζεψαν την σημαία του κομουνισμού που είχε αφεθεί να περιπέσει από τα ρεφορμιστικά κόμματα , νεοφιλελεύθερα σήμερα. η πλήρης προσκόλλησή μου, πεπεισμένη, στον εργατισμό προέρχονταν από το γεγονός πως σκεφτόμουν να βρεθώ ξανά μέσα σε πρόσωπα που θεωρούσαν τον κομουνισμό μια ιστορική εμπειρία τελειωμένη και πως μπροστά μας ανοίγονταν μια άγνωστη οδός, όλη να ανακαλυφθεί, που θα έφερνε στην απελευθέρωση από τις δύο κυριαρχίες : του καπιταλισμού και του λεγόμενου »υπαρκτού σοσιαλισμού».

κατά την γνώμη μου μόνο μετά το ’77 ο Toni Negri απομακρύνεται κι αυτός εν γνώσει του από την κομουνιστική παράδοση και αντιμετωπίζει το άγνωστο του μετά φορντισμού.  το κάνει επίσης την στιγμή που απομακρύνεται από την λενινιστική προοπτική της Εργατικής Εξουσίας, Potere Operaio,  στιγμή κατά την οποίαν παίρνει αποστάσεις από τον ένοπλο αγώνα (και που, ας το πούμε, υπήρξε η πιο εντυπωσιακή μοντέρνα έκδοση του λενινισμού).

Εγώ συνέχισα να μελετώ τον κομουνισμό σαν ιστορικός και βρέθηκα να έχω το καθήκον να αναδείξω τα πλεονεκτήματα – για παράδειγμα στο δοκίμιο  ”Nazismo e classe operaia” ,»Ναζισμός και εργατική τάξη» – που τα ίδια τα κομουνιστικά κόμματα μετά τον πόλεμο θέλησαν να ξεχάσουν και να ενταφιάσουν.

τι σημασία λοιπόν είχε για Εσάς η εμπειρία του  “Potere Operaio”? της Εργατικής Εξουσίας ; βρεθήκατε μαζί όχι μόνο στην  “Classe Operaia” και στην “La classe” επίσης όμως και στο “Potere Operaio”, μάλιστα Εσείς ήσασταν ένας από τους ιδρυτές. 

ποτέ δεν μου αρέσει να μιλώ γι αυτά. γιατί ? διότι – θα σας φανεί αδύνατον – εκείνοι οι 12/13 μήνες που πέρασα στο  “Potere Operaio” μέσα μου δεν μου άφησαν τίποτα. λυπάμαι που το λέω, διότι ξέρω πόσο εκείνη η εμπειρία σημαίνει για πολλούς συντρόφους με τους οποίους ακόμη σήμερα είμαι ισχυρά δεμένος από ανθρώπινη πλευρά και όχι μόνο.  Πιστοί σε εκείνη την εμπειρία, έχουν υποφέρει δίχως γκρίνιες χρόνια φυλακής και ακόμη και σήμερα δεν μπορούν να αποκολληθούν, παραμένει η ουσιαστική εμπειρία της ζωής τους.

εγώ έζησα εκείνους τους μήνες με τρόπο σχιζοφρενικό, με την αίσθηση – διαρκώς σπρωγμένη στο βάθος της ψυχής – πως πρόδιδα εκείνη την δυσπιστία προς τον λενινισμό που το ελευθεριακό μου  πνεύμα θεωρούσε απαραίτητη παράμετρο, βασικό συστατικό της »νέας» αγωνιστικότητας και δέσμευσης.  αν και βρήκα στο  “Potere Operaio” μέρη της ζωής μου, κυρίως από συναισθηματικής πλευράς, όμως και από πολιτιστικής σκοπιάς όπως και πολιτικής, το αποτέλεσμα εκείνης  εμπειρίας  σε εκείνη την οργάνωση για μένα ήταν μηδενικό.

έτσι λοιπόν όταν λέγεται πως έφυγα διότι ήμουν αντίθετος στην χρήση βίας δεν είναι αλήθεια, μπορούσα να είμαι αντίθετος με τον τρόπο που σκέφτονταν να την ασκήσουν ή στα πρόσωπα πάνω στα οποία θα μπορούσαμε να βασιστούμε  ( και δυστυχώς είχα δίκιο). όμως η αλήθεια είναι πως έφυγα διότι το “Potere Operaio” ήταν μια αναπαραγωγή ενός εκτός χρόνου μπολσεβίκικου μοντέλου, ανάλογο με αυτό όλων των εξωκοινοβουλευτικών ομάδων, δεν είχε καμία όμορφη »διαφορετικότητα» που υπάρχει στον εργατισμό, αντιθέτως ήταν η άρνησή της. ίσως όμως να είμαι εδώ που δεν το κατάλαβα. είναι όμως γεγονός πως μόνο όταν αποχώρησα άρχισα ξανά μια θεωρητική εργασία, άρχισα να αναπνέω ξανά, να σκέφτομαι πολιτικά,  να ξαναζώ μέσα στο κίνημα.

οπότε Εσείς είστε σίγουρος πως είστε ο »αληθινός» εκφραστής του εργατισμού? η »αυθεντική» εκδοχή του εργατισμού θα ήταν η δική Σας ;

ήμαστε εκτός δρόμου, φίλε μου. μιλώ για την εμπειρία μου, προσφέρω μια μαρτυρία με το στυλ και τις παραμέτρους του επαγγέλματός μου, εκείνο του ιστορικού. όμως εάν αύριο κάποιος που έλεγε πως η εκδοχή μου είναι μια παραμόρφωση της πραγματικότητας, ένας μητροπολιτικός θρύλος που εφηύρε ο εγωκεντρισμός μου, και πως λίγα κοινά έχουν τα γραπτά μου με την »αληθινή» παράδοση του εργατισμού, δεν θα κουνούσα βλέφαρο.

ο όρος »εργατισμός» έτσι όπως ο όρος »μεταφορντισμός» είναι συμβάσεις, μπορούμε να τις δεχτούμε ή να τις απορρίψουμε. εκείνο που μετράει, στην πολιτική δεν είναι η ιστορία της σκέψης μα η ιστορία του πραγματικού κινήματος. μπορούν να μου πούνε πως εγώ με τον εργατισμό έχω την ίδια σχέση που έχουν τα λάχανα με την μερέντα, πρόβλημά  του, εμένα μου φτάνει πως όταν μιλώ για τον εργάτη μάζα υπάρχει μια πραγματική απόκριση, μάλλον, υπάρχει μια κοινωνική δυναμική που έχει εντυπωθεί σε σχέση με την καθιερωμένη εξουσία, και πως όταν μιλώ για αυτόνομο εργαζόμενο υπάρχει ένα πραγματικό κίνημα ενωτικό, αυτοπροστασίας, αντίστασης, αλληλοβοήθειας, των freelance. “μα σκέφτονται την επανάσταση, αυτοί οι freelance?” ρωτά ο Τοτός. “πήγαινε να τον ρωτήσεις, αγόρι. Πήγαινε, πήγαινε, το να σηκώνεις τον κώλο από την καρέκλα κάνε πάντα καλό ”.

da: Commonware

ιστορία · storia

28 ottobre 1959: muore Camilo Cienfuegos

a

Martedì 28 Ottobre 2014 11:02

28 ottobre 1959: muore Camilo Cienfuegos

  • Grandezza carattere Riduci grandezza carattere incrementa grandezza carattere

altIl 28 ottobre 1959 morì, all’età di 27 anni, Camilo Cienfuegos.

Camilo fu uno dei più importanti personaggi della rivoluzione cubana, basti pesnare che fu alla guida di una delle due colonne che partì dalla Sierra Maestra ed attraversò l’isola fino a provocare la caduta del dittatore Batista e a conquistare l’Avana. L’altra colonna era guidata da Che Guevara, che battezzò l’amico Camilo «signore dell’Avanguardia».

Nato a l’Avana da una famiglia di umili origini, si interessò sin da giovanissimo alla politica, anche aiutando il padre, spagnolo, attivista della Unione dei lavoratori di sartoria. Si trasferisce poi negli Stati Uniti, dove lavorerà come operaio in diversi settori. Tornerà poi a cuba spinto dalla volontà di dare il proprio contributo a qui movimenti che sempre più duramente si opponevano al regime di Batista. Questo gli costò il carcere e anche una grave ferita: durante una manifestazione, la polizia militare sparò sulla folla, colpendolo ad una gamba. Questo episodio venne poi da lui stesso raccontato:

“mi portarono alla clinica degli studenti, dove ho vissuto una delle più grandi emozioni della mia vita, quando più di un centinaio di persone si riunirono lì all’ingresso e entrando vi fu un boato di applausi ed acclamazioni: mi sentivo una tale emozione, mi sentii sul punto di piangere, e urlai, ‘Viva Cuba!’. Da quel momento fui ancora più sicuro che, a qualunque costo, Cuba doveva essere libera”.

Anche in quell’episodio si trovò a fianco del suo primo compagno di lotte, suo padre, che alzando le garze con cui aveva tamponato la ferita de figlio affermò: «E’ il sangue di mio figlio, ma é sangue versato per la rivoluzione».

Ebbe un ruolo importantissimo nello svolgersi della rivoluzione e fu uno degli ideatori della strategia militare con la quale i ribelli riuscirono a prendere l’Avana. Anche per questo, dopo la rivoluzione, diventò comandante di tutte le forze armate di Cuba.

Fu senza dubbio uno dei personaggi più amati dal popolo cubano grazie alla sua semplicità, al sua generosità e al suo sorriso.

Il 28 ottobre 1959 si trovava in volo sull’oceano Atlantico su un Cessana 310, piccolo aereo da turismo. L’aereo fu investito da una tempesta e scomparve in mare. Restano comunque incerte le dinamiche dell’incidente: né il corpo di Camilo né i resti dell’aereo furono mai rinvenuti.

Tutt’ora il popolo cubano ricorda ogni 28 ottobre un uomo che, da semplice lavoratore, è diventato un leader della rivoluzione, con il motto “Se c’é stato un Camilo, ci saranno molti Camilo».

ιστορία · storia

7 oκτωβρίου 1985: η κατάληψη του Achille Lauro

7 ottobre

Τρίτη 07 Oκτωβρίου 2014 07:02

7 oκτώβρη 1985: κατάληψη Achille Lauro

η απαγωγή του Achille Lauro ολοκληρώνεται σε δυο ημέρες, μεταξύ 7 οκτωβρίου 1985, όταν ένα κομάντο τεσσάρων παλαιστίνιων μαχητών καταλαμβάνει το ιταλικό πλοίο που εκτελεί κρουαζιέρες, και στις 9 οκτωβρίου, όταν φτάνουμε στην απελευθέρωση των ομήρων.

όταν ξεκινά η κατάληψη, στις 7 οκτωβρίου 1985, το πλοίο βρίσκεται ανοικτά των αιγυπτιακών ακτών. το μεγαλύτερο μέρος των επιβατών βρίσκεται στην γη για μια εκδρομή, και στο πλοίο υπάρχουν γύρω στους 450 ανθρώπους, μεταξύ επιβατών και πληρώματος. μεταξύ αυτών που έχουν παραμείνει στο πλοίο βρίσκονται τέσσερις παλαιστίνιοι μαχητές, που γύρω στις 13 παίρνουν με τα όπλα τον έλεγχο του πλοίου; στη δίκη θα δηλώσουν πως πρόθεσή τους ήταν, στην πραγματικότητα, να πραγματοποιήσουν επίθεση στο ισραηλινό λιμάνι της Ashdod, επόμενο σταθμό του ταξιδιού, όμως ανακαλύφθηκαν και χρειάστηκε να περάσουν στη δράση νωρίτερα.

αμέσως, οι τέσσερις δηλώνουν πως ανήκουν στην Olp, και ζητούν την απελευθέρωση 52 παλαιστινίων που κρατούνται στο Ισραήλ ; όμως από την Tunisi ο Yasser Arafat αρνείται κάθε ευθύνη. η αλήθεια έναι πως η ομάδα ανήκει στο Μέτωπο για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, μια ριζοσπαστικό ομάδα που, στο εσωτερικό της Olp, αντιτίθεται στην γραμμή του Arafat.

η ιταλική κυβέρνηση, που οδηγείται από τον Bettino Craxi με τον Giulio Andreotti υπουργό εξωτερικών, αποφασίζει να επικεντρωθεί στην αποστασιοποίηση του Αραφάτ από την επιχείρηση και ζητά την συνεργασία του παλαιστίνιου προέδρου. οστέλνει δυο διαμεσολαβητές, ένας από αυτούς είναι ακριβώς ο Abu Abbas. με την άφιξή τους, η κατάσταση παίρνει τροπή ευνοϊκή : και στις 9 οκτωβρίου οι πειρατές παραδίδονται στις αιγυπτιακές αρχές ανεβαίνοντας σε ένα περιπολικό σκάφος. έτσι το Achille Lauro μπορεί να κατευθυνθεί προς το Port Said, όπου αγκυροβολεί στις 10 οκτωβρίου.
όμως με το τέλος της απαγωγής φτάνει η επιβεβαίωση πως η ενέργεια δεν είχε γίνει δίχως θύματα : ο Leon Klinghoffer, εβραίος, αμερικανός υπήκοος, που βρίσκονταν σε αναπηρικό καροτσάκι, είχε σκοτωθεί και πεταχτεί στην θάλασσα στις 8 οκτωβρίου.

οι συμφωνίες που πάρθηκαν για την απελευθέρωση των ομήρων προβλέπουν πως οι τέσσερις υπεύθυνοι της κατάληψης θα μεταφερθούν σε αραβική χώρα της προτίμησής τους. τη νύχτα ανάμεσα στις 10 και 11 οκτωβρίου, ένα αιγυπτιακό αεροπλάνο απογειώνεται για να τους μεταφέρει στηνμαζί τους βρίσκονται και οι διαμεσολαβητές της Olp, συμπεριλαμβανομένου και του Abu Abbas. όμως σε αυτό ο σημείο ξεκινά η επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών : το αιγυπτιακό αεροπλάνο αναχαιτίζεται από την αεροπορία των ΗΠΑ και αναγκάζεται να προσγειωθεί στην νατοϊκή βάση της Sigonella, αφού ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ronald Reagan, έχει πάρει την άδεια για την προσγείωση. μόλις όμως το αεροπλάνο βρίσκεται σε ιταλική περιοχή, η κυβέρνηση της Ρώμης αξιώνει την διαχείρηση της κατάστασης, και δεν επιτρέπει στις δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών να παραλάβουν τους μαχητές και τους διαμεσολαβητές της Olp. το αεροπλάνο περικυκλώνεται από ιταλούς στρατιωτικούς που εμποδίζουν τους αμερικάνους να πλησιάσουν.

στιν Reagan, που ζητά την παράδοσή τους για να τους δικάσει στην Αμερική, ο Craxi απαντά πως είναι υπεύθυνοι για αδικήματα που έλαβαν χώρα σε διεθνή ύδατα επί ιταλικού πλοίου, και γι αυτό η δικαιοδοσία ανήκει στην ιταλική δικαστική εξουσία. οι μαχητές μεταφέρονται στην φυλακή της Siracusa. τα επόμενα χρόνια θα δικαστούν και καταδικαστούν.

Pubblicato in STORIA di CLASSE δημοσιεύτηκε στην Ταξική Ιστορία