σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi · Uncategorized

3 Πορεία Αλληλεγγύης Στους 2 Διωκόμενους Αντιφασίστες από Καβάλα και αλληλεγγύη από Ιταλία

από ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΣΤΕΚΙ ΚΑΒΑΛΑΣ & ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΒΥΡΩΝΟΣ 3 02/11/2016 11:43 πμ.

3 Πορεία Αλληλεγγύης Στους 2 Διωκόμενους Αντιφασίστες από Καβάλα ΠΕΜΠΤΗ 3/11/2016 ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΜΟΝΟΙΑΣ 17:30

post imageΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
ΕΝΑΝΤΙΑ
ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ & ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ (ΤΟΥ)Στις 14 Νοεμβρίου 2016 δικάζονται στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Ξάνθης σύντροφοι-αντιφασίστες μετά από ψεύτικες μηνύσεις των «γνωστών» φασιστών της Πατριωτικής Κίνησης Καβάλας, με κατηγορίες που επισύρουν πολλά έτη φυλάκισης. Οι ψεύτικες αυτές μηνύσεις, που αποτελούν κλασσική μέθοδο των φασιστικών συμμοριών, σε άμεση συνεργασία με τις αστυνομικές Αρχές, σκοπό έχουν να καταστείλουν ενεργούς αντιφασίστες, στοχοποιημένους για την επώνυμη, αδιάλλακτη δράση τους απέναντι σε καθε μορφή κρατικής-παρακρατικής εξουσίας.
Εκτός από την γνωστή τακτική τους να «κατασκευάζουν» περισταστικά για να σύρουν στα Δικαστήρια αντιφασίστες, λειτουργώντας έτσι ως το ακροδεξιό-μακρύ χέρι του Κράτους, τα τελευταία πέντε χρόνια με οργανωμένο τρόπο προσπαθούν να επιβάλλουν την παρουσία τους στην πόλη. Δεν δίστασαν να κάψουν μαγαζί αντιφασίστα, να τραμπουκίσουν και να ξυλοκοπήσουν γκραφιτάδες, να χτυπήσουν μαθητές μέσα και έξω από σχολεία, να επιτεθούν σε μετανάστες, να καταστρέψουν αυτοκίνητα αντιφασιστών, να απειλήσουν με όπλο αντιφασίστρια σε κεντρικό σημείο της Καβάλας μπροστά στα μάτια δεκάδων πολιτών και να επιτεθούν στους απολυμένους εργαζόμενους της ΒΦΛ, μέσω εταιρίας security, κατά την διάρκεια απεργιακής δράσης των εργαζoμένων.
Οι φασιστικές αυτές πρακτικές υποστηρίζονται από την Διοίκηση του Δήμου Καβάλας (προηγούμενη και τωρινή), δημοτικές παρατάξεις, τοπικά μέσα μαζικής αποβλάκωσης (κανάλια, ραδιόφωνα, εφημερίδες), κατοίκους και ιδιωτικές επιχειρήσεις, όπως για παράδειγμα το ξενοδοχείο Galaxy στην Καβάλα, που τους δίνει χώρο για τις φασιστοσυνάξεις τους (ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ, και στα τσιράκια τους). Είναι όλοι αυτοί που στα χρόνια της κρίσης για να κρύψουν τις δικές τους ευθύνες κάτω απ’ το χαλί, καλλιέργησαν το ρατσισμό και τη ξενοφοβία, με εύκολο στόχο τους μετανάστες και τα πιο ευάλωτα κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας.
Οι εθνικιστικές, ισλαμοφοβικές, αντιμεταναστευτικές κραυγές τους κορυφώθηκαν πρόσφατα με αφορμή και το θέμα της μετεγκατάστασης των προσφύγων από τα κατσάβραχα του Εσκί-Καπού (Άσπρη Άμμος) στο στρατόπεδο Ασημακοπούλου, χωρίς να πετύχουν τον στόχο τους.
Ως αντιφασίστες/αντιφασίστριες συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στον εκφασισμό της κοινωνίας και σε κάθε μορφή καταπίεσης, γι’ αυτό καλούμε σεσυγκέντρωση – πορεία
Πέμπτη 3 Νοεμβρίου, στις 17:30
στην Κεντρική Πλατεία Ελευθερίας (Ομόνοια).

Στις γειτονιές και τους δρόμους, στις πλατείες και τα γήπεδα, στα σχολεία και τις δουλειές, στα μυαλά και τις σχέσεις, να τσακίσουμε το φασισμό ΠΑΝΤΟΥ!

 

 

Εικόνες:

https://athens.indymedia.org/post/1564735/

Solidarietà ai compagni di kavala sotto processo

20161105_001308-1024x614

Il Collettivo Anarchico Libertario esprime solidarietà con uno striscione ai compagni antifascisti di Kavala che sono sotto processo per la loro quotidiana lotta contro lo stato e il capitalismo.

Di seguito il comunicato sulla montatura repressiva nei confronti dei compagni.

NESSUN PROCEDIMENTO CONTRO I DUE ANTIFASCISTI DI KAVALA

La cosiddetta crisi di Imia, avvenuta nel 1996 è servita ai fascisti para statali che per anni hanno approfittato di questo particolare incidente per organizzare celebrazioni d’odio. Dal 2011 il Movimento Patriottico di Kavala, simile alla gang nazista di Alba Dorata, organizza annualmente una chiamata a livello nazionale in città. Una festa fascista fallita, che si svuota anno dopo anno, come il “famoso” sentimento nazionalista dei fascisti.

Un giorno prima del raduno fascista del 26/01/2014 e a seguito di uno scontro tra fascisti ed un gruppo di persone, gli attuali collaboratori nazisti di Kavala ruppero la vetrina del negozio che appartiene ad un nostro compagno, preso di mira per la sua azione antifascista e cercarono anche di dar fuoco al suo interno, mettendo così in pericolo anche la vita degli inquilini dell’edificio.

Il nostro compagno viene costretto ad andare alla stazione di polizia locale dato che il tentato incendio doloso è un crimine il cui procedimento parte d’ufficio (perciò gli vengono richieste alcune formalità) e dopo un’attesa di 3 ore, scopre che è in arresto perchè dei membri del movimento patriottico hanno sporto denuncia contro di lui.

Con già un compagno in custodia cautelare da due giorni per una denuncia ridicola contro di lui presentata da alcuni membri del movimento patriottico, nel pomeriggio di lunedì 27 gennaio 2014, un secondo compagno (fratello del primo) – anche lui preso di mira per la sua azione antifascista – viene informato di una denuncia a suo carico sporta dagli stessi codardi fascisti, e si presenta volontariamente agli uffici di polizia di Kavala. Sbirri e fascisti hanno montato il caso: i nostri compagni sono accusati di far parte di un’organizzazione criminale, reato contro l’ordine pubblico (travisamento), incitamento a lesioni personali gravi, danni aggravati, possesso e uso di armi, esplosione e possesso di bombe esplosive.

Venerdì, 31/01/2014, dopo essere apparsi di fronte al GIP e al PM, i nostri due compagni vengono rilasciati con le seguenti condizioni: non possono lasciare il paese, devono presentarsi al dipartimento di polizia locale ogni mese e devono pagare la cauzione.

Il primo processo, che era stato fissato per il 10/06/2015, è stato posticipato a casa dell’assenza dei loro avvocati difensori,mentre il successivo è stato rimandato a causa di uno sciopero nazionale degli avvocati.

Dalla prima udienza i fascisti hanno continuato a provocare con il loro comportamento; hanno minacciato persone e scritto disgustosi slogan nazionalisti e nazisti (riferendosi per nome ai nostri compagni perseguti) sia in giro per la città che nella zona in cui vivono risiedono i nostri compagni.

E qui dobbiamo sottolineare che in tutto questo tempo nessun fascista è stato chiamato per un’indagine o accusato per la distruzione del negozio del nostro compagno perseguitato. Potrebbe essere che il caso sia stato “dimenticato” ed archiviato? se questa non è un’insabbiatura e una collaborazione con l’apparato esecutivo e le autorità repressive, allora cos’è!
Ma i neonazi della città non si sono fermati qui. hanno provato ad organizzare una scena di odio e violenza, mirando e colpendo studenti minorenni, mentre lo scorso maggio hanno distrutto la macchina di una antifascista e testimone della difesa al processo dei notri compagni, mostrando quindi chiaramente le loro intenzioni codarde. il giorno dopo gli stessi invertebrati hanno menato un’altra antifascista nella zona del porto della citttà (una zona centrale, che era affollata in quel periodo dell’anno)  ementre uno dei due nazi  stava scappando, ha tirato fuori la pistola e ha sparato in aria, minacciando gli antifascisti che erano sul luogo. Ovviamente nessuno li ha disturbati e non è stata fatta nessuna azione contro di loro. Dall’altro lato, uno dei due compagni presi di mira si sta aspettando l’ennesima fittizia denuncia contro di lui sporta da questi fascisti. Più di recente, atttraverso ad un’agenzia di vigilanza, alcuni di loro hanno preso parte negli attacchi contro i lavoratori in sciopero dell’industria di fertilizzanti fosforici; inotlre, attraverso un comitato di cittadini indignati che hanno creato, hanno tentato di provocare pogrom e reazioni – con il beneplacito del consiglio comunale- contro i rifugiati “ospitati” a Kavala. naturalmente, durante questi incidenti, gli sbirri sono sempre rimasti semplici spettatori, cercando di equiparare i due “estremi” per apparire produttivi alla società.

Le continue e pubbliche azioni ntifasciste e la presenza dei nostri compagni nella città ha condotto all’isolamento di questi nostalgici sentimenti per il regime militare. Non è una coincidenza che il Movimento Patriottico, i membri del  LE P.E.N. (un nuovo partito fascista greco), i membri di Alba Dorata, persone come Roupakias (l’assassino nazista di Pavlos Fyssas), e i nazionalisti non allineati (AME), nel loro sforzo di reincarnarsi dalle loro ceneri, abbiano lavorato insieme come una squadra sotto il nuovo nome del Movimento Popolare dei cittadini di Kavala- PHOENIX.
Non vogliamo più i nostalgici della dittatura e del nazimo. Fascisti tornate nelle vostre tane.

INVITIAMO TUTTI IN SOLIDARIETÀ DAVANTI AL TRIBUNALE DI XANTHI IL 24/11/2016 ALLE 9.
ANDIAMOCI TUTTI!

NESSUN COMPAGNO SOLO NELLE MANI DELLO STATO! LA SOLIDARIETÀ È LA NOSTRA ARMA!

20161104_234800-1024x614

https://favacarpendiem.wordpress.com/2016/11/06/solidarieta-ai-compagni-di-ukavala-sotto-processo/

 

Uncategorized

Η παγανιστική ανταρσία – La ribellione pagana

on 23 Σεπτεμβρίου 2016.

Κείμενο του Gigi Roggero με βάση το μυθιστόρημα του Joseph Roth

Υπάρχουν εποχές και υπάρχουν απλές ιστορικές περίοδοι. Τι είναι μια εποχή; Μια φάση στην οποία όλα γίνονται δυνατά. Τι διακρίνει την εποχή; Πρώτα ένα πράγμα: η κρίση, στην ισχυρή αίσθηση, βαθιά, περιεκτική, συστηματική. Εκείνη στην οποίαν σκέφτεται και δρα ο Joseph Roth είναι αναμφίβολα μια εποχή, η μεγάλη εποχή του εικοστού αιώνα: αυτή που εκρήγνυται στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, που φέρει στην μήτρα της την επανάσταση, η οποία ανοίγει την ιστορία σε εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις, και μέχρι πρόσφατα αδιανόητες. Και για άλλη μια φορά, εποχή και κρίση είναι ένα. Ο Roth δεν είναι το ντετερμινιστικό προϊόν της εποχής, φυσικά. Ωστόσο, είναι εξίσου βέβαιο, χωρίς εκείνη την μεγάλη εποχή θα είχαν αλλάξει οι όροι-συνθήκες της δυνατότητας ώστε ένας Roth να παραχθεί.

Και ο Roth υπήρξε ένας μεγάλος, τεράστιος όχι μόνο συγγραφέας, αλλά ένας ερμηνευτής των υποκειμενικών και των συλλογικών μετασχηματισμών της εποχής εκείνης. Λίγο μας ενδιαφέρει αν Roth υπήρξε σοσιαλιστής ή μοναρχικός, αν ήταν στην πραγματικότητα «ο κόκκινος», όπως ο ίδιος υπέγραφε κάποια από τα άρθρα του, ή legitimist και λίγο νοσταλγικός. Για εμάς ο Roth είναι ένα ορυχείο χρυσού, και ίσως ακριβώς εκείνο το μάτι του μεγάλου δίχως αυταπάτες συντηρητικού, συγκλονισμένου από τη διάλυση της αυτοκρατορίας των Αψβούργων και όλων αυτών που ήταν σταθερά, σαν τον Musil, τον καθιστά ακόμη πιο πολύτιμο και ικανό να κατανοήσει αυτό που οι αριστεροί δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν. Καλύτερα ένας μεγάλος αντιδραστικός παρά ένας μικρός μικρή επαναστάτης, λέγαμε κάποτε. Έτσι είναι ακόμη.

Παράδειγμα αυτού του μεγέθους είναι η ανταρσία, η εξέγερση, γραμμένο το 1924. Η ιστορία ξεκινά στην καρδιά του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Ο Ανδρέας Pum είναι ένας στρατιώτης, περήφανος που έχει αγωνιστεί για τη χώρα τους και για την τάξη, έτσι ώστε να τους έχουν χαρίσει ένα πόδι του για πάντα. Ήταν ικανοποιημένος με τον τρόπο που τα πράγματα πήγαιναν, είχε λάβει μια τιμητική διάκριση σε αντάλλαγμα του ακρωτηριασμένου του άκρου, ήταν ευχαριστημένος όταν έβλεπε ότι εκείνοι που ήταν κοντά σε αυτόν υπέφεραν. Πίστευε σε έναν δίκαιο Θεό, ο οποίος μοίραζε σφαίρες και ακρωτηριασμούς, αλλά όμως και μετάλλια σε εκείνους που το άξιζαν. Πίστευε στην κυβέρνηση, διότι «η κυβέρνηση είναι ένα πράγμα που στέκεται πάνω από τους ανθρώπους, έτσι όπως και ο ουρανός στέκεται πάνω από τη γη.» Αυτό που έρχεται από εκείνη την υψηλότερη οντότητα μπορεί να είναι ένα καλό ή κακό, δεν έχει σημασία, επειδή εξακολουθεί να είναι «ένα μεγάλο πράγμα, πολύ ισχυρό, ανεξερεύνητο και ανεξιχνίαστο.» Ο Ανδρέας περιφρονεί τους συναδέλφους στρατιώτες που βρίζουν εναντίον της κυβέρνησης, άνδρες χωρίς Θεό, χωρίς Αυτοκράτορα, χωρίς Πατρίδα », »με λίγα λόγια, ειδωλολάτρες.» Ο Ανδρέας ήταν ευχαριστημένος με αυτόν τον όρο: είναι ειδωλολάτρες εκείνοι που βρίσκονται στη φυλακή και σκοτώνουν, που κλέβουν και λιποτακτούν, είναι ειδωλολάτρες οι αντάρτες και οι μπολσεβίκοι.

Για τον ίδιο, σε αντίθεση με τους αλαζόνες ειδωλολάτρες, η κυβέρνηση σίγουρα έδειχνε ενδιαφέρον. Θα του έδινε μια μικρή δυνατότητα μεταπώλησης γραμματοσήμων, ή τουλάχιστον θα ανταπέδιδε την πίστη του στην καθεστηκυία τάξη με μια υπόσχεση ασφάλειας, ίσως θα έβρισκε γυναίκα του, στη συνέχεια, την εγγυημένη σύνταξη. Ο Ανδρέας σπρώχνει πέρα τους συναδέλφους στρατιωτες, περνάει πάνω από τυφλούς, κουτσούς και άνδρες χτυπημένους στην σπονδυλική στήλη, τρώει τα πάντα στο στρατιωτικό εστιατόριο, δεν παραπονιέται για τίποτα. Είναι ευγνώμων προς την κυβέρνηση, είναι ευγνώμων στο Θεό, είναι ευγνώμων προς την καθεστηκυία τάξη. Όποιος διαμαρτύρεται είναι ένας ειδωλολάτρης που δεν αξίζει τίποτα. Και ο Ανδρέας κατορθώνει πραγματικά να επιστρέψει στο σπίτι. Χωρίς το πόδι, προφανώς, και για να τα πούμε με ειλικρίνεια, ούτε και με την άδεια μεταπώλησης γραμματοσήμων που είχε ονειρευτεί, αλλά τουλάχιστον με ένα οργανάκι, με το οποίο μπορεί να γυρνά για να μαζεύει λίγα χρήματα. Και κυρίως με την βεβαίωση, που πιστοποιεί ότι αυτός, ο Ανδρέας Pum, είναι ένας ακρωτηριασμένος στον πόλεμο, ο οποίος αγωνίστηκε για τη χώρα και την τάξη, ο οποίος είναι άξιος σεβασμού και θαυμασμού από την κυβέρνηση.

Ο πρωταγωνιστής βρίσκει επίσης μια γυναίκα, τη χήρα ενός ανθρώπου που δεν έχει επιστρέψει από τον πόλεμο. Αυτή τον παντρεύτηκε από συμφέρον, τον ξεφορτώνεται για τον ίδιο λόγο. Αλλά δεν σταματούν εδώ οι κακοτυχίες του Ανδρέα: μία ημέρα σκοντάφτει μες το τραμ επάνω στην οργή ενός ισχυρού επιχειρηματία, που επιστρέψει από το γραφείο του δικηγόρου του που τον υπερασπίστηκε για κακοποίηση της γραμματέας του. Ο πλούσιος αξιοσέβαστος άνθρωπος χαρακτηρίζει τον Ανδρέα απατεώνα και ψεύτικο ανάπηρο, ακόμα χειρότερα, τον κατηγορεί ότι είναι ένας μπολσεβίκος. Εκείνος, ο Ανδρέας Pum, άγριος εχθρός των ειδωλολατρών, κατηγορείται ότι είναι ειδωλολάτρης. Ο Ανδρέας αντιδρά, επιτίθεται σε τον, ο εισπράκτορας και οι επιβάτες τον πετούν έξω από το τραμ, ένας αστυνομικός τον σταματά και του κατάσχει την άδεια.

Από εδώ ξεκινά μια νέα ιστορία για τον Ανδρέα Pum, ο οποίος ρίχνεται στη φυλακή χωρίς καν δίκη. Αλλά πάνω απ ‘όλα, εδώ αρχίζει να καταρρέει εκείνη η υπόσχεση που είχε πάρει το σχήμα μιας μικρής επιχείρησης γραμματοσήμων, μετά ενός οργάνου, τέλος πάντων, της ευγνωμοσύνη της κυβέρνησης. Ο Ανδρέας πλέον δεν πιστεύει στο Θεό, δεν πιστεύει πλέον στην Πατρίδα, δεν πιστεύει πλέον στην Κυβέρνηση. Ο Ανδρέας γίνεται ένας αντάρτης, επαναστάτης, ένας ειδωλολάτρης. Καταλήγει, μέσα στον σφιχτό εναγκαλισμό του θανάτου, να φαντάζεται ένα δικαστήριο μέσα στο οποίο αντιστρέφει τους ρόλους: καθισμένος στο εδώλιο του κατηγορουμένου εξεγείρεται ενάντια στην δικαιοσύνη της εξουσίας, δεν την αναγνωρίζει, κατηγορώντας τον Θεό και τους μπράβους του: «Από την πιο αφοσιωμένη πίστη αφυπνίστηκα στην πρόκληση, κόκκινη και επαναστατική. Θεέ μου, εάν ήμουν ζωντανός και όχι εδώ ενώπιον Σου, θα ήθελα να σε απαρνηθώ. Αλλά μιας και σε βλέπω με τα μάτια μου και Σε ακούω με τα ίδια μου τα αυτιά, θα κάνω χειρότερα από το να Σε αρνηθώ: θα Σε υβρίσω «!. Ο δικαστής σηκώνει το χέρι του και παρεμβαίνει, προσφέρει στον Ανδρέα μια θέση σε ένα μουσείο ή να κάνει τον φύλακα σε ένα πάρκο, ή αν προτιμά εκείνη του πωλητή σε αυτό που κάποτε ήταν ένα γωνιακό κατάστημα καπνού σε μια γωνιά του δρόμου. «Θέλω να πάω στην κόλαση!», είναι η απάντηση του Ανδρέα. Η πίστη στην καθεστηκυία τάξη έχει γκρεμιστεί για πάντα: εδώ ανοίγει η επαναστατική δυνατότητα, εδώ τελειώνει το μυθιστόρημα, μαζί με τη ζωή του πρωταγωνιστή.

Μια φορά, εκείνη την εποχή στην οποία ζει, σκέφτεται και γράφει ο Roth, η επανάσταση έγινε μετατρέποντας τον ιμπεριαλιστικό πολέμου σε εμφύλιο πόλεμο. Τώρα, όταν ο πόλεμος κατά κάποιο τρόπο φαίνεται να είναι παντού, αλλά μοιάζει να μην βρίσκεται πουθενά, εκείνη η ένδειξη και η αναφορά αυτή δεν μπορεί να συγκεκριμενοποιηθεί με τους ίδιους όρους. Ωστόσο, παραμένει η μέθοδος: να μετατρέψουμε κάτι σε κάτι άλλο. Αυτό το κάτι είναι η αποδοχή, εκείνο το κάτι άλλο είναι η σύγκρουση. Η κρίση, αυτή η σύγχρονη, έχει θέσει σε κίνηση μια κοινωνική σύνθεση εξαιρετικά διευρυμένη, οδοντωτή, αντιφατική. Επειδή η κρίση είναι πάντα και μια κρίση της καθιερωμένης ταυτότητας και της υποκειμενικότητας, που σχηματίζεται στην καπιταλιστική κοινωνική σχέση. Αυτή η κίνηση μπορεί να πάρει διαφορετικές κατευθύνσεις και αντίθετες, έτσι όπως έγινε πριν από έναν αιώνα. Το πρόβλημά μας, τότε όπως και τώρα, είναι πώς θα ενεργήσουμε για τον μετασχηματισμό εντός της εν λόγω σύνθεσης, με ποιον τρόπο δηλαδή θα σταθούμε σχεδιαστικά στο εσωτερικό της, μέσα στην κρίση, προς ποιαν κατεύθυνση θα δράσουμε. Ο Ανδρέας Pum μας δίνει ένα μάθημα: αυτοί που είναι πιστοί στην καθεστυκηία τάξη είναι διότι από αυτή την τάξη θα κερδίσουν, ή νομίζουν ότι θα κερδίσουν. Τη στιγμή που η τάξη αυτή δεν τους συμφέρει πλέον, ή ακόμα γίνεται αντιληπτή ως πηγή της επίθεσης στις συνθήκες διαβίωσής τους, γίνεται εχθρική, καθίσταται ο εχθρός τους.

Η διάρρηξη της σχέσης εμπιστοσύνης μπορεί συνεπώς, σε εξαιρετικά ταχείς χρόνους, να ανατρέψει την τυφλή πίστη σε μίσος για τα θεσμικά όργανα. Και πάλι: η υποκειμενικότητα των στοιχείων που αρχίζουν να αγωνίζονται για έναν περιορισμένο στόχο, αντιφατικό ή ακόμα και ενάντιο σε εμάς, υποβάλλεται σε μια διαδικασία μετασχηματισμού, όταν ο στόχος αυτός αποδεικνύεται ανέφικτος. Όταν η μεταπώληση των γραμματοσήμων είναι απραγματοποίητη, όταν ακόμα και η ευγνωμοσύνη της κυβέρνησης αποδεικνύεται ανόητη, δυνητικά ανοίγεται ένας τελείως διαφορετικός δρόμος, αυτός που πηγαίνει – συνειδητά ή ασυνείδητα – στη ρίζα των πραγμάτων, να την χτυπήσει. Ας έρθουμε ξανά στο παρόν: τι συμβαίνει με τη μεσαία τάξη που αγωνίζεται να αποκαταστήσει την μορφή της παρελθούσας ζωής της, την στιγμή κατά την οποίαν συνειδητοποιεί ότι αυτή η μορφή ζωής δεν επανορθώνεται πλέον, πως η καθεστηκυία τάξη δεν μπορεί πλέον να τηρήσει τις υποσχέσεις με τις οποίες συνήθιζε να ανταμείβει την υπακοή; Ο αγώνας, στην πραγματικότητα, είναι μια διαδικασία κατά την οποία αλλάζουν ριζικά οι υποκειμενικότητες, ανατρέπονται και αναποδογυρίζουν, μπορούν να καταστρέψουν την προηγούμενη ταυτότητα για να δημιουργήσουν μια νέα. Πόσους Ανδρέας Pum έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, μέσα στην κίνηση των forconi, μεταξύ εκείνων που ψήφισαν για το Brexit, μεταξύ αυτών που αντιτίθενται στην διάσωση των τραπεζών. Είναι εκεί όπου πρέπει να δράσουμε, μέσα στη σάρκα και στο αίμα της κρίσης, ζωντανά, στη μέση της τελλουρικής της δύναμης, εκεί μέσα είναι όπου παίζεται ένα καθοριστικό παιχνίδι.

Αυτοί που πιστεύουν ότι οι διάφοροι Ανδρέας Pum είναι οντολογικά αντιδραστικοί, δεν καταλαβαίνουν τίποτα για την κρίση, δεν καταλαβαίνουν τίποτα για τον αγώνα. Ή πιο απλά, απολαμβάνουν ή ακόμα και σκέφτονται να απολαύσουν κάποιες από τις ευκολίες της καθεστηκυίας τάξης, ίσως ως συνεπείς κριτικοί ως προς αυτήν ή οριακά σαν νησιά αβλαβούς διαφωνίας. Θα πεθάνουν επιτέλους με την αριστερά . Ας τους αφήσουμε να απολαύσουν με τους εαυτούς τους τα καλά συναισθήματα και τις άϋλες, εξωπραγματικές ιδεολογίες, ενώ εμείς ας ξαναδιαβάσουμε μαζί με τον Roth τις μυστηριώδεις υποκειμενικές καμπύλες της γραμμής, της ευθείας. Έτσι θα καταλάβουμε ότι ο χρόνος και η εποχή δεν είναι χαραγμένη στην αντικειμενικότητα της ιστορικής εξέλιξης, στους σπασμούς του κεφαλαίου, στις εσωτερικές αντιφάσεις του. Η εποχή ανήκει στην ικανότητα να μετατρέπουμε τις ασάφειες σε πεδίο δράσης , σε κίνηση και κίνημα ρήξης, σε διαδικασία ανατροπής,σε ανατρεπτική δράση. Η εποχή δεν μας παραδίδονται από την ιστορία. Πρέπει να την κατακτήσουμε.

 

http://www.commonware.org/index.php/gallery/721-la-ribellione-pagana

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere ! · Uncategorized

Λιλή Ζωγράφου – Oι μάζες φοβούνται τη λευτεριά

 

[…] Οι μάζες φοβούνται τη λευτεριά. Απεγνωσμένα ψάχνουν (όταν όλα έχουν καταρρεύσει) για έναν καινούργιο θεό ή τον εκπρόσωπό του που θα τους την στερήσει, αλλά που στην πραγματικότητα θα τις απαλλάξει από την ευθύνη του εαυτού τους.
[…] Πόσες φορές βρέθηκε ο άνθρωπος κοντά στην υποψία ότι δεν είναι οι θεοί που πρέπει ν αλλάξουν αλλά το σύστημα;
[…] Μία κοινή πίστη σώζει πάντα τις μάζες από την ανυπόφορη μοναξιά του ατόμου. Αλλά όσο δύσκολο είναι να τις ενώσεις κάτω από μια καινούργια προοδευτική ιδέα, τόσο εύκολο είναι να τις συνδέσεις μ ένα κοινό μίσος. Εναντίον ποιανού; Μα η μετριότητα βλέπει γύρω της τόσους εχθρούς! Γι αυτό η μάζα είναι πρόθυμη να υποστηρίξει μια θεότητα ή μια εξουσία που υπόσχεται το διωγμό της αδικίας και την αποκατάσταση της ισότητας. Το κακό είναι πως δεν ελέγχει ποιος της τα υπόσχεται όλα τούτα. Της αρκεί η πλάνη πως οι πάντες θα ισοπεδωθούν στο ανάστημα της δικής της μετριότητας. Και πως και οι άλλοι θα στερηθούν εκείνο που η ίδια φοβάται: την ελευθερία να ψηλώσουν.
[…] Οι μάζες εκπαιδευμένες να είναι άτολμες & δορυφορικές, καθηλώνονται ανίκανες και ν’ αντικρίσουν ακόμα το κενό. Ειδικά διαμορφωμένες έτσι, περιμένουν, προσφέροντας με την ανημποριά τους, το πρόσχημα. Αυτή είναι η στιγμή του καπάτσου ή αλλιώς του ηγέτη. Όταν οι παλιοί θεοί αποσύρονται, οι θρόνοι αναζητούν διάδοχο. Και μ ένα καλό χειρισμό ή δίχως καν χειρισμό, σχεδόν κάθε άχρηστο σακί κόκαλα μπορεί ν αναρριχηθεί στην άδεια θέση!…
Ζωγράφου, Λιλή, 1922-1998
Πηγή: afigisizois
Αντικλείδι , http://antikleidi.com
Uncategorized

Ανάρτηση Πανό σε κεντρικό σημείο της Καβάλας ως ένδειξη αλληλεγγύης στις καταλήψεις

από antifa 28/07/2016 4:24 μμ.

Ανάρτηση Πανό σε κεντρικό σημείο της Καβάλας ως ένδειξη αλληλεγγύης στις καταλήψεις

Τα ξημερώματα της Τετάρτης, στις 27/7, αστυνομικές δυνάμεις εκκένωσαν 3 στεγαστικές καταλήψεις, την κατάληψη στέγης μεταναστών και μεταναστριών Ορφανοτροφείου στην Άνω Τούμπα, την κατάληψη Hurriya και την κατάληψη στο Μανδαλίδειο κτίριο στην λεωφόρο Νίκης, με πρόφαση μηνύσεις που έχουν κατατεθεί από την μητρόπολη, ιδιώτη και πρυτανεία αντίστοιχα.

Στις συγκεκριμένες καταλήψεις διέμεναν οικογένειες προσφύγων και μεταναστών/ριών καθώς και αλληλέγγυοι/ες. Οι προσαγωγές είναι περίπου 100, ενώ οι συλλήψεις ανέρχονται περίπου στις 74.

Η παρούσα κίνηση της φασιστεράς δεν είναι τίποτα άλλο από την εκδικητική συμπεριφορά του κράτους απέναντι στο φεστιβάλ αλληλεγγύης No Border Camp που έλαβε μέρος τις προηγούμενες μέρες στα πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης. Η υπενθύμιση του προσφυγικού/ μεταναστευτικού ζητήματος στην καθημερινή ρουτίνα καθώς και οι δράσεις μέσα στην πόλη ενάντια στην λασπολογία των καθεστωτικών ΜΜΕ έδειξαν την ενόχληση των αριστερών εξουσιαστών και της Εκκλησίας. Αποκορύφωση της λύσσας αυτής ήταν η κατεδάφιση της κατάληψης Ορφανοτροφείου ώστε να αποτρέψουν την ενδεχόμενη επανακατάληψή του.

Παράλληλα στην Καβάλα παρατηρούμε κινήσεις ακροδεξιών ομάδων υπό την βιτρίνα του πολιτιστικού συλλόγου Περιγιαλίου, που εναντιώνονται στην μετεγκατάσταση προσφύγων από τα κατσάβραχα του Εσκί Καπού (όπου ζούνε υπό άθλιες συνθήκες), στο πρώην στρατόπεδο Ασημακοπούλου μέσα στον αστικό ιστό της πόλης. Η διαμαρτυρία των δήθεν αγανακτισμένων πολιτών ενισχύεται τόσο από τις φασιστικές συμμορίες της Χρυσής Αυγής, της Πατριωτικής Κίνησης, όσο και της ίδιας της Δημάρχου Καβάλας και του φιλοακροδεξιού δημοτικού συμβουλίου.

Άξιο αναφοράς είναι ότι η πλειοψηφία των κατοίκων του Περιγιαλίου προέρχονται από προσφυγικές οικογένειες. Δυστυχώς η ιστορική μνήμη που περιτριγυρίζει τους “Έλληνες” ξεκινά και σταματά στην αρχαία Ελλάδα.

Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση της “Αριστεράς” μαζί με την εκκλησία έκαναν το καλό για το ποίμνιο τους και έδειξαν τις πραγματικές τους διαθέσεις που αφορούν τις δομές αλληλεγγύης που δεν βρίσκονται υπό τον έλεγχο και την εποπτεία τους.

Εμείς θα στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους πρόσφυγες, στους μετανάστες και σε οποιονδήποτε αντιδρά και μάχεται για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του. Οι καταλήψεις υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν για πάντα όσο το δικαίωμα στην στέγαση θα αποτελεί δικαίωμα στην ζωή.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

Κατάληψη Βύρωνος 3

Εικόνες:

https://athens.indymedia.org/post/1561690/