ιστορία, storia

Giorgiana Masi, για να μην ξεχνάμε. Μαρτυρίες εκείνης της 12ης μαίου – per non dimenticare. Testimonianze di quel 12 maggio… — O capitano! Mio capitano!…

Αέναη κίνηση

poli355a

Ένα μικρό αφιέρωμα στην Giorgiana Masi, 32 χρόνια μετά τη δολοφονία της από την κρατική αστυνομία με επικεφαλής τον υπουργό Εσωτερικών Φραντσέσκο Κοσίγκα. Έβαλα μερικά πλάνα και μαρτυρίες από εκείνη την ημέρα … Με την ελπίδα να βρεθείτε , όπως κάθε χρόνο, μπροστά σε εκείνη τη γέφυρα, για να φέρετε ένα λουλούδι στην Gorgiana, αίμα μας.

Απόσπασμα από το »Χρονικό μιας Σφαγής»- “Cronaca di una Strage” σε επιμέλεια του Κέντρου Νομικής Πρωτοβουλίας  Centro di Iniziativa Giuridica Piero Calamandrei

Giovanni Salvatore
Βρισκόμουν στις 12 μαίου, γύρω στις 19,15 στο Ponte Garibaldi […].
Στο lungotevere Sanzio, προερχόμουν από το Ponte Sisto, είδα μια πορεία προς την οποίαν κατευθύνθηκα για να καταλάβω περί τίνος επρόκειτο. Έφτασα στην κεφαλή της πορείας : σε αυτό το σημείο η αστυνομία που βρίσκονταν στη γωνία μεταξύ Ponte Garibaldi και lungotevere Sanzio, εκτόξευσε δακρυγόνα. 1310Το έσκασα από έναν παρακείμενο δρόμο προς Viale Trastevere, στο ύψος της Piazza Sonnino…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 940 επιπλέον λέξεις

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 10 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΧΟΡΟΙ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΑΛΛΑ ΑΠΟΚΛΙΝΟΥΣΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ                XV

Οι κινηματογράφοι ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία συσσώρευσης δύναμης , συσσωμάτωσης ενάντια στον αποκλεισμό, την αλλοτρίωση και την διαίρεση. Ο αγώνας στους κινηματογράφους δείχνει ότι μπορούμε να νικήσουμε την περιθωριοποίηση, πως μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα, ότι μπορούμε να γίνουμε πρωταγωνιστές. Ο αγώνας για την αυτο-μείωση στους κινηματογράφους έχει γίνει μια αναμέτρηση μεταξύ νέων και συστήματος, και σήμερα από το Μιλάνο εξαπλώνεται σε άλλες πόλεις, Ρώμη, Μπέργκαμο, Μπρέσια. Η αυτομείωση είναι ήδη μια στιγμή πολιτιστικής επανάστασης. Είναι η επιβεβαίωση του δικαιώματος να παίρνουμε τα προνόμια που η αστική τάξη προορίζει για τον εαυτό της. Είναι η πολιτιστική απόρριψη της ύπαρξης των παραστάσεων ταινιών πρώτης προβολής. Είναι η άρνηση, και το επιβεβαιώνουν οι νέοι, να υφίστανται την κοινωνία των θυσιών. Αρνούμαστε να κάνουμε θυσίες, αρνούμαστε να πληρώνουμε στο δέρμα μας και με τη ζωή μας την κρίση του καπιταλισμού. Ο αγώνας στους κινηματογράφους είναι επίσης αγώνας ενάντια στην κουλτούρα της βίας και της παραπλάνησης των ανθρωπίνων και σεξουαλικών σχέσεων που η αστική τάξη προσπαθεί να επιβάλει σε όλους τους προλετάριους. Προτείνουμε: 1) ο αγώνας στους κινηματογράφους πρώτης προβολής να εξαπλωθεί σε όλη την Ιταλία ως πεδίο συσσωμάτωσης και συσσώρευσης δύναμης των νέων 2) η δύναμη που συγκεντρώνουμε να εξαπλωθεί όχι μόνο στους κινηματογράφους, αλλά και στις αίθουσες χορού,  στα θέατρα και σε κάθε τόπο όπου ασκείται ιδεολογική βία την οποίαν η μπουρζουαζία επιβάλει στο  προλεταριάτο. Το δικό μας όχι στην κοινωνία των θυσιών πρέπει να εξαπλωθεί στα εργοστάσια, με την άρνηση συνεργασίας στην δουλειά, με το σαμποτάζ ενάντια στην αύξηση των ρυθμών παραγωγής, με την ντε φάκτο μείωση του χρόνου εργασίας, με τις περιπολίες να εμποδίζουν τα μικρά αφεντικά να χρησιμοποιήσουν την μαύρη εργασία, να εκμεταλλεύονται τους μαθητευόμενους, με τις περιπολίες να εμποδίζουν τις υπερωρίες. (…) Το όχι μας στην κοινωνία των θυσιών είναι το δικαίωμα να καταλαμβάνουμε ακίνητα και κοινωνικά κέντρα των οποίων ζητούμε την χρηματοδότηση, σπίτια στα οποία να ζούμε από κοινού, είναι το δικαίωμα να επιβάλουμε πολιτική τιμή στα εστιατόρια, στα λουσάτα καταστήματα ένδυσης,  στα πολυκαταστήματα. Έχουμε ανάγκη να μαζέψουμε δύναμη, δύναμη ζωής, δύναμη για να την αναστρέψουμε ενάντια στον αφέντη.  Ο αγώνας στους κινηματογράφους,οι καταλήψεις ακινήτων, είναι στιγμές συσσώρευσης δύναμης. Δύναμη να την χρησιμοποιήσουμε ενάντια σε αυτούς που σπέρνουν την ηρωίνη ανάμεσα στους νεαρούς προλετάριους, ενάντια σε αυτούς που επιβάλουν μυστικιστικές ιδεολογίες, νεοκαθολικές και ατομικιστικές, που η μόνη τους αξία είναι να διαχωρίζουν τους νέους και να τους χειραγωγούν.   Προτείνουμε επίσης: 1) από σήμερα και στη συνέχεια σε κάθε πολιτιστική πρωτοβουλία να υπάρχει πολιτική τιμή. Αυτό το κριτήριο ισχύει και για κάθε δημόσια πολιτιστική πρωτοβουλία ενάντια σε κάθε προσπάθεια εξαπάτησης από τ’ αριστερά τύπου: «κι εμείς σύντροφοι είμαστε, χρειάζεται να χρηματοδοτηθούμε», και ξεκινούμε αυτή τη φάση με την αυτομείωση στο σόου του Radio Canale 96 του Milano με τον τραγουδιστή Antonello Venditti, την προσεχή τρίτη στο Milano. Το ίδιο κριτήριο θα επιβάλλουμε στην συναυλία της CL στο Palalido του Milano με τον Alan Stivell. 2)  Προτείνουμε επίσης να δηλωθεί τελεσίγραφο στην κόκκινη δημοτική αρχή του Milano: ή ο Δήμος ζητά από τον Νομάρχη να επιβάλλει το πολιτικό τιμολόγιο στις παραστάσεις πρώτης προβολής και να κατανέμει τα έσοδα από την πρώτη παράσταση της Scala στους νεανικούς οργανισμούς βάσης, στα κοινωνικά κέντρα, για να παράξουν πολιτισμό αυτόνομα και να χρηματοδοτήσουν τον αγώνα ενάντια στην ηρωίνη, ή θα κινητοποιηθούμε μαζικά για να εμποδίσουμε την παράσταση της Scala, στις 7 δεκεμβρίου, η οποία αποτελεί προσβολή στην μιζέρια των προλετάριων. 3) Να εξαπλωθεί ο αγώνας και η αντιπληροφόρηση για την ηρωίνη σε ολόκληρη την Italia. 4) Να φθάσουμε με ισχύ στην περίοδο καταναλωτικών οργίων των Χριστουγέννων, ξεκινώντας μιαν εκστρατεία για τα πολιτικά τιμολόγια, για το δικαίωμα στο δώρο, για Χριστούγεννα, τέλος πάντων, ενάντια στις θυσίες.  (…) Αυτό το συνέδριο, αυτή η συνάντηση είναι ένα βήμα εμπρός από το Parco Lambro, διότι έρχεται η συνειδητοποίηση πως η λύση είναι μόνο στα χέρια μας, πως δεν πρέπει να υπάρχουν αναθέσεις ούτε ακινησία. Ή θα πείσουμε τους εαυτούς μας γι αυτό ή η περιθωριοποίηση και η αλλοτρίωση θα επιδεινωθούν, η διάδοση της ηρωίνης, τα άσχημα συναισθήματα όλων μας.  Ή η ανίσχυρη μοναξιά, η η συλλογική δύναμη. (…) Περιμέναμε κάτι τις, πολύ περισσότερα, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης μας αυτή τη στιγμή. Η λύση βρίσκεται σ’ εμάς” (βρίσκεται στο AA.VV., Sarà un risotto che vi seppellirà, Θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει, Milano, Squilibri, 1977: σελ. 96-99).

Τρίτη 7 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1976. Έφοδος στο Θέατρο Teatro alla Scala του Milano “Όταν στις 7 δεκεμβρίου ’76 τα «κέντρα νεανικού προλεταριάτου, circoli del proletariato giovanile» της hinterland θέλησαν να προσπαθήσουν ξανά την διαμαρτυρία της «πρώτης», δέχτηκαν την επίθεση της αστυνομίας, αμέτρητο ξύλο, καταδιώκτηκαν σε όλη την πόλη. Μια δεκαριά συλλήψεις, δικαστήρια, καταδίκες” (AA.VV., Agenda rossa, κόκκινη Ατζέντα, Roma, Savelli, 1977; σελ. “14 ιουνίου”).

“Στην «πρώτη » της Scala δέκα χρόνια μετά. Στις 7 δεκεμβρίου στο Milano είναι του Sant’Ambrogio, η γιορτή του Προστάτη της πόλης: η μιλανέζικη μπουρζουαζία εγκαινιάζει αυτή την ημερομηνία με την πρώτη παράσταση της Scala ένα καινούργιο χρόνο εκμετάλλευσης και κυριαρχίας, επιδεικνύοντας τον πλούτο και τα προνόμια της. (…) To νεανικό προλεταριάτο θα πάει στην Scala, πρέπει να πάει στην Scala, το έχει ανάγκη: θα είναι πολύ δύσκολο να πάμε δημιουργικά, αλλά θα κάνουμε ότι μπορούμε, θα είμαστε εκεί να φωνάξουμε πως θέλουμε να ζούμε και πως δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε θυσίες. Γιατί φέτος και όχι την περασμένη χρονιά στην πρώτη; Διότι φέτος η πρώτη στην Scala είναι – για την μιλανέζικη μπουρζουαζία – μια ευκαιρία πολιτικής επιβεβαίωσης επί του προλεταριάτου, είναι η επίδειξη μιας δύναμης που χτίζει ξανά, είναι η προσβολή στο προλεταριάτο που είναι αναγκασμένο να κάνει θυσίες για να στείλει τους αστούς στην πρώτη. Η πρώτη της Scala είναι σήμερα μια πολιτική καταληκτική ημερομηνία.

ΝΑ ΨΟΦΗΣΕΙ Η ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑ ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ Η ΑΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ

ΝΑ ΑΝΑΠΤΥΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

La libertà, η ελευθερία

[parlato]:Vorrei essere libero, libero come un uomo. Θα ήθελα να ήμουν ελεύθερος, ελεύθερος σαν ένας άνθρωπος

Vorrei essere libero come un uomo. Θα ήθελα να ήμουν ελεύθερος σαν ένας άνδρας

 

Come un uomo appena nato Σαν ένας άνδρας που μόλις γεννήθηκε

Che ha di fronte solamente la natura Που έχει μπροστά του μοναχά τη φύση

E cammina dentro un bosco και βαδίζει μέσα σε έναν αγρό

Con la gioia di inseguire un’avventura. Με την χαρά πως ακολουθεί μια περιπέτεια.

Sempre libero e vitale Πάντα λεύτερος και γεμάτος ζωή

Fa l’amore come fosse un animale Κάνει έρωτα σαν να ήταν ζώο

Incosciente come un uomo Ασυνείδητος σαν ένας άνδρας

Compiaciuto della propria libertà. Ευχαριστημένος για την ελευθερία του.

 

La libertà non è star sopra un albero Η ελευθερία δεν είναι να κάθεσαι πάνω σ’ ένα δέντρο

Non è neanche il volo di un moscone Ούτε επίσης το πέταγμα μιας μύγας

La libertà non è uno spazio libero H ελευθερία δεν είναι ένας ελεύθερος χώρος

Libertà è partecipazione. Ελευθερία είναι συμμετοχή.

 

[parlato]: Vorrei essere libero, libero come un uomo. Θα ήθελα να ήμουν ελεύθερος, ελεύθερος σαν ένας άνθρωπος.

Come un uomo che ha bisogno Σαν ένας άνδρας που έχει ανάγκη

Di spaziare con la propria fantasia Nα εξαπλώνεται στο διάστημα με την φαντασία του

E che trova questo spazio Και που βρίσκει αυτό το χώρο

Solamente nella sua democrazia. Μόνο στην δημοκρατία του.

Che ha il diritto di votare Που έχει το δικαίωμα να ψηφίζει

E che passa la sua vita a delegare Και περνάει τη ζωή του να αναθέτει

E nel farsi comandare Και την ώρα που τον κάνουνε κουμάντο

Ha trovato la sua nuova libertà. Βρήκε την καινούργια του λευτεριά.

 

La libertà non è star sopra un albero H ελευθερία δεν είναι να στέκεσαι επάνω σ’ ένα δέντρο

Non è neanche avere un’opinione Δεν είναι ούτε το να έχεις μιαν άποψη

La libertà non è uno spazio libero Η λευτεριά δεν είναι ένας χώρος ελεύθερος

Libertà è partecipazione. Λευτεριά είναι συμμετοχή.

 

La libertà non è star sopra un albero Η ελευθερία δεν είναι να στέκεσαι πάνω σ’ ένα δέντρο

Non è neanche il volo di un moscone Ούτε επίσης το πέταγμα μιας μύγας

La libertà non è uno spazio libero Η ελευθερία δεν είναι ένας ελεύθερος χώρος

Libertà è partecipazione. Ελευθερία είναι συμμετοχή.

 

[parlato]: Vorrei essere libero, libero come un uomo. Θα ήθελα να ήμουν λεύτερος, λεύτερος σαν ένας άνθρωπος.

Come l’uomo più evoluto Σαν τον πιο ανεπτυγμένο άνθρωπο

Che si innalza con la propria intelligenza Που ανυψώνεται με την εξυπνάδα του

E che sfida la natura Και που προκαλεί την φύση

Con la forza incontrastata della scienza Με την αδιαφιλονίκητη δύναμη της επιστήμης

Con addosso l’entusiasmo Με επάνω του τον ενθουσιασμό

Di spaziare senza limiti nel cosmo Να περιφέρομαι δίχως όρια στον κόσμο

E convinto che la forza del pensiero Πεπεισμένος πως η δύναμη της σκέψης

Sia la sola libertà. Είναι η μόνη λευτεριά.

 

La libertà non è star sopra un albero Η ελευθερία δεν είναι να στέκεσαι πάνω σ’ ένα δέντρο

Non è neanche un gesto o un’invenzione Δεν είναι ούτε μια χειρονομία ούτε μια εφεύρεση

La libertà non è uno spazio libero Η λευτεριά δεν είναι ένας ελεύθερος χώρος

Libertà è partecipazione. Λευτεριά είναι η συμμετοχή.

 

La libertà non è star sopra un albero Η λευτεριά δεν είναι να στέκεσαι πάνω σ’ ένα δέντρο

Non è neanche il volo di un moscone Ούτε επίσης η πτήση μιας μύγας

La libertà non è uno spazio libero Η ελευθερία δεν είναι ένας χώρος ελεύθερος

Libertà è partecipazione. Λευτεριά είναι συμμετοχή.

La libertà Lyrics powered by musixmatch

ελευθερία είναι η συμμετοχή!

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 8/9 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΤΙ ΛΕΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ; / ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! / ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ; / ΟΛΑ!               XIII

Αυτή είναι η πραγματικότητα που μας προτείνει η μπουρζουαζία, κι εμείς οι νέοι, απομονωμένοι και αλλοτριωμένοι στα εργοστάσια και στα σχολεία, βρισκόμαστε την κυριακή το μεσημέρι να εκτονώνουμε τις απογοητεύσεις και την καταπίεση με ταινίες που μας προτείνουν μια ψεύτικη σεξουαλική απελευθέρωση (…). Το κίνημα των γυναικών και των νέων ανακαλύπτει ξανά ένα νέο τρόπο να βρισκόμαστε, να είμαστε μαζί, βλέπουμε το σεξ σαν επικοινωνία δημιουργικών υπάρξεων, ίσων και ομοίων (…). Με την αυτομείωση προωθούμε τον στόχο να δώσουμε στους εαυτούς μας την δυνατότητα να βλέπουμε αυτά τα film που κατά κάποιον τρόπο συμμετέχουν στα προβλήματα που βρίσκονται κάτω από την παρούσα συζήτηση. (…) Βαρεθήκαμε να ζούμε σαν ποντίκια. (…) Ξεκινώντας από αυτό, από το γεγονός πως βαρεθήκαμε την κοινωνία των θυσιών, από το γεγονός πως τα πράγματα πρέπει ν’ αλλάξουν από τώρα, αμέσως, εδώ και τρεις εβδομάδες χιλιάδες νέοι πήγαν στο κέντρο της πόλης και είδαν αυτές τις ταινίες που δεν μπόρεσαν ποτέ να δουν σε εκείνους τους κινηματογράφους στους οποίους δεν μπόρεσαν ποτέ να μπουν. Είδαμε το »Εννιακόσια», »Την τελευταία γυναίκα» «Novecento», «L’ultima donna», κλπ. Την Κυριακή αφεντικά και αστυνόμοι τσατισμένοι, θυμωμένοι εναντίον μας ήθελαν να μας απαγορεύσουν να κατέβουμε στην πλατεία. Χιλιάδες νέοι νίκησαν αυτό το σχέδιο γυρνώντας στους δρόμους του κέντρου, μπαίνοντας σε κινηματογράφους και θέατρα διαβάζοντας ανακοινώσεις, μπλοκάροντας επιδεικτικά κάποιες ταινίες. (…) Μα όλο αυτό δεν είναι παρά η αρχή! Δεν φτάνει να πάρουμε το κέντρο, πρέπει επίσης ν’ αλλάξουμε πρόσωπο στη γειτονιά που ζούμε. Δεν φτάνει να πάρουμε τους κινηματογράφους, πρέπει να κατακτήσουμε το δικαίωμα στη ζωή, στην ευτυχία, στη διασκέδαση. Δεν φτάνει να δούμε ένα film φτιαγμένο από άλλους, πρέπει να φτιάξουμε μια δική μας κουλτούρα που να ξεκινά από τις ανάγκες μας, τις επιθυμίες μας και την θέληση μας να περάσουμε καλά, να διασκεδάσουμε” (AA.VV., Θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει, Sarà un risotto che vi seppellirà, Milano, Squilibri, 1977: σελ. 90-93).

Το κείμενο της ανακοίνωσης που διαβάστηκε στους κινηματογράφους:

“Οι νέοι απορρίπτουν τις «αναγκαίες θυσίες». Σήμερα, για τρίτη συνεχόμενη φορά, κατεβαίνουμε στην πλατεία στο κέντρο της πόλης από την οποίαν έχουμε αποβληθεί. Είμαστε εδώ σήμερα για να επαναβεβαιώσουμε το δικαίωμα όλων των προλετάριων να παίρνουν αυτό που οι αστοί κρατούσαν για τον εαυτό τους: λούσα, προνόμια, κινηματογράφο, θέατρα, αίθουσες χορού. Βρισκόμαστε εδώ για να καταγγείλουμε την την «κοινωνία των θυσιών», όπως το ’68 βρεθήκαμε μπροστά στην Bussola και την Scala για να καταγγείλουμε την «κοινωνία της κατανάλωσης». Θυσίες για τους προλετάριους, προνόμια για τους αστούς: όμως μαθαίνουμε να χτυπούμε και να παίρνουμε ότι μας ανήκει. Παίρνουμε τα σινεμά, τα θέατρα, τις αίθουσες χορού, έτσι όπως παίρνουμε τα σπίτια και τις θέσεις εργασίας. Τις θυσίες να τις κάνουν τα αφεντικά. (…) Επιβεβαιώνουμε την θέληση μας να μας υπολογίζουν, να αλλάξουμε τον κόσμο, κι όχι να τελειώσουμε στο πιάτο της ηρωίνης, δεν θα ταίσουμε εμείς την ηρωίνη, δεν θα καταλήξουμε στην ανεργία, ούτε στις οκτώ ώρες μισθωτής εκμετάλλευσης. Θέλουμε επίσης να χτυπήσουμε και την ποιότητα των ταινιών, ταινιών που παραπλανούν τους προλετάριους στις προσωπικές σχέσεις, που εμπορευματοποιούν το κορμί της γυναίκας και κάθε ανθρώπινη σχέση. Με αυτή την δύναμη, συνείδηση και εμπειρία, ετοιμάζουμε από τα κάτω ένα δημιουργικό εθνικό happening του νεανικού προλεταριάτου και όλων των νεανικών και αυτόνομων οργανισμών συνοικίας στις 27/ 28 νοεμβρίου στο Milano” (βρίσκεται στο AA.VV., Θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει-Sarà un risotto che vi seppellirà, Milano, Squilibri, 1977: σελ. 85-86).

Σάββατο και Κυριακή 27 – 28 ΜΟΕΜΒΡΙΟΥ 1976. Happening του νεανικού προλεταριάτου στο Πανεπιστήμιο Statale του Milano “Ενώ η αυτομείωση εξαπλώνεται στα εστιατόρια, I Circoli Proletari Giovanili di Milano – τα Νεανικά Προλεταριακά Κέντρα του Μιλάνο επιβάλλουν, στις 27-28 νοεμβρίου ’76, το «εθνικό Happening του νεανικού προλεταριάτου». H συνάντηση επικυρώνει, μέσα στην έλλειψη συνοχής των συζητήσεων, των παρεμβάσεων για την ηρωίνη, στην ιδεολογική διάσπαση των παρευρισκομένων και την σιωπή, μια κατανοητή κατάκτηση: τον θάνατο της ιδεολογίας. Ούτε οι «χαμαιλέοντες» του Mls (Movimento Lavoratori per il Socialismo, πρώην MS, Movimento Studentesco) ούτε οι αντί-πολιτικοί αυθορμητιστές βετεράνοι του Lambro, ούτε οι διάφορες επιτροπές κατάφεραν να ηγεμονεύσουν επί της συζήτησης στην Statale. Καμιά ιδεολογική-πολιτική πρόταση εκτός από εκείνη, την βασική, της παρουσίας και των αναγκών τους, βγήκε νικηφόρα από την Statale”. (Gabriele Martignoni – Sergio Morandini, Il diritto all’odio, Το δικαίωμα στο μίσος, Verona, Bertani, 1977: σελ. 74-75).

ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΥΜΟ ΜΑΣ

ΤΙ ΤΡΩΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ; / ΧΑΒΙΑΡΙ ΧΑΒΙΑΡΙ! / ΤΙ ΤΡΩΜΕ ΕΜΕΙΣ; / ΤΟΝ COSSIGA ΣΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ / ΤΟΝ CARAMBA ΓΙΑ ΣΥΝΟΔΕΥΤΙΚΟ

[Francesco Maurizio Cossiga υπουργός εσωτερικών, caramba από το carabiniere-καραμπινιέρος]

ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ, ΑΥΤΟ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ‘68, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ 1977                     XIV

Το κείμενο της αφίσας της συνάντησης:

“Happening στο Milano στις 27 και 28 νοεμβρίου. Προβληματισμός και σκέψεις επάνω στην περίοδο των εορτασμών μέχρι το Parco Lambro, την αμφισβήτηση των ρεβιζιονιστών, την άρνηση τους να ενσωματώσουν το κίνημα με το festival της κομουνιστικής νεολαίας FGCI στη Ravenna. Οι καταλήψεις σπιτιών, η μάχη ενάντια στην ηρωίνη, η αυτομείωση των κινηματογράφων και η αμφισβήτηση της αστικής κουλτούρας, η νεανική ανεργία: σχεδιασμός προκαταρκτικής εκπαίδευσης, μαύρη εργασία, υπερεκμετάλλευση, επισφαλής εργασία. Η διεύρυνση της δημιουργικότητας στους χώρους εργασίας και στις γειτονιές, η κριτική στην «απαρχαιωμένη στράτευση», η πολιτιστική επανάσταση, η ανάγκη και η επιθυμία δύναμης και ισχύος, η ανάγκη να μας λαμβάνουν υπόψη που όλο και περισσότερο εκφράζουμε και διεκδικούμε. Οι φυλές των αλλοτριωμένων, των αποκλεισμένων, των φρικιών, νεαρών προλετάριων απ’ όλη την Ιταλία αποβιβάζονται στο Milano. Δυο μέρες με παιχνίδια, συζήτηση, μουσική και… η θέληση και η επιθυμία να ζήσουμε, να μας δώσουμε όλη την εμπειρία μας. (…) Τα γκρι γιλέκα μας αρνήθηκαν τα πάντα, μας κρατούν πεινασμένους, μας γδύνουν με τα σβησμένα τους μάτια, θα ήθελαν να μας διασκορπίσουν στο τσιμέντο αυτής της πόλης, με τα γουρουνίσια τους στόματα θα ήθελαν να μας καταπιούν στα σάπια τους έγκατα των γκέτο. Από εδώ και πέρα ο άνεμος της απελπισίας μας θα ουρλιάζει κάθε στιγμή στα αυτιά των γκρι γιλέκων. Ο θυμός μας  θα ταράξει τα τσίγκινα μυαλά τους. Τα χρώματα της γλυκύτητας μας θα βάψουν τον τρόμο τους. Η περιφρόνηση τους θα αυξήσει τη δύναμη μας. Η αλαζονεία τους θα μεγαλώσει τη δύναμη μας. Θα χαθούν μες την αλαζονεία τους. Ξεθάψαμε τα πολεμικά μας τσεκούρια! Δεν θα καπνίσουμε πλέον την πίπα της ειρήνης με τα γκρι γιλέκα” (βρίσκεται στο AA.VV.,Sarà un risotto che vi seppelliràΘα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει, Μilano, Squilibri, 1977: σελ. 95-96)

“Στις 27-28 νοεμβρίου έλαβε χώρα στο Milano η συνάντηση των Κέντρων του Νεανικού Προλεταριάτου, Circoli del Proletariato Giovanile. Σημάδεψε το τέλος της ιδεολογίας, της ανάθεσης, του βολονταρισμού. Σημάδεψε επίσης την κρίση των μορφών κατηχητικής επικοινωνίας και γλώσσας. Το υποκείμενο δεν θέλει πλέον να αναθέτει στο λεξιλόγιο την εκπροσώπηση (κατηχητικού τύπου) της ζωής. Θέλει να ζήσει. Και ήταν το happening. (…) Η απόρριψη, η παραδοξότητα η εξέγερση είναι η δυνατότητα μιας καινούργιας ιστορίας, να κάνουμε ν’ ανθίσει εκείνο που επείγει: Ένα άλλο Εξήντα οκτώ με άλλη όπλα” Dal movimento giovanile al movimento di liberazione dalavoro«A/Traverso», δεκέμβρης 1976, »Από το νεανικό κίνημα στο κίνημα απελευθέρωσης από την εργασία», σελ. 8). Μια παρέμβαση:

“Ένας σύντροφος, προηγουμένως, χρησιμοποίησε εκείνο το θλιβερό λεξιλόγιο που σήμερα το πρωί μεταχειρίστηκε από έναν άλλον σύντροφο… εκείνον που έλεγε, θυμάστε, δεν ξέρω… «εγώ έκανα το ‘68»… και έμοιαζε ένας βετεράνος του πολέμου 15-18, που μας μιλά για τα πράγματα που έκανε τότε κλπ. Εδώ κανείς δεν θέλει να υποβαθμίσει την εμπειρία του ’68, ήταν κάτι μεγάλο, τεράστιο κλπfu , όμως κανείς δεν μπορεί να έρχεται εδώ να μας κάνει το μάθημα. Όταν εμείς χρησιμοποιούμε αυτό το νέο λεξιλόγιο, όταν εμείς συμπεριφερόμαστε με αυτό τον τρόπο, πιστεύω πως κάνουμε μια ρήξη με το παρελθόν (…). Ωραία, εγώ λέω πως όταν εμείς λέμε – όπως ειπώθηκε – πως μια μέρα στα λιβάδια της Αμερικής θα καταστρέψουμε τις μητροπόλεις, θα επιστρέψουν τα λιβάδια, θα επιστρέψουν οι βίσωνες και θα επιστρέψουν οι ινδιάνοι, δεν κάνω άλλο από το να μιλώ με ομορφότερο τρόπο, με ένα τρόπο  – σύμφωνα μ’ εμένα – που ακούγεται ωραιότερα… δεν κάνουμε άλλο από το να λέμε πως μιαν ημέρα εμείς θα καταστρέψουμε τα αστικά τέρατα Milano, για παράδειγμα, ή όπως το δικό μου Porto Marghera και Mestre, και πως μια μέρα σε αυτά τα μέρη θα επιστρέψουμε εμείς με την ελευθερία μας, και με τη φύση μας να ξεδιπλώνεται ελεύθερη δίχως πλέον κανένα αφεντικό” (βρίσκεται στο Gabriele Martignoni – Sergio Morandini, Το δικαίωμα στο μίσος-Il diritto all’odio, Verona, Bertani, σεπτέμβρης 1977: σελ. 397).

Από το κείμενο της καταλυτικής πρότασης: “Μετά τις 20 ιουνίου οι εφημερίδες εξαπέλυσαν μια εκστρατεία ενάντια στους νέους. Μετά  το Parco Lambro είπαν πως οι απομονωμένοι επιζήσαντες σφάζονταν μεταξύ τους. Η κατάληξη αυτής της συνάντησης είναι πως αντιθέτως το νέο αναδύεται. Το Parco Lambro στο Milano παρήγαγε ένα πλατύ διάλογο επάνω στη δραματική κατάσταση στην οποία ζει η νεολαία. Το ParcoLambro υπήρξε ο πιστός καθρέπτης μιας πραγματικότητας αλλοτρίωσης, μοναξιάς, έλλειψης δύναμης ώστε να αλλάξουν τα πράγματα. (…)Μέσα σε αυτή την κατάσταση γεννήθηκε στο Milano, μια βιαιότατη πόλη που διασπά και διαχωρίζει, η μάχη στους κινηματογράφους.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ / ΑΓΡΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ / ΜΠΛΟΚO AΠΟΧΗ ΑΠ’ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ / ΣΑΜΠΟΤΑΖ

ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ, ΜΟΝΟ Ο ΘΥΜΟΣ ΜΑΣ, Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΔΙΧΩΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 7 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΕΠΑΝΩ ΕΠΑΝΩ ΕΠΑΝΩ / ΟΙ ΤΙΜΕΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΝΩ / ΑΡΠΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ / ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ        XII

Δευτέρα 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1976. Milano: πρώτη προσπάθεια αυτομείωσης “Στον κινηματογράφο Diana στο Milano πραγματοποιείται η πρώτη επιτυχημένη προσπάθεια αυτομείωσης, τετρακόσια άτομα μπαίνουν στην αίθουσα πληρώνοντας ένα εισιτήριο πέντε φορές μικρότερο από την τιμή του καταλόγου. Το συμβάν είναι η αρχή μιας πρακτικής που θα εξαπλωθεί, αμέσως, στα άλλα μιλανέζικα σινεμά για να φθάσει στην Ρώμη και σε άλλες επαρχιακές πόλεις (Bergamo, Brescia και Verona)” (Gabriele Martignoni – Sergio Morandini, Il diritto all’odio, το δικαίωμα στο μίσος Verona, Bertani, 1977: σελ. 74). Η δεύτερη διαδήλωση για την αυτομείωση θα ακολουθήσει μια εβδομάδα αργότερα, στις 7 νοεμβρίου.

Κυριακή 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1976. Milano: τρίτη διαδήλωση για την αυτομείωση “Είναι ο κόκκινος νοέμβρης των κέντρων. Ξεκινούν τα νεανικά κέντρα του κέντρου της πόλης μαζί με άλλα που αναφέρονται οργανωτικά στο MLS, Κίνημα Εργαζομένων για τον Σοσιαλισμό : πρώτη κυριακή 500, δεύτερη 3000, τρίτη 7000. Είναι μια διαδικασία σε συνεχή αύξηση που ενώνει τους νέους της hinterland και των πόλεων και που, ταυτόχρονα, στο δικαίωμα στην αφθονία ή και επάνω στην από »ηθικής» πλευράς κριτική στα λούσα, προνόμιο των αστών, ενώνει τους νέους με όλους τους προλετάριους: στα εργοστάσια γίνεται μεγάλη συζήτηση, οι εργάτες συμφωνούν, το ΚΚΙ βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, σε αμηχανία. Στο ενωτικό συντονιστικό συμμετέχουν σχεδόν 50 κέντρα, αναδύονται καινούργια, άλλα αναζωογονούν την ύπαρξη τους. Τα προλεταριακά κέντρα εγκαταλείπουν τις συναντήσεις διότι υπάρχει πολύ βία και ανταγωνιστικότητα στις συζητήσεις αλλά καταφέρνουν έτσι κι αλλιώς να είναι πλειοψηφικά στις αποφάσεις και στην πλατεία, στους δρόμους: μετά την δεύτερη κυριακή αναδύεται η αυτονομία των νέων. (…) Για να ξανακατέβουν στην πλατεία την τρίτη κυριακή πρέπει να συγκρουστούν με την AO, Εργατική Πρωτοπορία, της οποίας η παρουσία είναι μικρή αλλά »ποιοτική», η οποία προτείνει να περιοριστούν στη διανομή ενός φυλλαδίου στους κινηματογράφους πρώτης προβολής, ίσως για να πείσουν τους αστούς πως έχουν δίκιο, boh. Μετά είναι η σειρά του MLS το οποίο, έχοντας τονώσει τον αγώνα απλά για να πιέσει το δημοτικό συμβούλιο και μιας και η κινητοποίηση κάτω από τον Δήμο ουσιαστικά απέτυχε, προσπαθεί να εγκλείσει στην παρανοϊκή εναλλακτική του παράνοια το κίνημα: αυτοδιαχείριση 4 αιθουσών και την συνηθισμένη συνέλευση των πεφωτισμένων της αριστερής κουλτούρας για να μας ακούσει να λέμε πως έχουμε δίκιο (…). Και αυτή η πρόταση θα απορριφθεί και θα ξαναβρεθούμε στην πλατεία 7000 από εμάς, ο αγώνας θα εξαπλωθεί στα θέατρα και στις αίθουσες χορού, ενώ η αστυνομία υποχρεώνεται να οπισθοχωρήσει, να κάνει πίσω. Σε αυτή την σύγκρουση του συντονιστικού αναδύονται τουλάχιστον δυο νέα στοιχεία: το πρώτο, η απόρριψη της πολιτικής εννοούμενης ως απόκτηση επιπέδων ιδεολογικής συνείδησης, δηλαδή πως το εάν πας στο σινεμά να δεις δέκα φορές την ταινία «la corazzata Potienski» »το θωρηκτό Ποτέμκιν», ή «All’armi siam fascisti», »Στα όπλα είμαστε φασίστες», γίνεσαι ένας αριστερός, ένας δικός μας, ο αγώνας, το γεγονός αυτό καθεαυτό της αυτομείωσης είναι η ανώτατη πολιτιστική αξία  που μπορούσε να εκφραστεί και όχι η αυτοδιαχείριση του κινηματογράφου (…). Το δεύτερο στοιχείο είναι η δυσανεξία στη συμμετοχή σε συναντήσεις όπου υπάρχουν δονήσεις βίας, ανταγωνισμού, πονηριάς. Ίσως επειδή οι νεαροί προλετάριοι την υφίστανται καθημερινά αυτή την βία,  οι συναντήσεις μας είναι πολύ πιο ήρεμες, διανθίζονται με γέλια, φλιτζάνια καφέ, μπάφους, παιχνίδια, λίγα λόγια αλλά δημιουργικά, απλά, δίχως να ξεκινούμε από αναλύσεις επί των πάντων, την πολιτική γραμμή κλπ. κλπ” (AA.VV., Sarà un risotto che vi seppellirà, Θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει, Milano, Squilibri, 1977: σελ. 84-85). Ανακοίνωση των κέντρων:

“500 λιρέτες είναι η τιμή σε όλους τους κινηματογράφους πρώτης προβολής την κυριακή. (…) Επιβεβαιώνουμε την θέληση να κατακτήσουμε αυτό που η μπουρζουαζία κρατά για τον εαυτό της με απαγορευτικές τιμές: κινηματογράφο, θέατρα, αίθουσες χορού, ντισκοτέκ, στάδια και Χριστουγεννιάτικα δώρα, όπως και σπίτια, θέσεις εργασίας, καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Έχουμε μια μεγάλη θέληση να παίξουμε, να περνάμε καλά, να κατακτήσουμε τη χαρά με όλη μας τη δύναμη, αναγκαστικά, βίαια: είναι μια ανάγκη ριζοσπαστική, δίχως όρια, αναγκαία για να αλλάξουμε τον σκατόκοσμο που μας έδωσαν να ζούμε. Και είναι με χαρά και όλες τις δυνάμεις μας και όλη την ζωντάνια που επιβεβαιώνουμε την αποφασιστικότητα και την θέληση να επεκτείνουμε και να οδηγήσουμε μέχρι τέλους τον αγώνα για να κατακτήσουμε την αυτομείωση στους κινηματογράφους πρώτης προβολής. Αυτή η μάχη θα συνεχιστεί μέχρις ότου ο κόκκινος Δήμος του Μιλάνο υποχρεώσει στο Νομάρχη την πολιτική τιμή των 500 λιρετών στους κινηματογράφους πρώτης προβολής, έτσι για ν’αρχίσουμε. (…) Επιβεβαιώνουμε το δικαίωμα να μπορούμε να ωφελούμαστε με τα ίδια προνόμια που η μπουρζουαζία κρατά για τον εαυτό της. Το δικαίωμα στην αφθονία, στην ευχαρίστηση, στα τριαντάφυλλα και όχι μόνο στο ψωμί, είναι για εμάς μια δήλωση επί της αρχής και ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα αγώνα. (…). «Mondo porno», «Emmanuelle nera», «Giovannona coscialunga», «Gola profonda», «Dracula cerca sangue vergine, morì di sete», «Quando è bella la Bernarda, tutta nuda, tutta calda» –  »Πορνοκόσμος», »Μαύρη Εμμανουέλα», »Giovannona με τα μεγάλα μπούτια», »βαθύ Λαρύγγι», »Δράκουλας ψάχνει αίμα παρθένας, πεθαίνει από δίψα», »Τι όμορφη που είναι η Μπερνάρντα, ολόγυμνη, καυτή»

ΑΠ’ ΟΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑΝΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΔΕΝ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Η ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑ, ΤΟ ΧΟΡΤΟ ΝΑΙ

ΜΑΣ ΑΦΑΙΡΟΥΝ ΤΗ ΧΑΡΑ / ΜΑΣ ΑΦΑΙΡΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ / ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ / ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 6 – χρονικό του Κινήματος ’77

ΧΑΡΑ ΣΕΞ ΦΑΝΤΑΣΙΑ / ΘΕΛΩ Η ΖΩΗ / ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΙΑ ΜΟΥ ΜΟΝΑΧΑ                      XI

Εδώ είναι το κείμενο μιας από τις πιο σημαντικές παρεμβάσεις: «Θα ήθελα να ξεκινήσω από τη δική μου σεξουαλικότητα, από την σχέση μου με τους αρσενικούς και με την ανδρική σεξουαλικότητα. Θέλω να πω αυτά τα πράγματα, διότι είναι από αυτό, από αυτή την συνειδητοποίηση που ήρθε σε μένα η επιθυμία να επαναστατήσω, να αλλάξω τα πράγματα, να κάνω την επανάσταση, και ως επανάσταση εννοώ να αλλάξει ριζικά ο τρόπος με τον οποίον είναι φτιαγμένη αυτή η κοινωνία. Η συνειδητοποίηση αυτού δεν είναι δική μου, αλλά είναι όλων των άλλων γυναικών που έχουν νιώσει την ανάγκη, όπως ένιωσα εγώ την ανάγκη να οργανώσω τον εαυτό μου, να πολεμήσω. Από τους αγώνες που οι γυναίκες ασκούν από κοινού, όπως αυτοί σχετικά με την άμβλωση, όπως το γεγονός πως ήρθαν εδώ χθες το πρωί για να πουν τα πράγματα που είπαν, όπως και το που ήρθαν εδώ όλες μαζί, τώρα, από αυτά όλα προέρχεται η δυνατότητα της νίκης. Ήρθαμε εδώ μαζί, όχι γιατί, έχοντας τον ρόλο μας ως γυναίκες, θέλουμε να τον επιβάλουμε με κάθε κόστος. Ήρθαμε εδώ όλες μαζί γιατί αυτή είναι η δύναμή μας, αυτή είναι η μόνη προϋπόθεση που μου επιτρέπει να μιλήσω και να μην φοβούμαι. Πιστεύω ότι τα πράγματα που λέω πρέπει να ξεκινούν ακριβώς από αυτό γιατί δεν είναι ένα πρόβλημα γυναικών δεν είναι θέμα της σεξουαλικότητας των γυναικών. Είναι ένα πρόβλημα επανάστασης, γιατί οι άνθρωποι, πριν κάνουν την επανάσταση, ακόμη και προτού να συνειδητοποιήσουν αν θα παραμείνουν ή όχι στο συνδικάτο, θα πρέπει να κατανοήσουν και να εντοπίσουν πρώτα απ ‘όλα τις ανάγκες τους, να τις δουν συλλογικά, και να δουν την πιθανότητα να κερδίσουν, τις δυνατότητες που υπάρχουν για τη νίκη. Το πράγμα με το οποίο ξεκινώ είναι σεξουαλική σχέση, όπως την έχω βιώσει εγώ. Στην σεξουαλική σχέση, όπως την ζει ο άνδρας, αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα, είναι ο οργασμός. Όλα αυτά που γίνονται πρώτα, στην αρχή, είναι συνάρτηση αυτού, είναι σε συνάρτηση του οργασμού, κυρίως ανδρικού. Τώρα επίσης ανακαλύφθηκε και ο γυναικείος οργασμός. Το γεγονός να αγγιζόμαστε, δεν είναι για να γνωριστούμε, να αισθανθούμε ο ένας την άλλη και να δούμε πως είμαστε, αλλά σαν σκοπό έχει το αποτέλεσμα. Έχω ζήσει αυτό το γεγονός μέχρι το σημείο να θεωρώ τον εαυτό μου σαν γυναίκα μέχρι κάποιο σημείο, γιατί δεν το ζούσα ολοκληρωτικά, μέχρι τα βάθη, γιατί δεν είχα καταλάβει ότι είναι μια πρακτική που δεν είναι δική μου, πως είναι μια σεξουαλικότητα που δεν είναι δική μου, μέχρι που κατάλαβα πως εγώ δεν το θέλω πια αυτό το πράγμα, θέλω να επαναστατήσω και θέλω να το αλλάξω. Και για να το καταλάβω, το μόνο εργαλείο συνειδητοποίησης ήταν να μιλήσω γι ‘αυτό με άλλες γυναίκες, ήταν η λεγόμενη αυτοσυνείδηση, που τόσο πολύ αποδοκιμάζεται από όλους, η οποία έχει μερικά πολύ σπουδαία περιεχόμενα που δεν αφορούν μόνο τις γυναίκες. Έχει μέσα της περιεχόμενα που έχουν κατά νου, που λαμβάνουν υπ όψιν τους χρόνους των διαφόρων ανθρώπων που κατακτούν αυτή την θέληση εξέγερσης και αυτή η ικανότητα να κάνουν την επανάσταση και που δεν έχει μέσα της το όργανο της εξουσίας: εκεί μέσα δεν υπάρχει κάποιος που έχει τη γραμμή , κάποιος που έχει μελετήσει, ξεκινάμε από εμάς. Έτσι, νομίζω ότι είναι εντελώς παράλογοι, ότι δεν καταλαβαίνουν τίποτα εκείνοι που αντιπαραθέτουν μεταξύ τους την αυτοσυνείδηση και τον αγώνα, εκείνοι που πιστεύουν ότι η αυτοσυνείδηση έρχεται πρώτα και ο αγώνας έρχεται μετά και νομίζω ότι αυτοί δεν λαμβάνουν υπόψη εμάς, αυτό που κάνουμε, αλλά το πώς αποκτά συνείδηση το κίνημα, επειδή το κίνημα δεν λαμβάνει συνείδηση από την μια μάχη στην άλλη, αλλά έχει μια διαδικασία που εκρήγνυται επίσης, είναι μια συνεχής διαδικασία. Πιστεύω ότι αυτοί που ισχυρίζονται ότι ο μόνος τρόπος για την ευαισθητοποίηση και την απόκτηση συνείδησης είναι ο αγώνας, δεν λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο και όχι τόσο αυτό που υπάρχει ανάμεσα σε ένα αγώνα και έναν άλλον, αλλά αυτό που τρέχει κατά μήκος αυτών των αγώνων όταν έχουν περάσει, για να τους απορρίψουν, να πουν πως ναι, υπάρχουν τέτοιες στιγμές, να πουν ότι εν τω μεταξύ ας το κάνουμε αυτό, μετά θα έρθει ο κομμουνισμός, σαν τον παράδεισο. Εγώ αντιθέτως νομίζω ότι η ανταρσία, η επανάσταση είναι ένας τρόπος ζωής. Η εξέγερση είναι ο μόνος τρόπος ζωής για να είμαστε επαναστάτες. Αυτό που έχει σημασία είναι το αποτέλεσμα και δεν λαμβάνεται ποτέ υπόψη η διαδικασία μέσα από την οποία σχηματίζονται τα πράγματα: είναι μια πρακτική των ανδρών, είναι μια αυταρχική πράξη, είναι μια μη επαναστατική πρακτική. Και μια πρακτική που υπάρχει σε όλες τις δομές αυτής της κοινωνίας, σε όλους τους μηχανισμούς της. Είναι μια πρακτική που υπάρχει επίσης στο κόμμα, στην οργάνωση» (Elisabetta di Rovereto, στο AA.VV., Il 2° Congresso di Lotta Continua, Το δεύτερο Συνέδριο της οργάνωσης Συνεχής Αγώνας, Roma, Coop. Giornalisti Lotta Continua, 1976; pp. 172-173).

ΝΑ ΤΡΕΜΕΤΕ ΝΑ ΤΡΕΜΕΤΕ / ΕΠΕΣΤΡΕΨΑΝ ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ

ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ / ΑΦΕΝΤΗΣ ΣΤΗ ΖΩΗ / ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ / ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 5 – χρονικό του Κινήματος ’77

X            Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ Ο ΧΩΡΟΣ: ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗ ΖΗΤΑΜΕ

ΟΚΤΩΒΡΗΣ 1976. Το πρώτο κοινωνικό κέντρο: κατάληψη του κτιρίου της Via Ciovassino 1, Milano (ζώνη Brera) «Καταλάβαμε ένα ακίνητο που θέλουμε να μετατρέψουμε σε ένα κεντρικό σημείο αναφοράς της δύναμης, του πολιτισμού και του τρόπου ζωής του νεανικού μιλανέζικου προλεταριάτου. Αυτή η κατάληψη έχει προωθηθεί ταυτόχρονα από νέους που αναζητούν σπίτι για να ζήσουν συλλογικά και από τα νεανικά κέντρα του Μιλάνο. Ποιο είναι το σχέδιο;  1) να χτιστεί μια γειτονιά όπου να μπορείς να ζήσεις, δεν θέλουμε να κλειστούμε στο γκέτο του κατειλημμένου κτιρίου. Θέλουμε να κάνουμε αυτή την ζώνη έναν γενικότερο τόπο συνάντησης των νέων, να βρισκόμαστε στους δρόμους, να τους ξαναζωντανέψουμε με νέους, να τους γεμίσουμε με αυτούς, μια ζώνη απ’ όπου οι προλετάριοι είχαν εκδιωχθεί. Θέλουμε να κάνουμε δικά μας τα σπίτια, τους δρόμους, τα μαγαζιά. Με λίγα λόγια, ένα μικρό «Quartiere Latino», Quartier Latin, των χρόνων ’68. (…) Έτσι ώστε να συγκεκριμενοποιήσουμε το «prendiamoci la città», »να πάρουμε την πόλη», μια ζώνη νέων συμπεριφορών. Το κέντρο της via Ciovassino (…) εκτός από τους δυο ανώτερους ορόφους που θα χρησιμοποιηθούν για συλλογική κατοίκηση, θα ανοίξει στο ισόγειο και στον πρώτο όροφο μια σειρά οργανωτικών και πολιτιστικών κέντρων: A) «Το κέντρο αγώνα στην ηρωίνη» (…). B) «Το κέντρο κατάληψης και συντονισμού σπιτιών για νέους» (…). C) «Το κέντρο οργάνωσης ενάντια στην μαύρη εργασία» (…). D) «To κέντρο αγώνα στην ανεργία» (…). E) «Το κέντρο νομικής αυτοάμυνας» (…). F) «Έναν αυτοδιαχειριζόμενο χώρο από τα παιδάκια» (…). G) «Έναν χώρο για το φεμινιστικό κίνημα» (…). H) «έναν χώρο για τις συναντήσεις» (…). I) «Κάποιους χώρους» διαθέσιμους για «πολιτιστικές πρωτοβουλίες», όπως σχολή μουσικής, θεάτρου, μιμητικής. L) «Ένα κέντρο πολιτιστικής πρωτοβουλίας» για να εξασφαλιστούν τα οργανωτικά εργαλεία για να γίνονται γιορτές, για την επαφή με μουσικούς, ανθρώπους του θεάτρου, κλπ., για την προώθηση συναυλιών, γιορτών, πολιτιστικών συναντήσεων. M) Για το άνοιγμα καταστημάτων, βιοτεχνικών κέντρων και για να κατακτήσουμε ένα μεγάλο φυσικό χώρο που είναι αίθουσα συνεύρεσης, χορού, για να ακούμε μουσική, προβολής ταινιών κλπ, μόνιμο χώρο, αναβάλλουμε και μεταφέρουμε όλα αυτά στην επόμενη αύξηση τη δύναμης μας από κάποιον εθελοντή ο οποίος να οργανώσει μια υγιή συσσώρευση χρημάτων. N) Μια μόνιμη έκθεση γραφικών, φωτογραφιών, αφισών, εικόνων και πινάκων, τη μόνιμη συλλογή απορριμμάτων χαρτιού και αντικειμένων χρησιμοποιημένων, μία μόνιμη συνδρομή. O) Το επόμενο άνοιγμα μιας αγοράς μεταχειρισμένου για τους νέους, P) Ένα γυμναστήριο για την φυσική και νοητική εκπαίδευση του σώματος. (…) Η εξουσία λήψης αποφάσεων για κάθε πρωτοβουλία χρεώνεται στη γενική συνέλευση, κάθε Παρασκευή, των καταληψιών του κτιρίου μαζί με τα νεανικά κέντρα και όλων αυτών που είναι πρόθυμοι να εργαστούν για το σχέδιο που προτάθηκε εδώ επάνω” (ντοκουμέντο που αναπαράχτηκε στο AA.VV., ‘Θα είναι ένα ριζότο που θα σας θάψει’ – Sarà un risotto che vi seppellirà, Milano, Squilibri, 1977: σελ. 79-82).

Κυριακή 31 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 4 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1976. Το 2° Συνέδριο της Lotta Continua στο Rimini  Το ΚΚΙ έχει αναλάβει την κυβερνητική του ευθύνη ταυτοποιούμενο με μεγάλη επιδειξιομανία με τη λογική της ιμπεριαλιστικής διαχείρισης, καπιταλιστικής και χριστιανοδημοκρατικής της κρίσης, και δεσμεύοντας ολόκληρη η μηχανή του κόμματος στην μετάδοση της ιδεολογίας που χτίστηκε επάνω σε αυτή τη λογική και στην κατάκτηση μιας μαζικής συναίνεσης στην κυβέρνηση. Το PCI έκανε ένα απότομο βήμα προς ένα ρόλο καθεστώτος » (Adriano Sofri, στο AA.VV., Il 2° Congresso di Lotta Continua, Roma, Coop. Giornalisti Lotta Continua, 1976; σελ. 12-13).  «Τρία θέματα κυριάρχησαν αυτή την επανεκκίνηση της συνολικής αμφισβήτησης της οργάνωσης, της πολιτικής γραμμής της και των αγωνιστών της. Το πρώτο είναι ο φεμινισμός. Οι συντρόφισσες, ξεκινώντας από την ανταρσία εναντίον μιας πολιτικής πρακτικής και μιας αντίληψης της επανάστασης και του κομμουνισμού που από πάντα τις απέκλειε και περνά επάνω από τις ανάγκες τους, μέχρι να μετατρέψει την επαναστατική στράτευση σε μια νέα πηγή καταπίεσης, ήταν σε θέση να ασκήσουν την πιο ριζοσπαστική κριτική όχι μόνο στο αφηρημένη περιεχόμενο της πολιτικής γραμμής, αλλά στον τρόπο να την ασκούν (…)  Το δεύτερο κυρίαρχο θέμα (…) υπήρξε εκείνο της εργατικής κεντρικότητας, (…) υπάρχει ένα γενικότερο πρόβλημα και ζωτικής σημασίας όλης αυτής της φάσης καταβύθισης της κρίσης: είναι η επίθεση του κεφαλαίου και του κράτους (. ..) στον ηγετικό ρόλο της εργατικής τάξης ενάντια στο υπόλοιπο προλεταριάτο, δηλαδή, όλων εκείνων των κοινωνικών τομέων που αφού παρασύρθηκαν από την δύναμη και τα περιεχόμενα της πάλης των εργατών τα τελευταία χρόνια, έχουν βρει, ή έχουν αρχίσει να βρίσκουν το δρόμο μιας αυτόνομη ανάπτυξης σαν κίνημα και τη δική τους μαζική οργάνωση: οι άνεργοι, οι απασχολούμενοι στο δημόσιο τομέα, οι νέοι, οι στρατιώτες, ο κοινωνικός αγώνας, κλπ. (…)  Τέλος, το τρίτο θέμα υπό συζήτηση, κατά το οποίο οι συντρόφισσες «ανέβασαν τον πήχη της στόχευσης τους» την τελευταία ημέρα του συνεδρίου, ήταν αυτό της πολιτικής διεύθυνσης, των μεθόδων με τις οποίες αυτή ασκείται, των συντρόφων που την έχουν ασκήσει. (…) ” (Guido Viale, στο AA.VV., Το 2° Συνέδριο της Lotta Continua, Roma, Coop. Giornalisti Lotta Continua, 1976; σελ. XI-XV).

ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΛΙΓΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ / ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠ’ ΤΗΝ ΣΥΝΟΙΚΙΑ PARIOLI / ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΛΤΟ / ΠΑΛΤΟ ΜΑΚΡΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ / ΠΑΛΤΟ ΕΚΛΕΚΤΗΣ ΜΑΡΚΑΣ / ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟ ΠΑΛΤΟ! [στο μοτίβο του ύμνου της Lotta Continua]

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile