μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Leonard Peltier, 42 χρόνια στη φυλακή αθώος

Στις 6 φεβρουαρίου 1976 συνελήφθη ο Leonard Peltier. Από τότε βρίσκεται έγκλειστος στη φυλακή, καταδικασμένος δύο φορές σε ισόβια, μετά μια δίκη που το να χαρακτηριστεί «μεροληπτική» είναι απλώς ένας τραγικός ευφημισμός. Χωρίς συγκεκριμένες αποδείξεις, με ενδείξεις δημιουργημένες με τέχνη και συγκεχυμένες ή αποσπασμένες με εκβιασμούς μαρτυρίες, ο Leonard Peltier ζει εδώ και 42 χρόνια (αλλά αυτός είναι επίσης ένας ευφημισμός) κλειδωμένος σε ένα κελί. Ένα κελί που για πολλά χρόνια βρίσκονταν στην απομόνωση.

Το σφάλμα του Peltier υπήρξε εκείνο του να γεννηθεί στην «λάθος πλευρά» του κόσμου. Το τμήμα εκείνο στο οποίο ζουν (και είναι πάντα ένας ευφημισμός) οι απόκληροι, οι εκμεταλλευόμενοι, εκείνοι οι άνθρωποι που υποβαθμίζονται, ταπεινώνονται και καταστρέφονται από την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό.

Ο Leonard Peltier είναι ένας αμερικανός αυτόχθονας που πάντα αγωνίστηκε για τα δικαιώματα του λαού του. Ένας περήφανος λαός, που ζούσε σε εδάφη πάρα πολύ πλούσια και τεράστια που έγιναν στόχος της κατάκτησης από τον «λευκό πολιτισμό». Ένας λαός που έχει εξοντωθεί, θύμα μιας πραγματικής γενοκτονίας. Ένας λαός του οποίου θέλησαν να ξεριζώσουν την αξιοπρέπεια και που τον ανάγκασαν να επιβιώνει στις «riserve, περιοχές αποκλειστικά γι αυτόν», υπό συνθήκες ταπεινωτικής απελπισίας. Και εάν και όταν κάποιος τόλμησε να έχει τη δύναμη να σηκώσει το κεφάλι και να εξεγερθεί, διώχθηκε, καταδικάστηκε, σκοτώθηκε.

Αυτό συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει σε εκείνες τις Ηνωμένες Πολιτείες που θεωρούνται συνήθως ένα παράδειγμα ελευθερίας και δημοκρατίας. Μια ελευθερία και μια δημοκρατία που είναι μόνο εκείνων που έχουν πλούτο και δεν είναι για εκείνους που, όπως ο Leonard Peltier, ανήκουν σε έναν ταπεινωμένο και κατεστραμμένο λαό.

Ο Leonard Peltier (είναι σωστό να επαναλαμβάνουμε το όνομά του αρκετές φορές για να το θυμόμαστε καλά) είναι ο πολιτικός κρατούμενος που είναι κλεισμένος για το μεγαλύτερο διάστημα, για τον περισσότερο καιρό σε φυλακή. Σαράντα δύο χρόνια κατά τα οποία προσπάθησαν να τον αποδυναμώσουν σωματικά και ηθικά. Αλλά οι βασανιστές του απέτυχαν επειδή ο Leonard Peltier δεν κάμφθηκε ποτέ και ακόμα σήμερα, από εκείνο το κελί στο οποίο αναγκάζεται να επιβιώσει εξ αιτίας μιας «ταξικής εκδίκησης», μας διδάσκει ότι η αδικία και η βία είναι συγκεκριμένα πράγματα, που υπάρχουν ακόμη και στις χώρες που θεωρούνται πολιτισμένες και πως εκείνοι που τις κατευθύνουν, σήμερα, και τις διοικούν δεν έχουν καμία ηθική και καμία πρόθεση να σταματήσουν μπροστά σε οποιαδήποτε ζωή και κανένα ανθρώπινο ον, ειδικά αν είναι ένας επαναστάτης, ένας εξεγερμένος.

Οπότε, ας σηκώσουμε το ποτήρι και ας πιούμε στην υγειά του Leonard Peltier, ενός δίκαιου ανθρώπου, ενός πραγματικό ήρωα που έχει ξεχαστεί από πάρα πολλούς που επιμένουν να ορίζουν τους εαυτούς τους ως δημοκράτες.

Ευχόμαστε τσουγκρίζουμε και πίνουμε στην υγεία για την ακατάρριπτη συνέπεια του, που κρατά το κορμί του ευθύ και όρθιο και το κεφάλι ψηλά, που είναι ένα ολοκληρωμένο άτομο και ελεύθερο παρά τα κάγκελα και τη φυλακή.

Ας ευχηθούμε τσουγκρίζοντας κι ας πιούμε στην υγειά για όλα αυτά που μας διδάσκει η ζωή του και αυτά που υποφέρει. Πίνουμε στη νοημοσύνη του, στην εξυπνάδα που κανείς δεν κατάφερε να ακυρώσει. Στα όνειρά του που κανείς δεν κατάφερε να καταστρέψει.

Ανασηκώνουμε το ποτήρι τσουγκρίζουμε ευχόμαστε και πίνουμε στην υγειά του Leonard Peltier.

Ας τον αγκαλιάσουμε το (τουλάχιστον μεταφορικά) επειδή είναι ένας από εμάς, ίδιος με εμάς, ένας επαναστάτης που συνεχίζει να αγωνίζεται, παρ’ όλα αυτά, ώστε ο λαός του να επανοικειοποιηθεί εκείνη την ελευθερία και εκείνη τη δύναμη που του έκλεψαν οι ισχυρότεροι και πλουσιότεροι.

 – © Η αναπαραγωγή είναι δυνατή μετά από ρητή συναίνεση της συντακτικής ομάδας του Contropiano, Riproduzione possibile DIETRO ESPLICITO CONSENSO della REDAZIONE di CONTROPIANO

Tελευταία μετατροπή: STAMPA

 http://contropiano.org/documenti/2018/02/07/per-leonard-peltier-0100530
διεθνισμός, internazionalismo

Ο κουρδικός λαός σε πορεία. Δεκάδες χιλιάδων καταφθάνουν στην Αφρίν – Il popolo curdo in marcia, decine di migliaia raggiungono Afrin

Stampa

 

116

 Video

Ο Jacopo, τορινέζος σύντροφος του κοινωνικού κέντρου Askatasuna και του κινήματος No Tav, βρίσκεται εδώ και μήνες στο καντόνι της Afrin, ενάντια στο οποίο εδώ και περισσότερο από δυο εβδομάδες βρίσκεται σε εξέλιξη μια σφοδρότατη επίθεση από πλευράς της Τουρκίας. Παρά τις μεγάλες δυσκολίες σύνδεσης και επικοινωνίας καταφέρνει να μας στείλει διάφορες φωτογραφικές μαρτυρίες και video από την πόλη της Afrin και από τα κοντινά χωριά και στρατόπεδα προσφύγων, βομβαρδισμένα από την τουρκική αεροπορία του Erdogan με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες.

Ο κουρδικός λαός σε πορεία, δεκάδες χιλιάδων καταφθάνουν στην Αφρίν. Il popolo curdo in marcia, decine di migliaia raggiungono Afrin

Τα νέα που μας αναφέρει μιλούν για μια διαδήλωση  100.000 ανθρώπων στην Afrin (ο συνολικός πληθυσμός του καντονιού ανέρχεται στο εκατομμύριο, εκ των οποίων 300.000 πρόσφυγες από την υπόλοιπη Συρία, κυρίως το Χαλέπι και την Idlib) και για μιαν άλλη, πολύ μεγάλη, στο γειτονικό χωριό της Cindirese. Ο πληθυσμός αρνείται να εγκαταλείψει το καντόνι παρά τον βομβαρδισμό των πολιτών, ο στόχος του οποίου είναι σαφώς να δημιουργήσει μια ροή εκτοπισθέντων σε άλλες περιοχές, ώστε να δοθεί περιθώριο στους τζιχαντιστές πολιτοφύλακες συνδεδεμένους με την Αλ Κάιντα οι οποίοι, κάτω από τη ρωσική επίθεση κατά της Idlib, θα ήθελαν σε συνεργασία με την Τουρκία να μετακινηθούν προς στην Αφρίν και να στήσουν ανεπίσημα ένα μικρό ισλαμικό κράτος.

Η πρoέλαση της Tahirir al-Sham, της συριακής οργάνωσης της Al-Qaeda και της Ahrar al-Sham, της συμμαχικής της πολιτοφυλακής των σαλαφιστών, είναι δύσκολη και συναντά σκληρή αντίσταση από τις Ypg-Ypj στον ευρύτερο πολυεθνικό λαϊκό στρατό των Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας. Οι πολιτοφύλακες κατόρθωσαν να κατακτήσουν πολλούς λόφους κατά μήκος των συνόρων και αρκετά χωριά σε βάθος 3 χιλιομέτρων σε τρία σημεία στα βόρεια και δυτικά του καντονιού, χάρη στην κάλυψη από αέρα της Τουρκίας, ενάντια στην οποίαν οι YPG δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν επαρκή αντιαεροπορικά μέσα, αν και με τα διαθέσιμα έχουν ήδη καταρρίψει δύο αεροσκάφη αναγνώρισης και ένα ελικόπτερο. Αρκετά επίσης τανκς καταστράφηκαν με τους πυραύλους Atgm και την δράση αυτοθυσίας της μαχήτριας Avesta Xabur.

Η τακτική που ακολουθείται από τις Sdf-Ypg είναι εκείνη του ανταρτοπόλεμου, με νυχτερινές επιθέσεις που διώχνουν εύκολα τις χωρίς κίνητρα πολιτοφυλακές από τις θέσεις που καταλαμβάνουν χάρη στους τουρκικούς βομβαρδισμούς. Το αδύναμο σημείο της τουρκικής επίθεσης είναι ότι δεν διαθέτουν αξιόπιστο πεζικό ενάντια στην βοήθεια από αέρα.

Ο Jacopo ανέφερε επίσης ότι τις τελευταίες ώρες έφτασαν 5.000 άνθρωποι στην Αφρίν από το καντόνι της Cizire, το ανατολικότερο της δημοκρατικής Ομοσπονδίας της βόρειας Συρίας, και από τις Manbij, Raqqa, Kobane, Tabqa. Αποφάσισαν να μετακινηθούν στην Αφρίν για να υποστηρίξουν την αντίσταση. Πολλοί από αυτούς είναι οπλισμένοι και πολλοί είναι πλαισιωμένοι στις Ypj-Ypg. Όλος ο νεανικός πληθυσμός της πόλης της Αφρίν βρίσκεται στο μέτωπο και ο υπόλοιπος πληθυσμός είναι έτοιμος να σηκώσει τα όπλα για να υπερασπιστεί την πόλη.

 

 

  https://www.infoaut.org/conflitti-globali/il-popolo-curdo-in-marcia-decine-di-migliaia-raggiungono-afrin
σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Επιστολή στην Eddi – Lettera a Eddi

La rivoluzione delle donne è la rivoluzione delle rose. Lettera da una donna italiana nelle YPJ

H επανάσταση των γυναικών είναι η επανάσταση των τριαντάφυλλων. Γράμμα μιας ιταλίδας γυναίκας μαχήτριας στις YPJ

https://aenaikinisi.wordpress.com/2018/02/05/h-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC/

Stampa

 

1195

Μια επιστολή των συντροφισσών της Eddi μετά την απόφαση της να ενωθεί με τις Ypj, τις Μονάδες Υπεράσπισης των Γυναικών στην Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας. Qui  Εδώ τα λόγια με τα οποία η Eddi αποφάσισε να επικοινωνήσει την απόφαση της.

Γράμμα στην Eddi

Αγαπημένη Eddi,
αφού διαβάσαμε την όμορφη και δυνατή επιστολή που μας έστειλες, αισθανθήκαμε την ανάγκη να σου γράψουμε από εδώ, από αυτή που είναι η πόλη σου και ένα από τα πολλά σπίτια σου, για να συντομεύσουμε την απόσταση που μας χωρίζει.
Είμαστε οι συντρόφισσες σου, εκείνες με τις οποίες έχεις μοιραστεί πολλές μάχες: από τους αγώνες στο πανεπιστήμιο, μέχρι εκείνες του κινήματος NoTav στη Val Susa, περνώντας από τους καθημερινούς στους δρόμους των γειτονιών μας. Στους αγώνες μας, στις στιγμές που γιορτάζαμε και σε εκείνες της θλίψης, μάθαμε να σε γνωρίζουμε σαν μια γενναιόδωρη σύντροφο και φίλη, πάντα μαζί με εκείνους που αντιστέκονται, οπότε δεν μας προκάλεσε έκπληξη όταν μάθαμε την απόφασή σου να μείνεις στη Rojava στο πλευρό των YPJ.

Αυτό που θέλαμε να σου πούμε, όμως, είναι ότι τίποτα περισσότερο από τη πράξη σου μας επέτρεψε να νιώσουμε κι εμείς πιο κοντά σε αυτή την επανάσταση, που μερικές φορές μπορεί να μοιάζει πολύ μακρινή. Η επιλογή σου έχει καταστήσει ακόμα πιο προφανές ότι αυτός ο αγώνας μας εμπλέκει άμεσα και μας επηρεάζει, όλες και όλους.
Με θάρρος αποφάσισες να ενωθείς με εκείνες τις συντρόφισσες που μάχονται εναντίον εκείνων που είναι και εχθροί μας και όλων των γυναικών. Με γενναιοδωρία σταμάτησες εκεί μαζί με εκείνους που επιλέγουν μια ελεύθερη ζωή ενάντια στις χίλιες μορφές βίας που προσλαμβάνει η καταπίεση του άνδρα στη γυναίκα και του ανθρώπου στον άνθρωπο. Πολλά και διαφορετικά είναι τα πρόσωπα της, αλλά γνωρίζουμε ότι εκεί αυτοί που προσπάθησαν να χτυπήσουν την αυτονομία και την ελευθερία των γυναικών, όπως έχουν κάνει οι πολιτοφυλακές του Daesh αυτά τα χρόνια, έχουν σχεδόν εξουδετερωθεί από την αποφασιστικότητα ενός οργανωμένου κινήματος όπως το κουρδικό, το οποίο έχει μάθει να αναγνωρίζει στις γυναίκες την καρδιά της δύναμής του, καθιστώντας τες την πρωτοπορία του.

Αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι η σύγκρουση δεν τελειώνει εδώ. Τα φασιστικά καθεστώτα όπως το τουρκικό, το συριακό καθεστώς, οι ιμπεριαλιστικές και νεοαποικιοκρατικές δυνάμεις που καταλαμβάνουν τη Μέση Ανατολή εξακολουθούν να απειλούν, και πλέον περισσότερο από ποτέ, το επαναστατικό σχέδιο της συνομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας. Πράγματι, είναι σε αυτά τα μέρη που κάθε μέρα εργάζονται προς την κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός μοντέλου κοινωνίας αντίθετου με αυτό που αναπαράγουν αυτές οι δυνάμεις, δουλεύοντας συγκεκριμένα για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας που να μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται και να αυτοαμύνεται, μια ελεύθερη κοινωνία.
Παρέμεινες εκεί να υπερασπίζεσαι αυτήν την ελπίδα, την οποία περισσότερο από ποτέ νιώθουμε και δικιά μας. Υπάρχει στην πραγματικότητα μια λιγότερο ρητή βία, λιγότερο άμεση και μερικές φορές λιγότερο αναγνωρίσιμη για να τη νικήσουμε: η βία που είναι εγγενής στο καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα, μια βία δομική, θεσμοθετημένη, στρωματοποιημένη βία, η οποία είναι η έκφραση τόσο του καθεστώτος Ερντογάν όσο και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Να πολεμάς με το κίνημα των κούρδων γυναικών σημαίνει να πολεμάς ενάντια σε αυτό το σύστημα και αυτή τη βία, η οποία αν και με διαφορετικά πρόσωπα είναι η ίδια στη Μέση Ανατολή όπως και στη Δύση και παντού όπου υπάρχει και καθίσταται δυνατή από την εκμετάλλευσή μας.

Στις καθημερινές μας διαδρομές αναγνωρίζουμε τον ίδιο εχθρό να κρύβεται πίσω από μια βία την οποίαν διαχειρίζεται ως «έκτακτη ανάγκη», να κρύβεται πίσω από το πέπλο μιας επίσημης «ισότητας των φύλων» που πρέπει να σηματοδοτεί τη «δημοκρατία» της διακυβέρνησής μας ή πίσω από το στίγμα της ντροπής και τον υποβιβασμό της θυματοποίησης με το οποίο οι γυναίκες πιέζονται ώστε να μην αντιδρούν στη βία που υφίστανται, καθώς ήταν πάντα ένα ιδιωτικό ζήτημα και ποτέ ένα πρόβλημα που θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί συλλογικά.
Αντίθετα, η επιθυμία για λύτρωση, η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στις σχέσεις που χτίζουμε μεταξύ μας και η ικανότητα να οργανωθούμε στον αγώνα είναι τα όπλα με τα οποία θέλουμε να πολεμήσουμε αυτές τις μάχες, τις ίδιες που μαθαίνεις να ακονίζεις μαζί με τις γυναίκες των YPJ .
Γι αυτό είμαστε κοντά σας και οι νίκες σας θα είναι και δικές μας νίκες.

Έχουν περάσει λίγες μέρες από την επιστολή σου και οι εφημερίδες έχουν ήδη γράψει για σένα επιπόλαια άρθρα, γεμάτα ανακρίβειες, που δεν λένε ούτε μια λέξη για την κατάσταση, το πλαίσιο μέσα στο οποίο βρίσκεσαι. Ο πόλεμος αυτοάμυνας των γυναικών στη Βόρεια Συρία έχει πράγματι χαιρετιστεί συχνά σε αυτό το μέρος του κόσμου ή από την σιωπή των mainstream μέσων ή σαν μια αφήγηση που επικεντρώνεται στην περιέργεια για την εξωτική ευχαρίστηση να μιλάς για «πανέμορφες γυναίκες που κρατούν Kalashnikovs», εναπόκειται σε εμάς να επιβάλλουμε μια διαφορετική αφήγηση.

Αντιμέτωποι με την προσωπική σου απόφαση, θεωρούμε όμως ότι αυτή είναι επίσης – και πάνω απ ‘όλα – μια επιλογή ευθύνης που έχει τόση καθολικότητα: οι YPJ και το κουρδικό γυναικείο κίνημα, και εσύ μαζί τους, αγωνίζεστε για την απελευθέρωση όλων μας. Ακόμη και μέσα στο πόνο του πολέμου μας δείχνουν και μας διδάσκουν, στην πράξη, πώς μεταμορφώνουν τον εαυτό τους για να μεταμορφώσουν το περιβάλλον τους, όλα αυτά που υπάρχουν γύρω τους.

Αγαπημένη Eddi, ποτέ δεν είμασταν τόσο μακριά και ταυτόχρονα δεν είμασταν ποτέ τόσο κοντά και αισθανόμαστε ότι το θάρρος σου μας δίνει νέα δύναμη.
Θα υποστηρίξουμε από εδώ την απόφασή σου σε κάθε περίπτωση και θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε σε όλους και ειδικά σε όλες τις γυναίκες που συναντούμε και γνωρίζουμε, γιατί μια ιταλίδα κοπέλα αποφάσισε να πάει στη Συρία για να σταθεί στο πλευρό των YPJ και γιατί αυτή η επιλογή έχει να κάνει με αυτά που νιώθουμε μέσα μας, οικεία, και την καθημερινότητά μας.Ο καλύτερος τρόπος να παραμείνουμε κοντά σου και να πλέξουμε τα μονοπάτια μας θα είναι, όπως πάντα, ο αγώνας, τώρα περισσότερο από ποτέ: serkeftin yan serkeftin.

Νίκη ή νίκη!

 

https://www.infoaut.org/femminismo-genders/lettera-a-eddi

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Τιμή στον Luca Traini;

Stampa

 

57024

Δημοσιεύουμε από το FB ένα σύντομο σχόλιο του Davide Grasso. Ο Davide, τορινέζος, 37 χρόνων, είναι μέρος εκείνων των λίγων ιταλών που στρατεύτηκαν στις  YPG για να παν να πολεμήσουν το Daesh στην Συρία και να υπερασπιστούν την συνομοσπονδική επανάσταση. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Afrin, που βρίσκεται υπό επίθεση από τον τουρκικό στρατό και τις ισλαμιστικές μπάντες που χρηματοδοτεί ο  Erdogan.

Onore a Luca Traini? Τιμή στον Luca Traini;

«Τιμή στον Luca Traini», γράφουν οι ιταλοί φασίστες στα πανό τους. Mα τι θα ήταν, ακριβώς, «τιμητικό» στο να πυροβολήσεις με πιστόλι άοπλους ανθρώπους, που διασχίζουν αμέριμνοι το δρόμο; Μεταξύ των βίντεο του #Isis που είχαν κάνει περισσότερο εντύπωση και επηρέασαν τους ανθρώπους στη Μέση Ανατολή υπήρχε αυτό των δύο στρατιωτών που πυροβολούσαν με ένα καλάσνικοφ σε περαστικούς γεζίντι, κατά μήκος ενός ιρακινού κρατικού δρόμου. Έλα, δεν είναι τόσο διαφορετικό. Δεν σου αρέσει ο γεζίντι στο Ιράκ, επειδή είναι άπιστος, δεν σου αρέσει ο αφρικανός στην Ιταλία, επειδή είναι ξένος (και ίσως «όχι χριστιανός»: Φαίνεται απίστευτο, αλλά για αυτούς τους ανθρώπους με νοητική υστέρηση μπορεί και να είναι έτσι). Και στις δύο περιπτώσεις, δεν αντιμετωπίζεις τον «αντίπαλό σου» με έναν «έντιμο» τρόπο, επειδή είσαι ένας δειλός – φασίστας ή ισλαμιστής και να σαι – και τον χτυπάς λοιπόν με όπλα που δεν έχει σε μια στιγμή που δεν το περιμένει, » από πίσω «.

Αυτή είναι η τιμή των ιταλών φασιστών; [των φασιστών σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου θα έλεγα εγώ]. Έτσι φαίνεται. Και αυτή είναι επίσης η τιμή του ISIS. Όχι ότι μπορούν να συγκριθούν μεταξύ τους, διότι το ISIS είναι ένα παγκόσμιο κίνημα, τεράστιο, παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε σοβαρή κρίση σήμερα όχι λόγω των πυροβολισμών και του δεξιού quaquaraqua, αλλά λόγω αυτών που το πολέμησαν στρατιωτικά και πολιτικά, στη Συρία και στο Ιράκ, ενώ οι ιταλοί [και οι παγκόσμιοι] φασίστες είναι άνθρωποι που ευτυχώς δεν έχουν τις πολιτικές και επικοινωνιακές δεξιότητες του ISIS. Ωστόσο, η σύγκριση είναι 100% σωστή όσον αφορά τη νοοτροπία. Το να θεωρείς τιμητική την πράξη του Τραίνι είναι διαφωτιστικό. Είναι ακόμα πιο διαφωτιστικό σε μια Ιταλία που δεν έχει καμιά ιστορική μνήμη και επομένως μπορεί μόνο να θυμάται σε αυτές τις περιπτώσεις πόσο τα λόγια και τα γεγονότα ήταν πάντα απομακρυσμένα, όταν μιλάμε για φασίστες.

Έτσι είναι και οι ισλαμιστές. Το ISIS δημιούργησε ένα μύθο ακριβώς επάνω στην ικανότητά του να ξεπερνά οποιοδήποτε επίπεδο ανηθικότητας, ακριβώς όπως και οι φασίστες και οι ναζί στην εποχή τους στην Ευρώπη. Οι άνθρωποι φοβούνται το ISIS επειδή από το ISIS, όπως και από ανθρώπους σαν τον Traini και εκείνους που τον εξιδανικεύουν, μπορείτε να περιμένετε τα πάντα: πυροβολισμούς στην τύχη, βόμβες σε τρένα, οχήματα επάνω στο πλήθος. Τι δεν θα έκανε κάποιος που σκοτώνει ανθρώπους που ούτε καν τους γνωρίζει; Από όλα θα έκανε, τα πάντα. Το ISIS δεν τρομοκρατούσε το Ιράκ επειδή αποτελούταν από θαρραλέους άνδρες, που δεν οπισθοχωρούσαν ποτέ, αλλά επειδή το αποτελούσαν άτομα που έκαναν πολιτικές συμμαχίες με αδύναμους και διεφθαρμένους εχθρούς, όπως τον ιρακινό στρατό και τους peshmerga, και στη συνέχεια εισέρχονταν στις πόλεις χωρίς να πέσει ένας πυροβολισμός, και όταν εισέρχονταν εκτόνωναν όλες τις διαστροφές και τις ψυχικές και νοητικές τους αρρώστιες σε άοπλους αμάχους, ανήμπορους.

Δεν λέω ότι δεν υπήρξε ποτέ ένας πολιτοφύλακας του ISIS που πολέμησε, ή ένας φασίστας ή ένας ναζί που πολέμησε. Λέω ότι η νοοτροπία και των δύο είναι να κάνουν πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι, ιταλοί όπως μουσουλμάνοι, δεν θα έκαναν, μόνο και μόνο προς σεβασμό στον εαυτό τους, και η νοοτροπία και των δύο είναι να παρουσιάζουν ως «τιμή» αυτό που τρομοκρατεί, δηλαδή την απόλυτη απουσία ηθικής, ενώ είναι η μέγιστη ατιμία σε όλες τις κουλτούρες της ανθρωπότητας, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας, και οδηγεί σε τέτοιου είδους δειλίες.

Κάποτε θα είχα εντυπωσιαστεί μπροστά σε έναν φασίστα που χρησιμοποιούσε ένα όπλο. Κάποτε θεωρούσα γενικότερα τα όπλα εντυπωσιακά. Μετά τα χρησιμοποίησα, χρησιμοποίησα αυτόματα και πολυβόλα, και συνειδητοποίησα ότι είναι απλώς παιχνίδια. Το να πάρεις στο χέρι ένα όπλο δεν προβλέπει κάποια δύναμη ή θάρρος. Χρειάζεται δύναμη και θάρρος να ξεκινήσεις να περπατάς ενάντια στον οπλισμένο εχθρό σου, ο οποίος σε περιμένει μες τη νύχτα, σε δρόμους στους οποίους είναι δύσκολο να προβλέψεις τις επιθέσεις και να προφυλαχθείς όπως θα ήθελες. Χρειάζεται θάρρος το να συνθλίβεσαι κάτω από το βάρος του θανάτου που έρχεται και να παραμένεις σταθερός χωρίς να τινάζεται στον αέρα, χωρίς να σπάει η καρδιά σου.

Το να πυροβολείς τους μετανάστες μέσα από το αυτοκίνητό σου δεν προβλέπει κανένα θάρρος και καμία τιμή: μην είστε αξιολύπητοι. Επιβεβαιώνει και πάλι ότι οι φασίστες θέλουν πάντα να φαντάζονται ότι είναι κάτι μεγαλύτερο από αυτό που είναι. Και είναι ακριβώς εξαιτίας αυτού που είναι, που ζουν τόσο άσχημα και είναι τόσο άσχημοι, και κάνουν τους άλλους να υποφέρουν.

 

https://www.infoaut.org/antifascismonuove-destre/onore-a-luca-traini

διεθνισμός, internazionalismo

βόρεια Συρία: ενημερώσεις από το καντόνι της Αφρίν που βρίσκεται υπό τουρκική-τζιχαντιστική επίθεση – Siria del nod: aggiornamenti dal cantoni di Afrin sotto l’attacco turco-jhiadista

Stampa

Δευτέρα 5 ιανουαρίου – Συνεχίζεται η επίθεση του τουρκικού στρατού και των τζιχαντιστικών ομάδων συμμάχων τους ενάντια στο καντόνι της Afrin, ομοσπονδία της βορείου Συρίας. Ενώ οι τούρκοι συνεχίζουν να βομβαρδίζουν τον άμαχο πληθυσμό με τα αεροπλάνα και τοπυροβολικό, συνεχίζεται και η αποτελεσματική αντίσταση των συριακών δημοκρατικών δυνάμεων Fds των οποίων ηγούνται οι  Ypg/Ypj.

Siria del nod: aggiornamenti dal cantoni di Afrin sotto l’attacco turco-jhiadista

Η προώθηση των τουρκο-τζιχαντιστικών δυνάμεων εμποδίζεται, όντως, να προχωρήσει πέρα από τα 3 χλμτρ από τα σύνορα.  Το Σάββατο, οι επαναστατικές κουρδοσυριακές δυνάμεις απελευθέρωσαν το χωριό της Bulbul, που είχε καταληφθεί λίγες ώρες νωρίτερα από την Al Nusra πρώτα (συριακή πτέρυγα της Αλ Κάιντα), έναν από τους πιο γνωστούς συμμάχους της Άγκυρας.

Σύμφωνα με τα στρατιωτικά δελτία των SDF, μέχρι στιγμής, σκοτώθηκαν περίπου εκατό τούρκοι στρατιωτικοί και πολιτοφύλακες τζιχαντιστές, αρκετά τα κατεστραμμένα θωρακισμένα οχήματα και τανκς, ένα ελικόπτερο και δύο αεροσκάφη αναγνώρισης καταρρίφθηκαν.

Εν τω μεταξύ χθες πάνω από εκατό χιλιάδες άνθρωποι πορεύτηκαν στους δρόμους της πόλης της Αφρίν ενάντια στην τουρκική επίθεση και τα εγκλήματα πολέμου των στρατιωτικών του Erdogan και των σαλαφιστών συμμάχων του.

Από το Κέντρο Πληροφόρησης της Αντίστασης της Afrin, ο Jacopo, ιταλός σύντροφος που εδώ και αρκετούς μήνες βρίσκεται στην Συνομοσπονδία της Βορείου Συρίας μιλά εδώ Ascolta o scarica quiAscolta o scarica qui

   00:00           

 00:00          

από radiondadurto.orgradiondadurto.org

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/siria-del-nod-aggiornamenti-dal-cantoni-di-afrin-sotto-l-attacco-turco-jhiadista

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

H επανάσταση των γυναικών είναι η επανάσταση των τριαντάφυλλων. Γράμμα μιας ιταλίδας γυναίκας μαχήτριας στις YPJ – La rivoluzione delle donne è la rivoluzione delle rose. Lettera da una donna italiana nelle YPJ

Stampa

 

2K121

Δημοσιεύουμε την επιστολή μιας συντρόφισσας από το Torino η οποία αποφάσισε να πάρει μέρος στις YPJ, τις Μονάδες Υπεράσπισης των Γυναικών στην Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας, που διαβάστηκε το σάββατο στη διάρκεια μιας τρανσφεμινιστικής εκδήλωσης  manifestazione transfemminista Non Una Di Meno.

Η επανάσταση των γυναικών είναι η επανάσταση των τριαντάφυλλων. Γράμμα από μια ιταλίδα γυναίκα στις YPJ. La rivoluzione delle donne è la rivoluzione delle rose. Lettera da una donna italiana nelle YPJ

Γεια σε όλες και σε όλους,
σας γράφω από τη Βόρεια Συρία, έναν τόπο που αν και βασανισμένο από χρόνια δικτατορίας και εμφύλιου πολέμου, χάρη στην τεράστια θυσία πολλών ανδρών και γυναικών είναι σήμερα μια ελεύθερη γη. Μια ελεύθερη γη και ελευθερία ειδικά για τις γυναίκες, που είναι η πρωτοπορία αυτής της επανάστασης.
Αυτός ο πρωταγωνιστικός ρόλος βασίζεται σε μια σαφή ιδεολογική θέση: ο ρόλος των γυναικών στην κοινωνία είναι κεντρικός αλλά συντρίβεται από χιλιετίες πατριαρχίας, η εκμετάλλευσή τους είναι η πιο βάναυση και ριζωμένη, αν θέλουμε μια ελεύθερη κοινωνία οι γυναίκες πρέπει να είναι ελεύθερες. Πρέπει να είναι σε θέση να στηρίζουν τον εαυτό τους οικονομικά και πολιτικά, να διαμορφώνουν τον εαυτό τους, να αναπτύσσουν τις δικές τους δυνατότητες στο μέγιστο, να επιδιώκουν κάθε επιθυμία, να αισθάνονται και να είναι ασφαλείς και δυνατές. Να είναι σε θέση να προστατεύσουν τον εαυτό τους, τους ανθρώπους και τη γη που αγαπούν.
Αυτή η θεωρία έχει καταστεί πρακτική: συλλογικά οργανώνονται για να ανταποκριθούν σε κάθε μια από αυτές τις ανάγκες και κάθε μέρα υπάρχει ένας τρόπος, τον βρίσκουν, να ξεπεραστούν τα νέα εμπόδια. Οι οργανώσεις τους είναι αυτόνομες: οι γυναίκες είναι η λύση στα προβλήματα των γυναικών! Αλλά εκεί που τα προβλήματα προκύπτουν, στην κοινωνία με τις αντιφάσεις της, εκεί είναι απαραίτητο να σπείρουν, προκειμένου να ριζώσει μια αλλαγή που θα χτίσει ένα μέλλον απαλλαγμένο από την πατριαρχική βία. Είναι με την αυτονομία και τη γνώση τους που οι γυναίκες λειτουργούν ως κινητήρια δύναμη και εγγυώνται ότι όλες και όλοι θα ζήσουν μαζί μια ελεύθερη και αξιοπρεπή ζωή. Εκεί γεννήθηκαν οι YPJ, οι Μονάδες Άμυνας των Γυναικών, και είναι η πεποίθηση ότι αυτό ισχύει και στο σπίτι μας που με ώθησε να επιλέξω να είμαι μέρος αυτών των Μονάδων και αυτής της επανάστασης.
Οι Ypj είναι ένα στρατιωτικό σώμα που μπόρεσε να επιτύχει εξαιρετικές νίκες στο πεδίο της μάχης, έχουν απελευθερώσει χιλιάδες ανθρώπους από τη φρίκη του Isis, τους προστατεύουν από το συριακό καθεστώς, ποτέ δεν έκαναν πίσω μπροστά στις επιθέσεις ενός φασιστικού και πατριαρχικού κράτους οπλισμένου με οπλοστάσια όπως η Τουρκία … αλλά όχι μόνο … Είναι πάνω απ’ όλα μια επαναστατική οργάνωση που ενσωματώνει και αναπτύσσει μια βαθιά αλλαγή, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική. Θέλω να εξηγήσω αυτήν την έννοια μιλώντας γι αυτό που ονομάζεται «η θεωρία του τριαντάφυλλου», κάθε ζωντανό πλάσμα έχει τις δικές του μορφές αυτοάμυνας. Ένα τριαντάφυλλο καλλιεργεί την ομορφιά των πετάλων του χάρη στα αγκάθια που το προστατεύουν από αυτό που το απειλεί. Κάθε γυναίκα είναι ένα τριαντάφυλλο και μπορεί να καλλιεργήσει την ομορφιά της μόνο χάρη στα αγκάθια της, στην άμυνα της. Η ικανότητά μας να υπερασπιζόμαστε σημαίνει να έχουμε πολιτιστικές, φιλοσοφικές και κοινωνικές βάσεις που να είναι εντελώς διαφορετικές από εκείνες στις οποίες θεμελιώνεται η πατριαρχία. Η γυναικεία επανάσταση είναι η επανάσταση των τριαντάφυλλων. Κάθε φυτό βγάζει ρίζες λουλουδιών που μετακινούν τη γη πάνω στην οποία μεγαλώνει και καλλιεργεί τα αγκάθια που θα επιτρέψουν την πλούσια ανθοφορία του.
Οι καθημερινοί αγώνες μας κατά της κοινωνικής και θεσμικής βίας έχουν πολλά να μοιραστούν με αυτό που συμβαίνει στη Συρία. Η ελευθερία και η γνώση που κερδίζουν οι γυναίκες εδώ είναι η ελευθερία και η γνώση μας. Όπως και κάθε δική μας πρόοδος, κάθε προώθηση των θέσεων και της ελευθερίας μας είναι και δική τους. Ζούμε σε διαφορετικά πλαίσια, σε διαφορετικές συνθήκες και συγκυρίες, ναι, όπως διαφορετικές είναι οι μορφές βίας που χρησιμοποιούνται εναντίον μας, αλλά ο εχθρός είναι ο ίδιος. Όπου κι αν είμαστε, η δύναμή μας έγκειται στην οργάνωση του θυμού μας, της επιθυμίας μας για λύτρωση, αλλαγή και ισότητα. Όπου υπάρχει βία υπάρχει ένας τρόπος να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, μαζί.

Στην καθεμιά οι μάχες της, για όλες η πάλη και τη νίκη!
Πάντα κοντά σας, στο πλευρό σας,
Eddi

https://www.infoaut.org/femminismo-genders/la-rivoluzione-delle-donne-e-la-rivoluzione-delle-rose-lettera-da-una-donna-italiana-nelle-ypj

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συνάντηση με τη διεθνιστική κοινότητα της Ροζάβα – Incontro con la Comune Internazionalista del Rojava

Stampa

 

29118

του Mohammed Elnaiem

Συνάντηση με τη Διεθνιστική Κοινότητα της Ροζάβα, Incontro con la Comune Internazionalista del Rojava

Κάτω από την προστασία της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας, κομμουνιστές και αναρχικοί από όλο τον κόσμο δημιούργησαν μια κοινότητα για να συμμετάσχουν στις μεταμορφώσεις που λαμβάνουν χώρα σε ολόκληρη την περιοχή.

«Εμείς, διεθνιστές της Μέσης Ανατολής, της Ασίας, της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ωκεανίας εργαστήκαμε εδώ και πολλά χρόνια σε διάφορες δομές της επανάστασης στη Ροζάβα και στη βόρεια Συρία», αναφέρει μια δήλωση αυτοπροσδιορισμού.

Αν και πολλά από τα μέλη της έχουν ζήσει περισσότερο στη Βόρεια Συρία, η διεθνιστική Κοινότητα της Rojava ανακοινώθηκε επίσημα το 2017, με μια βάση ακτιβιστών από διάφορες χώρες. Μερικοί από τους κοινοτικούς, τους κομμουνάρους, προέρχονται από την Ευρώπη και άλλοι από τη Λατινική Αμερική. Πολλοί αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί, φεμινίστριες και κομμουνιστές. Πολλοί αυτοπροσδιορίζονται και με τους τρεις τρόπους.

«Η ποικιλία των ταυτοτήτων και του ιστορικού εμπλουτίζει τις συζητήσεις μας και την οργάνωσή μας», δήλωσαν στην The Region.

Η διεθνιστική κοινότητα της Rojava είναι μια από τις 3732 κοινότητες που δημιουργήθηκαν στη Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας. Συνεργάζεται στενά με το Y.C.R (Yekitiya Ciwanen Rojava), το νεανικό κίνημα της Βόρειας Συρίας, και βασίζεται στις αρχές της δημοκρατικής αυτονομίας. Ελπίζει να γίνει καταφύγιο για τη διεθνιστική νεολαία σε ολόκληρο τον κόσμο. «Προσπαθούμε να ενισχύσουμε τη διεθνιστική διάσταση αυτής της επανάστασης», δήλωσε εκπρόσωπος στην The Region.

Σε συνεργασία με το νεανικό κίνημα της Βόρειας Συρίας, η Διεθνιστική Κομμούνα κατάφερε επίσης να κάνει ό, τι πολλοί από τους διεθνιστές προκατόχους της δεν μπόρεσαν να κάνουν. Είναι μια επίσημα αναγνωρισμένη πολιτική οντότητα στο επαναστατικό πείραμα της Βόρειας Συρίας.

Το κοινωνικοπολιτικό πείραμα στη Βόρεια Συρία ξεκίνησε το 2012, όταν οι δυνάμεις του Assad αποσύρθηκαν από το βόρειο τμήμα της χώρας και άφησαν ένα κενό που γρήγορα γεμίστηκε από κούρδους ακτιβιστές. Αυτοί οι ακτιβιστές συναντήθηκαν για να σχηματίσουν το Tev-Dem, το Κίνημα για μια Δημοκρατική Κοινωνία. Μαζί με ένα κουρδικό κόμμα που κυνηγήθηκε από την κυβέρνηση Assad, που ονομάζεται Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD), το κίνημα ξεκίνησε μια διαδικασία ανοικοδόμησης της κοινωνίας κατά μήκος περισσότερο κοινοτικών γραμμών.

Το κίνημα TEV-DEM και το PYD εμπνέονται από τις ιδέες του ηγέτη του PKK, Abdulah Ocalan, που είναι φυλακισμένος. Από την αρχή της συριακής επανάστασης, προσπάθησαν να μην υποστηρίξουν την κυβέρνηση του Άσαντ ούτε την ένοπλη εξέγερση κατά της κυβέρνησής του. Αντίθετα, πρότειναν ένα σύστημα που ονομάζεται «Δημοκρατικός Συνοσπονδισμός», το οποίο στις ρίζες του θα βασίζεται στις αποφάσεις της περιφερειακής κοινότητας, της κοινότητας της γειτονιάς. Η εξουσία, ανέφεραν, πρέπει να μεταβιβάζεται προς τα πάνω σε επίπεδο του χωριού, της πόλης και του καντονιού. Και παρόλο που η ιδέα προτάθηκε από το κουρδικό κίνημα, υποστηρίζουν πως αφορά όλους, τους πάντες.

«Το δημοκρατικό έθνος», έγραφε ο Οτσαλάν από το κελί φυλάκισης του στο νησί Imrali, «είναι το πρότυπο ενός έθνους που είναι το λιγότερο εκτεθειμένο σε ασθένειες με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπο το έθνος-κράτος.» Για τους κούρδους του κινήματος Tev-Dem, το ίδιο το έθνος επαναπροσδιορίστηκε για να αγκαλιάσει τους διάφορους λαούς της περιοχής, από τους άραβες στους κούρδους, από τους ασσύριους μέχρι τους Yezids, Γεζίντι.Το έθνος δεν ήθελε να έχει ένα κράτος, ήθελε να οργανωθεί αυτόνομα από το κράτος. Το έθνος δεν ήταν αυτό που καθιστούσε διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, φυλές και ομάδες. Ήταν αυτό που τους καθιστούσε το ίδιο πράγμα: η επιθυμία να κυβερνούν την καθημερινή τους ζωή.

Η Tev-Dem υποστήριξε ότι όλοι οι λαοί πρέπει να έχουν τη δύναμη και την εξουσία να αποφασίζουν αυτόνομα για τα θέματα που τους αφορούν ειδικότερα. Οι γυναίκες έχουν κεντρικό ρόλο στο σχέδιο δημοκρατικής συνομοσπονδίας, και σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης όχι μόνο περιλαμβάνονται, αλλά έχουν την εξουσία να αποφασίζουν αυτόνομα για τα δικά τους προβλήματα.

Μετά την πολιορκία της Kobane από το ISIS, με 1500 κούρδους μαχητές που εκδίωξαν περίπου 9000 μαχητές του ISIS από το προπύργιο τους, πολλοί αναρχικοί και κομμουνιστές προσπάθησαν να μείνουν στη Βόρεια Συρία για να βοηθήσουν όσο καλύτερα θα μπορούσαν. Αρχίσαμε να κάνουμε συγκρίσεις μεταξύ της Rojava (Δυτικό Κουρδιστάν) και της επαναστατικής Ισπανίας του 1936. Η «επανάσταση της Rojava» προσέλκυσε τόσο θαυμασμό όση περιφρόνηση μέσα στους κύκλους της ριζοσπαστικής αριστεράς, και ανεξάρτητα από το πού θα οδηγούνταν ένας αριστερός άνθρωπος, δεν μπορούσε πλέον να αγνοηθεί.

«Έχει γίνει μια νέα ελπίδα για τους επαναστάτες σε όλο τον κόσμο», δήλωσε εκπρόσωπος του CIR στο The Region.

«Αυτό έκανε πολλούς ανθρώπους από διαφορετικές χώρες να πάνε στη Rojava». Ενώ πολλοί ήρθαν στη Βόρεια Συρία για να μάθουν περισσότερα για την ιδεολογία και να προσπαθήσουν να κάνουν περισσότερα σύμφωνα με το δικό τους ρόλο, υπήρχε το πρόβλημα της εξεύρεσης τόπου υποδοχής τους, ειδικά σε περιόδους πολέμου. «Στην αρχή ήταν δύσκολο για τους διεθνιστές να βρουν τη θέση τους, ειδικά για εκείνους που ήρθαν να εργαστούν στην κοινωνία των πολιτών», αναφέρθηκε από την CIR στο The Region.

Σε μια οικονομία πολέμου, το θεμελιώδες ενδιαφέρον είναι η επιβίωση. Πολλοί από τους πόρους έχουν διατεθεί για την πολεμική προσπάθεια, και έχουν περιοριστεί σημαντικά εξαιτίας ενός εμπάργκο της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης στο Ιράκ και της τουρκικής Kυβέρνησης.

Αλλά ευτυχώς η Βόρεια Συρία ήταν διαφορετική από σήμερα. «Με τη βοήθεια του κουρδικού κινήματος και τη συνεργασία του νεανικού κινήματος της Ροζάβα εργαζόμαστε μέσα στις δομές της επανάστασης» – ο εκπρόσωπος με μεγάλη ευχαρίστηση ανέφερε.

Από τη μάχη της Kobane, πολλοί κάτοικοι της βόρειας Συρίας λαχταρούν για την ανακατασκευή των σπιτιών τους τώρα που το Ισλαμικό Κράτος είναι σχεδόν νικημένο. Τον περασμένο σεπτέμβριο, το Reuters ανέφερε ότι περίπου 3700 κοινότητες που εξαπλώθηκαν σε τρεις περιοχές άρχισαν να ψηφίζουν για τους τοπικούς εκπροσώπους τους. Την 1η δεκεμβρίου η δεύτερη φάση των εκλογών εγκαινίασε την ψηφοφορία για τα επίπεδα διακυβέρνησης των χωριών, των πόλεων, της περιοχής και του καντονιού. Η τεράστια προσέλευση δεν περιελάμβανε μόνο τους κούρδους, αλλά και τους άραβες και τους ασσύριους. Και ενώ η τουρκική εισβολή παραμένει μια υπαρξιακή απειλή για το έργο της, η Διεθνιστική Κοινότητα της Rojava λειτουργεί σε ένα περιβάλλον σχετικής ειρήνης σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα.

Η CIR προσπαθεί τώρα να οικοδομήσει μια διεθνιστική ακαδημία έτσι ώστε οι επαναστάτες όλου του κόσμου να μπορούν να έρθουν και να μάθουν για το έργο που προωθείται στη Βόρεια Συρία. Εργάζονται επίσης σε ένα οικολογικό σχέδιο για την αναδάσωση της περιοχής.

«Δεν θέλουμε μόνο να διδάξουμε στους ανθρώπους τις αρχές αυτής της επανάστασης, θέλουμε να ζήσουμε μια κοινοτική ζωή που να δίνει νόημα στην εκπαίδευση, θέλουμε να θέσουμε σε εφαρμογή αυτές τις έννοιες». Ελπίζουν ακόμη να διαχειριστούν μια διεθνιστική βιβλιοθήκη, που να φιλοξενεί τα σημαντικότερα ιδεολογικά κείμενα των επαναστατικών παραδόσεων της Ευρώπης, της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, και γενικότερα ολόκληρου του κόσμου.

Είναι δύσκολο να μην παρατηρήσουμε την απόκριση του έργου τους με το παρελθόν. Ακόμη και το 1917, κατά τη διάρκεια του έτους κατά το οποίο η μπολσεβίκικη επανάσταση απομάκρυνε με επιτυχία την τσαρική Ρωσία, οι κομμουνιστές διανοούμενοι μιλούσαν για την ανάγκη μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας που θα ξυπνούσε «τους λαούς της ανατολής». Μετά την επιτυχία της επανάστασης, αριστεροί απ’ όλο τον κόσμο ταξίδεψαν στην ΕΣΣΔ για να λάβουν την ιδεολογική εκπαίδευση που θεωρούσαν απαραίτητη για να διεξάγουν τους δικούς τους αγώνες στη χώρα τους. Θα ήταν δύσκολο να φανταστούν τότε ότι έναν αιώνα αργότερα οι ανατολικοί κάνουν ό, τι μπορούν για να ξυπνήσουν «τους λαούς της δύσης».

Οι μπολσεβίκοι πίστευαν ότι μια ρωσική επανάσταση δεν ήταν μόνο για τη Ρωσία, και ότι έπρεπε να βοηθηθούν με τους αντι-αποικιακούς αγώνες που λάμβαναν χώρα στην Ασία και την Αφρική. Το 1921, οι μπολσεβίκοι ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Ανατολικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων. Το 1928, περίπου 1.000 ξένοι φοιτητές ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα σπουδών.

Αυτοί ήταν αντιαποικιοκράτες θεωρητικοί που ένιωθαν απογοητευμένοι με τους ισχυρισμούς των δυτικών αποικιακών δυνάμεων περί ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήλπιζαν να λάβουν υποστήριξη από την ΕΣΣΔ, αλλά και ήλπιζαν να μάθουν τις ιδεολογικές αρχές εκείνης της επαναστατικής προσπάθειάς της. Μεταξύ αυτών ήταν ένας πρώην μάγειρας που ακολούθησε αρχικά τη δυτική διαδρομή προς την ανεξαρτησία, αλλά απορρίφθηκε από τη Γαλλία. Στη συνέχεια θα ονομαζόταν Ho Chi Minh, Χο Τσι Μιν, ο ηγέτης που θα οδηγούσε το Βιετνάμ στην ανεξαρτησία. Άλλοι συμπεριέλαβαν τον Χάρι Χέιγουντ, Harry Haywood, έναν μαύρο επαναστάτη μαρξιστή που θα έθετε τα θεμέλια για μια μαύρη κομμουνιστική παράδοση στις ΗΠΑ και τον Ναζίμ Χικμέτ, έναν Τούρκο ποιητή, του οποίου τα τραγούδια εξακολουθούν ακόμη και τώρα να αποτελούν κινητήρια δύναμη για τους επαναστάτες της σημερινής Τουρκίας. Όταν όλοι τους πήγαν στη KUTV, βρίσκονταν ακόμα στα πρώτα στάδια του ιδεολογικού τους σχηματισμού. Η παραμονή τους στη Μόσχα τους άλλαξε και, κατ ‘επέκταση, άλλαξε και τις χώρες τους.

Μπορεί η διεθνής Κοινότητα της Rojava να είναι ένα είδος σημερινού KUTV; Δεν είναι σίγουρο, ειδικά τώρα, αφού κτίζουν την ακαδημία τους τούβλο στο τούβλο. Λένε ότι ελπίζουν να αποτελέσουν ένα σημείο αναφοράς και έμπνευσης για άλλα κινήματα, τα οποία να μπορέσουν αισίως να οικοδομήσουν τις δικές τους αυτοδιαχειριζόμενες διεθνιστικές ακαδημίες. Αλλά η CIR δεν ενδιαφέρεται καν να ασχοληθεί με τρόπο ρομαντικό για το παρελθόν. «Αν θέλουμε να οργανώσουμε τους εαυτούς μας ως διεθνιστές», δήλωσαν στην The Region, «πρέπει να μάθουμε, να γνωρίζουμε για την ταυτότητά μας και τις κοινωνίες μας, μαθαίνοντας από τα λάθη των προκατόχων μας».

Για τη CIR, η πρώτη Διεθνής (1865-1877) έθεσε τα θεμέλια της έννοιας του διεθνισμού, αλλά και οδηγούσε επίσης σε αδιέξοδο. «Βασίστηκε στην ταυτότητα των εργαζομένων, αποκλείοντας όλες τις άλλες καταπιεσμένες ταυτότητες».

Υποστηρίζουν ότι, αν και τα κινήματα του παρελθόντος είναι πηγή έμπνευσης, επηρεάζονται επίσης από τη νέα πρωτοπορία των γυναικών που βρίσκεται επικεφαλής του κουρδικού κινήματος. «Στην Rojava, η επανάσταση είναι μια νέα κούρδη γυναίκα» όπως θέλουν να λένε. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι γυναίκες στην κοινότητα οργανώνονται αυτόνομα μόνες τους. Όχι μόνο η γυναίκα είναι το επαναστατικό υποκείμενο, σύμφωνα με την CIR, αλλά είναι μόνο εξετάζοντας την ιστορία της που μπορεί κανείς να αρχίσει να μιλάει για επανάσταση. Έχουν αυτόνομες συναντήσεις, και οι γυναίκες της CIR έχουν πει στην The Region ότι δημιούργησαν αυτόνομο χώρο στην ακαδημία. Είναι το «κλειδί για την καταπολέμηση της καπιταλιστικής πατριαρχίας», ένας αγώνας που αποκαλούν «πολυδιάστατο». Συνεπώς τι ακριβώς είναι αυτό που σε πρώτη φάση έφερε αυτούς τους νέους επαναστάτες στο αεροπλάνο για την Βόρεια Συρία; Υποστηρίζουν ότι είναι η κρίση με την οποίαν βρίσκεται αντιμέτωπη η ανθρωπότητα, από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και τη γενοκτονία του οικοσυστήματος μέχρι την ανδρική βία και την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Πολλοί έχουν εκφράσει την απογοήτευση απέναντι στην πολυτέλεια αυτού που ονομάζουν δυτική επαναστατική σκέψη, που έχει τη βάση της μέσα στα «πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και στους καναπέδες των αστικών squat».

Ωστόσο, το πιο σημαντικό, υπογραμμίζουν ότι ήταν η κοινή ανθρωπιά που τους ώθησε να διασχίσουν τον μισό κόσμο.

Όταν ρωτήθηκαν αν θα ήταν πιο χρήσιμοι στη χώρα τους ή όχι, αυτή ήταν η απάντησή τους: «Οι επαναστάτες αγαπούν τον λαό και την πατρίδα τους, αλλά δεν ενδιαφέρονται για σύνορα και κράτη. Η αλληλεγγύη είναι η τρυφερότητα των λαών, και η ζωή ξεκινά εκεί που τελειώνει το κράτος. Και αυτός είναι ο σύγχρονος διεθνισμός ».

Πάρθηκε από TheRegion.org

https://www.infoaut.org/approfondimenti/incontro-con-la-comune-internazionalista-del-rojava