ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Σαράντα χρόνια ενάντια στην εργασία – Quarant’anni contro il lavoro

Quarant’anni contro il lavoro

Kανόνας διχασμένος: να σκέφτεσαι ενάντια στο παρόν

από τον  Federico Campagna

€ 22.00 € 18.70
Ο Franco Berardi είναι γνωστός στα χρονικά σαν «Bifo», απ’ όταν , το 1977, υπεδείχθη σαν ένας από τους υπεύθυνους της «δημιουργικής εξέγερσης» της Bologna. Η αναζήτηση μιας πιθανής απελευθέρωσης του χρόνου της ζωής από την δουλεία της μισθωτής εργασίας  διατρέχει σαράντα χρόνια της δραστηριότητας του στα κείμενα-δοκίμια: από τα άρθρα των χρόνων Εβδομήντα, που δημοσιεύτηκαν σε φανζίν και αυτοπαραγωγικά φυλλάδια, στα δοκίμια για τη διαμόρφωση του δικτύου κατά τη δεκαετία του ’90, μέχρι αποκαλυπτικές προφητείες της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα.Γραπτά τα οποία, εκτός από την εργασία, αντιμετωπίζουν πολλά θεμελιώδη ζητήματα – την τεχνολογία και την επικοινωνία, την ποίηση, την τέχνη, την ψυχανάλυση και την ψυχοθεραπεία – κινούμενα από ένα πάθος για την ηθική και πολιτική εξέγερση ενάντια στην εκμετάλλευση και την εξουσία, και από τα οποία διαφαίνεται μια βαθιά γνώση των αναδυόμενων νημάτων της φιλοσοφικής σκέψης και της επιστημονικής έρευνας.Ξεκινώντας από την διαπίστωση πως η τεχνολογία και η γνώση μειώνουν τον απαιτούμενο χρόνο εργασίας, ο Bifo επεξεργάζεται μια πρωτότυπη εικόνα των τεχνικών, ανθρωπολογικών και πολιτικών διαδικασιών και υποδεικνύει μια ευκαιρία για χειραφέτηση που παραμένει δυνατή παρά την οπισθοχώρηση που έχει παράξει ο νεοφιλελευθερισμός στην ιστορία του κόσμου, και που τώρα γκρεμίζεται σε μια μορφή μεταμοντέρνου φασισμού.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

 

Franco Berardi (Bifo)

Ο Franco Beradi (Bifo), ιδρυτής του ιστορικού περιοδικού «A/traverso», φύλλου του δημιουργικού κινήματος της Bologna, και μεταξύ των εμπνευστών του Radio Alice, είναι συγγραφέας πολλών δοκιμίων επάνω στους μετασχηματισμούς της εργασίας, καινοτομίες και επικοινωνιακές διαδικασίες.  Ανάμεσα στα βιβλία του: Telestreet. Macchina immaginativa non omologata (μαζί με τους Jacquement και Vitali, 2003), Alice è il diavolo. Storia di una radio sovversiva (2002), Un’estate all’inferno (2002), La fabbrica dell’infelicità (2001), La nefasta utopia di Potere Operaio (1997).

http://www.deriveapprodi.org/2017/05/quarantanni-contro-il-lavoro/

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Η επανάσταση τελείωσε νικήσαμε – La rivoluzione è finita abbiamo vinto

La rivoluzione è finita abbiamo vinto

Το να διαβάζεις A/traverso είναι αδύνατον. Δεν πιστεύω πως υπάρχει κανείς τόσο τρελός που να το κάνει, ούτε κάποιος που να τα καταφέρνει

Ιστορία του περιοδικού «A/traverso»

Πρόλογος του Franco Berardi Bifo

€ 18.00 € 15.30
Η ιστορία ενός από τα πιο αντιπροσωπευτικά περιοδικά του Κινήματος του ‘77, μια συλλογική εμπειρία εξαιρετικά καινοτόμος. Ήταν πράγματι το πρώτο παράδειγμα ιταλικών πανκ γραφικών, και την ίδια στιγμή ήταν το τελευταίο περιοδικό πρωτοπορίας του χίλια Εννιακόσια των οποίων οι αναφορές ήταν ο φουτουρισμός του Majakovsky και μια αυθεντική αναθεώρηση του πνεύματος του ντανταϊσμού. Αλλά υπήρξε επίσης ένα περιοδικό που πρότεινε εκλεπτυσμένες πολιτικές και φιλοσοφικές αναλύσεις που στόχευαν στην απελευθέρωση από το λενινιστικό μοντέλο της οργάνωσης για να ιδρυθεί ένα κίνημα συλλογικοποίησης της καθημερινής ζωής, πολλαπλασιασμού των μικρο-πολιτικών εμπειριών αυτο-οργάνωσης.Στο πρώτο του συντακτικό άρθρο, το «A / traverso», εκφράζονταν κατ’ αυτό τον τρόπο: «οικειοποίηση και απελευθέρωση του σώματος, μετασχηματισμός των διαπροσωπικών σχέσεων, είναι ο τρόπος με τον οποίο σήμερα ανοικοδομούμε ένα σχέδιο εναντίον της εργασίας στο εργοστάσιο, ενάντια σε οποιαδήποτε εντολή που βασίζεται στην επίδοση, στην παροχή υπηρεσιών και την εκμετάλλευση».Qui il pdf del nuovo numero di A/traverso 2017 εδώ το pdf του τελευταίου νούμερου του περιοδικού 2017

ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ

Γιατί να διαβάσουμε ξανά το «A/traverso» σήμερα, ακριβώς σαράντα χρόνια από το Εβδομήντα επτά

«Το να διαβάσουμε το A/traverso είναι αδύνατον. Δεν πιστεύω πως υπάρχει κάποιος τόσο τρελός που να το κάνει, ούτε κάποιος που να το καταφέρνει». Έτσι ο Franco Berardi (Bifo), φιλόσοφος και ιδρυτής του περιοδικού, απάντησε διασκεδάζοντας στην ερώτησή μου την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε. Δεν μπορώ να βρω καλύτερα λόγια για να παρουσιάσω την ιστορία ενός περιοδικού που από τη φύση του ξεφεύγει από κάθε επανάληψη της ανάγνωσης ή εκ νέου ερμηνεία. Διαφεύγει όχι μόνο επειδή τα συντακτικά του άρθρα είναι ελλιπή και γεμάτα λάθη, ή επειδή ορισμένα από τα νούμερα του είναι πλέον σχεδόν ανεύρετα, αλλά κυρίως επειδή δεν σέβεται ή ακόμη και ανατρέπει τις κωδικοποιημένες δυναμικές της επικοινωνίας. Τις διαλύει, τις σπάζει, αποσυνθέτοντας και κατακερματίζοντας το κείμενο, το οποίο παρουσιάζεται αμέσως πλαστό, αποκλίνον, ακυβέρνητο και πάντα «πέρα από εκεί».

Το περιοδικό γεννήθηκε το 1975, από την κληρονομιά της κοντροκουλτούρας και του εργατισμού της δεκαετία του 1960, αλλά ταυτόχρονα ήταν το σύμβολο ενός διάκενου στον ανταγωνιστικό κόσμο της τότε εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς του τότε. Mια ρήξη λοξή, πλάγια και μάλιστα διφορούμενο, ακριβώς όπως εκείνη η μπάρα που χώριζε τον τίτλο στο μισό και η οποία υπονοείται στη μέση των πραγμάτων. Λόγω της «εγκάρσιας» και της «εγκαρσιακής» τοποθέτησής τους, οι ιδρυτές του περιοδικού ήταν από τους λίγους που φαντάστηκαν το σενάριο που θα ξεδιπλώνονταν πέρα από εκείνη την σεζόν, με το τέλος δηλαδή εκείνης της σεζόν των αγώνων και των κατακτήσεων, να προαισθάνονται τον κίνδυνο της μετάλλαξης που θα έπαιρνε το πάνω χέρι με το τέλος της εξέγερσης.

Ίσως για αυτό το λόγο το «A / ttraverso» μπορεί να θεωρηθεί ως ένα βασικό κλειδί ανάγνωσης των γεγονότων του Εβδομήντα επτά . Εκτός από το γεγονός ότι υπήρξε ένας από τους κύριους τίτλους, εφημερίδες αυτού του κινήματος, εκτός από το ότι είχε την έδρα του στη Μπολόνια – τόπο ενός από τα πιο δραματικά γεγονότα εκείνης της μοιραίας χρονιάς – στα άρθρα του, αισθάνονταν κανείς ήδη την παραβολή εκείνων των ελπίδων, όλους τους κινδύνους που εκείνες είχαν επωάσει , τους οιωνούς της «εποχής του μετά».

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Όταν ο Marx φίλησε τον Engels

του Luca Cangianti

Η παραλία της Ostenda, Οστάνδης συνορεύει με την Galleria Reale, μια βεράντα τετρακοσίων μέτρων που ενώνει τον ιππόδρομο με το πάρκο και την βίλα του βασιλιά των βέλγων. Μετά υπάρχουν εστιατόρια, caffè, τουριστικά καταστήματα, συγκροτήματα κατοικιών, διαμερισμάτων με στυλ αποδεκτό και κάποια πραγματικά φρικτά. Εκεί, μπροστά στην Φλαμανδική θάλασσα, πριν από 170 χρόνια, ένας Karl Marx ακόμη εικοσάχρονος, κάνοντας ισορροπία στους πέτρινους κυματοθραύστες, συζητούσε εμπνευσμένος με τον Friedrich Engels για μια επανάσταση που θα ήταν ταυτόχρονα υπαρξιακή, φιλοσοφική και κοινωνική. “Der junge Karl Marx” (ο νεαρός  Καρλ Μάρξ, Il giovane Karl Marx), το film του σκηνοθέτη από την Αϊτή Raoul Peck αφθονεί σε σκηνές με έντονο οπτικό και συμβολικό αντίκτυπο. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να συνθέσει με μεγάλη δεξιότητα σύνθετες φιλοσοφικές έννοιες και έντονα συναισθήματα.

Η φημισμένη XI Εργασία για τον Feuerbach («Οι φιλόσοφοι ερμηνεύουν μόνο διαφορετικά τον κόσμο, αλλά πρόκειται να τον μεταμορφώσουν») δηλώνεται, για παράδειγμα, από τον Γερμανό φιλόσοφο μετά από μια έκρηξη εμετού που προκαλείται από ένα κολοσσιαίο μεθύσι, τα χειρόγραφα κριτικής για τους νεαρούς hegeliani διαβάζονται εκ νέου υπό το φως των κεριών σε μια ζεστή και αισθησιακή ατμόσφαιρα από τον Καρλ, από τον φίλο Φρίντριχ και τη σύζυγό του Jenny von Westphalen. Ερωτικoύ νοήματος είναι η ίδια η σχέση μεταξύ Μαρξ και Ένγκελς, αρχικά χαρακτηριζόμενη από αμοιβαία αντιπάθεια, κατόπιν από συγκρούσεις και πνευματική ερωτοτροπία, και τελικά από συντριπτικό πάθος: μια κούρσα ανάμεσα στα σοκάκια και τις ρεματιές για να ξεφύγουν από τα νύχια των μπάτσων, τα νήματα της ζωής και της φιλοσοφίας που επανασυνδέονται σε μια καπνισμένη παμπ, μια σφιχτή αγκαλιά όπως η αγάπη που σαρώνει τους τυράννους και τη θλίψη και ακόμη και ένα φιλί (στο μέτωπο, όμως). Εδώ είναι όπου ο Peck φτάνει στο μέγιστο του, επειδή στη βάση της επανάστασης υπάρχει μια μορφή αγάπης, μια επιθυμία να ζουν οι άνθρωποι και να αγωνίζονται μαζί. Η επανάσταση είναι η έξοδος των ατόμων από τη μοναξιά, είναι να γίνουν μια συνειδητή κοινότητα, η κοινότητα ενός πεπρωμένου. Το φιλί ανάμεσα στον Μαρξ και τον Ένγκελς είναι η ανακοίνωση της εξεγερσιακής άνοιξης του 1848.

Η ταινία “Der junge Karl Marx” είναι γυρισμένη σε τρεις γλώσσες (γερμανικά, γαλλικά και αγγλικά) και από τον μάρτιο που μας πέρασε βγήκε στους κινηματογράφους της γερμανίας, της γαλλίας και του βελγίου. Από τον Οκτώβριο είναι επίσης διαθέσιμη στη γερμανική έκδοση σε dvd, αλλά δεν είναι ακόμα γνωστό πότε και αν θα φθάσει στους ιταλικούς κινηματογράφους. Αρχικά μπορεί να ακούγεται σαν ένα mainstream βιογραφικό, αλλά απλά επειδή είναι μια ποιοτική παραγωγή, με ένα καλά περιποιημένο περιβάλλον και ηθοποιούς που παίζουν καλά. Προκαλεί έκπληξη το πώς σε λιγότερο από δύο ώρες ο Peck κατάφερε να σχεδιάσει με μεγάλη ομοιότητα την προσωπικότητα του Μαρξ: θεωρητική αδιαλλαξία, πενιχρότης στα ρούχα, αυτοκτονική προτίμηση για δύσοσμα πούρα, το απόλυτο ρεαλιστικό έλλειμμα, τα χέρια του τρύπια όταν έφταναν λίγα χρήματα, το πάθος για τα οστρακοειδή, τα ενοχικά συναισθήματα (και ίσως το αίσθημα κατωτερότητας) απέναντι στην σύντροφό του, επενδύοντας ολόκληρη τη λίμπιντο σε μια παλιγγένεση, βασισμένη στο επιστημονικό ξεγύμνωμα της ψεύτικης εμφάνισης. Έτσι γεννιέται η εμμονή που καταδιώκει τον φιλόσοφο σε όλη τη ζωή του: να γράψει ένα βιβλίο που θα φέρει στο φως το αόρατο τέρας του καπιταλισμού, ανακατασκευάζοντας τον σύνθετο μεταβολισμό του. Ο Μαρξ άρχισε να εργάζεται στο Κεφάλαιο τη δεκαετία του ’40, γράφοντας και επαναγράφοντάς το σε διάφορες μορφές, δημοσιεύοντας ένα μέρος του συνεχώς χωρίς ποτέ να το ολοκληρώνει, γιατί κατά βάθος το αντικείμενο του ήταν άπειρο και μεταλλαγμένο.1
Πολύ καλά χαρακτηρισμένη είναι επίσης η φιγούρα του Ένγκελς, σε σύγκρουση με τον κλωστοϋφαντουργό βιομήχανο πατέρα, και ως εκ τούτου με την ταξική κατηγορία του. Το αποτέλεσμα αυτής της τριβής είναι μια πολύ συμπαθητικά αντιφατική και πολύ ανθρώπινη προσωπικότητα. Ο νεαρός Φρίντριχ είναι ένας αντικομφορμιστής, συχνάζει σε εργατικά και ιρλανδικά περιβάλλοντα, αλλά είναι και βαθύτατα αστός, εραστής του καλού κρασιού και των βικτοριανών ανέσεων.
Οι άλλοι ιστορικοί χαρακτήρες που στην αφήγηση έχουν δευτερεύοντα ρόλο δεν είναι ποτέ εμφανίσεις ανώδυνες. Ο καθένας έχει όντως ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα: ο Προυντόν χαμογελά γλυκύτατα, ο Weitling έχει τα μάτια του τρελού και κάνει εμπρηστικές ομιλίες, ο Ruge φοβάται την ίδια τη σκιά του, ο Μπακούνιν μιλάει ήδη για τον αναρχισμό και δείχνει τη δυσπιστία του στον αυταρχικό σοσιαλισμό.

Ωστόσο, κοιτάζοντας καλύτερα, υπάρχουν περισσότερα για αυτή την ταινία: υποσυνείδητες παραπομπές στο σήμερα, μικροσκοπικές (και πιθανώς επιθυμητές) αποκλίσεις από τις ιστορικές πηγές που δίνουν στην αφήγηση μια αυθεντικότητα που δεν θα μπορούσε να επιστρέψει καμιά σχολαστικότητα. Από αυτή την άποψη μπορεί να αναφερθεί : Η Jenny von Westphalen που αποκαλεί «εσύ» τον Ένγκελς και τη σύντροφό του Mary Burns, ο Marx μιλάει αγγλικά ήδη το 1845, αλλά πάνω απ’ όλα το πιο κολοσσιαίο ιστορικό συναρπαστικό και επιτυχημένο ψέμα: ο φιλόσοφος από το Treviri πιο όμορφος και συναρπαστικός από τον φίλο του, χάρη στη φυσική κατάσταση και στην ερμηνεία του γερμανού ηθοποιού August Diehl. Εν ολίγοις, αν η ταινία είναι κατάλληλη για κάθε τύπο ακροατηρίου, οι γνώστες της ζωής και της σκέψης του Marx θα απολαύσουν επιπλέον ευχαρίστηση χάρη στις λαμπρές αφηγηματικές λύσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να αναδείξουν ιστορικές λεπτομέρειες και θεωρητικές διαρθρώσεις.

Ο Karl Marx του Raoul Peck είναι ακριβώς το αντίθετο από τον παλιό γενειοφόρο προφήτη, λατρευτό και βαλσαμομένο από τον πραγματικό σοσιαλισμό. Είναι ένας εικοσάχρονος γεμάτος πάθος, αλαζονεία, σωματική ευαισθησία και χαρακτήρα. Τον βλέπουμε να κάνει έρωτα με την Jenny, να ζητάει δουλειά, να αλλάζει ιδέες αρκετές φορές, να νιώθει ενοχές για την οικογένεια, να συχνάζει σε κοινωνικά κέντρα της εποχής όπως το  Red Lion του Λονδίνου, να μελετά μανιωδώς, να ενθουσιάζεται, να καταθλίβεται, να μεθά και να αγωνίζεται σαν λιοντάρι. Αυτός ο νεαρός Μαρξ δεν είναι ένας ιππότης δίχως κηλίδες, ούτε καν ένας βαρετός ποντικός βιβλιοθήκης, είναι ένας βαθιά τραυματισμένος άνθρωπος που αφιερώνεται σε μια απεγνωσμένη, ευγενή και φιλόδοξη περιπέτεια. Στην ταινία που καλύπτει το χρονικό διάστημα από το 1842 έως το 1848, οι αιτίες του τραυματισμού του δεν αποκαλύπτονται και η τελική μάχη εναντίον του ανταγωνιστή αφήνονται στους τίτλους που πέφτουν στο τέλος, όταν οι εικόνες των επαναστάσεων του εικοστού αιώνα, οι αντι-αποικιακοί αγώνες, του Che Guevara και του Nelson Mandela συνοδεύονται από τις νότες του Like a rolling stone: “When you ain’t got nothing, you got nothing to lose”, «Όταν δεν έχετε τίποτα, δεν έχετε τίποτα να χάσετε», τραγουδάει ο Bob Dylan. Ομοίως, ο Μαρξ γράφει στα συμπεράσματα του Μανιφέστου του κομμουνιστικού κόμματος, στα λόγια με τα οποία καταλήγει: «Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν ολόκληρο κόσμο».

https://www.carmillaonline.com/2017/11/07/quando-marx-bacio-engels/

ιστορία, storia

HOLGER MEINS »Ή το πρόβλημα ή η λύση. Στη μέση δεν υπάρχει τίποτα”

Gesellschaft, Extremismus, Justiz Holger Meins wird verhaftet

Gesellschaft, Extremismus, Justiz Holger Meins wird verhaftet

Δημοσιεύω στη συνέχεια την τελευταία επιστολή του Holger Meins (όνομα μάχης Starbuck), που γράφτηκε από την φυλακή της Wittlich, όπου ο Meins ήταν κρατούμενος από την 1 ιουνίου 1972 με την κατηγορία της «τρομοκρατίας», η επιστολή γράφτηκε στις 31 οκτωβρίου1974, 9 ημέρες πριν πεθάνει εξ αιτίας  της καταναγκαστικής διατροφής την οποίαν υπέστη στην διάρκεια της απεργίας πείνας ενάντια στις καταστρεπτικές συνθήκες στις οποίες υποβάλλονταν οι πολιτικοί κρατούμενοι.

Ο Holger Meins ήταν ένας καλλιτέχνης, ασχολούνταν με την ζωγραφική, την φωτογραφία και τον κινηματογράφο, μα κυρίως ήταν ένας πολεμιστής και ένας επαναστάτης και τέτοιος έμεινε για όλη τη ζωή του. Ήταν ένα όμορφο αγόρι, ψηλός πάνω από ένα μέτρο και ενενήντα, την στιγμή του θανάτου του (αμέσως διαδόθηκε πως καθορίστηκε από τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες οι φυλακισμένοι ήταν αναγκασμένοι να ζουν) ζύγιζε λιγότερο από 45 kg.

Το γερμανικό κράτος δολοφόνος δεν επέτρεψε σε κανένα γιατρό έξω από αυτόν της φυλακής να παρέμβει και να ελέγξει τις συνθήκες του, παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις του δικηγόρου του, ο οποίος ήδη στην διάρκεια της πρώτης συνέντευξης τύπου μίλησε έξω από τα δόντια περί δολοφονίας, τεκμηριώνοντας τους ισχυρισμούς του με συγκεκριμένα ντοκουμέντα, μεταξύ των οποίων της απόφασης στην σκιά του ναζιστικού διατάγματος του περιφερειακού Υπουργού δικαιοσύνης, Martin, να διατάξει το μπλοκάρισμα της διανομής νερού σε εκείνους που έκαναν απεργία πείναςHOLGER MEINS2, δηλώνοντας πως “όποιος δεν ήθελε να φάει δεν είχε δικαίωμα να πιει νερό” (απόφαση που προκάλεσε την τύφλωση κάποιων κρατουμένων) και να διατάξει την αναγκαστική τροφοδότηση των φυλακισμένων, για την οποίαν ο υπεύθυνος ιατρός χρησιμοποίησε ένα σωλήνα του ίδιου μεγέθους με αυτόν του πεπτικού σωλήνα, ο οποίος προκάλεσε στους κρατουμένους εσωτερικούς τραυματισμούς ανίατους.

Ήταν μια δολοφονία, έτσι όπως υπήρξαν δολοφονίες οι θάνατοι της Ulrike Meinhof (στις 9 μαίου 1974) και των Andreas Baader, Gudrun Ensslin και Jan-Carl Raspe (στις 18 οκτωβρίου 1977) στην ειδική φυλακή του Stammheim-Στουτγάρδη, και η ευθύνη αυτών των εγκλημάτων είναι της σοσιαλδημοκρατίας των Willy Brandt και Helmut Schmidt, καγκελάριων από το 1969 μέχρι το 1982.
598417_4887983726525_112397181_n

Το μόνο πράγμα που μετράει είναι ο αγώνας  – τώρα, σήμερα, είτε έχεις φάει είτε όχι. Αυτό που μετράει είναι εκείνο που κάνεις: ένα τίναγμα προς τα εμπρός. Να γίνεσαι καλύτερος. Να μαθαίνεις από τις εμπειρίες. Αυτό είναι ακριβώς που χρειάζεται να κάνεις. Όλα τα άλλα είναι σκατά. Κάθε νέος αγώνας, κάθε δράση, κάθε μάχη φέρει μαζί της εμπειρίες καινούργιες και άγνωστες, και είναι έτσι που αναπτύσσεται ο αγώνας. Αντιθέτως, μόνον έτσι αναπτύσσεται.
Η υποκειμενική πλευρά της διαλεκτικής επανάστασης/αντεπανάστασης: «Το αποφασιστικό πράγμα είναι να ξέρεις να μαθαίνεις».
Μέσα απ’ τον αγώνα για τον αγώνα. Από τις νίκες, μα ακόμα περισσότερο από τα λάθη, από τα πάνω κάτω  και τις αποκλίσεις, από τις ήττες…
Να αγωνίζεσαι, να υποκύπτεις, να αγωνίζεσαι ξανά, ξανά να υποκύπτεις, να μάχεσαι ξανά, κι έτσι μέχρι την τελική νίκη – αυτή είναι η λογική του λαού. (Λέει ο παλιός).
Ύλη»: ο άνθρωπος δεν είναι άλλο από ύλη όπως όλα τα πράγματα. Όλος ο άνθρωπος, αυτό που είναι, η ελευθερία του, είναι που η συνείδηση κυριαρχεί επί της ύλης – επί του ίδιου και της εξωτερικής φύσης και κυρίως του είναι του. Η σελίδα του Ένγκελς: ξεκάθαρη. Αλλά ο αντάρτης υλο-ποιείται στον αγώνα – στον επαναστατικό αγώνα, και δηλαδή: δίχως τέλος – στον αγώνα μέχρι θανάτου και φυσικά με τρόπο συλλογικό.
Το χθες πέρασε. Ένα κριτήριο, μα κυρίως ένα πράγμα συγκεκριμένο. Αυτό που είναι – τώρα – εξαρτάται πρώτα απ’ όλα από εσένα. Η απεργία πείνας απέχει πολύ από το να τελειώσει.
Ή γουρούνι ή άνθρωπος
Ή θα επιβιώσουμε με οποιοδήποτε κόστος
Ή ο αγώνας μέχρι θανάτου
Ή το πρόβλημα ή η λύση
Στη μέση δεν υπάρχει τίποτα.
Η νίκη ή ο θάνατος, λεν παντού, και είναι η γλώσσα του ανταρτοπόλεμου – ακόμη και σε αυτή την πολύ μικρή διάσταση με την ζωή είναι όπως με τον θάνατο: «Οι άνθρωποι (οπότε εμείς) που αρνούνται να θέσουν τέλος στον αγώνα  – ή νικούν ή πεθαίνουν, αντί να χάσουν ή να πεθάνουν».
Φυσικά δεν γνωρίζω πως είναι όταν κάποιος πεθαίνει ή όταν σκοτώνουν έναν. Πως θα μπορούσα να το ξέρω; Σε μια στιγμή αλήθειας, ένα πρωί, μια ιδέα, μου διέσχισε το μυαλό: λοιπόν έτσι είναι (δεν το ήξερα ακόμη) και μετά (μπροστά σε ένα όπλο που σημαδεύει ακριβώς ανάμεσα στα μάτια): όλα καλά, γι αυτό πρόκειται. Τέλος πάντων, απ’ τη σωστή πλευρά.
Τελικά όλοι πεθαίνουν. Το ερώτημα είναι το πως, και πως έζησες, και το πράγμα είναι ξεκάθαρο: μαχόμενος ενάντια στα γουρούνια σαν άνθρωπος για την απελευθέρωση του ανθρώπου: σαν επαναστάτης, στον αγώνα – με όλη την αγάπη για τη ζωή: περιφρονώντας το θάνατο. Αυτό είναι για μένα να υπηρετώ τους ανθρώπους – η RAF
.

[Holger Klaus Meins (26 October 1941 – 9 November 1974)]

https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/03/17/holger-meins-o-il-problema-o-la-soluzione-in-mezzo-non-ce-nulla/

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/2015/03/16/holger-meins-o-il-problema-o-la-soluzione-in-mezzo-non-ce-nulla/

διανοηση

Κοινωνική αυτονομία

…το αποφασιστικό σημείο κατά την περίοδο αυτή –  αποφασιστικό για την ελληνική ιστορία, αλλά επίσης και για την ιστορία της ανθρωπότητας γενικά –  δεν είναι μόνο ούτε κυρίως η δημοκρατία θεωρούμενη ως κυριαρχία του νόμου ή ως ελευθερία των πολιτών ή ως ισότητα. Το αποφασιστικό στοιχείο  είναι η αμφισβήτηση του πατροπαράδοτου νόμου. Έχουμε εδώ την πρώτη εμφάνιση της κοινωνικής αυτονομίας, με την έννοια ότι η κοινωνία αμφισβητεί την ίδια της την θέσμιση, και αυτή η αμφισβήτηση και η αναδιαμόρφωση του ίδιου της του νόμου γίνονται ρητά, σε συνάρτηση με δημόσια πολιτική δραστηριότητα εν λόγω και δια του λόγου, της συζήτησης, της αντιπαράθεσης των απόψεων και όχι απλώς δια της τυφλής βίας. Ιδού το ουσιώδες. Ιδού αυτό που μας ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα στον ελληνικό κόσμο. Τα όρια της αθηναϊκής δημοκρατίας είναι υπαρκτά: δουλεία, θέση της γυναίκας, σχέση με τις άλλες πόλεις ή τους άλλους λαούς αποτελούν απλώς όψεις, συνέπειες του γεγονότος ότι η συγκεκριμένη αμφισβήτηση του θεσμού δεν προχώρησε μέχρι τέλους, δεν ήταν ολοκληρωτική….

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ – Η ΠΟΛΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ σελ. 68

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Οκτώβρης – Ottobre

528 visualizzazioni, θεάσεις, προβολές

Ο πολύ προσωπικός μου τρόπος να θυμάμαι την Επανάσταση του Οκτωβρίου. Εκείνη τη στιγμή που, στο ρολόι της Ιστορίας, ο Χρόνος φάνηκε να επιταχύνεται ξαφνικά, κάνοντας να έρχονται, στο προσκήνιο των αιώνιων δευτερολέπτων, εκείνες τις μάζες των απόκληρων και εκείνες τις στρατιές των ζητιάνων τις οποίες οι μέχρι τότε αυτοκρατορίες, οι μοναρχίες, οι αστικές ολιγαρχίες και οι Πρωτεύουσες είχαν περάσει απ’ το σφαγείο.

Αιώνες αίματος που χύθηκε στους βωμούς του κέρδους. A Time, Ένας Καιρός, εκείνος ο Οκτώβρης του 1917, στον οποίο ονειρευτήκαμε ότι ποτέ πια ένας άνθρωπος δεν θα είχε ποτέ εκμεταλλευτεί έναν όμοιο του για να συσσωρεύσει πλούτη. Να τροφοδοτήσει τον εγωισμό και το μίσος.

Πως ποτέ πια η φρίκη της κοινωνικής γενοκτονίας, που τελείται με περιφρόνηση από την Φυλή των Αφεντικών εις βάρος της Φυλής με τα Κουρέλια, θα ήταν σωστό να υπάρχει, ρίχνοντας στο σκοτάδι την ανθρώπινη υπόθεση των σχέσεων μεταξύ των λαών και των ανθρώπων. Λαμπερός, στις πλάτες ενός παλατιού που χτίστηκε στον παγετό του χειμερινού χιονιού, φάνηκε να αρχίζει να ανεβαίνει ένας ήλιος δίχως σκιάσεις για τους τελευταίους της γης.

Δεν θα ήταν όμως έτσι. Πολύ σύντομη, ήταν η ζεστή ακτίνα αυτού του ήλιου. Οι γενοκτονίες και τα ολοκαυτώματα συνεχίστηκαν. Οι τυραννίες δεν σταμάτησαν. Το μίσος και ο πόλεμος ξέσκισαν τις φλέβες στα κουρασμένα χέρια των καταπιεσμένων λαών. Η φυλή των Αφεντικών άρχισε ξανά να υπαγορεύει το νόμο. Ο βιασμός έγινε μια επίδειξη, ένα γυμνό γεύμα για ένα Αρσενικό που ξέπεσε στην τάξη θεού τέταρτης τάξης, στο Πάνθεον της Ζωής.

Η εκμετάλλευση τελειοποιήθηκε, έγινε ακόμη πιο λεπτή και άγρια. Η παιδεραστία έγινε εκκλησιαστικό δόγμα. Ο Άνθρωπος μετατράπηκε σε Εμπορεύματα.

Αλλά εμείς, άσχημοι, βρώμικοι και κακοί, συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Ονειρευόμαστε ένα καιρό που υπήρξε και που θα υπάρξει. Εκείνο τον Καιρό, όταν οι μάζες των απελπισμένων θα μπορέσουν να σηκώσουν ξανά ψηλά την κόκκινη σημαία της Επανάστασης . Την Ώρα των Ποιητών και των Πολεμιστών, που προέρχονται από τους φλεγόμενους υπονόμους του δρόμου. Την Ώρα των ποιητριών και των μαγισσών, στρατεύματα που αποσπώνται από τις γδαρμένες εικόνες του σπιτιού, που το έσκασαν από τις εικόνες / αντικείμενο του φαντασιακού πορνο-τιμωρητικού. Η Ώρα των κραυγών στη μούρη των Αφεντικών του Κόσμου, των ζαλισμένων από τον τρόμο.

Εμείς είμαστε η Ιστορία που ξαναπαίρνει πίσω την αξιοπρέπειά της. Αυτός ο Χρόνος είναι μακριά. Είναι κοντά αυτή η στιγμή, αυτό ο Χρόνος. Επειδή, όπως έγραψε ο Marcuse: «Είναι μόνο λόγω των απελπισμένων που μας δίνεται μια ελπίδα».

 

Genocidi 

Coscienze stroboscopiche

Fluttuano in bagliori

Di memorie intermittenti

Veleggiando su lacrime

Di commozioni indotte

Ricordi di passati orrori

S’infrangono

Sulle punte aguzze degli scogli

Bare che affiorano

Tra i corpi morti

Dell’Olocausto attuale

Non piú cimiteri pianificati

Che urlano nel vuoto

Sotto l’egida malvagia

Della croce rotante

Illuminata cupa

Dalle torce di Norimberga

Genocidi-spettacolo

Di carne e sangue

Serviti a pranzo e a cena

Su tavole imbandite

Dal maggiordomo democratico

A servizio

Dell’uomo progredito

Nel segno della merce

Nel nome del denaro

L’oca dal passo marziale

Dei lupi saettanti

Ha ceduto il posto

Al vitello felpato

Delle volpi dorate

Cambia il predatore

La preda resta uguale

Ricordi Auschwitz?

Ricordo

Ricordi Dachau?

Ricordo

Ricordo Mauthausen

E Bergen- Belsen

Villa Triste e Fossoli

La Risiera di San Sabba

E Borgo San Dalmazzo

La Gestapo e la X MAS

Ricordo

Ma ho negli occhi

La polvere di Gaza

Il vento di Kobane

Le montagne di Kabul

Il sole di Damasco

La neve di Donetsk

La terra rossa dell’Africa

Macerie

Sulla terra dei tiranni

Ricordo di essere Uomo

Ricordo di essere Libero

Ricordo di Amare

Ricordo che la Memoria

Ha il volto del Potere

Ricordo e sogno

Un guanto rosso

Un mitra

L’Ottobre

E la mia donna

 – © η αναπαραγωγή είναι δυνατή κατόπιν ρητής συγκατάθεσης της συντακτικής ομάδας του CONTROPIANO

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Μέσα στην εΕ, είμαστε όλοι όπως οι καταλανοί – Dentro la Ue, siamo tutti come i catalani

3567 visualizzazioni, προβολές, θεάσεις

 

Είναι δύσκολο να μην καταλάβουμε πως με αυτά που συμβαίνουν το παιχνίδι έχει αλλάξει εντελώς . Αν μια κυβέρνηση σχεδόν ολόκληρη – ελεύθερα εκλεγμένη και επιβεβαιωμένη από ένα λαϊκό δημοψήφισμα – είναι αναγκασμένη να κάνει εκτιμήσεις εάν θα αναζητήσει πολιτικό άσυλο σε μια άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σημαίνει ότι τίποτα πλέον δεν θα είναι όπως πριν.

Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες γύρω από την Καταλονία και τη βούλησή της για ανεξαρτησία από την Ισπανία είναι μια από εκείνες τις «πρώτες φορές» που σηματοδοτούν την εξέλιξη ενός πολιτικού συστήματος και των σχετικών κοινωνικών ισορροπιών.

Είναι η πρώτη φορά που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αναγνωρίζει – και αντιθέτως καταδικάζει – ένα αίτημα για ανεξαρτησία που πιστοποιείται από μια ψηφοφορία, στο οποίο επιπλέον αντιτέθηκε με αστυνομική βία ένα εθνικό κράτος. Είναι όμως και η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στο εσωτερικό της, και όχι σε μια χώρα που περιλαμβάνεται στον κατάλογο των εχθρών. Για την ανεξαρτησία της Σλοβενίας, Κροατίας, Βοσνίας, Μακεδονίας, Κοσόβου έγινε ένας σκληρότατος πόλεμος που διέλυσε την πρώην Γιουγκοσλαβία. Μα εάν το ίδιο αίτημα φθάνει από μια χώρα μέλος της εΕ, αυτό καθίσταται »παράνομο». Επιβεβαιώνεται λοιπόν εμπειρικά επίσης ότι η ΕΕ είναι ένα υπερεθνικό σύστημα που δημιουργήθηκε για την προστασία συγκεκριμένων συμφερόντων – εκείνων του πολυεθνικού κεφαλαίου, τόσο βιομηχανικού όσο και οικονομικού, που έρχεται σε αντιπαράθεση ιμπεριαλιστικά με άλλα πολιτικο-οικονομικά συστήματα.

Είναι λοιπόν η πρώτη φορά που η ανεξαρτησία διακηρύσσεται έτσι κι αλλιώς μέσα σε μια σημαντική περιοχή της ευρωπαϊκής ηπείρου χωρίς να αναγνωρίζεται από κανένα άλλο Κράτος. Τυπική ανεξαρτησία, αναποτελεσματική, γιατί φυσικά η Καταλονία δεν είχε και δεν έχει την υλική δυνατότητα να κάνει τους άλλους να σεβαστούν αυτό το νέο καθεστώς – δηλαδή «μικρές λεπτομέρειες» όπως προστατευόμενα σύνορα, έναν στρατό ή έναν λαό στα όπλα, ένα αυτόνομο νόμισμα, έλεγχο στις κινήσεις κεφαλαίων και επιχειρηματικών κινήσεων κ.λπ. Με άλλα λόγια, λόγω ενός ζητήματος σχέσεων ισορροπιών δυνάμεων, οι οποίες εμφανώς κυριαρχούν επάνω σε ιδεολογικά ζητήματα και σε καθαρά πολιτικές θέσεις.

Εάν επιβεβαιωθούν οι φωνές, θα είναι η πρώτη φορά που δημοκρατικοί πολιτικοί ηγέτες (μάλιστα από το «Δημοκρατικό Κόμμα»!) θα επιδιώξουν επισήμως πολιτικό άσυλο. Λόγω της λεπτής ειρωνείας της Ιστορίας, ακριβώς αυτή η διαφυγή οδηγεί την αντίφαση μέσα στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις Βρυξέλλες, αναγκάζοντας τους παγωμένους γραφειοκράτες να αποσπούν την προσοχή τους με το πρόβλημα μιας δημοκρατικής κυβέρνησης που ζητά πολιτικό άσυλο για να ξεφύγει από τα εντάλματα σύλληψης που εκδίδονται από μια χώρα μέλος της ίδιας Ένωσης – την Ισπανία του βασιλιά Φελίπε και του φρανκίστα Rajoy – η οποία ασφαλώς δεν κατατάσσεται ως «δικτατορία”.

Δεν είναι αντιθέτως η πρώτη φορά που το αίτημα της ανεξαρτησίας αναλαμβάνει ανοιχτά προοδευτικές και ταξικές χροιές και συνειρμούς, αντί για εκείνους τους «δεξιούς του λαϊκισμού» που αρέσουν τόσο πολύ στο ευρωπαϊκό establishment για να »τρομάζουν» τους πληθυσμούς που υπoβάλλονται στη μείωση των δικαιωμάτων, των μισθών, της ευημερίας, του welfare.

Έχουμε γράψει πολλές φορές πως η Ευρωπαϊκή ΄Ένωση – ένα σύστημα δεσμευτικών συνθηκών, που απαλλοτριώνουν τα εθνικά κράτη από πολλά προνόμια-κλειδιά, ξεκινώντας από τον έλεγχο του δημόσιου προϋπολογισμού – γεννά το τέρας που λέει πως θέλει να πολεμήσει (ρατσισμό, φασισμό κλπ) πολλαπλασιάζοντας εισοδηματικές ανισότητες , σπέρνοντας επισφάλεια και κοινωνική ανασφάλεια που στη συνέχεια προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει στρατιωτικοποιώντας την κοινωνία.

Έχουμε γράψει αρκετές φορές ότι αυτό το κλουβί δεν μπορεί να «μεταρρυθμιστεί» από μέσα και ότι ως εκ τούτου η μόνη ρεαλιστική λύση, όσο δύσκολη και αν φαίνεται τώρα, είναι αυτή της ρήξης.

Η πολύ ταχεία εξέλιξη της καταλανικής υπόθεσης μας έδειξε ζωντανά πως αυτό ισχύει και στην συγκεκριμένη πολιτική πραγματικότητα. Βεβαίως, η πλειοψηφική και συντηρητική πλευρά του ανεξάρτητου κινήματος, που αντιπροσωπεύεται θεσμικά από τον Carles Puigdemont, καλλιέργησε μια ψευδαίσθηση ή μια παρανόηση «ρεφορμιστική”. Το να μπορεί κανείς να μετακινηθεί από μια αυτόνομη περιοχή ενός κράτους μέλους της ΕΕ σε ένα ανεξάρτητο κράτος, παραμένοντας πλήρως εντός των ήδη καθορισμένων κανόνων της ΕΕ. Διατηρώντας τέλος πάντων συνθήκες, συμβόλαια, νομίσματα κ.λπ, χωρίς κανένα τραύμα, αντιθέτως με την ευγενική χορηγία της εΕ.

Είναι απολύτως ξεκάθαρο πως η Κυβέρνηση της Barcellona, αφού γιόρτασε το δημοψήφισμα, στόχευε σε έναν συμβιβασμό με την κεντρική ισπανική κυβέρνηση που οδηγεί ο πρώην φρανκιστής Mariano Rajoy, ακόμη και με τίμημα να μην μεταφραστεί η λαϊκή εντολή σε επίσημες θεσμικές πράξεις (ανακήρυξη της ανεξαρτησίας).

Και έτσι είναι εξίσου σαφές ότι ο Puigdemont και τα άλλα στελέχη του PdeCat βρέθηκαν μπροστά σε ένα παρανοημένο, απροσδόκητο, υποτιμημένο, αδιάβατο τοίχο. Δεν υπάρχει καμία «μεταρρύθμιση»που να είναι δυνατή, κανένας συμβιβασμός δεν τείνει να αποκτήσει αναπνοή, καμία αλλαγή στις στρατηγικές επιλογές που αποφασίζονται στις ευρωπαϊκές κορυφές (των οποίων ο Rajoy είναι σημαντικό μέλος).

Ακριβώς αυτό το τείχος έχει αναγκάσει την καταλανική κυβέρνηση να φέρει μέχρι τέλους αυτή τη διαδρομή – στις συγκεκριμένες συνθήκες , obtorto collo – τη θεσμική διαδικασία που οδηγεί στη διακήρυξη της ανεξαρτησίας . Δεν υπήρξε η ανατροπή του Τσίπρα, δεν υπήρξε η κραυγαλέα παράδοση που αφοπλίζει ολόκληρο τον λαό και πάνω απ ‘όλα τα κοινωνικά πρόσωπα που επηρεάζονται περισσότερο και χτυπήθηκαν περισσότερο από τις ευρωπαϊκές πολιτικές. Βεβαίως, η απόδραση δεν είναι μια «ηρωική πράξη», πράγματι, αντιθέτως, αλλά δεν είναι καν συγκρίσιμη με το να γίνει σφαγείο του ίδιου του λαού, όπως ένας Noske της νέας χιλιετίας.

Είναι ένα γεγονός. Αυτό συνέβη. Και είναι ένα ιστορικό γεγονός που αποδίδεται και πρέπει να εγγραφεί στη συνεχή, ισχυρή, αδιάκοπη μαζική κινητοποίηση του καταλανικού λαού και των πιο αποτελεσματικών και με συνέπεια αριστερών σχηματισμών. Να μην αμφιβάλλουμε ότι θα βρούν τις σωστές λύσεις στην αυταρχική αντίδραση της κυβέρνησης Rajoy, συνεχίζοντας – υπό πολύ διαφορετικές συνθήκες – στη διαδικασία που πρέπει να οδηγήσει στην ανεξαρτησία της Καταλονίας.

Αλλά κάθε ιστορικό γεγονός αυτού του εύρους αλλάζει την αντικειμενική κατάσταση. Και απαιτεί μια αντίστοιχη αλλαγή στην υποκειμενικότητα που στοχεύει στον ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό. Για εμάς, που βρισκόμαστε σε ένα επίπεδο πολιτικής και κοινωνικής συγκρουσιακής κατάστασης πολύ λιγότερο ανεπτυγμένης, το θέμα είναι να αντλήσουμε διδάγματα, χωρίς να δώσουμε περιττές «συμβουλές» που έτσι κι αλλιώς δεν μας ζητήθηκαν.

Επομένως, για εμάς, πρέπει να σημειωθεί ότι έως τώρα – ολόκληρος ο μήνας του οκτωβρίου, από το δημοψήφισμα μέχρι σήμερα – χρησιμοποιήθηκε για να διευκρινιστεί ότι η «μεταρρύθμιση» δεν είναι δυνατή και ότι μόνο η «ρήξη» αντιπροσωπεύει μια προοπτική ρεαλιστική. Ήταν μια μεγάλη μάχη ουσιαστικά στον ουρανό των πολιτικών ιδεών, αλλά με λίγα πρακτικά-ιστορικά αποτελέσματα.

Από τώρα και στο εξής – δεδομένου ότι η πραγματικότητα έχει αναλάβει να δείξει με τρόπο πλαστικό πόσο αυτό είναι αληθινό – πρόκειται αντιθέτως να ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε στο τι να κάνουμε για να φτάσουμε στην ρήξη , δηλαδή να οριοθετήσουμε τους πρώτους στρατηγικούς και τακτικούς στόχους, λαμβάνοντας υπόψη βήμα προς βήμα με τις συγκεκριμένες ισορροπίες δυνάμεων, μιας διαδρομής που να ταξιδεύει στο συγκεκριμένο της πολιτικής σύγκρουσης.

Ξεκινώντας από το πιο σημαντικό: ποιος είναι ο κύριος εχθρός, αυτός με τον οποίο πρέπει να ασχοληθούμε όλοι – η τάξη, οι (φτωχές) οργανωμένες δυνάμεις, οι συλλογικότητες και οι μεμονωμένοι σύντροφοι. Ίσως χωρίς να έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει ότι (σε όρους αντικειμενικών συνθηκών, σε αυτήν την ήπειρο) σήμερα είμαστε όλοι πραγματικά σαν τους καταλανούς

Είναι αυτονόητο ότι σε αυτό το σημείο η συζήτηση και η κινητοποίηση «ενάντια» στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα είναι πλέον λεπτομέρεια.

 – © Αναπαραγωγή δυνατή ύστερα από ρητή συγκατάθεση της συντακτικής ομάδας του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: