σύγχρονα κινήματα

Για να τελειώνουμε με την φυλακή. Per farla finita con il carcere

του Sandro Moiso

Liberare-tutti-dannati-della-terra-001Να ελευθερώσουμε όλους της γης τους κολασμένους, Liberare tutti i dannati della terra, πρώτη έκδοση Lotta Continua 1972, επανατυπώθηκε το 2015 και μπορούμε να το βρούμε στα βιβλιοπωλεία του κινήματος, σελ. 256, € 5,00

Υπήρξε μια τυχερή περίοδος κατά την οποίαν, παραφράζοντας ένα αμερικανικό μυθιστόρημα του περασμένου χρόνου, “κάθε τις ήταν φωτισμένο”.1 Η ταξική συνείδηση που σχηματίζονταν άμεσα μέσα στην εμπειρία των αγώνων καθιστούσε όλα πιο ξεκάθαρα και δεν μπορούσαν να υπάρξουν παρανοήσεις. Σήμερα, σαράντα χρόνια αργότερα, το να το ενθυμούμαστε δεν είναι μια επιχείρηση νοσταλγικού χαρακτήρα, αλλά ένα καθήκον. Ένα καθήκον στράτευσης, αγωνιστικό, για να θυμίζουμε στις νεότερες γενιές πως το δικαίωμα στο όνειρο διασταυρώνεται στενά με τους αγώνες που έχουν σκοπό να καταργήσουν την φρικτή κατάσταση πραγμάτων, την απαίσια καθεστυκυία τάξη.

Αυτό το βιβλίο, που τυπώθηκε ξανά στην αρχική του μορφή και με την πρόσθεση ελάχιστων και σύντομων σημειώσεων εισαγωγικών από μιαν ομάδα συντρόφων που ακόμη ασχολούνται με ζητήματα φυλακής, είναι καρπός σημαντικός εκείνων των χρόνων. Όχι για το πολιτικό ακρωνύμιο που τότε το συνόδευε, αλλά διότι αποτελούσε τον καρπό μιας άμεσης και πολιτικής εργασίας επάνω στην φυλακή και μέσα στην φυλακή. Μια συλλογή μαρτυριών άμεσων μέσα από τον »σωφρονιστικό θεσμό». Όπως λεν οι επιμελητές: “όχι «μια έρευνα επάνω στην φυλακή» αλλά μια έκθεση μιας πολιτικής εργασίας που ξεκίνησε με συστηματικό τρόπο την άνοιξη του ‘71”.

Στις ιταλικές φυλακές, μεταξύ τέλους χρόνων ’60 και αρχές ’70, συναντήθηκαν τα παιδιά του προλεταριάτου και το υποπρολεταριάτου με τους νέους πολιτικοποιημένους φοιτητές που η κρατική καταστολή είχε ενώσει. Πολλοί από τους δεύτερους ανήκαν στις γραμμές της  Lotta Continua και, κάτω από μιαν άλλην οπτική, δεν ενδιαφέρει εάν πολλοί από αυτούς, από εκεί και σε σύντομο χρονικό διάστημα, θα είχαν ριζικά αλλάξει την πολιτική τους τροχιά. Σε εκείνες τις φυλακές είχαν όμως εισέλθει εν τω μεταξύ το πνεύμα εξέγερσης και οι απεργίες (που μέχρι εκείνη την στιγμή ήταν πράγματα αδιανόητα) που ήδη αναστάτωναν τις πλατείες, τα εργοστάσια και τα σχολεία.

Εκείνη η εμπειρία συνεισέφερε ώστε να δημιουργηθεί η Επιτροπή φυλακών, una Commissione carceri η οποία, κυρίως στην Napoli, θα έβλεπε να διασταυρώνεται η πολιτική δράση στην περιοχή και στις συνοικίες με εκείνη γύρω από τις προβληματικές εγγενείς στον εγκλεισμό και στις συνθήκες ζωής των κρατουμένων.  Συχνά τα υποκείμενα που εμπλέκονταν (άνεργοι προλετάριοι, λαθρέμποροι μικρού βεληνεκούς, υποπρολετάριοι που τα βόλευαν κάνοντας ένα σωρό μικροδουλειές από την μαύρη αγορά μέχρι  alla spaccata) διέρχονταν με ευκολία από την μιαν κατάσταση σχετικής ελευθερίας σε εκείνην των κρατουμένων.

Ειδικότερα, ξεκινώντας από την εμπειρία  στο εστιατόριο για μικρούς προλετάριους στην Forcella, εκεί είχε σχηματιστεί ο πρώτος πυρήνας αγωνιστών που στην συνέχεια θα έδιναν ζωή, όταν η  leadership της Lotta Continua υπό τον φόβο να κάψει υπερβολικά τα δάχτυλα με τα σπίρτα της ταξικής πάλης αρχίζει να εγκαταλείπει τις πιο ακραίες θέσεις, στην πρώτη εμπειρία ένοπλου σχηματισμού που προορίζονταν να ενώσει αγωνιστές που προέρχονταν από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά με αγωνιστές υποπρολετάριας προέλευσης που διαμορφώθηκαν στην εμπειρία της φυλακής: i NAP, Nuclei Armati Proletari.2, Ένοπλοι Προλεταριακοί Πυρήνες

Αυτή είναι μια ιστορία που, φυσικά, ξεφεύγει από την ανασκόπηση του κειμένου αλλά που, την ίδια στιγμή, υπογραμμίζει πως πολιτιστική παραγωγή, αγωνιστική πολιτική δράση και θεωρητικός στοχασμός ήταν εκείνους τους καιρούς σφιχτά συνυφασμένοι και, συχνά, ξεκινούσαν από τα χαμηλά. Ούτως ώστε ο  Μάρξ δεν ήταν πλέον μόνον μια εικόνα να την δείχνεις στα νυχτερινά τραπεζάκια Marx των “διανοουμένων της αριστεράς” ή να την ανεμίζεις για να δικαιολογήσεις την ακραία πολιτική ανοησία, αλλά ένας δραστήριος θεωρητικός ζωντανός του οποίου τα λόγια, σε απόσταση μεγαλύτερη τους ενός αιώνα έδιδαν ακόμη ζωή στις επιλογές αυτού που είχε νιώσει στο κορμί του την ποιότητα της αστικής τάξης και του νόμου. o  Marx επέστρεφε έτσι με αυτό τον τρόπο να είναι ένα όπλο στα χέρια των τελευταίων μεταξύ των απόκληρων: τους φυλακισμένους προλετάριους.

Ένας φιλόσοφος παράγει ιδέες, ένας ποιητής ποιήματα, ένας ιερέας κηρύγματα, ένας καθηγητής εγχειρίδια. Ένας κακοποιός παράγει εγκλήματα. Εάν εξετάσουμε από κοντύτερα την σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα σε αυτό τον τελευταίο κλάδο παραγωγής και το σύνολο αυτής της κοινωνίας,  θα δει πολλές προκαταλήψεις. Ο κακοποιός δεν παράγει μόνο εγκλήματα, αλλά και το εγκληματικό δικαίωμα και με αυτό παράγει επίσης τον καθηγητή που κάνει μαθήματα για το εγκληματικό δίκαιο και επίσης το αναπόφευκτο εγχειρίδιο στο οποίο αυτός ο ίδιος ο καθηγητής πετά τους λόγους του «εμπόρευμα» στην γενικότερη αγορά. Με αυτό τον τρόπο εμφανίζεται μια αύξηση του εθνικού πλούτου […] Ο κακοποιός παράγει επίσης όλη την αστυνομία και την ποινική δικαιοσύνη, τους μπάτσους, τους δικαστές, τους δημίους, τους ενόρκους και κριτές κλπ. και όλοι αυτοί οι διαφορετικοί κλάδοι δραστηριοτήτων που σχηματίζουν άλλες τόσες κατηγορίες του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας, αναπτύσσουν διαφορετικές ικανότητες και σχολές του ανθρώπινου πνεύματος, δημιουργούν νέες ανάγκες και νέους τρόπους να ικανοποιούνται αυτές.  Αυτό και μόνο το βασανιστήριο έδωσε την δυνατότητα στην δημιουργία των πιο αμίμητων μηχανικών εφευρέσεων, και προσέλαβε, στην παραγωγή των εργαλείων του, μια μάζα έντιμων κατασκευαστών.  Ο κακοποιός παράγει μιαν αίσθηση, τόσο ηθική, όσο και τραγική, ανάλογα με τις περιπτώσεις και έτσι αποδίδει μιαν «υπηρεσία» στην κίνηση των ηθικών και αισθητικών συναισθημάτων του κοινού. Αυτός δεν παράγει μόνο εγχειρίδια ποινικού δικαίου, αλλά και τέχνη επίσης, όμορφη λογοτεχνία, μυθιστορήματα μέχρι και τραγωδίες […] Με αυτό τον τρόπο ζωντανεύει τις παραγωγικές δυνάμεις”. (Karl Marx, Θεωρίες της υπεραξίας, βλ . σελ. 5)

Ένας Marx σαρκαστικός, ανελέητος, αντί-ρομαντικός και προβοκάτορας που μοιάζει να προβλέπει την καταστασιακή κριτική της πραγματικότητας. ένας Un Marx που, λίγες γραμμές πιο κάτω (δεν αναφέρονται στο κείμενο) θα είχε προσθέσει: ”Και εγκαταλείπουμε  την σφαίρα του ιδιωτικού εγκλήματος: δίχως εθνικά εγκλήματα θα είχε ποτέ ανακαλυφθεί το παγκόσμιο εμπόριο?” Θέμα που επαναλαμβάνεται στο κείμενο, δραστικά προσανατολισμένο να υποστηρίζει πως το έγκλημα είναι ένα βασικό συστατικό του καπιταλισμού. “Όσο περισσότερο ανεπτυγμένη είναι μια καπιταλιστική χώρα ( και ως καπιταλιστικές χώρες εννοούμε επίσης χώρες όπως η Σοβιετική Ένωσις ή η Πολωνία, διότι εκεί υπάρχει η εκμετάλλευση του ανθρώπου στον άνθρωπο όπως κι εδώ σε εμάς), τόσο περισσότερο αυξάνει η εγκληματικότητα και οι φυλακές γεμίζουν. Όντως, στις Ηνωμένες Πολιτείες, η «εγκληματικότητα» τουλάχιστον βλέποντας πόσο γεμάτες είναι οι φυλακές, είναι η υψηλότερη στον κόσμο. Διότι η «εγκληματικότητα», εκείνη για την οποίαν κάποιος καταλήγει στην φυλακή, είναι ο καρπός της φτώχειας, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης δηλαδή του καπιταλισμού” (σελ. 9)

Η εγκληματικότητα για την οποίαν καταλήγεις στην φυλακή” ναι, διότι το βιβλίο, που χαρακτηρίζεται σαν  “ένα βιβλίο γραμμένο από το προλεταριάτο”, δεν ξεχνά να υπογραμμίσει πως τα εγκλήματα του καπιταλισμού, των επιχειρηματιών, των fixers, των διεφθαρμένων πολιτικών και των υπηρετών του Κράτους δεν τιμωρούνται ποτέ. Aκόμη λιγότερο με την φυλακή. Μα “τα αφεντικά χρειάζονται και χρησιμοποιούν την εγκληματικότητα: δείχνοντας περιφρόνηση στις μάζες, χρησιμοποιώντας τις εφημερίδες τους, τα φτωχαδάκια, τους αχθοφόρους της κλεψιάς, εκείνους τους πλανόδιους που με την διδαχή τους έσπρωξαν στο έγκλημα. Ανατρέχουν με αυτό τον τρόπο σε μιαν αθωότητα και συνηθίζουν τον κόσμο να σκέφτεται πως οι μοναδικές ληστείες, οι κλεψιές, οι δολοφονίες είναι εκείνες που γίνονται από αυτούς τους απελπισμένους με το «πιστόλι στο χέρι» και όχι από εκείνους που κάθε ημέρα διαπράττουν με την εκμετάλλευση. Προετοιμάζουν την κοινή γνώμη στην αστυνομία που πυροβολεί και σκοτώνει, καταδικάζοντας σε θάνατο δίχως δίκη, πίσω από το βολικό παραβάν της «υπεράσπισης της ηρεμίας των πολιτών»” (pag. 9)

Η επικαιρότητα του κειμένου είναι εντυπωσιακή, κυρίως σε μιαν Ευρώπη της οποίας οι πολιτικές ασφάλειας και o λαϊκισμός στην δικαιοσύνη μοιάζουν να είναι τα κοινά χαρακτηριστικά τόσο των κυβερνήσεων και των λεγόμενων κινημάτων αντιπολίτευσης, από τα 5 Αστέρια στην Lega. Έτσι όπως είναι ακόμη επίκαιρα τα κείμενα γραμμένα στην και από την φυλακή από δεκάδες αγωνιστές (μεταξύ των οποίων να σημειώσουμε τους  Sante Notarnicola, Adriano Rovoletto, Piero Cavallero και Martino Zichitella) της οποία υπογραμμίζουν την κτηνωδία, τα βασανιστήρια, την περιφρόνηση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων που συμβαίνουν ανάμεσα στους τοίχους της, κι εκεί ακόμη που υπάρχουν διευθυντάδες που θεωρούνται “φωτισμένοι”. Ζητώντας έτσι, περισσότερο από μιαν μεταρρύθμιση πάντα με την σειρά της αναθεωρήσιμη όπως δείχνουν πολύ καλά η θέσμιση των ειδικών φυλακών και η εισαγωγή του 41 bis, την οριστική κατάργηση μαζί με την κοινωνία που την έχει παράξει.3

Καθίσταται έτσι δυνατό να καταλάβουμε πως η φυλακή μπορεί να αποτελέσει όχι μόνο ένα σημαντικό εργαστήρι για την ανάπτυξη όλο και πιο καταστροφικών καταπιεστικών-κατασταλτικών μεθόδων, μα επίσης και ένα καταπληκτικό και  «προνομιακό» παρατηρητήριο, ένα είδος κόσμου που ορθώθηκε, απ’ όπου παρακολουθούμε την τελευταία και εσωτερική πραγματικότητα των σχέσεων και ισορροπιών ανάμεσα στις τάξεις.Γι αυτούς ακριβώς τους λόγους, σε μια χώρα όπου οι δυνάμεις της ατ/αξίας μπορούν ατιμώρητα να σκοτώνουν, να πυροβολούν, να βασανίζουν και να χτυπούν και οι αυτοκτονίες μεταξύ των κρατουμένων είναι από την αρχή του χρόνου  32 μέχρι τα τέλη του αυγούστου, το να προτείνουμε ξανά ένα κείμενο σαν κι αυτό, δίχως την ανάγκη αναπροσαρμογής, μπορεί ακόμη να έχει ένα αποτέλεσμα εκρηκτικό.


  1. Jonathan Safran Foer, Ogni cosa è illuminata, Guanda 2004  ↩
  2. Μπορείτε να διατρέξετε την ιστορία των NAP μέσα από τα κείμενα της  Rossella Ferrigno,Nuclei Armati Proletari. Carceri, protesta, lotta armata, La città del sole, Napoli 2008 και του Valerio Lucarelli, Vorrei che il futuro fosse oggi. Ribellione, rivolta e lotta armata, l’ancora del mediterraneo, Napoli 2010  ↩
  3. A questo proposito consiglierei la lettura di due importantissimi testi di storia dell’istituzione carceraria: Michael Ignatieff, Le origini del penitenziario, Mondadori 1982 e Dario Melossi e Massimo Pavarini, Carcere e fabbrica. Alle origini del sistema penitenziario (XVI –XIX secolo), Quaderni della rivista “La questione criminale”, Società editrice il Mulino 1977. Meno filosofici e meno conosciuti del più famoso Sorvegliare e punire di Michel Foucault.  ↩

Assalti Frontali – Omaggio a Sante (Live Bologna)

ιστορία, storia

18 σεπτεμβρίου 1982: Sabra και Chatila

18 settembre

Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2014 05:31
18 σεπτεμβρίου 1982: Sabra και Chatila
infoaut

ανάμεσα στις 16 και στις 18 σεπτεμβρίου 1982, ο Παλαιστινιακός λαός και ο κόσμος ολόκληρος, χτυπήθηκαν από ένα φρικτό έγκλημα : τις αιματηρές σφαγές στα στρατόπεδα προσφύγων της Sabra και Shatila στην Beirut-Βηρυτό, στον Libano.
στην Sabra και Shatila, κατοικούσαν χιλιάδες παλαιστίνιοι πρόσφυγες που είχαν εκδιωχθεί από την Παλαιστίνη το 1948 στη διάρκεια της Σιωνιστικής κατάληψης των γαιών και των σπιτιών τους.

στις 6 ιουνίου 1982 ο ισραηλινός στρατός εισβάλει στον Λίβανο με την αποκαλούμενη »επιχείρηση ειρήνευσης στην Γαλιλαία», ξεκινώντας έτσι τον πέμπτο αραβο-ισραηλινό πόλεμο. ο Λίβανος βρίσκεται εδώ και χρόνια στο χάος. το Ισραήλ υποστηρίζει με όπλα και εκπαίδευση τον στρατό του νοτίου Λιβάνου, l’Esercito del Sud-Libano (χριστιανο-μαρωνίτες) του Sa’d Haddad που βρίσκεται σε αντί παλαιστινιακή δράση. όντως στον Λίβανο βρίσκονται ο ένοπλος παλαιστινιακός σχηματισμός μαύρος Σεπτέμβρης (1970), και η ηγεσία του Olp.

ο ΟΗΕ στέλνει μια πολυεθνική δύναμη για να εξασφαλισθεί η φυγή της Οργάνωσης για την απελευθέρωση της παλαιστίνης, Olp από την Beirut. τον αύγουστο οι πολιτοφύλακες της Οαπ συνοδεύονται μέχρι την Τυνησία, όπου στήνουν το νέο τους γενικό επιτελείο. την 1η του σεπτέμβρη η εκκένωση έχει ολοκληρωθεί και οι ισραηλινές δυνάμεις ξεκινούν να εντείνουν την πολιορκία των παλαιστινιακών στρατοπέδων προσφύγων. στις 14 του σεπτέμβρη ο πρόεδρος του Λιβάνου Bashir Gemayel (εκλεγμένος στις 23 αυγούστου) δολοφονείται κατόπιν επίθεσης οργανωμένης από τις συριακές μυστικές υπηρεσίες. η κατάσταση καταρρέει.

στις 16 σεπτεμβρίου, λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, οι ισραηλινές δυνάμεις που είχαν περικυκλωμένα τα παλαιστινιακά στρατόπεδα προσφύγων της Sabra και Chatilla επιτρέπουν την είσοδο στα στρατόπεδα στις δυνάμεις των φαλαγγιτών. και όχι μόνο : τη νύχτα εκτοξεύουν βεγγαλικά για να φωτίζουν τα στρατόπεδα και να διευκολύνουν την δουλειά των δημίων.

οι χριστιανικές πολιτοφυλακές παραμένουν στα στρατόπεδα επί δυο ημέρες, σφαγιάζοντας άνδρες, γυναίκες και παιδιά. πολλοί άνθρωποι δολοφονούνται επί τόπου, άλλοι βασανίζονται. σε πολλούς χαράσσεται στο στήθος ο σταυρός. το ακριβές νούμερο των νεκρών παρέμεινε άγνωστο.
διευθύνει τις ισραηλινές επιχειρήσεις ο Ariel Sharon, τότε υπουργός άμυνας.

στη συνέχεια θα γίνει προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι ευθύνες της σφαγής, δίνοντας την εντύπωση πως η εισβολή των πολιτοφυλακών των φαλαγγιτών έγινε υπό το καθεστώς της οργής εξ αιτίας του θανάτου του Gemayel. στην πραγματικότητα η σφαγή ήταν ήδη προετοιμασμένη στη διάρκεια των συνομιλιών που ο ίδιος ο Sharon παραδέχτηκε πως είχε με τον Gemayel και άλλα στελέχη των φαλαγγιτών.

στις 16 δεκεμβρίου 1982 το Συμβούλιο ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών καταδικάζει την σφαγή αποκαλώντας την »πράξη γενοκτονίας».

Pubblicato in STORIA di CLASSE δημοσιεύτηκε στην Ταξική Ιστορία
Etichettato sottopalestinasabrachatila

infoaut 3.0

διεθνισμός, internazionalismo

Η σφαγή στο TLATELOLCO η νύχτα κατά την οποία ‘τα παπούτσια άφηναν σημάδια από αίμα στη γη’

nt-tlatelolco-massacreSTRAGE DI TLATELOLCO la notte in cui “le scarpe lasciavano impronte di sangue sul suolo”
la storia perduta

Τετάρτη 2 οκτωβρίου 1968, Πόλη του Μεξικού

Το σκοτάδι γεννά τη βία
και η βία έχει ανάγκη το σκοτάδι
για να γίνει έγκλημα.
Γι αυτό η 2η του οκτώβρη περίμενε το βράδυ
για να μη δει κανένας το χέρι που κρατούσε
το όπλο, αλλά μόνο τις σφαίρες που πυροβόλησε.
[Memorial de Tlatelolco di Rosario Castellanos], μνημόσυνο του Rosario Castellanos για το Tlatelolco

Η “Noche Triste”, Η ‘Θλιμμένη Νύχτα’ ξεκίνησε με την ρίψη φωτοβολίδων. Όταν η λάμψη τους φώτισε το σκοτάδι, δέκα χιλιάδες άνθρωποι σήκωσαν το βλέμμα τρομαγμένοι και το έβαλαν στα πόδια.
Ήταν κυρίως φοιτητές, και μαζί τους, εργάτες, εργαζόμενοι, άντρες και γυναίκες, μητέρες με τα μωρά στα χέρια, παιδάκια και γέροι, όλοι καθισμένοι στη γη για να πάρουν μέρος στη συνέλευση που είχαν καλέσει οι φοιτητές, που έδιναν φωνή στη διαμαρτυρία τους. Ήταν εκεί επίσης και οι μικροπωλητές, εκείνοι που στην πλατεία κατοικούσαν και εκείνοι που, από περιέργεια, πήγαν να ‘ρίξουν μια ματιά’.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά ήρεμη, παρά την τεράστια παρουσία αστυνομίας, του στρατού και των δυνάμεων ειδικευμένων ενάντια στο αντάρτικο πόλης, που είχαν οργανώσει μια ογκώδη ανάπτυξη δυνάμεων.
Οι παρεμβάσεις διαδέχονται η μια την άλλη από τις πέντε και μισή το απόγευμα, οι εργάτες ferrocarrileros, με τα πανό τους υποστήριξης του αγώνα του Φοιτητικού Κινήματος, είχαν ήδη εισέλθει στην πλατεία ανάμεσα στα χειροκροτήματα του πλήθους, ενώ έχει ήδη πέσει το σκοτάδι. Στην εξέδρα μιλά ο Vega, ένας φοιτητής του Πολυτεχνικού εθνικού Ιστιτούτου, και μετέδιδε οδηγίες οργανωτικές για την πορεία διαμαρτυρίας, που θα λάμβανε χώρα την επομένη μέρα, όταν η νύχτα έγινε μέρα. Μια κακή μέρα, fr-sabra-et-shatilaσκληρή, μέσα στη λάμψη των φωτοβολίδων.
Τρομοκρατημένος ο κόσμος άρχισε να τρέχει, όταν ακούστηκαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Μια άχρηστη κούρσα, γιατί όλες οι έξοδοι της πλατείας επιτηρούνταν από τις ένοπλες δυνάμεις. Η δύναμη πυρός όλο και δυνάμωνε και, για 29 ατέλειωτα λεπτά είναι μια κόλαση : φωτιά που έρχεται απ’ όλες τις πλευρές κι από ψηλά, από κτίριο της Unidad de Tlatelolco, ασταμάτητες ριπές από τα πολυβόλα των τεθωρακισμένων, που προωθούνται αλύπητα στην πλατεία.
Η  εφημερίδα «Excélsior» της πέμπτης 3 οκτωβρίου ’68 γράφει : ‘κανείς δεν είδε από που ξεκίνησαν οι πρώτοι πυροβολισμοί. Όμως οι περισσότεροι από τους διαδηλωτές δηλώνουν με σιγουριά πως οι στρατιώτες ξεκίνησαν να πυροβολούν δίχως καμία προειδοποίηση […]’ η πυκνή φωτιά διήρκησε 29 λεπτά. Στη συνέχεια οι πυροβολισμοί λιγόστεψαν, δίχως όμως να πάψουν[…] ο στρατός απαγόρευσε τη φωτογράφηση των πτωμάτων που παρέμεναν την πλατεία’.

Το μακελειό δικαιολογήθηκε απ’ όλους τους κυβερνητικούς τομείς, οι πιο χυδαίοι με φοβερές δημόσιες ανακοινώσεις, οι άλλοι με μια βαθιά σιγή συνενοχής. Καμιά επίσημη φωνή διαμαρτυρίας σηκώθηκε ενάντια στη σφαγή του Tlatelolco. Τα επίσημα έγγραφα μίλησαν για 39 νεκρούς όμως στην πλατεία ξεράθηκε το ποδοπατημένο αίμα εκατοντάδων ανθρώπων : φοιτητών, ανδρών γυναικών μωρών και γέρων. Ο Eduardo Galeano έγραψε : ‘στις 2 του οκτώβρη στο Τλατελόλκο τα παπούτσια άφηναν αποτυπώματα αίματος στο έδαφος’.
Με εκείνο το αίμα γεννήθηκε η ένοπλη ομάδα “Liga 23 septiembre” και αντάρτικα κινήματα που στη συνέχεια βρήκαν καταφύγιο στα νοτιοανατολικά βουνά. Ο πιο γνωστός απ’ τους ηγέτες εκείνης της εποχής ήταν ο Lucio Cabanas που με την ομάδα του απήγαγε τον κυβερνήτη της Πολιτείας Guerrero. Μια από τις πρώτες πολιτικές απαγωγές, έληξε άγρια από τον στρατό το 1974.
Ο αντίλαλος της σφαγής ήταν τεράστιος σε ολόκληρο τον κόσμο. Ατέλειωτες φοιτητικές διαδηλώσεις οργανώθηκαν σε Ευρώπη και Αμερική σε αλληλεγγύη με τους μεξικάνους φοιτητές. Όμως η διεθνής ηχώ της σφαγής, η αγανάκτηση, οι διαμαρτυρίες, οι διαδηλώσεις σε όλο τον κόσμο, παρ’ όλα αυτά, δεν εμπόδισαν την κανονική έναρξη
των Ολυμπιακών Αγώνων, που ξεκινούν στην Πόλη του Μεξικού στις 12 οκτωβρίου 1968, δέκα μέρες μετά τη σφαγή στο Τλατελόλκο.
1342083708385smith___carlosmediaΉταν οι περισσότερο πολιτικοποιημένοι Ολυμπιακοί Αγώνες στην ιστορία, στον αντίλαλο της σφαγής έχουμε την ένωση του αγώνα των μαύρων αμερικανών, με πλέον σημαντική στιγμή τις υψωμένες γροθιές που φορούσαν μαύρα γάντια [σύμβολο του αγώνα των Μαύρων Πανθήρων] των Tommie Smith και John Carlos, ακίνητων στο βάθρο των νικητών.

 

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/?s=Piazza+Tlatelolco

φυλακές, carcere · ένοπλη πάλη, lotta armata · βασανιστήρια, tortura

Ένα άλλο είδος βασανιστηρίου. Η στέρηση των αισθήσεων [στην Γερμανία ενάντια στους φυλακισμένους/ες της Raf)

holgermeins_rossoUn altro tipo di tortura. La deprivazione sensoriale (in Germania contro prigionieri/e Raf)
Posted on gennaio 30, 2012
Ένα άλλο είδος βασανιστήριου. Η στέρηση των αισθήσεων [στην Γερμανίας ενάντια στους φυλακισμένους/ες της Raf)
contromaelstrom

η Ulrike Meinhof συλλαμβάνεται στις 15 Ιουνίου 1972 στο Langenhagen κοντά στο Αννόβερο.

Από εδώ ξεκινά ένας μακρύς γολγοθάς απομόνωσης της Ουλρίκε και των άλλων φυλακισμένων της Raf.

Μας θυμίζει ο Jürgen Bäker (κρατούμενος Raf) »επρόκειτο για κράτηση φρικτή…δεν γίνεται να την χαρακτηρίσεις διαφορετικά. Η προληπτική φυλάκιση σε Berlino-Moabit είναι θανατηφόρα, δεν μπορείς να το πεις αλλιώς, κι εγώ κάθισα για περίπου πέντε και μισό χρόνια. Πέντε χρόνια και μισό σε κελί απομόνωσης. Μέχρι 23 ώρες την μέρα στο κελί – με τέτοιες συνθήκες πρέπει να εφεύρεις κάτι για να μην ψοφήσεις.
ulrike1Η Ουλρίκε μεταφέρεται στη φυλακή της Colonia- Ossendorf, όπου της επιβάλλονται αυστηρές συνθήκες απομόνωσης, μάλιστα το κελί της βρισκόταν σε μια πλευρά της φυλακής ξεχωριστή από το υπόλοιπο κτίριο. Δεν μπορούσε ν’ ακούσει φωνές ούτε οποιοδήποτε άλλο θόρυβο, απομονωμένη ακόμη και ακουστικά για 24 ώρες την ημέρα στην πιο θανατηφόρα απόλυτη σιωπή.

Γράφει ο δικηγόρος της Meinhof (Ulrick K. Preuβ): ‘Στην απομόνωση λόγω της θέσης του κελιού και σε εκείνη την ακουστική όλης εκείνης της πτέρυγας προστέθηκε το γεγονός πως το κελί της πελάτισσας μου όπως και όλη η επίπλωση – εκτός από την πόρτα του κελιού – ήταν βαμμένα άσπρα. Σε μια πρώτη φάση το παράθυρο του κελιού δεν μπορούσε ν’ ανοίξει με τίποτα, στη συνέχεια για πολύ λίγο, καλύπτονταν μάλιστα από πολύ πυκνό δίχτυ για προστασία από τα έντομα [;]. Επίσης ο φωτισμός νέον στο εσωτερικό του κελιού δεν έσβηνε ποτέ τη νύχτα, τέλος, το κελί τους χειμωνιάτικους μήνες ήταν διαρκώς κρύο….πρακτικά ζει εικοσιτέσσερις ώρες την ημέρα δίχως να μπορεί ν’ αντιληφθεί οποιαδήποτε εκδήλωση του γύρω κόσμου, αφού της απαγορεύεται επίσης να κρεμάσει αφίσες, σχέδια, ταμπέλες ή παρόμοια πράγματα στους τοίχους.’

Γράφει η Ουλρίκε : ‘συναίσθημα που κάνει το κεφάλι σου να εκραγεί [ η αίσθηση πως το κρανίο σου πάει να σπάσει, γίνεται τεράστιο]….η αίσθηση πως το κελί ‘ταξιδεύει’. Ξυπνάς, ανοίγεις τα μάτια : το κελί ταξιδεύει, το απόγευμα, όταν μπαίνει το φως του ήλιου – ξαφνικά σταματά. Το συναίσθημα όμως του ταξιδιού δεν μπορείς να το διώξεις. Δεν μπορείς να πεις με σιγουριά εάν τρέμεις απ’ τον πυρετό ή απ’ το κρύο – έτσι κι αλλιώς κρυώνεις. Για να μπορείς να μιλάς με τόνο κανονικό πρέπει να καταβάλεις την ίδια προσπάθεια που θα έκανες για να μιλάς δυνατά, σχεδόν σαν να κραυγάζεις.

Η αίσθηση του να μένεις άφωνος – δεν καταφέρνεις πλέον να αντιληφθείς τη σημασιολογία κάθε λέξης, μπορείς μόνο κάνεις υποθέσεις – οι συριστικοί θόρυβοι δεν είναι με τίποτα ανεκτοί. Πόνοι στο κεφάλι.

Το να φτιάξεις μια φράση, τη γραμματική, τη σύνταξη – δεν ελέγχονται πλέον. Την ώρα που γράφεις : δυο γραμμές – στο τέλος της δεύτερης γραμμής έχεις ήδη ξεχάσει εκείνο που έγραψες στο ξεκίνημα της πρώτης. Η αίσθηση πως καίγεσαι μέσα σου.’

Και πάλι :’Φύλακες, επισκεπτήριο, αυλή μοιάζουν να είναι φτιαγμένοι από ζελατίνη – οι επισκέπτες δεν σου αφήνουν τίποτα. Μισή ώρα μετά καταφέρνεις με το ζόρι να αναπαράξεις εάν η επίσκεψη έγινε σήμερα ή την προηγούμενη εβδομάδα….Το συναίσθημα πως ο χρόνος και ο χώρος έχουν κολλήσει ο ένας πάνω στον άλλο – η αίσθηση πως βρίσκεσαι σε αίθουσα με παραμορφωτικούς καθρέπτες – να γλιστράς, σαν σε τσουλήθρα. Η αίσθηση πως είσαι ξεφλουδισμένος.’

Ο δικηγόρος της Ουλρίκε, παραθέτοντας τον ολανδό ψυχίατρο J.P. Teuns, καταγγέλλει τις επιπτώσεις τέτοιας απομόνωσης : ‘η δημιουργία και η συντήρηση περιβάλλοντος τεχνητού με τον χρόνο προκαλεί αισθητήρια στέρηση και για το απομονωμένο άτομο συνεπάγεται ακραία απομόνωση.’

Μπροστά στη ‘διεθνή επιτροπή διερεύνησης’ που το 1978 ασχολήθηκε με το θάνατο της Ουλρίκε [εκείνη που δήλωσε πως η Ουλρίκε δεν αυτοκτόνησε] ο δανός ψυχολόγος Jörgen Pauli Jensen αναγνωρίζει πως ‘διαμέσου παρομοίων καταστάσεων κράτησης ‘καταστρέφονταν’ η ανθρώπινη ανάγκη για κοινωνικές επαφές και η αισθητηριακή αντίληψη….σε φυσικό επίπεδο εξαπλώνεται αργά η καταστροφή των λεγόμενων βλαστικών λειτουργιών [παθολογικές αλλαγές των ενστίκτων που έχουν σχέση με την ανάγκη για ύπνο, τροφή, πόση, τεϊνεσμού της ουροδόχου κύστεως, ξεκινούν κεφαλαλγίες, απώλεια βάρους κλπ] ενώ σε επίπεδο ψυχικό δημιουργείται συναισθηματική αστάθεια [σχέση δυσανάλογη ξαφνικών αισθημάτων άγχους, χαράς και θυμού].holgerΣε αυτές τις συνθήκες η Ουλρίκε παρέμεινε από τον ιούλιο του 1972 μέχρι τον φεβρουάριο του 1973 για συνολικά 273 ημέρες.

Το ίδιο μέτρο αντιμετωπίζει και η Astrid Proll [ η οποία συλλαμβάνεται στις 6 μαίου 1971 δύο χρόνια και μισό απομόνωσης της προκάλεσαν διαταραχή του αυτόνομου νευρικού συστήματος σε σημείο να κριθεί απαραίτητη η νοσηλεία σε σανατόριο] όπως και οι Roland Augustin και Holger Meins. Αυτές ήταν οι εντολές των αρχών : ‘αποκλεισμός από όλες τις δραστηριότητες της κοινότητας [των φυλακών] συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών λειτουργιών…Έξοδος στον ανοικτό αέρα υπό εποπτεία…Καμία εκχώρηση εργασίας ….Τα κελιά με άμεση πλευρική γειτνίαση και στους άνω και κάτω ορόφους δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν από άλλους κρατούμενους…’ Γράμμα του διευθυντή των φυλακών της Στουτγάρδης.

Παρά τις πολλές απεργίες πείνας των φυλακισμένων, τις διαμαρτυρίες των γερμανών δικηγόρων και διάφορων χώρων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, οι αρχές [οι αξιωματούχοι του κράτους της δυτικής γερμανίας ήταν στο μεγαλύτερο μέρος ανακύκλωση του ναζισμού] αρνούνταν να μεταφέρουν τους κρατούμενους Raf ανάμεσα με τους κοινούς κρατούμενους διότι οι ‘κατηγορούμενοι, όπως είναι γνωστό με σημαντική ρητορική δυνατότητα, είναι σε θέση να υποκινήσουν και να ξεσηκώσουν τους άλλους κρατουμένους’. Δήλωση σε πλήρη αντίθεση με την θεωρία που υποστήριζε το Κράτος πως ‘οι τρομοκράτες ήταν πολιτικά απομονωμένοι’. Το ‘κανονικό’ καθεστώς θα έρχονταν γι αυτούς – ήταν ο εκβιασμός του Κράτους – με τον όρο πως οι φυλακισμένοι θα εγκατέλειπαν την πολιτική τους ταυτότητα : δηλαδή να μετανιώσουν ή να διαχωρίσουν τη θέση τους [όπως στην Ιταλία].

Γράφει η Ουλρίκε : ‘Το ξέρω διότι υποστήριξα πως αυτή η πτέρυγα είναι η προσπάθεια να αποσπάσουν μια αυτοκτονία. Διότι όλη η ενέργεια αφιερώνεται στην αντίσταση στην απόλυτη σιωπή, σε αυτή τη σιωπή στη διάρκεια της οποίας τίποτα δεν γίνεται αντιληπτό, στο τέλος δεν έχει άλλο στόχο από τον ίδιο τον κρατούμενο. Μη μπορώντας ν’ αντιπαλέψει την σιωπή, διότι μπορείς να παλέψεις μονάχα αυτό που υπομένεις άμεσα. Σε αυτό το αποτέλεσμα προσβλέπει η κράτηση στη νεκρή πτέρυγα : την αυτοκαταστροφή του κρατούμενου’. ‘Ξεκινώντας από τα μέσα δεκεμβρίου μου ήταν πλέον ξεκάθαρο πως θα έπρεπε να βγω αγωνιζόμενη…είναι καθήκον μου να αγωνιστώ για να βγω από εκεί μέσα’.

Τον μάρτιο του 1973 η Ουλρίκε μετακινείται επιτέλους από την νεκρή πτέρυγα. Πάντα σε απομόνωση, αλλά σε άλλη πτέρυγα της φυλακής, όπως οι Astrid Proll, Holger Meins και Ronald Augustin. Στο τέλος όμως του χρόνου μεταφέρεται εκ νέου στη νεκρή πτέρυγα.
raspeοποία υπόκειται στη διάρκεια της απεργίας πείνας γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να του χορηγείται ποσότητα ανεπαρκής σε πρωτείνες ώστε να του επιφέρουν το θάνατο.

Η προσπάθεια ψυχολογικής εξόντωσης της Ουλρίκε

Η εφημερίδα “Stern” είχε δημοσιεύσει τις ρ;αδιογραφίες που είχαν κάνει στην Ουλρίκε αμέσως μετά από χειρουργική επέμβαση που της έγινε στο κεφάλι : ήταν αναγνωρίσιμο αμέσως σε αυτές ένα πλέγμα από ασήμι στο οποίο στα 1962 περιέβαλαν μια πρησμένη φλέβα. Χρησιμοποιώντας σαν δικαιολογία αυτό το επεισόδιο, το Γραφείο Ασφάλειας του Κράτους είχε προτείνει στον ανακριτή και τον εισαγγελέα να της κάνουν μια ραδιογραφία στο κεφάλι : οι δικαστικοί είχαν συμφωνήσει δουλικά.

η Ουλρίκε είχε αρνηθεί να υποβληθεί στη ραδιογραφία, μετά από μακρά αντίσταση της είχε εγχυθεί με ένεση βίαια ναρκωτικό και την υπέβαλλαν στην ραδιογραφία ενάντια στη θέληση της. Κάποιο χρόνο μετά, εν΄βρίσκονταν στην απομόνωση στη νεκρή πτέρυγα της φυλακής στην Colonia-Ossendorf, ενορχηστρώθηκε ο δόλιος ελιγμός να την περάσουν για ‘τρελή’. Οι δικηγόροι της παρέθεσαν δήλωση του ίδιου του γενικού εισαγγελέα Zeis: ‘αν αποδεχτεί πως όλος αυτός ο κόσμος πήγε πίσω από αυτή την τρελή…’

Ο ομοσπονδιακός εισαγγελέας, πρότεινε στον ψυχίατρο της φυλακής να την μεταφέρει στο ψυχιατρείο για να εκτελέσει εγκεφαλικό σπινθηρογράφημα. Για το σπινθηρογράφημα γίνεται έκχυση ενέσιμη μιας ουσίας αντίθεσης, η Ουλρίκε αρνήθηκε, ο εισαγγελέας όμως του Ακυρωτικού Δικαστηρίου διέταξε πως πρέπει να εκτελεστεί ακόμη και ενάντια στη θέληση της κρατούμενης. Ο ελιγμός σε άψογο ναζιστικό στυλ έχει ολοκληρωθεί. Για καλή τύχη οι διαμαρτυρίες πήραν φωτιά σε όλη την Ευρώπη εκείνο το διάστημα και εμπόδισαν αυτή την βρώμικη μανούβρα.
Justizvollzugsanstalt Stuttgart-StammheimspiegelΗ δίκη και η δολοφονία της Ουλρίκε

Στις 21 μαίου 1975 στο Stammheim, έδρα μιας από τις πιο τρομερές ειδικές φυλακές, στην περιοχή της Στουτγάρδης, ξεκινά η δίκη στους Andreas Baader, Ulrike Meinhof, Gudrun Ensslin e Jan Carl Raspe. Η δίκη διεξάγεται στις καντίνες της υπέρ φυλακής απομονωμένη από τους πάντες. Μηδενισμένα τα δικαιώματα υπεράσπισης, πλήρως, στο σημείο να συλληφθούν οι δικηγόροι εμπιστοσύνης με την απλή υπόνοια ‘εύνοιας προς τους κατηγορούμενους’.

Στις 9 μαίου 1976, το πρωί στις 7,30 η Ulrike Meinhof βρίσκεται κρεμασμένη στο κελί της. Οι ιστοί του Κράτους έχουν ήδη υφανθεί, για την αναπαραγωγή δήθεν εντάσεων που είχαν δήθεν προκαλέσει την αυτοκτονική διάθεση. Όλα ψεύτικα! Έκαναν αυτοψία στα κρυφά στον εγκέφαλο της και τον έκρυψαν σε κρυφό μέρος. Δυο μέρες νωρίτερα του θανάτου η Ουλρίκε είχε συνάντηση με τον ιταλό δικηγόρο Cappelli, με τον οποίο είχε συζητήσει για τις συνθήκες εγκλεισμού των κρατουμένων των Ερυθρών Ταξιαρχιών.

Δεν έπεισε κανέναν η αναπαράσταση της δυναμικής της υποτιθέμενης αυτοκτονίας παρά μόνο τους ηλίθιους του Τύπου [ηλεκτρονικού και έντυπου] που υπηρετούν την εξουσία. Μια ΔΙΕΘΝΉΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉ ΈΡΕΥΝΑΣ γελοιοποιεί όλο το στημένο σκηνικό : η θηλιά ήταν πολύ μικρή για να περάσει στο λαιμό. Η δυναμική του καθίσματος αποφαίνεται λανθασμένη, η πλάτη βρίσκονταν μπροστά και ήταν αδύνατο γι αυτήν να κάνει το πήδημα στο κενό, επίσης κάποιοι από τους μάρτυρες της φυλακής δεν είχαν δει την καρέκλα κάτω από το σώμα. Τέλος η επιτροπή επιβεβαίωσε πως δεν υπήρχε ούτε η βεβαιότητα πως ο θάνατος ήταν αποτέλεσμα κρεμάσματος. Έλειπαν τα τυπικά συμπτώματα ασφυξίας, πλήρως.

Ένα ΈΓΚΛΗΜΑ λοιπόν ! Ένα κτηνώδες έγκλημα που κατάφεραν με τέλειο ναζιστικό στυλ [ίσως με λιγότερη επιδεξιότητα ]. Ένα κρατικό έγκλημα, του πολιτικού συστήματος, των κυβερνώντων τάξεων, του οικονομικό-στρατιωτικού συστήματος. Και να μη ξεχνάμε τον βρώμικο ρόλο του μεγαλύτερου μέρους του τύπου με σπάνιες εξαιρέσεις.

Η Γερμανία ξεκινούσε το δρόμο που την κατέστησε ‘ευρωπαία ατμομηχανή’ και του ‘καπιταλιστικού άλματος’ και δεν μπορούσε να ανεχθεί εμπόδια πολέμιων και αντιπάλων. Έπρεπε να εκμηδενιστούν!!!