διεθνισμός, internazionalismo

«Η απόφαση του Δικαστηρίου του Torino είναι μια νίκη των Ypg-Ypj» ανακοινωθέν των 5

«La decisione del Tribunale di Torino è una vittoria delle Ypg-Ypj» comunicato dei 5
Η απόφαση του Δικαστηρίου του Τορίνο είναι μια νίκη των Ypg-Ypj. Δηλώνει ρητά ότι δεν είναι δυνατή καμία συσχέτιση (για όλους εμάς τους πέντε, και ως εκ τούτου για κανέναν άλλον) μεταξύ του ότι πολεμήσαμε στις κούρδο-αραβικές δυνάμεις που νίκησαν το ISIS και της εφαρμογής των περιορισμών στην ελευθερία που προβλέπονται από τα λεγόμενα «προληπτικά μέτρα «.

Ο πρώτος μας στόχος υπήρξε η προστασία της μνήμης των χιλιάδων νεκρών γυναικών και ανδρών στον αγώνα κατά του Isis και κατά της τουρκικής εισβολής στη Συρία μέσα από την διεθνή φήμη των Ypg και της κοινωνικής, πολιτικής και πολιτιστικής επανάστασης που αυτές υπερασπίζονται στην βόρεια Συρία. Θεωρούμε ότι έχουμε επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα. Θα παραμείνουμε σε επαγρύπνηση για κάθε προσπάθεια να αμαυρωθεί η μνήμη των πεσόντων μας και η παγκόσμια φήμη των επαναστατικών δυνάμεων. Στέλνουμε τον αλληλέγγυο χαιρετισμό μας στον Luisi Caria, μαχητή Ypg από την Σαρδηνία, εν αναμονή της απόφασης του Δικαστηρίου του Κάλιαρι.

Ο πραγματικός υπεύθυνος γι αυτή τη νίκη είναι ο Lorenzo Orsetti. Πέφτοντας στο πεδίο της μάχης στις 18 μαρτίου εναντίον των πολιτοφυλάκων του Isis με την ίδια στολή που φόρεσαν μερικοί από εμάς, άναψε έμμεσα επάνω σε αυτή την ιστορία προβολείς που, διαφορετικά, θα εξακολουθούσαν να είναι σβησμένοι. Θα είμαστε στη Φλωρεντία αυτή την κυριακή (23 ιουνίου) για την αγρυπνία πριν την κηδεία στο Sms του Rifredi (10.00 π.μ. – 8.00 μ.μ.) και την κυριακή 24 για την τελετή κηδείας στις Porte Sante του San Miniato (10.00 π.μ.). Αγκαλιάζουμε την οικογένεια του Lorenzo, την οποίαν ευχαριστούμε για την αλληλεγγύη. Καλούμε όλες και όλους να είναι παρόντες.

Αυτή η νίκη κατέστη δυνατή και χάρη στην υποστήριξη της ιταλικής κοινής γνώμης και των πολλών που μας ανέφεραν ιδιωτικά και δημοσίως την εγγύτητά τους, τους οποίους ευχαριστούμε. Η συμβολή των τριών δικηγόρων μας ήταν θεμελιώδης, και τους ευχαριστούμε με όλη μας την καρδιά για τη δουλειά τους: Lea Fattizzo, Claudio Novaro και Frediano Sanneris.

Ένα δεύτερο σημαντικό αποτέλεσμα (πάντοτε για εμάς τους πέντε) είναι ο ισχυρισμός του δικαστηρίου ότι δεν επιτρέπεται η εφαρμογή της ειδικής επιτήρησης λόγω πολιτικών ιδεών που εκφράζονται σε συνεντεύξεις, status στα κοινωνικά μέσα ή σε βιβλία, όπως αντιθέτως υποστήριζε με απίστευτο τρόπο η Digos-αντιτρομοκρατική στα έγγραφα της και η εισαγγελία με την παρέμβαση της στην αίθουσα. Η καμπάνια και η υπεράσπιση μας είχαν σαν συνέπεια να υπερασπιστούν αποτελεσματικά, τουλάχιστον εν μέρει, την ελευθερία της πνευματικής διαφωνίας και της κριτικής έκφρασης στη χώρα αυτή.

Αυτή η διπλή ήττα της Digos-αντιτρομοκρατικής και του γραφείου της εισαγγελίας δεν καθιστά τις μπερδεμένες πρωτοβουλίες που αναλήφθηκαν εναντίον μας και προς πολλούς άλλους σε αυτά τα χρόνια λιγότερο ανησυχητικές. Πράγματι, πιστεύουμε γενικότερα ότι υπάρχει ανάγκη μιας συζήτησης σχετικά με τις επιπτώσεις της ακραίας πολιτικοποίησης της αστυνομίας και της εισαγγελίας μετά από τη διαφωνία που έδειξαν όλα αυτά τα χρόνια οι πληθυσμοί της Val Susa απέναντι στο σχέδιο του «Tav».

Όχι ότι λάμπει δεν είναι χρυσός. Παραμένει προβληματικός ο ισχυρισμός, από πλευράς δικαστηρίου, της δήλωσης σύμφωνα με την οποίαν η συμπεριφορά μας στην Ιταλία, εντελώς άσχετη με τις Ypg και τη Συρία, θα είχε μπορέσει ή θα μπορούσε να παρακινήσει μια ειδική επιτήρηση που να περιορίζει τις ελευθερίες και τα πολιτικά μας δικαιώματα χωρίς κατηγορίες, δίχως αδίκημα και χωρίς δίκη, μέσω της ειδικής επιτήρησης. Αυτό αναφέρεται από τους δικαστές που αναστέλλουν τη θέση τριών από εμάς – των Eddi, Jacopo και Paolo – για τους οποίους ζητά την απόκτηση περαιτέρω στοιχείων σχετικά με γεγονότα που δεν έχουν καμία σχέση με την κοινή μας στράτευση στη Συρία.

Αυτά τα στοιχεία αφορούν πολιτικά επεισόδια για τα οποία ούτε η Eddi ούτε ο Jacopo ούτε ο Paolo έχουν ποτέ καταδικαστεί. Μια συγκέντρωση-φρουρά στο Τορίνο, το φθινόπωρο του 2018, στην οποία η Eddi και ο Jacopo ζήτησαν τελείως ειρηνικά, μαζί με δεκάδες άλλους νέους, ο ιδιοκτήτης ενός καταστήματος να αποδώσει σε ένα αγόρι τους μισθούς που του χρωστούσε ως σερβιτόρο. και μια συγκέντρωση-φρουρά της πρωτοχρονιάς του 2017 εκατοντάδων ανθρώπων (συμπεριλαμβανομένου του Paolo) που εξέφρασαν την εγγύτητα τους προς τους κρατούμενους στη φυλακή delle Vallette.

Αυτό το μελλοντικό επακόλουθο μας φαίνεται σαν επιθυμία να περιπλέξουν τα πράγματα, σαν να θέλουν να μην αφήσουν κανέναν δυσαρεστημένο – με αποτέλεσμα να καταστήσουν αυτή την ιστορία, ήδη σοβαρή, να μοιάζει όλο περισσότερο με μια φάρσα.

Η ακρόαση για τους Eddi, Paolo και Jak έχει οριστεί για τις 15 οκτωβρίου όπου θα συζητηθούν οι νέες εκτιμήσεις που ζητήθηκαν. Αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να αποκλείσουμε ότι αυτές οι συνεχείς αναβολές κινούνται και από την ελπίδα ότι η προσοχή θα μειωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο επάνω στο θέμα αυτό..

Παραμένουμε ενωμένοι ενάντια σε κάθε προσπάθεια περιορισμού της ελευθερίας της διαφωνίας, της δικής μας και άλλων, στη χώρα μας, και ζητούμε να απομακρυνθεί τελικά και για πάντα από την ιταλική έννομη τάξη η νομική και πολιτική ντροπή των «προληπτικών μέτρων» που εισήγαγε ο Μουσολίνι.

Paolo Andolina
Jacopo Bindi
Davide Grasso
Fabrizio Maniero
Maria Edgarda Marcucci

 

 

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/la-decisione-del-tribunale-di-torino-e-una-vittoria-delle-ypg-ypj-comunicato-dei-5

 

διεθνισμός, internazionalismo

Προλεταριακή αλληλεγγύη χωρίς σύνορα, με αποδέκτη διωκόμενα μέλη του «Ρουβίκωνα»

Είναι κάποιες φορές που δεν μπορείς παρά να υποκληθείς στο μεγαλείο της προλεταριακής αλληλεγγύης όταν μάλιστα αυτή δεν γνωρίζει σύνορα και παίρνει διεθνιστικά χαρακτηριστικά. Αναφερόμαστε στο τι επακολούθησε  μετά την ακτιβιστική ενέργεια που έκαναν μέλη του «Ρουβίκωνα» πετώντας μερικές μπογιές στο κτίριο της βουλής -σαν ενέργεια αλληλεγγύης στον τότε απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα.

Το αστικό κράτος, μέσω της «δικαιοσύνης» του, ανάμεσα στους άλλους περιοριστικούς όρους, επέβαλε  μια υπέρογκη εγγύηση 60.000 ευρώ σε δυο μέλος του «Ρ» για να μην τα προφυλακίσει.

«Ο ποινικός καταναγκασμός που επιχειρείται μέσω της υπέρογκης εγγύησης, υπερβαίνει τα όρια της κρινόμενης υπόθεσης και στοχεύει στην αθέμιτη τιμώρηση της πολιτικής συλλογικότητας με μέσο τον ευτελή εκβιασμό μέσω της οικονομικής αξίωσης … Γίνεται σαφές ότι το μήνυμα που δίνεται στη δρώσα κοινωνία, είναι η πρόθεση κορύφωσης της καταστολής με ελεύθερη χρήση οποιουδήποτε πρόσφορου δικονομικού μέσου.«, ανέφερε μεταξύ άλλων σε δήλωσή της, η νομική  συμπαραστάτρια της αναρχικής ομάδας, Αννυ Παπαρούσου.

Σήμερα, όπως αναφέρει κείμενο που ανάρτησε στο διαδίκτυο το μέλος του Ρουβίκωνα, Γιώργος Καλαϊτζίδης, το κύμα αλληλεγγύης στα διωκόμενα άτομα της αναρχικής ομάδας, το οποίο ξέφυγε από τα σύνορα της χώρας μας και ταξίδεψε από  την Γαλλία, μέχρι την Σλοβενία και από την Ιταλία μέχρι την Μάλτα, έφερε αίσια αποτελέσματα.

Πριν κάποιες μέρες η ανακρίτρια μου όρισε εγγύηση 30.000 ευρώ τα οποία έπρεπε να βρω εντός 15 ημερών. Είχε προηγηθεί η επιβολή εγγύησης στον σύντροφό Νίκο με το ίδιο ποσό.
Οι δύο εγγυήσεις συνολικού ύψους 60.000 επιβλήθηκαν για την παρέμβαση της ομάδας στο κτίριο της Βουλής.
Κακούργημα, εξήντα χιλιάρικα εγγυήσεις, παρών στο τμήμα και απαγόρευση εξόδου από την χώρα, επειδή πέσαν μπογιές για όποιον δεν κατάλαβε. Προφανώς τους έκατσε στραβά ο εξευτελισμός των μέτρων ασφαλείας στο καλύτερα φυλασσόμενο κτίριο της χώρας.

Εγώ φυσικά «αναγνωρίστηκα» από ασφαλίτη της κρατικής ασφάλειας σε ένα βίντεο όπως τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν.

Μου έβαλαν και μένα λοιπόν τριάντα χιλιάδες ευρώ τα οποία με έκπληξη ενημερώθηκα από τα μίντια πως τα…πλήρωσα την ίδια μέρα «κασέρι». Λίγο δύσκολο βέβαια αφού εγώ δεν είχα πάνω μου ούτε τριάντα ευρώ. Αλλά φυσικά αυτά τα γλοιώδη υποκείμενα της δημοσιογραφίας ελάχιστα ενδιαφέρονται για την αλήθεια οπότε έγραψαν πως τα πλήρωσα και το αλαλάζον πλήθος από κάτω αναρωτιόταν «που τα βρήκε ο άπλυτος;;» και διάφορες άλλες χαζομάρες των διαφόρων καμμένων του πληκτρολογίου.

Οπότε η μόνη πιθανότητα για να βρεθούν τα λεφτά ήταν η αλληλεγγύη του κόσμου. Ο συνηθισμένος τρόπος που μαζεύουμε χρήματα εδώ και δεκαετίες, βάζουν πλάτη οι φίλοι, οι αλληλέγγυοι και οι σύντροφοι.
Μια ζωή έτσι πάει, δίνουμε και παίρνουμε λεφτά για να μην μπει κανένα παιδί δικό μας «μέσα».

Το να μην πλήρωνα και να έμπαινα φυλακή για κάποιο διάστημα δεν θα μου ήταν μεγάλο θέμα. Έχω πάει φυλακή (σε Κορυδαλλό Α’ και Ε’ πτέρυγα και στην πειθαρχική φυλακή στο Σταυράκι Ιωαννίνων). Και μάλιστα φυλακή με 6 κακουργήματα και τον 187Α και έχοντας αναλάβει εξ ολοκλήρου την ευθύνη κάποιων όπλων που βρέθηκαν τότε.

Αλλά εγώ τυγχάνει να ανήκω σε μια αναρχική συλλογικότητα η οποία έχει αποφασίσει πως κανένα μέλος της δεν θα πάει φυλακή όσο περνάει από το χέρι της. Οπότε όπως καταλαβαίνετε έπρεπε να συμμορφωθώ με την απόφαση της ομάδας μου χωρίς να πάρω ατομικές πρωτοβουλίες.
Αν ήμουν κανένας κουραδόμαγκας «επαναστάτης» των social media (αναφέρομαι σε κάποιους πολύ συγκεκριμένους) θα είχα περιθώριο προσωπικών κινήσεων. Βέβαια αν ήμουν τέτοιος (κουραδόμαγκας των social) δε νομίζω να ήθελε και κανείς να με βάλει φυλακή οπότε δεν θα είχα και το δίλημμα..

Για να μην κουράζω άλλο, τα λεφτά μαζεύτηκαν. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συντρόφους, φίλους και αλληλέγγυους που βοήθησαν. Συγκεκριμένα αγωνιστικούς χαιρετισμούς στους αλληλέγγυους απο: Γαλλία, Βέλγιο, Ελβετία, Ιταλία, Ισπανία, ΗΠΑ, Καναδά, Γερμανία, Ιαπωνία, Σλοβενία, Αυστρία, Βουλγαρία, Ν.Ζηλανδια, Αυστραλία, Ινδονησία, Βραζιλία, Χιλή, Αργεντινή, Ρωσία, Ουκρανία, Ιρλανδία, Ολλανδία και Μάλτα.
Και από Ελλάδα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Αγρίνιο, Λαμία, Ηράκλειο, Ιωάννινα, Τρίκαλα και Ξάνθη.

8 Ιούλη πάλι εδώ θα είμαστε για τις μάχες που έρχονται. Ελπίζω να μην απογοητεύσουμε κανέναν..

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΠΑΡΩΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Γιώργος Καλαϊτζίδης

 

https://wordpress.com/read/feeds/80970487/posts/2321816397

φυλακές, carcere

Κίνημα για την κατάργηση της φυλακής

Αγαπώ σ’ εσένα – Amo in te
την περιπέτεια του πλοίου που πηγαίνει προς τον πόλο – l’avventura della nave che va verso il polo
αγαπώ σ’εσένα – amo in te
το θάρρος των παικτών των μεγάλων ανακαλύψεων – l’audacia dei giocatori delle grandi scoperte
αγαπώ σ’ εσένα τα μακρινά πράγματα – amo in te le cose lontane
αγαπώ σ’ εσένα το αδύνατο – amo in te l’impossibile
μπαίνω στα μάτια σου σαν σε ένα δάσος – entro nei tuoi occhi come in un bosco
γεμάτο ήλιο – pieno di sole
και ιδρωμένος πεινασμένος εξοργισμένος – e sudato affamato infuriato
έχω το πάθος του κυνηγού – ho la passione del cacciatore
για να δαγκώνω στη σάρκα σου – per mordere nella tua carne.
αγαπώ σ’ εσένα το αδύνατο – amo in te l’impossibile
αλλά όχι την απελπισία – ma non la disperazione
Nazim Hikmet 1943]

Μοιάζει απαράδεκτο αλλά δεν είναι απραγματοποίητο

Να επαναδρομολογήσουμε   ΕΝΑ ΚΙΝΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

Ήρθε ο καιρός!

Η πλήρης αποτυχία του σωφρονιστικού συστήματος τονίζεται από πολλές πλευρές. Η φυλακή, όπως και κάθε άλλο σύστημα που στερεί την ελευθερία, δεν έχει επιτύχει κανέναν από τους στόχους που είχε υποσχεθεί στο μακρύ ταξίδι της για περίπου τριακόσια χρόνια: προκαλεί πάρα πολλά δεινά, δεν επανεκπαιδεύει, δεν επανεντάσσει, ούτε ο φόβος μιας τιμωρίας αποτρέπει να καταπατηθεί ο νόμος.

Οι δημιουργοί, οι θεωρητικοί και οι υπεύθυνοι του σωφρονιστικού συστήματος δήλωναν ότι η φυλακή θα είχε αντιμετωπίσει το έγκλημα και / ή θα είχε κρατήσει σε χαμηλά επίπεδα την υποτροπή.

Κανένα από αυτά δεν συνέβη. Πλήρης αποτυχία!

Είναι υποχρεωτικό στο σημείο αυτό να αναρωτηθούμε: γιατί η φυλακή εξακολουθεί να βρίσκεται στο επίκεντρο της κατασταλτικής πρακτικής, έστω και αν μετρά μόνο αποτυχίες; Γιατί εξακολουθεί να αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της διατήρησης αυτής της τάξης;

Η αποκάλυψη αυτής της φάρσας, η οποία διαρκεί πάρα πολύ καιρό, δεν μπορεί να διαχωριστεί από την επιθυμία να πορευτούμε με αποφασιστικότητα στην προοπτική να θέσουμε τέλος στο σύστημα επιβολής κυρώσεων που βασίζεται στη στέρηση ή τον περιορισμό της ελευθερίας, δηλαδή της φυλακής και όλων των παρόμοιων δομών και μηχανισμών.

ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ !

Μερικοί άνθρωποι θα αμφισβητήσουν αυτόν τον στόχο σε μια εποχή κατά την οποίαν οι ultra-αντιδραστικοί τομείς της κοινωνίας βρίσκονται στην επίθεση. Δεν είναι μια ευνοϊκή στιγμή, θα πουν. Αντιθέτως ακριβώς για αυτούς τους λόγους πρέπει να επαναδρομολογήσουμε, ακριβώς σήμερα, μια σημαντική πρόταση που συγκεντρώνει τον ενθουσιασμό εκείνων που θέλουν να εμπλακούν σε μονοπάτια για τον κοινωνικό μετασχηματισμό, αλλά και εκείνων που δεν θέλουν να παραιτηθούν για να υποβληθούν στον σκοταδιστικό ζυγό.

Η καθεμιά και ο καθένας από εμάς θα έρθει να εξετάσει αυτό το θέμα της κατάργησης μέσα από ιδιαίτερες εμπειρίες, διαφορετικές διαδρομές ή συγκεκριμένες-ειδικότερες θεωρητικές και κοινωνιολογικές αναλύσεις.

Ποικιλομορφία των πρακτικών και των γνώσεων που πρέπει να παραμείνει και να ξεχωρίζει ως απόδειξη ότι, απ’ όπου κι αν τη δούμε, η φυλακή δεν έχει κανένα χρήσιμο σκοπό, είναι απλώς και μόνο αποκρουστική.

Οι διαφορετικές διαδρομές, μέσω των οποίων έχουμε καταλήξει να κατανοούμε την κατάργηση της φυλακής, είναι καλό να εκφραστούν για να επιτρέψουν την πρόσβαση σε διάφορους κοινωνικούς τομείς.

Η πρόταση αυτών των γραμμών είναι να συνδέσει και να συντονίσει όλες τις ήδη υπάρχουσες δραστηριότητες κριτικές προς τη φυλακή, για να ξεκινήσει το χτίσιμο ενός Κινήματος κατάργησης της φυλακής – Movimento abolizionista del carcere (M.Abo.C) και όλων των δομών που στερούν ή περιορίζουν την ελευθερία.

Οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται για αυτό το κοινό ταξίδι για την κατάργηση είναι σημαντικό να καταστήσει σαφές, στους χρόνους και με τους τρόπους που θεωρεί κατάλληλους, τις δικές του εκτιμήσεις για τον λόγο που θεωρεί απαραίτητο να τεθεί τέλος στο σύστημα των φυλακών. Όλες αυτές τις απόψεις θα μπορέσουμε να τις βάλουμε σε ένα blog ή σε έναν ιστότοπο που ρητά θα δημιουργηθεί για το σκοπό αυτό, έτσι ώστε ο καθένας και η καθεμία να μπορεί να αναγνωριστεί σε μία ή περισσότερες εκφρασμένες αναλύσεις.

Κάθε συλλογικό όργανο (ακόμα και αν αποτελείται από ένα μόνο άτομο) θα συνεχίσει τη δραστηριότητα που τρέχει στα διάφορα επίπεδα αντιπαράθεσης στην καταπίεση-καταστολή και αλληλεγγύης με εκείνους που την υποφέρουν, μια δραστηριότητα που, πιθανώς, να τονωθεί με τη συμβολή των άλλων συλλογικοτήτων. Το blog ή ο κοινός ιστότοπος θα επιτρέψει να μοιραστoύμε όλες τις πληροφορίες που κατέχει κάθε άτομο, να γνωρίσουμε όσο καλύτερα γίνεται την πραγματικότητα της φυλακής και την κατασταλτική πραγματικότητα, να συντονίσουμε όλες τις διάφορες μάχες, να ενισχύσουμε την καθεμιά και να την εισαγάγουμε στην προοπτική της αμφισβήτησης του τιμωρητικού έργου και της ύπαρξης του ποινικού και κατασταλτικού συστήματος με την φυλακή στην κορυφή του! Κάθε κολεκτίβα ή ομάδα δεν θα πρέπει να αλλάξει την πρακτική επάνω στην οποία ασχολείται, μοναχά να προσθέσει σε κάθε παρέμβαση ή πρωτοβουλία την ένδειξη ότι λειτουργεί για την κατάργηση των φυλακών. Μέσα σε κάθε διαμάχη, μεγάλη ή μικρή, τοπική ή γενική, θα είμαστε σε θέση να ξεκινήσουμε και να διευκρινίσουμε ότι ο πραγματικός στόχος για τη μεταρρύθμιση της φυλακής είναι η κατάργησή της – il vero obiettivo per riformare la galera è la sua abolizione!

=*=*=*=

Αυτή η πρόταση απευθύνεται σε όλες και όλους. Εκείνες που ακολουθούν είναι οι εκτιμήσεις μου σχετικά με το γιατί πιστεύω ότι ήρθε η ώρα να καταργηθούν οι φυλακές. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνήσουμε με τις ακόλουθες γραμμές για να εργαστούμε μέσα στο Κίνημα κατάργησης. Όπως προαναφέρθηκε, προτείνουμε ένα διαφοροποιημένο και πλουραλιστικό κίνημα, το οποίο θέλει να καταργήσει τη φυλακή.

Για μένα είναι πρωταρχικής σημασίας να γνωρίζουμε και να επικρίνουμε αποφασιστικά την άποψη με την οποία οι πολιτισμοί και οι κοινωνίες, που διαδέχθηκαν η μια την άλλη με την πάροδο του χρόνου, έχουν παρατηρήσει τη φυλακή:

– μέχρι στιγμής ήταν γνωστός και αποδεκτός ως ξεχωριστός, απομονωμένος, μη-επικοινωνιακός χώρος με την κοινωνία όπου κλειδώνουμε τους ανθρώπους για να τους αποβάλουμε από την κοινωνική συνάντηση,

– ο φυλακισμένος θεωρήθηκε σαν ένας μηχανισμός που πρέπει να διορθωθεί,

– αυτή η οπτική αντιστάθμισε την πεποίθηση ότι η κοινωνία που κρίνει και αποβάλλει είναι ένας ενιαίος και συνεκτικός οργανισμός που πρέπει να διατηρείται καθαρός και να μην μολύνεται από άρρωστα ξένα σώματα.

Η φυλακή, όπως δηλώνουν όλοι όσοι την γνώρισαν ή την παρακολουθούν με προσοχή, δεν έχει διατηρήσει καμία πρόθεση εκείνων που υποσχέθηκε. Γιατί, λοιπόν εξακολουθεί να βρίσκεται όρθια έχοντας μια τεράστια σημασία; Και εξίσου τεράστιο κόστος; Προφανώς η φυλακή επιτελεί μια άλλη λειτουργία, που δεν λέγεται, που δεν καθίσταται σαφής: η φυλακή είναι ένα μαζικό ιδεολογικό ναρκωτικό για να καταπραΰνει τους πολλούς φόβους, την δυσαρέσκεια, την δυσφορία που ωριμάζουν από όσους ζουν αυτούς τους καιρούς:

-ο φόβος προέρχεται κυρίως από οικονομικούς-κοινωνικούς παράγοντες, όπως ο κίνδυνος να χάσει κανείς τη δουλειά του ή να μην βρίσκει δουλειά, να μην είναι σε θέση να εξοφλήσει χρέη και υποθήκες κ.λ.π.

δυσαρέσκεια-ο φθόνοςαποστροφή και η δυσφορία δείχνουν ότι τα αποτελέσματα που αναμένονταν από το καθένα ή την καθεμία δεν έχουν επιτευχθεί, αλλά έχουν παραμείνει στην ανωνυμία,

-οι φόβοι, οι δυσαρέσκειες οι δυσφορίες οι πικρίες και η εχθρότητες εκτρέπονται από τη μονότονη χορωδία των θεσμών και των μέσων ενημέρωσης εναντίον ενός υποθετικού εχθρού. Είναι ένας εχθρός που αλλάζει εμφάνιση, φυσιογνωμία, από καιρό σε καιρό, για να προσαρμόζεται στις εντάσεις που προκαλούν οι φόβοι και οι εχθρότητες, η δυσαρέσκεια. Η υποτιθέμενη ύπαρξη του εχθρού φέρνει μαζί της την επιθυμία να τον εξοντώσει, να τον περικλείσει, να τον αποβάλει, να τον απομονώσει. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της φυλακής!

Κάτω από τα αποτελέσματα-τις συνέπειες αυτού του ιδεολογικού φαρμάκου-ναρκωτικού, η φυλακή εκτιμάται ως αναπόφευκτη και μόνιμη συνιστώσα της κοινωνικής μας ζωής. Για ορισμένες πολιτικές δυνάμεις θα έπρεπε μάλιστα να επεκταθεί (στην Ιταλία οι παρουσίες στη φυλακή διπλασιάστηκαν το τελευταίο τέταρτο του αιώνα ενώ τα εγκλήματα μειώνονταν, ομοίως στην Ευρώπη, στις Ηπα αυξήθηκε επτά-7 φορές ο πληθυσμός των φυλακών). Άνδρες και γυναίκες έχουν συνηθίσει στην παρουσία της, είναι μέρος του τοπίου, μοιάζει «φυσιολογική», «φυσική». Είναι το σημείο άφιξης της μαζικής υποταγής που έχει εσωτερικεύσει την απώλεια της ικανότητας για κριτική και αυτόνομη σκέψη. Αποτυγχάνουμε να αμφισβητήσουμε την ύπαρξη της φυλακής, δηλαδή της εκμετάλλευσης, των πολέμων, των εξοπλισμών, των μαζικών σφαγών κλπ., που θεωρούνται γεγονότα που πρέπει να υπάρχουν, τα οποία αποτελούν μέρος αυτού του πολιτισμού. Η φυλακή είναι σε τέτοιο βαθμό μέρος του κόσμου μας που χρειάζεται μια μεγάλη φαντασία για να συλλάβουμε μια κοινωνική ζωή δίχως φυλακή.

Η ιδεολογία της φυλακής μας την παρουσιάζει ως ένα αφηρημένο μέρος όπου υποβάλλονται συγκεκριμένα άτομα, τα ανεπιθύμητα άτομα, απελευθερώνοντας τον υπόλοιπο πληθυσμό από το βάρος- την υποχρέωση να αναρωτηθεί το γιατί ορισμένων συμπεριφορών και απαλλάσσοντας τον από την ευθύνη να προβληματιστεί για τα πραγματικά προβλήματα που επηρεάζουν συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα. Το ίδιο για τους φόβους, τις μνησικακίες και τη δυσαρέσκεια που ωριμάζουν μέσα σε φτωχοποιημένες κοινότητες που τιμωρούνται από χείριστες οικονομικές επιλογές. Οι περισσότεροι κρατούμενοι προέρχονται από αυτά τα τμήματα της κοινωνίας. Η ιδεολογία που διαιωνίζει την ύπαρξη της φυλακής είναι ένα είδος πίστης που μας εξαπατά κάνοντας μας να πιστεύουμε πως μας ελαφρύνει από το καθήκον να αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα τα προβλήματα της κοινωνίας μας, να αγωνιζόμαστε να επιβάλουμε σημαντικές πολιτικές αλλαγές στις κυβερνήσεις, ουσιαστικές αλλαγές, ή να αλλάζουμε κυβερνήσεις και καθεστώτα.

Η φυλακή απέτυχε να εκπληρώσει την υπόσχεσή της να είναι μία από τις πολλές λύσεις που επινοήθηκαν για την καταπολέμηση του εγκλήματος. η φυλακή, αντιθέτως, έχει αποδειχθεί ότι είναι μέρος του προβλήματος που είναι ικανό να διευρύνει και να ενισχύσει την εγκληματικότητα. Πλέον το λένε από κάθε πλευρά, πάνω από όλα τα στοιχεία που καταγράφουν στο 70% το ποσοστό εκείνων που, βγαίνοντας από τη φυλακή, πορεύονται ξανά κατά μήκος του δρόμου που τους οδήγησε μέσα. όποιος μπαίνει νέος λόγω ελαφράς παράβασης, βγαίνει μέλος σε κάποια μπάντα. Ποσοστό που μειώνεται μόνο για εκείνους που δεν εκτελούν όλη την ποινή φυλάκισης αλλά το τελευταίο μέρος το διανύουν με έναν εναλλακτικό τρόπο, έξω από τη φυλακή.

Ακόμα και το χρονικό των επιθέσεων στην Ευρώπη, τα τελευταία χρόνια, από τα χέρια των λεγόμενων «τρομοκρατών» μας μιλά για ιστορίες πολύ νεαρών που φυλακίστηκαν για μικρές κλοπές ή για μικρή διακίνηση και στη συνέχεια «ριζοσπαστικοποιήθηκαν» στη φυλακή και βγήκαν με όλες το μίσος που απαιτείται για να εκδικηθούν με επιθέσεις. Είναι το χρονικό της τελευταίας επίθεσης του Στρασβούργου της 11ης δεκεμβρίου 2018. σε κανενός το μυαλό δεν ήρθε να αναρωτηθεί γιατί τον Chérif Chekatt, 29χρονο βομβιστή δράστη μικρών κλοπών και μικρής διακίνησης, τον χώσαν στη φυλακή; Λαμβάνοντας υπόψη ότι ακόμη και η κοινή λογική, εκτός από τους κανόνες σχετικά με την προδικαστική κράτηση, συμβούλευαν το αντίθετο;

Σε αυτό το σημείο, καθώς είναι τεράστια η παραγωγή αναλύσεων και της συλλογιστικής για να τελειώνουμε με την βαρβαρότητα της φυλάκισης, των νεανικών ινστιτούτων και των κέντρων κράτησης για μετανάστες, προσπαθώ να ανιχνεύσω κάποιες από τις πολλές και διαφορετικές αξιολογήσεις που οδήγησαν πολλούς και πολλές να αναλάβουν το καταργητικό μονοπάτι. Είναι εκτιμήσεις τις οποίες μοιράζομαι με τις οποίες συμφωνώ και προτρέπω οποιονδήποτε να θέσει επιχειρήματα που μπορούν να αντιτεθούν σε αυτές.

Αλλά πρώτα θα ήθελα να προτείνω εκείνη που είναι για μένα η πρωταρχική αξιολόγηση. Να τη: ποια στοιχεία θέλουμε να θέσουμε στη βάση μιας κοινωνίας όλη να χτίσουμε αποφασιστικά εναλλακτική σε αυτή που επικρατεί σήμερα; Εν ολίγοις, αν μαχόμαστε για να επαναστατήσουμε αυτό το οικονομικό, κοινωνικό, σχεσιακό και πολιτισμικό καθεστώς και να οικοδομήσουμε ένα άλλο που ταιριάζει καλύτερα στις ανάγκες των ανθρώπων, γύρω από ποια βασικά στοιχεία θα θέλαμε να το χτίσουμε; Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θα ήθελα να πω ότι μία από αυτές τις αξίες δεν μπορεί παρά να είναι: να οικοδομήσουμε μια κοινωνία χωρίς φυλακές! Μια κοινωνία που να μην έχει ανάγκη της φυλακής για να διατηρήσει την κοινωνική της τάξη-ισορροπία! Με ότι αυτό συνεπάγεται, ήτοι δίχως καταστολή, δίχως δικαστές και τιμωρίεςδίχως αφεντικάδίχως ατομική ιδιοκτησία άνισα εντοπισμένη, δίχως ποινικό κώδικα, κλπ.

Για μένα αυτή η πτυχή είναι σημαντική διότι παντού ακούγονται παράπονα για την έλλειψη δέσμευσης των νέων ανθρώπων για πολιτική δράση με στόχο τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Αντί να διαμαρτυρόμαστε, γιατί δεν αναρωτιόμαστε πόσο μεγάλο είναι το πολιτιστικό κενό που εκφράζουμε προς τα μεγάλα κοινωνικά ζητήματα; Για ποιο λόγο πρέπει αυτά τα κορίτσια και τα αγόρια να είναι παθιασμένα; Ίσως για ένα ρετουσάρισμα, για μερικά φτιασίδια εδώ και εκεί που δεν αλλάζουν ουσιαστικά τα τρέχοντα χαρακτηριστικά; Αν είναι δυνατόν! Δεν μπορούμε να παραπλανούμε τους εαυτούς μας ότι μπορεί να διεγείρει, ξέρω εγώ, μια λιγότερο βάναυση εκμετάλλευση, μια ανεργία με λίγα ψίχουλα στην τσέπη, όταν η πραγματικότητα παρουσιάζει ένα μαύρο και τρομακτικό μέλλον το αποτέλεσμα του οποίου θα εξαρτηθεί από εξωτερικούς παράγοντες, σίγουρα όχι από την δική μας θέληση, ούτε από την ικανότητα μας! Κανένας και καμία δεν θα εμπλακεί στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας που διατηρεί τη φυλακή, κι ας είναι λίγο καθαρότερη και ομορφότερη!

Όσον αφορά εμένα θέλω να είμαι σαφής. Το κίνημα που προτείνει την κατάργηση των φυλακών περιέχει μέσα του την πρόταση οικοδόμησης μιας κοινωνίας που δεν χρειάζεται φυλακές, συλλήψεις, καταδίκες, τιμωρίες, καταστολή, δικαστές, ατομική ιδιοκτησία και ιεραρχία. Μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι δεν θα  χρησιμοποιούνται από εκείνους που επενδύουν κεφάλαια σε μια δραστηριότητα, που λαθεμένα ονομάζεται «εργασία», η οποία αντίθετα είναι μόνο μια ιδιοποίηση του «εργατικού δυναμικού» των άλλων για τη συσσώρευση κερδών, μια δραστηριότητα που παράγει αύξηση κεφαλαίου και πλούτου για τους καπιταλιστές και ένα πενιχρό μισθό, όχι πάντα επαρκή για την επιβίωση και με τον τρόμο της απώλειας, για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων.

Η φυλακή και η τιμωρία, η κρίση και η καταδίκη, ο εξιλασμός και ο μηχανισμός της φυλακής είναι όλα πανάκεια για να αποφευχθεί η αντιμετώπιση και η μετατροπή των χαλασμένων και διεφθαρμένων κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων στις οποίες είμαστε βυθισμένοι:

*αν μια κοινωνία εκδιώκει, περιθωριοποιεί και εκτοπίζει από το εσωτερικό της όσους παραβιάζουν έναν κανόνα, δεν είναι μια κοινωνία που αγκαλιάζει –  και έχει μέσα της τη βάση του ρατσισμού,

*αν μια κοινωνία χρειάζεται τη φυλακή, είναι μια άρρωστη κοινωνία,

*εάν μια κοινωνία δεν ξέρει πώς να ρυθμίζει τις σχέσεις και δεν αποδέχεται τις συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων, αλλά πρέπει να καταφεύγει στον τρόμο της τιμωρίας και της φυλάκισης, είναι μια κοινωνία που δεν επιδιώκει την κοινωνική δικαιοσύνη,

*αν για να αντιμετωπίσει τα κοινωνικά ή πολιτικά προβλήματα, τον εθισμό στα ναρκωτικά, τη μετανάστευση, την αύξηση της σύγκρουσης, καταφεύγει στη φυλακή, η κοινωνία στρατιωτικοποιείται καταστρέφοντας εκείνο το λίγο δημοκρατίας που υπάρχει,

*εάν μια κοινωνία για να είναι σε θέση να κάνει τους ανθρώπους να σέβονται τους κανόνες ξέρει μόνο να περιθωριοποιεί και να απομονώνει, να δωρίζει πόνο και εξόντωση σε εκείνους που έχουν δυσκολία στην προσαρμογή, είναι μια κοινωνία που δεν έχει νομιμοποίηση,

*αν μπροστά στις παραβιάσεις των κανόνων, που μπορούν να προκαλέσουν δυστυχία σε άλλους ανθρώπους, η μόνη απάντηση που προτείνει η κοινωνία είναι εκείνη της επιβολής εξίσου πόνου και ταλαιπωρίας-δυστυχίας, αν όχι περισσότερης, είναι μια παραμορφωμένη κοινωνία, άρρωστη,

*εάν μια κοινωνία δεν είναι σε θέση να μειώσει τις παραβάσεις που προκαλούν ταλαιπωρία, αλλά μόνο να επιβάλλει άλλα βάσανα, είναι μια άγρια εκδικητική κοινωνία,

*αν μια κοινωνία δεν έχει την ικανότητα να αμφισβητήσει εκείνους τους κανόνες που παραβαίνουν πολλοί άνθρωποι, προσπαθώντας να τους αλλάξει, είναι μια βαλσαμωμένη κοινωνία,

*αν μια κοινωνία προσποιείται ότι θα πρέπει να είναι ο φυλακισμένος που έχει την υποχρέωση να «προσαρμοστεί» στους κανόνες της τιμωρίας και αποφεύγει να αναλάβει τα βάρη και τις ευθύνες να εφαρμόσει κυρώσεις που να προσαρμόζονται στους ανθρώπους, είναι μια κοινωνία που παραβιάζει την συνταγματική υπαγόρευση: “οι ποινές … πρέπει να έχουν την τάση προς την αναμόρφωση του καταδικασμένου” [Άρθρ. 27 του Συντάγματος].

Αντιμετωπίζοντας τα εντεινόμενα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα, οι άρχουσες τάξεις, που βρίσκονται είτε μέσα σε θεσμούς, είτε σε επιχειρήσεις ή στα οικονομικά, δεν επιδιώκουν να προϊδεάζουν πολιτικές και οικονομικές λύσεις που να λειτουργούν σύμφωνα με τις προσδοκίες των μαζών που τις εκμεταλλεύονται και τις καταπιέζουν, αλλά βάζουν στο παιχνίδι μόνο «στρατιωτικές» αποκρίσεις ελέγχου και καταστολής. Είναι μια άσκηση που ανήκει σε όλες τις διαφορετικές ψυχές των αρχουσών τάξεων, λαμπρό παράδειγμα είναι τα δύο πρόσφατα πακέτα ασφάλειας, το πρώτο του υπουργού εσωτερικών Minniti (2017), το δεύτερο του υπουργού εσωτερικών Salvini (2018 και 2019). Οι δύο ανήκουν σε «αντίθετες» παρατάξεις, μοιράζονται το κοινοβουλευτικό κοινό, αλλά η έννοια της «ασφάλειας» είναι πολύ παρόμοια, οικτρά η ίδια.

Απαιτείται ένας πρώτος προβληματισμός: το τόξο των αρχουσών τάξεων και όλων των θεσμικών οργάνων έχουν τις ίδιες προθέσεις: να σταματήσουν με κάθε τρόπο την επανάληψη της ταξικής σύγκρουσης, να αυξήσουν τον διαμελισμό, τη διασπορά και την αποδιοργάνωση του εργατικού δυναμικού και των νέων γενεών, για να μειώσουν την ικανότητα σύγκρουσης του και, κατά συνέπεια, το κόστος της εργατικής δύναμης.

Και να το αποτέλεσμα: μια ακόμη συμπίεση των κοινωνικών χώρων και της κοινωνικής λειτουργικότητας που οι κατώτερες τάξεις είχαν κατακτήσει για να αγωνιστούν, να μην λυγίσουν στην επίθεση των αφεντικών.

Έτσι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, πακέτα ασφάλειας, προσπάθειες μηδενισμού των κατακτήσεων των προηγούμενων ετών, στρατιωτικοποίηση των πόλεων, μετασχηματισμός των συνηθισμένων και νόμιμων συμπεριφορών της ταξικής σύγκρουσης σε εγκλήματα του ποινικού κώδικα (οδικό μπλοκ, κατάληψη κτιρίων, πικετοφορία, κλπ] και ο ποινικός κώδικας επεκτείνεται. Ποινικός κώδικας σημαίνει φυλακή. Στην πραγματικότητα η φυλακή εξακολουθεί να καταπίνει όλο και περισσότερους προλετάριους παρότι τα εγκλήματα βρίσκονται σε μεγάλη πτώση.

Στις φυλακές πολλαπλασιάζονται ακριβώς τα δράματα της κράτησης: υπερπληθυσμός, ενίσχυση των αυτοκτονιών, αύξηση των θανάτων λόγω έλλειψης ιατρικής φροντίδας (το 2018, 67 οι πρώτες, 148 οι δεύτεροι), αλλά και η αύξηση των προσπαθειών αυτοκτονίας και αυτοτραυματισμού (πάνω από δέκα χιλιάδες), ισχυρή αύξηση των συμπλοκών μεταξύ φυλάκων και κρατουμένων οι οποίοι, σπάνια σήμερα, κατακτούν τη διάσταση του συλλογικού αγώνα.

Εδώ εμφανίζεται ένα πολύ σημαντικό σημείο επάνω στο οποίο να επικεντρώσουμε τις ενέργειες και την αποφασιστικότητα αυτών που θέλουν να συσχετιστούν εποικοδομητικά με εκείνους που βρίσκονται πίσω από τα κάγκελα. Μέγιστη προσπάθεια υποστήριξης και συμβολής στη δημιουργία οργανωμένων συλλογικών αγώνων εκεί όπου υπάρχει ατομική αντιπαράθεση μεταξύ φύλακα και κρατούμενου προσώπου.

Φτάνει με την φυλακή! Να την καταργήσουμε!

Πιστεύετε ότι είναι ένας μέγιστος στόχος; Πολύ προχωρημένος; Ότι θα πάρει πολύ καιρό, θα χρειαστεί πολύς χρόνος;

Ο χρόνος που θα χρειαστεί θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την ικανότητα κινητοποίησης που θα μπορέσουν να εκφράσουν οι γυναίκες και οι άνδρες, αλλά τουλάχιστον θα είμαστε βέβαιοι ότι κάθε βήμα που θα αναληφθεί, έστω και μικρό, θα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Αντιθέτως αν τυλιχθούμε στην αναζήτηση στρεβλών και απίθανων μεταρρυθμίσεων, οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν θα μπορέσουν να λειτουργήσουν μέσα σε αυτό το περιβάλλον, θα περπατήσουμε επάνω σε έναν δρόμο που οδηγεί σε όλο και περισσότερη φυλακή.

Στις επόμενες αναρτήσεις θα αναφερθούμε στις καταργητικές συνεισφορές από τη δεκαετία του Εξήντα μέχρι σήμερα.

 

Movimento per l’abolizione del carcere

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ο… ποδοσφαιρικός Τσε

«Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα ακόμη άθλημα, αλλά ένα όπλο της επανάστασης».

Ο… ποδοσφαιρικός Τσε

Η φράση ανήκει στον άνθρωπο- σύμβολο κάθε επανάστασης, στον Τσε Γκεβάρα που κατά μία εκδοχή, γεννήθηκε 14 Ιουνίου του 1928. Και λέμε κατά μία εκδοχή, γιατί αν και στο πιστοποιητικό γέννησής του, αυτή η ημερομηνία αναγράφεται, ωστόσο κατά τους βιογράφους του υπάρχει μια μαρτυρία της μητέρας του, σύμφωνα με την οποία ο γιος της, ήταν «παιδί του Μάη». Αυτό για το οποίο είμαστε σίγουροι, είναι η ημερομηνία θανάτου του:Ήταν στις 9/10/1967, όταν ο μεγάλος αυτός άνδρας έπεφτε νεκρός από το όπλο του Βολιβιανού υπαξιωματικού Μάριο Τεράν, κατόπιν εντολής του πράκτορα της CIA, Φέλιξ Ροντρίγκεζ.

«Πυροβόλησέ με, δειλέ, θα σκοτώσεις απλά, έναν άνθρωπο», λέγεται ότι ήταν οι τελευταίες λέξεις που ξεστόμισε ο Ερνέστο, όπως ήταν το όνομά του. (Το τσε που στην πραγματικότητα είναι τύπος προσφώνησης -κάτι σαν «ε, φίλε»-, του το «κόλλησαν», οι συναγωνιστές του στην Κούβα, επειδή ξεχνώντας τα ονόματά τους, τους περισσότερους, τους φώναζε έτσι). Όπως και να έχει, το βέβαιο είναι ότι ο θάνατός του, σηματοδότησε την γέννηση ενός από τους μεγαλύτερους θρύλους. Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, παραμένει ένα ίνδαλμα, ένας μύθος που αντιπροσωπεύει την πιο άφθαρτη και πιο όμορφη εκδοχή του αγώνα για ένα καλύτερο αύριο. Άλλωστε όπως έλεγε κι ο ίδιος «ο άνθρωπος κατάγεται από το όνειρο». Η ζωή του Αργεντίνου από το Ροζάριο, -έχει κοινό τόπο καταγωγής με τον Λίονελ Μέσι-, έχει χωρέσει σε πολλά βιβλία και σε ταινίες. Εμείς , σήμερα θα αρκεστούμε σε μία μόνο από τις πτυχές της συναρπαστικής ζωής του, στην σχέση του με το ποδόσφαιρο.

Από μικρό παιδί, υπέφερε από άσθμα και από μικρός πάλευε με αυτή την αδυναμία του. Έτσι εκτός από το διάβασμα στο οποίο αφιέρωνε πολλές ώρες, δοκίμαζε συνέχεια τις αντοχές της αναπνοής του παίρνοντας μέρος σε αθλήματα. Έκανε ιππασία, ποδήλατο, ενώ έπαιζε πινγκ πονγκ, ράγκμπι, και φυσικά ποδόσφαιρο.

Τον Δεκέμβριο του 1951 –εποχή που ήταν φοιτητής της ιατρικής- μαζί με τον φίλο του Αλμπέρτο Γρανάδο καβάλησαν μία μηχανή «Νόρτον» των 500 κυβικών με σκοπό να γνωρίσουν τη Λατινική Αμερική. Επισκέφθηκαν τη Χιλή, το Περού, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, τον Ισημερινό, τον Παναμά. Όσο βρίσκονταν στο Περού οι δύο φίλοι εργάστηκαν σε λεπροκομείο προσφέροντας υπηρεσίες στους ασθενείς. «Προσπαθήσαμε να εφαρμόσουμε την ψυχοθεραπεία και ψυχαγωγούσαμε τους λεπρούς. Φτιάξαμε με τους αρρώστους ποδοσφαιρική ομάδα και διοργανώσαμε αγώνες. Η προσοχή μας και η συντροφική συμπεριφορά μας απέναντι σε αυτά τα δυστυχισμένα πλάσματα ανέβασε κατακόρυφα την διάθεσή τους», θυμάται ο Αλμπέρτο.

Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Τσε, ως Υπουργός της Κούβας πλέον, υποδέχεται την Μαντουρέιρα, την βραζιλιάνικη ομάδα (τρίτης κατηγορίας) που την δεκαετία του ’60, στο πλαίσιο περιοδείας της, βρίσκεται κάποια στιγμή, στην χώρα του Φιντέλ Κάστρο. Ο Ερνέστο, εκτός από το ότι επισκέφτηκε την αποστολή στο ξενοδοχείο, ως καλός οπαδός, ήταν κοντά στους ποδοσφαιριστές καθ’ όλη την διάρκεια της παραμονής τους στην Κούβα, ενώ παρευρέθηκε και στο τελευταίο τους ματς. Οι άνθρωποι της Μαντουρέιρα, κυκλοφόρησαν στιγμιότυπα (ΦΩΤΟ) από εκείνη την περιοδεία, ενώ πριν από λίγα χρόνια έβγαλαν μια συλλεκτική φανέλα, στην οποία αποτύπωσαν την μορφή του μεγάλου επαναστάτη. Και φυσικά, η εν λόγω φανέλα, «πούλησε τρελά»

Για να ξαναγυρίσουμε στο 1967, μετά την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα, ξέσπασαν σφοδρές ταραχές στο Μπουένος Άιρες. Στο διάστημα εκείνο αρκετοί ποδοσφαιρικοί αγώνες διακόπηκαν από τον στρατό και την αστυνομία, καθώς φίλαθλοι της Ιντεπεντιέντε, της Φεροκαρίλ Οέστε, της Μπόκα Τζούνιορς και της Τσακαρίτα ούρλιαζαν στις κερκίδες: «Τσε! Τσε!». Το μετέπειτα διάστημα παίκτες και θεατές, με συμβολικές πράξεις, θα εκδήλωναν την αλληλεγγύη τους σε οικογένειες αγνοουμένων και δολοφονημένων από τα στρατιωτικά καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής.

Ευτυχώς, τα ποδοσφαιρικά γήπεδα, δεν είναι μόνο χώρος εκτόνωσης, αλλά και χώρος όπου πάντα υπάρχει η δυνατότητα να εκφράζονται συλλογικά αξίες. Και κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, τα λόγια τα Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, επιβεβαιώνονται: «Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα ακόμη άθλημα, αλλά ένα όπλο της επανάστασης».

 

https://www.fosonline.gr/plus/politismos/article/11998/o-podosfairikos-tse

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

18/6: Όλες και όλοι στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης δίπλα στους 3 συλληφθέντες συντρόφους μας

Στις 12 Ιούνη, κατά τη διάρκεια επιχείρησης της αντι-τρομοκρατικής στη Θεσσαλονίκη, συλλαμβάνονται οι αναρχικοί σύντροφοι Κώστας Σακκάς, Γιάννης Δημητράκης και ακόμη μια συντρόφισσα. Οι σύντροφοι απαγάγονται με συνοπτικές διαδικασίες και οδηγούνται στη ΓΑΔΘ όπου και βρίσκονται για ώρες απομονωμένοι, δεμένοι πισθάγκωνα και με κουκούλες στο κεφάλι. Η επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής αφορά την απόπειρα απαλλοτρίωσης χρηματαποστολής που θα εφοδίαζε το μηχάνημα αυτόματης ανάληψης που βρίσκεται μέσα στο ΑΧΕΠΑ-υπόθεση για την οποία οι σύντροφοι οδηγούνται στον εισαγγελέα. Παράλληλα έχουν πραγματοποιηθεί έρευνες σε σπίτια τόσο στην Θεσσαλονίκη όσο και στην Αθήνα, που έχουν οδηγήσει μέχρι στιγμής στην κατάσχεση δεκάδων προσωπικών αντικειμένων των συλληφθέντων και άλλων φιλικών τους προσώπων.

Οι σύντροφοι μας οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα με την κατηγορία της ληστείας κατά συναυτουργία για τον Γιάννη και τον Κώστα, ενώ η συντρόφισσα κατηγορείται για απλή συνέργεια. Και οι 3 πήραν προθεσμία για να “απολογηθούν”, για την Τρίτη 18 Ιούνη.

Από την πρώτη στιγμή τα ΜΜΕ, σε αγαστή συνεργασία με τους μπάτσους και τους δικαστικούς λοιδορούν τους συντρόφους μας. Αναπαράγουν συνεχώς τις φωτογραφίες των συντρόφων Σακκά και Δημητράκη επιδιδόμενοι σε ένα ακόμα κυνήγι κεφαλών, που μέσα από τα τρομοπάνελ προ-δικάζει τους συλληφθέντες. Ξερνάνε λάσπη και χολή για δήθεν χτύπημα σε νέο πυρήνα που τροφοδοτεί χρηματικά το αντάρτικο πόλης, στην επανεμφάνιση του επαναστατικού ταμείου και των ληστών με τα μαύρα με σκοπό να νομιμοποιήσουν κοινωνικά όχι μόνο τη σύλληψη των συντρόφων αλλά την καταστολή εν γένει απέναντι σε πράξεις επαναστατικής αλληλεγγύης όπως οι απαλλοτριώσεις.

Οι σύντροφοί μας βρίσκονται για ακόμη μια φορά δέσμιοι και αιχμάλωτοι στα χέρια του κράτους για τις επιλογές αγώνα που έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Για όλες αυτές τις επιλογές που αποτελούν το σύνολο των εργαλείων αντιπαράθεσης και αγώνα με το κράτος και το κεφάλαιο. Απέναντι σε αυτό το νέο κατασταλτικό χτύπημα, θα βρεθούμε όλοι και όλες μαζί περήφανα δίπλα στους συλληφθέντες.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες που κατηγορούνται για την απαλλοτρίωση της χρηματαποστολής στο ΑΧΕΠΑ

Τρομοκράτες και ληστές είναι τα κράτη και οι καπιταλιστές

Όλες και όλοι στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης την Τρίτη 18 Ιούνη, στις 10:00 όπου και κρίνετε η προφυλάκιση των 3 συντρόφων μας

Terra Incognita

καλ

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Παρέμβαση στο ΑΧΕΠΑ ενάντια στη προβοκατόρικη συκοφαντία των 3 συλληφθέντων συντρόφων μας

Την Παρασκευή 14 Ιούνη, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση με πανό, σπρέϊ, τρικάκια και κείμενα στις εγκαταστάσεις του νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ όπου έλαβε χώρα η απόπειρα απαλλοτρίωσης της χρηματαποστολής του ATM, για να σπάσει επιτέλους το μονοπώλειο της παραπληροφόρησης και της συκοφαντίας των συντρόφων μας, που επιβάλλει η αντιτρομοκρατική μέσω των ΜΜΕ και μιας μικρής μερίδας του προσωπικού που επιχειρεί να συμβάλλει στο έργο της.

Λίγα λόγια για την αποκατάσταση της αλήθειας

Στις 12 Ιούνη κατά τη διάρκεια απόπειρας απαλλοτρίωσης της χρηματαποστολής που θα εφοδίαζε το μηχάνημα αυτόματης ανάληψης του ΑΧΕΠΑ, συλλαμβάνονται οι αναρχικοί σύντροφοι Κώστας Σακκάς και Γιάννης Δημητράκης καθώς και μια ακόμη συντρόφισσα. Από την πρώτη στιγμή οι σύντροφοι μας μετατρέπονται σε τρόπαια ειδήσεων ξερνάει χολή και ψεύδη για την πολιτική τους υπόσταση. Παρουσιάζουν τους συντρόφους μας ως κοινούς εγκληματίες που δίχως συνείδηση κυκλοφορούν οπλισμένοι μέσα στο πλήθος έτοιμοι να σκοτώσουν αδιάκριτα.

Το ψέμα όμως έχει κοντά πόδια

Δεν είναι οι σύντροφοί μας στυγνοί εγκληματίες και ληστές αλλά οι ένστολοι δολοφόνοι που είχαν ζώσει όλο το νοσοκομείο με πάνοπλες δυνάμεις έτοιμες να εκτελέσουν οποιονδήποτε σταθεί εμπόδιο στα επινίκια της τρομοκρατικής επιχείρησης τους. Αυτοί που συνέλλαβαν και ξυλοκόπησαν τους συντρόφους μας. Αυτοί που τους απήγαγαν, φορώντας τους κουκούλες σαν αιχμάλωτους πολέμου. Αυτοί που 2 μέρες τώρα αρνούνται οποιαδήποτε επικοινωνία μεταξύ των συλληφθέντων ή την ομαλή συνεργασία χωρίς κατόπτευση, με τους συνηγόρους υπεράσπισης. Ας ξαναθυμήσουμε πως μέλη από το δίκο μας στρατόπεδο όπως ο Γιάννης Δημητράκης, ο Σίμος Σεϊσίδης, ο Νίκος Μαζιώτης, ο Θεόφιλος Μαυρόπουλος και άλλοι ακόμα, χτυπήθηκαν σε καταδιώξεις απο τα πυρά του στρατού κατοχής της δημοκρατίας.  Συνεπείς αγωνιστές όπως ο Χρ. Κασσίμης, ο Χρ. Τσουτσουβής, ο Λ. Φούντας και άλλοι που έπεσαν νεκροί για το δέος και την ασφάλεια της δημοκρατίας. Ας ξαναθυμήσουμε ακόμα και υποθέσεις σαν του Σορίν Ματέι και του Φλαμούρ Πίσλι, όπου «ο υπερβάλων ζήλος και η λάθος εκτίμηση της αστυνομίας» οδήγησε σε παράπλευρες απώλειες, πέραν του προφανή γι’ αυτούς στόχου.

Δεν είναι οι σύντροφοί μας στυγνοί εγκληματίες και ληστές αλλά οι ρουφιάνοι των ΜΜΕ, που σπέρνουν τον πανικό και τον τρόμο μέσα από τα δελτία ειδήσεων και τα πάνελ. Αυτοί που αναπαράγουν τις φωτογραφίες των συλληφθέντων προβάλοντας παράλληλα ένα ανυπόστατο εγκληματικό παρελθόν (αναφερόμενοι σε υποθεσεις για τις οποίες είτε έχουν απαλλαχθεί είτε έχουν καταρρεύσει ακόμα και δικονομικά). Αυτοί που σπέρνουν το μικρόβιο της ρουφιανιάς ανάμεσα στην κοινωνία, για να δοθούν πληροφορίες που να «καίνε» τους συλληφθέντες.

Δεν είναι οι σύντροφοί μας στυγνοί εγκληματίες και ληστές αλλά τα κράτη και οι τράπεζες που έχουν μετατρέψει ολόκληρη τη κοινωνία σε υποχείριο που περιμένει με το σταγονόμετρο μπροστά στο ATM. Που υφαρπάζουν την παραγωγική δύναμη των εργαζομένων για τις χρηματοπιστωτικές ανάγκες της οικονομικής ελίτ. Αλλά ακόμα και μέσα στα νοσοκομεία ας ψάξουμε αλλού για ληστές και εγκληματίες. Για όλους όσους εμπορεύονται την υγεία και τις ιατρικές ανάγκες ασθενών. Για όσους παζαρεύουν σε φακελάκια, ένα από τα βασικότερα αγαθά. Ας θυμήσουμε ενδεικτικά την υπόθεση με τα μαύρα εισοδήματα  για χειρουργό – ωτορινολαρυγγολόγο, που υπηρετούσε ως διευθυντής κλινικής ΩΡΛ στο ΑΧΕΠΑ και άλλες πόσες υποθέσεις δωροδοκίας, υπεξαίρεσης χρημάτων, παράνομης εμπορίας φαρμάκων κ.α. Ας θυμηθούμε λίγο το σκάνδαλο της Novartis πριν βαφτίσουμε εγκληματίες και ληστές τους αναρχικούς.

Δεν είναι οι σύντροφοί μας στυγνοί εγκληματίες και ληστές γιατί πολύ απλά θέλησαν και πράξαν το αυτονόητο: επιχείρησαν να πάρουν πίσω λίγα χρήματα από τα κλεμμένα. Από όσα στερούντε καθημερινά όλοι όσοι με τον κόπο και την εργατική τους δύναμη παράγουν όλα όσα απολαμβάνουν οι ισχυροί. Τί είναι άλλωστε η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της; Οι 2 σύντροφοι και η συντρόφισσά μας είναι συνεπείς αγωνιστές και εμείς στεκόμαστε περήφανα αλληλέγγυοι δίπλα τους.

Τρομοκράτες και ληστές δεν είναι οι σύντροφοί μας αλλά οι προβοκάτορες που τους λοιδορούν και τους συκοφαντούν

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες για την απόπειρα απαλλοτρίωσης της χρηματαποστολής στο ΑΧΕΠΑ

Terra Incognita

αχεπα

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες που κατηγορούνται για την απαλλοτρίωση της χρηματαποστολής στο ΑΧΕΠΑ

Στις 12 Ιούνη, κατά τη διάρκεια επιχείρησης της αντι-τρομοκρατικής στη Θεσσαλονίκη, συλλαμβάνονται οι αναρχικοί σύντροφοι Κώστας Σακκάς, Γιάννης Δημητράκης και ακόμη μια συντρόφισσα. Οι σύντροφοι απαγάγονται με συνοπτικές διαδικασίες και οδηγούνται στη ΓΑΔΘ όπου και βρίσκονται για ώρες απομονωμένοι, δεμένοι πισθάγκωνα και με κουκούλες στο κεφάλι. Η επιχείρηση της αντιτρομοκρατικής αφορά την απόπειρα απαλλοτρίωσης χρηματαποστολής που θα εφοδίαζε το μηχάνημα αυτόματης ανάληψης που βρίσκεται μέσα στο ΑΧΕΠΑ-υπόθεση για την οποία οι σύντροφοι οδηγούνται στον εισαγγελέα με την κατηγορία της ληστείας κατα συναυτουργία. Παράλληλα έχουν πραγματοποιηθεί έρευνες σε σπίτια τόσο στην Θεσσαλονίκη όσο και στην Αθήνα, που έχουν οδηγήσει μέχρι στιγμής στην κατάσχεση δεκάδων προσωπικών αντικειμένων των συλληφθέντων.

Από την πρώτη στιγμή τα ΜΜΕ, σε αγαστή συνεργασία με τους μπάτσους και τους δικαστικούς λοιδορούν τους συντρόφους. Αναπαράγουν συνεχώς τις φωτογραφίες των συντρόφων Σακκά και Δημητράκη επιδιδόμενοι σε ένα ακόμα κυνήγι κεφαλών που μέσα από τα τρομοπάνελ προ-δικάζει τους συλληφθέντες. Ξερνάνε λάσπη και χολή για δήθεν χτύπημα σε νέο πυρήνα που τροφοδοτεί χρηματικά το αντάρτικο πόλης, στην επανεμφάνιση του επαναστατικού ταμείου και των ληστών με τα μαύρα με σκοπό να νομιμοποιήσουν κοινωνικά όχι μόνο τη σύλληψη των συντρόφων αλλά την καταστολή εν γένει απέναντι σε πράξεις επαναστικής αλληλεγγύης όπως οι απαλλοτριώσεις.

Οι σύντροφοί μας βρίσκονται για ακόμη μια φορά δέσμιοι και αιχμάλωτοι στα χέρια του κράτους για τις επιλογές αγώνα που έχουν κάνει όλα αυτά τα χρόνια. Για όλες αυτές τις επιλογές που αποτελούν το σύνολο των εργαλείων αντιπαράθεσης και αγώνα με το κράτος και το κεφάλαιο. Απέναντι σε αυτό το νέο κατασταλτικό χτύπημα, θα βρεθούμε όλοι και όλες μαζί περήφανα δίπλα στους συλληφθέντες.

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες που κατηγορούνται για την απαλλοτρίωση της χρηματαποστολής στο ΑΧΕΠΑ

Τρομοκράτες και ληστές είναι τα κράτη και οι καπιταλιστές

Συγκέντρωση Πέμπτη 13 Ιούνη, 10:00 Δικαστήρια Θεσσαλονίκης

Terra Incognita