ιστορία, storia

8 απριλίου 1964: ο Malcom X παρεμβαίνει στο Militant Labour Forum

Στις 8 Απριλίου 1964 ο Malcolm X, ιστορικός Αφροαμερικανός επαναστατικός ηγέτης, εκφώνησε μια ομιλία στη συνεδρίαση του Μαχητικού Εργατικού Κόμματος, Militant Labour Party, οργάνωση που διαμορφώνεται κυρίως από λευκούς και σοσιαλιστικής έμπνευσης. Αυτή η συζήτηση έγινε σημαντική επειδή, μετά την ομιλία του Malcolm, τέθηκαν από το κοινό πολλές ερωτήσεις που άγγιζαν τα βασικά ζητήματα τόσο της γενικότερης σκέψης του Malcolm X, αλλά κυρίως για το θέμα της απελευθέρωσης των μαύρων αφροαμερικανών και των αφρικανών από την λευκή αποικιοκρατία.

8 aprile

Το 1964 για τον Malcolm, ήταν μια κρίσιμη χρονιά. Σε αυτή την χρονιά, όντως, ήρθε σε μια μεγαλύτερη ωριμότητα της πολιτικής σκέψης του, που τον ώθησε να κάνει ένα ταξίδι στην Αφρική, που τον άλλαξε πολύ, και ήταν επίσης το έτος κατά το οποίο απαλλάχθηκε με τρόπο σχεδόν ολοκληρωμένο από τον ισλαμικό σεχταρισμό, για να οικοδομήσει μια επαναστατική διαδικασία απελευθέρωσης των μαύρων και για τα ανθρώπινα δικαιώματα ευρύτερη και περισσότερο δομημένη.

Μίλησε αρκετές φορές στο laubor forum κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ζωής του, και η εφημερίδα που συνδέονταν με αυτό, η «Militant», του έδωσε αρκετό χώρο για δημοσίευση και ήταν από τους λίγους που μετά την απομάκρυνση του από το ισλαμικό έθνος συνέχισε να τον υποστηρίζει ανοιχτά.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης του τέθηκε μια ερώτηση που του ζητούσε εάν ήταν δυνατόν οι μαύροι (τόσο οι αφροαμερικάνοι όσο και οι αφρικάνοι) θα μπορούσαν να απελευθερωθούν χωρίς τη βοήθεια των λευκών ριζοσπαστών, οι οποίοι είχαν συσσωρεύσει με την πάροδο του χρόνου περισσότερες εμπειρίες πάλης. Το ερώτημα αυτό, σίγουρα προκλητικό, αναφέρονταν στο πρόσφατο πραξικόπημα κατά του Λουμούμπα στο Κονγκό, και την συγκέντρωση των μη-βίαιων φοιτητών (λευκών) στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, ζητώντας την παρέμβαση για την υπεράσπιση των μαύρων στις ΗΠΑ. Αυτός αποκρίθηκε, σπάζοντας στα δύο την απάντηση του: από τη μια πλευρά αναφέρθηκε εκτενώς στην υπόθεση Λουμούμπα, και από την άλλη για τις μεθόδους που οι λευκοί προοδευτικοί και φιλελεύθεροι χρησιμοποιούσαν για να δείξουν την αλληλεγγύη τους στους μαύρους.

Ο Λουμούμπα βρίσκονταν στην ηγεσία του κινήματος απελευθέρωσης του Κονγκό και έγινε πρωθυπουργός στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Δολοφονήθηκε μετά από ένα πραξικόπημα που πραγματοποιήθηκε από τον συνταγματάρχη Μομπούτου το 1960. Ο Malcolm κατά τη διάρκεια της συζήτησης επανέλαβε και επιβεβαίωσε πως η πραξικοπηματική παρέμβαση τροφοδοτήθηκε και υποστηρίχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και ότι αυτό που προπαγανδίζονταν ως μια αφρικανική αποτυχία αυτοδιάθεσης, στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια ακόμα ιμπεριαλιστική επέμβαση από την πλευρά των λευκών στην Αφρική.

Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης είναι πολύ πιο διεξοδικό να σας παρέχουμε ένα απόσπασμα από την απάντηση που έδωσε ο μαύρος ηγέτης: «Όταν πρόκειται για την ελευθερία των μαύρων, ο λευκός κάνει τον αναβάτη ελευθερίας και καθιστικές διαμαρτυρίες, il freedom rider e il sit-in, δεν είναι βίαιος και τραγουδά We Shall Overcome και πράγματα αυτού του είδους. Αλλά όταν η ιδιοκτησία του λευκού απειλείται ή η ελευθερία του λευκού απειλείται, τότε ο λευκός δεν είναι πλέον μη βίαιος … Έτσι, αν σε αυτόν τον αγώνα είναι ειλικρινείς, οι λευκοί θα δείξουν στον μαύρο πως να χρησιμοποιεί καλύτερες τακτικές, τακτικές που να αποφέρουν αποτελέσματα, και όχι σε εκατό χρόνια. Αν αυτό είναι το σπίτι της ελευθερίας , της δικαιοσύνης, της ισότητα για όλους (αναφερόμενος στην έδρα του labur forum) αν είναι πραγματικά όλα αυτά, τότε ας πάρουμε αυτά τα πράγματα. Και αν όλοι εμείς δεν μπορούμε να τα έχουμε, κανείς δεν θα τα έχει.

 

Pubblicato in STORIA di CLASSE Δημοσιεύτηκε στην ΤΑΞΙΚΉ ΙΣΤΟΡΊΑ

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Φωτιά στους μέτριους – Fuoco ai mediocri di Giuseppe Milazzo

Το βιβλίο,  (Hellnation libri, Red Star 2016) διηγείται μια παράξενη ιστορία, αλλά με τον τρόπο της συλλογική ιστορία, κάποιων παιδιών που μεγάλωσαν στους δρόμους των προαστίων και της επαρχίας, ανάμεσα στις κερκίδες των γηπέδων ή σε εκείνες τις γειτονιές όπου, κάθε μέρα, ήταν και είναι μια μάχη. Το κεφάλαιο που κλείνει το βιβλίο ανοίγει με αυτά τα λόγια: »Το πρώτο βήμα που σε φέρνει στην ηλικία ενήλικα είναι να καταλαβαίνεις ότι μερικές από τις αξίες με τις οποίες ήσουν δεμένος παραμένουν μάταιες μουντζούρες στο χαρτί. Ανάμεσα στα ιδανικά που το μυαλό θρέφει και την αηδία που είναι η πραγματικότητα υπάρχει πάντα μια διαφορά αγεφύρωτη, μέχρι σημείου να μαραθούν τα πιο εμπρηστικά όνειρα, διαλυμένα σε τέφρα πριν μπορέσουν να γίνουν φωτιά. »

 

στις 07 Mαρτίου 2017.

Ο Liucs αξιολογεί το βιβλίο  “Fuoco ai mediocri” ,»Φωτιά στους μέτριους» του Giuseppe Milazzo

Τα καλύτερα βιβλία είναι αυτά που καταφέρνουν να σου χαρίσουν συναισθήματα, ειδικά όταν σε αυτά βλέπεις ξανά αυτή που θα μπορούσε να είναι η ιστορία σου, και η φαντασία γίνεται μνήμη. Η πρώτη αντίδραση που είχα μόλις τέλειωσα την τελευταία λέξη της τελευταίας σελίδας ήταν να καλέσω φίλους, μεταξύ των ultras και των συντρόφων, για να περιγράψω τα συναισθήματα, τις αντιδράσεις και τη διάθεση που αυτό το κείμενο μου άφησε.

ο Giuseppe Milazzo με το βιβλίο Φωτιά στους μέτριους (libri Hellnation, Red Star 2016) βάζει το μαύρο επάνω στο άσπρο για εκείνη που θα μπορούσε να είναι η ιστορία του καθενός από εμάς, μεγαλωμένοι στους δρόμους των προαστίων και της επαρχίας, στις κερκίδες των σταδίων (για εκείνους που έχουν μια κάποια ηλικία ίσως να τις θυμούνται ακόμα!) ή σε εκείνες τις γειτονιές όπου, κάθε μέρα, ήταν και είναι μια μάχη ενάντια σε έναν τρόπο επιβολής ενός συγκεκριμένου τρόπου να σκέφτεσαι την κοινωνία.

Ένα βιβλίο που διαμέσου της άμεσης γλώσσας του, σκληρής, κόρης του δρόμου, εκθέτει όλα εκείνα τα αναγκαία και ουσιαστικά συναισθήματα για την αφήγηση μιας ιστορίας που είναι συλλογική.

Ιστορίες που φαινομενικά θα μπορούσαν να είναι άσχετες μεταξύ τους, αλλά στην πραγματικότητα βλέπουν τον δρόμο ως κοινό παρονομαστή. Βλέπουν μια γειτονιά, την πλατεία και τους δρόμους της, εκείνα τα κτίρια, όπου το να καταλάβεις διαμερίσματα είναι η καθημερινότητα, όπου υπάρχει και παραμένει ακόμα μια αίσθηση επανοικειοποίησης, πνεύμα επιβίωσης και εκείνη η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων που μετατρέπεται σε οργή όταν οι νομικίστικες λογικές και ασφάλειας προσπαθούν να αποκαταστήσουν την καθεστηκυία τάξη.

«Όταν η απελπισία δεν έχει πλέον μια χαραμάδα, μια αχτίδα διαφυγής, γίνεται αιματηρή εξέγερση.»

Μετά υπάρχει το στάδιο, πέταλο ή σκαλοπάτια, και οι κερκίδες του.

Eκείνη η σπίθα, μια τρελή ιδέα, η οποία οδηγεί σε σχηματισμό μιας ομάδας, να βρισκόμαστε σε έναν κοινό χώρο μέσα σε εκείνους τους ίδιους δρόμους, δίπλα στις τοιχογραφίες, σαφές μήνυμα προς την αντίθετη πλευρά και τους αντιπάλους. Τα πρώτα ταξίδια εκτός έδρας, με μεγάλες δυσκολίες και πολλές θυσίες. Άγρυπνες νύχτες να σκεφτόμαστε τις οργανωμένες δυνάμεις των υποστηρικτών, των οργανωμένων οπαδών του εχθρού, ειδικά εκείνες στο βορρά, τις πιο δύσκολες αλλά και τις πιο όμορφες και συναρπαστικές.

 

Ιστορίες πραγματικής ζωής, που βιώθηκε πραγματικά σε όλη τη διαδρομή, πέρα ως πέρα, που σε κάποιο σημείο, όμως, σε κάνει να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις μεγαλώσει. Ο χρόνος σε έκανε έναν άλλον.

Το κεφάλαιο που κλείνει το βιβλίο ανοίγει με αυτά τα λόγια: «Το πρώτο βήμα που σε φέρνει σε ηλικία ενήλικα είναι ότι αντιλαμβάνεσαι ότι μερικές από τις αξίες με τις οποίες ήσουν δεμένος παραμένουν μάταιες μουντζούρες στο χαρτί. Ανάμεσα στα ιδανικά που το μυαλό θρέφει και την αηδία που είναι η πραγματικότητα υπάρχει πάντα μια διαφορά αγεφύρωτη, μέχρι σημείου να ξεθωριάσουν τα πιο εμπρηστικά όνειρα, που διαλύονται  σε στάχτη πριν μπορέσουν να γίνουν φωτιά. «

Σαφής και συγκεκριμένη ανάλυση της εξέλιξης αυτού του κόσμου που είναι ο κόσμος μας, που διαπερνάται από την απογοήτευση της πολιτικής και εκείνης ενός ποδοσφαίρου αγνώριστου, που δεν είναι πλέον δικό μας, η συνειδητοποίηση ότι μέσα σε αυτούς τους κόσμους σε αποσύνθεση, ακριβώς για να συνεχίσουμε να νιώθουμε την αίσθηση του ανήκειν και να αντιμετωπίσουμε την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων, δεν μπορούμε πλέον να σταθούμε εκεί μέσα .

Ειλικρινής, και επιστρέφω στις λέξεις που έχουν ανοίξει αυτή την αξιολόγηση, η Φωτιά στους μέτριους θα μπορούσε να είναι η ιστορία της ζωής μου, η ιστορία του καθενός από εμάς. Ιστορίες όπου η ζωή και ο χρόνος σε κάνουν να συνειδητοποιείς ότι κάθε δράση και κάθε επιλογή έχουν ένα «νόημα» που είναι στο χέρι μας να το δώσουμε, αλλά πάνω απ ‘όλα ότι «η ζωή είναι μια στιγμή,» και ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε για να αποσπάσουμε από αυτήν τη χαρά σε κάθε δευτερόλεπτο.

 

http://www.commonware.org/index.php/gallery/750-fuoco-ai-mediocri

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Η ΕΠΑΝΆΣΤΑΣΗ ΕΊΝΑΙ Η ΕΦΑΡΜΟΓΉ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗΣ – LA RIVOLUZIONE È L’APPLICAZIONE DELLA GIUSTIZIA.

image

Γράμμα σε ένα νεαρό επαναστάτη Lettera ad un giovane rivoluzionario

Γραμμένο από τον: Antonino Roseto στο Il Teatro degli Indecenti, Politica&Ideali 24 φεβρουαρίου 2015

«ο επαναστάτης πιστεύει στον άνθρωπο, στις ανθρώπινες υπάρξεις. Αυτός που δεν πιστεύει στο ανθρώπινο ον δεν είναι ένας επαναστάτης ». Ποτέ μην σταματήσεις να πιστεύεις στον άνθρωπο, ακόμα και ειδικά όταν είναι πιο δύσκολο. Μην σταματάς ποτέ να παίρνεις θέση στο πλάι των τελευταίων, των ηττημένων, των αδύναμων. Θα στους παρουσιάσουν ως τον εχθρό που πρέπει να πολεμήσεις. Από αυτούς, θα θελήσουν να σε διαχωρίσουν. Αυτοί δεν έχουν καμία φωνή. Είναι μόνο σε θέση να ψιθυρίζουν. Ψιθύρισε μαζί τους, και θα έχετε τη δύναμη του ανέμου.

Ποτέ μην σταματήσουμε να πιστεύουμε σε μια πιο δίκαιη κοινωνία. Γιατί οι ναρκομανείς, οι πόρνες και όλοι οι αόρατοι στην κοινωνία μας, «αν και δεν είναι κρίνα εξακολουθούν να είναι τα παιδιά, τα θύματα αυτού του κόσμου». Μην κρίνετε, αλλά και μην δικαιολογείτε ακόμη και ανεξαρτήτως, δίχως να εξετάσετε το γιατί. Αγκαλιάστε τα αδέλφια σας, των οποίων η φτώχεια καθιστά λιγότερο σωστή την ευημερία μας. Θα σας πουν ότι είστε επιδειξίες καθωσπρέπει και υποκριτές. Απαντήστε ότι αυτός είναι ο κόσμος που θέλετε να αλλάξετε, αυτός στο οποίο το μίσος είναι ο κανόνας και η αλληλεγγύη θεωρείται καθωσπρεπισμός και επίδειξη.

Δεν σταματάμε ποτέ να αγανακτούμε μπροστά στις αδικίες. Μπροστά σε έναν επιχειρηματία που κερδίζει χίλιες φορές περισσότερο από έναν εργαζόμενο. Αντιμέτωποι με μια πολιτική που ανοίγει τα δημόσια σχολεία σε ιδιώτες, που παραμένει σιωπηλή όταν διαγράφονται τα δικαιώματα των εργαζομένων ή όταν μια επιχείρηση, η οποία βοηθήθηκε από το κράτος, μετακινεί την φορολογική της έδρα στο εξωτερικό. Μπροστά στην καταστροφή του κράτους πρόνοιας. Αντιμέτωποι με ωράρια εργασίας εξαντλητικά, έναν εκβιασμό που οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να αποδεχθούν προκειμένου να είναι σε θέση να βάζουν ένα πιάτο στο τραπέζι κάθε μέρα. Να εξοργιστούμε, όταν μας λεν ότι όλα αυτά »τα απαιτεί η αγορά». Επειδή την αγορά εμείς την δημιουργήσαμε, και εμείς μπορούμε να την αλλάξουμε. Επειδή πάντα θα αξίζει περισσότερο η ζωή ενός ανθρώπου παρά ένας χρηματιστηριακός δείκτης.

Ποτέ μην σταματάμε να πιστεύουμε στα ιδανικά μας. Δεν θα τα προδώσουμε, είναι το πιο οικείο πράγμα που έχουμε. Να τα προστατεύσουμε, θα προσπαθήσουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι είναι λάθος. Δεν θα τα αλλάξουμε ανάλογα με τις αναγκαιότητες. Είναι το προστατευτικό κιγκλίδωμα στον δρόμο μας. Θα ταρακουνηθούμε και θα γλιστρήσουμε στη ζωή, αλλά αυτά είναι εκεί, να μας υπενθυμίζουν τι, για εμάς, είναι σωστό. Να μας διδάσκουν, κάθε φορά και περισσότερο, να μην χάνουμε τον δρόμο μας, και να περπατάμε ευθεία.

Ποτέ μην σταματήσουμε να κρεμάμε την αφίσα του Τσε Γκεβάρα ή του Quarto Stato στο δωμάτιό μας. Αλλά μόνο αν ξέρουμε τι αντιπροσωπεύουν. Ο κόσμος δεν θα αλλάξει σε μια μέρα. Αλλά εσείς, σε μια μέρα, μπορείτε να αλλάξετε τον κόσμο σας και εκείνο των ανθρώπων δίπλα σας. Θα προσπαθούν πάντα να σας κάνουν να πιστεύετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα, πως έτσι έχουν τα πράγματα. Εσύ βγες έξω ανάμεσα στους ανθρώπους, και εκείνα τα «πράγματα», άρχισε να τα αλλάζεις. Στον μικρό περίγυρο σου. Στην πόλη σου ή στη χώρα σου, στο χωριό σου. Είτε πρόκειται να κολλήσεις μια αφίσα διαμαρτυρίας ή να ακούσεις τα προβλήματα μιας γειτονιάς που βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Απαλλάξου από τα δεσμά που αυτή η κοινωνία προσπαθεί να βάλει μέσα στις σκέψεις σου. Από εδώ, ξεκινά η πραγματική επανάσταση.

‘Λεν πως εμείς οι επαναστάτες είμαστε ρομαντικοί’. Είναι αλήθεια. Κοίταξε ψηλά. Πολλοί είμαστε που το κάνουμε αυτή την στιγμή. Δεν είσαι μόνος σου.

 

image

Quarto Stato.jpg

The Fourth Estate
Έργο τέχνης

 

Compagno Graber

https://compagnograber.wordpress.com/2015/03/03/la-rivoluzione-e-lapplicazione-della-giustizia/

φυλακές, carcere

Fondo di solidarietà per i militanti prigionieri – Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων αγωνιστών

Il fondo è stato creato nel 2010 in una situazione nella quale da un lato la crudele ristrutturazione capitalista era in attacco contro di noi con veicolo la «crisi economica» e dall’ altro l’ area radicale, con recente l’ esperienza dell’ esplosione sociale del Dicembre ’08, si trovava in crescente attività. In tali circostanze, la repressione è diventata ancora più severa, con risultato l’ aumento del numero dei prigionieri politici. In questo contesto è stato costituito il fondo di solidarietà che ha fissato come obiettivo iniziale il supporto coerente e costante per coloro che sono perseguitati o imprigionati per le loro attività rivoltose e la loro partecipazione alle lotte sociali.

Το ταμείο δημιουργήθηκε το 2010 σε μια συγκυρία όπου απ’ τη μια πλευρά η σκληρή καπιταλιστική αναδιάρθρωση εφορμούσε με όχημα την «οικονομική κρίση» και από την άλλη ο ριζοσπαστικός χώρος, με πρόσφατη την εμπειρία της κοινωνικής έκρηξης του Δεκέμβρη του ΄08, βρισκόταν σε μια άνθιση δραστηριοποίησης.  Υπ’ αυτές τις συνθήκες, η καταστολή έγινε ακόμα πιο σφοδρή με αποτέλεσμα τον ολοένα και αυξανόμενο αριθμό πολιτικών κρατούμενων. Σ’ αυτό ακριβώς το πλαίσιο συγκροτήθηκε το ταμείο αλληλεγγύης που ως αρχικό στόχο έθεσε την συνεπή και σταθερή στήριξη όσων διώκονται ή φυλακίζονται για την ανατρεπτική τους δράση και τη συμμετοχή τους στους κοινωνικούς αγώνες.

L’obiettivo principale della struttura è stato quello di garantire una vita decente per i compagni / le compagne prigionieri attraverso un processo di movimento che porterebbe la dimensione fisica della solidarietà un ulteriore passo avanti dagli stretti rapporti familiari o di amicizia, nonché l’assistenza dei compagni ed il sostegno diretto e immediato delle situazioni di emergenza (costi legali dei perseguitati). Oltre a ciò, tra le priorità delle persone che compongono il fondo rimangono gli atti e le pratiche di solidarietà, costruire ponti di comunicazione dall’ interno delle prigioni con la parte esterna e lo sviluppo delle lotte sociali all’interno e all’esterno delle mura.

Βασική στόχευση της δομής αποτέλεσε η εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης για τους/τις φυλακισμένους/ες συντρόφους/ισσες μέσα από μια κινηματική διαδικασία που θα πήγαινε την υλική διάσταση της αλληλεγγύης ένα βήμα παραπέρα από τις στενές οικογενειακές /φιλικές/συντροφικές σχέσεις, όπως επίσης και η συνδρομή στην άμεση κάλυψη έκτακτων καταστάσεων (δικαστικά έξοδα και εγγυήσεις διωκόμενων). Από εκεί και πέρα, ανάμεσα στις προτεραιότητες των ανθρώπων που το απαρτίζουν παραμένουν οι έμπρακτες κινήσεις αλληλεγγύης, το χτίσιμο γεφυρών επικοινωνίας των μέσα με των έξω και η ανάπτυξη κοινωνών αγώνων εντός και εκτός των τειχών.

Il fondo di solidarietà per i compagni ed i militanti prigionieri e perseguitati è una struttura nazionale costituita da singoli assemblee delle città greche. L’assemblea di ogni città è aperta a tutti ed opera autonomamente, decidendo e progettando azioni, attività, eventi, dibattiti che coinvolgono i prigionieri politici e la questione della moderna incarcerazione infernale. Ogni tre mesi, i membri delle assemblee locali si incontrano nella riunione del fondo a livello nazionale, che ha un carattere pubblico e dove decidono su eventi, pubblicazioni di libri e opuscoli ed azioni in grado di sostenere ed evidenziare gli scopi della struttura. Le decisioni si prendono in senso orizzontale ed equo, al di là di logiche di concorrenza e gerarchia, in un quadro di conformazione dopo il dibattito e la prassi politica e lontano da pratiche di voto e di nomine.

Το ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών είναι μια πανελλαδική δομή που συνίσταται από επιμέρους συνελεύσεις πόλεων. Η συνέλευση κάθε πόλης είναι ανοιχτή και λειτουργεί αυτόνομα, αποφασίζοντας και σχεδιάζοντας δράσεις, εκδηλώσεις, συζητήσεις που αφορούν τόσο τους πολιτικούς κρατούμενους όσο και το ζήτημα του εγκλεισμού στα σύγχρονα κολαστήρια. Ανά τρεις μήνες, μέλη των τοπικών αυτών συνελεύσεων συναντώνται στην πανελλαδική συνέλευση του ταμείου, η οποία έχει δημόσια χαρακτήρα και λαμβάνονται αποφάσεις για εκδηλώσεις, εκδόσεις βιβλίων-εντύπων και δράσεις που μπορούν να στηρίξουν και να αναδείξουν τους σκοπούς της δομής. Οι αποφάσεις λαμβάνονται οριζόντια και ισότιμα, πέρα από λογικές ανταγωνισμού και ιεραρχίας, σε πλαίσιο συνδιαμόρφωσης μετά από πολιτική ζύμωση των μελών και μακριά από πρακτικές ψηφοφορίας και ανάθεσης.

Dal 2010 ad oggi il fondo si adopera di raggiungere il supporto stabile e coerente (fisico, morale, politicο) attraverso un processo collettivo di raccolta dei mezzi che derivano, principalmente, dalla sensibilizzazione individuale e la partecipazione di tutti noi e di tutte. La continua repressione di stato, tuttavia, ha come risultato il gran numero di prigionieri politici e in tal modo il notevole aumento dei bisogni materiali. A causa delle avverse condizioni economiche prevalenti in questo momento, il fondo non è in grado di soddisfare le esigenze economiche solo con la pubblicazione periodica di libri e l’organizzazione di eventi. Riteniamo necessario estendere il sostegno individuale e collettivo, per arrivare al punto di essere in grado di coprire la questione dei mezzi di sussistenza dei prigionieri senza compromettere l’importo mensile in loro disposizione.

Από το 2010 μέχρι σήμερα το ταμείο προσπαθεί την επίτευξη σταθερής και συνεπούς στήριξης (υλικής, ηθικής, πολιτικής) μέσα από μια συλλογική διαδικασία συγκέντρωσης πόρων που προέρχονται, κατά βάση, από την ατομική συνειδητοποίηση και συμμετοχή της καθεμιάς και του καθενός μας. Η διαρκής κρατική καταστολή ωστόσο, έχει ως αποτέλεσμα το μεγάλο αριθμό των πολιτικών κρατουμένων και κατ’ επέκταση τις ιδιαίτερα αυξημένες υλικές ανάγκες. Λόγω των δυσμενών οικονομικών συνθηκών που επικρατούν τη δεδομένη χρονική περίοδο, το ταμείο αδυνατεί να καλύψει τις οικονομικές απαιτήσεις μόνο με την περιοδική έκδοση βιβλίων και τη διοργάνωση εκδηλώσεων. Θεωρούμε ότι είναι αναγκαία η διεύρυνση της ατομικής και της συλλογικής στήριξης, προκειμένου να μπορέσουμε να καλύψουμε το βιοποριστικό ζήτημα των κρατουμένων χωρίς να μειώσουμε το μηνιαίο ποσό που τους δίνεται.

Nel momento in cui il fondo supporta circa 20 detenuti, che matematicamente equivale a una quantità enorme di denaro annuo, invitiamo tutte e tutti, individualmente e collettivamente, a rafforzare la struttura del fondo sia partecipando attivamente alle riunioni oppure tramite il sostegno politico ed economico.

Σε μια χρονική περίοδο που το ταμείο στηρίζει περίπου 20 κρατούμενους, γεγονός που με απλά μαθηματικά ισοδυναμεί σε ένα υπέρογκο ποσό το χρόνο, καλούμε όλους και όλες, ατομικά και συλλογικά, να ενισχύσετε τη δομή του ταμείου είτε συμμετέχοντας ενεργά στις συνελεύσεις είτε μέσω της οικονομικής και πολιτικής στήριξης.

διεθνισμός, internazionalismo

»Είμαστε όλοι κατά κάποιον τρόπο μετανάστες σε αναζήτηση του προορισμού μας, της μοίρας μας» – “Siamo tutti in qualche modo dei migranti in cerca del nostro destino”

 

του  Enrico Campofreda

229 visualizzazioni

image[2]

Τα λόγια ενός καθηγητή που μετανάστευσε στο Δέλτα του Πάδου

Καθηγητά De Santis, εσείς είστε ένας ιταλός μετανάστης στις κοιλάδες του Comacchio, όπου στήσατε μια οικογένεια και ζωή. Περιμένατε ένα περιστατικό όπως αυτό της Gorino; [σε αυτό το χωριό της βορείου Ιταλίας, οι ντόπιοι αρνήθηκαν να δεχτούν λίγες οικογένειες μεταναστών από τις εμπόλεμες ζώνες]

Ήταν μια έκπληξη λιγάκι για όλους. Στο Δέλτα του Πάδου, όπου ζω εδώ και σαράντα χρόνια πλέον δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια περιστατικά. Το κλίμα είναι πολύ πολιτισμένο και το επίπεδο της αλληλεγγύης είναι μεταξύ των υψηλότερων στην Ιταλία. Σπάνια υπήρξαν επεισόδια μισαλλοδοξίας. Στην πραγματικότητα, αντιθέτως, μπορώ εύκολα να βεβαιώσω ότι η υποδοχή και ο σεβασμός είναι κοινές αξίες, με βαθιές ρίζες στον πληθυσμό.

Αλλά όλη αυτή την κοινότητα βγήκε στους δρόμους, κατά την άποψή σας είναι όμηρος της ξενοφοβική ιδεολογίας της Λίγκας του βορρά-Lega, η οποία κατοικεί επίσης στο ιταλικό Κοινοβούλιο, ή η αγροτική Ιταλία οπισθοχωρεί, κάνει βήματα προς τα πίσω;

Το φαινόμενο αυτό θα πρέπει να μελετηθεί σε όλη την πολυπλοκότητά του. Τα πράγματα ποτέ δεν συμβαίνουν κατά τύχη. Πρώτα θα πρέπει να γίνει μια διάκριση: δεν πρόκειται για το Goro, αλλά για το Gorino, που είναι ένα κλάσμα, ένα διαμέρισμα 600 κατοίκων, η πιο ακραία μύτη του Δέλτα της Φερράρα. Και χρειάζεται να κάνουμε ένα μικρό χρονικό, να μιλήσουμε για την ιστορία του τόπου εν τάχει: το Gorino είναι μια αλιευτική κοινότητα, που ζούσε με ελάχιστα μέχρι πριν από τριάντα χρόνια περίπου. Στη συνέχεια ήρθε μια ξαφνική επιδρομή πλούτου, που ήρθε σαν βροχή από την σπορά μυδιών: εισοδήματα-μισθοί υψηλοί για ανθρώπους που είχαν συνηθίσει απλά να την βγάζουν και δεν κατάφεραν να τους διαχειριστούν. Οι νέοι άνθρωποι, αντί να σπουδάζουν, προτίμησαν να αφοσιωθούν στη συλλογή των μυδιών, να εργάζονται λίγο και να κερδίζουν πολλά, με αρνητικές συνέπειες σε κοινωνικό επίπεδο: αύξηση του ποσοστού εξάρτησης από τα ναρκωτικά, αλκοολισμός, νυχτερινά ξεφαντώματα, διαδεδομένα τροχαία ατυχήματα. Εγώ δεν θα μιλήσω περί ξενοφοβίας, αν και η υποκουλτούρα της Λίγκας έχει παράξει τεράστιες ζημιές για την ειρηνική συνύπαρξη και την αποδοχή μεταξύ των λαών.

Γιατί φοβούνται τους πρόσφυγες – εισβολή, βιαιότητες και όλα τα στερεότυπα που αντλούνται από τα χρονικά, τις ειδήσεις – ή παραμένει ο αταβιστικό φόβος του διαφορετικού;

unnamed-77

Αναμφίβολα ο φόβος του διαφορετικού, σε συνδυασμό με την υπεράσπιση μιας ευημερίας που ξαφνικά ήρθε εξ ουρανού βοήθησε μιαν αυθόρμητη δράση εξέγερσης που δεν μελετήθηκε επαρκώς. Επιπλέον υπήρξαν λάθη της Νομαρχίας, η οποία δεν προειδοποίησε επαρκώς τον του πληθυσμό και η οποία παρουσιάστηκε με τους καραμπινιέρους και τους παρατρεχάμενους με συμπεριφορά εξαναγκασμού. Δεν ενεργούν έτσι, δεν είναι τρόπος αυτός αντιμετώπισης του θέματος, αν και νομίζω ότι αυτή η συμπεριφορά είναι θυγατέρα των καιρών: εκεί όπου λείπει ο πολιτισμός, τον αντικαθιστούν με τις «κραυγές» που θυμίζουν Manzoni ή τα οδοφράγματα ενάντια στον πιο αδύναμο.

Στην προσωπική σας εμπειρία το καλωσόρισμα ήταν το αποτέλεσμα οικογενειακών δεσμών ή παλιότερα εκείνη η κοινωνία ήταν πιο ανοιχτή;

Ποτέ δεν είχα προβλήματα. Πράγματι με αποδέχτηκαν με τις καλύτερες προθέσεις, με τον καλύτερο τρόπο για να με κάνουν να νιώσω άνετα Είναι αλήθεια ότι ήμουν ένας ειδικός τύπος μετανάστη, διπλωματούχος πανεπιστημίου, παντρεμένος με μια γυναίκα ντόπια και στη συνέχεια καθηγητής, αλλά την ίδια μεταχείριση, εξ όσων γνωρίζω, έχουν επίσης λάβει μετανάστες άλλης κοινωνικής κατηγορίας και διαφορετικών προελεύσεων. Μπορώ ακόμα να καταθέσω για αυτή την πραγματικότητα, απ’ όσα γνωρίζω, την άποψη ότι οι αξίες της ανοχής, του σεβασμού, της αλληλεγγύης και της συμμετοχής του πολίτη, της πολιτικής δέσμευσης, είναι παγιωμένες, το αποτέλεσμα ίσως μιας λαϊκής και σοσιαλιστικής κουλτούρας, ενός πολιτισμού πολύ διαδεδομένου εδώ. Κάποια αποστασιοποίηση εκδηλώθηκε πρόσφατα, ιδίως μεταξύ των νεότερων γενεών. Εκτός αυτού, θα ήταν αδιανόητο το αντίθετο, αν αυτό δεν είχε συμβεί: πολλοί πιστεύουν ότι η πολιτική κουλτούρα και τη πληροφόρηση έχουν μικρή βαρύτητα, αλλά δεν είναι έτσι: η έγκριση και η αναγνώριση δρουν από πάνω προς τα κάτω.

Εσείς διδάσκετε εδώ και πολλά χρόνια ιταλική γλώσσα στα ιδρύματα αυτής της επαρχίας, πως είναι οι δεκαοκτάρηδες και πως είναι οι γονείς τους, οι σαραντάρηδες, ενδιαφέρονται για τα γεγονότα του κόσμου;

PP8MRBCX

Τα παιδιά είναι πάντα ίδια, με τα ίδια προβλήματα και την ίδια επιθυμία που είχαμε εμείς να καβαλήσουμε την ζωή μας και επιβεβαιώσουμε, να διακηρύξουμε τα ιδανικά μας. Περισσότερο αλαζονικοί και λιγότερο παρόντες είναι οι γονείς που συχνά αναθέτουν σε άλλους τις ευθύνες τους. Ίσως ήταν καλύτεροι οι πατέρες μας που είχαν και μας μετέδωσαν λίγες και σωστές αξίες. Σήμερα θέλουν τα πάντα με τη μία, αμέσως, χωρίς να αναρωτιούνται από πού προέρχονται και πώς κατακτούνται πράγματα. Αυτό που έχει σημασία είναι το χρήμα, η εξουσία και η εικόνα.

Στον υπερ-συνδεδεμένο κόσμο του σήμερα είναι δυνατόν να παρουσιάζονται τέτοια δραστικά »κλεισίματα», εμπόδια προς εκείνους που δραπετεύουν από τρομερές τραγωδίες: έχουμε γίνει τόσο ρηχοί, εγωιστές, κυνικοί;

 

CU26H92FΟ άνθρωπος είναι εξ ορισμού επιφανειακός, ρηχός, εγωιστής και κυνικός. Και δεν σημαίνει ότι είναι μειονεκτήματα αυτά, εάν τα ζούμε, με τρόπο λειτουργικό προς την ύπαρξη. Γίνονται τέτοια, αρνητικά, μειονεκτήματα δηλαδή όταν συνοδεύονται με μια θέληση επικράτησης, καταπίεσης και ανικανότητας, ακαταλληλότητας, απρέπειας, η οποία υπονοείται και εμπεριέχεται στην καπιταλιστική οικονομία, και με μιαν πληροφόρηση που αντί να αδράξει τις ειδήσεις για να μάθει από αυτές τις καταβροχθίζει για να μην δει, και να ξεχάσει. Για άλλη μια φορά είναι μια συμπεριφορά, μια στάση ζωής που προέρχεται από την έλλειψη κουλτούρας, πολιτισμού: λιγότερα ξέρουμε, λιγότερα γνωρίζουμε, περισσότερα καταναλώνουμε, και περισσότερο ήσυχοι καθόμαστε με τη συνείδησή μας. Ένας λαός που δεν ξέρει και δεν μπορεί πλέον να αγανακτεί μπροστά σε μια τραγωδία, όπως αυτή στο Χαλέπι ή για τους νεκρούς στη θάλασσα οι οποίοι διαφεύγουν προς αναζήτηση καλύτερων συνθηκών, δεν έχει πλέον ψυχή, είναι άδειος. Η Χώρα μας βαδίζει προς αυτή την κατεύθυνση και τα πολιτικά κόμματα που τον αντιπροσωπεύουν και τον εκπροσωπούν έχουν κατ’ ουσίαν βάλει το χέρι τους.

Έχεte επίσης ασχοληθεί με τις τοπικές ενώσεις και τον εκδοτικό οίκο Abao Aqu, μικρό αλλά ενδιαφέροντα για τη διάδοση του πολιτισμού και σε κοινωνικο-πολιτικά θέματα. Παραμένει χρήσιμη η δημοσίευση βιβλίων, η συζήτηση γύρω από θέματα όπως η μετανάστευση των λαών;

Αγγίζετε τον αδύναμο κρίκο, ένα ευαίσθητο θέμα. Ακόμη και η δική μου είναι μια κίνηση για να μην αισθάνομαι άχρηστος, για να πιστεύω ακόμη ότι ο πολιτισμός είναι το προϊόν της δέσμευσης των πολλών οι οποίοι ελπίζουν στην ανθρωπότητα, στην ανθρωπιά. Και ίσως είναι πραγματικά έτσι, ή ίσως έχει νόημα μόνο για μένα. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: εγώ αγαπώ τη ζωή και δεν θα μπορούσα να την συλλάβω, για τον σεβασμό που της χρωστάω, χωρίς να μιλώ γι αυτήν πράγμα που σημαίνει να ξαναζούμε συναισθήματα, αισθήματα και την ικανότητα να θυμώνουμε για όλα τα είδη της αδικίας. Αυτό είναι το νόημα της δέσμευσής μου και αυτό είναι το νόημα του Abao Aqu: να προσπαθήσουμε να γεμίσουμε το κενό, την έλλειψη κουλτούρας που συνοδεύει την εποχή μας. Είμαστε όλοι κατά κάποιο τρόπο μετανάστες σε αναζήτηση της μοίρας μας.

Αν δεν είχατε έρθει στις κοιλάδες του Comacchio, που θα είχατε προσγειωθεί; που θα είχατε αγκυροβολήσει;

Τώρα ξέρω σίγουρα ότι σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου υπάρχει κάτι για να αναζητηθεί, που χρειάζεται να το αναζητήσουμε και για το οποίο μπορούμε να αγωνιστούμε, έστω και αν δεν το βρούμε.

 

άρθρο που δημοσιεύτηκε στο http://enricocampofreda.blogspot.it

Ancora ____________________________________________________________

Ο Giuseppe De Santis γεννήθηκε στο Portocannone (Cb), μια κοινότητα arbëreshe της περιοχής Molise. Σήμερα ζει στο Bosco Mesola (Fe) και είναι καθηγητής των Ανθρωπιστικών Επιστημών, Materie Letterarie, στο Polo Tecnico της Adria (Ro). Υπήρξε από τους ιδρυτές και διηύθυνε το Quadernetto, μοναδικό παράδειγμα περιοδικού που γεννήθηκε σε ένα σχολείο ανώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που είχε την τύχη να επωφεληθεί της συνεισφοράς συνεργατών του διαμετρήματος των: Antonia Arslan, Carmine Abate, Fernando Bandini, Guido Conti, Nando dalla Chiesa, Erri De Luca, Franco Loi, Giovanni Lugaresi, Loriano Macchiavelli, Giuseppe Marchetti, Moni Ovadia, Roberto Piumini, Franco Marcovaldi, Silvio Ramat, Mario Rigoni Stern.

Είναι πρόεδρος της Ένωσης – Associazione LiberEventi η οποία διοργανώνει πολιτιστικά συμβάντα στο  Delta del Po και εκδίδει βιβλία με το σήμα, την ένδειξη ABao AQu edizioni. Έχει δημοσιεύσει τα ακόλουθα μυθιστορήματα: Il segreto, Bastogi, 1999. Με τις εκδόσεις ABao AQu Il cacciatore di talpe, 2007, Il fiore di Brueghel, 2011, Il piantatore di melograni, 2014. Εδώ και λίγες ημέρες βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία η τελευταία του εργασίας, La promessa di Bala, ένας στοχασμός επάνω στον πόλεμο, στις αντιθέσεις ανάμεσα στους λαούς και τις θρησκείες, για την σημαντικότητα της μεταναστευτικής κουλτούρας, για την αγάπη και την ποίηση.

27 oκτωβρίου 2016 – © Δυνατή η αναπαραγωγή ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΌ ΡΗΤΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ της ΣΥΝΤΑΞΗΣ του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 27 oκτωβρίου 2016, ώρα 10:09STAMPA

 
σκόρπιες σκέψεις...

Με όλους…και με κανέναν a priori

Το έναυσμα, για να γράψω αυτές τις σκέψεις, υπήρξε άρθρο που διάβασα στην »Ανησυχία»,[1]

το άρθρο αναρωτιόταν: »με τους εργάτες ή με τους φτωχούς», εξαιρετικό κατά τα άλλα, με έκανε να αναφωνήσω αυθόρμητα: με κανέναν!! Μαζί μου φυσικά εννοώ και μαζί με αυτούς που θα ήθελα παρέα στον αγώνα για την προσωπική και κοινωνική απελευθέρωση.

Αυθόρμητα μου ήρθε η απάντηση διότι θυμάμαι πράγματα που συνέβησαν γύρω μας, στην ζωή μου, εμπειρική και όχι ιδεολογική λοιπόν απάντηση! πράγματα επίσης που ζω σήμερα στην καθημερινότητα μου. Θα σας απαριθμήσω δυο-τρία από αυτά, ο χρόνος σας είναι πολύτιμος δεν θέλω να τον μονοπωλήσω.

Σαν εισαγωγή, να σας πω πως κι εγώ, όπως πολλοί από τους φίλους μου, προέρχομαι από τον εργατισμό και ολόκληρο το οικοδόμημα της εργατικής αυτονομίας. Φαντάζομαι πως γνωρίζετε την σημασία όλου αυτού, πως η φιγούρα του εργάτη, του κοινωνικού μάλιστα εργάτη υπήρξε θεμελιώδης σαν κεντρικό υποκείμενο μαζί με το οποίο εμείς οι αυτόνομοι θα οδηγούσαμε την επανάσταση στην γειτονική χώρα. Νομίζω πως δεν χρειάζεται να πω περισσότερα.

Ήρθε όμως το τέλος των χρόνων »79, αρχές του »80 μάλλον, όταν ένα πρωτοφανές γεγονός ήρθε να ανατρέψει όλη αυτή την πεποίθηση – συμπάθεια. Είναι τότε που η διοίκηση της FIAT στο Τορίνο αποφασίζει να απολύσει, μέσω αυτού που σήμερα αποκαλούμε διαθεσιμότητα, 25.000 εργάτες! με την μία! Οι εργαζόμενοι, όπως ήταν φυσικό, κατεβαίνουν σε απεργία και καταλαμβάνουν τις εισόδους του εργοστασίου, εμποδίζοντας την είσοδο σε αυτό των πάντων. Αν θυμάμαι καλά, αντέχουν δυο εβδομάδες μέχρι που συμβαίνει το ανεπανάληπτο: καμιά 30 χιλιάδες από αυτούς, όλοι από τις ανώτερες κλίμακες αποδοχών και ειδικοτήτων [πρέπει να σας πω πως η διοίκηση είχε χωρίσει τους εργαζόμενους σε πολλές κλίμακες αποδοχών, τουλάχιστον επτά, πάντα εάν θυμάμαι καλά, επιτυγχάνοντας με αυτό τον τρόπο την διάσπαση του μετώπου τους!] κατεβαίνουν σε πορεία στο κέντρο της πόλης, απαιτώντας από την αστυνομία να διασπάσει τα μπλόκα των συναδέλφων τους, απαιτώντας να εργαστούν! [2]

Έρχομαι στο σήμερα, σε αυτό που συμβαίνει στην πόλη μας με τους εργαζόμενους στην ΒΦΛ. Θα σας περιγράψω εν ολίγοις την κατάσταση, για όσους δεν γνωρίζετε:

Εδώ το αφεντικό κάνει τα εξής: βγάζει στην διαθεσιμότητα καμιά 200 αριά και τους υπόλοιπους που κρατά, άλλους τόσους μάλλον, τους δίνει εργασία με ατομικές συμβάσεις, και για αόριστο χρόνο, για όσο τους χρειαστεί δηλαδή. Διασπώντας το μέτωπο τους με αυτό τον τρόπο. Κι έχουμε έτσι τους απολυμένους να διαμαρτύρονται, με το δίκιο τους, λέγοντας και επαναλαμβάνοντας όμως με κάθε τρόπο το πρωτοφανές: »το εργοστάσιο είναι το σπίτι μας κι εδώ μέσα θα ζήσουμε μέχρι να πεθάνουμε». Άσχετα πως και τα μωρά γνωρίζουν πως κάθε ιδιωτική επιχείρηση ανήκει στο αφεντικό της!!

Κι αν γυρίσουμε ελάχιστα χρόνια πίσω, πάλι από τους ίδιους απεργούς το ακούσαμε και αυτό: λεν λοιπόν πως όταν αυτός που είχε στην ιδιοκτησία του το εργοστάσιο έχανε χρήματα, βρίσκονταν σε δύσκολη θέση, αυτοί του έκαναν πλάτες για να διευκολυνθεί, επιτρέποντας του με λίγα λόγια να κλείσει την άλλη του μονάδα, στην Θεσσαλονίκη, η οποία »έμπαινε μέσα», στέλνοντας στον δρόμο μπόλικους συναδέλφους τους στο όνομα της »ταξικής αλληλεγγύης», εκεί που σήμερα κινδυνεύουν να καταλήξουν οι καβαλιώτες εργαζόμενοι!

Με αυτά και αυτά θυμάμαι την »ταξική αλληλεγγύη» που επέδειξαν οι εργαζόμενοι της Χαλυβουργίας στον Βόλο, πριν λίγα χρόνια πάλι, οι οποίοι, κόντρα στα καλέσματα των συναδέλφων τους των Αθηνών, εργάζονταν νυχθημερόν, επιτρέποντας στο αφεντικό να κάμψει τον αγώνα του κατειλημμένου εργοστασίου στην πρωτεύουσα, μιας και το προϊόν που του ήταν απαραίτητο του το παρείχαν οι εργαζόμενοι στην Μαγνησία. Κι όταν λίγο αργότερα, το εργοστάσιο στο κέντρο άρχισε να λειτουργεί εκ νέου, με την ήττα των εργαζομένων σε αυτό, κάνει το μεγάλο δώρο στους βολιώτες »συνεργάτες» του κλείνοντας το »σπίτι τους» διαπαντός, στέλνοντας τους στον έξω από δω, έστω, στην ανεργία.

Διότι τ’ αφεντικά πλάτη στους εργαζομένους δεν βάζουνε ποτές!

Τώρα, θα με ρωτήσετε για τους φτωχούς. Συμπάσχω ,μαζί τους. Είναι όμως αόρατοι. Η φτώχεια είναι μια αρρωστημένη κατάσταση που καθιστά τους ανθρώπους αόρατους. Όταν το μοναδικό τους μέλημα είναι η επιβίωση…δεν υπάρχει υγεία εκεί μέσα, και δεν ξέρω κατά πόσο μπορούν ν’ ανθίσουν ανατρεπτικά λουλούδια εκεί μέσα…όχι πως είναι αδύνατον, παραδείγματα θα έχετε πολλά…ίσως…εγώ αυτό που ξέρω είναι πως τόσα χρόνια, μες τους κοινωνικούς αγώνες έναν φτωχό-φτωχό δεν εγνώρισα ποτέ…

Θα κλείσω το οδοιπορικό μας, θυμίζοντας σας την ιστορία ενός ρουφιάνου, ενός σύγχρονου Εφιάλτη, με το όνομα Guido Rossa. Εργάτης και συνδικαλιστής στην Italsider στην Γένοβα, κατέδωσε στις διωκτικές αρχές συνάδελφο του τον οποίον αντελήφθη να μοιράζει φυλλάδια των Ερυθρών Ταξιαρχιών μέσα στο εργοστάσιο.[3]

Ο εργάτης που ονομάζονταν Francesco Berardi συνελήφθη, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε μακροχρόνια κάθειρξη γιατί μοίρασε λίγα φυλλάδια, δυο χρόνια αργότερα κρεμάστηκε στο κελί του διότι δεν άντεξε τις συνθήκες κράτησης στις ειδικές φυλακές υψίστης ασφαλείας του στρατηγού Dalla Chiesa.

Αυτή η ιστορία με σημάδεψε ανεξίτηλα.

Και λέγω λοιπόν πως αυτοί που ονειρεύονται την ουτοπία να γίνεται πραγματικότητα, αυτοί όλοι που επιθυμούν την κοινωνία μέσα στην οποίαν ο άνθρωπος δεν θα εκμεταλλεύεται τον συνάνθρωπο και την φύση, στο όνομα του κέρδους και της ιδιοκτησίας, όλοι αυτοί θα βρεθούν, μες σε παρέες, σε όποια κοινωνική τάξη κι αν ανήκουν, και θα πολεμήσουν για την ελευθερία, την ισότητα και την δικαιοσύνη, διαχειριζόμενοι τις ζωές  τους δίχως να έχουν ανάγκη από μεγάλα βιβλία και ακλόνητες πίστεις, παρά μόνο τους εαυτούς και τις φιλίες τους, πιστεύοντας στον συνάνθρωπο και την αλληλεγγύη, έχοντας αυτοσεβασμό και αξιοπρέπεια! Πράγματα που λείπουν από τους περισσότερους σήμερα, είτε είναι εργαζόμενοι ή πλούσιοι ή όπως αλλιώς κι αν χαρακτηρίζονται.

Ο αυτοσεβασμός χαρακτηρίζει τους ανθρώπους, κι όχι η κοινωνική ή ταξική τους προέλευση! Φτάνει πια με τα θέσφατα!

Εν κατακλείδι…είμαστε με αυτούς που  θέλουν να γίνουν αφεντικά του εαυτού τους!

Υστερόγραφο: Κάποτε, ένας φίλος αυτόνομος σύντροφος που βρέθηκε σε μια συνάντηση εδώ στην πόλη, σε δημόσια συζήτηση, αναφερόμενος στον Gian Giacomo Feltrinelli, τον χαρακτήρισε προδότη της τάξης του. Εγώ έχω να πω πως το παράδειγμα του φώτισε την ζωή μου, μόλις έμαθα γι αυτόν, μιας και δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω ζωντανό, έφυγε νωρίς.[4]

Τέτοιους συντρόφους θα ήθελα κοντά μου, ανθρώπους διαφορετικούς, ατίθασους, απείθαρχους, ανυπότακτους…με αιτία!

 

[1], [https://anhsyxia.wordpress.com/2016/09/14/%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%AC%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%AE-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%86%CF%84%CF%89%CF%87%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82/]

[2],https://it.wikipedia.org/wiki/Marcia_dei_quarantamila

[3],https://aenaikinisi.wordpress.com/2016/05/21/20-%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%85-1929-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B9%CE%AD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-francesco-berardi/

[4],https://aenaikinisi.wordpress.com/2014/02/19/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AC%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%AD%CF%80%CE%B5%CF%83%CE%B5/

αυτονομία, autonomia

Ανάμεσα στον Barroso και τον Bouhlel

Δεκαπέντε χρόνια μετά την Γένοβα – Quindici anni dopo Genova

Του Franco Berardi Bifo

Things fall apart; the centre cannot hold;
Mere anarchy is loosed upon the world,
The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere
The ceremony of innocence is drowned;
The best lack all conviction, while the worst
Are full of passionate intensity.

(Yeats: The Second Coming)

lametta

Τέλος του θατσερισμού – Fine del thatcherismo

Δεκαπέντε χρόνια μετά τη Γένοβα, όταν η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση γιόρτασε αιματηρά τον θρίαμβό της, πολλά σημάδια δείχνουν ότι τα πάντα γκρεμίζονται: η νεοφιλελεύθερη κυριαρχία, η οποία εξασφάλισε μια ισορροπία της παγκόσμιας εξουσίας καταρρέει, και ο κατακερματισμένος εμφύλιος πόλεμος επεκτείνεται σε κάθε περιοχή του πλανήτη, μέχρι να εμπλέξει τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, όπου η ευρεία διάδοση των όπλων τροφοδοτεί την καθημερινή σφαγή της οποίας οι Αφροαμερικανοί είναι τα προνομιακά θύματα.

Τα σημάδια πολλαπλασιάζονται, αλλά πώς να τα ερμηνεύσουμε; Ποια τάση να προβλέψουμε;! Και πάνω απ ‘όλα πώς να ανασυνθέσουμε την κοινωνική αυτονομία, πώς να προστατεύσουμε τη ζωή και την λογική από την φονική τρέλα που ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός ξεσηκώνει και ο φασισμός στις εθνικιστικές και θρησκευτικές παραλλαγές του όλο και συχνότερα μας επιτίθεται;

Στις 2 Ιουλίου, του 2016, λίγες μέρες μετά το δημοψήφισμα που επικύρωσε την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το Economist, το περιοδικό που ανέκαθεν υποστήριζε ενθουσιωδώς τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ξαφνικά και δραματικά κηρύσσει τη διάλυση της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης . Σε ένα κύριο άρθρο με τίτλο Οι πολιτικές του θυμού, το περιοδικό, του οποίου το εξώφυλλο δείχνει ένα εσώρουχο με τα χρώματα της βρετανικής σημαίας και την punk κραυγή Αναρχία στο Ηνωμένο Βασίλειο, μπορούμε να διαβάσουμε (με κάποια έκπληξη):

«Από την Αμερική του Trump στην Γαλλία της Marine Le Pen, πολλοί είναι θυμωμένοι. Εάν δεν μπορούν να βρουν μια φωνή στις κυβερνητικές δυνάμεις τελικά θα ακουστούν φεύγοντας από το σύστημα. Αν δεν πιστεύουν πως η παγκόσμια τάξη λειτουργεί γι αυτούς το Brexit κινδυνεύει να γίνει μόνο η αρχή της διάλυσης της παγκοσμιοποίησης και της ευημερίας που αυτή δημιούργησε. »

Ο θυμός των αποκλεισμένων, προσθέτει το Economist, είναι δικαιολογημένος.

«Οι υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης, συμπεριλαμβανομένης της εφημερίδας μας, πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι τεχνοκράτες έχουν κάνει λάθη και οι απλοί άνθρωποι πλήρωσαν το τίμημα. Η απόφαση για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού νομίσματος ήταν μια τεχνοκρατική επιλογή που έχει παράξει στασιμότητα και ανεργία και τώρα καταστρέφει την Ευρώπη. Επεξεργασμένα χρηματοοικονομικά μέσα έχουν μπερδέψει τις ρυθμιστικές αρχές, κατέστρεψαν την παγκόσμια οικονομία και κατέληξαν στο σημείο να αναγκάσουν τους φορολογούμενους να πληρώσουν το τίμημα της διάσωσης των τραπεζών. »

Ομολογώ ότι ποτέ δεν θα περίμενα μια αυτοκριτική εκ μέρους του περιοδικού που ήταν πάντοτε με αλαζονεία κράχτης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Αλλά: «Ενώ το αμερικανικό προϊόν αυξήθηκε κατά 14%, οι μέσοι μισθοί αυξήθηκαν μόνο κατά 2%. Οι φιλελεύθεροι πιστεύουν στα οφέλη μιας παραίτησης της κυριαρχίας για το κοινό καλό. Αλλά, όπως δείχνει το Brexit όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν ελέγχουν τη ζωή τους και δεν απολαμβάνουν τους καρπούς της παγκοσμιοποίησης χτυπούν σκληρά. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει γίνει στόχος. »

Τέλειωσε λοιπόν η νεοφιλελεύθερη εποχή; Και είμαστε λοιπόν κοντά στην κατάρρευση του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού; Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Κανείς δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το πώς να αντικαταστήσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, κανείς δεν έχει στο μυαλό ένα κοινωνικό μοντέλο που μπορεί να πάρει τη θέση της δικτατορίας των αγορών που κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, αρχίζοντας από την Αγγλία της Θάτσερ, έχει μεταμορφώσει την κοινωνία την εργασία και την πολιτική. Το να εφεύρουμε μια διαδικασία εξόδου από τον καπιταλισμό είναι το τεράστιο καθήκον που περιμένει την αυτόνομη νοημοσύνη. Ενώ ο πόλεμος μαίνεται γύρω μας.

 

Μια ωρολογιακή βόμβα – Una bomba a orologeria

Το Brexit τρομάζει για πολλούς λόγους: επειδή ανοίγει τις πόρτες του πουθενά μπροστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι καθιστά δυνατή μια κατάρρευση του ίδιου του Ηνωμένου Βασιλείου, διότι ανοίγει προοπτικές εκφυλιστικές για την παγκόσμια οικονομία, η οποία είναι ήδη σε στασιμότητα και αποπληθωριστική υπερπαραγωγή . Αλλά επίσης, και ίσως πάνω απ ‘όλα, επειδή η Αγγλία υπήρξε στους δύο τελευταίους αιώνες η εμπροσθοφυλακή του παγκόσμιου καπιταλισμού: εκεί άρχισε η νεοφιλελεύθερη επίθεση, γιατί όταν κάτι συμβαίνει στο Λονδίνο σύντομα τα αποτελέσματα γίνονται αισθητά παντού, οι συνέπειες. Πρώτα απ ‘όλα γίνονται αισθητές στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το 1980 ο Ronald Reagan εισήγαγε τις Θατσερικές πολιτικές, και όπου πραγματοποιείται σήμερα μια προεκλογική εκστρατεία που κυριαρχείται από την γελοία φιγούρα του Donald Trump.

Ίσως προλαμβάνοντας την μελλοντική νίκη του Τράμπ, στις αρχές Ιουλίου, ο Πρόεδρος Ομπάμα συμμετείχε στη Βαρσοβία σε μια σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ για την οποία δεν έγινε αρκετός λόγος. Σε αυτή τη σύνοδο κορυφής πάρθηκαν αποφάσεις που μπορεί να φέρουν την Ευρώπη στο χείλος μιας στρατιωτικής αβύσσου. Αφού το ΝΑΤΟ ανέπτυξε 25.000 στρατιώτες στην άσκηση Anaconda, στην Πολωνία, τώρα το ΝΑΤΟ αποφασίζει να αποστείλει στρατεύματα μόνιμα στις χώρες της Βαλτικής, σε μια περιοχή όπου η μικρότερη πρόκληση θα μπορούσε να οδηγήσει σε δύο αποτελέσματα: μια στρατιωτική αντιπαράθεση με τη Ρωσία του Πούτιν ή την αποσύνθεση του ΝΑΤΟ. Το πραξικόπημα στην Τουρκία δείχνει ότι η χώρα έχει γίνει ένα πεδίο μάχης μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ.

Με νικημένους τους φιλο-αμερικάνους στρατηγούς ο Ερντογάν μετατρέπει τη χώρα σε μια ισλαμική δικτατορία, φασιστική, και σφίγγει μια συμφωνία με τον Πούτιν. Έχοντας χάσει την αρχική αιτιολογία, το ΝΑΤΟ σήμερα είναι μια εύθραυστη αρχιτεκτονική που απειλεί να παγιδεύσει την Ευρώπη. Το γράφει ο γερμανός Jochen Bittner σε ένα άρθρο με τίτλο Μήπως εξακολουθεί να υπάρχει ΝΑΤΟ; (στην ΝΥΤ της 8ης Ιουλίου).

«Το ΝΑΤΟ προσπαθεί να αντιμετωπίσει την παρακμή του με τον ήχο από τις πιο βαριές του σπάθες. Η ομάδα διαχείρισης του θέλει να κάνει τα κράτη της Βαλτικής αυτό που κάποτε ήταν το Βερολίνο.

Δύση: ένας πυρηνικός πυροκροτητής».

Η σύνοδος κορυφής στη Βαρσοβία, στη συνέχεια, το πραξικόπημα στην Τουρκία: Το ΝΑΤΟ έχει γίνει πλέον μια ωρολογιακή βόμβα της οποίας η έκρηξη μπορεί να έχει αποτελέσματα, συνέπειες που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε.

 

Μαύρο καλοκαίρι στην Αμερική – Estate nera in America

Ενώ στην Αμερική ξεκινά η προεκλογική εκστρατεία μια εντυπωσιακή σειρά ρατσιστικών δολοφονιών, που προκάλεσε, το φθινόπωρο του 2014 το κίνημα Black lives matter, οδηγεί τον Αφρο-Αμερικανικό πληθυσμό σε τέτοιο βαθμό αγανάκτησης που στις διαδηλώσεις φωνάζουν: «Σκοτώστε την αστυνομία» , και στο Ντάλας ένα μαύρο αγόρι με το όνομα Micah, εκπαιδευμένο στον πόλεμο του Αφγανιστάν, πυροβολεί και σκοτώνει πέντε αστυνομικούς. Ομολογώ ότι αφού έλαβα τις πρώτες πληροφορίες σχετικά με τη σφαγή στο Ντάλας, όταν ακόμα κυκλοφορούσε η είδηση ότι επρόκειτο για μια ένοπλη ομάδα, σκέφτηκα ότι μετά από τόσα χρόνια είχε παρουσιαστεί ξανά στη σκηνή μια επαναστατική οργάνωση όπως το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 . Η πραγματικότητα αποδείχθηκε σύντομα ότι ήταν πολύ πιο κοινότυπη. Δεν υπήρξε καμιά ένοπλη συλλογική δράση, αλλά η συνήθης πράξη αυτοκτονικής απελπισίας, παρόμοια με τις πολλές που από το Columbine και μετά χαρακτηρίζουν, στιγματίζουν τη ζωή μιας χώρας όπου ο καθένας μπορεί να αποκτήσει θανατηφόρα όπλα, έτσι ώστε η Εθνική Ένωση Όπλων να μπορεί να αυξήσει τα κέρδη της.

Η αντίδραση του κατεστημένου ήταν μια αποκρουστικό υποκρισία. Λένε ότι η δράση του Micah Jones θα έχει ως αποτέλεσμα να στερήσει από το κίνημα την επιρροή του και τα οφέλη που είχε κατακτήσει. Αλλά πια επιρροή και ποια οφέλη; Από το Ferguson και μετά, το κίνημα μεγάλωσε, βάδισε σε όλες τις πόλεις της χώρας, αλλά η ενστάλαξη των ρατσιστικών αστυνομικών δολοφονιών δεν έχει δει ποτέ να επιβραδύνεται ο ρυθμός της.

Στις αρχές Ιουλίου, πολλοί αναρωτήθηκαν κατά πόσον αυτή είναι η αρχή μιας μαύρης εξέγερσης, παρόμοια με τις ταραχές που από το Newark στο Watts και στο Ντιτρόιτ σημάδεψαν με τρόπο αξέχαστο τα αμερικανικά χρόνια ’60. Εγώ θα έλεγα όχι.

Στη δεκαετία του ’60 και του ’70 η μαύρη εξέγερση ήταν μέρος ενός κινήματος που εκτυλίχθηκε σε κάθε περιοχή του κόσμου και προσπάθησε να μετατρέψει τις κοινωνικές σχέσεις με προοδευτική και επαναστατική έννοια, και που κατάφερε πραγματικά να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης εκατομμυρίων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του Αφρο-αμερικανικού πληθυσμού. Δυστυχώς, εκείνο το αντιεξουσιαστικό και σοσιαλιστικό παγκόσμιο κίνημα νικήθηκε από την καπιταλιστική αντεπανάσταση. Εκείνο που συνέβη από τα χρόνια της Θάτσερ και μετά είναι γνωστό: με κατεστραμμένο το εργατικό κίνημα με την ενεργό συνεργασία των ποταπών αριστερών κομμάτων, ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός ήταν σε θέση να καταστρέψει ελεύθερα το περιβάλλον, την κοινωνική ζωή και την ψυχολογική ισορροπία της ανθρωπότητας. Κάποιος είχε πει: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Ο σοσιαλισμός νικήθηκε. Και η βαρβαρότητα προχωρεί αδυσώπητα, ασταμάτητη.

Το μαύρο κίνημα που κάποτε φώναζε για την Μαύρη δύναμη ικετεύει τώρα πως η ζωή των Μαύρων έχει σημασία.. Αυτά τα λόγια είναι το σημάδι μιας γιγαντιαίας ήττας. Κάντε μας ότι θέλετε, αλλά σας παρακαλώ μην μας σκοτώνετε.

Λευκός ρατσισμός ισλαμικός φασισμός παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος – Razzismo bianco Fascismo islamista guerra civile globale

Οι εργαζόμενοι εκβιάστηκαν, τους κατέστησαν επισφαλείς, φτωχοποιήθηκαν, και δεν έχουν πλέον οποιαδήποτε εργαλείο για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους. Με χαμένη κάθε δυνατότητα χειραφέτησης και οργάνωσης σήμερα απεγνωσμένα προσκολλώνται στη μόνη μορφή ταυτότητας που τους απομένει: την εθνική, θρησκευτική ή εθνική. Με θρυμματισμένη την διεθνιστική αλληλεγγύη η απόγνωση πήζει με τη μορφή της ταυτότητας, και επανεμφανίζεται ο φασισμός. Δεν είστε εργαζόμενοι δεν έχουν ηττηθεί, αλλά λαός – αυτό λέει ο φασισμός. Και οι λαοί πάνε στον πόλεμο, κάνουν πόλεμο, επειδή είναι το μόνο πράγμα που ξέρουν να κάνουν.

Η κληρονομιά αιώνων αποικιοκρατίας και δουλείας τώρα επανεμφανίζεται σε όλο τον κόσμο. Για τους αποικισμένους λαούς, τους ληστεμένους, που υποβλήθηκαν στη δουλεία, η μόνη εξέγερση είναι η ένοπλη εκδίκηση. Ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός είναι η εμπροσθοφυλακή αυτής της εκδίκησης. Η μαζική μετανάστευση από το νότο προς το βορρά του κόσμου είναι η συνέπεια της άλυτης,ανεξόφλητης αποικιακής κληρονομιάς, και των νέων πολέμων που η ένοπλη εκδίκηση δεν κάνει άλλο από το να τροφοδοτεί.

Εν τω μεταξύ, η εξαθλίωση των λευκών εργατών της Ευρώπης και της Αμερικής τροφοδοτεί το κύμα του κοινωνικού ρατσισμού και του εθνικισμού των οποίων τα αποτελέσματα είναι το Brexit και ο θρυμματισμός της Ένωσης.

Αριθμητικά φθίνοντες, οι λευκοί γερνούν, ενώ οι αποικισμένοι λαοί, νεότεροι και δημογραφικά σε αύξηση, πιέζουν στα σύνορα. Υπάρχει ένα είδος ευνουχισμένης υπεροχής στο βάθος του λευκού ασυνείδητου, η οποία αντιτίθεται στην επιθετική πρωτοκαθεδρία των λαών που ζητούν εκδίκηση. Υπάρχει η δυνατότητα να αποφευχθεί το γεγονός η σύγκρουση μεταξύ του ρατσισμού της υπεροχής και της επιθετικά απελπισμένης πίεσης των αποικισμένων λαών να επιλυθεί με ένα παγκόσμιο μακελειό; Υπήρχε, και ονομαζόταν σοσιαλισμός. Η δυνατότητα αυτή καταργήθηκε και αυτό που απομένει είναι η βαρβαρότητα, ο ρατσισμός και ο παγκόσμιος εμφύλιος πόλεμος.

 

Η κληρονομιά της αποικιοκρατίας – L’eredità del colonialismo

Αιώνες αποικιακής καταπίεσης εξαθλίωσης και απέλασης του εργατικού δυναμικού παρουσιάζουν τον λογαριασμό. Μόνο μια διεθνιστική κουλτούρα θα καταστούσε δυνατή την απαραίτητη ανακατανομή των πόρων, και μόνο μια εξισωτική και σοσιαλιστική πολιτική μπορεί να καταστήσει πιθανό τον σοσιαλισμό. Η ήττα του εργατικού κινήματος (της οποίας είναι υπεύθυνη η αριστερά που μετατράπηκε σε φιλελευθερισμό) έχει καταστραφεί αυτό το ενδεχόμενο ανοίγοντας τις πύλες της κόλασης. Τώρα είμαστε στην κόλαση και δεν φαίνεται ο δρόμος προς τα έξω.

Η μεταναστευτική πίεση στα σύνορα της Ευρώπης θα συνεχιστεί και η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιδρά σαν αποικιακή δύναμη. Ένα έγγραφο στις αρχές του Ιούνη 2016 της ευρωπαϊκής Επιτροπής, υποστηρίζει ότι μέχρι το 2025 χρειαζόμαστε 83 εκατομμύρια εργαζομένους υψηλής ειδίκευσης που η Ευρώπη σε δημογραφική παρακμή (που βρίσκεται επίσης σε πλήρη κατάρρευση της φοίτησης στα σχολεία) δεν είναι σε θέση να παράσχει. Κατά συνέπεια, το έγγραφο αναφέρει ότι είναι απαραίτητο να ευνοηθεί η εισροή των ειδικευμένων εργαζομένων από το νότιο ημισφαίριο. Οι άλλοι ας ψοφήσουν στην θάλασσα ή στα χέρια του Ερντογάν. Οι φτωχές χώρες θα φτωχοποιηθούν περαιτέρω από τη διαρροή εγκεφάλων την ώρα που θα αυξάνουν οι δυνάμεις του τρόμου.

 

Η ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα πτώμα που περπατά – L’Unione europea è un morto che cammina

Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα (Deutsche Bank επικεφαλής) βαράει μπιέλες και πάλι, για πολλοστή φορά. Φυσικά, το τραπεζικό σύστημα θα πάρει αυτό που θέλει και η ευρωπαϊκή κοινωνία θα πληρώσει, για πολλοστή φορά. Η γαλλική αριστερά βυθισμένη σε ηθική εξαθλίωση, επιβάλλει ένα ποιοτικό άλμα στην ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας και διαγράφει τις 35 ώρες. Αυτοί είναι οι τελευταίοι χτύποι μιας βρώμικης πολιτικής τάξης που σημαδεύεται πλέον και αναφέρεται μοναχά για την άγνοιά της και την δουλικότητα της. Σύντομα θα κρέμονται στην αγχόνη που οι φασίστες προετοιμάζουν γι αυτήν στη Γαλλία όπως και την Αυστρία και αλλού: οπουδήποτε, παντού.

Αυτοί είναι οι παράγοντες, οι παίκτες στην ευρωπαϊκή σκηνή: η ζητιάνα εξοντωτική οικονομική τάξη και ο εθνικοσοσιαλισμός σε όρθια θέση. Οι κυβερνήσεις έχουν καταντήσει να επαναλαμβάνουν αερολογίες για τη δημοκρατία και την ερχόμενη ανάπτυξη. Τι θα κάνει η Μέρκελ, τώρα που ο αγαπημένος της Merdogan» προκαλεί ένα πραξικόπημα για να διαγράψει οριστικά κάθε επίφαση δημοκρατίας; Θα χορηγήσει βίζα στους τούρκους για να κατακτήσει πως ο δολοφόνος θα φιλοξενεί τους μετανάστες που οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχθούν;

»merda στα ιταλικά σημαίνει σκατά!

 

massacro.

Η φρίκη – L’orrore

Σε ένα είδος κρεσέντο του τρόμου, η ισλαμο-φασιστική άνοια ξεκινά επιθέσεις κατά της καθημερινής ζωής στις ευρωπαϊκές πόλεις, τη Μέση Ανατολή και την Ασία. To σαν ανάμικτη σαλάτα μακελειό από τον αποτυχημένο macho Mohamed Lahouaiej Bouhlel φθάνει ταυτόχρονα με την είδηση ότι ο κ Manuel Barroso, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μεταξύ του 2004 και του 2014 (ανώτατη αρχή του νεκρού που περπατά) είναι τώρα επίσημα πρόεδρος της χρηματοπιστωτικής εταιρείας Goldman Sachs, ένας διεθνής οργανισμός σε σύγκριση με τον οποίον ο Bouhlel μοιάζει με έναν ερασιτέχνη στην τέχνη της σφαγής

 

Κατάληξη – Conclusione

Όπως έγραφε ο Yeats στα 1919:

«Η παλίρροια ανεβαίνει αιματηρή παντού

Η τελετή της αθωότητας πνίγεται.

Οι καλύτεροι στερούνται κάθε πεποίθησης, ενώ οι χειρότεροι

Είναι γεμάτοι παθιασμένη ένταση. »

Η αντίσταση μπορεί τώρα να οργανωθεί μόνο με οριακή μορφή, περιθωριακή : η κοινωνία έχει παραλύσει, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της και τα δικαιώματά της. Στην Ιταλία παίζουν κάνοντας δημοψηφίσματα, σαν το πρόβλημα να ήταν η μορφή της δημοκρατίας, όταν είναι απολύτως σαφές ότι η δημοκρατία είναι ένα εργαλείο αμβλύ εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, που στερείται κάθε αποτελεσματικότητα και αξιοπιστία. Στο δημοψήφισμα του φθινοπώρου πάντως θα πάω να ψηφίσω, όχι γιατί με ενδιαφέρουν οι μορφές της δημοκρατίας: Θα ψηφίσω γιατί θέλω η κυβέρνηση Renzi να καταρρεύσει, και να επιταχυνθεί η κατάρρευση εκείνου που απομένει από την Ένωση.

Μόνο τότε η κοινωνία θα αρχίσει να αντιμετωπίζει το πρόβλημα της αλληλεγγύης, της αυτο-οργάνωσης και της εξόδου από το πτώμα του καπιταλισμού.! Η επόμενη δεκαετία θα κυριαρχείται από ένα όλο και πιο αιματηρό και καταστροφικό πόλεμο. Αυτός που δεν το βλέπει βρίσκετε σε κίνδυνο. Όσοι προσπαθούν να το αρνηθούν είναι επικίνδυνοι. Αυτός που το ξέρει να αρχίσει να οικοδομεί τις δομές αλληλεγγύης που θα βοηθήσουν να επιβιώσουμε, και να σκεφτούμε τις μορφές μιας ισότιμης κοινωνίας, για να επιστρέψουμε μια ημέρα να ζούμε. Ίσως.

 

17 ιουλίου 2016

 http://www.deriveapprodi.org/2016/07/tra-barroso-e-bouhlel/