μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Στην εποχή του δεξιού και του αριστερού μηδενισμού, ας θυμηθούμε τον Κροπότκιν…!

αρχείο λήψης

O σεβαστός «πρίγκιπας» της αναρχίας, Πιοτρ Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν (Пётр Алексеевич Кропоткин) και η ηθική του! Μια γλυκιά μυρωδιά ανθρώπινης συμβίωσης, σε μια συγκυρία  όπου η απαξίωση ηθικών συμπεριφορών και προτύπων, επιπλέει προστατευμένη από τις αριστερές και δεξιές συμπληγάδες του μεταβιομηχανικού ναρκισσιστικού πολιτισμού.

Το ηθικό συναίσθημα για τον Κροπότκιν, σύμφυτο με την ανθρώπινη φύση, συμβάδιζε με την αλληλοβοήθεια των έμβιων όντων – και φυσικά του ανώτερου είδους τους, του ανθρώπου – η οποία αποτελεί προϋπόθεση μιας επιτυχούς κοινωνικής διαβίωσης.

Λίγα λόγια από τις κατασταλαγμένες απελευθερωτικές «διδαχές» του, εν μέσω μιας αντιηρωικής εποχής:

«Έως τώρα δεν έλειψαν ποτέ από την ανθρωπότητα αυτές οι μεγάλες καρδιές, οι οποίες, ξεχειλίζοντας από τρυφερότητα, πνεύμα και θέληση, έθεταν πάντοτε τα αισθήματα, την ευφυΐα και την ενεργητικότητά τους στην υπηρεσία του ανθρώπινου γένους, χωρίς να ζητούν τίποτε ως αντάλλαγμα.

Αυτή η γονιμότητα του πνεύματος, της ευαισθησίας και της θέλησης, προσλαμβάνει κάθε πιθανή μορφή. Είναι ο παθιασμένος ερευνητής της αλήθειας ο οποίος, αρνούμενος όλες τις άλλες χαρές της ζωής, αφοσιώνεται με πάθος στην αναζήτηση εκείνου που θεωρεί αληθινό και δίκαιο, εν αντιθέσει προς τις διαβεβαιώσεις των αδαών που τον περιβάλλουν. Είναι ο εφευρέτης ο οποίος ζει μόνο για το σήμερα, λησμονώντας ακόμη και να φάει, και μόλις και αγγίζει το ψωμί που μια γυναίκα αφοσιωμένη σε αυτόν τον ταΐζει σαν παιδί, ενώ αυτός ασχολείται με την εφεύρεσή του, η οποία, όπως πιστεύει, προορίζεται να αλλάξει την όψη του κόσμου. Είναι ο φλογερός επαναστάτης στον οποίον οι χαρές της τέχνης, της επιστήμης ακόμη και της οικογενειακής ζωής, φαίνονται στυφές, στον βαθμό που δεν τις μοιράζονται όλοι, και ο οποίος εργάζεται για να αναμορφώσει τον κόσμο παρά τις κακουχίες και τις διώξεις. Είναι ο νέος, ο οποίος ακούγοντας για τις ωμότητες της εχθρικής εισβολής και παίρνοντας στα σοβαρά τα παραμύθια περί πατριωτισμού που του ψιθύριζαν στο αυτί, σπεύδει να καταταγεί σε ένα σώμα εθελοντών, βαδίζει στο χιόνι, υποφέρει από την πείνα, καταλήγοντας να σκοτωθεί από τις σφαίρες.

Είναι το χαμίνι του Παρισιού, το οποίο με περισσή γνώση και προικισμένο με την πλέον γόνιμη ευφυΐα, επιλέγει σοφά τους εχθρούς και τους φίλους του, τρέχει στα οδοφράγματα μαζί με τον μικρότερο αδερφό του, αψηφώντας την βροχή των οβίδων και πεθαίνει ψιθυρίζοντας :«Ζήτω η Κομμούνα!» Είναι ο άνθρωπος ο οποίος εξεγείρεται βλέποντας μια αδικία, χωρίς να αναρωτιέται τι θα του συμβεί και, ακόμη και όταν οι άλλοι σκύβει την πλάτη, ξεσκεπάζει την αδικία, χτυπά τον εκμεταλλευτή, τον μικρό τύρρανο του εργοστασίου ή τον μεγάλο τύρρανο μιας αυτοκρατορίας. Είναι, τέλος, όλα εκείνα τα αναρίθμητα παραδείγματα αυταπάρνησης, ελάχιστα εντυπωσιακά και ως εκ τούτου άγνωστα και σχεδόν παραγνωρισμένα, τα οποία μπορεί κανείς να παρατηρεί διαρκώς, ιδίως μεταξύ των γυναικών, αρκεί να θελήσει να υποβληθεί στον κόπο να ανοίξει τα μάτια του και να παρατηρήσει τι είναι εκείνο που συμβάλλει στην ανέλιξη της ανθρωπότητας…

(…)

Όλοι αυτοί, άλλοι μεν στην αφάνεια άλλοι δε σε έναν ευρύτερο στίβο, συμβάλλουν στην αληθινή πρόοδο της ανθρωπότητας. Και η ανθρωπότητα το γνωρίζει. Ιδού γιατί περιβάλλει τέτοιες υπάρξεις με σεβασμό και θρύλους. Τους εξιδανικεύει, και, μάλιστα, με αυτούς ως πρότυπο δημιουργεί τους ήρωες των παραμυθιών, των τραγουδιών και των μυθιστορημάτων της. Στο πρόσωπό τους θαυμάζει το θάρρος, την καλοσύνη, την αγάπη και την αυταπάρνηση, τα οποία στερούνται οι περισσότεροι από εμάς. Μεταβιβάζει την ανάμνηση στα παιδιά της. Θυμάται ακόμη και αυτούς που δεν έδρασαν παρά στον στενό οικογενειακό και φιλικό κύκλο, τιμώντας την μνήμη τους στα πλαίσια των οικογενειακών παραδόσεων.

Αυτοί δημιουργούν την αληθινή ηθικότητα – την μόνη αξία, άλλωστε, αυτού του ονόματος – όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά απλές σχέσεις ισότητας».

                             Δημήτρης Ναπ.Γ

ιστορία, storia

Βαλίτσες – Maletas

http://francosenia.blogspot.it/2009/12/maletas.html

Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009

Maletas Βαλίτσες

Ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβουμε τον Cipriano Mera, αναρχικό οικοδόμο που έφτασε στην ηγεσία, muratore anarchico che arrivò al comando του 14ου Τμήματος του δημοκρατικού στρατού στην διάρκεια του εμφυλίου πολέμου,  συνίσταται στο να αποκαλύψουμε το περιεχόμενο των δυο βαλιτσών. Η πρώτη έπεσε στα χέρια του αφού ενίκησε τα στρατεύματα του Mussolini στην μάχη της Guadalajara (μάρτιος 1937). Ήταν του ιταλού στρατηγού Annibale Bergonzoli. Μέσα, υπήρχαν «φωτογραφίες του στρατιωτικού που φορούσε μόνον γυναικεία εσώρουχα». Δεν ξέρουμε τι πέρασε απ’ το κεφάλι του Mera, όταν είδε τον εχθρό του μασκαρεμένο γυναίκα, αλλά διέταξε να κάψουν τις φωτογραφίες και κράτησε την ιταλική βαλίτσα.

Δυο χρόνια αργότερα, στην διάρκεια των χαοτικών ημερών της πτώσης της Madrid, είχε την ευκαιρία να ανταλλάξει την βαλίτσα του Bergonzoli με μιαν άλλη γεμάτη χρήματα και κοσμήματα. Μα δεν το έκανε (αν και κάποιος σκέφτηκε πως προσπάθησε). Έστειλε την τσάντα του θησαυρού στην Banco di Spagna, σημειώνοντας: «Από τον Cipriano Mera». Δεν θα ήταν η τελευταία φορά που αυτός ο άντρας, που προέρχονταν από την φτώχεια ενός μικρού κρεβατιού που μοιράζονταν με οκτώ αδέλφια, που έμαθε να γράφει και να διαβάζει σε ηλικία 23 χρόνων και που έδρασε άμεσα ενάντια στην δικτατορία του  Primo de Rivera και τους πιστολέρος των αφεντικών, θα αποδεικνύονταν πρόσωπο δίκαιο και έντιμο μέχρις εσχάτων!

Στην συνέχεια ο Mera πήγε εξορία στην Africa: τρεια χρόνια φυλακίσεις, αποδράσεις και στρατόπεδα συγκέντρωσης στα γαλλικά εδάφη της Βορείου Αφρικής. Σαν να μην ήταν αρκετό να έχει χάσει τον πόλεμο, τα προβλήματά του επιδεινώθηκαν εξ αιτίας μιας παρεξήγησης. Τον τριγύριζαν όλου του είδους οι θρύλοι για το άτομό του σχετικά με τεράστιες χρηματικές ποσότητες που λεηλατήθηκαν στην Ισπανία από τους ηγέτες του δημοκρατικού στρατού.  Τόσο οι γαλλικές αρχές στην Casablanca, όσο και οι χαφιέδες του Franco και κάποιος άλλος σταλινικός που είχε καταφύγει εκεί, πίστευαν πως ο Mera έκρυβε τώρα στην βαλίτσα του χρυσό ικανό να οργανώσει αναρχικό ανταρτοπόλεμο ενάντια στον Franco. Όλο αυτό έκανε την ζωή του αδύνατη. Μια κατάσταση που έθεσε σε μεγάλη δοκιμασία τα νεύρα του.  «Είναι απεχθές οι άνθρωποι να πρέπει να αποφεύγουν τους ανθρώπους για να μπορέσουν να ζήσουν», σημείωνε στο ημερολόγιό του ενώ τριγυρνούσε στις ερήμους του Marocco.

Τελικά μεταφέρθηκε σε ισπανική φυλακή όπου παρέμεινε έγκλειστος για τρία χρόνια, μέχρις ότου, σε μιαν προσπάθεια από πλευράς των αρχών να καθαρίσουν την εικόνα τους στο εξωτερικό, του αποδόθηκε η χάρις. Μα ο Mera ήταν εκείνο που ήταν: την ημέρα της αποφυλάκισής του αποφαίνεται, απευθυνόμενος στους δεσμώτες του, μια από τις πιο σκληρές κρίσεις για την Ισπανία των χρόνων Σαράντα: «Δεν μου απονέμουν αμνηστία, απλά με μεταφέρουν σε ένα πλατύτερο προαύλιο από εκείνο της φυλακής».

Εκείνο τον καιρό, έθαψε την βαλίτσα του κάτω από το σπίτι του στην συνοικία της Tetuan de las Victorias, στα σίγουρα, μακριά από τις επιδρομές της αστυνομίας του Franco. Κανείς πλέον φαίνονταν να μην γνωρίζει τίποτα για την τύχη του μέχρι πριν από λίγους μήνες, όταν ο σκηνοθέτης Figueres την βρήκε τυχαία, ξεχασμένη, στο σπίτι του παιδιού της χήρας του Mera, Floreal, στα προάστια του Παρισιού.
Όμως αυτό που προκαλεί την μεγαλύτερη έκπληξη ήταν πως ο Figueres χρειάστηκε να εξηγήσει στα εγγόνια του Mera, που δεν μιλούν λέξη στα ισπανικά, ποιος πραγματικά ήταν ο παππούς τους. «Δεν είχαν ιδέα ούτε για την συνδικαλιστική του στράτευση, ούτε για την ενεργή συμμετοχή του στον εμφύλιο πόλεμο. Κανείς δεν είχε διαβάσει τις αναμνήσεις του», λέει ο σκηνοθέτης, αναφερόμενος στο «Ο πόλεμος, η εξορία και η φυλάκιση ενός αναρχοσυνδικαλιστή».

Μόνο ένας από τα εγγόνια του θυμήθηκε πως ο παππούς του είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς από το σπίτι για μια δυο ημέρες τον μάϊο του 1968. «Αναρωτηθήκαμε που να είχε εξαφανιστεί», λέει στο film. Απλό: ο παππούς γκρέμιζε έναν τοίχο. «Αυτό είναι ένα film γύρω από έναν επαναστάτη και τρεις ρωγμές», δηλώνει ο Figueras. «H πρώτη ρωγμή παράχθηκε μετά την ρωσική επανάσταση του 1917 που έδωσε τα φτερά σε εκείνους όπως ο Mera που λαχταρούσαν την κοινωνική επανάσταση. Η δεύτερη ρωγμή παράχθηκε στις 19 ιουλίου 1936, όταν ο κόσμος πήρε στα χέρια του τα όπλα και ξεκίνησε το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας.»

Η τρίτη ρωγμή άνοιξε στην διάρκεια του γαλλικού μάη.  «Από το 1936, ο Mera δεν είχε ξαναδεί εκείνη την ενέργεια που ταρακουνούσε τον κόσμο», λέει το ντοκιμαντέρ. Αφού είχε υποστεί μιαν επώδυνη εξορία (συλλήψεις, φυλακές, την τραυματική αποπομπή του από την CNT από πλευράς της διοίκησης που βρίσκονταν στην εξορία στην Γαλλία), ο Mera έζησε την μεγαλύτερη χαρά των τελευταίων του χρόνων τριγυρνώντας με το ποδήλατο (δίχως αποσκευές) ανάμεσα στα οδοφράγματα του Παρισιού.
Ποιητική δικαιοσύνη, την ονομάζουν.

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Νίκος Ρωμανός «Η πολεμική της αξιοπρέπειας»

Άλφα Στερητικό

«Και κάποτε θα σας πω πόσο πολύ σας αγάπησα, μόνο που πρέπει να με βρείτε τον ίδιο προσωπικά.

‘Όπως ο δήμιος… πότιζα εγώ τα ρόδα της συμπόνιας μες στον ύπνο τους εγώ, ένας άρρωστος εκ πεποιθήσεως, ένας ιδιοφυής της δυστυχίας (που τίναξα κάποτε τα μυαλά μου για μία ωραιότερη εποχή) κι ίσως τα δάκρυα μας πηγαίνουν πιο μακρία από τα όνειρα.

Καθώς βράδιαζε έπρεπε να ξαναβρίσκω όλη μου την αθωότητα για να μπορούνε τα άστρα να ‘ναι εκεί στην ώρα τους.

Και συνήθως σκοτώνουμε το παρόν με τον φόβο ή την τύψη μα πιο πολύ με τ’ όνειρο»

Τάσος Λειβαδίτης

.

Σκοπός αυτού του κειμένου είναι να ρίξει γέφυρες επικοινωνίας με όλους τους συντρόφους που διατηρούν το στοίχημα της καταστροφής ανοιχτό, να δώσει ζωή στις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου που μέσα από αυτές τις γραμμές ταξιδεύουν και συναντιούνται με ανθρώπους που όπως και εγώ πιστεύουνε πως μονάχα μέσα από…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 3.461 επιπλέον λέξεις

αυτονομία, autonomia

Μήπως; (ερωτήματα για τον Νίκο Ρωμανό)

Άλφα Στερητικό

.d23704872b202b0d6dcb9c397f18e4be_XL.
.

Γεγονός πρώτο: ο Νίκος Ρωμανός όταν ήταν 15 χρονών, ήταν δίπλα στον 15χρονο αδερφικό του φίλο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, όταν ο τελευταίος δολοφονήθηκε εκ προθέσεως, με όπλο, από την αστυνομία, χωρίς καμία αιτία, όπως αποδείχτηκε στο δικαστήριο.
.
Ο Κούγιας, συνήγορος υπεράσπισης του δολοφόνου αστυνομικού, είχε θέσει τότε το ερώτημα: «Τί γύρευε στα Εξάρχεια ο δεκαπεντάχρονος;».
.
Δεύτερο γεγονός: ο Νίκος Ρωμανός, είκοσι χρονών πια, μαζί με άλλους, κοντά στην ηλικία του, προσπάθησαν να ληστέψουν μία τράπεζα και συνελήφθησαν από την αστυνομία. Ο Ρωμανός υποστηρίζει πως, μετά τη σύλληψή του, οι αστυνομικοί τον βασάνισαν, αυτόν και τους συγκατηγορούμενούς του.
.
Σήμερα, στη χώρα που ζω, τίθεται το ερώτημα: «Μήπως τους άξιζε που τους βασάνισε η αστυνομία;», και ο Κούγιας, πριν περάσει μια μέρα από τη σύλληψή τους, εμφανίζει τον εαυτό του δικαιωμένο εκ των υστέρων, αφού ο φίλος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου είναι εγκληματίας τρομοκράτης (κατά τον Κούγια).

Δείτε την αρχική δημοσίευση 673 επιπλέον λέξεις