σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ρουβίκωνας: Τα ψέματα τελείωσαν. ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ.

Είναι γεγονός ότι από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα δεν έχει υπάρχει άλλη αναρχική ομάδα που να έχει δεχθεί τόση κρατική καταστολή όπως ο «Ρουβίκωνας».

Με το που ανέλαβε μάλιστα στην κυβερνητική εξουσία η Ν.Δ., παρακολουθήσαμε σκηνικά που λογικά θα έπρεπε να είναι αδιανόητα.
Δεν είναι απλώς ότι έφτασαν οι μπάτσοι να ρίχνουν δακρυγόνα μέσα στον κλειστό χώρο του ΒΟΞ, όπου υπήρχαν δεκάδες άτομα. Είχαμε την εξωφρενική περίπτωση να κάνουν οι διεστραμμένοι μπάτσοι αναπαράσταση βιασμού, σε μέλος του «Ρουβίκωνα», για να του δείξουν «πώς γαμάνε οι χακί«!

Δίπλα σ’ αυτά, τα μέλη της αναρχικής αυτής ομάδας έχουν να αντιμετωπίσουν το αμέσως προσεχής διάστημα, ένα μπαράζ δικαστικών διώξεων, με ανοιχτό το ενδεχόμενο κάποια απ’ αυτά να βρεθούν στην φυλακή.
Παράλληλα υπάρχει και το .. τελεσίγραφο για να εκκενώσουν το ΒΟΞ. Στην περίπτωσή τους όμως, το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» του νέου Ζαγοριανάκου, δεν έχει αποδέκτη.

Δεν νομίζουμε ότι μπορούμε να περιγράψουμε εμείς καλύτερα τα όσα αφορούν αυτή την αναρχική συλλογικότητα από τον τρόπο που τα αναφέρει το μέλος του Ρουβίκωνα, Γιώργος Καλαϊτζίδης σε ανάρτηση που έκανε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook.

Αναπαράγουμε την συγκεκριμένη ανάρτηση:

Ενημέρωση από το…δικαστικό μέτωπο του Ρουβίκωνα.

Χτες παρουσιάστηκε στην ΓΑΔΑ η συντρόφισσα που είχε κληθεί από την οικονομική αστυνομία για το ζήτημα των 30.000 ευρώ που έδωσα ως εγγύηση.

Αναμένω να μου έρθει κλήση στο πλαίσιο της έρευνας που γίνεται από την αστυνομία για τα…οικονομικά της ομάδας.Το έχουμε ξαναπεί, σου λένε δώσε τριάντα χιλιάρικα για να μην μπεις φυλακή και εάν τα δώσεις σε κατηγορούν επειδή τα..βρήκες.

Φυσικά δεν με λένε πχ Αριστείδη Φλώρο η Μηλιώνη (υπόθεση energa), και δεν έφαγα με την παρέα μου εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, όποτε το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο και θα αποδοθεί δικαιοσύνη αφού όλοι σε αυτήν την κοινωνία αναρωτιούνται που στο διάολο βρήκαμε τα λεφτά της εγγύησης.

Παράλληλα με την οικονομική έρευνα έχουμε και τα δικαστήρια.

Αυτήν την Πέμπτη δικάζεται ο σύντροφος μας για την παρέμβαση στο πολιτικό γραφείο του Κικίλια.

Την Τρίτη 10 Δεκεμβρίου δικαζόμαστε 10 άτομα για την επίθεση του Ρουβίκωνα στα διόδια του Κιάτου (στον γνωστό δρόμο καρμανιόλα όπου έχουν σκοτωθεί εκατοντάδες άνθρωποι).
Η δίκη είναι σε δεύτερο βαθμό και είχαμε φάει πρωτόδικα 55 μήνες φυλακή. Που σημαίνει ότι με την σχεδόν σίγουρη καταδίκη που θα επιβληθεί θα πρέπει τουλάχιστον εγώ να πληρώσω ένα τεράστιο χρηματικό ποσό αφού δεν έχω δικαίωμα αναστολής.
Η δική θα γίνει στο Ναύπλιο.

Την επόμενη μέρα την Τετάρτη 11 Δεκεμβρίου δικάζονται 8 σύντροφοι-ες μας στην Σύρο για την παρέμβαση του Ρουβίκωνα στην Τήνο όπου είχε γίνει θανατηφόρο εργατικό «ατύχημα» με δυο νεκρούς εργάτες.
Πρωτόδικα είχαμε αθωωθεί αλλά φυσικά έγινε έφεση του εισαγγελέα κατά της αθωωτικής απόφασης και η δική θα επαναληφθεί.

Την Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου έχουμε την δίκη για την κατάληψη της ισπανικής πρεσβείας όπου δικαζόμαστε δεκάδες άτομα. Η δίκη αυτή είναι επίσης σε δεύτερο βαθμό όπου και εκεί θα χρειαστεί σε περίπτωση καταδίκης να πληρώσω μεγάλη χρηματική ποινή όπως και στο Κιάτο.

Οπότε έχουμε 4 δικαστήρια μέσα σε 14 μέρες όπου θα πρέπει να πληρώσουμε μεγάλες χρηματικές ποινές.
Παράλληλα έχουμε στοχοποιηθεί όσο καμία άλλη κατάληψη και περιμένουμε να γίνει εισβολή και εκκένωση στον χώρο μας ενώ τρέχει παράλληλα και η περιβόητη οικονομική έρευνα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Καταρχήν δεν ξέρω πια άλλη ομάδα αν της συνέβαιναν όλα αυτά ταυτόχρονα θα μπορούσε να ανταπεξέλθει και να μην συνθλιβεί από την πίεση.

Εμείς αυτή την περίοδο πέραν της νομικής και πολιτικής υπεράσπισης που ετοιμάζουμε για τις δίκες, οργανώνουμε και τις γενικότερες πολιτικές μας δραστηριότητες.
Παραλληλα έχουμε ετοιμάσει και ένα…φαραωνικό σχέδιο άμυνας και αντίδρασης σε περίπτωση εισβολής στο ΒΟΞ όπου εμπλέκονται πάρα πολλά άτομα.
Επίσης προσπαθούμε να είμαστε συνεπείς στα μετωπικά σχήματα όπου συμμετέχουμε.

Ολα αυτά (δράσεις Ρουβίκωνα-άμυνα των δομών μας-δικαστήρια) θα εξελιχθούν παράλληλα. Μιλάμε δηλαδή για έναν τεράστιο φόρτο εργασίας και πολλαπλών προκλήσεων σε ελάχιστο χρόνο.

Με βάση όλα αυτά ζητάμε τουλάχιστον την κατανόησή των δεκάδων ανθρώπων που καθημερινά μας ζητάνε να πάμε στο Α ή Β σημείο όπου έχει υπάρξει κάποιο ζήτημα. Αλλά και να καταλάβουν πως δεν είμαστε ταβέρνα για να κάνουν παραγγελίες.Και να καταλάβουν και όλοι αυτοί-ες που μας ρωτάνε «καλοπροαίρετα» γιατί δεν κάνουμε κάτι για το ένα η το άλλο ζήτημα, πως εάν θέλουν να γίνει κάτι κάπου, να σηκωθούν από εκεί που κάθονται να βρούνε κόσμο και να πάνε οι ίδιοι.
Η ανάθεση είναι καταστροφική για όλους.

Τα ψέματα τελείωσαν. ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ.

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ηράκλειο: Ο Ευαγγελισμός δεν παραδίδεται, μάχεται

17 χρόνια αγώνων δεν λήγουν σε 15 μέρες

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΕΤΑΙ, ΜΑΧΕΤΑΙ

17 χρόνια αγώνων δεν λήγουν σε 15 μέρες

Πριν από 17 χρόνια καταλάβαμε ένα ιστορικό κτίριο του κέντρου και μπήκαμε στο μάτι όλων εκείνων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν από τη δυστυχία του κόσμου: των ντόπιων αφεντικών, των φασιστών, των μπάτσων, των τεχνοκρατών που πατάνε επί πτωμάτων για μια καριέρα και λίγη εξουσία. Τόσα χρόνια μετά, η Κατάληψη Ευαγγελισμού μοιάζει πιο ζωντανή από ποτέ. Εκατοντάδες άτομα επισκέπτονται τις δομές της και πλήθος ομάδων βρίσκει πολιτική στέγη στους χώρους της. Ακόμα και το ίδιο το κτίριο έχει πάρει μια σημαντική ανάσα μετά τις καλοκαιρινές εργασίες στις οποίες ενισχύσαμε τις κολώνες και αναδιαμορφώσαμε την πίσω αυλή. Εργασίες που κράτησαν πάνω από 2 μήνες, χρειάστηκαν δεκάδες χέρια και κόστισαν αρκετά χρήματα, τα οποία συγκεντρώθηκαν χάρη στην αλληλεγγύη των συντρόφων μας σε όλη την Ελλάδα.

Είμαστε οι καταληψίες του Ευαγγελισμού.

Έχουμε επιθυμίες που δεν χωράνε σε σούπερ μάρκετ και ταξικό μίσος που δεν χωράει σε ξεπουλημένα συνδικάτα. Παλεύουμε με την ανασφάλεια για το μέλλον μας και το μέλλον ενός κόσμου που δείχνει να έχει αποδεχτεί τον θάνατό του. Είμαστε μουδιασμένοι από την απάθεια των γύρω μας, ζορισμένοι από τα προβλήματα αλλά χαμογελαστοί και δυνατοί χάρη στην αλληλεγγύη και τη μαχητικότητα της κοινότητάς μας. Είμαστε νέοι, εργαζόμενοι, φοιτητές και μαθητές που αποφάσισαν να χτίσουν μια συλλογική ζωή. Μια ζωή κόντρα στο δόγμα «κοίτα την πάρτη σου». Μια ζωή κόντρα στο «εθνικό συμφέρον» και την «ανάπτυξη» που μας βάζει να δουλεύουμε για ψίχουλα, ισοπεδώνει τις παιδικές μας γειτονιές και καταστρέφει τα βουνά και τις ακτές μας.

Η κατάληψη άδειων κτιρίων δεν είναι μόνο δικαίωμα, είναι ζωτική ανάγκη.

Οι Καταλήψεις παραδίδουν τα κτίρια πίσω στην κοινωνία. Δεν αποτελούν ιδιοκτησία μας. Επιτίθενται στην έννοια της ιδιοκτησίας. Είναι η ελάχιστη διεκδίκηση των χώρων που μας έχουν κλέψει. Των σπιτιών που μας βάζουν να πληρώνουμε λες και είναι χρυσός, των δημόσιων χώρων που πρώτα καταστρέφουν με τραπεζοκαθίσματα και μετά γεμίζουν με κάμερες και μπάτσους, των δημοσίων εκτάσεων που ξεπουλάνε στις μαφίες των κατασκευών. Αυτοί λοιπόν που μας κλέβουν τη γη, το νερό, τον μόχθο και τον αέρα που αναπνέουμε, τώρα μας ζητάνε με θράσος να παραδώσουμε λιγοστά τετραγωνικά μέτρα που στεγάζουν τους αγώνες μας για ελευθερία.

Το τελεσίγραφα του κράτους δεν μας φοβίζουν, μας συσπειρώνουν.

Αν οι φασίστες της ΝΔ και οι μαφιόζοι που τους χρηματοδοτούν θέλουν πόλεμο θα τον έχουν. Όχι όμως έτσι όπως τον έχουν σχεδιάσει. Δεν πέφτουμε στην παγίδα να κλειστούμε σε μία σύγκρουση αναρχικών και αστυνομίας. Έτσι κι αλλιώς, εμείς αποτελούμε έναν μόνο από τους στόχους, ίσως τον πιο θεαματικό. Το μέτωπο πρέπει να είναι τόσο μεγάλο όσο και οι καταπιεσμένοι. Το τελεσίγραφο Χρυσοχοΐδη είναι το σάλπισμα μιας νέας μάχης ενός ευρύτερου κοινωνικού-ταξικού πολέμου που εμπλέκει εκ των προτέρων πλατιά τμήματα της κοινωνίας. Από τα εργασιακά κάτεργα, τα πανεπιστήμια και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών μέχρι τις γειτονιές και τις τοπικές κοινωνίες, οφείλουμε όλοι και όλες να οργανωθούμε και να δημιουργήσουμε ένα ευρύ και πολύμορφο μέτωπο αγώνα. Ένα μέτωπο ανάλογο της αλαζονείας του κράτους και της οργής των καταπιεσμένων.

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Αναρχικοί/ες
Αντιεξουσιαστές/ριες
Ηρακλείου

via Κιτάπι – ομάδα βιβλίου/αρχείου από την κατάληψη Ευαγγελισμού

Ηράκλειο: Ο Ευαγγελισμός δεν παραδίδεται, μάχεται

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Σχετικά με την παρακολούθηση του πολιτικού χώρου της Ταξικής Αντεπίθεσης από όχημα της «αντί» τρομοκρατικής υπηρεσίας

Ενάντια στην Κρατική Τρομοκρατία Κάτω τα ξερά σας από τους χώρους του αγώνα. Συγκέντρωση: Παρασκευή 23/11/2019, 20:00 Αραχώβης 42.

Αλληλεγγύη Αντιπληροφόρηση Κοινωνική ανυπακοή / Αντιστάσεις


Σχετικά με την παρακολούθηση του πολιτικού χώρου της Ταξικής Αντεπίθεσης από όχημα της «αντί» τρομοκρατικής υπηρεσίας και τα γεγονότα που συνέβησαν το βράδυ στις 18/11/2019

Την Δευτέρα 18/11/2019 κατά τη διάρκεια συνέλευσης της ομάδας μας στον πολιτικό χώρο Αραχώβης 42 εντοπίσαμε σταθμευμένο όχημα μάρκας Opel corsa χρώματος λαχανί απέναντι από τον πολιτικό μας χώρο στο οποίο υπήρχε μια κάμερα διακριτικά τοποθετημένη και στραμμένη πρός την είσοδο του χώρου μας.

Από την πρώτη στιγμή ήταν σαφές για εμάς οτι η κάμερα στόχευε στην χαρτογράφηση όσων συμμετέχουν στο πολιτικό μας εγχείρημα αλλά και στο φακέλωμα συλλογικοτήτων που συστεγάζονται στον χώρο μας όπως και όσων παρακολουθούν και συμμετέχουν στις δημόσιες πολιτικές μας εκδηλώσεις και βιβλιοπαρουσιάσεις.

Η παρακολούθηση του πολιτικού μας χώρου εντάσσεται σε μια ευρύτερη κατασταλτική εκστρατεία επίθεσης σε αυτοοργανωμένους χώρους αγώνα και καταλήψεις φέροντας και τα ειδικά χαρακτηριστικά μιας αναβαθμισμένης επιχείρησης της «αντι»τρομοκρατικής υπηρεσίας στην γειτονιά των Εξαρχείων επιδιώκοντας μεταξύ άλλων το ξερίζωμα όσων αντιστέκονται από την συγκεκριμένη γειτονιά.

Αποφασίσαμε συλλογικά να απαντήσουμε σε αυτήν την πρόκληση της «αντι»τρομοκρατικής θεωρώντας οτι με αυτόν τον τρόπο κλιμακώνεται επικίνδυνα η επίθεση τόσο εναντίον της ομάδας μας όσο και συνολικά εναντίον των χώρων αγώνα και των αγωνιστών του ριζοσπαστικού κινήματος. Θέτοντας παράλληλα μια βάση περιφρούρησης τόσο του εγχειρήματος μας όσο και συνολικά του κόσμου του αγώνα που πολιορκείται από τις κατασταλτικές μεθοδεύσεις της νεοφιλελεύθερης και ακροδεξιάς κυβέρνησης της ΝΔ.

Με το τέλος της συνέλευσης, λοιπόν, βγαίνοντας από τον χώρο μας εντοπίσαμε τον οδηγό του οχήματος να ξεπαρκάρει και να απομακρύνεται και από πίσω άλλο όχημα μάρκας polo λευκού χρώματος με Α.Κ ΖΥΑ 3392 να περιμένει να παρκάρει ξανά προφανώς για να μην χάσει την θέση πάρκινγκ με θέα τα γραφεία μας.

Αφού μέλος της συλλογικότητας μας ακολούθησε τον αστυνόμο με το προσωπικό του όχημα παρατήρησε οτι στάθμευσε έξω από το ok market στην οδό Μπενάκη. Εκέι όπως διαπιστώθηκε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα επιβιβάστηκε ο συνάδελφος του αφού πρώτα πάρκαρε το νέο αυτοκίνητο της παρακολούθησης.

Αφού συζητήσαμε συλλογικά επιλέξαμε να κινηθούμε με τον εξής τρόπο: αφού εντοπίσαμε την νέα κάμερα στο αυτοκίνητο που στόχευε τα γραφεία μας, φωτογραφίσαμε το όχημα και την κάμερα στο εσωτερικό του. Ειδοποιήσαμε άμεσα δικηγόρο και δημοσιογράφο να σπεύσουν στον πολιτικό μας χώρο ενώ την ίδια στιγμή διμοιρίες κινητοποιούνταν και κατέβαιναν την οδό Αραχώβης για να περιφρουρήσουν το αυτοκίνητο αλλά και να διώξουν τους συντρόφους που φωτογράφιζαν το όχημα. Ενώ από τους ασυρμάτους της διμοιρίας ακούγονταν ξεκάθαρα οι υποδείξεις ότι πρόκειται για όχημα της υπηρεσίας τους.

Τότε συνέβη το εξής ευτράπελο.

Οι δύο οδηγοί της «αντί» τρομοκρατικής υπηρεσίας φορώντας ο ένας κουκούλα και ο άλλος κρύβοντας με τα χέρια το πρόσωπο του κάνοντας ένα ελαφρύ τζόκινγκ δίπλα από την διμοιρία των ΜΑΤ που τους προστάτευε επανήλθαν στον τόπο του «εγκλήματος» μπήκαν μέσα στο όχημα και έφυγαν άρον άρον υπό τις αποδοκιμασίες μελών της συλλογικότητας μας και συντρόφων -ισσών που βρέθηκαν στο σημείο εκέινη τη στιγμή εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους.

Μέρος των παραπάνω καταγράφηκε σε οπτικοακουστικό υλικό από την συλλογικότητα μας και από δημοσιογράφο που εκείνη την στιγμή ήταν παρών στις εξελίξεις.

Τα συστήματα γεωεντοπισμού που πρόσφατα ανακαλύφθηκαν σε οχήματα συντρόφων και οι τοποθετήσεις συσκευών παρακολούθησης έξω από χώρους αγώνα και σπίτια αγωνιστών προμηνύουν ουσιαστικά την περικύκλωση όλο και περισσότερων αγωνιστών και αγωνιστριών που η ασφάλεια βάζει στο στόχαστρο. Προμηνύουν την ολοένα και μεγαλύτερη διείσδυση των μπάτσων και των ναρκομαφιών στη γειτονιά των Εξαρχείων. Προμηνύουν την συρρίκνωση των ατομικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων που κερδήθηκαν με αίμα και αυτοθυσία μέσα από συλλογικούς αγώνες και κοινωνικές εξεγέρσεις. Προμηνύουν την όξυνση των ταξικών αντιθέσεων και την εξουδετέρωση του «εσωτερικού εχθρού». Ώστε να ορίζουν οι κυρίαρχοι τα μέσα και τους τρόπους που θα τους αντιμετωπίζουμε.

Γιατί η επέλαση της κρατικής βαρβαρότητας θα περάσει πάνω από αυτούς και από αυτές που θα προτάξουν τα στήθη τους και τις γροθίες τους μπροστά από την ασχήμια της , που δεν θα γίνουν κρέας στα κανόνια των ιμπεριαλιστικών πολέμων τους, που δεν θα συνθηκολογήσουν για να προτάξουν τα ατομικά τους ωφέλη μπροστά σε συλλογικά οράματα και προλεταριακά συμφέροντα.

Γιατί χωρίς το αίμα εκείνων που πότισε το σκοπευτήριο της Καισαριανής, την πύλη του Πολυτεχνείου, την οδό Στουρνάρη, την οδό Μεσολογγίου και Τζαβέλλα η ιστορία θα ήταν ανάξια να γραφτεί και η ζωή ακόμα πιο βίαιη και ανυπόφορη για να αξίζει κάποιος να τη ζήσει. Γιατί οι πρόσφατες κατασταλτικές επιχειρήσεις και η ωμή βία του κράτους- τρομοκράτη μαρτυρούν τις ολοκληρωτικές τάσεις του Κεφαλαίου για το ξεπέρασμα της κρίσης και την ισοπέδωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων.

Γιατί όσοι και όσες σήμερα σηκώνουν το ανάστημα αποτελούν τις πρώτες σταγόνες βροχής πριν από τη μεγάλη καταιγίδα. Γιαυτό το καθεστώς κατασκευάζει ένα κλοιό τριγύρω τους επιχειρώντας να τους θέσει εκτός κινηματικών δραστηριοτήτων, να τους περιθωριοποιήσει και να τους αποκόψει από τον αγώνα θέτοντας τους σε ένα καθεστώς ιδιότυπης κράτησης και ομηρίας. Γιαυτό τους προσαγάγει, τους ξυλοφορτώνει, τους φακελώνει, τους φυλακίζει, τους βασανίζει και τους τρομοκρατεί.

Γιατί ο φόβος μιας κοινωνικής εξέγερσης αποτελεί για το σύστημα μια γενικευμένη απειλή που θέλει πάση θυσία να αποτρέψει ενώ για τους αγωνιζόμενους ένας σκοπός που οφείλουν να τον υπηρετήσουν πολιτικά και οργανωτικά με κάθε κόστος περιφρουρώντας παράλληλα τους αγώνες του κινήματος από ρεφορμιστικές δυνάμεις και ηγεσίες που παραδοσιακά παραμονεύουν για να σπεκουλάρουν και να αναρριχηθούν στις πλάτες του.

Ενάντια στην Κρατική Τρομοκρατία

Κάτω τα ξερά σας από τους χώρους του αγώνα.

Συγκέντρωση: Παρασκευή 23/11/2019, 20:00 Αραχώβης 42.

Ταξική Αντεπίθεση (ομάδα αναρχικών και κομμουνιστών)

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Τα τελευταία λόγια του Enrico

Πριν από ένα μήνα ο σύντροφος Enrico αυτοκτόνησε, πέφτοντας από το παράθυρο του σπιτιού όπου ζούσε στο Παρίσι. Ο Enrico, σύντροφος και αγαπητός φίλος, βρισκόταν στο Παρίσι για περισσότερο από τριάντα χρόνια εξόριστος και πρόσφυγας, μαζί με δεκάδες άλλους συντρόφους και συντρόφισσες που είχαν δραπετεύσει από τον μπαλτά του δήμιου, αυτόν που καταδιώκει αμείλικτα, δίχως ανακωχή εκείνους που επαναστατούν και εξεγείρονται. σε αυτό προστέθηκε η επιθετικότητα ενός όγκου: βλ. το προηγούμενο ποστ    https://aenaikinisi.wordpress.com/2019/10/09/%ce%ad%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%b5-%ce%bf-enrico-se-ne-e-andato-via       post precedente
Παρακάτω ένα έγγραφο του γραμμένο λίγες μέρες πριν πεθάνει σχετικά με τον ταξικό αγώνα στη Γαλλία, μέσα από μια συζήτηση για τα «κίτρινα γιλέκα» που μας ήρθε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
αυτό ακολουθείται από την αποχαιρετιστήρια επιστολή, που άφησε ο Enrico στον υπολογιστή, όπου μιλά για τους λόγους που τον ώθησαν σε αυτήν.
=*=*=*=*=*=*=

Είναι εδώ και λίγος καιρός που προσπαθώ να γράψω κάτι για να «κάνω τις αξιολογήσεις μου γνωστές» (όπως εσύ λες ευγενικά) αλλά οι μεταβλητές που πρέπει να ληφθούν υπόψη είναι τόσο πολυάριθμες και η κατάσταση τόσο περίπλοκη που χρειάζομαι πολύ περισσότερο χρόνο από αυτόν που είχα υπολογίσει στην αρχή, και επιπλέον είμαι μόνος. Εάν δεν θέλουμε να κάνουμε μια ανάλυση που να είναι υπερβολικά απλοϊκή και να δέχεται εύκολα επίθεση/κριτική, θα πρέπει να επικεντρωθούμε λίγο περισσότερο και να απλωθούμε (χάνοντας κατά συνέπεια στη σύνθεση). Ποτέ δεν ήμουν καλός συγγραφέας, ούτε καλός ομιλητής (είναι τα όριά μου), αλλά πάντα η διαίσθηση μου λειτουργούσε καλά, όμως δεν μπορώ να την επικοινωνήσω-μεταφέρω σωστά στους άλλους, γι αυτό χρειάζομαι χώρο και χρόνο.

Προσπαθώ να σκιτσάρω μερικά σημεία, ένα είδος σχεδίου (αλλά πάντα εσύ ήσουν ο επαγγελματίας των σκαριφημάτων … hihihi!).

Μπορώ να σου πω για ποιο λόγο το άρθρο της Le Figaro μου έκανε εντύπωση πραγματικά και με εξέπληξε (με εκπλήσσει λόγω του βήματος από το οποίο προέρχεται) και μου έδωσε μερικές ιδέες προβληματισμού.

Το άρθρο συνοπτικά λέει ότι μόνο ο μισθός που πληρώνει το «αφεντικό» δεν επαρκεί πλέον για την αναπαραγωγή του εργατικού δυναμικού, επομένως το Κράτος με τις βοήθειες του συμμετέχει άμεσα (πληρώνοντας με την ανακατανομή) στην αναπαραγωγή του εργατικού δυναμικού ή τουλάχιστον, το μέρος που οφείλεται στο Κράτος είναι υπό αύξηση. Σε αυτό το πλαίσιο εγγράφεται και η ευρύτερη συζήτηση για το «εισόδημα ιθαγένειας»..

Η φράση του Macron, φράση που εμφανίζεται επίσης στο άρθρο με τίτλο «Πόσοι γάλλοι μπορούν να ζήσουν χωρίς κρατική ενίσχυση;» [Ο τίτλος τα λέει όλα], είναι σαφής στην ανάλυση που της κάνει: «Θέλουμε μια Γαλλία στην οποία να μπορεί κανείς να ζει αξιοπρεπώς από την εργασία του», συνεπώς θέλει να πει ότι παρά το γεγονός ότι κάποιος έχει έναν πλήρη μισθό και μόνιμη δουλειά ζει δίχως αξιοπρέπεια.

Αυτό σχετίζεται με το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων».

Ένα από τα χαρακτηριστικά αυτού του αυθεντικού κινήματος είναι ότι ΑΜΕΣΩΣ (από την αρχή, από το νοέμβριο) δεν απαιτεί πλέον μισθό από τον «κύριο» του, αλλά απαιτεί περισσότερα χρήματα από το Κράτος. Δεν ζητά πλέον άμεσο μισθό (στο pay slip, στο πακέτο αποδοχών), αλλά απαιτεί περισσότερο έμμεσο μισθό (περισσότερο από βοήθεια). [Σχεδόν σαν να είχαν κατανοήσει ότι δεν μπορούν να έχουν αύξηση μισθού, δεν μπορούν να αυξήσουν το κόστος των αγαθών σε μια παγκοσμιοποιημένη και υπερ-ανταγωνιστική αγορά]. Δεν αναζητά επιχειρηματίες ως συνομιλητές, αλλά απευθύνεται απευθείας στο Κράτος ζητώντας μια διαφορετική ανακατανομή του εθνικού πλούτου, και σπρώχνει το Κράτος να αναζητήσει τη χρηματοδότηση κάνοντας να πληρώσουν οι GAFA και οι πλουσιότεροι που αποφεύγουν τους φόρους..

Τοποθετημένος στο επίπεδο του κράτους, ο αγώνας αυτός γίνεται αμέσως ταξικός, και επομένως πολιτικός λόγω του επιλεγμένου συνομιλητή. Με αυτό δεν θέλω να πω ότι ένας μισθολογικός αγώνας στο εργοστάσιο δεν είναι πολιτικός (όλα είναι πολιτικά συνηθίζαμε να λέμε πριν από μερικά χρόνια … hihihihi!). Αλλά υπερπηδώντας ευθύς αμέσως την κλασική/παραδοσιακή σχέση κεφαλαίου/ εργασίας και τιθέμενο ενάντια στο Κράτος, το περιεχόμενο είναι διαφορετικό.

Απαιτώντας συνεπώς περισσότερο από την εθνική αλληλεγγύη περισσότερο «σοσιαλισμό». Από την αρχή της θητείας του, το οικονομικό σχέδιο του Macron ήταν πάντα να ευνοεί το μεγάλο και μεσαίο κεφάλαιο (χρηματιστικό και άλλο, για παράδειγμα κατάργηση των φόρων επί της περιουσίας, μείωση μισθολογικών παραχωρήσεων που βαρύνουν τα αφεντικά) εις βάρος του προλεταριάτου (μέχρι στιγμής τίποτα νέο, μια δεξιά πολιτική). Το σχέδιο αυτό υλοποιούνταν για εξοικονόμηση 60 δισ. ευρώ σε δύο χρόνια :

μείωση της βοήθειας (κοινωνική δαπάνη), μείωση των προϋπολογισμών των δημοσίων δαπανών (υγεία, εκπαίδευση, μεταφορές, μείωση της μισθολογικής μάζας στους κρατικούς θεσμούς, συμπεριλαμβανομένης της αστυνομίας κ.λπ. … ο κατάλογος είναι μεγάλος) και μετατοπίζοντας την φορολογική επιβάρυνση από το άμεσο (φόροι επί του εισοδήματος, [πρόσεξε καλά, το 45% των γαλλικών οικογενειών, εκείνων που λαμβάνουν τα χαμηλότερα εισοδήματα, είναι ήδη απαλλαγμένο από τον φόρο εισοδήματος, εάν θα έπρεπε να καταβάλλουν επί πλέον και τους φόρους επί του εισοδήματος, το εργατικό δυναμικό δεν θα μπορούσε πλέον να αναπαράγεται) σε εκείνο το έμμεσο (ΦΠΑ, ειδικοί φόροι κατανάλωσης καυσίμων, καπνός, rachet προστίμων, cotizzazioni εις βάρος μισθωτών και συνταξιούχων κ.λπ.).

Αλλά το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» ξαφνικά (κανείς δεν το είχε δει να έρχεται) με τον ριζοσπαστισμό του και με τα περιεχόμενα του αλλάξει εντελώς την κατάσταση. Οι άνθρωποι δεν μπορούν να φτάσουν στο τέλος του μήνα και το Κράτος τους ζητά να συμμετάσχουν στον αγώνα ενάντια στο τέλος του κόσμου πληρώνοντας πιο ακριβή τη βενζίνη. Το σύνθημα είναι πολύ σαφές «Το πρόβλημά μου είναι το τέλος του μήνα, όχι το τέλος του κόσμου» απαντά ο πληθυσμός.

Τον δεκέμβριο, όλα αποκρυσταλλώνονται αυθόρμητα, βρισκόμαστε σε μια προ-εξεγερτική φάση (κάποιος μιλάει μάλιστα για μια καθαρά εξεγερτική φάση). Οι πιο ριζοσπάστες στο κίνημα δεν καταλαμβάνουν τα εργοστάσια, δεν επιτίθενται στην Ένωση Βιομηχάνων, δεν παραλύουν τις αποθήκες καυσίμων αλλά επιτίθενται στις τράπεζες, τα καταστήματα πολυτελείας, τα καταστήματα που ανήκουν στις πολυεθνικές (εκείνους που δεν πληρώνουν τους φόρους και επομένως δεν συμμετέχουν σε μια δυνητική ανακατανομή) μάλιστα και σε μια νομαρχία και την έδρα ενός υπουργείου.

Ορισμένα συνθήματα του κινήματος εκφράζουν/δηλώνουν «να εφορμήσουμε στο χειμερινό ανάκτορο» (η περιοχή του προεδρικού μεγάρου καθίσταται κόκκινη ζώνη, κανείς δεν μπορεί να πλησιάσει σε αυτήν) και το κίνημα συγκεντρώνει τη συναίνεση της πλειοψηφίας των γάλλων [φτάσαμε στο 80% της συγκατάθεσης), σχεδόν όλοι οι γάλλοι λένε ότι τα «κίτρινα γιλέκα» έχουν δίκιο.

Λίγα λόγια σχετικά με την κοινωνιολογική σύνθεση του κινήματος των «κίτρινων γιλέκων»: η πλειοψηφία προέρχεται από τον τριτογενή τομέα (υπηρεσίες κ.λπ.), περισσότερο από το 50% προέρχεται από αγροτικές περιοχές (επαρχία), πολύ λίγοι άνεργοι, σχεδόν πλήρης απουσία υποπρολεταριάτου, και λίγοι εργάτες, μα πάρα πολλοί επισφαλείς, φοιτητές και μη, τεχνίτες, μικροί έμποροι, μικροί αγρότες που στραγγαλίστηκαν από την κρίση, συνταξιούχοι και πολλές διαζευγμένες γυναίκες με παιδιά. Οι αγρότες περιφρουρούν 24/24 τις οδικές διασταυρώσεις στην επαρχία, έρχονται τα σάββατα στις μεγάλες πόλεις για να διαδηλώσουν, αλλά μετά τη διαδήλωση επιστρέφουν σε περιοχές με χαμηλή πυκνότητα κατοίκων. Μέσα στο κίνημα δεν υπάρχουν ούτε τα συνδικάτα ούτε τα κόμματα (η άκρα δεξιά διεισδύει στο κίνημα, αλλά επίσημα δεν συμμετέχει), και κανείς δεν τα θέλει. Για αυτούς τους ανθρώπους, ο όρος «πολιτική» είναι ήδη συνώνυμος της διαμάχης-της διάθεσης για σύγκρουση [με αυτό αναφέρομαι στην Piazza Statuto και στις τρεις κατηγορίες του Accornero συγκρουσιμότητα-ανταγωνισμός-επανάσταση], της διαμεσολάβησης, συνεπώς ΔΕΝ θέλουν ένα πολιτικό κίνημα, αλλά είναι ήδη » πολιτικοί», δεν θέλουν να ανακτηθούν από την «παραδοσιακή» πολιτική οπότε να προδοθούν, δεν θέλουν ούτε μια δική τους πολιτική κατεύθυνση-διεύθυνση, θέλουν περισσότερα, είναι ήδη τουλάχιστον ανταγωνιστές-ανταγωνιστικοί.

Ιστορικά οι γάλλοι προλετάριοι τείνουν να «αναρχοφέρνουν» πολύ περισσότερο από τους ιταλούς. Ως αναρχικοί, απορρίπτουν όλες τις μορφές κρατικής οργάνωσης και όχι μόνο (ακόμη και τη δική τους οργάνωση), μια συγκεντροποίηση των αποφάσεων είναι ήδη συνώνυμη με την έμμεση δημοκρατία, την διαμεσολάβηση και τη διαφθορά των αξιών. Θέλουν μια άμεση δημοκρατία (όχι τυχαία ένας από τους στόχους είναι το δημοψήφισμα για την ιθαγένεια.

Ξέρουν τι ΔΕΝ θέλουν (για παράδειγμα την αντιπροσωπευτική δημοκρατία), χωρίς να γνωρίζουν τι θέλουν, εκτός από το να ζουν καλύτερα και να παράγουν διαφορετικά, είναι σιωπηρά και αντικειμενικά ήδη αντικαπιταλιστές. Μέσα στο κίνημα υπάρχουν όλες οι πιθανές πολιτικές θέσεις που μπορείς να φανταστείς (η κλασική δεξιά και αριστερή βάση, αναρχικοί, ακραία αριστερά, ακραία δεξιά), αλλά και πολλοί άνθρωποι χωρίς πολιτική ιδεολογία και που ποτέ δεν συμμετείχαν σε κανέναν αγώνα ούτε πολιτικό, ούτε μισθολογικό. Οι δικαστές που έχουν κληθεί να κρίνουν τους συλληφθέντες αντιμετωπίζουν ανθρώπους με καθαρό ποινικό μητρώο (γυναίκες και άνδρες), χωρίς πολιτικά προγενέστερα, με μέσο όρο ηλικίας 40-45 χρόνια (άνθρωποι που μιας και δεν έχουν ποτέ συμμετάσχει σε κάποιον αγώνα δεν γνωρίζουν καν τους κανόνες και πιάνονται με ευκολία). Με λίγα λόγια, «κανονικοί» άνθρωποι (οι εφημερίδες αναφέρονται σε «λαό», έτσι μιλούν για λαϊκιστές).

Ο Macron κυριολεκτικά χέζεται πάνω του, γιατί συγκεντρώνοντας την εξουσία στο πρόσωπο του (δεν έχει ένα «κλασικό» κόμμα, δεν έχει ένα συνδικάτο, οι βουλευτές του προέρχονται από την κοινωνία, δεν έχει χωροταξικά γραφεία, δεν έχει τοπικούς πολιτικούς εκπροσώπους, δεν έχει στρατευμένους, ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΟΝΟΣ, συνεπώς είναι και ο στόχος) είναι αυτός ο εχθρός που πρέπει να ρίξουν.

Αν εξαφανιστεί ο Macron, εξαφανίζεται και ο μακρονισμός, είναι αυτός που ενσαρκώνει το πολιτικό πρόγραμμα. Έτσι, μέσα σε βιασύνη και μανία, το επίπεδο καταστολής αυξάνεται, αλλά ταυτόχρονα, τον δεκέμβριο, παραχωρεί 10 δισεκατομμύρια ευρώ στο κίνημα (δεν αυξάνει τον νόμιμο ελάχιστο μισθό, επειδή ο «παραδοσιακός μισθός» καταβάλλεται από το «αφεντικό», αλλά αυξάνει το μέρος που αναλογεί στο κράτος, «καλώντας [hihihihi !] τις εταιρείες να καταβάλουν πριμοδότηση παραγωγής». Και τον απρίλιο (μετά την εθνική συζήτηση) προσθέτει άλλα 7 δισεκατομμύρια ευρώ (κάποιος λέει 8). Προσέξτε συνολικά 17 δισεκατομμύρια, πολύ περισσότερα από εκείνα που έχουν επιτύχει οι συνδικαλιστικοί και κοινωνικοί αγώνες κατά τα προηγούμενα 5-10 χρόνια κοινωνικών συγκρούσεων.

Πως είναι δυνατόν;

Ήθελε να εξοικονομήσει 60 δισεκατομμύρια ευρώ και αντίθετα επέλεξε (υποχρεωμένος ή όχι) να δώσει 17;

Πώς γίνεται να μειώνει τις κρατικές δαπάνες και να αυξάνει την ανακατανομή του πλούτου; Πώς μπορεί να είναι περισσότερο «σοσιαλιστής» (το λέει και το άρθρο του Le Figaro «… γενόμενος περισσότερο καπιταλιστής κοινωνικοποιώντας όλο περισσότερο τους καρπούς της ανάπτυξής του …) μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο και hyper-φιλελεύθερο καπιταλιστικό σύστημα;

Και δεν έχει τελειώσει εδώ. Οι λόγοι για τους οποίους γεννήθηκε το κίνημα εξακολουθούν να είναι παρόντες, ακόμη και με 100 ευρώ περισσότερα, το τέλος του μήνα παραμένει ακόμη πολύ μακριά. Τα 17 δισεκατομμύρια που παραχώρησε η κυβέρνηση είναι μόνο μια σταγόνα νερού σε σχέση με αυτό που αναμένει το κίνημα. Αν και έχει μαλακώσει από τη μακρά διαμάχη και ποινικοποιήθηκε (είναι αγώνας 6 μηνών με μια συχνότητα μιας διαδήλωσης κάθε σάββατο), το κίνημα μπορεί να ξεκινήσει ξανά αυθόρμητα ανά πάσα στιγμή (αλλά ισχύει και το αντίθετο ) και η κυβέρνηση έχει πολύ σφιχτά περιθώρια ελιγμών.

Ο Macron παραμένει σε κατάσταση ακραίας ευθραυστότητας, αυτός δεν έχει μια πραγματική σταθερή εκλογική βάση για να στηρίζεται, αυτοί που τον ψηφίζουν διαρκώς αλλάζουν, η πτέρυγα της συντηρητικής αριστεράς που κατάφερε να συνεταιριστεί ήδη τον εγκαταλείπει και είναι σε θέση να ψαρεύει μόνο στα δεξιά του. Οι οικολόγοι ενισχύονται τόσο από δεξιά (η αριστερά των μακρονιστών) όσο και από αριστερά (σοσιαλιστικό, κομμουνιστικό, κόμμα, insoumis). Ιστορικά το γαλλικό οικολογικό κίνημα έχει αριστερή βάση, βλέπε και ακροαριστερή (μιλάω για τη βάση, οι ηγέτες του οικολογικού κινήματος έχουν πιο ποικίλες θέσεις, υπάρχει επίσης ένας οικολογισμός της δεξιάς, για παράδειγμα οι κυνηγοί).

Το συνδικάτο CGT και τα κόμματα της «gauche», αριστεράς, προσπαθούν μόνο να καβαλήσουν το κίνημα (μιλώ για τα «gilets jaunes») με έναν τρόπο συμφεροντολογικό για να μπορέσουν να ενισχυθούν, επειδή κανείς πλέον δεν πιστεύει στην παλιά αριστερά και οι κάρτες μέλους μειώνονται κάθε μήνα. Δεν τους καταλαβαίνουν και ούτε καν προσπαθούν να τους καταλάβουν και το κίνημα δεν θέλει καν να τους ακούσει να μιλούν, ούτε να ακούσει να μιλούν γι αυτούς. Την 1η μαΐου (ημέρα των εργατών), η CGT δεν κατάφερε καν να πάρει την κεφαλή της πορείας, επικεφαλής μπήκαν τα ‘κίτρινα γιλέκα’-«gilets jaunes» και τα «μαύρα μπλοκ»-i «black-blocs».

Εκλογική παρέκκλιση ευρωπαϊκή ψηφοφορία. Το PCF δεν θα έχει κανένα βουλευτή στο Στρασβούργο, επειδή το ελάχιστο ήταν 5% των ψήφων, και αυτοί είναι στο 3,2%. Οι σοσιαλιστές και οι insoumis έχουν το 6% των ψήφων έκαστος, ενώ οι οικολόγοι έχουν πάνω από 13% (σοσιαλιστές + insoumis έχουν μαζί λιγότερες ψήφους απ ‘ότι οι οικολογιστές από μόνοι τους), η παλιά κλασική δεξιά καταρρέει από 20% σε 8%, σε μια συμμετοχή του 50% των ψηφοφόρων. Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» δεν πήγε καν να ψηφίσει, παρά την ύπαρξη αρκετών ανεξάρτητων καταλόγων που δηλώνουν ότι είναι η έκφρασή τους και πως θέλουν να μεταφέρουν τα περιεχόμενα τους.

Δεν είμαστε ακόμη στο τέλος του κύκλου, για πολλούς παρατηρητές, είμαστε μόνο στην αρχή αυτού του κινήματος των «κίτρινων γιλέκων». Και μεταξύ άλλων, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο όπως πριν, τα περιεχόμενα που εκφράζονται είναι ένα σημείο μη επιστροφής. Κανένας άλλος αγώνας δεν θα μπορεί να αρχίσει χωρίς να ξεκινήσει από εκεί που έφθασαν τα «κίτρινα γιλέκα».

Οι εκτιμήσεις μου δεν είναι καθόλου ολοκληρωμένες, με αυτές τις γραμμές αναπτύσσω μερικές μόνο από αυτές. Συνεχίζω να αισθάνομαι μαρξιστής, στο «Κεφάλαιο» όλα αυτά τα πράγματα είναι ήδη εκεί (μπροστά σε όσους λένε ότι ο μαρξισμός είναι νεκρός).

Ο ταξικός αγώνας είναι πάντα υπαρκτός, μόνο οι κεντρικές φιγούρες «ίσως» είναι διαφορετικές. Η ευγένεια σου μου επιτρέπει να είμαι και λίγο ανακριβής, γνωρίζω πολύ καλά ότι ξέρεις να διαβάζεις μεταξύ των γραμμών και θα καταλάβεις το νόημα και το βάθος των πραγμάτων που λέω εις βάρος της φόρμας. Όπως βλέπεις, δεν είμαι εξοπλισμένος «συνοπτικά» και οι μεταβλητές είναι πολλές, οι παλιές κατηγορίες δεν είναι πλέον χρησιμοποιήσιμες, αλλά οι νέες δεν υπάρχουν ακόμα. Πώς να εξηγήσω τα πράγματα όταν οι λέξεις έχουν διαφορετικό νόημα από ότι στο παρελθόν; Θα μπορούσα και θα ήθελα να μιλήσω για ώρες.

Κράτησε αυτές τις «εκτιμήσεις» απλά ως τροφή για σκέψη.

…κι αυτή είναι η επιστολή που ανακτήσαμε από το computer του: una lettera d’ addio-μια επιστολή αποχαιρετισμού!

Ο καρκίνος με καταστρέφει κυρίως σωματικά. Δεν μπορώ να αντέξω να βλέπω τον εαυτό μου να μαραίνεται μέρα με τη μέρα. Αυτή η ασθένεια είναι ανίατη στην περίπτωσή μου, όσο ο συμβιβασμός μέσα στα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα μου επέτρεπε να έχω μικρές ικανοποιήσεις τις αποδεχόμουν, αλλά αυτή η περίοδος πέρασε, έτσι ώστε να «περιμένω» τον θάνατο χωρίς άλλη εναλλακτική λύση. Η ζωή δεν έχει πλέον νόημα για μένα.
Δεν μπορώ να αποδεχτώ να επιβιώνω χωρίς κανένα σκοπό και χωρίς καμία ελπίδα.
Όπως και στο τραγούδι της Nina Simone “My Way” (https://www.youtube.com/watch?v=E5slKnOULnU), έζησα με τον τρόπο μου με τη μεγαλύτερη δυνατή ειλικρίνεια, αλλά δεν ήμουν πάντα ο κατά το δυνατόν πιο τίμιος με όλους.
Υπάρχουν κάποιες πράξεις που έχω διαπράξει που με βαραίνουν σε όλη μου τη ζωή, πάντα ντρεπόμουν γι αυτό, μέχρι σημείου να τρέμω από αηδία και θυμό προς τον εαυτό μου. Σε εκείνες τις στιγμές με σιχαινόμουν, γιατί είχα υποκύψει στον οπορτουνισμό ο οποίος μου προκαλεί φρίκη. Αλλά στο σύνολο δεν ντρέπομαι για τη διαδρομή μου. Ποτέ δεν ήμουν υποκριτής, υπερασπίστηκα πάντα αυτό που πίστευα χωρίς να λαμβάνω υπόψη τα πλεονεκτήματα ή τα μειονεκτήματα που αυτό θα μου προκαλούσε. Σε σημείο να βάζω τη ζωή μου την ίδια σε κίνδυνο, αλλά με τον τρόμο πως εάν είχα επιλέξει το πρωταρχικό συμφέρον μου ενάντια σε αυτό στο οποίο πίστευα, δεν θα μπορούσα να κοιτάξω τον εαυτό μου μπροστά στον καθρέφτη. Να με εκτιμώ ήταν πάντα η στολή μου. Τα κατάφερα; Πραγματικά δεν ξέρω, αλλά το σημαντικό είναι ότι έκανα ότι μπορούσα για να αποφύγω να με απογοητεύω, το μόνο κριτήριο που πάντα μετρούσε για μένα. Θα μπορούσα να γίνω ένας μικροαστός και να σκέφτομαι το συμφέρον μου χωρίς να λαμβάνω υπόψη τους άλλους, αλλά ο ανθρωπισμός μου δεν μπορούσε να παραλείψει να λαμβάνει υπόψη την ευτυχία των άλλων. Μπορούσα να είμαι χαρούμενος αν και οι άνθρωποι που αγαπούσα θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τη ευτυχία μου, ακόμα και εκείνοι που δεν γνωρίζω, ο Άνθρωπος με το Α κεφαλαίο.
Προφανώς έκανα επίσης πολλά λάθη, προσπαθώντας να τα αναγνωρίσω και να τα διορθώσω όταν μπορούσα, ακόμα και εκεί έκανα τα πάντα, ότι καλύτερο μπορούσα, με κάθε ειλικρίνεια και τιμιότητα.
Αφαιρώ τη ζωή μου με απλότητα, χωρίς κάποιος να με έχει σπρώξει ή να με επηρεάσει.
Είναι η επιλογή μου.
Αγάπησα, θαύμασα πολλούς ανθρώπους και κάποιοι με αγάπησαν, ευχαριστώ αυτούς τους τελευταίους, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί με αγαπούσαν, αλλά συνέβη και αυτοί οι άνθρωποι ήταν πολύ σημαντικοί για μένα. Αδελφική αγάπη, σωματική αγάπη, γυναίκες και άνδρες μεταξύ των οποίων πρώτοι απ ‘όλους οι σύντροφοι μου στον αγώνα, συντρόφισσες και σύντροφοι που θα αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους γιατί συχνά τους το έλεγα. Salvo, Barbara, Picchio, Mario, Prospero, Bertolazzi, Giovanni, Maurizio, Roberta, Marina ed ect, θα ξέρουν να αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους.
Μα και πρόσωπα όπως Mimi, André, Danièle, Remo, Irene Villa (με βοήθησε πολύ οικονομικά), Irene Terrel, Lucia, Erika, Judith, Gigi Bergamin, Mai, Liana, η αδελφή μου παρόλο που μαζί της οι αντιθέσεις υπήρξαν όμορφες και πολύ άσχημες, κάνοντάς μας να περάσουμε αξέχαστες στιγμές και πολύ κακές στιγμές. Με έκανε ευτυχισμένο και δυσαρεστημένο με την ίδια ένταση, αλλά δεν το θέλω, όλοι προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο τους. Κι εγώ δεν είμαι κάποιος να μπορώ να κρίνω τους άλλους. Πάντα πίστευα ότι οι γυναίκες είναι το καλύτερο κομμάτι της ανθρωπότητας και μερικές από αυτές που συνάντησα με αγάπησαν (δεν ξέρω πώς να τις ευχαριστήσω). Όλα αυτά τα λόγια μπορεί να φαίνονται μακρινά και κρύα, αλλά εγγυώμαι ότι τα αισθάνομαι μέχρι βαθιά στην καρδιά μου. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι με βοήθησαν να ζήσω, και είναι ακριβώς στο να με δεχτούν που επικεντρώθηκαν οι προσπάθειές μου.
Κατάπια 4 κουτιά Fentanyl (30 χαπάκια, ίσως λίγο λιγότερα), όπως και Oxynorme, j’ai ajouté de la vodka et tout ce que pouvais – αλλά και βότκα, και για να μην αποτύχω στην αυτοκτονία μου. Ακόμη και αν αποτύχει αυτή η προσπάθεια: Δηλώνω:
Δεν θέλω να ζήσω πια, θέλω απολύτως να διακοπεί κάθε θεραπεία, να μείνω ζωντανός σαν ένα φυτό δεν με νοιάζει, και ως υλιστής και ορθολογιστής δεν πιστεύω στη ζωή του πέρα. Είμαι ένα θηλαστικό και μετά το θάνατό μου δεν πιστεύω ότι υπάρχει τίποτα άλλο παρά αποσύνθεση της ύλης που συμμετέχει στον κύκλο της φύσης.
MY WAY, Nina simone το αγαπημένο μου τραγούδι, θα ήθελα να χρησιμοποιηθεί την ημέρα X.

=*=*=*=*=*=
αυτά είναι τα λόγια του τραγουδιού που αγαπούσε ο Enrico:
Και τώρα, που το τέλος πλησιάζει
Κι αντιμετωπίζω την αυλαία
Φίλοι μου, θα το πω ξεκάθαρα
Θα εκθέσω τα επιχειρήματά μου, για τα οποία είμαι σίγουρος
Έχω ζήσει μια ζωή που είναι πλήρης
Ταξίδεψα κάθε και όποιο μεγάλο δρόμο
Μα κυρίως και πάνω απ’ όλα, ότι έκανα το έκανα με το δικό μου τρόπο
Μετανιώνω, για λίγα
Αλλά και πάλι, πολύ λίγα για να τ’ αναφέρω
Έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω και εμβάθυνα χωρίς εξαιρέσεις
Προγραμμάτισα κάθε πορεία που χαράσσεται, κάθε μου προσεκτικό βήμα σε δρομάκι
Μα κυρίως και πάνω απ’ όλα, ότι έκανα το έκανα με το δικό μου τρόπο
Ναι, υπήρξαν στιγμές, είμαι βέβαιος ότι το γνωρίζατε
Ότι “κατάπινα” περισσότερα απ’ όσα μπορούσα ν’ αντέξω
Αλλά πάνω απ’ όλα όταν υπήρχε αμφιβολία
Τα “έτρωγα” μετά τα “έφτυνα”
Αντιμετώπισα τα πάντα και παρέμεινα στο ύψος μου
και το έκανα με τον τρόπο μου
Αγάπησα, γέλασα και έκλαψα
Συμπληρώθηκα και ένιωσα την απώλεια
Και τώρα καθώς τα δάκρυα υποχωρούν
Θεωρώ πως είναι όλα τόσο διασκεδαστικά
Και σκεφτείτε πως έκανα όλα αυτά
και επιτρέψτε μου να πω δίχως ντροπή
«Ω, όχι, Ω, όχι, όχι εγώ, Το έκανε με τον τρόπο μου»
Στο κάτω κάτω τι είναι άνθρωπος; Τι έχει;
Αν δεν έχει τον εαυτό του, τότε έχει το τίποτα
Για να λέει τα πράγματα που αισθάνεται πραγματικά
Και όχι τα λόγια κάποιου που γονατίζει
Το αποτέλεσμα δείχνει πως δέχθηκα πλήγματα
Και το έκανα με το δικό μου τρόπο.
Ναι … με το δικό μου τρόπο.

Γεια σου σύντροφε Enrico υπήρξε όμορφο που περπατήσαμε για το ίδιο μονοπάτι!

 

Le ultime parole di Enrico

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Προβολή της ταινίας ” GLASS ”, Δευτέρα 11/11/2019, στις 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας

By anarxikoikavalas | November 7, 2019 – 5:32 pm – Posted in Αυτο-οργανωμένοι χώροιΑυτο-οργάνωσηΕκδηλώσειςΠροβολές

Glass

του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν

Από το φινάλε του «Διχασμένου» κατευθείαν στο σύμπαν του «Άφθαρτου», αυτή είναι η ταινία που ενώνει τον Μπρους Γουίλις, τον Σάμιουελ Λ. Τζάκσον και τον Τζέιμς ΜακΑβόι στο μπερδεμένο, υπερβολικά γεμάτο με ιδέες και σύμβολα, υπερηρωικό σύμπαν του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν.

Ο Κύριος Γκλας (αλλιώς Ελάιτζα Πράις) εντοπίζει τον Ντέιβιντ Νταν και μαζί καταδιώκουν το Κτήνος, την υπεράνθρωπη εκδοχή του Κραμπ, σε μια σειρά από συναντήσεις που κλιμακώνονται έκρυθμα, ενώ ο δαιμόνιος Πράις ενορχηστρώνει παρασκηνιακά την κατάσταση, κρύβοντας μυστικά από τους δύο άντρες.

Το λιγότερο που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος την καριέρα του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν είναι αμφιλεγόμενη. Κι αυτό όχι επειδή οι ταινίες του μπορούν να χαρακτηριστούν από αρκετούς απλά καλές ή κακές (χωρίς να έχουν βρεθεί ποτέ σε μια γκρίζα ζώνη), αλλά κυρίως γιατί ο ίδιος, εκεί που πάει να αποδείξει ότι είναι ένα σκηνοθέτης με όραμα, κάνει τη μια κακή ταινία πίσω από την άλλη πετυχαίνοντας να καταστρέψει την όποια εικόνα είχες για εκείνον. Ενας κύκλος που μοιάζει να έχει γίνει το σήμα κατατεθέν του, κάτι σαν τις ανατροπές για τις οποίες υπήρξαν διάσημες οι περισσότερες από τις ταινίες του.

Και με το «Glass» αποδεικνύει για άλλη μια φορά ακριβώς αυτό, αφήνοντας το φιλόδοξό εγχείρημα του κλεισίματος μιας τριλογίας που χρειάστηκε 19 ολόκληρα χρόνια να ολοκληρωθεί, ξεκινώντας με τον «Αφθαρτο» το 2000 και συνεχίζοντας με το «Διχασμένο» το 2016, να μοιάζει σαν βιαστικό και ανολοκλήρωτο, και εμάς να πιστεύουμε πως ίσως οι προηγούμενες δύο ταινίες του ήταν όντως κάποια «ευτυχή ατυχήματα».

Για τον Σιάμαλαν το «Glass», ένας meta σχολιασμός στο πλούσιο κόσμο των κόμικς αλλά και στην φρενίτιδα των τελευταίων χρόνων με τους υπερήρωες, δείχνει να είναι ένα τολμηρό στοίχημα που έχει βάλει ο ίδιος τόσο με τον εαυτό του όσο και με το κοινό του. Από την αρχή η ταινία αρχίζει να πλημμυρίζει από ιδέες, στο σύνολό τους μάλιστα αρκετά ενδιαφέρουσες, δίνοντας σάρκα και οστά στο προσωπικό μικρό, υπερηρωικό σύμπαν, τα θεμέλια του οποίου μπήκαν με τον «Αφθαρτο» και τον «Διχασμένο». Αλλά όπως είναι αναμενόμενο (και όχι μόνο σε μια ταινία του Μ. Νάιτ Σιάμλαν) σχεδόν δεν (θα) είναι όπως πραγματικά φαίνεται.

Ενώ η αρχή του «Glass» διαθέτει τη δράση και τις δόσεις ενθουσιασμού που περιμένεις (και εύχεσαι) σε μια τέτοιου είδους ταινία, εν αναμονή της τελικής – αν και όχι τόσο επικής – αναμέτρησης μεταξύ του Επιτηρητή (Μπρους Γουίλις), του Κυρίου Γκλας (Σάμιουελ Λ. Τζάκσον) και της Ορδής (Τζέιμς ΜακΑβόι), γρήγορα ο τόνος αλλάζει σε κάτι που φέρνει περισσότερο σε ένα ψυχολογικό θρίλερ παρά σε κάτι το υπερηρωικό.

Ακριβώς σε εκείνο το σημείο ο Σιάμαλαν προσπαθεί να παίξει με το ψυχισμό και το ψυχολογικό υπόβαθρο των υπερηρώων, αφήνοντας στην άκρη το θέαμα και την δράση. Αντί όμως να αφήσει ένα πέπλο μυστηρίου να πλανάται γύρω από τους έτσι κι αλλιώς μυστηριώδεις πρωταγωνιστές του και τις ικανότητές τους, κάνοντας τους έτσι πιο τρομαχτικές, ο Σιάμαλαν προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα, με μια πληθώρα πληροφοριών και ακατάπαυστων μονολόγων, ένα κακό είδος exploitation που έρχεται μέσω της ψυχιάτρου χαρακτήρα (της Σάρα Πόλσον), η οποία λειτουργεί και ως συνδετικός κρίκος μεταξύ των τριών χαρακτήρων.

Ο Σιάμαλαν πέφτει στην παγίδα του ίδιου του ναρκισσισμού του, ξεχνά δώσει δύναμη στις meta αναφορές του – ίσως γιατί φοβάται μήπως έτσι κάποιος ανακαλύψει τις αμέτρητες τρύπες στο σενάριο. Σε σημείο μάλιστα που μοιάζει να μην εμπιστεύεται και τόσο την ευφυΐα του κοινού των ταινιών του με το αποτέλεσμα να μοιάζει χωρίς ταυτότητα και να κουράζει.

Για μια ταινία που εκ των πραγμάτων βασίζεται στους τρεις χαρακτήρες της, η σχέση μεταξύ τους ποτέ δεν γίνεται κάτι περισσότερο από επιφανειακή. Είναι περίεργο το πως ο Σιάμαλαν αποφάσισε να μην δώσει περισσότερο χρόνο μαζί στους χαρακτήρες του Μπρους Γουίλις και του Σάμιουελ Λ. Τζάκσον, η σχέση των οποίων είναι το κλειδί της επιτυχίας της ταινίας, αλλά καταλήγει αρκετά αποδυναμωμένη. Σε αντίθεση με τον «Διχασμένο» Τζέιμς ΜακΑβόι ο οποίος για άλλη μια φορά εντυπωσιάζει με τους ρόλους του επισκιάζοντας τους πάντες σε κάθε σκηνή του, δείχνοντας πως στην ουσία αυτός είναι ο πρωταγωνιστής της, όσο και ο τίτλος ή και ακόμα τα σενάριο στην αρχή του σε κάνει να πιστέψεις για το αντίθετο. Οσο αφορά το φινάλε της, ο Σιάμαλαν υποκύπτει για άλλη μια φορά στην πολυπόθητη ανατροπή, μόνο που εδώ το πράγμα μοιάζει να είναι κάπως μπερδεμένο, άστοχο και υπερεκτιμώντας τη δύναμή του υπόσχεται πολλά περισσότερα απ’ όσα μπορεί να εκπληρώσει.

Γεμίζοντας με συμβολισμούς και ιδέες την ταινία του, το «Glass» καταλήγει να είναι να είναι ακριβώς μόνο αυτό. Ένα συνονθύλευμα (ενδιαφέροντων και πρωτότυπων εν μέρει) ιδεών, οι οποίες όμως ποτέ δεν υλοποιούνται για να γίνουν κάτι το πραγματικά συγκλονιστικό. Σίγουρα δεν είναι μια από τις χειρότερες ταινίες του Σιάμαλαν, αλλά στο ίδιο περίπου μήκος κύματος με τον «Διχασμένο», ο δημιουργός του δεν μοιάζει ικανός να βάλει σε μια τάξη όλα αυτά τα οποία προσπαθεί να πει. Τελικά αυτό που χρειαζόταν τόσο ο ίδιος όσο και η ταινία του ήταν αυτό που στο παρελθόν υπήρξε το βασικό συστατικό των καλών ταινιών του: μόνο μια καλή ιδέα που θα μπορούσε να λειτουργήσει μέχρι τέλους και όχι δεκάδες μέτριες μαζί.

Προβολή της ταινίας ” GLASS ”, Δευτέρα 11/11/2019, στις 21:30, στο Αυτόνομο Στέκι Καβάλας
σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Για την σύλληψη μέλους μας εχθές. Κάλεσμα στην πορεία 9/11/2019, 12:00, Μοναστηράκι NO PASARAN

Για την σύλληψη μέλους μας εχθές. Κάλεσμα στην πορεία 9/11/2019,  12:00, Μοναστηράκι NO PASARAN
Μετά την αποτυχία της τακτικής «σοκ και δέος» από την δεξιά ενάντια στο αναρχικό κίνημα, τον κόσμο του αγώνα και τα Εξάρχεια περάσαμε στην τακτική ενός πολέμου «φθοράς» που προσπαθεί να απλώσει στον χρόνο τις κατασταλτικές πρακτικές που η δεξιά σκόπευε να εφαρμόσει μαζεμένες. Η απάντηση που δόθηκε στην μεγάλη διαδήλωση στις 14/9 αλλά και σε επόμενες κινητοποιήσεις με χιλιάδες κόσμου να δίνουν το βροντερό μήνυμα «Δεν θα περάσουν» θορύβησε την κυβέρνηση και για αυτό αποφάσισε να θυσιάσει τα επικοινωνιακά οφέλη μια μεγάλης συντριπτικής επίθεσης και να μείνει στην ουσία, πως θα καταφέρει να απενεργοποιήσει τις μαχητικές εστίες αντίστασης πριν η κοινωνική βάση βγει ξανά στο πεζοδρόμιο.
Εχθές είχαμε άλλο ένα τέτοιο περιστατικό. Μια λυσσασμένη και χύμα επίθεση των ΜΑΤ στα Εξάρχεια με αφορμή ένα περιστατικό που συνέβη μακριά από την πλατεία. Κόσμος ξυλοκοπήθηκε, ένα καφενείο πολιορκήθηκε για ώρα και τελικά ένα μέλος μας συνελήφθη, αφού πρώτα χτυπήθηκε άγρια και στοχευμένα από τις δυνάμεις της καταστολής. Το μέλος μας κατηγορείται ότι πέταξε άδειο μπουκάλι κατά των ΜΑΤ. Έχουμε σειρά αυτοπτών μαρτύρων που θα βεβαιώσουν ότι αυτό είναι ψέμα και ότι η επίθεση και σύλληψη του μέλους μας ήταν «στημένη» από την αστυνομία. Όλοι όμως ξέρουμε πως γίνονται αυτά τα πράγματα και πόσο μικρή σημασία έχει το τι πραγματικά συνέβη κάθε φορά. Υπάρχει πολιτική απόφαση για τα όσα έκανε χθες η αστυνομία. Ο Άδωνις Γεωργιάδης που ζήτησε η αστυνομία να σπάει πόρτες και να μπουκάρει όπου και όπως θέλει είναι ίσως ένας έντιμος εκφραστής αυτής της πολιτικής που Μητσοτάκης-Χρυσοχοΐδης εφαρμόζουν με πιο προσεγμένη ρητορική φυσικά. Αλλά ας έχουν υπόψη τους ότι όπως ο Γεωργιάδης πετάχτηκε από τα Εξάρχεια σαν την τρίχα από το ζυμάρι, έτσι θα φύγουν κι αυτοί. Θα πάρει όσον καιρό χρειαστεί, θα πληρώσουμε όποιο τίμημα χρειαστεί. Έχουν τις δικές τους εκπλήξεις έχουμε κι εμείς τις δικές μας. Αλλά πέρα από τις εκπλήξεις το μήνυμα που δόθηκε τον προηγούμενο καιρό θα συνεχίσει να δίνεται. Αύριο στις 12:00, στο Μοναστηράκι το No Passaran καλεί σε συγκέντρωση και πορεία υπεράσπισης του κόσμου του αγώνα από την κατασταλτική επίθεση του κράτους. Πρέπει όλοι και όλες να είμαστε εκεί.

Φοιτητική ομάδα Ρουβίκωνα: Παρέμβαση με μπογιές στο πολιτικό γραφείο της Νίκης Κεραμέως στο Χαλάνδρι

Φοιτητική ομάδα Ρουβίκωνα: Παρέμβαση με μπογιές στο πολιτικό γραφείο της Νίκης Κεραμέως στο Χαλάνδρι

Με το που βγήκε η νέα κυβέρνηση έλαβε τη σκυτάλη να ολοκληρώσει το σχεδιασμό του κράτους για μεταρρυθμίσεις στον τομέα της παιδείας και να ξεκινήσει μία ευρεία κατασταλτική εκστρατεία απέναντι στους φοιτητές. Η Νίκη Κεραμέως σε αυτή τη λογική της καταστολής ως εναρκτήριο λάκτισμα κατήργησε νομικά το άσυλο μες στο καλοκαίρι που μας πέρασε, στοχοποιώντας κατά κύριο λόγο τους αγωνιζόμενους φοιτητές, οι οποίοι στηρίζουν την ελευθερία έκφρασης , συλλογικοποίησης και πολιτικής ζύμωσης ενάντια στο κράτος.

Στο πλαίσιο αυτο, απειλούνται στέκια και καταλήψεις που ήταν προμετωπίδα αντίστασης στους πανεπιστημιακούς χώρους. Η αναδιάρθρωση αυτή συνεχίστηκε σε αυτή τη βάση με μια σειρά από εξαγγελίες οι οποίες δεν αποσκοπούν πουθενά αλλού, παρά μόνο στην ήδη αυξανόμενη μετατροπή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, σε μια εκπαίδευση αρίστων, καριεριστών, ενώ παράλληλα περνάει τη λογική ότι ο εργάτης πρέπει να είναι πειθήνιος και υπάκουος στο αφεντικό του. Από αυτές τις εξαγγελίες αξίζει να τονίσουμε την επαναφορά του χρονικού ορίου φοίτησης ν+2 στις σχολές, το οποίο ουσιαστικά αυξάνει την ήδη υπάρχουσα εντατικοποίηση. Είναι γνωστό σε όλους μας ότι υπάρχουν φοιτητές δύο ταχυτήτων λόγω του ότι εκείνοι της τάξης μας είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν και με τα νέα δεδομένα, οι νέοι σπουδαστές ξεκινάνε με ένα αντίστροφο χρονόμετρο, που είτε τους σπρώχνει στην ιδιωτική εκπαίδευση, είτε τους αποκλείει απ’ τις σπουδές. Δεν υπάρχει η δικαιολογία ότι κοστίζουν στον προϋπολογισμό του πανεπιστημίου, είναι απλώς το συνηθισμένο μικροαστικό στερεότυπο για τους φοιτητές που καθυστερούν να τελειώσουν τις σπουδές τους και δεν είναι άριστοι. Με την ίδια χρονική λογική, γίνονται εξώσεις εστιακών φοιτητών απ’ τα δωμάτιά τους, των ίδιων φοιτητών που καλέστηκαν να φύγουν απ’ την πόλη τους. Τέθηκε προς ψήφιση επίσης η σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομεα, όπου αγκαλιάζει απλόχερα τις επιχειρήσεις και τη λογική της ιδιωτικοποίησης. Η υπουργός παιδείας προβλέπει μια ριζική αλλαγή στο καθεστώς εισαγωγής στα Α.Ε.Ι. θέτοντας τις “αγνές” προθέσεις της για ορισμό εισακτέων με βαση το 10 και οδηγώντας τους μισούς υποψήφιους πανελληνίων εκτός πανεπιστημίων.

Για τη Ν.Κεραμέως βέβαια, το να εισάγονται πολλοί μειώνει και την ποιότητα της εκπαίδευσης ανάλογα με τη ποσότητα των εισακτέων. Οπότε για την υπουργό, το να μπαίνουν “λίγοι και καλοί” σύμφωνα με τα λεγόμενά της, τους αφήνει όλους ευχαριστημένους , βγάζοντας ένα νομοσχέδιο κομμένο και ραμμένο ώστε να αποκλείσει κάθε παιδί λαϊκής οικογένειας, βάζοντας ταξικούς φραγμούς στα παιδιά που ήλπιζαν να ζήσουν καλύτερα με ένα πτυχίο. Οι νεοφιλελεύθερες απόψεις της σε συνδυασμό με το οτι δεν εχει φοιτήσει σε δημόσιο σχολείο και πανεπιστήμιο, δείχνει οτι δε θα μπορούσε να καταλάβει ποτέ τη ζωή ενός φοιτητή της τάξης μας και οτι απλά παίζει το ρόλο της όπως κάθε πολιτικός εκπρόσωπος του συστήματος. Γενικά οι δηλώσεις και η πολιτική της βασίζεται στο να κερδίσει απο τη μία ένα νεοφιλελεύθερο κοινό και απο την άλλη ένα υπερθρησκευόμενο συντηρητικό κοινό αποκλείοντας απο το μάθημα των θρησκευτικών παιδιά που δε δηλώνουν χριστιανοί. Με αυτόν τον τρόπο, καθώς και με δηλώσεις όπως “πάταξη του λαϊκισμού στην 28η Οκτωβρίου” δίνει πάτημα στο ακροδεξιό φάσμα που εμφανίζεται σε σχολεία απέναντι σε προσφυγοπουλα.

Επιλέξαμε να παρέμβουμε στο πολιτικό γραφείο της υπουργού απέναντι στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Καλούμε σε ενα οριζόντιο μέτωπο αντίστασης από τα κάτω στις σχολές.

ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΤΟΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

ΚΑΝΕΝΑ ΣΤΕΚΙ ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΣΤΙΑΚΟΣ ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΣΠΙΤΙ

ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΣΟ ΧΡΟΝΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ

ΕΞΩ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

ΚΑΜΙΑ ΒΑΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΦΟΙΤΗΤΗ ΑΠΟ ΣΧΟΛΗ

ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΡΟΥΒΙΚΩΝΑ

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Ξανά για τους ήρωες των καιρών μας – Ancora sugli eroi del nostro tempo

του Sandro Moiso

Αφιέρωμα-φόρος τιμής στη Rojava. Το συριακό μέτωπο, η συνομοσπονδιακή επανάσταση και ο αγώνας κατά του τζιχαντισμού στην αφήγηση των διεθνών μαχητών YPG, RED STAR Press, Roma 2019, σελ. 212, 16 ευρώ

“Να ξέρεις να αναγνωρίζεις ποιος ή τι
στη μέση της κόλασης δεν είναι κόλαση
είναι να του δίνεις χώρο, δίνοντας του διάρκεια”

Πριν από λίγες εβδομάδες, με την ευκαιρία μιας βραδιάς αφιερωμένης στον Ivan Della Mea ένας από τους ομιλητές μιλώντας για τον κομμουνιστή τραγουδοποιό είπε ότι  τελευταίος από τους ήρωες ήταν ο Che Guevara.
Αυτά τα λόγια, που πρόφερε κάποιος που φαινόταν να κάνει δική του την κρίση του Ιβάν με έκαναν να καταλάβω, για άλλη μια φορά, το τεράστιο κενό που έχει ανοίξει μεταξύ της λεγόμενης αριστεράς, όχι μόνο θεσμικής, και της πραγματικότητας του σημερινού κόσμου.

Χωρίς να θέλω να αφαιρέσω τίποτα ούτε από τη φιγούρα του Che, πόσο μάλλον από εκείνη του Della Mea μου φαίνεται προφανές ότι παρόμοια έλλειψη παραγωγής μορφών που να μπορούν να τρέφουν το σύγχρονο ανταγωνιστικό φαντασιακό είναι εμβληματική, τουλάχιστον όσον αφορά την μικρή ιταλία με την οποία πρέπει να λογαριαζόμαστε καθημερινά, μιας βαθιάς κρίσης ενός πολιτικού τμήματος της κοινωνίας, όλο και πιο κλειδωμένου στις ήττες του και στα ξεπερασμένα μοντέλα του, του 20ου αιώνα.

Όμως είναι γνωστό o Bertolt Brecht, στο έργο του Vita di Galileo, η Ζωή του Γαλιλαίου, είπε: «Ευλογημένοι οι λαοί που δεν χρειάζονται ήρωες». Δυστυχώς, ή ευτυχώς εξαρτάται μόνο από τις οπτικές γωνίες, ο σύγχρονος κόσμος, πρωτίστως των νεαρών, εξακολουθεί να έχει μια ισχυρή ανάγκη για ήρωες, ή μοντέλα αναφοράς ικανά να ενθαρρύνουν ενέργειες, επιθυμίες, ελπίδες και οργή εκείνων που αντιλαμβάνονται, ακόμη και μόνο ασυνείδητα, ότι δεν έχουμε ακόμη βγει, τόσο ατομικά όσο κοινωνικά, από αυτό που ο Μαρξ όριζε τον δέκατο ένατο αιώνα ως  ‘προϊστορία της ανθρωπότητας’.

Η πρόσφατη επιτυχία της φιγούρας του Τζόκερ στις κοινωνικές εξεγέρσεις, ιδιαίτερα της Χιλής και του Λιβάνου, η οποία αντικατέστησε γρήγορα τη μάσκα του Anonymous που πάρθηκε από το κόμικ και από την ταινία V for Vendetta, μας μιλά όχι τόσο για μια κυριαρχία της αμερικανικής πολιτιστικής και κινηματογραφικής βιομηχανίας στην μαζική σύγχρονη κουλτούρα, αλλά μάλλον για την αναζήτηση ενός μοντέλου που να μην επαναλαμβάνει μόνο τις παλιές »μπαγιάτικες» συνταγές και μυθογραφίες μιας αριστεράς εικοστού αιώνα που όχι μόνο νικήθηκε, αλλά και αποφασιστικά παραπλάνησε-πρόδωσε στην ιστορική της διαδρομή (από τη Ρωσία στην Κίνα και από την Ευρώπη σε κάθε γωνιά του πλανήτη ) τις προσδοκίες των απόκληρων όλου του κόσμου. Ειδικά σε μια εποχή που, αντίθετα με τις υποσχέσεις του καπιταλισμού και επιβεβαιώνοντας τις προβλέψεις του Καρλ Μαρξ, η προλεταριοποίηση έχει διευρυνθεί με την αποδυνάμωση, την φτωχοποίηση εκείνων που κάποτε ορίζονταν ως μεσαίες τάξεις.

Να λοιπόν που το κείμενο που μόλις κυκλοφόρησε από την Red Star Press, του οποίου τα έσοδα με τη ρητή βούληση των δημιουργών θα συνεισφέρουν στη σύσταση του Πολιτιστικού Συλλόγου «Lorenzo Orsetti», μπορεί να αποτελέσει ένα αυθεντικό μανιφέστο για τον νέο σύγχρονο ήρωα, και μάλιστα για τους νέους σύγχρονους ήρωες. Ανώνυμοι ήρωες, γνωστοί κυρίως με το όνομα της μάχης, που κινούνται από διαφορετικά κίνητρα, που δεν ενώθηκαν από μια μοναδική πολιτική προτίμηση, πόσο μάλλον κομματική. Συχνά συνδεδεμένοι από το νεαρό της ηλικίας (αν και αυτό είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό των ηρώων όλων των εποχών) και, πάνω απ ‘όλα, επειδή ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν αμέσως, με σχεδόν επιδερμικό τρόπο περισσότερο από βαθιά συνειδητοποιημένο, έναν σκοπό, έναν αγώνα στον οποίον να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους και για τον οποίο να αξίζει ο κίνδυνος φυλάκισης και ακόμη και ο θάνατος.

Προέρχονται από πολλές χώρες (Ιταλία, Γαλλία, Ιρλανδία, Καταλονία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ρωσία, Αλβανία, Γερμανία, Χώρα των Βάσκων και Κεμπέκ, αλλά άλλες χώρες θα μπορούσαν να προστεθούν εάν οι συντάκτες που επιλέχθηκαν για την επιλογή του βιβλίου ήταν διαφορετικοί) και, αν και στο τρέχον βιβλίο οι μαρτυρίες είναι μόνο αρσενικές, ανήκουν αδιακρίτως στα δύο φύλα. Ελπίζουμε πράγματι σε μια μεταγενέστερη δημοσίευση των απομνημονευμάτων γυναικών που μάχονται για την ίδια υπόθεση, για τον ίδιο σκοπό.

Η υπόθεση-ο σκοπός-ο αγώνας, ο τίτλος το αποκαλύπτει, είναι στην περίπτωση αυτή η κουρδική ανεξαρτησία και της Rojava ειδικότερα και όλες οι μαρτυρίες προέρχονται από τις εμπειρίες που έγιναν είτε στο IFB (Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας-International Freedom Battalion) είτε στις YPG (Yekιneyên Parastina Gel – Μονάδες Προστασίας του Λαού) στο πλευρό των κούρδων-σύριων μαχητών και μαχητριών.

Όπως αναφέρεται στις εισαγωγικές σελίδες από τους επιμελητές, θα ήταν εξαιρετικά απλοϊκό να διαβάσουμε τη συμμετοχή των διεθνιστών στις μάχες που διεξήγαγαν οι κούρδοι στη βόρεια Συρία σύμφωνα με μια οπτική αποκλειστικά αντι-ISIS. Αυτός είναι ένας λόγος που συχνά τίθεται στο προσκήνιο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έστω και αν στην πραγματικότητα ακόμη και όσοι ξεκίνησαν αρχικά να πολεμούν στο πλευρό μιας αντιφασιστικής υπόθεσης και εναντίον του πιο εξευτελιστικού ισλαμικού ριζοσπαστισμού βρέθηκαν πολύ σύντομα εμπλεκόμενοι στην υπεράσπιση ενός πολιτικού και κοινωνικού πειράματος, του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και της πολιτικής-στρατιωτικής οργάνωσης από κάτω, ακόμα πιο σημαντικής και ουσιαστικής από την πρώτη.

Είναι νεαροί αναρχικοί, κομμουνιστές ή άνδρες που στερούνταν πολιτικής ιδεολογίας στο ξεκίνημα, που μας μιλούν για τις εμπειρίες τους, στο μέτωπο ή όχι, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Μερικοί από αυτούς έμειναν μόνο για λίγο, κάποιους μήνες στις YPG και στο IFB, για να αφιερωθούν στη συνέχεια στην προπαγάνδιση της υπόθεσης της Rojava μόλις επέστρεψαν στη χώρα καταγωγής τους. άλλοι έχουν μείνει περισσότερο καιρό στους δύο σχηματισμούς και ανυπομονούν να επιστρέψουν εκεί για να συνεχίσουν να δίνουν τη συμβολή τους στην πρώτη γραμμή.

Μερικές φορές εκφράζουν διαφορετικές απόψεις για διαφορετικές πτυχές της ζωής, της πειθαρχίας, των σχέσεων με άλλους άραβες, τουρκομάνους και κούρδους μαχητές, αλλά όλοι εκφράζουν μια ζωντάνια, αποφασιστικότητα, ένα θάρρος σχεδόν πάντα απαλλαγμένο από κάθε είδους ρητορική. Ορισμένοι επικεντρώνονται περισσότερο στις στρατιωτικές πτυχές, όπως για παράδειγμα ο ρωσο-πολωνός Ilyas, άλλοι στη ζωή και την πειθαρχία των taburs (διμοιριών) στις οποίες ανήκουν. Όλοι γνώρισαν μαχητές, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι πέθαναν αργότερα κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων και συχνά, όπως ορισμένοι ιταλοί σύντροφοι-μαχητές και άλλης εθνότητας, χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν προβλήματα με τη δικαιοσύνη ή την επικοινωνία που χειραγωγείται των επίσημων μέσων μαζικής ενημέρωσης, μόλις επέστρεφαν στις χώρες καταγωγής.

Αλλά είναι όλη η βαρβαρότητα, το μοιραίο, η σκληρότητα και η βία του πολέμου που αντηχούν από τις σελίδες του Homage al Rojava. Η βία για την οποία οι άνανδροι ειρηνιστές, οι διανοούμενοι του σαλονιού και οι σύντροφοι της ταβέρνας δεν θέλουν να ακούσουν να γίνεται λόγος και που, μάλιστα, δεν μπορούν ούτε να φανταστούν, ακριβώς επειδή δεν καταφέρνουν να φανταστούν, και ούτε να καταλάβουν, την ταξική σύγκρουση όπως αυτή εκδηλώνετε στην κορύφωση της και καθίσταται στην ουσία της: εκείνη του ταξικού και εμφυλίου πολέμου.
Χωρίς ρομαντισμό και χωρίς ιδεολογικές και ηθικολογικές παρωπίδες

“Φτάνω στο χωριό ψόφιος, έχω μέρες να πλυθώ, και είμαι εντελώς καλυμμένος με αίματα. Δεν με νοιάζει, πέφτω πάνω σε ένα στρώμα καταγής και καταρρέω σε ένα βαθύ ύπνο. Το επόμενο πρωί ένας από τους πρεσβύτερους με συνοδεύει σε ένα άλλο σπίτι. Μου προσφέρουν χίλια τσιγάρα, χίλια çay (κουρδικό τσάι), και ένα πλούσιο πρωινό. Δέχομαι τα πάντα περισσότερο από πρόθυμα. Έπλυνα τα χέρια μου όσο καλύτερα μπορούσα, αλλά το νερό ήταν λίγο, και η μυρωδιά του αίματος διέτρεχε το φλιτζάνι του τσαγιού. Μου λένε να μείνω μια δυο μέρες για να ξεκουραστώ, αλλά δεν με νοιάζει, εκτός από μια μικρή αδιαθεσία δεν είμαι τραυματισμένος και μπορώ να συνεχίσω.
Επιμένουν, τους λέω ότι θέλω μόνο το όπλο μου και να τρέξω στην άλλη ομάδα επάνω στο λόφο. Αυτή τη φορά δέχονται, και μετά από ένα δίωρο και μερικές τηλεφωνικές κλήσεις ένας σύντροφος έρχεται να με πάρει: Ευχαριστώ για το πρωινό, αποχαιρετιόμαστε με μεγάλη θέρμη. Θα ανακαλύψω μόνο αργότερα ότι όλοι όσοι ήταν παρόντες σε εκείνο το δωμάτιο θα πεθάνουν την επόμενη μέρα.
Η πρώτη νύχτα στο νέο λόφο είναι η νύχτα των «cobra». Το ελικόπτερο πετά ακριβώς από πάνω μας, πυροβολώντας ριπές στην τύχη επάνω σε όλους τους θάμνους. Περιμένουμε να απομακρυνθεί για να ελιχθούμε να γυρίσουμε πίσω και υποχωρούμε σε άλλους θάμνους. Περνούμε τη νύχτα εκεί, χωρίς κουβέρτες, με τα αυτιά μας τεντωμένα στον ουρανό. Να νιώθουμε την επόμενη μέρα, κάτω από τον υπνόσακο, την θερμότητα που ρέει ξανά μέσα στα πόδια θα είναι μια από τις πιο όμορφες αισθήσεις που θυμάμαι.
Είμαστε σταματημένοι δύο μέρες, και δεν καταλαβαίνω γιατί. Η πτήση των drones και των πολεμικών αεροπλάνων γίνεται πιο έντονη. Βρέχει καταρρακτωδώς, είμαι μούσκεμα, και είναι την ώρα που αναρωτιέμαι πώς θα καταφέρω να αντιμετωπίσω την παγωνιά της νύχτας σε αυτές τις συνθήκες που με προειδοποιούν ότι κινούμαστε. Μια πιο φρέσκια ομάδα θα πάρει τη θέση μας και θα έχουμε λίγο χρόνο για να ξεκουραστούμε.
Ευχαριστώ τον ουρανό και συλλέγω τα πράγματα μου βιαστικά.
Στο χωριό αμέσως παρατηρώ ότι η ατμόσφαιρα έχει αλλάξει πολύ, δεν έχει απομείνει σχεδόν κανείς, και εκείνοι οι λίγοι που βρίσκονται εκεί είναι πολύ πιο προσεκτικοί. Τα πρόσωπα είναι τεταμένα, και υπάρχει ελάχιστη επιθυμία για αστεία.
Βλέπω τα ερείπια του κτιρίου όπου είχα πάρει πρωινό, many sheit λέει ένας σύντροφος.
Τα αεροπλάνα που είχαν ακουστεί εκείνη την ημέρα να περνούν είχαν χτυπήσει πολύ σκληρά. Οι περισσότεροι από τους μαχητές είχαν μετακινηθεί στους λόφους, άλλοι σε μερικές πιο ασφαλείς θέσεις.
Θα ήθελα να γράψω ένα διαφορετικό τέλος, να μοιάζει με ένα στο οποίο αρπάζαμε το χωριό από τον εχθρό δίχως προβλήματα, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι μια καλή αφήγηση, και τελικά για αυτή την ιστορία δεν υπάρχει ακόμη ένα τέλος. στους λόφους της Αφρίν αντιστεκόμαστε, κερδίζουμε και χάνουμε, ζούμε και πεθαίνουμε, αλλά αν ο αγώνας δεν σβήνει σημαίνει ότι η ελπίδα εξακολουθεί να ζει” 1

Είναι ακριβώς μέσα στα λόγια του Tekosher, ίσως καταμετρημένα μεταξύ των τελευταίων γραμμών που έγραψε ο Lorenzo Orsetti, που κλείνουν το βιβλίο, που μπορούμε να βρούμε όλο το πνεύμα των μαρτυριών που περικλείονται σε αυτό. Μαρτυρίες που ανατρέχουν στη μνήμη άλλων ανώνυμων ηρώων άλλων ταξικών πολέμων, από την Ισπανία μέχρι την ιταλική Αντίσταση, συχνά προδομένων και σχεδόν πάντα ηττημένων στους απώτερους σκοπούς και στόχους τους, αλλά χρήσιμων να ανανεώσουν την ελπίδα σε έναν άλλο κόσμο και διαφορετικό από το σημερινό.
Εκείνο στον οποίο δεν θα υπάρχει πλέον ανάγκη ηρώων.


  1. Omaggio al Rojava, σελ. 209-210  
TAGGED WITH →  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •