ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

BOLOGNA, 25 AΠΡΙΛΙΟΥ: Ο ROGER WATERS (ΠΡΩΗΝ PINK FLOYD) ΣΕ ΣΥΝΑΥΛΙΑ

Καλή μουσική και καλή πολιτική καθώς και όμορφες εικόνες (τις βρίσκετε στην ουρά). Ο Luca Cumbo – με την έγκριση και λίγο φθόνο της La Bottega del Barbieri – πήγε να δει τη συναυλία του Roger Waters στο Casalecchio di Reno, Bologna.

Ο Roger Waters υπήρξε μπασίστας και συνιδρυτής των Pink Floyd, θρυλικού μουσικού συγκροτήματος που γεννήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο στη χρυσή εποχή της λεγόμενης «ψυχεδέλειας» που είναι το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’60. Ο Waters ήταν επίσης δημιουργός των περισσότερων στίχων των τραγουδιών των Pink Floyd, καθώς και των μουσικών, μετά τη θλιβερή έξοδο από την ομάδα του Syd Barrett που συνδέεται με προβλήματα κατάχρησης παραισθησιογόνων ουσιών που πιθανώς επιδείνωσαν μια λανθάνουσα ψυχική δυσφορία.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960, το αντιμιλιταριστικό θέμα στα κείμενα του Waters γίνεται αμέσως σαφές: ο δεκανέας Clegg (στο Saucerful of Secrets, 1968), αν και με τον ειρωνικό και σουρεαλιστικό τόνο χαρακτηριστικό της εποχής, μιλά για την ιστορία του δεκανέα Clegg που «κερδίζει» στον πόλεμο ένα ξύλινο πόδι ως ανταμοιβή της θυσίας του προς τιμήν της βασίλισσας («clegg» θα μπορούσε να είναι ένα παιχνίδι με τις λέξεις που ανακαλεί στη μνήμη τις έννοιες «tafano, σπασαρχίδης» και «τεχνητό πόδι»).

Εδώ το κείμενο με μετάφραση και video:

https://www.antiwarsongs.org/canzone.php?id=2364&lang=it

Ο πατέρας του Waters πέθανε στην Ιταλία κατά τη διάρκεια των μαχών κατά των ναζιστικών-φασιστικών στρατευμάτων μετά την απόβαση των συμμάχων στο Anzio το 1944. Και ο Waters γνωρίζει καλά την ιταλική αντίσταση. Επίσης για αυτό το λόγο τα κείμενα κατά του πολέμου και εναντίον του φασισμού υπήρχαν πάντα στα έργα του μουσικού, τόσο κατά την εμπειρία με τους Pink Floyd όσο και κατά την ατομική καριέρα.

Στη δεκαετία του ’70 – και ειδικότερα με το The Dark Side of the Moon (1973) – ο Waters αρχίζει να υπογράφει κείμενα που καταγγέλλουν την αλλοτρίωση που παράγει η σύγχρονη καπιταλιστική αγγλική κοινωνία, τη δουλεία μπροστά στο χρόνο (Time), στα χρήματα (Money) που οδηγεί στην εξαθλίωση και την απανθρωπιά και, ως εκ τούτου, στην τρέλα (Brain Damage). Περνούν μερικά χρόνια και στο Welcome to the Machine, που έχει ληφθεί από το άλμπουμ «Wish You Here» (1975) που δεν είναι τυχαίο πως είναι αφιερωμένο στον Syd Barrett, ο άνθρωπος περιγράφεται ως αυτόματο, σκλάβος σε μια τεχνολογία στην υπηρεσία της εξουσίας.

Είναι με το άλμπουμ Animals (1977), εντυπωσιακό και θαρραλέο, μακρινό χιλιάδες έτη φωτός από τη σύγχρονη πανκ μόδα, που ο Waters εξευγενίζει και καθιστά σαφείς στα κείμενα του τους φιλιππικούς ενάντια στην εξουσία αλλά και εναντίον των μαζών που πάσχουν, υποφέρουν παθητικά χωρίς να εξεγείρονται. Το Animals είναι ένα σκοτεινό, ανήσυχο, απειλητικό, αγχωτικό άλμπουμ, μακρά κομμάτια (από 10 έως 17 λεπτά αν εξαιρεθούν οι δύο πολύ σύντομες μπαλάντες στην αρχή και το κλείσιμο του άλμπουμ) που δεν αφήνουν διαδρομές διαφυγής, αλλά παραδίδονται στη ροή της μουσικής, στις ξαφνικές επιταχύνσεις και στις αιφνίδιες πτώσεις, θα μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε ότι το Animals είναι ένα αριστούργημα.

Οι στίχοι, χαλαρά εμπνευσμένοι από την Φάρμα των ζώων, La Fattoria degli animali του George Orwell, χωρίζουν την ανθρωπότητα σε τρία μακρά κομμάτια / κατηγορίες: σκύλους (Dogs), γουρούνια (Pigs, Three different ones), πρόβατα (Sheep).

Εδώ το περίφημο εξώφυλλο με τον ιπτάμενο χοίρο ανάμεσα στις καμινάδες του ηλεκτροπαραγωγικού σταθμού Battersea Power Station του Λονδίνου:

Μετά το Animals είναι η σειρά του διπλού The Wall (1979) μαζί με το ομώνυμο film του Alan Parker (του 1982, που παρουσιάστηκε στο 35° festival di Cannes, των Κανών) να αναλάβει πιο ρητά το αντιμιλιταριστικό θέμα, υπάρχουν επίσης αυτοβιογραφικές αναφορές για το θάνατο του πατέρα του Waters, όπως στο κομμάτι When the tigers broke free: https://www.youtube.com/watch?v=E_5DRKZI1Ow

Το The Final Cut (1983) – τελευταίο album του Waters με τους Pink Floyd – παρουσιάζεται ως το “requiem del sogno del dopoguerra, ρέκβιεμ του μεταπολεμικού ονείρου” . Στο τραγούδι με το οποίο ξεκινά The Post War Dream δέχεται μετωπική επίθεση η “Maggie” Margaret Thatcher για τις κοινωνικές πολιτικές της και για τον πόλεμο στα νησιά Falkland/Malvinas (1982): What have we done Maggie what have we done

What have we done to England

Should we shout should we scream

What happened to the post war dream?

Αυτή η μακρά εισαγωγή, για την οποία ζητούμε συγγνώμη από τους μη οπαδούς, αυτούς που δεν είναι παθιασμένοι με τον καλλιτέχνη, πριν μιλήσουμε για την συναυλία αυτή καθεαυτήν, ήταν απαραίτητη για να πούμε ότι ένα θέαμα του Roger Waters δεν είναι απλώς ένα καλλιτεχνικό συμβάν, αλλά ένα πολιτικό γεγονός. Η παγκόσμια περιοδεία του Waters αγγίζει όλες τις ηπείρους με εκατοντάδες ημερομηνίες και εκατομμύρια θεατές. Όλα τα ραντεβού συνοδεύονται πάντοτε, σε κάθε στάδιο, από πολλές συνεντεύξεις στις οποίες ο Waters μιλά περισσότερο για πολιτική απ ‘ό, τι για μουσική.

Ο Waters καταγγέλλει εδώ και καιρό την δουλικότητα των δυτικών μέσων μαζικής ενημέρωσης, αποκαλώντας τα «μέσα προπαγάνδας για πόλεμο». Οι συναυλίες του πρώην-Pink Floyd είναι μαζικά φαινόμενα, με γεμάτα γήπεδα ποδοσφαίρου, εκατομμύρια συμμετέχοντες, ένα πολύ διαφορετικό ακροατήριο στο οποίο δυνητικά εν μέρει ποτέ δεν έφτασαν πληροφορίες και ιδέες σε αντίθεση με την κυρίαρχη λογοτεχνία (αφήγηση, αν προτιμάτε, ή »μοναδική σκέψη», διαλέξτε εσείς).

Έτσι ο Waters χρησιμοποιεί τις συναυλίες του για να προσπαθήσει να τονώσει μια πληροφόρηση διαφορετική: το leit motiv της περιοδείας είναι «RESIST», το οποίο εμφανίζεται συχνά στις μεγάλες οθόνες, στα μπλουζάκια τoυ χορού, στα χαρτάκια με τα σημειώματα που ρίχνονται στο κοινό. Αντίσταση στον πόλεμο, στις κυβερνήσεις, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αντίσταση στον Trump, την Theresa May, τον Μπερλουσκόνι και τον Σαλβίνι, όλοι χαστουκίζονται σε πλάνα που τρέχουν με βίντεο προς το κοινό που είναι παρόν.

Ο Waters μιλά για τους μετανάστες, μιλά για υποδοχή, καλωσόρισμα, για νέα (παλιά) – αποικιοκρατία. Το μεταπολεμικό όνειρο είναι στην πραγματικότητα ένας εφιάλτης, ο δυτικός πατιναρισμένος κόσμος είναι ένα reality show από το οποίο πρέπει να ξυπνήσουμε, ενώ εκείνοι που είναι ήδη αφυπνισμένοι πρέπει να αντισταθούν.

Ο Waters παίρνει αυτό το καθήκον πολύ σοβαρά με τίμημα να γίνει δυσάρεστος και να οδηγηθεί ενάντια στους ίδιους τους οπαδούς του. Στα αμερικανικά ραντεβού της περιοδείας υπήρχαν στιγμές που ορισμένοι θεατές, υποστηρικτές του Trump, εγκατέλειψαν τη συναυλία πριν από το τέλος.

Ερωτηθείς για το θέμα, ο Waters έστειλε όντως εκείνους τους (φερόμενους) fans από εκεί που ήρθαν, ισχυριζόμενος ότι όσοι δεν θέλουν να τον ακούν να μιλά για πολιτική, πρέπει να πάνε στις συναυλίες της Katy Perry και όχι στις δικές του.

Εδώ μια από τις σχετικές συνεντεύξεις του όπως και οι δηλώσεις υπέρ του BDS Movement:

https://www.youtube.com/watch?v=5WYa-pNhxmQ

Κατά τη διάρκεια της συναυλίας στη Μπολόνια ήταν ενδιαφέρον να ακούσει κανείς τα σχόλια του κοινού, να βρεθεί δίπλα-δίπλα με υποστηριχτές της λίγκας του βορρά, της forza nuova, κλπ, πολλοί φυσικά έδειξαν αδιαφορία συνεχίζοντας να καταγράφουν τα πάντα με τα γαμημένα τηλέφωνά τους (μα τι νόημα έχει να πληρώνεις για μια συναυλία και στη συνέχεια να παρακολουθείς όλα μέσω του τηλεφώνου αντί να τhn απολαμβάνεις;) αλλά άλλοι καταλήφθησαν από αμφιβολία, συζητούσαν, ρωτούσαν και αναρωτιόντουσαν. Ποιος ξέρει.

Ο Waters επικεντρώνει την συναυλία στην αναβίωση των Animals, στην περίφημη σκηνογραφία φτιαγμένη με τεράστια ιπτάμενα και γεμάτα τατουάζ γουρούνια με το σύμβολο του δολαρίου και το πρόσωπο του Trump, με τις σκηνικές χορογραφίες που σχετίζεται με τον ηλεκτροπαραγωγό σταθμό Battersea, καθώς και κάποια άλλα αποσπάσματα από το τελευταίο σόλο άλμπουμ του Is this the life we really want? (2017). Φυσικά δεν λείπουν κομμάτια παρμένα από το The Dark Side oh the Moon και to The Wall. Αλλοτρίωση και πόλεμος, αν πέσουμε στην πρώτη να που έρχεται ο δεύτερος, γι αυτό πρέπει να ξυπνήσουμε, να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε.

Ίσως λόγω της καυτής ζέστης του κλειστού γηπέδου του Casalecchio που κάνει τον μουσικό να φαίνεται λίγο κουρασμένος, ίσως και για την ηλικία του (ο Waters κλείνει τα 75 τον σεπτέμβριο) ο μπασίστας παίζει λίγο ο ίδιος αφήνοντας αρκετό χώρο για τους άλλους μουσικούς στη σκηνή , αλλά σε κάποιο σημείο εκπλήσσει τους πάντες παίρνοντας μια ηλεκτρική κιθάρα (σίγουρα όχι το όργανο του) και ρίχνοντας τον εαυτό του σε ένα σόλο που τραβήχτηκε από ένα τραγούδι του τελευταίου άλμπουμ. Αστειεύτηκε με αυτό και ευχαρίστησε τον νεαρότερο Jonathan Wilson, αμερικανό κιθαρίστα μέλος του συγκροτήματος, που του έμαθε να παίζει την κιθάρα σαν σολίστ.

Η συναυλία ανοίγει με το κλασικό Breathe που τραβήχτηκε από το The Dark Side of the Moon: πιο κατάλληλη εισαγωγή δεν μπορούσε να υπάρξει. Αμέσως μετά να η chicca One of these days (που λήφθηκε από το Meddle του 1971), το παλιότερο από τα τραγούδια των Floyd που εκτελέστηκαν. Τότε είναι η σειρά του The Great Gig in the sky (και πάλι από τo Dark Side) με μια διπλή θηλυκή φωνή στη θέση της μοναδικής σόλο φωνής του original, αμφισβητήσιμη επιλογή στην επιτυχία της ερμηνείας, αλλά καλύτερη από άλλες τραγικές εκδόσεις που ακούστηκαν στο παρελθόν και στις ίδιες περιοδείες των Pink Floyd για να ολοκληρωθεί η ιστορική περίοδος. Ακολούθησε το κλασσικό Welcome To The Machine (σπάνια παιγμένο ζωντανά τα τελευταία 40 χρόνια) και τρία τραγούδια από την τελευταία δουλειά Είναι αυτή η ζωή που πραγματικά θέλουμε; Is This the Life We Really Want? που συνάδουν με το πλαίσιο μιας και μοιάζουν πολύ με αποκόμματα που ανασυντάχθηκαν από τα παλιά τραγούδια των Floyd.  Στη συνέχεια, το αναπόφευκτο κερασάκι στην τούρτα Wish You Were Here (από το ομώνυμο άλμπουμ) για το σύνθετο κοινό και το αναπόφευκτο Another Brick in the Wal (προφανώς από το The Wall ) που υποδέχεται στη σκηνή έναν πολυεθνικό χορό των ευλόγως ενθουσιασμένων παιδιών που προέρχονται από το Antoniano της Μπολόνια. Όλα τα τραγούδια από το ρεπερτόριο των Pink Floyd προτείνονται με σεβασμό στη μουσική φιλοσοφία τους. Οι ήχοι είναι εκείνοι οι σωστοί, στα όργανα της σκηνής περιλαμβάνονται τόσο τα ιστορικά όργανο Hammond και αναλογικά συνθεσάϊζερ, όσο η ηλεκτρονική ενορχήστρωση που είναι απαραίτητη για μια πειστική ζωντανή απόδοση της μουσικής ατμόσφαιρας των Pink FloydΗ μόνη εξαίρεση ήταν το Welcome to the Machine, για το οποίο μιλήσαμε παραπάνω, η επανερμηνεία του οποίου, με κάποιες σκόπιμες στρεβλώσεις στο κεντρικό μέρος, δεν έπεισε τον γράφοντα: όχι τόσο για την παραμόρφωση από μόνη της – αυτή ήταν η αρχή σχεδόν όλων των τραγουδιών στις ζωντανές εμφανίσεις των Pink Floyd (τουλάχιστον μέχρι την περιοδεία του The Wall) – αλλά επειδή είναι καταναγκαστική, δεν ρέει, σαν να ήθελε να την αλλάξει με κάθε κόστος χωρίς μια συγκεκριμένη ιδέα στο ξεκίνημα.

Αντιθέτως οι εκτελέσεις των δύο μεγάλων κομματιών που λαμβάνονται από τα Animals: Dogs and Pigs (Three different ones), είναι υπέροχες, μαζί μισή ώρα μουσικής όπου όλα φαίνονται στο σωστό μέρος, μίξη, φωνητικά, ρυθμικές και σόλο κιθάρες από τους εξαιρετικούς Dave Kilminster, Jonathan Wilson, το μπάσο του Gus Seyffert, το όργανο και τα synths του Bo Koster και του Jon Carin, τα ντραμς του Joey Waronker, όλοι τέλειοι χωρίς περιττά στολίδια εδώ όπως και στην υπόλοιπη σύνθεση της συναυλίας.

Κρίμα που δεν προβλέπονταν το Sheep, η άλλη εξαιρετική suite από το Animals.

Ανάμεσα στο ένα τραγούδι και το  άλλο ο Waters δεν ξέχασε να καταδικάσει και αυτή την φορά το Ισραήλ για το apartheid που έχει επιβάλει στους παλαιστίνιους και θύμισε τον Vittorio Arrigoni: “Να παραμείνουμε ανθρώπινοι” επαναλαμβάνει πολλές φορές. Ο Waters αρνήθηκε πολλές φορές να εμφανιστεί στο Ισραήλ, συμμετέχει επίσημα στην εκστρατεία  BDS-Boycott, Divestment and Sanctions, προσκαλώντας τους μουσικούς συναδέλφους του να κάνουν το ίδιο και ασκώντας κριτική σε εκείνους που δεν το έκαναν (τον ιούλιο του 2017 ο Waters κάλεσε, δίχως να εισακουστεί, τον Tom Yorke και τους Radiohead να μην παίξουν στο Tel Aviv). Μα δεν τελειώνει εδώ: ο Waters επιτέθηκε στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ για τον πόλεμο στη Συρία, κατηγόρησε τα αποκαλούμενα Λευκά Κράνη (White Helmets, δήθεν ΜΚΟ πολιτικής προστασίας της Συρίας) ως μια ψεύτικη ανθρωπιστική οργάνωση και προκάλυμμα των σχηματισμών τζιχάντ. Κατά το ραντεβού της Βαρκελώνης ήταν ακόμη πιο σαφής

https://www.youtube.com/watch?v=0Wh1ppnkSag

Μετά το μέρος της συναυλίας που αφιερώνεται στα Animals, ένα άλλο ζευγάρι κλασικών (Money και στη συνέχεια Us and Them που δίνει το όνομα στην περιοδεία), στη συνέχεια Smell the roses που λαμβάνεται από το τελευταίο σόλο έργο του Waters και το μεγάλο φινάλε με το ζευγάρι Brain Damage / Eclipse , που αντιστοιχούν και στο κλείσιμο του The Dark Side of the Moon, όλα συνοδευόμενα από μια τεράστια πυραμίδα λέιζερ τρυπημένη από ένα ουράνιο τόξο χρωμάτων για να ανακαλέσει το διάσημο εξώφυλλο του άλμπουμ.

Καταλήγοντας, μετά το αναπόφευκτο Confortably Numb και το μπιζάρισμα με τo Μother που είναι παρμένα από το The Wall, ο Roger Waters παίρνει από το ακροατήριο κάτω από την σκηνή μια σημαία της Εθνικής Ένωσης Ιταλικών Παρτιζάνων, την σηκώνει προς το κοινό ως ένδειξη σεβασμού, την φιλάει, τη βάζει γύρω στο λαιμό του και αποτραβιέται.

Le fotografie sono di, Οι φωτογραφίες είναι του Ennio Cerami

http://www.labottegadelbarbieri.org/bologna-25-aprile-roger-waters-ex-pink-floyd-in-concerto/

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Από τα βουνά μας στην βόρεια Συρία, παρτιζάνικος αγώνας! – Dai nostri monti alla Siria del nord, lotta partigiana!

Stampa

 

52214

Μια επιστολή για την 25η απριλίου κάποιων ιταλών στην επανάσταση της βόρειας Συρίας

Dai nostri monti alla Siria del nord, lotta partigiana!

 

Πριν από εβδομήντα τρία χρόνια η Ιταλία απελευθερώθηκε από τη ναζιστική-φασιστική καταπίεση. Οι παρτιζάνοι ήταν το μέρος εκείνης της γενιάς που αποφάσισε να πολεμήσει τον φασισμό και να αγωνιστεί για μια πιο ανθρώπινη, ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία. Μια δύσκολη επιχείρηση, για την οποία πολλοί θυσίασαν τη ζωή τους, πάρα πολλοί διακινδύνευσαν να την χάσουν, συνελήφθησαν και βασανίστηκαν. Όσοι συμμετείχαν στην Αντίσταση θα παραμείνουν για πάντα ως παράδειγμα για ολόκληρο τον κόσμο θάρρους και ανθρωπιάς.

Η σύγκρουση μεταξύ εκείνων που αγωνίζονται για μια ελεύθερη, δημοκρατική και ειρηνική κοινωνία και εκείνων που θέλουν να φέρουν την καταπίεση και τον πόλεμο στο όνομα ενός λαού ή ενός ανώτερου θεού συνεχίζεται στην εποχή μας. Ακριβώς όπως τότε υπάρχουν εκείνοι που είναι έτοιμοι να κλείσουν τα μάτια τους ή να υποστηρίξουν τον φασισμό, στις διάφορες μορφές του, για να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη ή κέρδη. Εμείς αποφασίσαμε να μείνουμε στην άλλη πλευρά, από την πλευρά της Αντίστασης, και γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Στην Ιταλία και σε όλο τον κόσμο οι φίλοι και σύντροφοί μας βρίσκονται στους αγώνες των εργαζομένων, των σπουδαστών, των μεταναστών, στο κίνημα No Tav και όπου υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν, που επιθυμούν ένα πιο ανθρώπινο και δίκαιο μέλλον.

Στη Βόρεια Συρία, επαναλαμβάνεται η ίδια μάχη που έβλεπε τους παρτιζάνους να μάχονται ενάντια στον φασισμό. Ο εχθρός είναι ο ίδιος που πολεμούσαμε στα βουνά μας πριν από περισσότερα από εβδομήντα χρόνια, καθώς και η νοοτροπία του, άλλαξε μόνο το πρόσωπό του: ο σημερινός φασισμός στη Συρία έχει το πρόσωπο του Ερντογάν, του ISIS και της αλ-Κάιντα. Όπως τότε οι πολιτικοί μας και οι κυβερνήσεις μας καθημερινά προδίδουν τις αξίες της Αντίστασης, επειδή κάνουν δουλειές με αυτό τον φασισμό και σιωπούν για τα εγκλήματα του – όταν δεν τα εγκρίνουν ρητά. Για αυτούς η επανάσταση της Βόρειας Συρίας πρέπει να καταστραφεί επειδή αντιπροσωπεύει την ελπίδα μιας ελεύθερης, δημοκρατικής κοινωνίας στην οποία οι διαφορετικοί λαοί ζουν στη φιλία.

Σε αυτήν την επανάσταση, τα ιδανικά των παρτιζάνων εκείνης της εποχής αναβιώνουν και, εμπνευσμένοι από το παράδειγμά τους, ήρθαμε εδώ από την Ιταλία για να την υπερασπιστούμε και να συμβάλλουμε σε αυτήν. Παρά τη γεωγραφική και χρονική απόσταση, οι κούρδοι, άραβες, ασσύριοι και τουρκομάνοι σύντροφοί μας, ακούγοντας τις ιστορίες της αντίστασης, τις αισθάνονται σαν αυτές των συντρόφων και φίλων τους. Στις μακριές νύχτες που περάσαμε στο μέτωπο και κάτω από τους βομβαρδισμούς, στην καθημερινή δουλειά μας για να οικοδομήσουμε μια δημοκρατική και ελεύθερη κοινωνία, οι σκέψεις μας πήγαν συχνά σε εκείνους που αγωνίστηκαν στην Αντίσταση, αναζητώντας μια πηγή δύναμης και θάρρους για να αντιμετωπίσουμε τον σημερινό φασισμό. Οι μάρτυρες της Αντίστασης είναι αίμα του αίματός μας, νεύρα των νεύρων μας και πάντα θα αγωνιζόμαστε ώστε οι αξίες τους να μη νικηθούν ποτέ.

«Πορευόμασταν με την ψυχή στους ώμους στo σκοτάδι εκεί πάνω
αλλά ο αγώνας για την ελευθερία μας το μονοπάτι θα μας φωτίσει

Marciavamo con l anima in spalla nelle tenebre la su
ma la lotta per la nostra libertà il cammino ci illuminerà»

Καλή 25η Απριλίου σε όλους τους Ιταλούς αντιφασίστες!   Buon 25 Aprile a tutti gli antifascisti italiani!

Ιταλοί στην επανάσταση της Συρίας του Βορρά   Italiani nella rivoluzione della Siria del Nord

https://www.infoaut.org/notes/dai-nostri-monti-alla-siria-del-nord-lotta-partigiana

ένοπλη πάλη, lotta armata

Η μοίρα ενός μικρού κομματιού της Ευρώπης με τη μορφή καρδιάς. Ένα σχόλιο για το οριστικό τέλος της ETA

Stampa

 

1114

 

Il destino di un piccolo pezzo d’Europa a forma di cuore. Un commento sulla fine definitiva di ETA

Από το Bilbao.

Πλέον είναι σίγουρο.
Η ETA, η ιστορική Οργάνωση της βασκικής επαναστατικής και ανεξαρτησιακής αριστεράς αποφάσισε την οριστική διάλυση και αποστράτευση. Στις επόμενες 5 και 6 mαΐου, στην Iparralde (η χώρα των Βάσκων στην γαλλική πλευρά ) σε μια πράξη που θεωρείται ότι θα έχει χαρακτήρα μεγάλης διεθνούς σημασίας, θα γίνει η επίσημη ανακοίνωση. 50 χρόνια μετά τη γέννησή της στη μέση της φρανκικής δικτατορίας, 7 χρόνια μετά τη μονομερή απόφαση για εγκατάλειψη του ένοπλου αγώνα, ολοκληρώνεται μια πολιτική διαδικασία που περιέλαβε και αφορά – μαζί με τους παράνομους μαχητές και τους πολιτικούς κρατουμένους – σημαντικά κομμάτια της βασκικής κοινωνίας σε αυτά τα χρόνια. Όπως έχει ανακοινωθεί, η απόφαση αυτή δεν υποβαθμίζει καθόλου, με τίποτα, την ιστορική-πολιτική σημασία που αντιπροσωπεύει.

Σε αντίθεση με όσα συνέβησαν στην Ιρλανδία και πρόσφατα στην Κολομβία (με όλα τα προβλήματα και τις δυσκολίες που αντιπροσωπεύει η κάθε μία), το ισπανικό κράτος προσπάθησε με κάθε τρόπο να διατηρήσει και να καλλιεργήσει την ύπαρξη της ΕΤΑ, στην απαραίτητη κατασκευή ενός αιώνιου «εσωτερικού εχθρού», που θα μπορούσε να δικαιολογήσει τα ανώμαλα επίπεδα ποινικοποίησης και καταστολής κατά όλων των μορφών διαφωνίας. Μια στρατηγική που γέννησε, παραδόξως ακριβώς αυτά τα τελευταία χρόνια κατά την οποία έληξε ο ένοπλος αγώνας, μια σειρά τυραννικών πράξεων στη Χώρα των Βάσκων και στο υπόλοιπο Κράτος. Η φλόγα της «αντιτρομοκρατικής» κατάστασης έκτακτης ανάγκης πρέπει πάντα να διατηρείται ζωντανή: αυτό που συμβαίνει στην Καταλονία τους τελευταίους μήνες είναι ένα περαιτέρω παράδειγμα επιβεβαίωσης …

Παραμένουν στις ισπανικές και γαλλικές φυλακές, τώρα πλέον όμηροι ενός πολέμου που έχει τελειώσει, ακόμα μερικές εκατοντάδες * πολιτικοί * κρατούμενοι, των οποίων το μέλλον εξακολουθεί να είναι τυλιγμένο σε ένα κενό, σε μια αβεβαιότητα φτιαγμένη για πολλούς από αυτούς, εκατοντάδων χρόνων. Ακριβώς όπως η μάχη για την «αφήγηση» εκείνης που υπήρξε η ένοπλη σύγκρουση αυτών των δεκαετιών είναι έδαφος μιας έντονης, μιας σκληρής μάχης από την πλευρά των δεξιών και της mainstream επικοινωνίας από τα μέσα ενημέρωσης: μια Vandea [εμφύλια σύρραξη] που αποσκοπεί στην επανεγγραφή της ιστορίας όχι μόνο του γιατί πολλές γενιές αποφάσισαν την ακραία και σκληρή επιλογή να πάρουν τα όπλα, αλλά μάλλον δεκαετιών αγώνων αντίστασης, μαζικών κινημάτων, κύκλων αντιεξουσίας και λαϊκής οργάνωσης στα εδάφη εκείνης που, στα ισχυρά σπήλαια της μοναρχικής Ισπανίας κληρονόμου του φρανκισμού, εξακολουθεί να θεωρείται ως« επαναστατική επαρχία «(στην οποία σήμερα η Catalunya κρατάει συντροφιά …).

Έτσι τελειώνει όχι μόνο μία μοναδική εμπειρία (με πρωτότυπα, αυθεντικά χαρακτηριστικά και διαφορετική από τις άλλες ευρωπαϊκές εμπειρίες ένοπλης πρωτοπορίας), όσο μια ολόκληρη εποχή με τις έντονες πολιτικές της εντυπώσεις, αναφορές, χροιές, αλλά και κοινωνικές, πολιτιστικές, καλλιτεχνικές, μουσικές … αυτός ο κόσμος μέσω του οποίου μια αρχαία σύγκρουση στην καρδιά της Ευρώπης μπόρεσε να μιλήσει (και επίσης να γοητεύσει) μεγάλους πρωταγωνιστικούς χώρους και σφαίρες των επαναστατικών αγώνων που έδρασαν μέσα στα «σπλάχνα του θηρίου», εκείνων του Monsieur le Capital.
Τελειώνει επίσης (και δυστυχώς ήδη εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα) εκείνη η ικανότητα των ηγετικών ομάδων της ανεξάρτησιακής αριστεράς να ερμηνεύσουν την πραγματικότητα, να κάνουν ταξική ανάλυση, να πλέξουν δίκτυα αλληλεγγύης, να ενεργοποιήσουν, να εννευρώσουν κάθε περιοχή της κοινωνίας με ριζοσπαστική κριτική και αγώνα.
Είναι αυτού, περισσότερο από κάθε άχρηστη νοσταλγική ρητορική που έρχεται, που αισθανόμαστε περισσότερο την έλλειψη στις γειτονιές, στους τόπους και στις πλατείες αυτού του μικρού κομματιού με σχήμα καρδιάς της Ευρώπης που είναι η Χώρα των Βάσκων.

 

 

Nicola Latorre, στρατευμένος διεθνιστής.

https://www.infoaut.org/approfondimenti/il-destino-di-un-piccolo-pezzo-d-europa-a-forma-di-cuore-un-commento-sulla-fine-definitiva-di-eta

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Από την Rojava: «η αντίσταση δεν μπορεί να ηττηθεί»

Stampa

 

1263

Λάβαμε και δημοσιεύουμε.

Dal Rojava: «la resistenza non può essere sconfitta»

Τη νύχτα μεταξύ 24 και 25 Απριλίου πριν ένα χρόνο η περιοχή Karackok βομβαρδίστηκε από τον τουρκικό στρατό. Το γενικό επιτελείου του Ypg καταστράφηκε από τις βόμβες, υπήρξαν 30 μάρτυρες.

Όπως και πολλοί άλλοι διεθνείς, βρισκόμασταν στην ακαδημία του YPG, στις 2 το βράδυ ξυπνούσαμε από ένα δυνατό βρυχηθμό, μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από μας, που μας χτύπησε στον ύπνο, οι συντρόφισσες μας και οι σύντροφοί μας βρήκαν το θάνατο. Η βάση μας δεν χτυπήθηκε, ίσως επειδή ήμασταν διεθνείς και επειδή ήταν μια στοχευμένη επίθεση στα κέντρα διοίκησης: οι άλλες κοντινές βάσεις και το κέντρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης δεν απέφυγαν τα χτυπήματα από τις βόμβες που έριξαν τα τουρκικά αεροσκάφη. Ήταν η πρώτη μεγάλη επίθεση του τουρκικού στρατού κατά του Ypg, μια επίθεση στην καρδιά της Δημοκρατικής Συνομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας. Εκείνη τη νύχτα το όρος Καρακόκ καταστράφηκε από βόμβες, τις ίδιες βόμβες που σχεδόν ένα χρόνο αργότερα σκότωσαν εκατοντάδες πολίτες στην Αφρίν.

Σε ένα χρόνο μέσα, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στο βόρειο τμήμα της Συρίας. Στις 17 Οκτωβρίου 2017, η πόλη Raqqa, πρώην πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους, απελευθερώθηκε μετά από μήνες σκληρών συγκρούσεων και με τη θυσία των συντρόφων και των συντροφισσών που έχασαν τη ζωή τους ή τραυματίστηκαν. Τώρα ο εχθρός έχει ένα άλλο όνομα, ονομάζεται τουρκικός στρατός, αλλά η ιδεολογία είναι η ίδια, στην πραγματικότητα υποστηρίζει και χρηματοδοτεί τζιχαντιστικές ομάδες. Ήδη πέρυσι, μετά τον βομβαρδισμό της κεντρικής διοίκησης του YPG, ήταν σαφές ότι μετά το Isis η σύγκρουση θα διαρκούσε ακόμη για πολύ καιρό και πιο σκληρή από ποτέ.
Η Συρία εδώ και επτά χρόνια βρίσκεται στο μάτι του τυφώνα μιας Μέσης Ανατολής στις φλόγες, μιας φωτιάς που καίει εδώ και δεκαετίες εξαιτίας των πολέμων που διεξάγονται από τα κράτη Έθνη, πόλεμοι που δεν κάνουν τίποτε άλλο από να υποδαυλίζουν μίσος και εντείνουν τις εθνοτικές και θρησκευτικές διαφορές.

Εμείς οι επαναστάτες είμαστε εδώ για να υποστηρίξουμε μια επανάσταση που βασίζεται στον αγώνα κατά της πατριαρχίας και την ισότητα μεταξύ των λαών. Αγαπάμε τη ζωή, τον αγώνα και την επανάσταση, έτσι αντιστεκόμαστε και υπερασπιζόμαστε από τις επιθέσεις των Εθνικών Κρατών. Οι σύντροφοι πριν από κάποιον χρόνο δήλωσαν ότι ο πραγματικός πόλεμος θα ξεσπάσει μετά την ήττα του ISIS, και αυτό συμβαίνει δυστυχώς, με κόστος χιλιάδων ανθρώπινων ζωών.
Μια ειρηνική λύση για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή υπάρχει, ονομάζεται δημοκρατικός συνομοσπονδισμός, αναλύει και υπογραμμίζει τις αντιφάσεις και αντιθέσεις ενός καπιταλιστικού συστήματος που καταρρέει και προσπαθεί να επιβιώσει. Για εμάς, η αντίσταση είναι καθημερινή, η αντίσταση δεν μπορεί να περιοριστεί σε μία μόνο ημέρα, ζούμε για να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε, και αγωνιζόμαστε για να αντισταθούμε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που βασίζεται στο κέρδος, στον αυταρχισμό και στην λεηλασία των εδαφών. Ένα Κράτος-έθνος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτά τα θεμέλια.

Για αυτούς τους λόγους επιστρέψαμε στο βόρειο τμήμα της Συρίας, για να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε, να αγωνιζόμαστε και να υποστηρίζουμε την συνομοσπονδιακή επανάσταση. Θυμίζοντας τους μάρτυρες του Κarackok, αφιερώνουμε αυτή την αντίσταση σε αυτούς. Από τους επαναστατικούς σπόρους που ρίχνουμε καθημερινά στα εδάφη αυτά, μια ημέρα θα γεννηθούν δέντρα και λουλούδια που θα δώσουν δύναμη και θάρρος σ ‘αυτούς τους λαούς.

Κάθε μέρα εμείς μαχόμαστε με αυτές τις λέξεις τυπωμένες στην καρδιά, λέξεις που απαιτούν δέσμευση και εκφράστηκαν από την Sakine Cansiz * : «Η επαναστατική εκδίκηση απαιτεί μια βαθιά ταξική συνείδηση. Το μίσος, η εκδίκηση, ο θυμός και η αγάπη εκλείπουν από το στόχο εάν δεν έχουν το σωστό υπόβαθρο. Αν η συνειδητοποίηση, τα συναισθήματα και οι επιθυμίες δεν συνδέονται με ένα ιδεώδες, δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για θάρρος, αρετή και αξιοπιστία ».

Το επαναστατικό ταξίδι είναι μακρύ, κουραστικό, γεμάτο εμπόδια και αντιφάσεις, αλλά μόνο αν αντισταθούμε και αγωνιζόμαστε μπορούμε να φτάσουμε στη γραμμή τερματισμού.

Η αντίσταση δεν μπορεί να ηττηθεί, ζει μέσα μας.

Azadi Pachino και Botan Sandokan – Μαχητές ιταλοί του Ypg

 

*Sakine Cansiz, Συν-ιδρύτρια του Pkk, σκοτώθηκε από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες στο Παρίσι το 2013, μαζί με  άλλου δυο αγωνιστές του Pkk.

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/dal-rojava-la-resistenza-non-puo-essere-sconfitta

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

«Heval, η επανάσταση είναι μακρά»: μια επιστολή του Jacopo από την Βόρειο Συρία

Stampa

 

32014

Από την σελίδα FB του Jacopo, νεαρού τορινέζου που βρίσκεται στο Kurdistan ο οποίος υπήρξε μάρτυρας της εισβολής στην Afrin από πλευράς του τουρκικού στρατού.

«Heval, la rivoluzione è lunga»: una lettera da Jacopo dalla Siria del Nord

Η αντίσταση της Afrin δεν έχει τελειώσει. Υπάρχει ο πληθυσμός, που τον ξερίζωσαν από τη γη του, που θέλει να επιστρέψει ελεύθερος στα σπίτια του. Υπάρχει ο αντάρτικος πόλεμος κατά της κατοχής. Η αντίσταση εξακολουθεί να υπερασπίζεται ολόκληρη την επανάσταση, επειδή υπάρχει ο πραγματικός κίνδυνος εισβολής του τουρκικού στρατού και των τζιχαντιστών ολόκληρης της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας. Αυτή τη στιγμή ακριβώς που η φωνή των καρχαριών ανυψώνεται και πάλι σε χορωδία από τα πλούσια παλάτια και summit τους που περιβάλλoνται από την πολυτέλεια, που με την ελαφρότητα λίγων λέξεων, καταστρέφουν εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, αποτεφρώνουν σώματα, συντρίβουν έργα τέχνης, ξεκοιλιάζουν παιδάκια. Επιπλέον, υπάρχει η καθημερινή δουλειά για την υπεράσπιση και την οικοδόμηση της επανάστασης στην κοινωνία και στη νοοτροπία της, χωρίς παύσεις, διότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές δεν θα θέλαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εκκένωσης, η απομάκρυνση από την Αφρίν υπήρξε δύσκολη. Με άφησε με συγκρουόμενα συναισθήματα που με σπαράσσουν για εβδομάδες. Όμως μακριά από τους συνεχείς βομβαρδισμούς, από την πολιορκία στην πόλη, από την καθημερινή πραγματικότητα του πολέμου, μια περίοδος σχετικής ηρεμίας ευνοεί κάποιες σκέψεις, κάποιους προβληματισμούς. Δεν συνηθίζω συχνά να μοιράζομαι αυστηρά προσωπικές σκέψεις και συναισθήματα, πολύ λιγότερο στις διάφορες συνεντεύξεις για εφημερίδες ή τηλεοπτικές εκπομπές που έτυχε να παραχωρήσω.

«Τι σε έφερε, τι σε οδήγησε εκεί; Τι έμαθες; Φοβάσαι; Γιατί νιώθεις αυτή την επανάσταση και δική σου;» Ερωτήσεις σαν αυτές σε απευθείας σύνδεση από λίγα λεπτά μπροστά σε ένα ακροατήριο αγνώστων. Τι μπορώ να σας πω; Δύο και μισό μήνες που φαινόταν σαν μια ζωή, κάθε μέρα που περνούσε μοιάζει μια εβδομάδα, ένα μήνα. Αλλά όλα τα γεγονότα παρέμειναν ζωντανά στη μνήμη σαν να είχαν συμβεί την προηγούμενη μέρα. Έχοντας λογαριαστεί με την προοπτική του θανάτου μου, των φίλων μου και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, αφού αντιμετώπισα την προοπτική αντίστασης μέχρι τέλους σε μια πόλη πολιορκημένη από τους τζιχαντιστές και τον δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ … Πώς μπορώ να σας το εξηγήσω; Δεν είμαι σε θέση. Υπερασπίστηκα τον εαυτό μου πίσω από τα πιο απρόσωπα, αν και έγκυρα κίνητρα. Είναι η επανάσταση του αιώνα μας, είναι ένα παράδειγμα που πραγματοποιείται μιας αυτο-οργανωμένης κοινωνίας, στην οποία αλλάζουν ριζικά οι κοινωνικές σχέσεις απομακρυνόμενες από εκείνες τις καπιταλιστικές και πατριαρχικές. Είναι μια ελπίδα για όλους, γι ‘αυτό πρέπει να υπερασπιστεί. Λέγοντας αυτά μοιάζει μικρό πράγμα, δεν ακούγεται σπουδαίο.

Στην πραγματικότητα, οι απαντήσεις αγγίζουν πολύ πιο βαθιά ερωτήματα, ζητήματα, αλλά ίσως μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνο από εκείνους που ονειρεύονται την επανάσταση και αναρωτιούνται για το πώς να μεταμορφώσουν τον εαυτό τους – τη δική τους προσωπικότητα, τη δική τους νοοτροπία, τις σχέσεις τους – για να τη ζήσουν, για να βρεθούν και να είναι καθημερινά στο ύψος των περιστάσεων.

Όντως δεν είναι ένα εκ των πραγμάτων ταξικό φαινόμενο, της φυλής ή της γλώσσας που μας κάνει περισσότερο ή λιγότερο επαναστάτες. Λιγότερο ή περισσότερο διατεθειμένoυς να θέλουμε να μεταμορφώσουμε την κατάστασή μας. Το να είμαστε επαναστάτες είναι ένα άλλο πράγμα. Η προσκόλληση στην επανάσταση είναι πρώτα από όλα υποκειμενική, μια μεταμόρφωση της προσωπικότητας μας. Είναι ένας αγώνας πρώτα απ ‘όλα με τους εαυτούς μας και την κληρονομιά αιώνων κυριαρχιών που έχουν χαραχθεί στην εκπαίδευση και τη συμπεριφορά μας. Οι σχέσεις εξουσίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης βασίζονται σε μια νοοτροπία που τις χτίζει, τις αποδέχεται και τις ενισχύει. Μόνο σε μια δεύτερη στιγμή εμπεριέχονται, ενσαρκώνονται στην αντικειμενικότητα του εκβιασμού των μισθών, της πατριαρχικής βίας, της αστυνομίας ή των τεθωρακισμένων.

Ένας αγωνιστής, ένας στρατευμένος πρέπει να είναι καλός οργανωτής, αγκιτάτορας, να ξέρει να αναλαμβάνει καθήκοντα και ευθύνες. Ωστόσο, εάν εστιάσαμε μόνο σε αυτά τα χαρακτηριστικά, θα κλείσουμε τον εαυτό μας σε μια τελετουργική και απάνθρωπη αντίληψη της πολιτικής. Αν εξαλείψουμε την ανθρώπινη πλευρά, το μίσος για την αδικία, την ενσυναίσθηση για τους καταπιεσμένους και τους αγώνες τους για ελευθερία, τι μένει από εμάς; Θα έχουμε πάντοτε τη δικαιολογία, συγκαλυμμένη σε ορθολογισμό, για να αποστασιοποιηθούμε, να πάρουμε αποστάσεις, να μην δράσουμε και να αποσυρθούμε μπροστά στην ανάγκη να αντιμετωπίσουμε τον κοινό εχθρό. Θα είμαστε πάντα σε θέση να θεσπίσουμε ένα νέο όριο πέρα από το οποίο θα μπορούσαμε να παραμείνουμε αδιάφοροι στους αγώνες και τα δεινά των συνανθρώπων μας, των ομοίων μας, σε σημείο να μας ενδιαφέρει μόνο η δική μας επιβίωσή.

Στην προσωπικότητά μας, που θέλουμε επαναστατική, ο αγώνας είναι συνεχής. Φοβήθηκα; Ναι, είναι φυσιολογικό. Πάνω απ ‘όλα στις πιο δύσκολες στιγμές, η εσωτερική μάχη γίνεται σαφής. Και ο πόλεμος σου χτυπάει στο πρόσωπο χωρίς μεσολάβηση τις αλήθειες σου – όχι μόνο ως επαναστάτη, αλλά ως ανθρώπινο ον. Ο πειρασμός να σώσεις τον εαυτό σου ξεχωριστά, ατομικά μεγαλώνει, επιλέγοντας τον πιο βολικό τρόπο, την πιο βολική ζωή, ή εγκαταλείποντας τον αγώνα. Να κάνεις ένα βήμα πίσω, γιατί τελικά μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που μας προσφέρεται μέσα στο σύστημα: «Αλλά γιατί δεν έμεινα ήσυχος στο σπίτι μου; Γιατί δεν φεύγω;» είναι αυτό που σκέφτηκα σε ορισμένες στιγμές – και είμαι πεπεισμένος ότι και πολλοί άλλοι το έκαναν. Να κάνουμε πίσω, να αποδράσουμε σε μια ζωή που ξοδεύεται στην εργασία για την επιβίωση, να κοιμηθούμε και να βρούμε διεξόδους και την παρηγοριά με την οποία να καταναλώσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας. Θα σήμαινε την εγκατάλειψη της επανάστασης. Προδοσία, να προδώσουμε.

Η σκέψη τρέχει στους συντρόφους που έπεσαν ή τραυματίστηκαν, εκείνους με τους οποίους μοιράστηκα γεύματα, κρεβάτια, τον χρόνο. Εκείνους που γνώρισα για λίγα λεπτά κάτω από τις επιθέσεις του εισβολέα ή εκείνους που δεν γνώρισα ποτέ, αλλά με τους οποίους θα είμαι πάντα δεμένος από το κοινό όνειρο που μας οδήγησε να υπερασπιστούμε την Αφρίν και την επανάσταση. Οι μνήμες και τα συναισθήματα καίνε μέσα μου: «δεν έχω κάνει αρκετά. Δεν στάθηκα στο ύψος τους «. Το αίσθημα της προδοσίας – μέσα μου βαθιά, προσωπικό – δεν αφορά μόνο τις ιδέες μας, αλλά είναι πάνω απ ‘όλα προς εκείνους τους συντρόφους που έχουν θυσιάσει τη ζωή τους για να τις πραγματοποιήσουν.

«Heval, η επανάσταση είναι μεγάλη, μακρά. Θα υπάρξουν πολλές άλλες ευκαιρίες και είναι καθήκον ενός επαναστάτη να κάνει ό, τι είναι δυνατό για να είναι έτοιμος «. Αυτή η μορφή προδοσίας είναι μέρος της ζωής και της ανάπτυξης μιας επαναστατικής προσωπικότητας: κάθε φορά που έχει μια πατριαρχική συμπεριφορά, κάθε φορά που τα προσωπικά συμφέροντα βλάπτουν τα συλλογικά, κάθε φορά που σταματάμε μπροστά στον φόβο, κάθε φορά που η συμπεριφορά μας δεν ανταποκρίνεται στις ιδέες μας. Κανείς δεν είναι τέλειος επαναστάτης, διότι το ταξίδι δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Αλλά η δέσμευση για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας με επαναστατική έννοια πρέπει να είναι το βαθύτερο συναίσθημά μας, το σταθερό σημείο αναφοράς μας, συνεχές. Η απόρριψη είναι η αληθινή προδοσία, η παραίτηση.

Από την επανάσταση της Συρίας του Βορρά

18/04/2018

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/heval-la-rivoluzione-e-lunga-una-lettera-da-jacopo-dalla-siria-del-nord

ιστορία, storia

15 απριλίου 1980: πεθαίνει ο Jean Paul Sartre

Stampa

11
Στον ιδιωτικό και τον δημόσιο βίο ο αντικομφορμισμός του δεν ήταν της πρόσοψης, ήταν πραγματικός, έτσι ώστε ίσως να ήταν καλύτερο να τον ονομάσουμε «μη συμβατότητα, όχι κομφορμισμό» σε σχέση με τις αξίες της αστικής κοινωνίας. Περιφρονούσε τις κοσμικές εκδηλώσεις και τα καλλιεργημένα σαλόνια, προτιμώντας τα τραπεζάκια του Saint-Germaine. Το 1945 αρνήθηκε τη Λεγεώνα της τιμής, και αργότερα την έδρα στο Collège de France.

Στις 15 απριλίου 1980, ο γάλλος φιλόσοφος Jean-Paul Sartre σβήνει στο Παρίσι στην ηλικία των 75 ετών. Δεν ήταν μόνο φιλόσοφος, αλλά και μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας. Μαζί με την Simone de Beauvoir, τον Maurice Merlau-Ponty και άλλους, ίδρυσε το 1944 το πολιτικό, λογοτεχνικό και φιλοσοφικό περιοδικό Les Temps Modernes, το οποίο ήταν το όχημα μέσω του οποίου οι ιδέες του εξαπλώθηκαν σε όλη τη Γαλλία.
Σε πολιτικό επίπεδο, ο Sartre διακρίθηκε για τον ακτιβισμό και τη δέσμευσή του, την στράτευση σε διάφορες υποθέσεις και μάχες.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου συνελήφθη από τους Γερμανούς και, μόλις απελευθερώθηκε, συμμετείχε στην αντίσταση. Προσχώρησε στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας, το εγκαταλείπει το 1956 μετά την εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης στην Ουγγαρία. Ήταν ένθερμος υποστηρικτής της υπόθεσης του αλγερινού λαού, φθάνοντας στο σημείο το 1961 να δημοσιεύσει το Μανιφέστο των 121, στο οποίο διακήρυτταν το δικαίωμα στην ανυποταξία για τους γάλλους που κινητοποιούνταν στον πόλεμο της Αλγερίας. Επιπλέον, ο ίδιος προσχώρησε ανοιχτά στην οργάνωση Jeanson, την παράνομη οργάνωση που υποστήριζε το αλγερινό απελευθερωτικό μέτωπο FLN. Το 1968 συμμετείχε ενεργά στις κινητοποιήσεις του Μαΐου του Παρισιού, τοποθετούμενος χωρίς δισταγμό στην πλευρά των φοιτητών (σε αντίθεση με ό, τι συνέβη στη Γερμανία με τον Adorno). Στη δεκαετία του ’70, ήδη άρρωστος, εντάχθηκε στη μαοϊκή ομάδα της Gauche Proletarienne και πάλι το 1973 ίδρυσε την εφημερίδα Liberation μαζί με τον Serge July. Μία συζήτηση του με τον Pierre Victor και τον Philippe Gavi δημοσιεύθηκε το 1975 από τον εκδοτικό οίκο Einaudi με τον τίτλο «Το να εξεγείρεσαι είναι σωστό, Ribellarsi è giusto». Ήταν επίσης ο πρώτος συγγραφέας που απέρριψε το βραβείο Νόμπελ για τη λογοτεχνία, το οποίο του απονεμήθηκε το 1964.
ιστορία, storia

Πρεμιέρα για το ντοκιμαντέρ «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών» στην Αθήνα

Πρεμιέρα για το ντοκιμαντέρ «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών» στην Αθήνα

Μετά τη συμμετοχή του ντοκιμαντέρ στο 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης στο τμήμα «Μνήμη – Ιστορία», οι «Παρτιζάνοι των Αθηνών» κάνουν πρεμιέρα και στην πρωτεύουσα, στον Κινηματογράφος Μικρόκοσμος / Mikrokosmos Cinema (Λ. Συγγρού 106, Φιξ, μετρό Συγγρού-Φιξ).

Ειδικότερα, οι προβολές έχουν ως εξής:

1. Κυριακή, 15 Απριλίου 2018 στις 13:00 (δωρεάν είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά)
2. Κυριακή, 15 Απριλίου 2018 στις 14:30 (δωρεάν είσοδος με ελεύθερη συνεισφορά)
3. Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018 στις 22:30 (τιμή εισιτηρίου 4 ευρώ)

*Φωτογραφία:ΕΛΑΣίτες του επιτελείου του 1/1 Τάγματος Νέας Σμύρνης τη μέρα της απελευθέρωσης. Πηγή: Κυριακίδης Γ. (1983), Εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας: Νέα Σμύρνη – Φάληρο 1941-1945, Αυτοεκδόσεις, Νέα Σμύρνη*

29388410_234982207048315_8652603194255343616_o

Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών – Athens Resistance 1941 – 1944 [TRAILER]

!! Πρεμιέρα για το ντοκιμαντέρ μας “Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών” στο επίσημο πρόγραμμα του 20ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης, στο τμήμα Μνήμη – Ιστορία !!

Σάββατο 3/3/2018 20:00 Αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη, Αποθήκη Δ, Λιμάνι
Δευτέρα 5/3/2018 12:45 Αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη, Αποθήκη Δ, Λιμάνι

First showing on the 20th Thessaloniki Documentary Festival:
Saturday 3/3/2018 20:00 Cine Tonia Marketaki, Warehouse D, Pier
Monday 5/3/2018 12:45 Cine Tonia Marketaki, Warehouse D, Pier

Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών

Ένα ντοκιμαντέρ για την ΕΑΜική Αντίσταση την περίοδο της Κατοχής στην Αθήνα (’41-’44). 14 αφηγήσεις. 14 ιστορίες. Ένας λαός ενάντια στους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές και στους ντόπιους συνεργάτες τους. Ένα ντοκιμαντέρ για τη συλλογική μνήμη.

A documentary about the Resistance during the Nazi Occupation of Athens. 14 people recalling memories from that period. A film about collective memory.

Σκηνοθεσία: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Γιάννης Ξύδας
Έρευνα – Σενάριο: Γιάννης Ξύδας
Αφήγηση: Ρήγας Αξελός
Δ/νση φωτογραφίας – Μοντάζ: Ξενοφώντας Βαρδαρός (Xenofon Vardaros)
Ηχοληψία – Μιξάζ: Ανδρέας Γκόβας (Ante Re Gov)
Πρωτότυπη μουσική: Drog A Tek
Κάμερα: Ξενοφώντας Βαρδαρός, Χρήστος Πανάγος (Christos Panagos)
Απομαγνητοφώνηση: Σέβη Σαλαγιάννη (Sevi Salagianni)
Μετάφραση – Υποτιτλισμός: Ηλίας Διάμεσης
Γραφιστική επιμέλεια: Κώστας Μηναϊδης (Κώστας Μηναϊδης)
Παραγωγή: Ομάδα Συλλογική Μνήμη

ATHPARTIZAN