σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ένας νέος παρτιζάνος στην Cirenaica: RIC δίνει το όνομα του Lorenzo Orsetti σε ένα δημοτικό κήπο

Δημοσιεύτηκε στις  

Da oggi nel rione Cirenaica di Bologna c'è il giardino Lorenzo Orsetti.

[Μεταφέρουμε την ανακοίνωση με την οποία οι Αντιστάσεις στην Cirenaica-Resistenze in Cirenaica αναλαμβάνουν την ευθύνη της οδονομαστικής αντάρτικης δράσης που πραγματοποιήθηκε χθες το βράδυ στα δυτικά σύνορα της περιοχής Cirenaica της Μπολόνια.]

Το βράδυ της 7ης νοεμβρίου 2019 οι Αντιστάσεις στην Cirenaica απέδωσαν φόρο τιμής στο διεθνιστή μαχητή Lorenzo Orsetti, ο οποίος έπεσε στη Συρία στις 18 μαρτίου 2019. Δώσαμε το όνομά του σε έναν κήπο που δεν είχε ακόμα ονομαστεί στην αρχή της Via Sante Vincenzi. Τώρα ονομάζεται Giardino Lorenzo Orsetti αποκαλούμενος Orso – Παρτιζάνος (1986 – 2019).

Στην συνοικία Cirenaica της Μπολόνια οι περισσότεροι δρόμοι φέρουν ονόματα πεσόντων παρτιζάνων για την Απελευθέρωση. Και ο Λορέντζο υπήρξε ένας παρτιζάνος και έτσι τον θυμόμαστε, ανάμεσα στους μαχητές και τις μαχήτριες όλων των απελευθερωτικών αγώνων.

Ο “Orso” συνέβαλε στην καταπολέμηση του ISIS, στην επανάσταση του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, ένα παράδειγμα μιας κοσμικής, αντι-σεξιστικής και αντιφασιστικής κοινωνίας στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.

Σε διάφορες πόλεις – RomaTorinoPalermoFirenze… – πλατείες και πάρκα ήδη φέρουν το όνομα αυτού του συντρόφου μας.

Από το 2014 οι Resistenze in Cirenaica εργάζονται για να κάνουν ολόκληρη την γειτονιά ένα μεγάλο τόπο μνήμης, μιλώντας για τις ιστορίες αντίστασης στην αποικιοκρατία και τον φασισμό που ορίζονται στα ονόματα των δρόμων και στο ίδιο το όνομα της γειτονιάς. διοργανώνοντας αστικές πεζοπορίες-trekking και παραστάσεις-performance · δημιουργώντας τοιχογραφίες-murales και αναλαμβάνοντας την επιμέλεια αυτοπαραγόμενων βιβλίων. Η δράση που βάφτισε το έργο-σχέδιο RIC ήταν η αφιέρωση από τα κάτω στον αναρχικό σιδηροδρομικό Lorenzo Giusti του δημόσιου κήπου της οδού Barontini.

Κατά την διάρκεια ενός αστικού trekking επίσης μετονομάσαμε την οδό Libia σε παρτιζάνα Vinka Kitarovic και την οδό De Amicis σε παρτιζάνα Tolmina Guazzaloca.

Οι ενέργειές μας ενέπνευσαν τις άγνωστες οι οποίες στις 8 του περασμένο μαρτίου μετονόμασαν την πλατειούλα των Umarells σε »πλατειούλα των Παρτιζάνων γυναικών» hanno ribattezzato la piazzetta degli Umarells «piazzetta delle Partigiane», καθώς και πολλές άλλες παραστάσεις στην υπόλοιπη Ιταλία.

Επομένως η χθεσινή δεν ήταν η πρώτη ενέργεια οδονομαστικού ανταρτοπόλεμου guerriglia odonomastica και δεν θα είναι η τελευταία.

Στη Βόρεια Συρία συνεχίζονται οι μάχες, κόσμος πεθαίνει, και μετά την τουρκική εισβολή η κατάσταση έχει γίνει ακόμη πιο σοβαρή. Τα τελευταία χρόνια, χιλιάδες άνθρωποι από όλη τη Συρία και από όλο τον κόσμο έχουν πέσει υπερασπιζόμενοι την επανάσταση της Rojava. Αυτή η πινακίδα δεν είναι μόνο για τον Orso αλλά για όλους και όλες αυτές.

Giardino Lorenzo Orsetti

Για την κατάσταση στη Συρία θα μιλήσουμε σήμερα το βράδυ στο Vag61 της via Paolo Fabbri 110.

Στις 19:30 θα υπάρξει δείπνο προς υποστήριξη της Ερυθράς Ημισελήνου του Κουρδιστάν  Mezzaluna Rossa Kurdistan Italia Onlus.
Στις 21 θα λάβει χώρα η συνάντηση με τον σκηνοθέτη Luigi D’Alife, ο οποίος έφτιαξε το ντοκιμαντέρ Binxet – Sotto il confine, για ενημέρωση σχετικά με την κατάσταση στη βόρεια Συρία.
Στη συνέχεια, η προβολή του ντοκιμαντέρ Radio Kobani του Reber Dosky.

 

Un nuovo partigiano in Cirenaica: RIC intitola un giardino pubblico a Lorenzo Orsetti

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Το βουνό, η ζωή σου, σε πήρε μακριά. Γεια σου Heval Ciya. Μια ανάμνηση του Paolo Pachino.

Τις τελευταίες εβδομάδες γράφω πολύ σχετικά με τους συντρόφους που έπεσαν: τελευταία αυτό συμβαίνει πολύ συχνά. Είναι ένα πράγμα που κάνω για να ξεδώσω την οργή μου, γιατί γράφοντας ξεσπώ τον πόνο μου, και θυμάμαι τους άξιους συντρόφους που έχουν αφήσει ένα αγεφύρωτο κενό μέσα σε όλους μας.
Σήμερα έμαθα ότι ένας αγαπητός σύντροφος και φίλος, ο Heval Ciya (Βουνό), έπεσε στα Ιμαλάια κατά τη διάρκεια μιας αποστολής. αυτή η είδηση ήρθε σαν ένας κεραυνός εν αιθρία.
Αυτός, όπως και εγώ, που γνώρισε τον Heval Ciya ξέρει πόσο πολύ αγαπούσε τα βουνά: ήταν η ζωή του, το πάθος του μαζί με την πολιτική, την επιθυμία να κάνει την επανάσταση. Ο Heval Ciya ήταν ένας σύντροφος βάσκος που πέρασε οκτώ μήνες στη Συρία για να υποστηρίξει και να υπερασπιστεί την επανάσταση της Rojava. Έφτασε στη Ροζάβα τον οκτώβριο του 2016 και μαζί με 5 άλλους συντρόφους ίδρυσε το αντιφασιστικό τάγμα. Ο Heval Ciya ήταν ένας σύντροφος από αυτούς που δεν βλέπεις συχνά, με μια πραγματικά μεγάλη καρδιά και μια τεράστια αγάπη για τη ζωή.
Θυμάμαι όταν βρισκόμασταν στο μέτωπο της Al Bab και τρέμαμε από το κρύο, ήταν ο πρώτος που έψαξε για κουβέρτες για όλους ώστε να μπορέσουμε να ζεσταθούμε. Ή όταν μας συνέλαβαν στο Ιράκ και έκανε να τον βάλουν στο κελί μαζί μου γιατί μιλούσε λίγο ιταλικά και πάνω απ ‘όλα καταλάβαινε αγγλικά.
Με τον Ciya μοιράστηκα όμορφες στιγμές, αλλά και πολύ θλιβερές, όπως ο βομβαρδισμός του Karackok. Εκείνες τις μέρες κοιμόμασταν στους λόφους του Karackok για να αποφύγουμε πιθανούς βομβαρδισμούς και πάντα ζητούσαμε να είμαστε μαζί. Ο Ciya καταλάβαινε τη δυσκολία μου στην κατανόηση της αγγλικής γλώσσας και, καθώς αυτός μιλούσε πολύ καλά τα κουρδικά, έμενε πάντα κοντά μου και ποτέ δεν με άφηνε μόνο. Αφού φύγαμε από την αντιφασιστική μονάδα στις αρχές απριλίου του 2017, για ένα μήνα ήμασταν πάντα μαζί, γελώντας, αστειευόμενοι για το γεγονός πως δεν μπορούσαμε να βγούμε από την Ροζάβα (στην Ροζάβα, για να διατηρηθεί ψηλά το ηθικό αστειευόμαστε για τα πάντα). Μείναμε ένα μήνα να περιμένουμε να μπορέσουμε να βγούμε από τη Ροζάβα και μετά από όλη αυτή τη μακρά αναμονή μας συνέλαβαν στη διάρκεια του ταξιδιού σε ένα σημείο ελέγχου στο βόρειο Ιράκ.

Αγαπητέ Heval Ciya, γνώριζες πολύ καλά ότι μιλούσα πολύ λίγα αγγλικά και σχεδόν δεν καταλάβαινα τα κουρδικά, οπότε ήσουν πάντα κοντά μου. Και στη φυλακή, έκανες ότι μπορούσες για να μείνεις μαζί μου στο κελί. στην πραγματικότητα σε εκείνο το κελί με 100 άτομα, έστω και μόνο για 3 μέρες, χωρίς εσένα, τα αγγλικά σου και λίγα κουρδικά, αλλά κυρίως χωρίς την εγγύτητά σου, δεν ξέρω τι θα είχα κάνει.
Στις πιο δύσκολες στιγμές ήσουν πάντα εκεί, εκείνες τις μέρες, ενώ περιμέναμε να βγούμε, πάντα μαγειρεύαμε μαζί για τους συντρόφους που εκπαιδεύονταν. στο μέτωπο όταν μας χώριζαν σε μικρές ομάδες ήσουν πάντα δίπλα μου, στο πλευρό μου, ακόμα και εκεί στο μέτωπο του Al Bab, πολύ κρύο, ήμασταν πάντα μαζί.
Τίποτα δεν μας χώρισε μέχρι τέλους.
Μετά την επιστροφή μας στην Ευρώπη κάτι συνέβαινε πάντα για να μας κρατήσει μακριά απ’ το να συναντηθούμε: δεν κατάφερα να έρθω στη Χώρα των Βάσκων για να περάσω λίγο χρόνο μαζί σου και ούτε εσύ μπόρεσες να έρθεις στην Ιταλία. Αλλά συχνά μιλούσαμε: πάντα μου έλεγες για τις μέρες που πέρασες στα βουνά διότι τα βουνά ήταν η ζωή σου. Όντως το σώμα σου δεν έχει ακόμη ανακτηθεί και θα παραμείνει εκεί, ανάμεσα σε εκείνα βουνά που αγαπούσες τόσο πολύ, όπου η ζωή σου έσπασε, μάλλον με ένα χαμόγελο, με το χαμόγελο εκείνο που χάριζες καθημερινά σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που στέκονταν δίπλα σου, και με εκείνη τη σημαία, εκείνη των Ypg που ήθελες να στήσεις στην κορυφή εκείνου του βουνού, ένα από τα υψηλότερα στον κόσμο.
Τη ζωή σου την έζησες ως αληθινός επαναστάτης: ως νεαρός άνδρας παράτησες την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία ζώντας ως ελεύθερος άνθρωπος στα βουνά της Χώρας των Βάσκων για 4 χρόνια. Αγωνιζόσουν για την αυτοδιάθεση του λαού σου, του βασκικού λαού και στην ηλικία των 41 ετών αποφάσισες να στηρίξεις την επανάσταση της Rojava. Αρχικά, το 2015, αμέσως μετά την απελευθέρωση της πόλης Kobanê, για 4 μήνες στρατεύτηκες μέσα την επιτροπή ανασυγκρότησης της Kobanê όπου εργάστηκε ως κτίστης οικοδόμος, μετά, τον οκτώβριο του 2016, επέστρεψε στην Ροζάβα για να συμμετάσχεις στο YPG μέχρι τον μάϊο του 2017 με την ίδρυση του διεθνούς αντιφασιστικού Tabur του YPG, στο οποίο ήσουν ένας από τους πυλώνες και διατηρούσες την ενότητα με τη σκληρή σου εκπαίδευση, αλλά στην οποία όλοι εμείς συμμετείχαμε με ευχαρίστηση και ευτυχία.
Μία από τις ιστορίες σου μπορεί να βρεθεί στο βιβλίο «Αφιέρωμα στη Ροζάβα-Omaggio al Rojava»: ένα από τα πολλά πράγματα που μας άφησες ως κληρονομιά για να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη ενός γενναίου αναρχικού επαναστάτη όπως εσύ.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την περίοδο κατά την οποία πέθανε η Hevala Cem: γνώριζες πολύ καλά πώς ήμουν εκείνες τις μέρες που έμαθα για το θάνατό της και έγραψες μερικά πολύ όμορφα λόγια για να θυμόμαστε την συντρόφισσα Cem (Fiume).
Ήταν τιμή να μάχομαι, να αγωνίζομαι, να αστειεύομαι, να χαμογελάω και να κλαίω, να τρέχω, να τρώω, να πίνω και να έχω περάσει μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου μαζί σου, γιατί χάρη σε σένα οι θλιβερές στιγμές υπήρξαν λιγότερο βαριές.
Τις τελευταίες εβδομάδες πολλοί σύντροφοι μας έχουν αφήσει, μερικοί έχουν πέσει στο μέτωπο άλλοι σε άλλες περιπτώσεις. Ο πόλεμος αφήνει σημάδια-πληγές που παραμένουν καλά αποτυπωμένες μέσα μας: αόρατες ουλές, αόρατα σημάδια, τα οποία δεν φαίνονται και τα οποία μερικές φορές δεν συνειδητοποιούμε καν ότι έχουμε.

Αλλά ο πόλεμος, η επανάσταση, μου επέτρεψε να γνωρίσω όλους και όλες εσάς, συντρόφους και συντρόφισσες που δεν είστε πλέον στη ζωή. Στο μυαλό μου το χαμόγελό σας, η αγάπη σας, που μόνο ο αγώνας μπορεί να καταστήσει ζωντανή και ισχυρή, παραμένουν αποτυπωμένα.
Με αγάπη και συμπάθεια για σένα, αγαπητέ Heval Ciya.

Paolo Pachino εθελοντής Ypg

 

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/11/03/un-ricordo-di-paolo-pachino-la-montagna-la-tua-vita-ti-ha-portato-via-ciao-heval-ciya/

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ανοικτή επιστολή της οικογένειας του Orso σχετικά με την τουρκική εισβολή στη Rojava

Ανοικτή επιστολή προς τους πολίτες

Lettera aperta della famiglia di Orso in merito all’invasione turca del Rojava

Ο Lorenzo, γιος και αδελφός μας, πέθανε στις 18 μαρτίου 2019 στη Ροζάβα μαχόμενος στο πλευρό των κούρδων και των συνοσπονδιακών δυνάμεων της Συρίας εναντίον του ISIS και των τελευταίων υπολειμμάτων του χαλιφάτου.

Η ιστορία του, η ιστορία ενός νεαρού άνδρα που ξεκινώντας από το Rifredi, γειτονιά στη Φλωρεντία, αποφάσισε να αφήσει τα πάντα, την πόλη του, σπίτι, εργασία, οικογένεια, φίλους για να στηρίξει τον κουρδικό λαό σε αυτόν τον αγώνα συγκίνησε πολλούς ανθρώπους.

Σας γράφουμε για να σας ρωτήσουμε: θέλετε να εγκαταλείψετε αυτούς που πολέμησαν το Isis;

Ο Lorenzo αναγνωρίστηκε ως ένα παράδειγμα διεθνιστή και αντιφασίστα παρτιζάνου, ο οποίος επέλεξε πραγματικά σε ποια πλευρά να σταθεί και να υποστηρίξει πηγαίνοντας να πολεμήσει εκεί που υπήρχε ανάγκη να αγωνιστούμε για την εξάλειψη του φασισμού που στις περιοχές εκείνες εδραιώνονταν υπό τις μορφές του Isis και των δυνάμεων που το υποστηρίζουν.

Μέσα από την επιλογή της ζωής και του θανάτου του έδωσε σε πολλούς τη δυνατότητα να μάθουν για την πραγματικότητα που χτίζεται στην Ροζάβα, στο βορειοανατολικό τμήμα της Συρίας, όπου η δημοκρατία που γεννιέται από κάτω, βασισμένη στον σεβασμό της κοινωνικής και πολιτιστικής πολυμορφίας και διαφορετικότητας, για μια πραγματική ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, η αυτοδιαχείριση, η κοινωνική οικονομία γίνονται πραγματικότητα, επικρατούν.

Ίσως δεν το γνωρίζουν όλοι, αυτή η πραγματικότητα ονομάζεται Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός και είναι ένα κοινωνικό εργαστήρι που γεννιέται από τις ιδέες του Οτσαλάν, κούρδου ηγέτη του ΡΚΚ κρατουμένου εδώ και 25 χρόνια στις τουρκικές φυλακές, χωρίς τον παραμικρό σεβασμό των εγγυήσεων και των δικαιωμάτων του. Είναι ένα παράδειγμα συνύπαρξης μεταξύ των λαών και ως εκ τούτου φέρνει την ειρήνη και την ασφάλεια σε έναν κοινωνικό χώρο που είναι τόσο ασταθής και ταραγμένος, αναστατωμένος από επιθέσεις, συγκρούσεις σφαγές…

Τώρα αυτή η πραγματικότητα, που χτίστηκε με το αίμα περισσότερων από 11.000 κούρδων και 36 διεθνών εθελοντών, απειλείται και θα μπορούσε να καταστραφεί.

Ο τουρκικός στρατός και οι παραστρατιωτικές ομάδες που υποστηρίζει ο Ερντογάν στην περιοχή – οι οποίες δεν είναι παρά ένας άλλος τρόπος με τον οποίο το ISIS προσπαθεί να επαναληφθεί – προετοιμάζονται να επιτεθούν στην Ροζάβα για να εξαλείψουν την κουρδική επανάσταση και όλο εκείνο που αντιπροσωπεύει.

Αυτή η τουρκική στρατιωτική επιθετικότητα μπορεί ακόμα να σταματήσει, εάν υπάρξει μια γενική κινητοποίηση.

Σας ρωτάμε: αν κλάψαμε για τον Lorenzo αναγνωρίζοντας την ομορφιά της χειρονομίας του πραγματικά δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι για να αποτρέψουμε αυτό τον νέο πόλεμο;

Έχουμε ακόμη θέληση να βγούμε στους δρόμους, να διαμαρτυρηθούμε, να φωνάξουμε την αγανάκτηση μας την οργή και το θυμό μας επισημαίνοντας τους εντολείς και τo φταίξιμο, δείχνοντας την επιθυμία μας για έναν πιο δίκαιο και ανθρώπινο κόσμο;

Θα λάβει θέση η ιταλική κυβέρνηση; Και η Περιφέρεια της Τοσκάνης; Και ο δήμος της Φλωρεντίας;

Όλα χρειάζονται για να σταματήσει αυτή η επιθετικότητα και είναι απαραίτητο τώρα.

Ο Lorenzo πολέμησε στην Afrin το 2018, όπου υπήρξαν χιλιάδες οι θάνατοι που προκλήθηκαν από την τουρκική εισβολή: θέλουμε να συνεχίσουμε να στηρίζουμε τον Ερντογάν, τον τουρκικό στρατό και το Isis σε αυτό τον άδικο πόλεμο παρέχοντας όπλα με τα εργοστάσια μας και χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να μην ανοίξει ο βαλκανικός διάδρομος στους μετανάστες ;

Πολλοί έκλαψαν για τον μαχητή Lorenzo-Orso Tekoser, επλήγησαν από το θάνατό του, αλλά τώρα θα μπορούσε να πεθάνει και πάλι και μαζί του τόσοι πολλοί νεαροί κούρδοι και άλλοι λαοί που ζουν στη Rojava.

Ας μην τον αφήσουμε να πεθάνει ξανά, κάνοντας να πεθαίνουν τα ιδανικά και ο σκοπός για τον οποίο θυσιάστηκε.

Ο Lorenzo μας έδειξε ότι κανένας σκοπός δεν είναι τόσο μακρινός και τόσο ξένος στη ζωή μας και ότι είναι συχνά θέμα επιλογής.

Alessandro, Annalisa και Chiara Orsetti

 

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/lettera-aperta-della-famiglia-di-orso-in-merito-all-invasione-turca-del-rojava

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ρουβίκωνας: Δύο Βήματα Μπροστά. Εκδήλωση απεύθυνσης στην κοινωνική βάση 3-4 Νοέμβρη 2019

Ο ρουβίκωνας δύο χρόνια μετά απευθύνεται ξανά άμεσα στην κοινωνική βάση. Αποτιμούμε 5 χρόνια δράσης και λόγου, παρουσιάζουμε την ιστοσελίδα μας συζητάμε για την νέα περίοδο και την επαναστατική στρατηγική. Το δεύτερο από τα πολλά βήματα που πρέπει να γίνουν.

από Ρουβίκωνας

Το πρόγραμμα του διημέρου: ΚΥΡΙΑΚΗ 3/11 18:00 • Κριτική αποτίμηση πέντε ετών λειτουργίας του Ρουβίκωνα μέσω της παρουσίασης του ιστότοπου της συλλογικότητας • Οι προτεραιότητες και οι μορφές του αγώνα στο νέο πολιτικό περιβάλλον. Κερδίζοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων. ΔΕΥΤΕΡΑ 4/11 19:00 • Για την επαναστατική μας στρατηγική. Αναζητώντας τον δρόμο από το σήμερα ως την κοινωνική απελευθέρωση. Ανοιχτός διάλογος

Συζητήσεις / Συνελεύσεις Κοινωνική ανυπακοή / Αντιστάσεις


post imageΔύο Βήματα Μπροστά

Εκδήλωση απεύθυνσης στην κοινωνική βάση

3-4 Νοέμβρη 2019

Περισσότερο από δύο χρόνια πριν, στις 20 Μάη 2017, ο Ρουβίκωνας πραγματοποίησε μια ανοιχτή εκδήλωση παρουσίασης της πολιτικής του ταυτότητας. Μια εκδήλωση που ταυτόχρονα ήταν και κάλεσμα συμμετοχής και ένταξης στο σχήμα μας.

Ανταποκρίθηκαν δεκάδες αγωνιστές/αγωνίστριες .

Για εμάς αυτό το βήμα ήταν καθοριστικό. Ξεκινώντας τότε από έναν βατήρα ανώτερης πολιτικής συγκρότησης και μεγαλύτερης μαζικότητας αρχίσαμε να βάζουμε σε ράγες το πραγματικό διακύβευμα που κυριαρχεί πίσω από ότι κάνουμε. Αυτό της συγκρότησης ενός επαναστατικού απελευθερωτικού σχεδίου και το ξεκίνημα της δοκιμασίας του σήμερα, εδώ που ζούμε, με αυτές τις συνθήκες που υπάρχουν.

Θέλουμε να βλέπουμε καθαρά, χωρίς καμιά υποχώρηση στο ιδεολογικό μας περιεχόμενο αλλά και χωρίς τους παραμορφωτικούς φακούς της ιδεολογίας ως ψευδούς συνείδησης. Αυτούς τους φακούς που κατασκευάστηκαν για να μπορέσει ένα κίνημα να αντέξει το βάρος της απώλειας της επαναστατικής του προοπτικής για δεκαετίες.

Θέλουμε να βλέπουμε καθαρά την δύναμη και τα όπλα του εχθρού που στρέφονται ενάντια στην βάση. Θέλουμε να βλέπουμε καθαρά τα όρια και τις αντιφάσεις της βάσης, εκεί που ανήκουμε.

Και πρώτα από όλα οφείλουμε να βλέπουμε καθαρά τους εαυτούς μας. Είμαστε ένα κουνούπι που απειλεί έναν ταύρο. Και βέβαια κανείς δεν θα μπορούσε να περιμένει από εμάς (ούτε εμείς το περιμένουμε), να δώσουμε απάντηση στο πραγματικό διακύβευμα όλων όσων αγωνίζονται, αυτό της συγκρότησης ενός επαναστατικού απελευθερωτικού σχεδίου και της εφαρμογής του. Έχουμε μπει σε αυτές τις ράγες όμως και είναι η ώρα για τον επόμενο σταθμό. Το δεύτερο από τα πολλά βήματα.

Η εμπειρία που παράγει ο αγώνας (όπως άλλωστε και τα μαθήματα της ιστορίας) διδάσκουν πως η συγκρότηση ενός νικηφόρου σχεδίου δεν μπορεί να γίνει ούτε ως μια αποκομμένη διανοητική εργασία ούτε και πρόκειται να γεννηθεί θαυματουργά μόνη της μέσα στην μάχη. Σχέδιο και εφαρμογή είναι αξεδιάλυτα στην αναρχική κοσμοαντίληψη, και αυτό κάνουμε. Χαράζουμε δρόμο προχωρώντας, βρίσκουμε τα μονοπάτια στην κατεύθυνση των αντιλήψεών μας. Όσο μεγαλύτερους χάρτες διαβάζουμε τόσο και πιο μακρινές διαδρομές σχεδιάζουμε.

Και δεν τις βαδίζουμε μόνοι μας. Βλέπουμε τους εαυτούς μας ως μέρος του κόσμου του αγώνα. Με την πολιτική ιδιοσυστασία και τις ιδιαίτερες επιλογές μας. Στον δρόμο, στο κεντρικό πολιτικό πεδίο, αλλά και λειτουργώντας μαζί σε συγκεκριμένα μέτωπα του κοινωνικού πολέμου όπως ο αντιφασισμός μέσα από το στέκι «Δίστομο» στον Άγιο Παντελεήμονα.

Παλεύουμε ως ένα κομμάτι του ιστορικού αναρχικού κινήματος πλάι και διακριτά σε άλλα κομμάτια που δίνουν τον δικό τους αγώνα για τον κοινό σκοπό. Συμμετέχουμε ενεργά στην Αναρχική Ομοσπονδία, μαζί με άλλα σχήματα σαν εμάς ανά την Ελλάδα, επεκτείνουμε τόσο την κοινωνική απεύθυνση όσο και την πολιτική επεξεργασία θεωρίας και πράξης. Ο χάρτης μας μεγαλώνει και νέοι δρόμοι εμφανίζονται για όλους μας.

Βγαίνουμε έξω από τα σύνορα και δρούμε από κοινού με αναρχικούς και άλλους επαναστάτες συντρόφους και τις οργανώσεις τους σε όλο τον κόσμο προσπαθώντας να χτίσουμε μια διεθνιστική κοινότητα πέρα από τα σύνορα των κρατικών οικοπέδων.

Τελικά δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να χρησιμοποιούμε τα μέσα και τις ιστορικές πρακτικές του ελευθεριακού οπλοστασίου ως τέτοια. Ως μέσα. Που μας πάνε σε έναν σκοπό.

Αυτό που μας λείπει το ξεκινάμε, αυτό που δουλεύει το κρατάμε, αυτό που δεν μας ταιριάζει ή αποτυγχάνει το αφήνουμε γρήγορα πίσω. Αυτό είναι το πνεύμα του Ρουβίκωνα. Τόλμη, πειραματισμός, αφοσίωση στην Υπόθεση.

Συνεπώς όσα κάνουμε (και όσα θα κάνουμε) είναι υπό αέναη κρίση. Θεωρούμε την αποτίμηση και την αυτοκριτική ως ένα από τα κορυφαία εργαλεία μας για να συνεχίσουμε μπροστά. Για τούτο τον λόγο και η πρώτη μέρα του διημέρου θα ξεκινήσει με αυτό. Παρουσιάζοντας τον ιστότοπό μας που θα αποτυπώνει χρόνια δράσης και την λογική της πολιτικής παρουσίας μας, θα κάνουμε μια συνολική αποτίμηση των πέντε χρόνων Ρουβίκωνα. Τα συμπεράσματα, όσα «μας βγήκαν», όσα «δεν μας βγήκαν». Τις προκλήσεις που αντιμετωπίσαμε στην δομή μας, την εμπειρία που αποκομίσαμε από τους τρόπους απεύθυνσής μας, τα μέτωπα που ανοίξαμε κι αυτά που δεν ανοίξαμε, το πώς αντιμετωπίζουμε την καταστολή αλλά και την αλληλεγγύη σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Στην συνέχεια θα ακολουθήσει μια ανοιχτή συζήτηση πάνω στις προτεραιότητες και τις μορφές που πρέπει να αποκτήσει ο αγώνας στην νέα πολιτική, εθνική και διεθνή συγκυρία. Το ερώτημα του «τι κάνουμε τώρα».

Η δεύτερη μέρα αφορά την μακροπρόθεσμη στρατηγική του αγώνα. Επαναφέρουμε το ερώτημα της νίκης και του δρόμου προς αυτήν. Το ξαναλέμε, έχουμε επίγνωση του πόσο είναι το «μπόι μας» αλλά νομίζουμε αρκεί, όπως αρκεί το μπόι του καθένα που αγωνίζεται, για να στοχαστούμε αυτό που δεν έπαψαν να στοχάζονται οι επαναστάτες όταν η επανάσταση ήταν μια ορατή ελπίδα. Πώς θα φτάσουμε στο τέλος, πώς θα οικοδομηθούν οι όροι της ανατροπής, πώς θα τελειώσουμε με κράτος και κεφάλαιο. Αυτό τον στοχασμό τον θέλουμε γειωμένο στους σημερινούς όρους, στις σημερινές πιθανές επιλογές, σε αυτό που είναι η κοινωνική βάση τώρα κι όχι σε αυτό που ήταν κάποτε ή που «θα έπρεπε» να είναι. Σε αυτή την κουβέντα λοιπόν, όπως και την πρώτη ημέρα και θα μιλήσουμε και θα ακούσουμε.

Αλλά το κάλεσμα δεν έχει μοναδικό σκοπό να παρουσιάσουμε τον εαυτό και τις απόψεις μας. Ούτε μόνο να γίνει ένας γόνιμος διάλογος. Είναι επίσης κάλεσμα συμμετοχής στον Ρουβίκωνα. Καλούμε ανθρώπους της κοινωνικής βάσης, τα ταξικά μας αδέλφια, να έρθουν, να ακούσουν, να μιλήσουν και αν η πολιτική μας ταυτότητα τους καλύπτει, να έρθουν μαζί μας. Να οργανώσουμε μαζί το επόμενο βήμα του Ρουβίκωνα. Καλούμε όμως και όσους/ες από τον κόσμο του αγώνα αναγνωρίζουν σε αυτό που κάνουμε μια συλλογική διέξοδο να έρθουν και αυτοί/ες. Είτε ατομικά, είτε συλλογικά. Και πάνω στις θεματικές της κουβέντας να αναζητηθούν τα όρια των στρατηγικών κοινοτήτων και προοπτικών συνεργασιών, είτε άμεσα με τον Ρουβίκωνα, είτε μέσα από την Αναρχική Ομοσπονδία ή το Δίστομο.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ο αγώνας για την κοινωνική και ταξική απελευθέρωση πρέπει να συσπειρώσει και να οργανώσει αποτελεσματικά δυνάμεις, όσο και να καθορίσει το σχέδιο του.

Θα χρειαστούμε πολλά βήματα σε αυτή την κατεύθυνση.

Η αρχική ημερομηνία του διημέρου είχε οριστεί 24-25 Μάη. Η αλληλεγγύη, αφού έπρεπε να επιλέξουμε που θα ρίξουμε το βάρος μας, ήταν επιτακτικότερη εκείνο τον καιρό. Ρίξαμε το βάρος σε αυτήν και αναβάλαμε το άνοιγμα.

Είναι η ώρα, σε αρκετά διαφορετικές, αλλά πολύ πιο κατασταλαγμένες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, να επιχειρήσουμε τον δρασκελισμό.

Στις 3 και τις 4 Νοέμβρη στο θέατρο Εμπρός (Ρήγα Παλαμήδου 2, Αθήνα), εμείς απευθυνόμαστε στην κοινωνική βάση και την καλούμε όχι μόνο να κοιτάξει προς την άλλη πλευρά της υποταγής και της μοιρολατρίας, αλλά και να κινηθεί προς αυτήν.

Εμείς κάνουμε το δεύτερο βήμα.

Το πρόγραμμα του διημέρου:

ΚΥΡΙΑΚΗ 3/11 18:00

• Κριτική αποτίμηση πέντε ετών λειτουργίας του Ρουβίκωνα μέσω της παρουσίασης του ιστότοπου της συλλογικότητας

• Οι προτεραιότητες και οι μορφές του αγώνα στο νέο πολιτικό περιβάλλον. Κερδίζοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων.

ΔΕΥΤΕΡΑ 4/11 19:00

• Για την επαναστατική μας στρατηγική. Αναζητώντας τον δρόμο από το σήμερα ως την κοινωνική απελευθέρωση. Ανοιχτός διάλογος.

Αναρχική συλλογικότητα Ρουβίκωνας

Εικόνες:

   

 

 

https://athens.indymedia.org/post/1600250/

 

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Με μεγάλη πορεία η τιμή και η υπόσχεση στον Παύλο Φύσσα

Λίγο μετά τις 6.30 το απόγευμα ξεκίνησε στο Κερατσίνι η πορεία για τα έξι χρόνια από την δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού, Παύλου Φύσσα, από τάγμα εφόδου της ναζιστικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Η πορεία, στην οποία συμμετείχαν αντιφασιστικές οργανώσεις, κινήσεις, συλλογικότητες, κόμματα και πλήθος κόσμου, ξεκίνησε από τη λεωφόρο Παύλου Φύσσα (πρώην Παναγή Τσαλδάρη), μπροστά από το μνημείο του δολοφονημένου μουσικού και κατέληξε στα γραφεία της Χρυσής Αυγής τον Πειραιά.

Στην κεφαλή της ήταν οι γονείς του Παύλου Φύσσα και πανό με το σύνθημα: «Έξω οι φασίστες από τις γειτονιές μας».

Της πορείας προηγήθηκε κατάθεση λουλουδιών στο μνημείο του Παύλου Φύσσα.

Μια συγκινητική στιγμή κατά τη διάρκεια της πορείας. Ενώ η διαδήλωση κινούταν στους δρόμους του Κερατσινίου με προορισμό το κέντρο του Πειραιά, μία γιαγιά βγήκε στο μπαλκόνι του σπιτιού της χειροκροτώντας τους διαδηλωτές που περνούσαν από κάτω.

Όταν εκείνοι το αντιλήφθηκαν «ανταπέδωσαν» φωνάζοντας ακόμη πιο δυνατά τα αντιφασιστικά συνθήματα, με την ηλικιωμένη γυναίκα να υψώνει τα χέρια της με σφιγμένες τις γροθιές.

 

Μικρής έκτασης επεισόδια σημειώθηκαν στο τέλος της πορείας, μπροστά από το δημοτικό θέατρο του Πειραιά, επί της οδού Ηρώων Πολυτεχνείου, όταν ομάδες αγνώστων πέταξαν πέτρες και φωτοβολίδες προς τις αστυνομικές δυνάμεις οι οποίες απάντησαν με ρίψη χημικών. Σημειώθηκαν και μικροφθορές σε λίγα καταστήματα επί της Ηρώων Πολυτεχνείου.

 

Μήνυμα μνήμης αλλά και αντιφασιστικής επαγρύπνησης έστειλαν και την Τρίτη άνθρωποι όλων των ηλικιών από τον χώρο των Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα, όπου πραγματοποιήθηκε συναυλία. Συμμετείχαν τα συγκροτήματα και οι μουσικοί: Άλλος κόσμος, Ματούλα Ζαμάνη, Nightstalker, No Hard Feelings, Social Waste, The Titz, Dj Moya.

Όπως αναφέρει η οικογένεια Φύσσα σε ανακοίνωσή της, «όλα αυτά τα χρόνια δίνουμε ο καθένας μας τις προσωπικές του μάχες αλλά και όλοι μαζί, προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη, όχι μόνο μέσα στην δικαστική αίθουσα, όπου η δίκη κατά των δολοφόνων της ΧΑ βαίνει προς τον πέμπτο χρόνο της, αλλά και στην κοινωνία. Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν, η προσπάθεια των αντιφασιστών οδήγησε στην – σε μεγάλο βαθμό – κοινωνική απομόνωση του ναζιστικού μορφώματος, αρχικά με το σταδιακό κλείσιμο των γραφείων του ανά την Ελλάδα και στη συνέχεια με τον εκλογικό του αποκλεισμό από το Κοινοβούλιο, αλλά και την έγερση του ενδιαφέροντος του κόσμου για τις εξελίξεις στην δίκη».

«Φέτος βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος της δίκης οπότε η σημειολογία είναι πολλαπλή και γιατί έμεινε η Χρυσή Αυγή εκτός Βουλής αλλά και γιατί θα βγει η απόφαση εντός των επόμενων μηνών όπου περιμένουμε ότι θα είναι θετική προς την κατεύθυνση που επιθυμούμε δηλαδή στη συνολική καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης», επισήμανε μεταξύ άλλων στο Αθηναϊκό Πρακτορείο η δικηγόρος της οικογένειας Φύσσα, Ελευθερία Τομπατζόγλου, ενώ προσέθεσε ότι «σε συνδυασμό με τις πρόσφατες αποφάσεις που ήταν οι πρώτες που καταδίκασαν υψηλόβαθμα στελέχη και βουλευτές της Χρυσής Αυγής για αδικήματα που είχαν διαπράξει κατά τον χρόνο που ήταν βουλευτές θεωρούμε ότι και στη δίκη του Εφετείου θα έχουμε ένα αντίστοιχο αποτέλεσμα».

Παράλληλα η κ. Τομπατζόγλου σημείωσε: «Το ζήτημα είναι ότι αυτή η μέρα επειδή είναι ημέρα αφιερωμένη στον Παύλο είναι μέρα μουσικής. Είναι κάτι το οποίο τους δίνει μία σχετική παρηγοριά όταν βλέπουν νέο κόσμο να τους στηρίζει και περιμένουν κι εκείνοι το αποτέλεσμα της δίκης».

 

https://tvxs.gr/news/ellada/me-megali-poreia-i-timi-kai-i-yposxesi-ston-paylo-fyssa

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Αντιφασιστική Συγκέντρωση – Μικροφωνική στο Λιμάνι (Παλιά Αφετηρία Αστικών Λεωφορείων), Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου, στις 19:00

By anarxikoikavalas | – 12:10 pm – Posted in ΑντιφασισμόςΑφίσεςΠορείες
Comments Off on Αντιφασιστική Συγκέντρωση – Μικροφωνική στο Λιμάνι (Παλιά Αφετηρία Αστικών Λεωφορείων), Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου, στις 19:00

Γκράφιτι στη μνήμη του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι

Γκράφιτι στη μνήμη του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι ζωγράφισε η ομάδα policalstencil έξι χρόνια μετά τη δολοφονία του. Το γκράφιτι έγινε πάνω στον τοίχο του εργοστασίου Καχραμάνογλου (Κωνσταντινουπόλεως 51, Κερατσίνι), όπου διεξάγεται το αντιφασιστικό φεστιβάλ «Παύλος Φύσσας Killah P» από την Παρασκευή. Την επόμενη μέρα έγιναν τα «αποκαλυπτήρια».

Το φεστιβάλ, διάρκειας έξι ημερών, περιλαμβάνει συζητήσεις, εκθέσεις σκίτσων, αντιφασιστικού βιβλίου και φωτογραφίας, street art και προβολές αντιφασιστικών/αντιρατσιστικών ταινιών μικρού μήκους, καθώς και συναυλίες.

Αναλυτικά το πρόγραμμα του φεστιβάλ εδώ.

Φωτογραφίες από το γκράφιτι

 

 

 

3pointmagazine.gr/

https://infonewstime.wordpress.com/2019/09/17/%ce%b3%ce%ba%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%b9%cf%84%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%b7-%ce%bc%ce%bd%ce%ae%ce%bc%ce%b7-%cf%84%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%b1%cf%8d%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%86%cf%8d%cf%83%cf%83%ce%b1-%cf%83%cf%84/

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Το όνομα μου είναι Bager Nûjiyan

 

 Video

Το όνομά μου είναι ο Bager Nûjiyan, πριν από αυτό ήταν Xelîl Viyan. Το οικογενειακό μου όνομα είναι Michael Panser. Γεννήθηκα την 1η σεπτεμβρίου 1988 στην πόλη Πότσνταμ, στην Ανατολική Γερμανία.

Il mio nome è Bager Nûjiyan
Η οικογένειά μου αποτελείται από ανθρώπους που αγαπούν τη γη και την κοινωνία και οι οποίοι τότε ήταν συνδεδεμένοι με το παράδειγμα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Είναι αλληλέγγυοι και έχουν μια συναισθηματική σχέση. Με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού φυσικά ζήσανε μια κρίση, αλλά τον στηρίζουν και παραμένουν δεμένοι με σοσιαλιστικές αξίες και ηθική. Πιστεύω ότι και αυτό είναι μια βάση για την δική μου αναζήτηση της αλήθειας της επανάστασης.
Σε νεαρή ηλικία περίπου 14 χρόνων ανέλαβα έναν ενεργό ρόλο στην αριστερά και άρχισα την αναζήτηση μου. Το ότι αργότερα γνώρισα το PKK και τη φιλοσοφία του Abdullah Öcalan, έχει σίγουρα την αιτία και σε αυτή τη φάση. Συμμετείχα στην αντιφασιστική και αριστερή δουλειά στη Γερμανία. Συγκέντρωσα πολλές εμπειρίες, αλλά κατέστη σαφές ότι αυτές οι εμπειρίες στην αναζήτηση μου δεν ήταν αρκετές. Το πλαίσιο μιας φιλελεύθερης ζωής, φυλακισμένης στα εμπόδια του καπιταλιστικού συστήματος, απέχει πολύ από την πραγματικότητα της επανάστασης. Έτσι υπήρξε η απόδραση από εδώ και μια ευρύτερη αναζήτηση. Το 2011/2012 γνώρισα τους πρώτους Heval, ιδίως μέσω των νέων και του γυναικείου κινήματος. Η γνωριμία αρχικά δεν σχετίζονταν με την πρακτική, την κοινωνία ή την πραγματικότητα στο Κουρδιστάν, αλλά ως πρώτο πράγμα γνώρισα τη φιλοσοφία του Abdullah Öcalan. Και η αναζήτηση μου συνίστατο στο εξής: ποιες είναι οι αδυναμίες στην επαναστατική αναζήτηση που έχουμε θέσει στους εαυτούς μας; Με τη θεωρητική και φιλοσοφική μας έρευνα θέλαμε να βρούμε και να αναπτύξουμε μια ιδεολογία απελευθέρωσης. Στο περιβάλλον της ευρωπαϊκής κοινωνίας, αυτό φυσικά συνδέονταν με μεγάλες δυσκολίες. Σε αυτή την αναζήτηση, ο δρόμος προς το Κουρδιστάν άνοιξε ως ένα φυσικό γεγονός. Εμείς γνωρίσαμε τη φιλοσοφία του Abdullah Öcalan, έχουμε διαβάσει και μελετήσει τα μεταφρασμένα βιβλία. Σε αυτή την περίοδο έχουμε καταλάβει μερικά πράγματα: αυτό που ψάχνουμε στην Ευρώπη, είναι αυτό που πέρα από τον δυτικό πολιτισμό βρίσκεται εδώ κρυμμένο στην Μέση Ανατολή, και του οποίου η ιστορία πήγε χαμένη. Εδώ αυτά τα επαναστατικά επιτεύγματα και κατακτήσεις αναπτύσσονται εκ νέου και προσφέρουν νέες απαντήσεις. Την ίδια περίοδο κατά την οποία εδώ σε εμάς κατέρρεε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, άνοιγε στο Κουρδιστάν ο δρόμος προς μια νέα επαναστατική πραγματικότητα. Στην αναζήτηση μας αποκτήσαμε συνείδηση αυτού. Έχουμε δημιουργήσει επαφές και βρήκαμε το δρόμο μας προς το Κουρδιστάν.Έτσι, σιγά σιγά καταλάβαμε ένα πράγμα: το ευρωπαϊκό πρόβλημα συνδέεται με τη λύση του καπιταλιστικού νεωτερισμού, με τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής. Κατά την επιβολή του συστήματος καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, η Γερμανία αναλαμβάνει έναν ηγετικό ρόλο, τον οποίο πρέπει να γνωρίζουμε. Αναγνωρίσαμε επίσης ότι χωρίς μια διεθνιστική προοπτική που να ξεπερνά τα κλειστά σύνορα, δεν είναι δυνατή η λύση αυτού του προβλήματος.Με αυτόν τον τρόπο σιγά-σιγά μάθαμε περισσότερα, γνωρίσαμε την επανάσταση στο Κουρδιστάν και στην πραγματικότητα την εποχή εκείνη άρχισα σοβαρά να ενώνομαι με την επανάσταση. Από το 2012 εμβαθύναμε περαιτέρω το σκεπτικό μας, έχουμε εκπαιδευτεί και δεσμευτήκαμε στην οικοδόμηση ενός κινήματος σύμφωνα με τις αξίες του αρχέτυπου που συνιστούσε το περιεχόμενο των συζητήσεών μας. Οι εμπειρίες και οι αδυναμίες που εμφανίστηκαν σε αυτή τη φάση, μας οδήγησαν να αναγνωρίσουμε ένα πράγμα: ότι δεν αρκεί να συμμετέχεις μόνο ελαφρώς στην επανάσταση. Εκείνη την περίοδο πήρα την απόφασή μου. Το να είσαι ένας αληθινός επαναστάτης πρέπει να σημαίνει ότι σκέφτεσαι με τρόπο συνολικό. Ένας επαναστάτης πρέπει να προσαρμοστεί στις εποχές και να ξεφύγει από τον περιορισμένο τρόπο σκέψης του ευρωκεντρισμού και από τις προοπτικές που προσφέρει η λεγόμενη νεωτερικότητα. Διαφορετικά είναι αδύνατο να έχει επιτυχία.Έχω επιτύχει αυτή τη συνειδητοποίηση μέσω μιας εμπεριστατωμένης ιδεολογικής ανάλυσης και σήμαινε ότι η είσοδος στο Κόμμα των Εργαζομένων του Κουρδιστάν καθιστούσε δυνατό αυτό που θεωρώ αναγκαίο: την κατασκευή-το χτίσιμο της επαναστατικής δύναμης. Το αναγνώρισα αυτό. Έχει γίνει επίσης σαφές για μένα ότι μια τρέχουσα επανάσταση δεν μπορεί να γνωρίζει όρια, σύνορα. Αυτό θα ήταν αδύνατο, μια επανάσταση δεν μπορεί να λειτουργήσει με αυτόν τον τρόπο.Η επανάσταση στην Ευρώπη αρχίζει με την επανάσταση στο Κουρδιστάν. Αυτός ο σύνδεσμος στην πραγματικότητα υπάρχει. Όντως το παράδειγμα που διατηρεί την κυριαρχία του στην Ευρώπη, σφιχτά και με στενότητα, επιβάλλει έναν φιλελεύθερο τρόπο ζωής στην κοινωνία και καθιστά την εκμετάλλευση την απόλυτη βάση της κοινωνικής της τάξης και είναι ακριβώς το αρχέτυπο-παράδειγμα που σήμερα πραγματοποιεί βαριές επιθέσεις στο Κουρδιστάν. Τότε κατανοήσαμε ότι πρέπει πρώτα να συγκεντρώσουμε εμπειρίες της επαναστατικής πρακτικής. Έτσι αφιερώθηκα εντελώς στην επανάσταση.Αρχικά έλαβα μέρος στη διεθνιστική πρακτική, όχι μόνο για να διαδώσω την σκέψη και το νέο παράδειγμα του Αμπντουλάχ Öcalan στην Ευρώπη, αλλά ειδικότερα για να μάθω να κατανοώ καλύτερα την καπιταλιστική νεωτερικότητα που επιβάλλεται στην κοινωνία ως τελευταία μορφή της κυρίαρχης ανδροπρεπούς νοοτροπίας. Ως προς αυτό έχουμε διερευνήσει και επίσης αναπτύξει μια συγκεκριμένη πρακτική. Τότε έφτασα στο Κουρδιστάν.

Στο κέντρο της επανάστασης βρίσκεται η επαναστατική μεταμόρφωση της συνείδησης. Αυτό είναι το θεμελιώδες καθήκον στο εργασιακό περιβάλλον των ακαδημιών. Αυτό, που προηγουμένως στην κοινωνία δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε, επειδή ειδικά στο καπιταλιστικό κέντρο της Ευρώπης, η σκέψη είναι πολύ διχασμένη και αποσαφηνισμένη, και έτσι δεν επιτρέπει τη γέννηση μιας νέας συνείδησης. Έτσι δεν φτάνουμε σε μια αναζήτηση υπό την ευρεία έννοια ενός νέου παραδείγματος-αρχέτυπου. Δεν μπορεί να γεννηθεί μια νέα φιλοσοφία που παίρνει σαν βάση τη ίδια τη ζωή και θέλει να εφαρμόσει έναν αληθινό σοσιαλισμό. Μιλάμε για την υπεράσπιση της κοινωνικότητας, της αγάπης για την κοινωνία. Ασφαλώς η αγάπη για την κοινωνία, μέσα σε μια κοινωνία που εκμεταλλεύεται δεν είναι δυνατή.

Έχει καταστεί σαφές μέσα μου ότι όσοι ασχολούνται με μια επαναστατική αναζήτηση, πρέπει να πάνε πολύ μακριά στην αναζήτηση τους. Πρέπει να προχωρούν με συνέπεια μέχρι την ουσία. Αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια νέα πραγματοποίηση της σοσιαλιστικής ζωής, πρέπει να πάμε εκεί όπου η ελευθερία εφαρμόζεται περισσότερο. Τα βουνά του Κουρδιστάν είναι ένα εξαιρετικό μέρος. Προσφέρουν τη δυνατότητα να αντιληφθεί κανείς τον εαυτό του στην πράξη. Σε κάνουν να αναγνωρίσεις τι σημαίνει να δείχνεις δέσμευση και να αγωνίζεσαι, να βάζεις τα δυνατά σου. και σε κάνουν να κατανοήσεις το νόημα-την σημασία αυτής της προσπάθειας με έναν νέο τρόπο. Πόσο βαθιά είναι τα ίχνη που αφήνει το σύστημα μέσα στη σκέψη μας; Στην κοινωνική ζωή όπως την ζει κανείς στα βουνά, όλα τα προβλήματα και τα μειονεκτήματα που δημιουργούνται από τον τρόπο σκέψης του κυρίου-των αφεντικών-την αρχοντική σκέψη, γίνονται σαφή στη συνείδησή μας, ξεκάθαρα. Μια κοινότητα συλλογικής ζωής, ένα επαναστατικό περιβάλλον που βασίζεται στην κοινή βούληση να προωθήσεις την ανθρωπιά και να απελευθερώσεις τις μεμονωμένες προσωπικότητες από τους περιορισμούς των κυρίαρχων μοντέλων συμπεριφοράς. Αυτή η δυνατότητα εδώ δημιουργήθηκε πραγματικά, αληθινά. Το αρχοντικό σύστημα-κυριαρχικό αφεντικό δεν μπορεί να επιτεθεί, να εφορμήσει τόσο εύκολα σε αυτή τη βάση που έχει δημιουργηθεί εδώ. Βέβαια συμβαίνουν στρατιωτικές επιθέσεις, αλλά μέσα στον αγώνα ενάντια στις ιδεαλιστικές και ψυχολογικές συνέπειες της αρχοντικής σκέψης, εδώ μέσα από μια σοβαρή δέσμευση και εργασία, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα συνείδηση.

Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο με πρότασή μου έφτασα εδώ στην ακαδημία. Αν και στην πράξη μπόρεσα να επιτύχω μια εξέλιξη στον τρόπο να σκέφτομαι, υπήρξε η ανάγκη να έρθω σε αυτό τον συγκεκριμένο τόπο. Επειδή η Ακαδημία δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου εργάζεσαι έντονα και συγκεκριμένα για την δημιουργία μιας συνειδητοποίησης σε σχέση με τον αρχοντικό τρόπο σκέψης, τον κυριαρχικό, και ταυτόχρονα σχετικό με τις εναλλακτικές του λύσεις. Αυτό εφαρμόζεται μέσα σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από το να βιώνεις μέσα σε κοινότητα, από την κοινοτική συμβίωση δηλαδή, από την συλλογική εργασία, από την αμοιβαία ανταλλαγή, υπάρχουν τα πάντα – κοινές αξίες, η αμοιβαία υποστήριξη.

Την αληθινή φιλία την ζεις με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στις ακαδημίες. Αναλύουμε αμοιβαία με πολύ ακρίβεια ποια υπολείμματα από ένα σύστημα εκμετάλλευσης εμφανίζονται στη συμπεριφορά ενός φίλου. Δεν είναι πως εδώ χωρίζουμε το άτομο από την κοινότητα, ή ότι ένα άτομο πρέπει να προσαρμοστεί στα χαρακτηριστικά της ομάδας. Από την εποχή μου στην αριστερά, μπορώ να πω ότι δεν καταφέρναμε να λύσουμε αυτή την αντίφαση με τίποτα. Το να βρεις την σωστή ισορροπία ανάμεσα στο μεμονωμένο άτομο που οδηγεί έναν εσωτερικό αγώνα και το περιβάλλον του, έτσι ώστε να ενισχυθούν και να οικοδομηθούν αμοιβαία. Να αναγνωρίζεις έναν φίλο με τη μορφή όπως είναι, και να θέλεις να τον αποδεχτείς και να τον προστατεύσεις, δεν μπορεί να είναι τα πάντα – επειδή στον καθένα που προέρχεται από αυτή την κοινωνία έχουν διδαχθεί τρόποι συμπεριφοράς αρχοντικοί. Τι σημαίνει η πραγματική φιλία που εδώ θέλουμε να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε; Δεν παίρνουμε έναν φίλο ως αυτό που έχει γίνει και όπως βρίσκεται μπροστά μας, αλλά σύμφωνα με τους στόχους και τις δυνατότητές του. Είναι η προσέγγισή μας να αναπτύξουμε κάθε φίλο σύμφωνα με τις δυνάμεις του. Με αυτή την έννοια επικρίνουμε ο ένας τον άλλο αμοιβαία και δεσμευόμαστε σε μεθόδους ανάπτυξης της προσωπικότητας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μπήκα στην ακαδημία και αυτός είναι ένας πολύ έντονος εσωτερικός αγώνας. Μέσω αυτής της προσπάθειας δημιουργούμε τη βάση αυτής της ζωής. Επειδή γνωρίζουμε το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός που θέλουμε να δημιουργήσουμε – δηλαδή η νέα ζωή, μια ζωή που φιλοδοξεί στην ελευθερία, μια ζωή με ίσα δικαιώματα, που σημαίνει, που αντιλαμβάνεται το ίδιο το ανθρώπινο ον ως αξία, που αναγνωρίζει την αξία των κοινωνικών επιτευγμάτων-κατακτήσεων και παίρνει ως βάση την δυνατότητα της ίδιας της κοινωνίας και της σοφίας και των αγώνων που διεξάγονται. Αν θέλουμε να οικοδομήσουμε τα όνειρά μας και τις ουτοπίες μας, από πού πρέπει να ξεκινήσουμε; Από την προσωπικότητά μας. Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν τονίζει ιδιαίτερα τα αποτελέσματα,τις συνέπειες της πατριαρχίας. Η ανάλυσή του μπορεί να μεταφερθεί σε ολόκληρο τον ηγεμονικό πολιτισμό όταν λέει: αν δεν μπορούμε να υπερβούμε την πατριαρχική εσωτερική ανδροπρέπεια, ο σοσιαλισμός θα παραμένει πάντα ημιτελής. Ένας σοσιαλισμός που δεν εισέρχεται στην ουσία, δηλαδή που δεν ξεκινά από το ίδιο το άτομο, δεν δημιουργεί μια νέα προσωπικότητα, ελεύθερες προσωπικότητες, δεν μπορεί να φέρει νέες κατακτήσεις. Τον παρελθόντα σοσιαλισμό, τις ιστορικές προσπάθειες που μας παρέδωσε και τις ανεπάρκειες του, τον αξιολογούμε με αυτό τον τρόπο. Υπήρξε μια μαχητική κοινωνία και αναπτύχθηκε επίσης ένας ρόλος πρωτοπορίας, αλλά κατανοήθηκε η ρίζα του προβλήματος: τι είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος; Αυτό είναι το θεμελιώδες ζήτημα-ερώτημα. Ποιες είναι οι επιδράσεις της κυριαρχίας στον ίδιο τον άνθρωπο; Αυτό είναι το θεμελιώδες πρόβλημα. Καθώς αυτά τα ερωτήματα δεν εξετάστηκαν, δεν αντιμετωπίστηκαν, το σύστημα επαναλήφθηκε-επανέλαβε τον εαυτό του. Δεν βρήκε μια αποκόλληση από τη σκέψη του κυρίου,του αφεντικού, από την αρχοντική σκέψη. Ακόμα κι αν έδωσαν τόσοι πολλοί άνθρωποι την ζωή τους σε αυτόν τον αγώνα, έγιναν μεγάλες προσπάθειες και χύθηκε τόσο πολύ αίμα και ιδρώτας, οι προσπάθειες αυτές ίσως δεν απέτυχαν εντελώς, αλλά σίγουρα δεν πέτυχαν τους επιθυμητούς στόχους. Πρέπει να το σημειώσουμε αυτό.

Η ζωή στην ακαδημία είναι μια προσπάθεια να ξεφύγεις, να απελευθερωθείς. Η επανάσταση δεν είναι κάτι που συμβαίνει ξαφνικά. Δεν είναι μια ατομική εξέγερση ούτε μια στρατιωτική νίκη. Αυτό δεν είναι δυνατό. Η επανάσταση είναι μια μόνιμη κατάσταση που αρχίζει με ένα βήμα, με μια απόφαση: την απόφαση να συμμετάσχεις στην επανάσταση και να αποδράσεις από το κυρίαρχο σύστημα. το εύρημα, η παρατήρηση ότι η ζωή στην οποία είμαστε αναγκασμένοι σε αυτό το σύστημα είναι λάθος και ότι είναι απαραίτητο να οικοδομήσουμε κάτι νέο. Ίσως η επανάσταση σε κάθε άνθρωπο ξεκινά με εξέγερση, αλλά από μόνη της είναι μια μόνιμη κατάσταση. Αν δεν γίνει μια διαδικασία που είναι προσανατολισμένη σύμφωνα με τις τρέχουσες και τις μελλοντικές συνθήκες, τότε δεν είναι μια επανάσταση. Αυτή είναι μια εξέγερση ή μια ανταρσία, αλλά όχι μια επανάσταση. Συχνά αυτό έγινε αντιληπτό ιστορικά με λάθος τρόπο και έγινε ένα εμπόδιο.

Δημιουργούμε τη βάση μας επάνω σε αυτή την ιδέα, σε αυτή την αρχή. Η μελλοντική μας συμμετοχή εξαρτάται και από αυτό και δεν μπορεί να προβλεφθεί. Η πορεία της επανάστασης δεν μπορεί να οριστεί και να υλοποιηθεί σύμφωνα με ένα σχέδιο. Το ότι αυτό είναι αδύνατο, το απέδειξε η ιστορία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι προετοιμασίες που κάνουμε εδώ συνίστανται στο χτίσιμο μιας αγωνιστικής προσωπικότητας, μαχητικής, στρατευμένης. Τι σημαίνει να είσαι μια μαχητική προσωπικότητα; Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τα πάντα, όπως το απαιτεί από εμάς η τρέχουσα φάση. Δημιουργούμε έτσι μια συνολική σκέψη, κατανοούμε τη μέθοδο, ποια είναι η παρούσα κατάσταση, η ιστορική σημασία της τρέχουσας κατάστασης, οι κίνδυνοι της παρούσας κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε και με τον ίδιο τρόπο οι δυνατότητές της..

Εάν ζούμε με αυτόν τον τρόπο και έχουμε αυτή την συνειδητοποίηση, τότε δεν είναι τόσο σημαντικό πού πηγαίνουμε – σε ποια Χώρα ενεργούμε, σε ποιο μέρος του Κουρδιστάν, ή αν πηγαίνουμε σε μιαν άλλη ήπειρο. Στην πράξη φυσικά, υπάρχουν διαφορές, αλλά είναι η ολότητα που είναι αποφασιστική. Να κατανοείς τις ιδέες μας με τον σωστό τρόπο, να αναπτύσσεις την οργάνωση μας, την σωστή γλώσσα, την σωστή μορφή επικοινωνίας και κριτικής – και να οργανώνεις τη ζωή μας με αυτή την έννοια με τον σωστό τρόπο. Αν εφαρμόσουμε αυτά τα πράγματα καλά και αγωνιστούμε για μια καλή πρακτική, μπορούμε να εκτιμήσουμε τις προσπάθειές μας και κατανοούμε σωστά και τις προσπάθειες των φίλων μας, μπορούμε να συμπεριφερθούμε αναλόγως, με αντίστοιχο τρόπο. Ειδικότερα και την έννοια, τη σημασία της ταλαιπωρίας και της δέσμευσης των πεσόντων που έδωσαν τη ζωή τους σε αυτόν τον αγώνα – αν κατανοήσουμε όλα αυτά τα σημεία με τον σωστό τρόπο, τότε μέσα από την ενότητα της σκέψης – του συναισθήματος – της δράσης, μπορούμε να δημιουργήσουμε μαχητές που δύνανται να εφαρμόσουν στην πράξη όλο αυτό που θα είναι απαραίτητο. Αυτό απεδείχθη πραγματικά στην ανάπτυξη αυτής της επανάστασης, έτσι δεν είναι;

Ένας άνθρωπος που είναι σαφής-ξεκάθαρος στη θέλησή του, και στα συναισθήματά του και στις νοσταλγίες του συνδέεται-σχετίζεται πραγματικά με την αναζήτηση της ελευθερίας, με τον σωστό αγώνα για την αποκάλυψη της αλήθειας, μπορεί να επιτύχει τα πάντα! Υπάρχουν παραδείγματα στο κίνημά μας και επίσης και σε άλλες επαναστάσεις πριν από εμάς υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες παραδείγματα επαναστατών *, πώς ενεργούν, σε ποιες προσπάθειες εμπλέκονται και πώς συμμετέχουν. Είναι τόσο ο στόχος όσο το καθήκον μας να στηρίζουμε αυτό ακριβώς και να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο. Αυτό είναι που μπορώ να πω σχετικά. Εύχομαι σε όλους εσάς καλή τύχη!

Από Internationalist Commune of Rojava