διεθνισμός, internazionalismo

Rojava: ένα πρακτικό παράδειγμα οικοσοσιαλισμού; – un esempio pratico di ecosocialismo?

Αυτό το άρθρο, που δημοσιεύτηκε στις 9 αυγούστου στο Climate & Capitalism για την εκστρατεία “Make Rojava Green Again”, ζητά την οικοδόμηση μια δημοκρατικής, φεμινιστικής και οικολογικής κοινωνίας.

Το 2011, στο πλαίσιο της αραβικής άνοιξης, ξεκίνησε ένας εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, αντιμετωπίζοντας διάφορες ένοπλες ομάδες και κατά του καθεστώτος του Bashar Al Assad. Σύντομα, ένας συνασπισμός κουρδικής πλειοψηφίας, με επικεφαλής το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD), καθώς και άλλα κουρδικά κόμματα και ομάδες, αραβικές, συριακές, ασσυρίων και τουρκμένων, δημιούργησε μια αυτόνομη περιοχή στη Ροζάβα (συριακό Κουρδιστάν, βόρεια Συρία). Μετά τη δημιουργία ενός νέου Συντάγματος, η Δημοκρατική Ομοσπονδία της βόρειας Συρίας ιδρύθηκε επιτέλους το 2016.

Η διεθνής προσοχή προς τη Rojava αυξήθηκε εκθετικά τα επόμενα χρόνια, κυρίως λόγω του ζωτικού ρόλου που διαδραματίζουν οι Μονάδες λαϊκής προστασίας (YPG) και οι Μονάδες προστασίας των γυναικών (YPJ) στην πάλη ενάντια στις φασιστικές πολιτοφυλακές του Daesh στην περιοχή, Όντως, ήταν ο ηρωικός αγώνας των YPG / YPJ (με την εναέρια υποστήριξη του Διεθνούς Συνασπισμού) που επέτρεψε, μέτρο προς μέτρο, πόλη με πόλη, να μπει τέλος στο τρομοκρατικό καθεστώς του Daesh στη Συρία και το Ιράκ στις αρχές του 2019 .

Ωστόσο, λίγα δυτικά μέσα ενημέρωσης ενδιαφέρθηκαν για το εξαιρετικό επαναστατικό έργο-σχέδιο που αναπτύσσεται αυτή τη στιγμή στη Rojava. Από το 2012 δημιουργήθηκε μια νέα μορφή αυτοδιαχειριζόμενης και ελεύθερης κοινωνίας η οποία είναι απαλλαγμένη από ένα κεντρικοποιημένο Κράτος, βασισμένη στις αξίες της απελευθέρωσης των γυναικών, της δημοκρατίας και της οικολογίας. Με βάση την ιδεολογία του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος και των συγγραμμάτων του αρχηγού της Abdullah Öcalan, αυτό το πρακτικό παράδειγμα μιας κοινωνίας με σοσιαλιστικές βάσεις αποτελεί πηγή έμπνευσης και ελπίδας για όλα τα αριστερά κινήματα. Επιπλέον, η Rojava δείχνει ότι μια άλλη κοινωνία είναι εφικτή!

 Η διεθνιστική κομμούνα της Rojava

Η Rojava Internationalist Commune ιδρύθηκε το 2017 από διεθνιστές όλου του κόσμου, με την υποστήριξη του νεανικού Κινήματος της Rojava (YCR / YJC). Σκοπός αυτής της δομής είναι να μοιραστεί και να ανταλλάξει γνώσεις, δεξιότητες και εμπειρίες μέσω μιας διεθνιστικής προοπτικής, καθώς και η υποστήριξη έργων και της επανάστασης στην Rojava. Η Κομμούνα χρησιμεύει επίσης για τη διευκόλυνση της ενσωμάτωσης των ξένων ακτιβιστών στην κοινωνία, και ένα από τα πρώτα βήματα ήταν το χτίσιμο της πρώτης διεθνιστικής ακαδημίας Şehid Helîn Qereçox (που ονομάστηκε έτσι για την βρετανίδα εθελοντή των Ypj που μαρτύρησε στην Αφρίν). Από τότε, πολλοί διεθνιστές παρακολούθησαν μαθήματα κατάρτισης για να συμμετάσχουν αργότερα σε διάφορες εργασίες και σχέδια με τον άμαχο πληθυσμό της Ροζάβα.

Χτισμένη ως ένα έργο συλλογικής ζωής με μια οικολογική προσέγγιση, η Διεθνιστική Κομμούνα στοχεύει επίσης να είναι μια ακαδημία που εκπαιδεύει τους διεθνιστές και τους ανθρώπους της Ροζάβα στην περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και πρακτική. Χρησιμεύει ως ένα είδος εργαστηρίου για την οικοδόμηση μιας οικολογικής κοινωνίας.

Τέλος, η διεθνιστική Κοινότητα ξεκίνησε την εκστρατεία «Make Green Rojava again» (Κάνε ξανά την Ροζάβα πράσινη) σε συνεργασία με την οικολογική επιτροπή του καντονιού της Cizirê (μία από τις τρεις περιοχές της Rojava: Cizirê, Kobane και Afrin). Η εκστρατεία στοχεύει στην εξεύρεση λύσεων για τα οικολογικά προβλήματα της επανάστασης, όπως η λειψυδρία, η απερήμωση και η εξάρτηση από την παραγωγή πετρελαίου.

Να κάνουμε ξανά πράσινη την ύπαιθρο της Rojava

Αρχικά, η εκστρατεία «Κάνε ξανά Πράσινη την Ροζάβα» ήταν σχέδιο κάποιων ξένων ακτιβιστών. Σήμερα έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο και έχει διάφορους τοπικούς εκπροσώπους σε διάφορες χώρες όπως η Αγγλία, η Γερμανία, η Ελβετία, η Ισπανία και η Ιταλία. Οι στόχοι του έχουν επίσης εξελιχθεί και επεκταθεί με την πάροδο του χρόνου, αλλά τρεις βασικοί στόχοι οδήγησαν την εκστρατεία από την αρχή.

Ο πρώτος στόχος ήταν να οικοδομηθεί η διεθνιστική Ακαδημία της Rojava, καθοδηγούμενη από ένα οικολογικό πνεύμα: χρησιμεύοντας ως παράδειγμα, εργαζόμενη για παρόμοια σχέδια και αναπτύσσοντας ιδέες για ολόκληρη την κοινωνία. Η οικοδόμηση ενός τέτοιου σχεδίου είναι, φυσικά, μια μακροπρόθεσμη διαδικασία και βρίσκεται σε εξέλιξη. Τα διάφορα κτήρια της Ακαδημίας έχουν ήδη ολοκληρωθεί και έχουν ήδη ολοκληρωθεί πολλά μαθήματα εκπαίδευσης για τους διεθνιστές. Με τον πληθυσμό της Rojava, το έργο επικεντρώνεται στην ενίσχυση της περιβαλλοντικής συνείδησης για να μετακινηθεί προς την προώθηση μιας οικολογικής κοινωνίας.

Ο δεύτερος στόχος της εκστρατείας είναι η στήριξη των οικολογικών σχεδίων του καντονίου της Cizirê, με επίκεντρο την αναδάσωση και την κατασκευή ενός συνεταιριστικού φυτώριου εντός της διεθνιστικής Ακαδημίας. Εκείνη την εποχή, φυτώρια υπήρχαν ελάχιστα στη Ροζάβα. Αρκετά νηπιαγωγεία δημιουργήθηκαν αργότερα στις πόλεις γύρω μας, και το δικό μας δεν ήταν πλέον απαραίτητο. Ωστόσο, συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε οικονομικά και πρακτικά την αποκατάσταση του φυσικού καταφυγίου της Hayaka, το οποίο αποτελεί μία από τις τελευταίες φυσικές περιοχές που απομένουν στην περιοχή. Η αναδάσωση αυτής της περιοχής συνεχίζεται.

Ο τελικός στόχος είναι η προσέλκυση υλικής στήριξης για υπάρχοντα και μελλοντικά οικολογικά σχέδια-έργα δημοκρατικής αυτοδιαχείρισης, μεταξύ των οποίων η ανταλλαγή γνώσεων μεταξύ ακτιβιστών, επιστημόνων και εμπειρογνωμόνων με επιτροπές και δομές στην Ροζάβα και η ανάπτυξη μιας μακροπρόθεσμης προοπτικής για μια οικολογική ομοσπονδία της βόρειας Συρίας. Όντως στη Ροζάβα υπάρχει έλλειψη μηχανικών κάθε είδους, οπότε στόχος μας είναι να επικοινωνήσουμε και να προσκαλέσουμε ειδικούς από όλο τον κόσμο να έρθουν και να βοηθήσουν στην οικοδόμηση αυτής της οικολογικής κοινωνίας.

Εργαζόμαστε τώρα σε συνεργασία με αρκετές πόλεις, όπως η Derik ή το Kobane, σε διάφορα θέματα, μεταξύ των οποίων να πρασινίσουμε τις πόλεις με δέντρα ή στρέφοντας την προσοχή σε έργα ανακύκλωσης. Επίσης φυτεύουμε εκατοντάδες δέντρα στην Ακαδημία και εργαζόμαστε επί του παρόντος σε ένα πιλοτικό σύστημα για τη διαχείριση των γκρίζων και μαύρων υδάτων.

Η φιλοσοφία μας

Όπως περιγράφηκε παραπάνω, μεγάλο μέρος της εκστρατείας μας είναι να στηρίξουμε σχέδια-έργα στην Rojava, οικονομικά ή πρακτικά στο πνεύμα της αλληλεγγύης και του διεθνισμού. Αλλά το έργο μας δεν τελειώνει εδώ: σκοπεύουμε επίσης να μεταδώσουμε την ιδεολογία της επανάστασης πέραν της Rojava.

Η οικολογία, μαζί με τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό και την απελευθέρωση των γυναικών, αποτελεί βασικό πυλώνα της επανάστασης της Ροζάβα. Παρουσιάζοντας το βιβλίο μας «Να κάνουμε και πάλι πράσινη την Rojava», το οποίο δημοσιεύθηκε αυτό το έτος σε πολλές γλώσσες, πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι μακριά από τη φύση απέχουν πολύ από τον εαυτό τους και, επομένως, είναι αυτοκαταστροφικοί. Στόχος μας είναι εκείνος να δημιουργήσουμε μια «ανανεωμένη, συνειδητή και πεφωτισμένη ενοποίηση προς μια φυσική και οργανική κοινωνία», όπως δηλώνει ο Abdullah Öcalan. Αυτό που συμβαίνει στη Rojava είναι πολύ περισσότερο από προστασία της φύσης, περιορίζοντας τη ζημιά της. Πρόκειται για την αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ ανθρώπων και φύση.

Για να επιτύχουμε αυτό τον στόχο, βασίζουμε το έργο μας στις αρχές της «κοινωνικής οικολογίας», μιας θεωρίας που αναπτύχθηκε από τον αμερικανό ελευθεριακό θεωρητικό Murray Bookchin και αντιμετωπίστηκε επίσης από τον Abdullah Öcalan. Το βασικό επιχείρημά του είναι ότι η καπιταλιστική νεωτερικότητα προκαλεί περιβαλλοντική καταστροφή και οικολογικές κρίσεις, και αυτό συμβαδίζει με την καταπίεση και την εκμετάλλευση των ανθρώπων. Επιπλέον, η ανεύθυνη νοοτροπία του μέγιστου οφέλους έφερε τον πλανήτη μας στην άκρη της αβύσσου και άφησε την ανθρωπότητα σε έναν ανεμοστρόβιλο πολέμων, πείνας και κοινωνικών κρίσεων.

Για να ξεπεραστεί αυτή η κρίση του καπιταλισμού, η κοινωνική οικολογία απαιτεί τη δημιουργία μιας πολιτικής και ηθικής κοινωνίας, στην οποία η ανθρωπότητα ανανεώνει τη σχέση της με τη φύση βλέποντας τον εαυτό της ως μέρος της φύσης αντί να διαχωρίζεται. Η συμφιλίωση μεταξύ ανθρώπου και φύσης ξεκινά με τον τερματισμό της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης και της κυριαρχίας του ανθρώπου πάνω στη φύση: πρέπει να σταματήσουμε να βλέπουμε τη φύση ως άψυχο και άπειρο πόρο, ατελείωτο. Συνοψίζοντας την προσέγγισή μας με τα λόγια του Murray Bookchin: «Η κοινωνική οικολογία παρουσιάζει ένα μήνυμα που καλεί όχι μόνο μια κοινωνία απαλλαγμένη από ιεραρχίες και ιεραρχικές ευαισθησίες, αλλά μια ηθική που θέτει την ανθρωπότητα στον φυσικό κόσμο ως έναν παράγοντα για να δημιουργήσει αυτό εξέλιξη τόσο κοινωνική όσο και φυσική εντελώς συνειδητή ”.

Πιστεύουμε ότι μια αλλαγή λαμβάνει χώρα σε όλο τον κόσμο και ότι είναι δυνατή μια ελεύθερη οικολογική κοινωνία. Εδώ στη Rojava εργαζόμαστε για να ξεπεράσουμε τις αντιφάσεις και οικοδομούμε μια νέα δημοκρατική, φεμινιστική και περιβαλλοντολογική-οικολογική κοινωνία. Διαδίδουμε όλο και περισσότερο την ιδεολογία της ώστε να μπορεί να ωφελήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα!

ΠΗΓΗ: KurdistanAmericaLatina

Μετάφραση από τα ισπανικά με επιμέλεια του AgireBablisoke

 

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/09/10/rojava-un-esempio-pratico-di-ecosocialismo/

διεθνισμός, internazionalismo

Η “Διαδικασία Ειρήνευσης” είναι μια συνταγή του κεφαλαίου. Συνέντευξη με τον Jon Iurrebaso Atutxa

 

Δημοσιεύουμε τη δεύτερη από δύο συνεντεύξεις που είχαμε την ευκαιρία να κάνουμε χάρη σε ιταλούς συντρόφους που ζουν και αγωνίζονται στην Euskal Herria γύρω από την τρέχουσα κατάσταση στη Χώρα των Βάσκων και τον αγώνα για ανεξαρτησία και σοσιαλισμό. Σε αυτή τη συνέντευξη θέσαμε κάποιες ερωτήσεις στον Jon Iurrebaso Atutxa, πρώην πολιτικό κρατούμενο βάσκο και πρώην μαχητή της Ε.Τ.Α. σχετικά με τη λεγόμενη ειρηνευτική διαδικασία και τις συνέπειές της. Για να διαβάσετε την πρώτη συνέντευξη με τον Sendoa Jurado σχετικά με το Κίνημα για την Αμνηστία και ενάντια στην Καταστολή, κάντε κλικ qui.

Il “Processo di Pace” è una formula del capitale. Intervista a Jon Iurrebaso Atutxa

1.- Μας εξηγείς εν συντομία την αγωνιστική πορεία σου στη βασκική αριστερά;

Το Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης των Βάσκων, θέλω να πω ότι το δικό μου είναι το ίδιο μαχητικό μονοπάτι που πολλοί από τους συντρόφους μου πραγματοποίησαν στο Βασκικό Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης. Όσον αφορά εμένα, τόσο όσον αφορά την δέσμευση όσο και τον αριθμό των ετών στράτευσης, έχω αγωνιστεί στην ΕΤΑ, στην Βασκική Σοσιαλιστική Επαναστατική Οργάνωση Εθνικής Απελευθέρωσης (Nazio Askapenerako Euskal Erakunde Sozialista Iraultzailea), στο Euskadi Ta Askatasuna. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συνελήφθην, δικάστηκα και φυλακίστηκα τρεις φορές, τόσο στα ισπανικό κράτος όσο και στο γαλλικό. Ήμουν φυγάς δύο φορές και ήμουν επίσης μέλος άλλων οργανώσεων του Ε.Ν.Α.Μ., ακριβώς όπως και πολλοί άλλοι βάσκοι επαναστάτες μαχητές, όπως αναφέρθηκε παραπάνω.

2.- Πώς γεννήθηκε η αποκαλούμενη ειρηνευτική διαδικασία και πώς την αντιλήφθηκε το βασκικό κίνημα;

Είναι ένα ευρύ και σύνθετο ζήτημα-ερώτημα για να μπορέσω να απαντήσω σε τέσσερις γραμμές. Παρ ‘όλα αυτά, θα προσπαθήσω να διευκρινίσω ορισμένα σημεία, πάντα σύμφωνα με την άποψή μου και σε σχέση με την αγωνιστική μου εμπειρία, διότι δεν σκοπεύω να μιλήσω γι’ αυτό παρά μόνο στο όνομά μου. Θα μιλήσω σε προσωπικό επίπεδο, ως επαναστάτης μαχητής, στο όνομα καμιάς οργάνωσης.

Αρχικά θα ασχοληθώ με την «Ειρηνευτική Διαδικασία» (P.d.P.). Για να αναλύσουμε λίγο τον όρο αυτό αρκεί να διευκρινίσουμε εκείνο που κρύβεται μέσα του, στην Euskal Herria όπως στην Ιρλανδία, στη Βόρεια Αφρική, στο Σαλβαδόρ, στη Γουατεμάλα και σε κάθε γωνιά του κόσμου … Στις χώρες αυτές δεν χρησιμοποιήθηκε συστηματικά η ίδια μαγική φόρμουλα, ο ιμπεριαλισμός έχει χρησιμοποιήσει κάποια άλλη μεταμφίεση, αλλά όλες αυτές οι διαδικασίες, κατά τη γνώμη μου, έχουν το ίδιο εμπορικό-εργοστασιακό σήμα, ακόμη και αν έχουν αναπτυχθεί σε διαφορετικό χρόνο, σε μια διαφορετική απόσταση και σε διαφορετικό πολιτικό πλαίσιο και συγκυρία. Με λίγα λόγια, τι περιέχει η Ειρηνευτική Διαδικασία; Απλά, την αποδοχή της ήττας από πλευράς των επαναστατικών δυνάμεων. Εάν σε μια ειρηνευτική διαδικασία μια επαναστατική δύναμη αφήνει τα οικονομικά μέσα παραγωγής στα χέρια του εχθρού και ακέραιο το καταπιεστικό-κατασταλτικό σύστημα, αν όλα συνεχίζουν να εξαρτώνται από το κεφάλαιο, εάν αποδέχεται την «Ειρήνη», άδεια λέξη, γυμνή, μακρινή από τον ταξικό αγώνα, ως αφηρημένο γεγονός … όλα έχουν τελειώσει. Πρώτα έχασαν ιδεολογικά, επειδή παρέδωσαν τα θεωρητικά όπλα πριν ακόμα από τα υλικά. Χώθηκαν μέσα σε μια στρατηγική ήττα, μερικές φορές χωρίς να το συνειδητοποιήσουν. Είναι σκληρό να λέμε αυτό, αλλά είναι η αλήθεια. Οι επαναστάτες όλου του κόσμου πρέπει να το γνωρίζουν, ειδικά τώρα, διότι στην Κολομβία, για άλλη μια φορά, έχει αποδειχθεί σε τι πράγμα οι «Ειρηνευτικές Διαδικασίες» που προωθούνται από τον ιμπεριαλισμό συνίστανται πραγματικά.

Θέλω να πω ότι δεν είναι αλήθεια ότι σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή μια επαναστατική και απελευθερωτική διαδικασία πρέπει σε κάθε περίπτωση (ναι ή ναι) να υποχωρήσει μπροστά στο κεφάλαιο, παίρνοντας ως πρόσχημα την επαναστατική δύναμη και τις υποτιθέμενες γενικές συνθήκες, δεν καταλαβαίνω σε ποια καταστροφική κατάσταση ζουν. Αυτή η παραίτηση-παράδοση μπορεί να συγκαλυφθεί με πολλούς τρόπους: «Βλέποντας και λαμβάνοντας υπόψη ότι η ώρα των όπλων έχει περάσει, με απλά πολιτικά μέσα μπορούμε να αποκτήσουμε εκείνο που με τα όπλα δεν καταφέραμε …», «Ο ένοπλος αγώνας δεν είναι ηθικός», “Μπορούμε να ξεκινήσουμε τη διαδρομή μέσα από τα θεσμικά όργανα», «Πρέπει να οικοδομήσουμε συμμαχίες για να κρύψουμε κάποιες ρωγμές», «Χωρίς μια συμφωνία με την αστική τάξη δεν θα υπάρξει πρόοδος». Η φιλοσοφία του «εφικτού», εκείνη που φτάνει με τους στόχους του καπιταλισμού ή με εκείνους των χωρών καταπιεστών. Συμβιβαστική στάση, ποσιμπιλισμός λοιπόν. Ή βάζοντας κατά μέρος την επαναστατική ηθική και την επαναστατική αισθητική, ενώ οι αξίες και οι φιλοσοφικές έννοιες της μπουρζουαζίας εξαπλώνονται σιγά-σιγά … και ένα μεγάλο κλπ..

bj

Σε κάθε περίπτωση, το μονοπώλιο της βίας παραμένει στα χέρια του κεφαλαίου, ενώ τα καταπιεσμένα έθνη πρέπει να καταστρέψουν ή να παραδώσουν τα αμυντικά τους εργαλεία στο κεφάλαιο. Το ότι η δομή o μηχανισμός και η μορφή του κράτους (για την ακρίβεια η μορφή του κράτους του κεφαλαίου) δεν αλλάζει είναι πράγμα που αποδεικνύεται στα έθνη που αναφέρθηκαν παραπάνω και σε όλες τις ειρηνευτικές διαδικασίες. Από την άλλη πλευρά, έχει αποδειχθεί ότι η μπουρζουαζία, η ολιγαρχία, τα μονοπώλια του διεθνούς κεφαλαίου ή όποια κι αν είναι η οντότητα / η κατάσταση ενισχύονται από την ειρηνευτική διαδικασία. Με λίγα λόγια, η «Ειρηνευτική Διαδικασία» είναι μια φόρμουλα του κεφαλαίου, μια νίκη της πλειοψηφίας, για να αποφευχθεί η επανάσταση των εργαζομένων στη χώρα. Αυτές οι σάπιες υποτιθέμενες «ειρηνευτικές διαδικασίες» υπήρξαν εργαλεία πολέμου του ιμπεριαλισμού. Χωρίς εξαιρέσεις.

Εάν το κεφάλαιο δεν επιτύχει το στόχο του μέσω της «Διαδικασίας Ειρήνευσης», μπορεί πάντα να κάνει εκείνο που έκανε με τους Ταμίλ τίγρεις και με το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού του ή με εκείνο που κάνει με την Παλαιστίνη. Για την εργαζόμενη τάξη και την καταπιεσμένη χώρα ο καπιταλισμός είναι βαρβαρότητα. Για το κεφάλαιο και την αστική τάξη, αντιθέτως, η αγριότητα συνίσταται στην οικειοποίηση του μέλλοντος τους από την εργαζόμενη τάξη και τους καταπιεσμένους. Δεν είναι καθόλου περίπλοκο. Δεν θα παραχωρήσουν εύκολα τα προνόμιά τους. Θα αμυνθούν με όλα τα όπλα που κατέχουν. Προσωπικά πιστεύω ότι θα πρέπει να κάνουμε το ίδιο πράγμα. Και θα πρέπει να είμαστε σαφείς ότι ο ισχύων νόμος είναι ο νόμος του κεφαλαίου και των κατακτητών, που είναι ο νόμος των ιμπεριαλιστών. Είμαστε ακριβώς εμείς εκείνοι που είναι απόλυτα νομιμοποιημένοι να αγωνιστούμε και να αμυνθούμε.

Τούτου λεχθέντος, γιατί φτάσαμε σε διαφορετικές ειρηνευτικές διαδικασίες στην Euskal Herria; Υπάρχουν αρκετές διαδικασίες αυτού του τύπου: αυτή που πραγματοποιήθηκε στην Αλγερία (αποκαλούμενη «Οι συνομιλίες του Αλγερίου», του 1989), εκείνη που αποκαλούν «Lizarra Garazi» (από το 1998-στο 1999) και η τελευταία, που διεξήχθη από το 2005 έως το 2007. Η Ειρηνευτική Διαδικασία προέρχεται από τη Στρατηγική της Διαπραγμάτευσης (S.d.N.). Τα τελευταία 60 χρόνια, για την ακρίβεια απ’ όταν γεννήθηκε η ΕΤΑ, διεξήχθησαν συζητήσεις και διασπάσεις στο πλαίσιο της διαδικασίας απελευθέρωσης των Βάσκων τόσο όσον αφορά στην πολιτική θέση, όσο και στην ιδεολογική και τακτική, και όσον αφορά στη στρατηγική, όπως εξ άλλου συνέβη και σε άλλες χώρες. Θα ήταν λίγο μακρύ να μιλήσουμε για όλο αυτό τώρα. Ωστόσο, τουλάχιστον, θα δώσω τη γνώμη μου σχετικά με την Στρατηγική των Διαπραγματεύσεων. Η S.d.N. και το P.d.P. είναι αδελφός και αδελφή και αμφότεροι είναι παιδιά του κεφαλαίου, αλλά όχι μόνο του κεφαλαίου. Γιατί; Επειδή η σοσιαλδημοκρατία, ο ρεφορμισμός, ο οπορτουνισμός και διάφοροι τομείς της αστικής τάξης προωθούν, βοηθούν και επικροτούν, χειροκροτούν. Χιλιάδες άνθρωποι της βασκικής εθνικιστικής αριστεράς (Ezker Abertzalea) πίστεψαν ειλικρινά ότι θα είχαμε αγωνιστεί (συμπεριλαμβανομένου του ένοπλου αγώνα) κατά της Γαλλίας, κατά της Ισπανίας και κατά του κεφαλαίου μέχρι να επιτύχουμε την ανεξαρτησία και τον σοσιαλισμό. Η αλήθεια υπήρξε πιο σκληρή, απάνθρωπη, και εξακολουθεί να είναι. Υπήρξε μια προσπάθεια να αποδυναμωθούν και να εξολοθρευτούν όλοι οι επαναστατικοί αγώνες, και σχεδόν κατάφεραν να επιτευχθεί ο στόχος τους, καταστρέφοντας το Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης των Βάσκων (Ε.Ν.Α.Μ.- Euskal Nazio Askapenerako Mugimendua). Αλλά πολλοί έχουν πει «ΟΧΙ» σε αυτή την προδοσία και σε αυτή την επαίσχυντη παράδοση. Και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τους παντοτινούς στόχους : την ανεξαρτησία, τον σοσιαλισμό, την ανάκτηση / την επανοικειοποίηση της βασκικής γλώσσας (την euskara) και την εθνική επανένωση.

Η Στρατηγική της Διαπραγμάτευσης δεν μπόρεσε ποτέ να είναι ένα τακτικό εργαλείο ικανό να επιτύχει ικανοποιητικά αποτελέσματα, διότι το κεφάλαιο και οι σύμμαχοί του είχαν / έχουν πλήρως υπό έλεγχο την ίδια την Ειρηνευτική Διαδικασία. Και πολύ λιγότερο όταν η S.d.N. και η P.d.P. μετατράπηκαν σε ένα στόχο. Οπότε έλαβε τέλος η επαναστατική θέση του Ε.Ν.Α.Μ. Το ίδιο το Ε.Ν.Α.Μ., στο σύνολό του, έπρεπε να γνωρίζει ότι το κεφάλαιο και οι σύμμαχοί του είχαν εφεύρει τη Στρατηγική της Διαπραγμάτευσης, και ότι η P.d.P. [Ειρηνευτική Διαδικασία] δεν ήταν παρά ένα δηλητηριώδες σύνθημα. Μερικοί από το Ε.Ν.Α.Μ. ναι το γνώριζαν, και αρκετά καλά μεταξύ άλλων. Η ρεφορμιστική, οπορτουνιστική, possibilist και υποχωρητική ηγεσία του ξεπουλήματος γνώριζαν όλα αυτά επακριβώς. Εμείς, επαναστατικοί τομείς του Ε.Ν.Α.Μ., δεν είχαμε τις επαρκείς θεωρητικές και στρατηγικές ικανότητες για να κατανοήσουμε όλο αυτό, ήταν το τρομερό λάθος μας. Κάναμε αυτοκριτική, σε βάθος, για το λόγο αυτό συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, να διορθώνουμε τα λάθη που έγιναν στα προηγούμενα στάδια με όλη την ελευθερία δράσης. Μάθαμε λανθάνοντας και τώρα ξέρουμε ότι πρέπει να μελετήσουμε σε βάθος την επαναστατική θεωρία, πρέπει να συνεχίσουμε τον θεωρητικό-ιδεολογικό αγώνα δίχως έλεος. Πρέπει πάντα να πολεμούμε την ηγεμονία της μικροαστικής τάξης, με νύχια και με δόντια, για να εγγυηθούμε την ηγεσία από πλευράς της βασκικής εργαζόμενης τάξης κατά τη διάρκεια της επαναστατικής απελευθερωτικής διαδικασίας, για την ακρίβεια το βασκικό προλεταριάτο.

Λοιπόν, πώς το πήρε το Ε.Ν.Α.Μ.; Λέω ότι η S.d.N. έτρεχε από το 1988, επομένως εκείνοι που την οδήγησαν ήξεραν ότι δεν θα ωφελήσει τη Χώρα των Βάσκων, αλλά οι μεταρρυθμιστές-ρεφορμιστές της Ezker Abertzalea, οι σοσιαλδημοκράτες και η μικροαστική τάξη είχαν ήδη κάνει την επιλογή τους. Μιλώντας με σαφήνεια και ειλικρίνεια, μια οποιαδήποτε επαναστατική δομή πρέπει να γνωρίζει ότι ο κύριος στόχος της Ειρηνευτικής Διαδικασίας είναι η παράδοση των όπλων, διότι αυτό ακριβώς είναι το πιο σημαντικό εργαλείο που το κεφάλαιο, τα κράτη και το σύστημα που οργανώνονται από αυτό δεν μπορούν να αποδεχθούν. Και δεν μιλάμε για ένοπλο αγώνα ως ένα τοτέμ, αλλά ως ένα μέσο, μια μορφή αγώνα, που πρέπει επομένως να γίνει κατανοητή ως μια ολοκληρωμένη και αναπόσπαστη επαναστατική στρατηγική στην υπηρεσία του σοσιαλισμού και της ανεξαρτησίας.

 

DoNgHJNX0AA62FX

Όπως αναφέρθηκε, ορισμένοι επέλεξαν από καιρό να εγκαταλείψουν τον ένοπλο αγώνα και τα λαϊκά κινήματα (και άλλα πράγματα) για να εισέλθουν στο γαλλικό και ισπανικό σύστημα. Οι άλλοι ούτε που το φαντάζονταν όλο αυτό. Πίστευαν ειλικρινά, αθώα θα λέγαμε τώρα, ότι η Στρατηγική της Διαπραγμάτευσης θα μας είχε οδηγήσει στη νίκη. Αφού είδαμε κάποια από τα πράγματα που έγιναν αυτά τα τελευταία χρόνια (ή δεν έγιναν, κατά περίπτωση), όλο αυτό μας οδήγησε στο να σκεφτούμε ότι το Ε.Ν.Α.Μ. τελείωσε όπως έπρεπε να τελειώσει. Γιατί; Λόγω μιας τρομερής έλλειψης κατάρτισης, επειδή ο πολιτικο-στρατιωτικός αγώνας δεν είχε καθιερώσει / συνεισφέρει επαρκείς συζητήσεις, διότι το γαλλικό και το ισπανικό σύστημα επιτέθηκαν στη Χώρα των Βάσκων πολιτισμικά, οικονομικά και με την καταστολή, ενώ η μπουρζουαζία και η μικροαστική τάξη έκαναν / κάνουν τη δουλειά τους. Και επίσης διότι, εκείνη τον καιρό, δεν προετοιμάσαμε και δεν εξοπλίσαμε επαρκώς την αντίσταση με την επαναστατική θεωρία, όπως συνέβη εξάλλου σε πολλές άλλες χώρες. Δηλαδή, εάν οι στόχοι μας είναι η ανεξαρτησία και ο σοσιαλισμός, γιατί να μην δημιουργήσουμε μια επαναστατική κομμουνιστική δομή, ακόμα περισσότερο όταν η δημιουργία της δεν έρχονταν σε αντίθεση με τον ένοπλο πολιτικο-στρατιωτικό αγώνα;

Είναι προφανές ότι ο αγώνας που πρέπει να συνεχίσουμε πρέπει να είναι ένας ολοκληρωμένος αγώνας, ο οποίος αναπόφευκτα περνά κατ ‘ανάγκην μέσα από την κατασκευή του Βασκικού Σοσιαλιστικού Κράτους. Και για άλλη μια φορά διαπιστώθηκε σαφώς ότι τα συμφέροντα της βασκικής μπουρζουαζίας και εκείνα της βασκικής εργαζόμενης τάξης είναι ανταγωνιστικά, κι ας λένε ότι είναι όλοι βάσκοι.

3.- Ποιοι ήταν οι στόχοι της αλλαγής της στρατηγικής και ποιες, κατά την άποψή σου, είναι οι υποτιμημένες αντιφάσεις που οδήγησαν στην αποτυχία της;

Όσον αφορά το πρώτο μέρος της ερώτησης, οι λόγοι για τη μεταβολή της στρατηγικής είναι γνωστοί σύμφωνα με τους εκπροσώπους των σοσιαλδημοκρατών (Sortu / EHBildu). Αφενός, μετά τις τζιχαντιστικές επιθέσεις, ο ένοπλος αγώνας δεν μπορούσε να συνεχιστεί. Από την άλλη πλευρά το πρόβλημα ήταν ο ίδιος ο ένοπλος αγώνας, επειδή εμπόδιζε το μήνυμα του Ε.Ν.Α.Μ. να εξαπλωθεί, να διαχυθεί και να διαδοθεί. Ο βασκικός λαός ήταν ώριμος …Και μιας και ο εχθρός μας αρνούνταν να διαπραγματευτεί με την Ε.Τ.Α. (οι συνέπειες της σύγκρουσης και όχι η αιτία), η Επίσημη Ρεφορμιστική Εθνικιστική Αριστερά προώθησε μερικά μονομερή βήματα: την παράδοση των όπλων, την παράδοση της επαναστατικής θεωρίας, την αποδοχή του νόμου και της νομοθεσίας του εχθρού και ένα μακρύ κλπ. Εν τω μεταξύ έλεγαν ότι θα είχαν ξεκινήσει την πορεία της ανυπακοής, αλλά αυτό που συνέβη είναι προφανές. Δεν αναπτύχθηκε καμία πολιτική αντίσταση, από καμία πλευρά. Η Επίσημη Ρεφορμιστική Εθνικιστική Αριστερά έχει εξαλείψει όλες τις οργανώσεις του Ε.Ν.Α.Μ. (συμπεριλαμβανομένης της E.T.A.) και ενσωματώθηκε στο σύστημα του εχθρού μας. Η Επίσημη Μεταρρυθμιστική Εθνικιστική Αριστερά (Sortu / EHBildu) έχει τώρα αποδεχθεί μια φρανκική μεταρρύθμιση, την οποία στον καιρό της είχε αρνηθεί και απορρίψει, η οποία διευρύνθηκε και αναπτύχθηκε το 1978, με το θάνατο του Φράνκο. Πόσο ακόμη; Μέχρι του σημείου να παρουσιαστούν ως υποψήφιοι στις εκλογές για τον αρχηγό της κυβέρνησης του Βασιλείου της Ισπανίας.

Το Ezker Abertzalea ανέκαθεν ισχυρίζονταν ότι το 1978 η δικτατορία, μέσω μιας συμβολικής μεταρρύθμισης, μεταμορφώθηκε σε ένα κοινοβουλευτικό αστικό μοναρχικό σύστημα (γιατί είναι πάντα μια δικτατορία της αστικής τάξης, προφανώς) και ότι αγνοούνταν τα εθνικά και κοινωνικά δικαιώματα της Χώρας των Βάσκων. Σήμερα το EHBildu θεωρεί το P.S.O.E.-G.A.L. (Partido Socialista Obrero Español-Grupos Antiterroristas de Liberación, Σοσιαλιστικό Εργατικό Ισπανικό Κόμμα-Αντιτρομοκρατική Απελευθερωτική Ομάδα) ως αριστερή δύναμη. Έτσι έχουν τα πράγματα, τόσο ωμά. Εάν αυτό ήταν λίγο, βρισκόμαστε μπροστά σε μια τρομερή οικονομική και πολιτική κρίση. Ορισμένοι την παρομοιάζουν με εκείνη του είκοσι εννέα του περασμένου αιώνα, εκείνη του 1929, και ισχυρίζονται ότι αυτή η τελευταία μεγάλη κρίση οδήγησε στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, επειδή το κεφάλαιο ήθελε να βάλει τα πράγματα πίσω στη θέση τους. Υπό αυτή την έννοια είναι λογικό να πιστεύουμε ότι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αυτή η κρίση πρέπει να περάσει στην Euskal Herria. Τώρα δεν έχει πλέον νόημα να κάνουμε το παιδί του P.N.V. που τάχει χάσει: «Σφάλαμε, συγγνώμη …». Όλοι θα πρέπει να επιλέξουμε. Με ποιον είμαστε; Με την εργαζόμενη τάξη; «Με όλους»; «Με την Euskal Herria»; Αυτό που λέμε είναι απλό: δεν υπάρχει απελευθέρωση, αν δεν υπάρχει πλήρης απελευθέρωση. Δεν μας μένει τίποτα άλλο να κάνουμε από το να οικοδομήσουμε ένα Βασκικό Σοσιαλιστικό Κράτος. Και για την επίτευξη της ανεξαρτησίας και του σοσιαλισμού είναι απαραίτητη η επανάσταση. Ο μόνος δρόμος. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Όσον αφορά το δεύτερο μέρος της ερώτησης, αν κατάλαβα σωστά, με ρωτάτε γιατί ήρθαμε σε αυτήν την κατάσταση. Με άλλα λόγια: το Ε.Ν.Α.Μ. δεν θα μπορούσε να είχε ξεπεράσει τις αντιφάσεις που είχε μέσα του, για να μην φτάσει σε αυτή την κατάσταση;

Προηγουμένως έδωσα μερικά κλειδιά ανάγνωσης. Πάντα κατά τη γνώμη μου. Πριν από τη δεκαετία του ’80 στο Ε.Ν.Α.Μ. υπήρχε η δυνατότητα όχι μόνο να εργαστούμε για την Ανεξαρτησία, αλλά και να εμβαθύνουμε το θέμα του σοσιαλισμού σε κάθε τομέα του κινήματος. Αυτό θα έπρεπε να είναι πρωτίστως μια ευθύνη της E.T.A .. Γιατί; Επειδή ήταν σαφές ότι, εντός του Ε.Ν.Α.Μ., η Ε.Τ.Α. ήταν ο πολιτικός οδηγός της διαδικασίας. Δεν ήταν έτσι, ο ρεφορμισμός και η μικροαστική τάξη άρχισαν να κερδίζουν πολιτικό βάρος και μας οδήγησαν στο σημείο όπου είμαστε σήμερα ή όπου φτάσαμε. Είναι αλήθεια ότι, και πρέπει να λεχθεί χωρίς κόμπλεξ, η κομμουνιστική ευαισθησία (τα διαφορετικά ρεύματα της αριστεράς, αλλά σε κάθε περίπτωση επαναστατικά) δεν γνώριζε ή δεν ήθελε να δημιουργήσει μια κομμουνιστική δομή. Κατά τη γνώμη μου υπάρχουν μερικοί κύριοι λόγοι. Ο ένας είναι ότι ζούμε σε ένα καπιταλιστικό κέντρο του κόσμου. Έχουμε περάσει από περιόδους πολέμου, αλλά πολλοί βάσκοι έχουν συσσωρεύσει πλούτη από γενιά σε γενιά, και η φιλοσοφία που όλα αυτά συνεπάγονται είναι πολύ αστική … Από την άλλη πλευρά, μπροστά στις αντιφάσεις προέκυπτε ένα διαδεδομένο συναίσθημα: «Πρέπει να οδηγήσουμε μπροστά όλη την παράγκα». Είναι ένας τρόπος να το πούμε. Μια ιδεολογία διαταξική. «Πρέπει να κερδίσουμε την ελευθερία όλων». Όλοι μαζί, στην εθνική ένωση …

Σίγουρα, ποια απελευθέρωση; Εθνική; Κοινωνική; Στον 21ο αιώνα η μπουρζουαζία ενός έθνους δεν έχει άλλη επιλογή (και ούτε την θέλει) εκτός από το να πολεμήσει με μερικούς από τους ταξικούς εχθρούς της. Έτσι το να συμμαχούμε με την αστική τάξη είναι μια μεγάλη παγίδα. Η εργαζόμενη τάξη ενός καταπιεσμένου έθνους πρέπει να κρατήσει τα σύμβολα του σοσιαλισμού και της ανεξαρτησίας ψηλά, όρθια και με ψηλά το κεφάλι. Θα πρέπει επίσης να ειπωθεί ξακάθαρα, σαφώς, ότι αυτοί οι καταπιεσμένοι δεν θα πάρουν ποτέ μέρος σε μικρούς ή μεγάλους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αντίθετα, θα πάρουν μέρος με την παγκόσμια εργαζόμενη τάξη. Δεν είναι αλήθεια ότι πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στον «δικό μας κόσμο». Τι είναι τότε ο «κόσμος των άλλων»; Δεν θα υπάρξει ειρήνη σε αυτό τον πλανήτη μας όσο θα υπάρχει καταπίεση. Πρέπει να τερματίσουμε κάθε καταπίεση,να θέσουμε τέλος. Δεν υπάρχει μέλλον δίχως τον έλεγχο των καταπιεσμένων σε όλους τους τομείς και τα συμφραζόμενα, τις συγκυρίες και τα περιβάλλοντα. Εάν δεν είμαστε σε θέση να πάρουμε, να διατηρήσουμε και να αναπτύξουμε τη δύναμη-την εξουσία των καταπιεσμένων, είμαστε χαμένοι. Ή εμείς ή εσείς. Δεν υπάρχει μέση οδός.

IMG 20190125 211859 compressed

4.- Πόσο οι υποκειμενικότητες που οδήγησαν τη διαδικασία καθόρισαν την γραμμή της και πόσο αντιθέτως ο αφοπλισμός απαντούσε σε ένα ευρέως διαδεδομένο αίτημα μέσα στη βασκική κοινωνία;

Εδώ, σε αυτόν τον αγώνα, υπήρξαν και υπάρχουν προσεγγίσεις ταξικές ή υπο-ταξικές, τόσο από πλευράς Γαλλίας και Ισπανίας όσο και από την Euskal Herria. Η ανάπτυξη της ταξικής πάλης στην Euskal Herria, εξάλλου. Αυτά είναι τα πράγματα. Η ανώτερη αστική τάξη και πάνω απ ‘όλα η φιλοσοφία της μικροαστικής τάξης υπήρξαν μόνιμα παρούσες από τότε που γεννήθηκε η ΕΤΑ. Στην οργάνωση (στην ΕΤΑ), ειδικά στα πρώτα 15-20 χρόνια, διεξήχθησαν πολλές συζητήσεις σχετικά με την κατάσταση στην οποία πάσχει η Βασκική Χώρα. Είναι ένα έθνος η Euskal Herria; Αν είναι, ποια Euskal Herria θέλουμε; Θέλουμε μια δημοκρατία σαν αυτή που μας καταπιέζει; Στο τέλος ορίστηκαν τα υποκείμενα και οι στόχοι. Για πολλά χρόνια ο στόχος ήταν εκείνος να κάνουμε την σοσιαλιστική επανάσταση στην Euskal Herria. Το υποκείμενο η βασκική εργαζόμενη τάξη και γενικότερα ο βάσκος εργαζόμενος. Και για τα επόμενα χρόνια … αυτό που μόλις είπαμε. Το βασιλεύον Κεφάλαιο. Η θριαμβεύουσα μπουρζουαζία, η νικηφόρα. Αυτή τη στιγμή.

Η κοινωνία των Βάσκων ζητούσε από την Ε.Τ.Α. να αφήσει τα όπλα; Κατά τη γνώμη μου δεν είναι καθόλου ηθικό να τίθεται η ερώτηση με αυτό τον τρόπο. Μήπως διηγηθήκαμε την ιστορία με αυτόν τον τρόπο; Η E.T.A. παρέδωσε τον εξοπλισμό της και την επαναστατική της θεωρία επειδή το ήθελε, ή καλύτερα επειδή οι μαχητές της εποχής εκείνης αποφάσισαν να το κάνουν, λόγω των απειλών (επειδή είχαν επιλέξει κάποιες στρατηγικές αλλαγές) ή με δική τους βούληση.

Σε κάθε περίπτωση, η κοινωνία των Βάσκων ήθελε πολλά πράγματα, εκτός από το γεγονός να μην υπάρχουν κάποιοι στόχοι. Δεν ήθελε ανεργία, ήθελε μια ποιοτική δημόσια υγεία, ένα αξιοπρεπές μισθό, η euskara να είναι η επίσημη γλώσσα σε ολόκληρη τη Χώρα των Βάσκων, όλοι να μπορούμε να έχουμε μια αξιοπρεπή οικιστική διαβίωση … συνεχίζω; Μπορώ να συνεχίσω λέγοντας πολλά ακόμη. Εάν στηρίζεσαι στο κράτος, εάν λογαριάζεις σε αυτό, στο πολιτικό κόμμα και στην εκκλησία για να διαδώσεις μαζικά και επικοινωνιακά μια επιθυμία (για παράδειγμα αυτή την επιθυμία της βασκικής κοινωνίας), αυτό θα μετατραπεί σε μια ουσιαστική εντολή σε μια δεδομένη στιγμή. Για να την χρησιμοποιήσεις, επιπλέον, όποτε θέλεις και με την ένταση που επιθυμείς.

Ποιος λέει ότι η βασκική κοινωνία διεκδικούσε τον αφοπλισμό της Ε.Τ.Α. και την εξαφάνιση των δυναμικών της πορείας προς την ανεξαρτησία και τον σοσιαλισμό; Αν η βασκική κοινωνία δεν διεκδικούσε αυτό, γιατί εκείνοι που έκαναν ένα πραγματικό πραξικόπημα για στρατηγική αλλαγή διακήρυξαν την ανυπακοή και δεν έχουν κάνει ούτε ένα βήμα από τότε; Είναι προφανές. Επειδή το γαλλικό και το ισπανικό κράτη συμφωνούσαν και συμφωνούν να μην ξεπεράσουν τα ανυπέρβλητα σύνορα-περιθώρια στην Euskal Herria. Σήμερα εκείνο το Ε.Ν.Α.Μ. που ήταν στην πρώτη γραμμή ενάντια στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο και ενάντια στον ιμπεριαλισμό δεν υπάρχει πλέον. Αυτό που έχουμε σήμερα είναι απλό: είναι τα δημοκρατικά συστήματα που μας καταλαμβάνουν και που θεωρούν αριστερό το κόμμα P.S.O.E.-G.A.L. (Partido Socialista Obrero Español – Grupos Antiterroristas de Liberación). Είναι σχιζοφρενικό να λέμε ότι θα απελευθερωθούμε από αυτά τα ίδια συστήματα, σεβόμενοι τη νομοθεσία τους και μειλίχια και ηπίως να αποτελούμε μέρος των δομών τους που διατηρούν την εθνική και κοινωνική καταπίεση που υποφέρουμε. Εδώ πραγματοποιήθηκε η ταξική πάλη και ο αγώνας αυτός μόλις ξεκίνησε.

5.- Από απόσταση έχει κανείς την εντύπωση ότι η ειρηνευτική διαδικασία συμπίπτει με σχεδόν ένα διαζύγιο μεταξύ των δύο ιστορικών πυλώνων του βασκικού κινήματος: τον σοσιαλισμό και την ανεξαρτησία. Πιστεύεις ότι είναι αλήθεια; Και αν ναι, γιατί;

Γαλλία και Ισπανία εκτελούν κάθε είδους κατοχή απέναντι στην Euskal Herria, πρέπει να εντοπιστούν άλλες παράμετροι, δηλαδή ότι η ουσία της υπόθεσης έγκειται στην κατοχή και την καταπίεση της Ισπανίας και της Γαλλίας κατά της βασκικής εργαζόμενης τάξης, και σε τίποτα άλλο. Από τη μία πλευρά υπάρχουν οι σοσιαλδημοκράτες, οι γραφειοκράτες, η μικρή και η ανώτερη βασκική μπουρζουαζία, από την άλλη οι ομόλογοι τους στη Γαλλία και την Ισπανία, αλλά δεν είναι εχθροί μεταξύ τους, τουλάχιστον να μην διεξάγουν έναν ταξικό πόλεμο. Εκτός αυτού, λίγοι στη Γαλλία και την Ισπανία είναι έτοιμοι να δουν με σεβασμό τη βασκική επανάσταση. Επομένως, για να προωθηθεί η βασκική επανάσταση υπάρχουν η βασκική εργαζόμενη τάξη, το βασκικό προλεταριάτο και οι ζώνες των πόλεων. Όλα αυτά τα υποκείμενα αποτελούν τον εργαζόμενο βασκικό λαό. Αυτό είναι το πανόραμα.

Συνεχίζοντας στην ίδια γραμμή, το EHBildu έχει ενσωματωθεί στο σύστημα που μας καταπιέζει και μας έχει καταλάβει. Αποδέχθηκε τη δημοκρατία και τα συντάγματά τους και δεν είναι έτοιμο να ξεπεράσει τα όρια που θέτουν τα δύο αυτά κράτη. Αλλά ταυτόχρονα λένε ότι μόλις πετύχουν την ανεξαρτησία της Euskal Herria θα απαλλαγούν από όλες τις άλλες καταπιέσεις. Μια απλή ερώτηση: μα πώς είναι δυνατό να το κάνουν μέσα από το σύστημα των εχθρών μας; Η βασκική μπουρζουαζία έχει ταλέντο να κινείται μέσα σε αυτά τα σάπια νερά, και αυτοί οι σοσιαλδημοκράτες φθάνουν αργά με αυτή την κουβέντα, διότι εδώ όλοι γνωριζόμαστε πολύ καλά. Αυτό που συνέβη εδώ είναι αυτό που συνέβη πριν από 40 χρόνια στην Ισπανία: και στην Euskal Herria η μεταρρύθμιση εγκαταστάθηκε και σταθεροποιήθηκε με την άδεια της Επίσημης Ρεφορμιστικής Εθνικιστικής Αριστεράς (Ezker Abertzale Ofizial Erreformista) και με τη δημόσια και ενεργό συμμετοχή της. Εμείς, από την άλλη πλευρά, το λέμε ξεκάθαρα: πάμε να κάνουμε την επανάσταση και αυτό περνά τόσο μέσα από την εθνική ανεξαρτησία όσο και μέσα από την κοινωνική ανεξαρτησία, και θα περάσουμε πέρα από κάθε ανυπέρβλητο όριο, ναι ή ναι. Θα αγωνιστούμε χωρίς ανάπαυλα μέχρι να πετύχουμε την πλήρη νίκη του εργαζόμενου λαού των Βάσκων. Δεν υπάρχει μέση οδός. Όπως πάντα λέγαμε στην ETΑ: «Ελευθερία ή θάνατος! Επανάσταση ή θάνατος! «.

6.- H γνώμη σου για τη διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Καταλονία-Catalunya και τα διαταξικά χαρακτηριστικά της;

Όταν ο δικτάτορας Francisco Franco αποφάσισε να αποκαταστήσει τη μοναρχία, αποδέχτηκαν το σύνταγμα του 1978. Ως αποτέλεσμα η Καταλονία εισήχθη πλήρως στο νεοφρανκικό σύστημα: από την μια η καταλανική αστική τάξη έφτιαξε σύμφωνο με την ισπανική ολιγαρχία, προκειμένου να μπορεί να απολαμβάνει μια λιγάκι ευρύτερη αυτονομία, και από την άλλη τα ρεφορμιστικά κόμματα της εργαζόμενης καταλανικής τάξης, το σοσιαλιστικό P.S.C. και το ευρωκομουνιστικό P.S.C.U., βούτηξαν ολοταχώς στη «δημοκρατία». Εκείνοι που παρέμειναν εκτός αυτής της συναίνεσης είχαν υποβαθμιστεί. Για πολλά χρόνια η θέληση για ανεξαρτησία ήταν μειοψηφική.

Αυτή η θεσμική συμφωνία έσπασε το 2011 από το Λαϊκό Κόμμα, το Partido Popular του José María Asnar και του Mariano Rajoy. Ως αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος της καταλανικής μπουρζουαζίας αποφάσισε να παίξει το χαρτί της ηγεμονίας-κυριαρχίας, βλέποντας πως μια μεγάλη πλειοψηφία καταλανών εργαζομένων ενώνονταν στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Η καταλανική αστική τάξη σκέφτονταν ότι θα μπορούσε να ελέγξει και να κατευθύνει το κίνημα ανεξαρτησίας σύμφωνα με τα συμφέροντά της. Για να επιτύχει μια πλατύτερη αυτονομία στο εσωτερικό του Ισπανικού κράτους, ένα συνομοσπονδιακό καθεστώς-status. Αλλά η Ισπανία δεν μπορεί να το αποδεχτεί με κανέναν τρόπο, καθώς τα πράγματα έγιναν πιο έντονα σε εκείνο το παιχνίδι του Mus, όπου τελικά η καταλανική αστική τάξη στοιχημάτισε τα πάντα σε μια ριψοκίνδυνη κίνηση: στο δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση της 1ης οκτωβρίου 2017.

Τώρα γνωρίζουμε ότι εκείνη την ημέρα η καταλανική αστική τάξη φοβήθηκε, αφενός βλέποντας την αποφασιστικότητα των καταλανών εργαζομένων, το πάθος, το θάρρος στον αγώνα και τη δύναμή τους, και αφετέρου μπροστά στη βίαιη τρομοκρατική καταστολή του Βασιλείου της Ισπανίας. Το σύνολο του κράτους, με επικεφαλής τον βασιλιά Filippo VI, ήταν έτοιμο να προχωρήσει μέχρι τέλους χωρίς να υπολογίζει τους νεκρούς. Και με αυτό όλα τα ισπανικά εθνικιστικά κόμματα συμφωνούσαν, συμπεριλαμβανομένου του P.S.O.E. και των Podemos.

Έτσι η καταλανική αστική τάξη έκανε πίσω, και έμεινε χωρίς μια στρατηγική υπέρ της ανεξαρτησίας. Δεδομένου ότι, τελικά, η υποτιθέμενη αριστερά της ανεξαρτησίας, δηλαδή η C.U.P., δεν ήταν άλλο παρά ένας δορυφόρος της καταλανικής αστικής τάξης.

Συνεπώς, αυτή τη στιγμή, η διαδικασία εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης της Καταλονίας είναι μπλοκαρισμένη, αλλά εγώ δεν έχω καμία αμφιβολία ότι αργά ή γρήγορα οι καταλανοί εργαζόμενοι θα βρουν το δρόμο τους, εκείνον της ανεξαρτησίας και του σοσιαλισμού, διεκδικώντας και οικοδομώντας την Καταλανική Σοσιαλιστική Δημοκρατία. Αυτό θα αναπτυχθεί με την αλλαγή από το εσωτερικό της ίδιας της C.U.P. και της υπόλοιπης αριστεράς της ανεξαρτησίας ή δημιουργώντας μια νέα επαναστατική δύναμη; Η πρακτική θα απαντήσει στην ερώτηση αυτή.

Εμείς, μετά απ’ όλα αυτά, έχουμε εκφράσει μια πλήρη αλληλεγγύη στους καταλανούς εργαζόμενους, και κοιτάμε με θαυμασμό το μεγάλο και πλατύ μαζικό κίνημα που έχουν δημιουργήσει. Τους λέμε μόνο ένα πράγμα: θεωρώντας ότι η εποχή της αστικής γραμμής-ηγεμονίας για την επίτευξη της ανεξαρτησίας έχει τελειώσει, η καταλανική μπουρζουαζία δεν θα αγωνιστεί για την ανεξαρτησία και ακόμα λιγότερο για τον σοσιαλισμό, γιατί αντιβαίνει στα συμφέροντα της τάξης της. Μόνο η εργαζόμενη τάξη μπορεί να οδηγήσει το καταλανικό έθνος στην ανεξαρτησία, πραγματοποιώντας τη σοσιαλιστική επανάσταση.

P1130523 compressed

7.- Μας εξηγείς ποιες είναι αυτή τη στιγμή οι συνθήκες των βάσκων πολιτικών κρατουμένων;

Η κατάσταση των βάσκων πολιτικών κρατουμένων είναι πολύ σκληρή. Εκείνη η πολιτική πρωτοπορία που εργάστηκε τα τελευταία 60 χρόνια έχει αφήσει ακριβώς εκεί τους μαχητές της, στη φυλακή (υποστηρίζοντας ότι η ισπανική κυβέρνηση δεν ήθελε να διαπραγματευτεί μαζί τους), και η καταπίεση-καταστολή που υφίστανται μαζί με άλλους βάσκους πολιτικούς κρατούμενους είναι όπως και το παρελθόν ή ακόμα πιο βίαιη. Η Ε.Α.Ο.Ε. Ezker Abertzale Ofiziala Erreformista (θυμόμαστε ότι είναι ενσωματωμένοι στην EHBildu) τους διέταξε να αποδεχθούν το πολιτικό σωφρονιστικό νόμο του εχθρού, και πολλοί πολιτικοί κρατούμενοι εργάζονται επάνω σε αυτό. Γνωρίζουμε ότι πολλοί δεν έχουν πάρει αυτό το δρόμο και γνωρίζουμε ότι είναι σε θέση να διατηρήσουν σταθερές την πολιτική και προσωπική αξιοπρέπεια, την ανθρώπινη και πολιτική αλληλεγγύη και τους πολιτικούς τους στόχους. Γνωρίζουμε επίσης ότι 6 βάσκοι πολιτικοί κρατούμενοι δεν είναι πλέον στο E.P.P.K. (Euskal Preso Politikoen Kolektiboa), επειδή δεν συμφωνούν με την πολιτική γραμμή που επέλεξε το E.P.P.K., εκείνο που είναι το ιστορικό E.P.P.K., από την ίδια την Ε.Τ.Α. και γενικότερα από τη βασκική σοσιαλδημοκρατία.

IMG 20180602 115221 325

 

Potrebbe interessarti

    • ||||

      Addio a Immanuel Wallerstein

      È morto ieri all’età di 88 anni il sociologo americano teorico dei Sistemi-Mondo.

      Una vita spesa per smascherare i meccanismi di sfruttamento

    • ||||

      Night boat to Cairo

      Sulle nuove «discese in campo» centriste

      Nella serie TV 1992 (con i seguiti 1993 e a breve 1994) si descrive il periodo

    • ||||

      Amazzonia: non serve a molto pregare

      In questi giorni sui social fioriscono numerosi appelli, grafiche e slogan che hanno come obiettivo di denunciare le gravissime

  • ||||

    Il «salvinismo» sfidato dalla realtà

    Personaggi controversi e viscidi quale un buon esempio è Matteo Salvini, venuto alla ribalta grazie a un’attenta costruzione mediatica

  • ||||

    “Lottare è legittimo. Amnistia totale!” Intervista a Sendoa Jurado

    Pubblichiamo la prima di due interviste che abbiamo avuto l’occasione di condurre grazie a dei compagni italiani che vivono

https://www.infoaut.org/notes/il-processo-di-pace-e-una-formula-del-capitale-intervista-a-jon-iurrebaso-atutxa

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Το όνομα μου είναι Bager Nûjiyan

 

 Video

Το όνομά μου είναι ο Bager Nûjiyan, πριν από αυτό ήταν Xelîl Viyan. Το οικογενειακό μου όνομα είναι Michael Panser. Γεννήθηκα την 1η σεπτεμβρίου 1988 στην πόλη Πότσνταμ, στην Ανατολική Γερμανία.

Il mio nome è Bager Nûjiyan
Η οικογένειά μου αποτελείται από ανθρώπους που αγαπούν τη γη και την κοινωνία και οι οποίοι τότε ήταν συνδεδεμένοι με το παράδειγμα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Είναι αλληλέγγυοι και έχουν μια συναισθηματική σχέση. Με την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού φυσικά ζήσανε μια κρίση, αλλά τον στηρίζουν και παραμένουν δεμένοι με σοσιαλιστικές αξίες και ηθική. Πιστεύω ότι και αυτό είναι μια βάση για την δική μου αναζήτηση της αλήθειας της επανάστασης.
Σε νεαρή ηλικία περίπου 14 χρόνων ανέλαβα έναν ενεργό ρόλο στην αριστερά και άρχισα την αναζήτηση μου. Το ότι αργότερα γνώρισα το PKK και τη φιλοσοφία του Abdullah Öcalan, έχει σίγουρα την αιτία και σε αυτή τη φάση. Συμμετείχα στην αντιφασιστική και αριστερή δουλειά στη Γερμανία. Συγκέντρωσα πολλές εμπειρίες, αλλά κατέστη σαφές ότι αυτές οι εμπειρίες στην αναζήτηση μου δεν ήταν αρκετές. Το πλαίσιο μιας φιλελεύθερης ζωής, φυλακισμένης στα εμπόδια του καπιταλιστικού συστήματος, απέχει πολύ από την πραγματικότητα της επανάστασης. Έτσι υπήρξε η απόδραση από εδώ και μια ευρύτερη αναζήτηση. Το 2011/2012 γνώρισα τους πρώτους Heval, ιδίως μέσω των νέων και του γυναικείου κινήματος. Η γνωριμία αρχικά δεν σχετίζονταν με την πρακτική, την κοινωνία ή την πραγματικότητα στο Κουρδιστάν, αλλά ως πρώτο πράγμα γνώρισα τη φιλοσοφία του Abdullah Öcalan. Και η αναζήτηση μου συνίστατο στο εξής: ποιες είναι οι αδυναμίες στην επαναστατική αναζήτηση που έχουμε θέσει στους εαυτούς μας; Με τη θεωρητική και φιλοσοφική μας έρευνα θέλαμε να βρούμε και να αναπτύξουμε μια ιδεολογία απελευθέρωσης. Στο περιβάλλον της ευρωπαϊκής κοινωνίας, αυτό φυσικά συνδέονταν με μεγάλες δυσκολίες. Σε αυτή την αναζήτηση, ο δρόμος προς το Κουρδιστάν άνοιξε ως ένα φυσικό γεγονός. Εμείς γνωρίσαμε τη φιλοσοφία του Abdullah Öcalan, έχουμε διαβάσει και μελετήσει τα μεταφρασμένα βιβλία. Σε αυτή την περίοδο έχουμε καταλάβει μερικά πράγματα: αυτό που ψάχνουμε στην Ευρώπη, είναι αυτό που πέρα από τον δυτικό πολιτισμό βρίσκεται εδώ κρυμμένο στην Μέση Ανατολή, και του οποίου η ιστορία πήγε χαμένη. Εδώ αυτά τα επαναστατικά επιτεύγματα και κατακτήσεις αναπτύσσονται εκ νέου και προσφέρουν νέες απαντήσεις. Την ίδια περίοδο κατά την οποία εδώ σε εμάς κατέρρεε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, άνοιγε στο Κουρδιστάν ο δρόμος προς μια νέα επαναστατική πραγματικότητα. Στην αναζήτηση μας αποκτήσαμε συνείδηση αυτού. Έχουμε δημιουργήσει επαφές και βρήκαμε το δρόμο μας προς το Κουρδιστάν.Έτσι, σιγά σιγά καταλάβαμε ένα πράγμα: το ευρωπαϊκό πρόβλημα συνδέεται με τη λύση του καπιταλιστικού νεωτερισμού, με τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής. Κατά την επιβολή του συστήματος καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, η Γερμανία αναλαμβάνει έναν ηγετικό ρόλο, τον οποίο πρέπει να γνωρίζουμε. Αναγνωρίσαμε επίσης ότι χωρίς μια διεθνιστική προοπτική που να ξεπερνά τα κλειστά σύνορα, δεν είναι δυνατή η λύση αυτού του προβλήματος.Με αυτόν τον τρόπο σιγά-σιγά μάθαμε περισσότερα, γνωρίσαμε την επανάσταση στο Κουρδιστάν και στην πραγματικότητα την εποχή εκείνη άρχισα σοβαρά να ενώνομαι με την επανάσταση. Από το 2012 εμβαθύναμε περαιτέρω το σκεπτικό μας, έχουμε εκπαιδευτεί και δεσμευτήκαμε στην οικοδόμηση ενός κινήματος σύμφωνα με τις αξίες του αρχέτυπου που συνιστούσε το περιεχόμενο των συζητήσεών μας. Οι εμπειρίες και οι αδυναμίες που εμφανίστηκαν σε αυτή τη φάση, μας οδήγησαν να αναγνωρίσουμε ένα πράγμα: ότι δεν αρκεί να συμμετέχεις μόνο ελαφρώς στην επανάσταση. Εκείνη την περίοδο πήρα την απόφασή μου. Το να είσαι ένας αληθινός επαναστάτης πρέπει να σημαίνει ότι σκέφτεσαι με τρόπο συνολικό. Ένας επαναστάτης πρέπει να προσαρμοστεί στις εποχές και να ξεφύγει από τον περιορισμένο τρόπο σκέψης του ευρωκεντρισμού και από τις προοπτικές που προσφέρει η λεγόμενη νεωτερικότητα. Διαφορετικά είναι αδύνατο να έχει επιτυχία.Έχω επιτύχει αυτή τη συνειδητοποίηση μέσω μιας εμπεριστατωμένης ιδεολογικής ανάλυσης και σήμαινε ότι η είσοδος στο Κόμμα των Εργαζομένων του Κουρδιστάν καθιστούσε δυνατό αυτό που θεωρώ αναγκαίο: την κατασκευή-το χτίσιμο της επαναστατικής δύναμης. Το αναγνώρισα αυτό. Έχει γίνει επίσης σαφές για μένα ότι μια τρέχουσα επανάσταση δεν μπορεί να γνωρίζει όρια, σύνορα. Αυτό θα ήταν αδύνατο, μια επανάσταση δεν μπορεί να λειτουργήσει με αυτόν τον τρόπο.Η επανάσταση στην Ευρώπη αρχίζει με την επανάσταση στο Κουρδιστάν. Αυτός ο σύνδεσμος στην πραγματικότητα υπάρχει. Όντως το παράδειγμα που διατηρεί την κυριαρχία του στην Ευρώπη, σφιχτά και με στενότητα, επιβάλλει έναν φιλελεύθερο τρόπο ζωής στην κοινωνία και καθιστά την εκμετάλλευση την απόλυτη βάση της κοινωνικής της τάξης και είναι ακριβώς το αρχέτυπο-παράδειγμα που σήμερα πραγματοποιεί βαριές επιθέσεις στο Κουρδιστάν. Τότε κατανοήσαμε ότι πρέπει πρώτα να συγκεντρώσουμε εμπειρίες της επαναστατικής πρακτικής. Έτσι αφιερώθηκα εντελώς στην επανάσταση.Αρχικά έλαβα μέρος στη διεθνιστική πρακτική, όχι μόνο για να διαδώσω την σκέψη και το νέο παράδειγμα του Αμπντουλάχ Öcalan στην Ευρώπη, αλλά ειδικότερα για να μάθω να κατανοώ καλύτερα την καπιταλιστική νεωτερικότητα που επιβάλλεται στην κοινωνία ως τελευταία μορφή της κυρίαρχης ανδροπρεπούς νοοτροπίας. Ως προς αυτό έχουμε διερευνήσει και επίσης αναπτύξει μια συγκεκριμένη πρακτική. Τότε έφτασα στο Κουρδιστάν.

Στο κέντρο της επανάστασης βρίσκεται η επαναστατική μεταμόρφωση της συνείδησης. Αυτό είναι το θεμελιώδες καθήκον στο εργασιακό περιβάλλον των ακαδημιών. Αυτό, που προηγουμένως στην κοινωνία δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε, επειδή ειδικά στο καπιταλιστικό κέντρο της Ευρώπης, η σκέψη είναι πολύ διχασμένη και αποσαφηνισμένη, και έτσι δεν επιτρέπει τη γέννηση μιας νέας συνείδησης. Έτσι δεν φτάνουμε σε μια αναζήτηση υπό την ευρεία έννοια ενός νέου παραδείγματος-αρχέτυπου. Δεν μπορεί να γεννηθεί μια νέα φιλοσοφία που παίρνει σαν βάση τη ίδια τη ζωή και θέλει να εφαρμόσει έναν αληθινό σοσιαλισμό. Μιλάμε για την υπεράσπιση της κοινωνικότητας, της αγάπης για την κοινωνία. Ασφαλώς η αγάπη για την κοινωνία, μέσα σε μια κοινωνία που εκμεταλλεύεται δεν είναι δυνατή.

Έχει καταστεί σαφές μέσα μου ότι όσοι ασχολούνται με μια επαναστατική αναζήτηση, πρέπει να πάνε πολύ μακριά στην αναζήτηση τους. Πρέπει να προχωρούν με συνέπεια μέχρι την ουσία. Αν θέλουμε να δημιουργήσουμε μια νέα πραγματοποίηση της σοσιαλιστικής ζωής, πρέπει να πάμε εκεί όπου η ελευθερία εφαρμόζεται περισσότερο. Τα βουνά του Κουρδιστάν είναι ένα εξαιρετικό μέρος. Προσφέρουν τη δυνατότητα να αντιληφθεί κανείς τον εαυτό του στην πράξη. Σε κάνουν να αναγνωρίσεις τι σημαίνει να δείχνεις δέσμευση και να αγωνίζεσαι, να βάζεις τα δυνατά σου. και σε κάνουν να κατανοήσεις το νόημα-την σημασία αυτής της προσπάθειας με έναν νέο τρόπο. Πόσο βαθιά είναι τα ίχνη που αφήνει το σύστημα μέσα στη σκέψη μας; Στην κοινωνική ζωή όπως την ζει κανείς στα βουνά, όλα τα προβλήματα και τα μειονεκτήματα που δημιουργούνται από τον τρόπο σκέψης του κυρίου-των αφεντικών-την αρχοντική σκέψη, γίνονται σαφή στη συνείδησή μας, ξεκάθαρα. Μια κοινότητα συλλογικής ζωής, ένα επαναστατικό περιβάλλον που βασίζεται στην κοινή βούληση να προωθήσεις την ανθρωπιά και να απελευθερώσεις τις μεμονωμένες προσωπικότητες από τους περιορισμούς των κυρίαρχων μοντέλων συμπεριφοράς. Αυτή η δυνατότητα εδώ δημιουργήθηκε πραγματικά, αληθινά. Το αρχοντικό σύστημα-κυριαρχικό αφεντικό δεν μπορεί να επιτεθεί, να εφορμήσει τόσο εύκολα σε αυτή τη βάση που έχει δημιουργηθεί εδώ. Βέβαια συμβαίνουν στρατιωτικές επιθέσεις, αλλά μέσα στον αγώνα ενάντια στις ιδεαλιστικές και ψυχολογικές συνέπειες της αρχοντικής σκέψης, εδώ μέσα από μια σοβαρή δέσμευση και εργασία, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα συνείδηση.

Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο με πρότασή μου έφτασα εδώ στην ακαδημία. Αν και στην πράξη μπόρεσα να επιτύχω μια εξέλιξη στον τρόπο να σκέφτομαι, υπήρξε η ανάγκη να έρθω σε αυτό τον συγκεκριμένο τόπο. Επειδή η Ακαδημία δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου εργάζεσαι έντονα και συγκεκριμένα για την δημιουργία μιας συνειδητοποίησης σε σχέση με τον αρχοντικό τρόπο σκέψης, τον κυριαρχικό, και ταυτόχρονα σχετικό με τις εναλλακτικές του λύσεις. Αυτό εφαρμόζεται μέσα σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από το να βιώνεις μέσα σε κοινότητα, από την κοινοτική συμβίωση δηλαδή, από την συλλογική εργασία, από την αμοιβαία ανταλλαγή, υπάρχουν τα πάντα – κοινές αξίες, η αμοιβαία υποστήριξη.

Την αληθινή φιλία την ζεις με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στις ακαδημίες. Αναλύουμε αμοιβαία με πολύ ακρίβεια ποια υπολείμματα από ένα σύστημα εκμετάλλευσης εμφανίζονται στη συμπεριφορά ενός φίλου. Δεν είναι πως εδώ χωρίζουμε το άτομο από την κοινότητα, ή ότι ένα άτομο πρέπει να προσαρμοστεί στα χαρακτηριστικά της ομάδας. Από την εποχή μου στην αριστερά, μπορώ να πω ότι δεν καταφέρναμε να λύσουμε αυτή την αντίφαση με τίποτα. Το να βρεις την σωστή ισορροπία ανάμεσα στο μεμονωμένο άτομο που οδηγεί έναν εσωτερικό αγώνα και το περιβάλλον του, έτσι ώστε να ενισχυθούν και να οικοδομηθούν αμοιβαία. Να αναγνωρίζεις έναν φίλο με τη μορφή όπως είναι, και να θέλεις να τον αποδεχτείς και να τον προστατεύσεις, δεν μπορεί να είναι τα πάντα – επειδή στον καθένα που προέρχεται από αυτή την κοινωνία έχουν διδαχθεί τρόποι συμπεριφοράς αρχοντικοί. Τι σημαίνει η πραγματική φιλία που εδώ θέλουμε να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε; Δεν παίρνουμε έναν φίλο ως αυτό που έχει γίνει και όπως βρίσκεται μπροστά μας, αλλά σύμφωνα με τους στόχους και τις δυνατότητές του. Είναι η προσέγγισή μας να αναπτύξουμε κάθε φίλο σύμφωνα με τις δυνάμεις του. Με αυτή την έννοια επικρίνουμε ο ένας τον άλλο αμοιβαία και δεσμευόμαστε σε μεθόδους ανάπτυξης της προσωπικότητας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μπήκα στην ακαδημία και αυτός είναι ένας πολύ έντονος εσωτερικός αγώνας. Μέσω αυτής της προσπάθειας δημιουργούμε τη βάση αυτής της ζωής. Επειδή γνωρίζουμε το γεγονός ότι ο σοσιαλισμός που θέλουμε να δημιουργήσουμε – δηλαδή η νέα ζωή, μια ζωή που φιλοδοξεί στην ελευθερία, μια ζωή με ίσα δικαιώματα, που σημαίνει, που αντιλαμβάνεται το ίδιο το ανθρώπινο ον ως αξία, που αναγνωρίζει την αξία των κοινωνικών επιτευγμάτων-κατακτήσεων και παίρνει ως βάση την δυνατότητα της ίδιας της κοινωνίας και της σοφίας και των αγώνων που διεξάγονται. Αν θέλουμε να οικοδομήσουμε τα όνειρά μας και τις ουτοπίες μας, από πού πρέπει να ξεκινήσουμε; Από την προσωπικότητά μας. Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν τονίζει ιδιαίτερα τα αποτελέσματα,τις συνέπειες της πατριαρχίας. Η ανάλυσή του μπορεί να μεταφερθεί σε ολόκληρο τον ηγεμονικό πολιτισμό όταν λέει: αν δεν μπορούμε να υπερβούμε την πατριαρχική εσωτερική ανδροπρέπεια, ο σοσιαλισμός θα παραμένει πάντα ημιτελής. Ένας σοσιαλισμός που δεν εισέρχεται στην ουσία, δηλαδή που δεν ξεκινά από το ίδιο το άτομο, δεν δημιουργεί μια νέα προσωπικότητα, ελεύθερες προσωπικότητες, δεν μπορεί να φέρει νέες κατακτήσεις. Τον παρελθόντα σοσιαλισμό, τις ιστορικές προσπάθειες που μας παρέδωσε και τις ανεπάρκειες του, τον αξιολογούμε με αυτό τον τρόπο. Υπήρξε μια μαχητική κοινωνία και αναπτύχθηκε επίσης ένας ρόλος πρωτοπορίας, αλλά κατανοήθηκε η ρίζα του προβλήματος: τι είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος; Αυτό είναι το θεμελιώδες ζήτημα-ερώτημα. Ποιες είναι οι επιδράσεις της κυριαρχίας στον ίδιο τον άνθρωπο; Αυτό είναι το θεμελιώδες πρόβλημα. Καθώς αυτά τα ερωτήματα δεν εξετάστηκαν, δεν αντιμετωπίστηκαν, το σύστημα επαναλήφθηκε-επανέλαβε τον εαυτό του. Δεν βρήκε μια αποκόλληση από τη σκέψη του κυρίου,του αφεντικού, από την αρχοντική σκέψη. Ακόμα κι αν έδωσαν τόσοι πολλοί άνθρωποι την ζωή τους σε αυτόν τον αγώνα, έγιναν μεγάλες προσπάθειες και χύθηκε τόσο πολύ αίμα και ιδρώτας, οι προσπάθειες αυτές ίσως δεν απέτυχαν εντελώς, αλλά σίγουρα δεν πέτυχαν τους επιθυμητούς στόχους. Πρέπει να το σημειώσουμε αυτό.

Η ζωή στην ακαδημία είναι μια προσπάθεια να ξεφύγεις, να απελευθερωθείς. Η επανάσταση δεν είναι κάτι που συμβαίνει ξαφνικά. Δεν είναι μια ατομική εξέγερση ούτε μια στρατιωτική νίκη. Αυτό δεν είναι δυνατό. Η επανάσταση είναι μια μόνιμη κατάσταση που αρχίζει με ένα βήμα, με μια απόφαση: την απόφαση να συμμετάσχεις στην επανάσταση και να αποδράσεις από το κυρίαρχο σύστημα. το εύρημα, η παρατήρηση ότι η ζωή στην οποία είμαστε αναγκασμένοι σε αυτό το σύστημα είναι λάθος και ότι είναι απαραίτητο να οικοδομήσουμε κάτι νέο. Ίσως η επανάσταση σε κάθε άνθρωπο ξεκινά με εξέγερση, αλλά από μόνη της είναι μια μόνιμη κατάσταση. Αν δεν γίνει μια διαδικασία που είναι προσανατολισμένη σύμφωνα με τις τρέχουσες και τις μελλοντικές συνθήκες, τότε δεν είναι μια επανάσταση. Αυτή είναι μια εξέγερση ή μια ανταρσία, αλλά όχι μια επανάσταση. Συχνά αυτό έγινε αντιληπτό ιστορικά με λάθος τρόπο και έγινε ένα εμπόδιο.

Δημιουργούμε τη βάση μας επάνω σε αυτή την ιδέα, σε αυτή την αρχή. Η μελλοντική μας συμμετοχή εξαρτάται και από αυτό και δεν μπορεί να προβλεφθεί. Η πορεία της επανάστασης δεν μπορεί να οριστεί και να υλοποιηθεί σύμφωνα με ένα σχέδιο. Το ότι αυτό είναι αδύνατο, το απέδειξε η ιστορία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι προετοιμασίες που κάνουμε εδώ συνίστανται στο χτίσιμο μιας αγωνιστικής προσωπικότητας, μαχητικής, στρατευμένης. Τι σημαίνει να είσαι μια μαχητική προσωπικότητα; Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τα πάντα, όπως το απαιτεί από εμάς η τρέχουσα φάση. Δημιουργούμε έτσι μια συνολική σκέψη, κατανοούμε τη μέθοδο, ποια είναι η παρούσα κατάσταση, η ιστορική σημασία της τρέχουσας κατάστασης, οι κίνδυνοι της παρούσας κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε και με τον ίδιο τρόπο οι δυνατότητές της..

Εάν ζούμε με αυτόν τον τρόπο και έχουμε αυτή την συνειδητοποίηση, τότε δεν είναι τόσο σημαντικό πού πηγαίνουμε – σε ποια Χώρα ενεργούμε, σε ποιο μέρος του Κουρδιστάν, ή αν πηγαίνουμε σε μιαν άλλη ήπειρο. Στην πράξη φυσικά, υπάρχουν διαφορές, αλλά είναι η ολότητα που είναι αποφασιστική. Να κατανοείς τις ιδέες μας με τον σωστό τρόπο, να αναπτύσσεις την οργάνωση μας, την σωστή γλώσσα, την σωστή μορφή επικοινωνίας και κριτικής – και να οργανώνεις τη ζωή μας με αυτή την έννοια με τον σωστό τρόπο. Αν εφαρμόσουμε αυτά τα πράγματα καλά και αγωνιστούμε για μια καλή πρακτική, μπορούμε να εκτιμήσουμε τις προσπάθειές μας και κατανοούμε σωστά και τις προσπάθειες των φίλων μας, μπορούμε να συμπεριφερθούμε αναλόγως, με αντίστοιχο τρόπο. Ειδικότερα και την έννοια, τη σημασία της ταλαιπωρίας και της δέσμευσης των πεσόντων που έδωσαν τη ζωή τους σε αυτόν τον αγώνα – αν κατανοήσουμε όλα αυτά τα σημεία με τον σωστό τρόπο, τότε μέσα από την ενότητα της σκέψης – του συναισθήματος – της δράσης, μπορούμε να δημιουργήσουμε μαχητές που δύνανται να εφαρμόσουν στην πράξη όλο αυτό που θα είναι απαραίτητο. Αυτό απεδείχθη πραγματικά στην ανάπτυξη αυτής της επανάστασης, έτσι δεν είναι;

Ένας άνθρωπος που είναι σαφής-ξεκάθαρος στη θέλησή του, και στα συναισθήματά του και στις νοσταλγίες του συνδέεται-σχετίζεται πραγματικά με την αναζήτηση της ελευθερίας, με τον σωστό αγώνα για την αποκάλυψη της αλήθειας, μπορεί να επιτύχει τα πάντα! Υπάρχουν παραδείγματα στο κίνημά μας και επίσης και σε άλλες επαναστάσεις πριν από εμάς υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες παραδείγματα επαναστατών *, πώς ενεργούν, σε ποιες προσπάθειες εμπλέκονται και πώς συμμετέχουν. Είναι τόσο ο στόχος όσο το καθήκον μας να στηρίζουμε αυτό ακριβώς και να κάνουμε ότι είναι απαραίτητο. Αυτό είναι που μπορώ να πω σχετικά. Εύχομαι σε όλους εσάς καλή τύχη!

Από Internationalist Commune of Rojava

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Κοινό αναρχικό κάλεσμα στην ταξική διαδήλωση τη μέρα των εγκαινίων της 84ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης | Σάββατο 7/9, 18:00, Καμάρα

Κοινό αναρχικό κάλεσμα εν όψει των εγκαινίων της 84ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης:

Η αλλαγή στη διαχείριση των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων με την εκλογή της κυβέρνησης της ΝΔ από τη μία πλευρά επικυρώνει ότι το κράτος έχει συνέχεια και από την άλλη ανανεώνει την ένταση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών αφαίμαξης της κοινωνικής πλειοψηφίας, λεηλασίας του φυσικού περιβάλλοντος και περαιτέρω πρόσδεσης του ελληνικού κράτους στους στρατηγικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, καθώς και σε διακρατικούς στρατιωτικούς και ενεργειακούς άξονες που συγκεντρώνουν νέφη πολέμου στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου.

Όσο θα παραμένουμε γονατιστοί και απογοητευμένοι, τόσο θα συνεχίζουν να μας φαίνονται μεγάλοι αυτοί που μας καταπιέζουν και μας εκμεταλλεύονται, οι ισχυροί και οι προνομιούχοι τους οποίους εξυπηρετεί η ταξική διάρθρωση του καπιταλιστικού συστήματος. Οργανωμένοι βάσει της κοινότητας των υλικών μας συμφερόντων, με όπλα μας την ταξική και διεθνιστική αλληλεγγύη, καλούμαστε να περάσουμε στην αντεπίθεση, για να διανοίξουμε συλλογικά τον δρόμο για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ, ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

ΔΕ ΘΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΔΟΥΛΟΙ
ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΠΟΡΕΙΑ:
ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 18:00, ΚΑΜΑΡΑ

Κατάληψη Terra Incognita, Αναρχική Συλλογικότητα Pueblo, Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Κάλεσμα της Αναρχικής Ομοσπονδίας στην ταξική διαδήλωση τη μέρα των εγκαινίων της 84ης ΔΕΘ | Σάββατο 7/9, 18:00, Καμάρα

Η κανονικότητα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας ανατρέπεται μόνο με αδιαμεσολάβητους ταξικούς αγώνες

Η εκλογή της αυτοδύναμης κυβέρνησης της ΝΔ εγκαινίασε την περίοδο της «νέας κανονικότητας», όπως περιχαρείς αναγγέλλουν προπαγανδιστικά οι κοινοβουλευτικοί της εκπρόσωποι. Πρόκειται, βέβαια, για την ίδια και απαράλλακτη κανονικότητα του καπιταλισμού, η οποία συνεπάγεται ταξική εκμετάλλευση, φτώχεια και εξαθλίωση των πολλών κι ασφυκτικό κοινωνικό έλεγχο την ίδια στιγμή που οι λίγοι αυξάνουν τα κέρδη και τα προνόμιά τους. Η φαινομενική αλλαγή σελίδας και τα εγκαίνια μιας νέας εποχής υποτιθέμενης ανάκαμψης της οικονομίας, που μας λένε ότι τάχα θα συντελέσει στην ανακούφιση των από τα κάτω, είναι απλώς μια κοινότυπη απάτη που χρησιμοποιούν συστηματικά οι εκάστοτε κυβερνήσεις, εν προκειμένω και η τωρινή κυβέρνηση της ΝΔ. Το μόνο που άλλαξε, πάντως, είναι η σκυτάλη στην κρατική διαχείριση των κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων. Η κουτάλα της κρατικής εξουσίας πέρασε από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στη ΝΔ, η οποία έχει δεσμευθεί για τη συνέχιση των πολιτικών των προκατόχων της. Η ΔΕΘ αποτελεί έναν κεντρικό σταθμό, για να πραγματοποιήσει η νέα κυβέρνηση τη δική της φιέστα και να εισπράξει όσο το δυνατόν μεγαλύτερες και ευνοϊκότερες επικοινωνιακές εντυπώσεις, με απώτερο στόχο αφενός να λάβει τα επίσημα εύσημα και την τυπική στήριξη από το ντόπιο και υπερεθνικό κεφάλαιο, τα συμφέροντα του οποίου έχει αναλάβει να εξυπηρετήσει, αφετέρου να αποσπάσει στον βαθμό που μπορεί την πολυπόθητη για τους κυρίαρχους διαταξική συναίνεση, κυρίως μέσω του κάλπικου προπαγανδιστικού οχήματος της λεγόμενης εθνικής ανάπτυξης.

Πριν εξετάσουμε τη νέα νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική επέλαση που ενορχηστρώνει η κυβέρνηση της ΝΔ, οφείλουμε να έχουμε υπόψη μας ότι η διεθνής δημοσιονομική εποπτεία πρόκειται να συνεχιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2060 και η επιτήρηση δεν πρόκειται να λήξει προτού εξοφληθεί το 75% του δημόσιου χρέους, κάτι που συνεπάγεται αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα που πρόκειται να επωμιστεί εξ ολοκλήρου στις πλάτες της η εργατική τάξη. Επιπλέον, η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας ή πιο απλά οι ιδιωτικοποιήσεις θα κρατήσουν μέσω του Υπερταμείου ως το 2114. Αυτά τα μέτρα λιτότητας αποτελούν δεσμεύσεις για οποιαδήποτε κυβέρνηση, τα οποία έχουν ψηφίσει ανεξαιρέτως όλα τα αστικά κόμματα. Ούτε ένας από τους 700 μνημονιακούς νόμους που έχουν ψηφιστεί δεν έχει ανακληθεί και καταργηθεί, ούτε μία από τις 60.000 μνημονιακές διατάξεις, ούτε μία από τις 300.000 υπουργικές και εφαρμοστικές μνημονιακές αποφάσεις. Επομένως, δεν μπορούμε να μιλάμε για μεταμνημονιακή περίοδο και έξοδο από τα μνημόνια, όπως διατεινόταν η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Τα μνημόνια όχι μόνο δεν έφυγαν, αλλά η πραγματικότητα, που ζούμε μέσα στη δίνη της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης, επιβάλλει τη διαμόρφωση μιας κατάστασης επιβολής ενός συνεχούς μνημονίου, εντείνοντας την εκμετάλλευση της εργασίας και τη λεηλασία του φυσικού πλούτου με σκοπό τα όλο και μεγαλύτερα κέρδη για τα αφεντικά.

Ας δούμε, τώρα, πώς διαγράφονται τα πρώτα βήματα της παρούσας κυβέρνησης σύμφωνα με τις δικές της προγραμματικές δηλώσεις, οι οποίες σχηματοποιούνται απτά μέσα από την κατάθεση σχετικών νομοσχεδίων, με σκοπό να τεθούν προς ψήφιση στη Βουλή. Προβλέπεται μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 22% μεσοσταθμικά μέσα στο 2019. Το μέτρο αυτό έχει και ορισμένες «κρυφές» ταξικές προεκτάσεις, μιας και για τις ιδιοκτησίες αξίας από 80.000 έως 1.000.000 ευρώ η μείωση του ΕΝΦΙΑ ορίζεται στην τάξη του 20% (το εύρος των αξιών είναι τεράστιο όπως μπορεί να αντιληφθεί κανείς), ενώ για τις περιουσίες που η αξία τους ξεπερνά το 1.000.000 ευρώ ο ΕΝΦΙΑ θα μειωθεί κατά 10%. Τη στιγμή, δηλαδή, που 3.488.820 φορολογούμενοι με ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας έως 60.000 θα γλιτώσουν μεσοσταθμικά 55 ευρώ ο καθένας, 14.706 φυσικά πρόσωπα με ακίνητη περιουσία άνω του 1.000.000 ευρώ θα ελαφρυνθούν μεσοσταθμικά κατά 1.775 ευρώ. Ο Κ. Μητσοτάκης υποσχέθηκε 50% μείωση της άμεσης φορολογίας του κεφαλαίου και 20% μείωση του φόρου στις επιχειρήσεις σε δύο φάσεις. Η φορολογία των μερισμάτων μειώνεται από το 10% στο 5%, ενώ ο συντελεστής του 28% για τα κέρδη των εταιριών μειώνεται στο 24%.

Ο Υπουργός Εργασίας, Γ. Βρούτσης, ανήγγειλε την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση σε ό,τι απέμεινε από τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση, τονίζοντας την εισαγωγή του «κεφαλαιοποιητικού συστήματος» στην επικουρική ασφάλιση και την παράδοση των εισφορών των ασφαλισμένων στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, παραχωρώντας το ελεύθερο για το τζογάρισμα των επικουρικών συντάξεων από τις ασφαλιστικές εταιρείες, χωρίς να δίνεται καμία εγγύηση για τις απολαβές των συνταξιούχων. Επιπλέον, σε βάθος τετραετίας η ΝΔ υπόσχεται μείωση της εισφοράς στην κύρια σύνταξη κατά 25%, από το 20% του μισθού ή του εισοδήματος στο 15%. Αυτό σημαίνει ότι από τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 25%, το 16% θα καρπωθεί απευθείας η εργοδοσία μέσω της μείωσης των εργοδοτικών εισφορών, ενώ μόλις το 9% θα επιστρέψει στις τσέπες των εργαζομένων. Με την επικείμενη μείωση των κύριων συντάξεων το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα κατακρημνίζεται προς όφελος της ιδιωτικής ασφάλισης, αφού με την υπονόμευση του πρώτου δημιουργείται η απαραίτητη ζήτηση για την τελευταία.

Στον ασθμαίνοντα χώρο της υγείας, με τα 30.000 κενά στις δημόσιες δομές ιατρικής περίθαλψης, η ισχύουσα κρατική υποχρηματοδότηση θα συνεχιστεί απαρέγκλιτα. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση προκρίνει τη λειτουργία συμπράξεων ιδιωτικού και δημόσιου τομέα. Με λίγα λόγια, η πρωτοβάθμια δημόσια υγεία πρόκειται να τροφοδοτεί τα ιδιωτικά ιατρικά κέντρα για την περάτωση της περαιτέρω διαγνωστικής διερεύνησης των περιστατικών. Ο υποτιθέμενος εξορθολογισμός του υπονομευμένου από το κράτος δημόσιου συστήματος υγείας μέσα από εγκατάσταση, συντήρηση και λειτουργία του εξοπλισμού των δημόσιων ιατρικών κέντρων από τον ιδιωτικό τομέα συνεπάγεται άμεσες και έμμεσες εισφορές για τους εργαζόμενους που αποζητούν περίθαλψη. Η ΝΔ θα ενεργοποιήσει τον παλιό νόμο του ΠΑΣΟΚ που ορίζει τη διάθεση τμημάτων των δημόσιων νοσοκομείων για τις ανάγκες ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Έτσι, εντείνεται η απομύζηση κέρδους από το ιδιωτικό κεφάλαιο μέσα από την αμειβόμενη αξιοποίηση των παραγωγικών πόρων και του εργατικού δυναμικού των δημόσιων δομών υγείας. Τέλος, πρόκειται να εισαχθούν μάνατζερ στα δημόσια νοσοκομεία, οι οποίοι θα αναλαμβάνουν την προσαρμογή αυτών στα κριτήρια και τις απαιτήσεις του ιδιωτικού κεφαλαίου, συντονίζοντας παράλληλα τις αγοροπωλησίες των υπηρεσιών υγείας, όπως συμβαίνει και σε άλλα κράτη της Ε.Ε. άλλωστε.

Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση πρόκειται να χτυπήσει, επίσης, όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, πλήττοντας τα υλικά συμφέροντα της οικονομικά ενεργής (βλ. εκπαιδευτικοί) και της εκπαιδευόμενης εργατικής τάξης (μαθητές, φοιτητές), οξύνοντας τους ταξικούς αποκλεισμούς στην εκπαίδευση, υπονομεύοντας τις εργασιακές προοπτικές στην κατεύθυνση της διαρκούς επισφάλειας, επιχειρώντας ταυτόχρονα μία ευθεία επίθεση στους ταξικούς αγώνες και τις κεκτημένες λαϊκές ελευθερίες με την προσεχή κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Η ΝΔ προχωρά σε μέτρα διαρκούς επανακατάρτισης και αξιολόγησης των εκπαιδευτικών υπό τον ορίζοντα των απολύσεων και του εργασιακού αποκλεισμού. Συνδέει τις εκπαιδευτικές βαθμίδες με την αγορά, τις επιχειρήσεις και τον εθελοντισμό (απλήρωτη εργασία), ενισχύει τον θεσμό της μαθητείας, δηλαδή την απλήρωτη εργασία με το πρόσχημα της κατάρτισης και της εξειδίκευσης σε ένα αντικείμενο. Επιπλέον, δρομολογεί τους αποκλεισμούς από σχολές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μέσω της δυνατότητας των ίδιων των σχολών να καθορίζουν βάση εισαγωγής υψηλότερη από την ελάχιστη, όπως και της δυνατότητάς τους να καθορίζουν τον αριθμό των εισακτέων. Βασικός στόχος της κυβέρνησης, τον οποίο έχει ιεραρχήσει υψηλά στην κατασταλτική της ατζέντα, αποτελεί η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, ώστε να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου για την καταστολή και την ποινικοποίηση των ταξικών αγώνων και του ταξικού φοιτητικού συνδικαλισμού ειδικότερα. Η πρόβλεψη των διαγραφών των φοιτητών που υπερβαίνουν τα ν+2 έτη φοίτησης έχει ως σκοπό την περαιτέρω εντατικοποίηση του ρυθμού των σπουδών, του ανταγωνισμού και της εξατομίκευσης των φοιτητών. Τέλος, επεκτείνεται η εμπλοκή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στα προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, την έρευνα, με απώτερο σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των επιχειρηματικών ομίλων. Σταδιακά, ανοίγει ο δρόμος προς την ιδιωτικοποίηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Άλλωστε, ήδη αρκετές λειτουργίες των ιδρυμάτων εναπόκειται στον ιδιωτικό παράγοντα (βλ. τις διάφορες εργολαβίες).

Το τρίπτυχο «νόμος-τάξη-ασφάλεια» και η ενίσχυση του αστυνομικού κράτους αποτελούν βασικούς στόχους της κυβέρνησης της ΝΔ. Η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου είναι απλώς η αρχή της κατασταλτικής καταιγίδας. Για να ευοδωθεί η εν λόγω ατζέντα, η κυβέρνηση ανήγγειλε την πρόσληψη 1.500 ειδικών φρουρών ειδικών φρουρών, την “αποδέσμευση” 500 μπάτσων από υπηρεσίες “γραφείου” στα τοπικά τμήματα ασφαλείας, την επανασύσταση της ομάδας ΔΕΛΤΑ, ενώ δε χάνει την ευκαιρία να καυχιέται διαρκώς ότι θα ισοπεδώσει τα Εξάρχεια, μετατρέποντάς τα σε στρατιωτικοποιημένη ζώνη αστυνομικής κατοχής, ώστε να καταστεί εφικτός ο επιχειρηματικός «εξευγενισμός» τους, ο οποίος πρόκειται να περιλαμβάνει την τουριστική τους ανάπλαση, η οποία θα συνοδεύεται με άνοδο των τιμών των ενοικίων (ήδη η εκμίσθωση διαμερισμάτων μέσω της ηλεκτρονικής πλατφόρμας Airbnb οδηγεί σε αυτό το αποτέλεσμα), έξωση των κατοίκων και απονέκρωση των κοινοτικών αντιστάσεων. Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει, επιπλέον, δεσμευθεί να τροπολογήσει τον ψηφισμένο από την κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Ποινικό Κώδικα, ώστε να γίνουν ακόμα πιο αυταρχικές οι ισχύουσες διατάξεις του, τον αντιδραστικό πυρήνα τον οποίων θα αφήσει ανέγγιχτο, και να κινηθούν στην κατεύθυνση της ποινικοποίησης και δίωξης των ταξικών αντιστάσεων, κατασκευάζοντας φωτογραφικές διατάξεις για την ποινική καταστολή πολιτικών ακτιβιστικών δράσεων πλημμεληματικού χαρακτήρα, θέτοντας ως προμετωπίδα την κατασταλτική αντιμετώπιση του Ρουβίκωνα, συλλογικότητας που είναι μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας, αλλά και των συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων. Να πούμε εδώ, ότι ήδη κυκλοφόρησαν τα πρώτα δημοσιεύματα που αναφέρουν τις σκέψεις της νέας κυβέρνησης για διεύρυνση του αντιτρομοκρατικού νόμου (187Α) ώστε να έχει εφαρμογή σε περιπτώσεις πλημμελημάτων που εμπίπτουν στη σφαίρα του ακτιβισμού, με στόχο συγκεκριμένα την πάταξη της δράσης του Ρουβίκωνα. Τέλος, μέσα στα πλάνα της κρατικής καταστολής είναι και η λειτουργία φυλακών τύπου Γ’, οι οποίες προδιαγράφουν απάνθρωπες συνθήκες διαχείρισης και στενά επιτηρούμενο εγκλεισμό των κρατουμένων. Στη βεντάλια της καταστολής υπάγεται και η διαχείριση των μεταναστών. Η αρχή έγινε με τη συγχώνευση του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής με αυτό της Προστασίας του Πολίτη με τους αντίστοιχους ρατσιστικούς συμβολισμούς που αυτή ενέχει, καθώς εγκληματοποιεί τους μετανάστες, ενισχύοντας τα ρατσιστικά κοινωνικά αντανακλαστικά απέναντί τους. Κατόπιν, καταργήθηκε η προηγούμενη εγκύκλιος για τη χορήγηση ΑΜΚΑ σε μετανάστες. Αυτή η κίνηση αποκλείει τους μετανάστες από τις υγειονομικές υπηρεσίες, περιθωριοποιώντας τους ακόμα περισσότερο και εξαθλιώνοντας τις συνθήκες διαβίωσής τους με ρατσιστική προκλητικότητα. Εν μέσω έντονης αποδοκιμασίας ο Γ. Βρούτσης εξήγγειλε την έκδοση νέων οδηγιών που θα ορίζουν τις διαδικασίες απόδοσης ΑΜΚΑ σε υπηκόους τρίτων χωρών. Εντούτοις, η εξαγγελία αυτή δεν έχει υλοποιηθεί μέχρι σήμερα, αφήνοντας χιλιάδες μετανάστες χωρίς πρόσβαση στην υγεία, αλλά και χωρίς δικαίωμα εγγραφής στον ΟΑΕΔ (υποθέτουμε ότι εντελώς τυχαίο είναι ότι με αυτό το ρατσιστικό αποκλεισμό πέφτουν, εντελώς πλασματικά, τα ποσοστά ανεργίας!). Την ίδια στιγμή, υπάρχουν προτάσεις για ακόμα μεγαλύτερη εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων σε πεδία όπως το μεταναστευτικό, αλλά και σε ζητήματα εσωτερικής ασφάλειας με πρόσχημα την «τρομοκρατία». Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοΐδης, έδωσε τα εύσημά του για τη μεγαλύτερη αποθήκη ψυχών στη χώρα, το κολαστήριο στη Μόρια. Ήταν σαφές από τις εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης από την πρώτη μέρα, άλλωστε, ότι η νέα διαχείριση του μεταναστευτικού “ζητήματος” θα βασίζεται στον απάνθρωπο εγκλεισμό των μεταναστών σε Κέντρα Υποδοχή και Ταυτοποίησης και κλειστά Κέντρα Κράτησης (ένας ευφημισμός για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της δημοκρατίας τους).

Το νομοσχέδιο για το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» που ψηφίστηκε στη Βουλή στα τέλη Ιουλίου πρόκειται να αποτελέσει έναν από τους βασικούς μοχλούς για την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας, καθώς παρέχει τις απαραίτητες τυπικές προϋποθέσεις για την υπερπήδηση των γραφειοκρατικών σκοπέλων που κωλυσιεργούν τις επενδύσεις. Με αυτόν τον τρόπο θα επιταχυνθεί το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας στα επίδοξα κοράκια των επιχειρηματικών ομίλων. Ο Κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι σύμβολο της Ελλάδας θα γίνουν οι ιδιωτικές επενδύσεις. ΔΕΗ, ΕΛΠΕ, Ελληνικό, αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος θα βγουν όλα στο σφυρί. Για τη ΔΕΗ η κυβέρνηση ανακοίνωσε πως «όπου απαιτείται θα ιδιωτικοποιηθούν δίκτυα» και «αφού εξυγιανθεί η επιχείρηση, θα αναζητηθεί στρατηγικός επενδυτής». Θα ιδιωτικοποιηθεί το 30% του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος, η ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού θα προχωρήσει άμεσα και θα καταστεί σημαία του κυβερνητικού σχεδίου επιχειρηματικότητας. Ο νυν πρωθυπουργός είπε σε ομιλία του ότι στα δικαστήρια ιδρύονται ειδικά τμήματα, με εξειδικευμένους δικαστές, με στόχο της ΝΔ την ταχεία εκδίκαση προσφυγών για το ξεμπλοκάρισμα των «επενδύσεων».

Σε συνέχεια του αντι-απεργιακού νόμου που ψηφίστηκε επί κυβέρνησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με την ανοχή των εργοδοτικών και γραφειοκρατικών συνδικαλιστικών δυνάμεων της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, και καθορίζει ως απαραίτητη προϋπόθεση για την κήρυξη απεργίας από πρωτοβάθμια σωματεία την έγκριση από το 50% + 1 των εγγεγραμμένων μελών, η κυβέρνηση της ΝΔ σκοπεύει να προχωρήσει σε μια νέα επίθεση εναντίον του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος. Η επικείμενη αλλαγή του συνδικαλιστικού νόμου αφορά την καθιέρωση ηλεκτρονικής ψηφοφορίας στις διαδικασίες της απεργίας. Η νέα κυβέρνηση ακολουθώντας τις επιθυμίες των αφεντικών αποσκοπεί να απονεκρώσει τις ταξικές αντιστάσεις και τις απεργιακές κινητοποιήσεις, απομακρύνοντας τους εργαζόμενους από τη δια ζώσης ζύμωση μεταξύ τους και την ενότητα με τους συναδέλφους τους μέσα στους χώρους εργασίας, υποδεικνύοντάς τους να ψηφίζουν για την απεργία είτε από το σπίτι τους είτε υπό την αυστηρή επίβλεψη των αφεντικών τους που θα ασκούν την ανάλογη πίεση και τρομοκρατία, για να αποτρέψουν τις αγωνιστικές διεκδικήσεις των εργαζομένων.

Δεν μπορούμε να αφήσουμε ασχολίαστο το εύφλεκτο ζήτημα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που οξύνονται στην ανατολική Μεσόγειο, με επίκεντρο την κυπριακή ΑΟΖ, οδηγώντας σε έντονη γεωστρατηγική αντιπαράθεση τις επιμέρους αστικές τάξεις και τα κράτη που εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους, υπό το άγρυπνο βλέμμα του ΝΑΤΟ και των κολοσσιαίων μονοπωλιακών ομίλων που επιζητούν την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων και των διαμετακομιστικών οδών ενέργειας προς τις διεθνείς αγορές. Είναι γεγονός πως η ελλαδική επικράτεια έχει μετατραπεί σε μια απέραντη αμερικανο-ΝΑΤΟϊκή βάση, αποτελώντας έναν βασικό κόμβο του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού στα Βαλκάνια και τη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Η εκλογή της κυβέρνησης της ΝΔ δεν αλλάζει κάτι σε αυτό. Στην κατεύθυνση της περαιτέρω εμβάθυνσης του ελληνικού κράτους στους στρατηγικούς σχεδιασμούς των Η.Π.Α. και του ΝΑΤΟ, η κυβέρνηση της ΝΔ προχώρησε κιόλας στη δεύτερη φάση του στρατηγικού διαλόγου που περιλαμβάνει την αναβάθμιση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Συνεργασίας. Στόχος είναι αφενός να ανανεωθεί το πλαίσιο της χρησιμοποίησης της βάσης τη Σούδας από τους Αμερικανούς και να ισχύσει για πέντε ή περισσότερα χρόνια, ώστε να μην απαιτείται ετήσια ανανέωση, όπως ισχύει από το 1990. Αφετέρου να ενταχθούν σε αυτήν τη συμφωνία και να θεσμοθετηθούν όλες οι παραχωρήσεις της κυβέρνησης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., να εξασφαλιστεί η χρησιμοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας στις αποστολές των Η.Π.Α. και του ΝΑΤΟ στο εξωτερικό και να ισχυροποιηθεί η θέση της Ελλάδας ως ορμητηρίου των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών. Ήδη, η Ελλάδα έχει συμμετάσχει σε 12 στρατιωτικές αποστολές του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. στο εξωτερικό, αλλά αυτό δεν τους αρκεί. Οι ιμπεριαλιστικές αποστολές έχουν απαιτήσεις και επεκτείνονται τάχιστα σε όλη την υφήλιο ανάλογα με τις εκάστοτε απαιτήσεις των μονοπωλίων και των πολυεθνικών. Έντονες αψιμαχίες, που απειλούν την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή, εκδηλώνονται μεταξύ της Τουρκίας και των ΗΠΑ, λόγω της επιλογής του τουρκικού κράτους να δυναμώσει τις σχέσεις του με τη Ρωσία και να αγοράσει το ρωσικό πυραυλικό σύστημα S-400. Οι Η.Π.Α. απάντησαν με αποκλεισμό της Τουρκίας από την πώληση των μαχητικών αεροσκαφών F-35 και το πρόγραμμα συμπαραγωγής. Το ΝΑΤΟ χρειάζεται να προσφέρει αρκετά ανταλλάγματα για να πειθαρχήσει την Τουρκία, η οποία σημειωτέον αποτελεί τη δεύτερη ισχυρότερη δύναμη του ΝΑΤΟ, και να την απομακρύνει από τη ρωσική επιρροή και συνεργασία. Την ίδια στιγμή τουρκικά γεωτρύπανα έχουν καταφθάσει στην κυπριακή ΑΟΖ για έρευνα και γεώτρηση, ενώ ταυτόχρονα στο Αιγαίο συνεχίζεται ο διμερής ανταγωνισμός Ελλάδας-Τουρκίας με αψιμαχίες ελληνικών και τουρκικών πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών. Το αμερικανικό νομοσχέδιο East Med Act για την «ασφάλεια και την ενεργειακή συνεργασία στην ανατολική Μεσόγειο» προωθεί τα συμφέροντα των Η.Π.Α. μέσω της περαιτέρω εμπλοκής και του ελληνικού κράτους στον ανταγωνισμό μεταξύ Η.Π.Α. και Ρωσίας που μαίνεται ήδη σε πολλά μέτωπα (ανατολική Μεσόγειος, Περσικός Κόλπος).

Οι καταπιεσμένοι και εκμεταλλευόμενοι, σε όποια μεριά του χάρτη και αν βρισκόμαστε, δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας. Οφείλουμε να αντιληφθούμε την κοινότητα των ταξικών μας συμφερόντων και με βάση αυτή να οργανώσουμε την αντεπίθεσή μας απέναντι σε όσους μας καταπιέζουν και ζουν από τον μόχθο μας. Δεν πρόκειται να πολεμήσουμε για τα συμφέροντα των ντόπιων και υπερεθνικών αφεντικών, δεν πρόκειται να πολεμήσουμε για καμία πατρίδα, ούτε να στρέψουμε τις κάννες των όπλων προς τους προλετάριους των άλλων χωρών, από τους οποίους προσπαθούν να μας χωρίσουν με κάθε τεχνητό μέσο οι κυρίαρχοι, επιστρατεύοντας κάθε διαθέσιμο διαλύτη της ταξικής συνείδησης (έθνος, σύνορα, θρησκεία). Σε περίπτωση πολέμου το παγκόσμιο προλεταριάτο θα είναι αυτό που θα αναγκαστεί να κινήσει τις πολεμικές μηχανές των καπιταλιστών πληρώνοντας το τίμημα με ζωές ανθρώπων της τάξης μας. Σήμερα, λοιπόν, είναι απαραίτητη η συγκρότηση ενός αντιπολεμικού κινήματος στη βάση της διεθνιστικής, ταξικής αλληλεγγύης.

Αντιλαμβανόμαστε πως, για να μπορέσουμε να δούμε ουσιαστικές αλλαγές στις ζωές μας, πρέπει εμείς οι ίδιοι να εισβάλουμε στις εξελίξεις και να δημιουργήσουμε από μόνοι μας, στηριζόμενοι στις συλλογικές μας δυνάμεις και την ταξική και διεθνιστική αλληλεγγύη, τομές και ρήξεις στη συνεχιζόμενη κατάσταση της ταξικής μας υποτίμησης. Ξεκινάμε, λοιπόν, από τα άμεσα βήματα, που μπορεί να φαίνονται μικρά, αλλά απαιτούν σίγουρα κόπο και προσπάθεια. Οφείλουμε να συντείνουμε τις προσπάθειές μας προς την ανασυγκρότηση του κινήματος, πυκνώνοντας τις γραμμές των σωματείων βάσης, των εργατικών πρωτοβουλιών, των ταξικών σχημάτων των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των ανέργων, των μαθητών και των φοιτητών, για να στηθεί καταρχήν μια πρώτη και βασική γραμμή άμυνας απέναντι στις επιθέσεις του κράτους και του κεφαλαίου, οι οποίες είναι αισθητά οξυμένες εν μέσω της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Πρέπει να οξύνουμε την κοινωνική και ταξική σύγκρουση σε κάθε δυνατό πεδίο παρέμβασης. Γι’ αυτό, εξίσου αναγκαία είναι η ενδυνάμωση των συνελεύσεων γειτονιάς, των αντιφασιστικών δικτύων και συντονισμών, των οικολογικών πρωτοβουλιών και των κινημάτων που αντιμάχονται την έμφυλη καταπίεση και την πατριαρχία, αλλά και των ίδιων των αναρχικών και αντιεξουσιαστικών πολιτικών ομάδων και οργανώσεων.

Σήμερα μπορεί να δίνουμε κατά βάση μάχες οπισθοφυλακής, όμως τα μικρά βήματα για την ανασύνταξη των αντιστάσεών μας είναι αναγκαία για τον σχηματισμό ενός μαζικού κοινωνικού και ταξικού κινήματος που θα μπορέσει να περάσει στην αντεπίθεση και να αποτελέσει απειλή για το καθεστώς και τους προνομιούχους του. Καλούμαστε, λοιπόν, να δημιουργήσουμε, να πυκνώσουμε και να ενδυναμώσουμε όλες τις απαραίτητες δομές και τους οργανισμούς της κοινωνικής και ταξικής σύγκρουσης, ώστε να χτίσουμε το έδαφος εκείνο που θα μας τροφοδοτήσει με εργαλεία και μηχανισμούς, για να μπορέσουμε τελικά να στρέψουμε τον αγώνα μας προς έναν συνολικό επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό, προς μια πλήρη αναδιοργάνωση των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων, εμπνευσμένη από τον ελευθεριακό κομμουνισμό. Η τάξη των παραγωγών, οι φτωχοί, οι απόκληροι, η πλατιά κοινωνική πλειοψηφία δηλαδή, έχουμε ασύλληπτες χειραφετικές δυνάμεις και δυνατότητες. Εξάλλου, εμείς είμαστε που με την εργασία μας κινούμε όλα τα γρανάζια ενός συστήματος, το οποίο όμως αναπαράγεται μέσα από την εκμετάλλευση και την εξαθλίωσή μας, για να πλουτίζουν οι λίγοι, οι προνομιούχοι, οι καπιταλιστές δηλαδή. Αρκεί, λοιπόν, να απελευθερώσουμε αυτές τις χειραφετικές δυνάμεις και δυνατότητες, που έχουμε, μέσα από τον οργανωμένο και συντονισμένο αγώνα μας ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο. Είτε η εξουσία θα μας θάψει είτε εμείς θα την ανατρέψουμε. Αν δεν πράξουμε το «αδύνατο», θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το αδιανόητο!

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ
Η ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΙΤΕ ΜΕ ΔΕΞΙΑ ΕΙΤΕ ΜΕ «ΑΡΙΣΤΕΡΗ» ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗΣ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΤΑΞΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΠΟΡΕΙΑ:
ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
18:00, ΚΑΜΑΡΑ

Αναρχική Ομοσπονδία
anarchist-federation.gr
anarchist-federation@riseup.net
twitter: twitter.com/anarchistfedGr
fb: facebook.com/anarxikiomospondia2015
Youtube: Αναρχική Ομοσπονδία

διεθνισμός, internazionalismo

Αθήνα: Συγκέντρωση Αλληλεγγύης για την υπεράσπιση της Ροζάβα

Σάββατο 7 Σεπτέμβρη 2019 – 12 το μεσημέρι – πλατεία Συντάγματος

Λάβαμε 02/09/2019

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης στα πλαίσια της Διεθνούς καμπάνιας

για την υπεράσπιση της επανάστασης στη Ροζάβα και των επιτευγμάτων της

Αθήνα, Σάββατο 7 Σεπτέμβρη 2019 – 12 το μεσημέρι – πλατεία Συντάγματος

Αθήνα: Συγκέντρωση Αλληλεγγύης για την υπεράσπιση της Ροζάβα

Διεθνείς Μέρες Δράσεων

Διαταράσσουμε, Αποκλείουμε, Καταλαμβάνουμε

6 & 7 Σεπτεμβρίου 2019

στην Ιταλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Καταλονία, τη Σουηδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ελβετία και σε πολλές άλλες χώρες

Ενώ οι λαοί στη Ροζάβα και την Βορειοανατολική Συρία συνεχίζουν τον αγώνα τους για αυτοδιάθεση, γυναικεία απελευθέρωση και άμεση δημοκρατία και υπερασπίζονται τον εαυτό τους εναντίον των επιθέσεων των τζιχαντιστών και του φασιστικού τουρκικού κράτους, οι εκπρόσωποι των υποκριτικών κυβερνήσεων δίνουν τα χέρια με τους Τούρκους δεσπότες.

Ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από το Αφρίν, τζιχαντιστές που υποστηρίζονται από τον τουρκικό στρατό και οι οικογένειές τους εγκαθίστανται εκεί και εκμεταλλεύονται τους πόρους του ντόπιου πληθυσμού. Πουλάνε το σύμβολο του ίδιου του Αφρίν, το ελαιόλαδο από τα ελαιόδεντρα, μέσω της Τουρκίας στην Ισπανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό είναι που το τουρκικό κράτος εννοεί όταν ισχυρίζεται ότι διασφαλίζει τα σύνορά του: εθνοκάθαρση και τζιχαντιστές που επιτίθενται στους ντόπιους.

Ενώ η Άγκυρα σμιλεύει σχέδια εκκαθάρισης εναντίον της επανάστασης στο Κουρδιστάν και στη Συρία, οι ευρωπαϊκές, ρωσικές και αμερικανικές βιομηχανίες όπλων αυξάνουν καθημερινά τα κέρδη τους. Αυτό είναι ένα άμεσο αποτέλεσμα του πολέμου στη Μέση Ανατολή και σε όλο τον κόσμο. Ας μην ξεχνάμε τα δεινά που υποφέρουν οι άνθρωποι στην Υεμένη, την Παλαιστίνη και στα άλλα θέατρα πολέμου. Τα κέρδη αυτά κοστίζουν εκατομμύρια ζωές.

«Εύχομαι να υπήρχαν κινήματα στις μητροπόλεις που θα επιτίθονταν σε αυτό το πόλεμο, που θα τον έκαναν αδύνατο. Απλά σταματώντας τον ανεφοδιασμό.»

Έγραφε η διεθνίστρια Andrea Wolf (Αντρέα Βόλφ 1965-1998) την πρωτομαγιά του 1997 από τα βουνά του Κουρδιστάν. Από τότε έχουν περάσει 22 χρόνια. 22 χρόνια στα οποία αναρίθμητοι άνθρωποι στην Τουρκία και το Κουρδιστάν έχουν βομβαρδιστεί και εκτελεστεί από όπλα του Νάτο και των δυτικών εθνών κρατών. 22 χρόνια όπου εταιρίες όπως η Rheinmetall. η Lockhead Martin, η Leonardo και η SAAB, όπου τράπεζες όπως η Credit Suisse και η Deutsche Bank έχουν κερδίσει δισεκατομμύρια σκορπώντας τον θάνατο, την μιζέρια και τον αφανισμό των ανθρώπων. 22 χρόνια όπου ο τουρκικός στρατός εξακολουθεί να πυροβολεί με νατοϊκά πυρομαχικά. Ο πληθυσμός του Κουρδιστάν και της Βόρειο-ανατολικής Συρίας θα εξακολουθήσει να απαντά ενωμένα σε αυτές της επιθέσεις με αντίσταση. Εμείς στις χώρες μας, θα καταλάβουμε, παρενοχλήσουμε και θα μπλοκάρουμε τα κέντρα που στηρίζουν και συνεργάζονται οικονομικά, στρατιωτικά, διπλωματικά με τον Τουρκικό φασισμό.

Ο πόλεμος εναντίον του επαναστατικού κινήματος και των ανθρώπων σε Τουρκία, Κουρδιστάν και όλη την Μέση Ανατολή έχει ξεκινήσει από το κατώφλι μας. Ξεκινά από τα εργοστάσια πολεμικού εξοπλισμού, στα γραφεία τραπεζών και πολιτικών κομμάτων και στα συνέδρια και τις συναντήσεις των υποκριτικών κυβερνήσεων και του ΝΑΤΟ. Ξεκινά με την προπαγάνδα των «ειρηνευτικών αποστολών», την στρατιωτικοποίηση της καθημερινής μας ζωής και γίνεται ορατός στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης. Ξεκινά εκεί όπου συναντιούνται οι κερδοσκόποι και οι σχεδιαστές του πολέμου. Η απάντηση μας είναι η αλληλεγγύη, ο διεθνισμός και ο αντικαπιταλισμός. Ας δείξουμε σε πολεμοκάπηλους και ιμπεριαλιστές τι νιώθουμε για αυτούς.

ΜετάφρασηHevalên Girîtê

#riseup4rojava – smash turkish fascism

Πρωτοβουλία για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Pia Klemp: Ό,τι κι αν γίνει δε θα μου πάρουν ποτέ την πίστη και τη χαρά μου στον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση Συνέντευξη με την καπετάνισσα των διασωστικών σκαφών Iuventa και Sea Watch 3

Το ξημέρωμα της 16ης του Αυγούστου η Αθήνα ήταν μελαγχολικά άδεια, αθόρυβη και ακίνητη. Δεν ξεπαρκάρανε αμάξια για δουλειά, ούτε μύριζαν οι φούρνοι. Μόνο τα πρωινά λεωφορεία ξεκινούσαν νωχελικά μια πομπή στην έρημη πόλη. Στο νούμερο 26, όμως, της οδού Νοταρά – εκεί δηλαδή που η κυβέρνηση σκοπεύει να κάνει δενδροφυτεύσεις σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Καθημερινής, γιατί αν δεν ξετινάξεις το κοντέρ της πολιτικής και μιντιακής φαιδρότητας το βαθύ καλοκαίρι, πότε θα το κάνεις; – η ζωή άνθιζε παρά τις απειλές και την αφόρητη ζέστη. Μια παρέα προσφύγων και αλληλέγγυων κουβέντιαζε με σπαστά αγγλικά αλλά κυρίως με απλωμένα χαμόγελα και σφιχτές αγκαλιές με την Pia Klemp.

Η Pia Klemp στην κατάληψη στέγασης προσφύγων Νοταρά 26 (Φωτο: Αλέξανδρος Κατσής)

Στο πρόσωπο της, όπως και στης Carola Rackete, ενσαρκώθηκε ο αγώνας ενάντια στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Η Pia Klemp υπήρξε καπετάνισσα στο διασωστικό σκάφος Iuventa και στο Sea Watch 3,πραγματοποιώντας πολλές αποστολές διάσωσης προσφύγων στη Μεσόγειο. Στη βάση της ρατσιστικής νομοθεσίας Σαλβίνι τέθηκε μαζί με άλλα εννέα άτομα υπό δικαστική διερεύνηση για την κατηγορία της «διευκόλυνσης της παράνομης μετανάστευσης» και απειλείται με ποινή φυλάκισης έως 20 ετών. Βλέπεις η στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διαχείριση της δυστυχίας έγκειται στο σφράγισμα των συνόρων, τη χρηματοδότηση της λιβυκής μαφίας για να στήνει ένα σύγχρονο δουλεμπόριο στα απομεινάρια μιας χώρας, τις απελάσεις και τις παράνομες επαναπροωθήσεις προσφύγων, την ανάδειξη της Frontex σε ρόλο αρχής που επιβλέπει την κακοποίηση, την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Για τις ευρωπαϊκές ελίτ με μπροστάρη τον Σαλβίνι είναι παράνομο να θες να γλιτώσεις από τον πόλεμο, τον αυταρχισμό και τη φτώχεια. Είναι παράνομο να βοηθάς αυτούς που αγωνίζονται για τη ζωή τους. Τι κι αν τα εγκλήματα που διεξάγονται καθημερινά στην έρημο, στην τοπογραφία της φρίκης που αποτελεί σήμερα η Λιβύη, στα σύνορα του Έβρου, στη θάλασσα της Μεσογείου αντίκεινται σε όλες τις διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Ζούμε σε μια παρατεταμένη και ακλόνητη συνθήκη εξαίρεσης, όπου η εξουσία επιβεβαιώνει την ισχύ της, κουρελιάζοντας τους νόμους.

Και πόσο διαφορετικό είναι αυτό που οραματίζεται η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας; Από την πρώτη κιόλας ημέρα ανάληψης των καθηκόντων της, η νέα κυβέρνηση έθεσε ως βασική προτεραιότητα την εκκένωση των μοναδικών δομών που λειτουργούν σε πλαίσιο αυτοοργάνωσης, ελευθερίας και συνύπαρξης χωρίς να λαμβάνουν ούτε ένα ευρώ κρατικής ή ευρωπαϊκής επιδότησης. Αυτός προφανώς είναι κι ο βασικός ρόλος που πυροδοτείται το ρατσιστικό μένος περιτυλιγμένο σε φύλλα εφημερίδας. Γιατί οι καταλήψεις στέγασης προσφύγων αποδεικνύουν στην πράξη ότι υπάρχει η δυνατότητα να εξασφαλίζεις φροντίδα και αξιοπρέπεια στους ανθρώπους χωρίς συρματοπλέγματα και ιεραρχήσεις, να αλληλεπιδράς ισότιμα μαζί τους και όχι να κάνεις φιλανθρωπία, να τους αντιμετωπίζεις όχι σαν «περιττούς» και επικίνδυνους αλλά σαν υποκείμενα δράσης και δημιουργίας.

Γι’ αυτό ήρθε και η Pia Klemp. Να μοιραστεί τα βιώματα της και να ακούσει ιστορίες αγάπης. Να δώσει και να πάρει κουράγιο. Έκανε βόλτες στα Εξάρχεια που δεν αδειάζουν και δεν κοιμούνται ποτέ – με εξαίρεση ίσως το περίφημο αγουροξυπνημένο δίλεπτο του Θάνου Πλεύρη στην πλατεία – , επισκέφτηκε χώρους αυτοδιαχείρισης και αντίστασης, μίλησε σε δύο κατάμεστες από ενδιαφέρον και ελπίδα αίθουσες στην κατάληψη της Νοταρά και στο Κ*ΒΟΞ. Μίλησε για την αλληλεγγύη και την ουτοπία που είναι αδιαχώριστες και δεν αφήνουν την πραγματικότητα να εξελιχθεί σ’ ένα πελώριο και δηλητηριώδες καβούκι μισανθρωπισμού.

Η Pia Klemp στην κατάληψη στέγασης προσφύγων Νοταρά 26 (Φωτο: Αλέξανδρος Κατσής)

Ερ: Τα media σε γνώρισαν ως καπετάνισσα σε επιχειρήσεις διάσωσης προσφύγων στη Μεσόγειο. Ωστόσο, έχεις περάσει πολλά χρόνια πάνω σε καράβια κάνοντας ακτιβισμό υπέρ της απελευθέρωσης των ζώων. Ας ξεκινήσουμε μ’ αυτό

Απ: Ναι, τα τελευταία επτά χρόνια βρίσκομαι πάνω σε πλοία. Για ένα μεγάλο διάστημα κάναμε επιχειρήσεις ενάντια στην εκμετάλλευση των ζώων στην Ανταρτική, στον Ειρηνικό και κυρίως στον κόλπο του Μεξικό που υπάρχει τεράστιο πρόβλημα με παράνομο ψάρεμα, φαλαινοθηρία και αιχμαλωσία δελφινιών. Το κύκλωμα που βρίσκεται πίσω από αυτές τις πρακτικές λειτουργεί με όρους μαφίας. Μας έχουν κάνει επιθέσεις στη θάλασσα, μας έχουν απειλήσει ότι θα κάψουν το σκάφος μας, έχουμε κινδυνεύσει γενικά. Επίσης, έχουμε μπει σε βιομηχανικές μονάδες κρέατος, έχουμε τραβήξει πλάνα για να δείξουμε την απίστευτη βία που χρησιμοποιείται. Ο στόχος μας είναι να κατανοήσει ο κόσμος ότι η κατανάλωση κρέατος και ζωικών παραγώγων συντηρεί το σύστημα κακοποίησης των ζώων.

Ερ: Στην Αθήνα υπάρχουν κινητοποιήσεις ενάντια στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, στο πλαίσιο του οποίου λειτουργεί δελφινάριο και ορισμένα από τα δελφίνια που κατά καιρούς βρέθηκαν στις δεξαμενές του προέρχονται από άγριους πληθυσμούς που αιχμαλωτίστηκαν με τη διαδικασία που περιέγραψες στη Μαύρη Θάλασσα ή στον κόλπο του Μεξικό.

Απ: Έχω διαβάσει γι’ αυτό. Προσωπικά θεωρώ τους ζωολογικούς κήπους ένα θέαμα αθλιότητας. Πρόκειται για χώρους ακραίας κακοποίησης των ζώων που γαλουχούν τα παιδιά στη στρεβλή αντίληψη ότι τα ζώα είναι κατώτερα πλάσματα. Γι’ αυτό εύχομαι καλή επιτυχία στον αγώνα σας.

Ερ: Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τις θαλάσσιες επιχειρήσεις διάσωσης προσφύγων;

Απ: Το 2016 πήγα στο Iuventa, κάναμε ορισμένες αποστολές και στη συνέχεια κατάσχεσαν το πλοίο μας στη Λαμπεντούζα. Μετά πήγα στο SeaWatch 3. Για ένα χρόνο κάναμε αποστολές. Τον περασμένο Ιούνιο πληροφορηθήκαμε ότι διεξαγόταν έρευνα ενάντια σε μένα και άλλα εννέα άτομα από το Iuventa με την κατηγορία της «διευκόλυνσης της παράνομης μετανάστευσης». Οι δικηγόροι μας συνέστησαν να σταματήσουμε προσωρινά τις επιχειρήσεις, όπως και έγινε. Τώρα προσπαθούμε να συγκεντρώσουμε τα αποδεικτικά στοιχεία και τα χρήματα που απαιτούνται γι’ αυτή τη διαδικασία. Αλλά να σου πω κάτι; Εμείς είμαστε ένα μικροσκοπικό κομμάτι του προβλήματος. Ποινικοποιείται η προσφυγιά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω των πρακτικών της λέει στην πραγματικότητα πως είναι παράνομο να διεκδικείς μια καλύτερη και ασφαλή ζωή. Έχουν κατηγορηθεί πολλοί πρόσφυγες και μετανάστες αλλά αυτό περνάει στα ψιλά. Τις βάρκες συνήθως τις οδηγάει ένας πρόσφυγας, είτε γιατί με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζει ένα φθηνότερο εισιτήριο, είτε γιατί τον εξαναγκάζουν οι διακινητές να το κάνει. Μόλις η βάρκα φτάσει σε ευρωπαϊκό λιμάνι, το πρώτο μέλημα των αρχών είναι να διερευνήσουν ποιος οδηγούσε τη βάρκα και να τον συλλάβουν. Αν είσαι λευκή γυναίκα καπετάνισσα είσαι «ηρωίδα» αλλά αν είσαι πρόσφυγας που διώκεται σε αντιμετωπίζουν σαν εγκληματία.

Η Pia Klemp στην κατάληψη στέγασης προσφύγων Νοταρά 26 (Φωτο: Αλέξανδρος Κατσής)

Ερ: Πως αποφάσισες, όμως, να αφήσεις το σπίτι σου για να πάρεις μέρος σε επιχειρήσεις διάσωσης;

Απ: Ζω νομαδικά ούτως η αλλως. Δεν έχω ένα δικό μου σπίτι εδώ και δέκα χρόνια. Μένω σε διάφορα μέρη του κόσμου. Πήγα σε αποστολές διάσωσης γιατί είχα εμπειρία στη θάλασσα και γνώση πλοήγησης. Γνωρίζω τα προνόμια μου ως ευρωπαία με γερμανικό διαβατήριο. Για μένα η εκμετάλλευση των ζώων, όπως και η εκμετάλλευση των ανθρώπων είναι απόρροια ενός κοινού συστήματος καταπίεσης και βίας που αποφασίζει ότι οι ζωές των ζώων μετράνε λιγότερο, ότι οι ζωές κάποιων ανθρώπων μετράνε λιγότερο. Μου φαίνεται αδιανόητο και ανήθικο ότι υπάρχουν κάποιες μορφές ζωής που θεωρούνται αναλώσιμες.

Ερ: Τι θυμάσαι πιο έντονα από τις θαλάσσιες επιχειρήσεις στη Μεσόγειο;

Απ: Έχω πολλές αναμνήσεις, άλλες όμορφες κι άλλες άσχημες. Ήταν 15 βάρκες στη θάλασσα κι εμείς το μοναδικό διασωστικό πλοίο. Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να διαλέξουμε ποια βάρκα θα βοηθήσουμε πρώτα. Προσεγγίσαμε μια βάρκα που είχε αρχίσει να βάζει νερά με γυναίκες από την υποσαχάρια Αφρική. Προλάβαμε να τους δώσουμε σωσίβια. Μια άλλη βάρκα καταστράφηκε εντελώς και οι άνθρωποι βρέθηκαν στο νερό. Εξηγήσαμε στις γυναίκες ότι πρέπει να πάμε να στηρίξουμε αυτούς που ήταν ήδη στο νερό και δεν είχαν τίποτα. Τότε ένωσαν τα χέρια τους κι άρχισαν να τραγουδούν. Ήταν συγκλονιστικό να βλέπεις ότι έβρισκαν δύναμη παρά τα όσα είχαν περάσει. Δεν ήταν μόνο θύματα, ήταν φορείς της ιστορίας. Ήταν οι ίδιες ακτιβίστριες, πιο πολύ από εμένα. Διεκδίκησαν την ελευθερία τους και δε σταμάτησαν πουθενά. Δεν κατάφερε το σύστημα να κάμψει την επιθυμία τους. Έχω, όμως, και απαίσιες αναμνήσεις. Ουρλιαχτά ανθρώπων που ναυάγησαν και δεν μπορέσαμε να φτάσουμε τόσο γρήγορα, εικόνες γυναικών να βλέπουν τα μωρά τους να πνίγονται και να μη μπορούν να κάνουν τίποτα. Σε μια περίσταση η λιβυκή ακτοφυλακή έφτασε πρώτη σε μια βάρκα, την εμβόλισε, πολύς κόσμος βρέθηκε στο νερό. Προσπαθούσαν να τους πάρουν στο σκάφος τους κι αρκετοί πηδούσαν στη θάλασσα γιατί έλεγαν ότι προτιμούσαν να πνιγούν παρά να επιστρέψουν στη Λιβύη. Εμείς κατορθώσαμε να πάρουμε 60 άτομα, 40 άτομα απήγαγε η λιβυκή ακτοφυλακή και άλλα 30-40 πνίγηκαν. Πάνω στο πλοίο είχαμε ένα παλληκάρι που έκανε μια αυτοματοποιημένη κίνηση μπρος – πίσω με το σώμα του και μονολογούσε «η αδερφή μου, η αδερφή μου». Την έχασε και δεν ήξερε αν είχε πνιγεί ή αν την είχαν πάρει πίσω στη Λιβύη. Τους σώζεις, ξέρεις πόσο τραυματισμένοι είναι και μετά έρχεται το ιταλικό λιμενικό να τους παραλάβει που κάποιοι είναι ευγενικοί αλλά αρκετοί είναι φασίστες και τους φέρονται απάνθρωπα.

Ερ: Σας μιλάνε για το τι έχουν βιώσει στη Λιβύη;

Απ: Αρκεί να τους κοιτάξεις και καταλαβαίνεις. Οι περισσότεροι είναι με ένα σορτσάκι. Δεν έχουν τίποτα. Φέρουν σημάδια από πυροβολισμούς και μαστιγώματα. Τους βασανίζουν και το φιλμάρουν για να το στείλουν στις οικογένειες τους και να εκβιάσουν περισσότερα χρήματα. Συναντήσαμε άτομο που του είχαν κόψει το αφτί στο κέντρο κράτησης στη Λιβύη. Έχουμε ακούσει πολλές ιστορίες για γυναίκες που τις βιάζουν. Στα κέντρα κράτησης πηγαίνουν κάθε μέρα ή κάθε δεύτερη μέρα τους δίνουν ένα μπουκάλι νερό. Αυτό έχουν για να πιουν και να το χρησιμοποιήσουν για τουαλέτα. Απερίγραπτες συνθήκες που εγώ τουλάχιστον δε μπορώ να φανταστώ. Δε νοιάζεται η Ευρώπη για τους θανάτους στις χώρες καταγωγής, στην έρημο, στα κέντρα κράτησης, στη θάλασσα. Νοιάζεται μόνο αν ένας λευκός διασώστης κρατάει στα χέρια του ένα παιδί. Μια φορά είχαμε στο σκάφος ένα νεκρό αγόρι 2,5 ετών από συμπλοκή με τη λιβυκή ακτοφυλακή. Το ιταλικό και το γαλλικό ναυτικό βρίσκονταν κοντά αλλά δεν έκαναν τίποτα. Προσπάθησαν οι γιατροί μας στο σκάφος να το επαναφέρουν αλλά δεν ήταν εφικτό. Το βάλαμε αναγκαστικά στο ψυγείο γιατί δεν είχαμε άλλο χώρο με τη μάνα του στο πλοίο. Για τρεις μέρες η Ευρώπη δε μας άφηνε να πιάσουμε λιμάνι. Κάναμε διαρκείς εκκλήσεις λέγοντας ότι έχουμε 60 εξουθενωμένους πρόσφυγες. Όταν με τα πολλά μας άφησαν να φτάσουμε Ιταλία, είχαν ετοιμάσει μια φιέστα στο λιμάνι για το νεκρό αγοράκι. Το κουβάλησαν οι λιμενικοί με ευλάβεια και φώναξαν έναν ιερέα να κάνει την τελετή. Ούτε που ρώτησαν για το θρήσκευμα του. Απλά φώναξαν έναν καθολικό ιερέα. Μου φάνηκε εντελώς υποκριτικό, γιατί όλοι αυτοί δεν έκαναν τίποτα όσο το αγόρι ήταν ζωντανό.

Ερ: Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι συνυπεύθυνη για την ανάδυση της σύγχρονης σκλαβιάς στη Λιβύη και τα εγκλήματα της λιβυκής ακτοφυλακής;

Απ: Απολύτως. Οι λιβυκές αρχές βγάζουν λεφτά από τη διακίνηση προσφύγων, τους επιδοτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση για να κρατάνε τους πρόσφυγες στους άθλιους καταυλισμούς, εκβιάζουν τις οικογένειες τους για περισσότερα λεφτά, τους βάζουν σε επισφαλείς βάρκες και μετά διαλύουν τις βάρκες και τους γυρίζουν πίσω. Ένας κύκλος καταστροφής που επαναλαμβάνεται με ευρωπαϊκά κονδύλια.

Ερ: Έχεις πάει στο παρελθόν στη Λέσβο. Η Μόρια είναι ένα μέρος που επίσης συνθλίβεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια;

Απ: Έχω πάει στη Λέσβο γιατί έχω φίλους που δουλεύουν εκεί. Σ’ αυτό το πλαίσιο επισκέφτηκα και τη Μόρια. Είναι όντως άθλια. Είναι απελπιστικό ότι οι άνθρωποι έχουν ταξιδέψει τόσο πολύ, τόσο μακριά, τόσο δύσκολα για να βρουν λίγη ασφάλεια και καταλήγουν εκεί. Είναι σα να μην αναγνωρίζεις κανένα δικαίωμα στους πρόσφυγες, να τους στερείς τη δυνατότητα να ονειρευτούν ένα μέλλον.

Ερ: Σκέφτομαι ότι εσύ και η Carola γίνατε σύμβολα του αγώνα ενάντια στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Το να είσαι γυναίκα καπετάνισσα είναι σπάνιο αλλά και για εγχειρήματα αλληλεγγύης. Από την άλλη προφανώς υπάρχει μια μιντιακή εργαλειοποίηση. Εσύ πως το βιώνεις;

Απ: Για τον αγώνα μας είναι τόσο σημαντικό, όσο όλα τα υπόλοιπα. Υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι στις διασώσεις, σε όλα τα πόστα που κάνουν φανταστικά πράγματα στο νερό. Ξέρω ότι υπάρχει σεξισμός ακόμα και στους κινηματικούς χώρους, υπάρχουν έμφυλοι ρόλοι και στερεότυπα. Πρέπει να τα αμφισβητούμε και να τα καταργούμε. Ισχύει, όμως, αυτό που λέγαμε και προηγουμένως. Ενεργοποιείται μια επιλεκτική ευαισθησία για τη γυναικεία παρουσία στο πηδάλιο, τη στιγμή που χιλιάδες προσφύγισσες αγωνίζονται για τη ζωή τους και ο δημόσιος λόγος τις αγνοεί.

Ερ: Η νομοθεσία του Σαλβίνι είναι μια όψη της εξελισσόμενης φασιστικοποίησης της Ιταλίας και προοπτικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είσαι αισιόδοξη ότι θα υπάρξει αντίσταση;

Απ: Ο Σαλβίνι είναι απλά η εμπροσθοφυλακή. Όλοι οι ευρωπαίοι ηγέτες είναι ικανοποιημένοι από αυτή την κατάσταση και το δηλώνουν με τη σιωπή τους και την άρνηση να υποδεχτούν προσφυγικούς πληθυσμούς. Η άνοδος της ακροδεξιάς δεν είναι στο μέλλον. Τη ζούμε ήδη. Η σιδηροφραχτη Ευρώπη, η στρατιωτικοποίηση του προσφυγικού, η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης είναι συμπτώματα αυτής της τάσης. Ελπίζω βαθιά ότι θα υπάρξει αντίσταση και ανυπακοή.

Ερ: Αυτές τις μέρες είχες τη δυνατότητα να περάσεις λίγο χρόνο σε αυτοοργανωμένες δομές των Εξαρχείων, όπως οι καταλήψεις στέγασης προσφύγων. Η νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα απειλεί να εκκενώσει τις καταλήψεις και να οξύνει την καταστολή στη συγκεκριμένη γειτονιά. Είναι σημαντικό να αναπτυχθεί ένα κίνημα υπεράσπισης αυτών των δομών;

Απ: Ήρθα να εκφράσω τη συμπαράσταση μου ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Μου φαίνεται πολύ όμορφο οι άνθρωποι να ζουν και να αγωνίζονται μαζί. Υπάρχει διεθνώς μια κοινότητα αλληλεγγύης, αγάπης και αγώνα. Μ’ αρέσει να τη γνωρίζω και να συνδέομαι μαζί της. Πρέπει να υπερασπιστούμε τις καταλήψεις στην Ελλάδα και ειδικά αυτές με τους πρόσφυγες, γιατί είναι χώροι ελευθερίας με ισχυρούς συμβολισμούς. Είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι μπορούμε να παρέχουμε αληθινή φροντίδα στους ανθρώπους μακριά από την αστυνομική βία και τον έλεγχο. Επιπλέον, ζώντας μαζί με πρόσφυγες σπας την άγνοια. Είναι πολύ διαφορετικό να ακούς για πρόσφυγες στις ειδήσεις, απ’ το να ζεις μαζί τους.

Ερ: Έχεις άγχος για τη δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης σου;

Απ: Δεν έχω άγχος γιατί το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί, έχει γίνει. Το δικαίωμα στη ζωή ποινικοποιήθηκε από τη στιγμή που έκλεισαν τα σύνορα και υπογράφηκε η συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία. Αυτό ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη για πολλούς ανθρώπους. Από κει και πέρα, προφανώς με ενδιαφέρει τι θα γίνει με το δικαστήριο. Ο,τι κι αν γίνει, όμως, δε θα μου πάρουν ποτέ την πίστη και τη χαρά μου στον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση.


Βίντεο από την εκδήλωση – συζήτηση με την Pia Klemp που πραγματοποιήθηκε στην κατάληψη στέγης προσφύγων Νοταρά 26 θα δημοσιευθεί σύντομα στο omniatv.

ένοπλη πάλη, lotta armata

Do you remember revolution? Στη μνήμη του Cesare Maino

 

Cesare Maino, μια ζωή αγώνων και φυλακής: το πεπρωμένο, λέγαμε κάποτε και ήταν γνωστό, κάθε πραγματικού επαναστάτη

Ο Cesare πέθανε. Εδώ και πάνω από ένα χρόνο, το μάθαμε μονάχα τώρα. Ο Cesare Maino, μια ζωή αγώνων και φυλακής: το πεπρωμένο, λέγαμε κάποτε και το ξέραμε, κάθε αληθινού επαναστάτη.

Ως αγόρι, στη Γένοβα του, είχε ήδη επιλέξει την πλευρά στην οποία θα στέκεται, με το ριγέ πουκάμισό του, στα οδοφράγματα κατά της κυβέρνησης Tambroni. Ήδη τότε, τον ιούλιο του ’60, ένιωσε στο πετσί του ποια ήταν η απάντηση για εκείνους που εξεγείρονται: καταστολή, θάνατος στους δρόμους-στις πλατείες. Και φυλακή. Γι αυτόν, εκείνη την φορά, μόνο 8 μήνες, μια γεύση από αυτό που τον περίμενε, μαζί με χιλιάδες άλλους.

Στη συνέχεια οι αγώνες του ’68 και η αγωνιώδης συνέπεια, ο Feltrinelli, οι GAP και η XXII οκτώβρη, οι BR και η τραγική γοητεία των όπλων ως εργαλείο δικαιοσύνης και απελευθέρωσης, ως απόσταση, ηθική και πολιτική, από αυτούς που την επανάσταση την κήρυτταν στα λόγια.

Η επανάσταση μπορεί να είναι μια παρεξήγηση, αλλά δεν είναι ένα γκαλά δείπνο. Το γνώριζε και συνέχισε, με όλα τα λάθη και τις κακουχίες που ποτέ δεν θα σβήσουν τη γενναιοδωρία μιας ζωής που δαπανήθηκε για το όνειρο κάποιου πράγματος, που τότε ονομάζονταν κομμουνισμός.

Πλήρωσε κάθε αντίτιμο, και περισσότερα ακόμα. Από το 1972 μια ζωή φυλακής, ξυλοδαρμών, αδύνατων αποδράσεων, κελιών απομόνωσης.

Μετά, τέλος, αυτό το είδος ελευθερίας που είναι μονάχα απουσία φυλακής. Μια νέα απομόνωση, ίσως πιο σκληρή, πιο δύσκολη να την υπομένεις. Ο πόνος μιας ελευθερίας που περιθωριοποιεί, που συντρίβει ζωές και μνήμη, που σε παραδίδει στις κακουχίες και θάβει στο περιθώριο, γεγονός που σε κάνει να πληρώσεις μέχρι και το τελευταίο αντίτιμο του ονείρου και της κοινωνικής συνθήκης. Που συντρίβει τις κοινότητες των αξιών και των συναισθημάτων. Που καθιστά αόρατες τις ζωές και ακόμη τους θανάτους. Βαριές ζωές σαν ογκόλιθοι, ελαφριοί θάνατοι σαν φτερά. Πέρασε ενάμισι χρόνος και κανείς δεν το έμαθε. Ίσως, εκείνη τη 22 μαΐου 1993, με την ύστατη πνοή να είχε μια τελευταία, τρομερή και οδυνηρή, σκέψη: πού είστε, πού καταλήξαμε όλοι;

(Νοέμβρης 1994)