ιστορία, storia

HOLGER MEINS »Ή το πρόβλημα ή η λύση. Στη μέση δεν υπάρχει τίποτα”

Gesellschaft, Extremismus, Justiz Holger Meins wird verhaftet

Gesellschaft, Extremismus, Justiz Holger Meins wird verhaftet

Δημοσιεύω στη συνέχεια την τελευταία επιστολή του Holger Meins (όνομα μάχης Starbuck), που γράφτηκε από την φυλακή της Wittlich, όπου ο Meins ήταν κρατούμενος από την 1 ιουνίου 1972 με την κατηγορία της «τρομοκρατίας», η επιστολή γράφτηκε στις 31 οκτωβρίου1974, 9 ημέρες πριν πεθάνει εξ αιτίας  της καταναγκαστικής διατροφής την οποίαν υπέστη στην διάρκεια της απεργίας πείνας ενάντια στις καταστρεπτικές συνθήκες στις οποίες υποβάλλονταν οι πολιτικοί κρατούμενοι.

Ο Holger Meins ήταν ένας καλλιτέχνης, ασχολούνταν με την ζωγραφική, την φωτογραφία και τον κινηματογράφο, μα κυρίως ήταν ένας πολεμιστής και ένας επαναστάτης και τέτοιος έμεινε για όλη τη ζωή του. Ήταν ένα όμορφο αγόρι, ψηλός πάνω από ένα μέτρο και ενενήντα, την στιγμή του θανάτου του (αμέσως διαδόθηκε πως καθορίστηκε από τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες οι φυλακισμένοι ήταν αναγκασμένοι να ζουν) ζύγιζε λιγότερο από 45 kg.

Το γερμανικό κράτος δολοφόνος δεν επέτρεψε σε κανένα γιατρό έξω από αυτόν της φυλακής να παρέμβει και να ελέγξει τις συνθήκες του, παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις του δικηγόρου του, ο οποίος ήδη στην διάρκεια της πρώτης συνέντευξης τύπου μίλησε έξω από τα δόντια περί δολοφονίας, τεκμηριώνοντας τους ισχυρισμούς του με συγκεκριμένα ντοκουμέντα, μεταξύ των οποίων της απόφασης στην σκιά του ναζιστικού διατάγματος του περιφερειακού Υπουργού δικαιοσύνης, Martin, να διατάξει το μπλοκάρισμα της διανομής νερού σε εκείνους που έκαναν απεργία πείναςHOLGER MEINS2, δηλώνοντας πως “όποιος δεν ήθελε να φάει δεν είχε δικαίωμα να πιει νερό” (απόφαση που προκάλεσε την τύφλωση κάποιων κρατουμένων) και να διατάξει την αναγκαστική τροφοδότηση των φυλακισμένων, για την οποίαν ο υπεύθυνος ιατρός χρησιμοποίησε ένα σωλήνα του ίδιου μεγέθους με αυτόν του πεπτικού σωλήνα, ο οποίος προκάλεσε στους κρατουμένους εσωτερικούς τραυματισμούς ανίατους.

Ήταν μια δολοφονία, έτσι όπως υπήρξαν δολοφονίες οι θάνατοι της Ulrike Meinhof (στις 9 μαίου 1974) και των Andreas Baader, Gudrun Ensslin και Jan-Carl Raspe (στις 18 οκτωβρίου 1977) στην ειδική φυλακή του Stammheim-Στουτγάρδη, και η ευθύνη αυτών των εγκλημάτων είναι της σοσιαλδημοκρατίας των Willy Brandt και Helmut Schmidt, καγκελάριων από το 1969 μέχρι το 1982.
598417_4887983726525_112397181_n

Το μόνο πράγμα που μετράει είναι ο αγώνας  – τώρα, σήμερα, είτε έχεις φάει είτε όχι. Αυτό που μετράει είναι εκείνο που κάνεις: ένα τίναγμα προς τα εμπρός. Να γίνεσαι καλύτερος. Να μαθαίνεις από τις εμπειρίες. Αυτό είναι ακριβώς που χρειάζεται να κάνεις. Όλα τα άλλα είναι σκατά. Κάθε νέος αγώνας, κάθε δράση, κάθε μάχη φέρει μαζί της εμπειρίες καινούργιες και άγνωστες, και είναι έτσι που αναπτύσσεται ο αγώνας. Αντιθέτως, μόνον έτσι αναπτύσσεται.
Η υποκειμενική πλευρά της διαλεκτικής επανάστασης/αντεπανάστασης: «Το αποφασιστικό πράγμα είναι να ξέρεις να μαθαίνεις».
Μέσα απ’ τον αγώνα για τον αγώνα. Από τις νίκες, μα ακόμα περισσότερο από τα λάθη, από τα πάνω κάτω  και τις αποκλίσεις, από τις ήττες…
Να αγωνίζεσαι, να υποκύπτεις, να αγωνίζεσαι ξανά, ξανά να υποκύπτεις, να μάχεσαι ξανά, κι έτσι μέχρι την τελική νίκη – αυτή είναι η λογική του λαού. (Λέει ο παλιός).
Ύλη»: ο άνθρωπος δεν είναι άλλο από ύλη όπως όλα τα πράγματα. Όλος ο άνθρωπος, αυτό που είναι, η ελευθερία του, είναι που η συνείδηση κυριαρχεί επί της ύλης – επί του ίδιου και της εξωτερικής φύσης και κυρίως του είναι του. Η σελίδα του Ένγκελς: ξεκάθαρη. Αλλά ο αντάρτης υλο-ποιείται στον αγώνα – στον επαναστατικό αγώνα, και δηλαδή: δίχως τέλος – στον αγώνα μέχρι θανάτου και φυσικά με τρόπο συλλογικό.
Το χθες πέρασε. Ένα κριτήριο, μα κυρίως ένα πράγμα συγκεκριμένο. Αυτό που είναι – τώρα – εξαρτάται πρώτα απ’ όλα από εσένα. Η απεργία πείνας απέχει πολύ από το να τελειώσει.
Ή γουρούνι ή άνθρωπος
Ή θα επιβιώσουμε με οποιοδήποτε κόστος
Ή ο αγώνας μέχρι θανάτου
Ή το πρόβλημα ή η λύση
Στη μέση δεν υπάρχει τίποτα.
Η νίκη ή ο θάνατος, λεν παντού, και είναι η γλώσσα του ανταρτοπόλεμου – ακόμη και σε αυτή την πολύ μικρή διάσταση με την ζωή είναι όπως με τον θάνατο: «Οι άνθρωποι (οπότε εμείς) που αρνούνται να θέσουν τέλος στον αγώνα  – ή νικούν ή πεθαίνουν, αντί να χάσουν ή να πεθάνουν».
Φυσικά δεν γνωρίζω πως είναι όταν κάποιος πεθαίνει ή όταν σκοτώνουν έναν. Πως θα μπορούσα να το ξέρω; Σε μια στιγμή αλήθειας, ένα πρωί, μια ιδέα, μου διέσχισε το μυαλό: λοιπόν έτσι είναι (δεν το ήξερα ακόμη) και μετά (μπροστά σε ένα όπλο που σημαδεύει ακριβώς ανάμεσα στα μάτια): όλα καλά, γι αυτό πρόκειται. Τέλος πάντων, απ’ τη σωστή πλευρά.
Τελικά όλοι πεθαίνουν. Το ερώτημα είναι το πως, και πως έζησες, και το πράγμα είναι ξεκάθαρο: μαχόμενος ενάντια στα γουρούνια σαν άνθρωπος για την απελευθέρωση του ανθρώπου: σαν επαναστάτης, στον αγώνα – με όλη την αγάπη για τη ζωή: περιφρονώντας το θάνατο. Αυτό είναι για μένα να υπηρετώ τους ανθρώπους – η RAF
.

[Holger Klaus Meins (26 October 1941 – 9 November 1974)]

https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/03/17/holger-meins-o-il-problema-o-la-soluzione-in-mezzo-non-ce-nulla/

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/2015/03/16/holger-meins-o-il-problema-o-la-soluzione-in-mezzo-non-ce-nulla/

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Jin War: να οικοδομήσουμε ευκαιρίες, δυνατότητες – costruire possibilità

07 OΚΤΩΒΡΙΟΣ 2017 | IN CONFLITTI GLOBALI. στις ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Συνεχίζουν τα reportage της αποστολής του Infoaut στον βορά της Συρίας

Jin War: να χτίσουμε ευκαιρίες, δυνατότητες

 

Ένας τεράστιος ανοιχτός χώρος άγονης γης, μακριά από το νερό, που κάηκε από είκοσι χρόνια χημικής μονοκαλλιέργειας που πραγματοποίησε η δικτατορική κυβέρνηση του Assad. Ακριβώς εδώ, στα ταλαιπωρημένα και παρατημένα χώματα από το καθεστώς αναδύεται το Jin War, το χωριό των γυναικών. Ίδιο έδαφος, άλλος κόσμος. Σήμερα εδώ, μπροστά στα μάτια μας, ένα τούβλο ψημένο στον ήλιο μετά το άλλο, παίρνει μορφή ένας τόπος που είναι επίσης μια υπόσχεση. Αυτή της δυνατότητας να είμαστε ανεξάρτητες, να είμαστε σε θέση να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας και να ζούμε μαζί .

Αυτό το πείραμα αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία πρακτικής σύνθεσης της μεθόδου της jineoloji, της επιστήμης των γυναικών. Η συζήτηση στην Jin War ανοίγει κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές εκδηλώσεις για την κατάρτιση [perwerde] που οργανώνει το κίνημα. «Η αυτονομία των γυναικών είναι κεντρική υπόθεση, ναι, αλλά πέρα από τα λόγια με ποια μέσα μπορούμε να την κατακτήσουμε; Εάν οι προοπτικές ανεξαρτησίας εκτός γάμου είναι σχεδόν ανύπαρκτες τι θα κάνουμε; «Από εδώ ξεκινήσαμε, με την ανάγκη για ένα σπίτι και το σχέδιο της οικοδόμησης ενός χωριού. Πρόκειται για ένα σαφές σχέδιο, ακριβές, το οποίο αναθεωρείται συνεχώς με την ενσωμάτωση των αναδυόμενων αναγκών, όπως οι μελλοντικοί κάτοικοι τις εκφράζουν. Ένας κοινός κήπος για να απολαμβάνουν και να συγκεντρώνονται, χώρους σεμιναρίων και συνέλευσης, για να κάνουν θέατρο, για ιατρικούς σκοπούς. Αυτός ο οικισμός των σπιτιών δεν είναι το τελευταίο σημείο αλλά ένας τόπος από τον οποίο θα μπορούν να ξαναρχίσουν για να αλλάξουν την κοινωνία, οικοδομώντας τη δική τους ανεξαρτησία και δύναμη, μια βάση από την οποία ο αγώνας ενισχύεται και συνεχίζει να αναπτύσσεται, να εξαπλώνεται.

Στο κίνημα, είναι πάνω από τριάντα χρόνια που θεματοποιείται και ασκείται ένας αγώνας απελευθέρωσης των γυναικών, που διεξάγεται από αυτόνομες οργανώσεις που καλύπτουν κάθε πτυχή της ζωής και της κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο εισάγεται η θεωρία της ρήξης, δηλαδή η αυτόνομη οργάνωση που επιτρέπει μια τομή, τόσο της σκέψης όσο και του να αισθάνεσαι την εξάρτηση από την πατριαρχική κυριαρχία και από τα οικονομικά, φεουδαρχικά ή καπιταλιστικά της μέσα, εργαλεία. Είναι η ρήξη που καθιστά δυνατή την επανάκτηση του εαυτού με έναν τρόπο που ποτέ δεν είχε βιώσει ως άτομο, αλλά πάντα σαν μια εσωτερική ανάγκη για την κοινωνία.
Αυτή η θεωρία-πρακτική στην πραγματικότητα δεν γίνεται ποτέ κατανοητή με αφηρημένους όρους, είναι ξεκινώντας από την θυσία και τις χειρονομίες ορισμένων βασικών στοιχείων, στοιχείων κλειδιά του γυναικείου απελευθερωτικού κινήματος που έχουν συστηματοποιηθεί και ανανεωθεί οι μέθοδοι οργάνωσης της στράτευσης και του να είμαστε στρατευμένες.

Για να το πούμε με μια αποτελεσματική μεταφορά που έχουμε ακούσει, ρίχνοντας ένα παλιόχαρτο σε μια λίμνη δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα, αντίθετα ρίχνοντας μια πέτρα κουνιέται ο πυθμένας και κυματίζει η επιφάνεια. Αυτές οι γυναίκες υπήρξαν πέτρες που άλλαξαν το όραμα του αγώνα στην ’ideolojÎ και την οργάνωση.

Ακριβώς σχετικά με την οργάνωση, ή μάλλον από την έλλειψη της, κινούνται κριτικές για τους δυτικούς φεμινισμούς. Αν και ήταν η πρώτη φορά που επαναστάτησε το πιο καταπιεσμένο κομμάτι της κοινωνίας, δεν ακολούθησε καμία πολιτική πρακτική σε θέση να αλλάξει βαθιά την κοινωνία. Μια από τις κύριες επικρίσεις είναι ότι σταμάτησαν στο αίτημα για δικαιώματα εντός της κοινωνίας, χάνοντας έτσι την οπτική της δυνατότητας μιας εναλλακτικής λύσης σε αυτήν. Με τα χρόνια, έλειψε στη συνέχεια μια ρεαλιστική οργανωτική προοπτική, στην οποία στις κοινωνικές αναλύσεις της κοινωνίας να ακολουθήσει μια οργάνωση για να την μετατρέψει. Η αντίδραση κατά του άνδρα συχνά κατανοήθηκε ως επίτευξη του ίδιου του status του, όχι ως ρήξη αυτού του status για όλες και για όλους.

Η jineoloji έχει ως στόχο και προϋπόθεση να αναδημιουργήσει μια επιστήμη και μια αυτογνωσία των ιδίων των γυναικών ως είδος, επαναφέροντας και σαν κομμάτια της κατακερματισμένης και λεηλατημένης γνώσης από την αρσενική και πατριαρχική κυριαρχία, ώστε να οπλιστούν οι γυναίκες με όργανα καθαρά από αυτή την λογική.

Αλλά για να ανασυντεθούν ξανά αυτές οι γνώσεις, για να μπορέσουν ξανά να προκύψουν νέες γνώσεις και συνειδητοποιήσεις που να αποτελούν τη βάση για τις σχέσεις μιας άλλης κοινωνίας, ο σχηματισμός και η κατάρτιση πρέπει να θεωρείται ότι είναι έμφυτη για το άτομο και την ίδια την κοινωνία. Οι γυναίκες με τη νέα και παλιά τους εργαλειοθήκη, οι άνδρες με την ανάγκη να παραιτηθούν από τα προνόμιά τους, να διερευνήσουν τη θέση τους στις σχέσεις . Η αλλαγή εάν πρέπει να είναι βαθιά και συλλογική δεν μπορεί να μην αναζητήσει μια σύνθεση μεταξύ ενεργειών διαφορετικών, θηλυκών και αρσενικών. Προτεραιότητα είναι η χειραφέτηση των γυναικών ως αναπόσπαστο στοιχείο για το στόχο μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Είναι σημαντικό πράγματι να τονιστεί ότι οι γυναικείες οργανώσεις είναι η ψυχή και η ραχοκοκαλιά του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, αλλά ταυτόχρονα κινούνται με εντελώς ανεξάρτητο τρόπο από αυτόν. Παράλληλα, λειτουργούν ως τραίνο και εγγύηση. Εάν το συνομοσπονδιακό σύστημα πρέπει να αντιμετωπίσει μακροπρόθεσμες πολιτικές λύσεις, η οργάνωση των γυναικών δεν μπορεί να περιμένει και η Jin War είναι το ζωντανό παράδειγμα.

 

 

αυτονομία, autonomia

Βρισκόμαστε στην Rojava γιατί θέλουμε την επανάσταση

03 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 | ΣΤΙΣ CONFLITTI GLOBALI. ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

«Σαν στρατευμένοι αυτόνομοι αγωνιστές βρισκόμαστε εδώ διότι θέλουμε ν’ αγγίξουμε με το χέρι αυτό το πολιτικό πείραμα ριζικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας, θέλουμε να αντιληφθούμε την μέθοδο και την προσέγγιση της συνεχούς κατάρτισης τόσο των αγωνιστών όσο και ολόκληρης της κοινωνίας.» Μια μεγάλη αντιπροσωπεία συντροφισσών και συντρόφων της σύνταξης του InfoAut διαφόρων ιταλικών πόλεων εδώ και κάποιες ημέρες έφτασε στην Rojava και στην Maxmur: «βρισκόμαστε εδώ για να συντομεύσουμε τις αποστάσεις ανάμεσα σε μιαν επανάσταση που βρίσκετε σε εξέλιξη και εκείνη που δεσμευόμαστε να χτίσουμε, να οικοδομήσουμε στη χώρα μας.»

 

Siamo in Rojava perché vogliamo la rivoluzione [IT/EN] Βρισκόμαστε στη Ροζάβα γιατί θέλουμε την επανάσταση

Pubblichiamo di seguito integralmente la prima corrispondenza della delegazione. Δημοσιεύουμε στη συνέχεια πλήρως την πρώτη ανταπόκριση της αντιπροσωπείας μας στα ελληνικά [ENGLISH VERSION]
Raqqa, ottobre 2017. οκτώβριος 2017
Στην συριακή πρωτεύουσα του ISIS, le Forze Siriane Democratiche (SDF), οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις μάχονται νικηφόρα για την απελευθέρωση της πόλης, σημειώνοντας ένα αποφασιστικό βήμα στον πόλεμο που διαρκεί εδώ και έξι χρόνια. Εν τω μεταξύ και στο Deir el-zor το ISIS χάνει το τελευταίο το προπύργιο και η συνοσπονδική επανάσταση έφτασε στην άμεση σύγκρουση και με το συριακό κράτος που κυβερνάται από το δικτατορικό καθεστώς του Bashar al-Assad. Στις 22 σεπτεμβρίου έλαβαν χώρα οι πρώτες ελεύθερες εκλογές στην Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας για την εκλογή προέδρων και συμπροέδρων των οργανισμών λαϊκής εξουσίας. Τις ίδιες ημέρες μια αντιπροσωπεία της σύνταξης του Infoaut, που συμπεριλάμβανε συντρόφισσες και συντρόφους πολλών ιταλικών πόλεων, βρίσκεται στις Rojava και Maxmur: η πρώτη, στην Βόρεια Συρία, είναι το μοναδικό νικηφόρο μέτωπο της συριακής επανάστασης, η δεύτερη, στο Ιράκ, είναι η ξεχασμένη επαναστατική εμπειρία, το πρώτο εργαστήρι κοινωνικής δημοκρατικής οργάνωσης. Θα ερωτηθούμε γιατί να αντιμετωπίσουμε ένα τέτοιο ταξίδι για να πάμε σε μια χώρα που μοιάζει πολύ μακρινή και πολύ διαφορετική από τη δική μας.
Πολλοί από εμάς έχουμε έρθει μέχρι εδώ για να φέρουμε αλληλεγγύη ή να πολεμήσουμε. Εμείς είμαστε μόνο στην αρχή. Θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τους λόγους που μας ώθησαν μέχρι εδώ, χωρίς να γνωρίζουμε ακόμη πώς θα μπορέσουν να αλλάξουν οι ιδέες μας κατά τη διάρκεια αυτής της εμπειρίας. Σε αυτή τη χώρα υπάρχει μια επανάσταση που αλλάζει την κοινωνία και είναι η μόνη δύναμη ικανή να καταπολεμήσει αποτελεσματικά το ISIS, το ισλαμικό κράτος.

Ποιος πολεμά το ISIS;
Ποιος πολεμά σήμερα στην πρώτη γραμμή το ISIS δεν είναι οι διάφοροι πρωθυπουργοί σαν τους  Salvini, Minniti ή την Le Pen, ούτε οTrump και ο Renzi, μα είναι οι χιλιάδες νέων γυναικών και ανδρών κούρδων, αράβων, ασσυρίων, τουρκομάνων και διεθνών που θέτουν σε κίνδυνο και ρισκάρουν τις ζωές τους καθημερινά και για εμάς. Πιθανότατα κανείς να μην ήξερε για ποιο πράγμα μιλάμε αυτή τη στιγμή εάν το Daesh (ISIS) δεν είχε τελέσει τις βομβιστικές επιθέσεις που χτύπησαν την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ή εάν η πόλη της  Kobane δεν είχε αντισταθεί ηρωικά στην πολιορκία του  2014. Πριν από τότε η προσοχή της κοινής γνώμης για όλα όσα συνέβαιναν σε αυτή την περιοχή της Μέσης Ανατολής πρακτικά ήταν ανύπαρκτη , παρά το ότι σε αυτές ακριβώς εδώ τις χώρες υπήρχε ο μεγαλύτερος αριθμός βομβιστικών επιθέσεων και θυμάτων από πλευράς του ισλαμικού κράτους, του ISIS. Χώρες μακρινές, ιστορίες που δεν μας αγγίζουν. Δεν συμφωνούμε, θεωρούμε πως δεν μπορούμε να στεκόμαστε παθητικοί και αδιάφοροι.

Ποιος από εμάς δεν είχε έναν φίλο στο Bataclan, στους δρόμους του Παρισιού, στη Ramblas ή στους δρόμους του Βερολίνου και της Νίκαιας; Σε εκείνους τους τόπους και σε εκείνους τους νέους αναγνωρίζουμε τους ομοίους μας και στο ISIS έναν εχθρό. Στις χώρες μας η συλλογική συνειδητοποίηση της ύπαρξης του Daesh και της επικινδυνότητας του μεταφράστηκε σε παράνοια ασφάλειας, κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εκλογική καταλήστευση από πλευράς ξενοφοβικών κομμάτων ενάντια σε μουσουλμάνους και μετανάστες. Αυτή είναι η αντίδραση που δυναμώνει το ISIS, του οποίου στόχος είναι να σκάψει ένα αυλάκι μίσους ανάμεσα σε μουσουλμάνους και τον υπόλοιπο κόσμο. Γιατί, αξίζει τον κόπο να το θυμίσουμε, δεν πρόκειται μοναχά για μια θεσμική προσπάθεια που εκτείνεται γεωγραφικά σε προσπάθεια εδαφικής επέκτασης μεταξύ Ιράκ και Συρίας, αλλά για μια πολιτική πρόταση σε εκατομμύρια μουσουλμάνους. Τόσο σε εκείνους που ζουν σε χώρες μονίμως ασταθείς και στο χείλος καταστροφικών πολέμων, εξ αιτίας και των δυτικών συμφερόντων, όσο και σε εκείνους που ζουν σε μια ξενοφοβική Ευρώπη.

Δεν γίνετε να καταστραφεί το ISIS δίχως να καταστραφεί το σύστημα του οποίου είναι μέρος.
Αυτό όμως δεν είναι εφικτό χωρίς μια βαθιά αλλαγή της νοοτροπίας, των κοινωνικών σχέσεων και της ζωής ολόκληρης. Πράγματι, επί του παρόντος, η μόνη αποτελεσματική λύση ενάντια στο ISIS είναι αυτή της συνομοσπονδιακής επανάστασης, η οποία εξερράγη με την εκδίωξη του καθεστώτος του Assad το 2012 και ήταν το αποτέλεσμα σχεδόν 40 ετών πολιτικής δουλειάς που ξεκίνησε με την ίδρυση του Κόμματος των εργατών του Κουρδιστάν (PKK) το 1978. Οι και τώρα υπάρχουσες κοινότητες του Maxmur αποτέλεσαν το κύριο σημείο, τον κόμβο της ιστορίας αυτής, δημιουργώντας από το 1995 μια τεράστια κομμουνιστική εμπειρία στην ιρακινή έρημο νότια της Mosul. Αυτή η κοινωνική δύναμη μπόρεσε να καταπολεμήσει στρατιωτικά το ISIS, και να προσφέρει επίσης μια εναλλακτική πρόταση πολιτικής που να ισχύει για όλη τη Μέση Ανατολή και ενδεχομένως για όλη την ανθρωπότητα: τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό.

Το PYD και οι YPG / YPJ έχουν μετατρέψει την τραγωδία του πολέμου στην Συρία στην ευκαιρία να δώσουν δύναμη και ορθότητα στην πρόταση του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Στη Βόρεια Συρία, ο πόλεμος κατά του ισλαμικού κράτους δεν αποσυνδέεται από τις ριζικές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Στη βάση της μετατροπής των κοινωνικών, οικονομικών σχέσεων και του ρόλου των γυναικών, των νέων και της εγκαθίδρυσης της λαϊκής εξουσίας, έχει διαμορφωθεί η πρόταση μιας ζωής που θέλει να ξεπεράσει το κράτος και τα τεχνητά όρια που επιβάλλονται από τις αποικιακές δυνάμεις και που προβλέπει τη συνύπαρξη πολλών λαών στην αμοιβαία φιλία.

Υποστηρίζοντας και γνωρίζοντας την επανάσταση.
Σε πόσους έτυχε να δουν μια επανάσταση; Να παρακολουθήσουν και να συνδράμουν σε μια κατάσταση ριζικής μεταμόρφωσης μιας κοινωνίας, την καθιέρωση κοινοτήτων και άλλων μορφών λαϊκής εξουσίας; Θεωρούμε ότι είναι ακριβώς το καθήκον κάθε επαναστάτη να υποστηρίζει και να γνωρίζει τις επαναστάσεις της ιστορικής εποχής του. Είναι σημαντικό να σπάσουμε την απομόνωση στην οποία διατηρείται η συνομοσπονδιακή επανάσταση, να αμφισβητηθεί και να αντιμετωπιστεί το τουρκικό εμπάργκο, συνεργού του ISIS και του καθεστώτος του Massoud Barzani προέδρου του ιρακινού Κουρδιστάν. Και πάνω απ ‘όλα, θέλουμε να συμβάλουμε στην άρση της πολιτικής απομόνωσης και της σιωπής των μέσων ενημέρωσης επάνω σε αυτή την επανάσταση. Είναι ακόμη πιο αναγκαίο από τη στιγμή που τα κράτη της περιοχής, πρώτα απ ‘όλα η Τουρκία, την οποίαν σέβεται και η οποία θεωρείται οικονομικός εταίρος της Ιταλίας και της Ευρώπης, αναζητούν κάθε μέσο για να περιορίσουν την επανάσταση, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής δράσης και των βομβαρδισμών στη Συρία στο Ιράκ και στο Μπακούρ. Ειδικότερα, η σκέψη μας πηγαίνει σε εκείνους τους άνδρες και τις γυναίκες που ήρθαν εδώ από την Ιταλία και άλλες χώρες για να πολεμήσουν για την επανάσταση.

Σαν αυτόνομοι αγωνιστές είμαστε εδώ επειδή θέλουμε να αγγίξουμε με τα χέρια αυτό το ριζοσπαστικό πολιτικό εγχείρημα μετασχηματισμό της ριζικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας, θέλουμε να κατανοήσουμε τη μέθοδο και την προσέγγιση της συνεχούς κατάρτισης και των αγωνιστών και της κοινωνίας στο σύνολό της. Αυτή η επανάσταση έχει κάτι να μας διδάξει επίσης και σε εμάς; Σίγουρα. Με ποιους όρους; Πόσο αποφασιστικές είναι οι διαφορές μεταξύ της ιταλικής κοινωνίας και του τρόπου σκέψης του δικού μας; Αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Δεν επιδιώκουμε την εξωτική γοητεία μιας επανάστασης, ελλείψει εναλλακτικών δυνατοτήτων στις χώρες μας. Αντ ‘αυτού, είμαστε εδώ για να συντομεύσουμε την απόσταση ανάμεσα σε μια συνεχιζόμενη επανάσταση και σε αυτό που έχουμε αναλάβει να οικοδομήσουμε στη χώρα μας

Βλέποντας τη μοναδική αντικαπιταλιστική επανάσταση του αιώνα μας δεν είναι ούτε ένα φετίχ ούτε ένα μετάλλιο. Ο ριζοσπαστικός μετασχηματισμός μιας ολόκληρης κοινωνίας είναι μια εξαιρετικά πολύπλοκη και μακρά διαδικασία, όπου οι αντιφάσεις αλληλεπικαλύπτονται και οι στιγμές επιτάχυνσης εναλλάσσονται με στιγμές δυσκολίας και αντοχής, αντίστασης. Στη βάση υπάρχει μια πολιτική πρακτική που χρησιμοποιεί τις δυνατότητες που ανοίγονται από τις αντιφάσεις του πλαισίου εντός του οποίου λειτουργεί, σχεδιάζοντας την κατασκευή διαφορετικών οργανώσεων για να επιτύχει διαφορετικούς σκοπούς, συσφίγγει συμμαχίες που επιτρέπουν την ενίσχυση της επανάστασης, δίχως να χάνει απ’ τη ματιά της τον τελικό στόχο.

Το να ζούμε αυτή την πραγματικότητα μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε την ακρίβεια, την υλική υπόσταση της λέξης hevalti, την πολιτική φιλία. Μια πολύ σημαντική ιδέα, έννοια για αυτή την επανάσταση και πολύ ισχυρή, την οποία θέλουμε να εμβαθύνουμε και στη ζωή, στη καθημερινότητα. Μιλάμε για τις σχέσεις που συναντάμε σε όσους διανύουν μαζί ένα κομμάτι του ταξιδιού και συμβάλλουν στην επανάσταση στις πιο ποικίλες μορφές. Hevalti είναι η συνεχής αναφορά με την πολυπλοκότητα των κοινωνικών σχέσεων, τη αμφισημία και την ασάφεια της κοινωνίας και όχι μόνο με αυτόν που είναι ίσος με εμάς. Αλλά δεν σημαίνει να δεχόμαστε αυτό που βρίσκετε μπροστά μας έτσι όπως είναι. Στην πραγματικότητα, δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην perwerde, την εκπαίδευση και την συνεχή μετατροπή του τρόπου να βλέπουμε τον κόσμο. Εξίσου θεμελιώδης είναι η επανάσταση των γυναικών με βάση το jineoloji. Η ανατροπή του κοινωνικού και πολιτικού ρόλου των γυναικών είναι πραγματική και δύσκολη. Ξεκινώντας από διαφορετικές προϋποθέσεις από τους δυτικούς φεμινισμούς, αυτή η επανάσταση είναι ικανή να επιφέρει συγκεκριμένες αλλαγές δίνοντας νέα πνοή στις προοπτικές των γυναικών στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο.

Από αυτή την εμπειρία πρέπει να φέρουμε μαζί μας πίσω όσο το δυνατόν περισσότερα μαθήματα, τον θησαυρό μας, να αυξήσουμε τα θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία που έχουμε στην κατοχή μας για να επανεξετάσουμε την κοινωνία μας και τις ζωές μας επίσης και να φέρουμε την επανάσταση εκεί μέσα, στα πάντα. Γιατί το να κάνουμε την επανάσταση σημαίνει επίσης να μεταμορφώνουμε τον εαυτό μας, τον τρόπο σκέψης και διαβίωσης μας. Το οφείλουμε σε αυτήν την επανάσταση και σε όλους τους ανθρώπους που έχουν δώσει τη ζωή τους, ώστε να είναι δυνατή μια καλύτερη κοινωνία.

 

 

 https://www.infoaut.org/seminari/infoaut-in-rojava-reportage-ottobre-20
 https://www.infoaut.org/conflitti-globali/siamo-in-rojava-perche-vogliamo-la-rivoluzione
ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Το χαμόγελο των κόκκινων χμερ – Il sorriso dei Khmer Rouge

Il sorriso dei Khmer Rouge

«Είχαν σηκώσει τα όπλα για την ίδια ουτοπία, με την σημαία ενός ίδιου χρώματος»

Στο τελευταίο τέταρτο του περασμένου αιώνα συναντώνται, διαπλέκονται οι ζωές των πρωταγωνιστών του μυθιστορήματος.
Ένας γιατρός τον οποίον άγγιξε η ένοπλη πάλη στα χρόνια Εβδομήντα στην Ιταλία και ένας κόκκινος Χμερ στην Καμπότζη του Πολ Ποτ που πίστευε στην λύτρωση, την απελευθέρωση προς το απόλυτο.
Οι ιστορίες τους είναι εμπνευσμένες από μεγάλα ιδανικά αλλά γεμάτες με ήττες. Συναντώνται ενώ αποδρούν από ένα παρελθόν οδυνηρό και σύσκαμπτο, κατάσπαρτο από βία και από ανεξήγητη δολοφονία. Οι εμπειρίες τους ενώνονται σε ένα στρατόπεδο προσφύγων του Ερυθρού Στρατού. Οι πολιτικές και προσωπικές διαφορές θα είναι θεραπευτικές και για τους δυο, την ώρα που το καθεστώς του Pol Pot παραδίδεται στην ιστορία και το μυστήριο ενός καταστροφικού θανάτου τελικά διαλύεται.

UN ASSAGGIO ΜΙΑ ΓΕΥΣΗ

«Ξεκίνησαν έναν μακρύ στο χρόνο κύκλο συναντήσεων. Συναντιόντουσαν κάθε εβδομάδα, με το αδύναμο πρόσχημα του ορθοπεδικού ελέγχου. Ο Andrea οδηγούσε τη συζήτηση. Είχε μια μεγαλύτερη γνώση του κόσμου, μια αξιοσημείωτη ευκολία εκθεσιακή, μια χαριτωμένη κλίση στο να ακούει. Αποκαλύπτονταν καλλιεργημένος και πληροφορημένος, κληρονόμος καλών αναγνωσμάτων και καθημερινής περιέργειας. Όταν εξέθετε τις αντιφάσεις, η ευγλωττία ελάφρυνε τα βάσανα του. Είχε καταλάβει απ’ την αρχή τον κίνδυνο του απόλυτου. Ήταν πιο ώριμος, λαμπρός, ποτέ σε αμηχανία. Η απώλεια της ελπίδας υπήρξε το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει, η ανάμνηση της Anna μια σχεδία απαραίτητη. Ο Saloth του έβγαζε την χαρά της διδασκαλίας. Έθετε τον εαυτό του σαν τον ιδανικό συνομιλητή: έξυπνος για να καταλαβαίνει, προετοιμασμένος για την εκλέπτυνση και την τελειοποίηση, συνετός ώστε να απέχει από το να ανταγωνίζεται. Ήταν χρήσιμος ώστε να του δώσει να καταλάβει την ασιατική διαφορετικότητα, την τραγωδία της Καμπότζης, την ανατολική weltanschauung, [κοσμοαντίληψη], the other side of the moon. Περίεργος και επιμελής, είχε καλή μνήμη και μεγάλη ικανότητα απορρόφησης. Ήθελε να ανακτήσει τον χαμένο χρόνο. Η ειρήνη του είχε επιστρέψει τις ενέργειες, ζητώντας του σε αντάλλαγμα την δεξιά γάμπα. Οι Saloth και Andrea αλληλοσυμπληρώνονταν: ο πρώτος ένα σφουγγάρι, ο δεύτερος μια ακτή. Συζητούσαν με ηρεμία, αν και με πάθος. Οι συνάδελφοι, οι άλλοι πρόσφυγες τους κοιτούσαν χαμογελώντας από μακριά. Οι δυο συνομιλητές ήταν πολύ διαφορετικοί. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως μοναχά λίγα χρόνια πριν είχαν πάρει τα όπλα για την ίδια ουτοπία, με την σημαία ενός ίδιου χρώματος».

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

“Ένα λουλούδι άνθισε, Un fiore è sbocciato”

του Fiorenzo Angoscini

Davide Steccanella, Le indomabili. Storie di donne rivoluzionarie, Οι αδάμαστες. Ιστορίες επαναστατριών. Εκδόσεις, Edizioni Pagina Uno, Vedano al Lambro (Mb) σελ. 224, φεβρουαρίου 2017, € 15,00

Η τελευταία εργασία του Davide Steccanella, μαζί με εκείνη που πραγματοποίησε ο Milton Danilo Fernàndez (“Donne, pazze, sognatrici, rivoluzionarie…”, »τρελές Γυναίκες, ονειροπόλες, επαναστάτριες…» Rayuela Edizioni, Milano, 2015), μπορεί να θεωρηθεί το μοναδικό βιβλίο που γράφτηκε από έναν άνδρα, έχοντας στο κέντρο μόνο και όλες γυναίκες εξεγερμένες, που αξίζει να εξεταστεί. Είπαμε γυναίκες: αντικομφορμίστριες, αντάρτισσες, ανεξάρτητες, δίχως προκαταλήψεις. Και όμορφες, έξω και πάνω από τους φυσικούς και αισθητικούς κανόνες που κυριαρχούν αυτή τη στιγμή.

Ο Steccanella, συνοδεύει την επαγγελματική του δραστηριότητα, με την αγάπη και το πάθος του για ορισμένα ζητήματα και θέματα συγκεκριμένα που, συχνά, ολοκληρώνει σε γραπτά και δημοσιεύσεις. Έτσι, η αγάπη του για την όπερα πήρε τη μορφή ενός βιβλίου με θέμα την »απόλυτη τελευταία σοπράνο», Μονσεράτ Καμπαγιέ, Montserrat Caballè, και με μια σειρά σημειώσεων για την ακρόαση της λυρικής μουσικής. Ο Steccanella είναι επίσης ένας παθιασμένος γνώστης της μουσικής rock και φανατικός οπαδός του ποδοσφαίρου (Interista-λενινιστής) της Internazionale, της μαυρομπλέ Ίντερ του Μιλάνο. Στο ποδόσφαιρο έχει αφιερώσει το «ο ξένος δεν θα περάσει, Non passa lo straniero (Ήτοι, όταν το ποδόσφαιρο ήταν αυταρχικό)».

Τα τελευταία χρόνια έχει αναλύσει ιδιαίτερα και έχει μελετήσει-ερευνήσει τις επαναστατικές εμπειρίες και της ένοπλης πάλης. Καρπός αυτών των εμβαθύνσεων κάποιες δημοσιεύσεις, από το προσχέδιο 1 εκείνου που θα γίνει Τα χρόνια του ένοπλου αγώνα. Χρονολογία μιας χαμένης επανάστασης,  Gli anni della lotta armata. Cronologia di una rivoluzione mancata  μέχρι την »Επαναστάτρια. 2017 Ατζέντα 12 μηνών, “Rivoluzionaria. 2017 Agenda 12 mesi”3 στην οποίαν, για κάθε ημέρα του χρόνου, θυμάται ένα γεγονός ή ένα ιδιαίτερα σημαντικό συμβάν: τον θρίαμβο της Κουβανικής Επανάστασης την δολοφονία του Ernesto Che Guevara, την απαγωγή του Mario Sossi, την απόδραση από την φυλακή του Pozzuoli (Na) των Franca Salerno και Maria Pia Vianale, τη νίκη του Όχι στο δημοψήφισμα για την κατάργηση της απαγόρευσης του διαζυγίου.

Επάνω στην στρατευμένη και επαναστατική εμπειρία των γυναικών άλλα αφιερώματα και συνεισφορές, αποκλειστικά θηλυκές, έχουν μια ιδιαίτερη σημασία και αξία.
Από τον πρώτο φόρο τιμής της Ida Farè στην Margherita Cagol4 μέχρι το τελευταίο (με χρονολογική σειρά δημοσίευσης) της Paola Staccioli5 του οποίου πραγματοποιήθηκαν πολλές νέες εκτυπώσεις. Δίχως να ξεχνάμε την άλλη συνεισφορά της Paola Staccioli, που γράφτηκε με τέσσερα χέρια μαζί με την Haidi Gaggio Giuliani με πρόλογο της Silvia Baraldini.6 Ενώ σε ένα άλλο επίπεδο, και σε μιαν οπτική, τελείως διαφορετική, τοποθετείται το “Donne oltre le armi, Γυναίκες πέρα από τα όπλα”.7

Ο συγγραφέας, αφού αφιέρωσε τον πρόσφατο κόπο του στις Maria Elena, Paola και Valentina ξεκινά τον ιστορικό-πολιτικό καλπασμό του ξεκινώντας από τα μέσα του ‘800. Από τα πρώτα  ‘femmine ribelli-εξεγερμένα θηλυκά’ θυμάται την Louise Michel (1830-1905) μαχόμενη στη διάρκεια των ημερών της Κομούνας. Για τον αδάμαστο και πολεμιστή χαρακτήρα της, από τον καθώς πρέπει τύπο χαρακτηρίστηκε ‘θηρίο που διψούσε για αίμα- La belva assetata di sangue’ και ο Paul Verlaine της αφιέρωσε ένα ποίημα , “Lei ama il povero, Αυτή αγαπά τον φτωχό”.

Nel suo ‘excursus’, Στην διάρκεια του ταξιδιού του περνά στη συνέχεια από την Rosa Rossa Luxemburg, την Κόκκινη Ρόζα, και φθάνει στην πρώτη (νοέμβριος 1910) ‘επανάσταση’ του XX° αιώνα , την μεξικάνικη, μαζί με την κύρια θηλυκή πρωταγωνίστρια της: Petra Herrera που αποκαλούνταν Pedro η οποία “…πήγαινε στην έφοδο με τόση ζέση ώστε να παρασέρνει με το παράδειγμα της άνδρες και γυναίκες  μαζί”. Για να εισχωρήσει στη συνέχεια στην πιο σημαντική Επανάσταση, αυτή με την μεγαλύτερη σημασία, συμβολική που χαρακτήρισε ον περασμένο αιώνα, εκείνη των Μπολσεβίκων του οκτώβρη (1917).

Μιλώντας γι αυτήν, διατρέχει το  προφίλ κάποιων πρωταγωνιστών αυτής: Aleksandra Michajlovna Kollontaj, ‘Commissaria del Popolo per l’Assistenza sociale, Επίτροπος Λαϊκής κοινωνικής Βοήθειας’, για την οποίαν ο Steccanella τονίζει πως “…ήταν η πρώτη γυναίκα στον κόσμο που υπήρξε υπουργός μιας κυβέρνησης”, προαγωγέας, μαζί με πολλές άλλες Σοβιετικές γυναίκες, των νόμων για την έκτρωση και το διαζύγιο (1920). Στην πατρίδα των Σοβιέτ οι γυναίκες απολάμβαναν ήδη του δικαιώματος στην ψήφο και στην εκπαίδευση, να εκλέγονται, και να λαμβάνουν μισθό ίσο με εκείνο των ανδρών. Η Kollontaj, στην διάρκεια της θητείας της, διέταξε την διανομή στους αγρότες των γαιών που ανήκαν στα μοναστήρια, , την ίδρυση κρατικών παιδικών σταθμών και την φροντίδα της μητρότητας.

Μια άλλη ‘Bolscevica’ (“Μπολσεβίκα ενθουσιώδη και ευφυή” l θα την χαρακτηρίσει ο Λένιν) είναι η Inessa Armand, γεννημένη Elise Stèphanne, που καθιέρωσε σχέσεις και εδραίωσε συμφωνίες πολιτικές με τους ρώσους επαναστάτες μέχρι την ολοκλήρωση και τη σύσταση της κυβέρνησης των εργατών και αγροτών. Όταν (16 ιουλίου 1914) “Το Γραφείο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς συγκαλεί, στις Βρυξέλλες, ένα συνέδριο για να συζητήσουν εκ νέου για την επανένωση όλων των ρευμάτων των ρώσων σοσιαλδημοκρατών” ο Lenin, μυρίστηκε την παγίδα με την οποίαν γίνονταν προσπάθεια να εγκριθεί, από την Διεθνή, μια ευνοϊκή πρόταση στην ενοποίηση, έχοντας επίγνωση των ικανοτήτων και των ταλέντων της ‘συντρόφισσας’, ζήτησε από την Inessa να τον εκπροσωπήσει, πυροδοτώντας την οργή των Kautsky, Luxemburg, Trockij, Plechanov και Marlov. Στο διφορούμενο ψήφισμα αντέταξε μια πρόταση που καλούσε όλους τους σοσιαλδημοκράτες να ενωθούν με το πρόγραμμα των μπολσεβίκων. Παρότι το δικό του αντί-ψήφισμα απορρίφθηκε, ο Λένιν ήταν περισσότερο από ικανοποιημένος: “Οδήγησες την υπόθεση πολύ καλύτερα απ’ ότι θα μπορούσα να είχα κάνει εγώ. Εγώ θα είχα εκραγεί. Δεν θα είχα κατορθώσει να ανεχθώ εκείνη την κωμωδία και θα τους είχα αντιμετωπίσει σαν αχρείους”.
Καλή πιανίστρια, εκτέλεσε την La Patetica, την σονάτα που προτιμούσε ο Vladimir Ilic Ulianov (Lenin) και στις κηδείες του Paul Lafargue και της Laura Marx (Παρίσι, 3 δεκεμβρίου 1911) ο επικήδειος λόγος που διαβάστηκε από τον Λένιν μεταφράστηκε στα γαλλικά από την Inessa η οποία, εκτός από την μητέρα γαλλική γλώσσαo, ήταν εξαιρετική γνώστης άλλων ξένων γλωσσών.

Μετά το Μεξικό και τον ‘Ottobre- Οκτώβρη’, Έρχεται η Ισπανία!.
Στις 17 ιουλίου 1936 οι πραξικοπηματίες, με επικεφαλής τον Franco, διακηρύττουν τον ‘ξεσηκωμό’, την ένοπλη φασιστική επίθεση στην ισπανική Repubblica. Ανάμεσα στις κυριότερες φιγούρες του αγώνα στον φρανκισμό, ξεχωρίζει εκείνη της Πασιονάρια, della Pasionaria, της Dolores Ibàrruri από την χώρα των βάσκων, προσωπική φίλη του Stalin και, όπως αυτοαποκαλείται, μια γυναίκα  “di pura razza mineraria, από καθαρή ράτσα μετάλλου”. Στο αυτοβιογραφικό της βιβλίο που αναλαμβάνει, στον τίτλο, την ομιλία που εκφώνησε σε υπεράσπιση της Δημοκρατίας στο όνομα του Ισπανικού Κομουνιστικού Κόμματος στις 19 Ιουλίου 1936, “No pasaràn!-Αναμνήσεις μιας επαναστάτριας” 8   επαναλαμβάνει το πως κατάφερε να μετατρέψει τον “απεγνωσμένο της θυμό και το αίσθημα ανταρσίας και εξέγερσης σε πολιτική και ιδεολογική συνείδηση, για εκείνη την μεταμόρφωση μιας απλής γυναίκας του λαού σε μια επαναστάτρια μαχόμενη, σε μια Κομουνίστρια”.

Μετά την Ισπανία, το βουνό…
Πραγματικά πολλές, και με ρόλους πρώτης γραμμής, οι μαχόμενες ιταλίδες για την ελευθερία. Ο Steccanella θυμάται την μεγάλη εκπροσώπησηricorda : “70.000 oργανωμένες στις Ομάδες υπεράσπισης της γυναίκας, 35.000 μαχόμενες παρτιζάνες, 20.000 με λειτουργίες υποστήριξης, 4.563 συλληφθείσες, βασανισμένες και καταδικασμένες από τα φασιστικά Δικαστήρια, 2.900 έπεσαν ή σκοτώθηκαν σε μάχη 2.750 μεταφέρθηκαν στη Γερμανία στα ναζιστικά lager, 1.700 τραυματίστηκαν, 623 εκτελέστηκαν, 512 Επίτροποι πολέμου, 19 χρυσά μετάλλια και 17 αργυρά”.
Κάποια ονόματα, Alcuni nomi, διάσημα ή λιγότερο γνωστά, για όλες: Irma Bandiera, Carla Capponi, Iris Versari, Joyce Lussu, Vandina Saltini, και πολλές άλλες ‘Stelle Rosse, Κόκκινα Αστέρια’.

Άλλες σημαντικές παρουσίες, είναι εκείνες των πρωταγωνιστών γυναικών στον αγώνα για τα δικαιώματα των αφροαμερικανών, για την χειραφέτηση των ‘τελευταίων’ και για την κοινωνική λύτρωση, της βορείου Αμερικής: Rosa Louise Parks, η Μαύρη Πάνθηρας Kathleen Claver μετά, όταν τα σπάει με το κόμμα των μαύρων πανθήρων BPP, στρατευμένη στο ‘Revolutionary People’s Communication Network’, και το πιο γνωστό σύμβολο της εξέγερσης των μαύρων της Αμερικής: Angela Davis. Στον τόμο υπενθυμίζεται ο ορισμός που η Davis μας παρέχει για την λέξη ‘ριζοσπάστης’: “Ριζοσπάστης απλούστατα σημαίνει να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα από τις ρίζες τους”.
Ίσως, σε αυτή την ενότητα, θα έπρεπε να γίνει λόγος και για την Εθελ Ρόζενμπεργκ, Ethel Rosenberg, αποδιοπομπαίο τράγο του αχαλίνωτου μακαρθισμού.

Άμεσα ή έμμεσα, η Λατινική Αμερική σφυρηλατεί πολλές αντάρτισσες γυναίκες. Να θυμίσουμε την Tania Haydèe Tamara Bunke Bider,9 που σκοτώθηκε στα εικοσιεννιά της στο Puerto Mauricio ακολουθώντας την βολιβιανή του Che. Μια άλλη τευτονικηλατίνη, teutonico-latina είναι η Monika Ertl Imilla,10 που την 1 απριλίου 1967, στο Αμβούργο,οπλισμένη από τον Feltrinelli, εκδικείται τον Comandante Che, εκτελώντας τον δήμιο του: Roberto Quintanilla.
Παραμένοντας στον χώρο του νησιού της Καραϊβικής, ο Steccanella θυμίζει πως στην Κούβα, μαζί με άλλες γυναίκες που ιδεολογικά και στρατιωτικά διαμορφώθηκαν στο ευτυχισμένο νησί, βρήκε πολιτικό άσυλο και συνεχίζει να ζει η αφρο-τζαμαϊκανή επαναστάτρια, αγωνίστρια του Black Liberation Army, Assata Shakur, που ονομάζονταν όταν ήταν δούλη JoAnne Chesimard, στης οποίας την απελευθέρωση (όχι απόδραση, όπως η ίδια διευκρινίζει) πήρε μέρος, στην τελική της φάση, και η Silvia Baraldini.11

Ο συγγραφέας αφιερώνει προσοχή και στις γυναίκες που πήραν μέρος στους αγώνες ανεξαρτησίας στην Ευρώπη τον αιώνα που μας πέρασε: Βόρεια Ιρλανδία και Euskadi.
Στην βόρειο Ιρλανδική σύγκρουση πολέμησαν οι Bernadette Devlin, Mairead Farrell που σκοτώθηκε στο Γιβραλτάρ, στις 6 μαρτίου 1988, από μια ‘ομάδα θανάτου’ του αγγλικού στρατού.
Ένα από τα μεγαλύτερα ‘σύμβολα’, λόγω του κύρους και της σημασίας, του αγώνα του βασκικού λαού, δίχως άλλο είναι η Eva Forest, πρωτομάστορας του ‘Σχεδίου Ogro’ (εξολόθρευση του Luis Carrero Blanco, ‘ηγέτη’ της κυβέρνησης του Franco). Τον τίναξαν στον αέρα με το αυτοκίνητο του στην Μαδρίτη στις 20 δεκεμρίου 1973. Στο βιβλίο της “Επιχείρηση Ogro. Πως και γιατί σκοτώσαμε τον Carrero Blanco” 12 ξεκινά την διήγηση της με αυτό τον τρόπο: “Ο Carrero Blanco είχε ένα όνειρο: να πετάξει. Μια ημέρα η Eta έκανε το όνειρο του μια μεγάλη πραγματικότητα”.

Στην μεγάλη έκθεση των σχεδόν σαράντα προφίλ επαναστατριών (αν και θα μας είχε αρέσει να μας μιλούσε επίσης και για την Olga Benario, κομουνίστρια και εβραία, απεσταλμένη της Κομουνιστικής Διεθνούς στην Βραζιλία, δολοφονημένη στο lager di Bernburg-Euthanasia Centre στις 23 απριλίου 1942;13 την comandante Celia Sànchez της κουβανικής επανάστασης: “εκείνη που έπαιρνε τις κυριότερες αποφάσεις”; 14 Genoeffa Cocconi, μητέρα των αδελφών Cervi και την Carla Verbano.15 ) Ο Steccanella καλλιεργεί δυο ιδιαίτερα ‘κόκκινα λουλούδια’ : την Margherita Mara Cagol (ιδρύτρια των Brigate Rosse, ‘που εκτελέστηκε’, σύμφωνα με την μαρτυρία ενός μαχητού παρόντος στην ανταλλαγή πυροβολισμών που είχε προηγηθεί, με έναν πυροβολισμό από πιστόλι στον αυχένα, ενώ ήταν γονατισμένη έχοντας παραδοθεί, στις 5 ιουνίου 1975 στην Cascina Spiotta,στο αγρόκτημα στην περιοχή Arzello di Melazzo (Al). Οι Σύντροφοι της στην ανακοίνωση χαιρετισμού δηλώνουν: “Mara, ένα λουλούδι άνθισε, και αυτό το λουλούδι ελευθερίας οι Ερυθρές Ταξιαρχίες θα συνεχίσουν να το καλλιεργούν μέχρι τη νίκη! Ένοπλη πάλη για τον κομουνισμό!”) και την Ulrike Meinhof, δημοσιογράφο και αγωνίστρια της Rote Armee Fraktion, που πέθανε  ‘μυστηριωδώς’ στην φυλακή του Stammheim το βράδυ μεταξύ 8 και 9 μαίου 1976. Ένα μανιφέστο της Κόκκινης Βοήθειας, del Soccorso Rosso την θυμάται με αυτό τον τρόπο: “Ένα λουλούδι άνθισε. Θα το καλλιεργούν οι επαναστάτες όλου του κόσμου. Θα το καλλιεργούν μέχρι τη νίκη”.16

Λόγω της μαχητικής αλληλεγγύης, σεβασμού και εκτίμησης, οι τελευταίες δύο γυναίκες που αναφέρονται στο βιβλίο είναι η »Γιαγιά Μάο», “Nonna Mao”-Cesarina Carletti, πρώην παρτιζάνα , βιβλιοπώλης μεταχειρισμένου στην αγορά της Porta Palazzo στο Torino, που συνελήφθη στις 15 ιουλίου 1975 ως ύποπτη ταξιαρχίτισσα: “είναι να γελάς, ’με αυτή την τελευταία είναι είκοσι μία φορές που μπήκα φυλακή. Και δεν θα είχα ποτέ φανταστεί πως θα μου καταλόγιζαν ξανά τις ίδιες κατηγορίες με αυτές τριάντα τριών χρόνων νωρίτερα, όταν ήμουν παρτιζάνα: συμμετοχή σε ένοπλη μπάντα”.

Η Caterina Rina Picasso, κατηγορία 1908, ‘η γιαγιούλα των BR’, αναφέρεται με αυτό τον τρόπο από τον Prospero Gallinari όταν την θυμάται: “ η Caterina Picasso είναι ένα κομμάτι του παρελθόντος μας. Ένα πρόσωπο της βαθιάς πόλης, της αντιφασιστικής και κομουνιστικής έντασης της ιστορίας της Τζένοβα”. Στην ηλικία των 72 χρόνων “καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό σε τρία χρόνια και τέσσερις μήνες , που στο εφετείο αυξήθηκαν σε τέσσερα χρόνια, Έξω απ’ το κελί της εκθέτει μια στοιχειώδη κόκκινη σημαία ραμμένη με διάφορα κομμάτια από ύφασμα”.

Τέλος, αλλά απολύτως όχι τελευταία, αναφέρεται μια, την θυμάται με τον τρόπο του, ‘μαχήτρια’ με ένα τρόπο που καμιά καμιά ανθολογία, βιβλίο αυτοβιογραφιών ή έκθεση γυναικών αναφέρει: Anna Magnani. Όταν πλέον την είχαν σημαδέψει οι ‘φθορές του χρόνου’, αγνοώντας την αισθητική : “LΑφήστε μου όλες τις ρυτίδες, μην μου αφαιρέσετε ούτε μια. Χρειάστηκε μια ολόκληρη ζωή για να τις φτιάξω
Μια πρόσληψη μιας πολύ διαφορετικής συνειδητοποίησης από τα τρέχοντα αισθητικά και καλλιτεχνικά στερεότυπα, όχι μόνο γυναικεία.


  1. Davide Steccanella, Le Brigate Rosse e la lotta armata in Italia. Cronologia degli eventi che hanno contrassegnato 15 anni del nostro paese- Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες και η ένοπλη πάλη στην Ιταλία. Χρονολογία των γεγονότων που σημάδεψαν 15 χρόνια στη χώρα μας, Simplicissimus, Loreto (An)-Catania, 2012  
  2. επαναλάμβανεDavide Steccanella, Gli anni della lotta armata. Cronologia di una rivoluzione mancata- Τα χρόνια του ένοπλου αγώνα. Χρονολογία μια χαμένης επανάστασης, Bietti, Milano, 2013  
  3. Davide Steccanella, Rivoluzionaria- Επαναστάτρια, 2017 Ημερολόγιο 12 μηνών, Agenda 12 mesi, Mimesis, Sesto San Giovanni (Mi), 2016  
  4. Ida Farè-Franca Spirito, Mara e le altre. Le donne e la lotta armata: storie interviste riflessioni- Η Μάρα και οι άλλες. Οι γυναίκες και η ένοπλη πάλη: ιστορίες συνεντεύξεις στοχασμοί, Feltrinelli, Milano, 1979  
  5. Paola Staccioli, Sebben che siamo donne. Storie di rivoluzionarie Κι ας ήμαστε γυναίκες. Ιστορίες επαναστατριών, DeriveApprodi, Roma, 2015  
  6. Haidi Gaggio Giuliani-Paola Staccioli, Non per odio ma per amore. Storie di donne internazionaliste- Όχι από μίσος αλλά λόγω τη αγάπης. Ιστορίες διεθνιστών γυναικών, DeriveApprodi, Roma, 2012  
  7. Rosella Simone, Donne oltre le armi. Tredici storie di sovversione e genere- Γυναίκες πέρα από τα όπλα. Δεκατρείς ιστορίες ανατρεπτικής δραστηριότητας και φύλου, Milieu Edizioni, Milano 2017  
  8. Dolores Ibàrruri, Memorie di una rivoluzionaria- Αναμνήσεις μιας επαναστάτριας,  Editori Riuniti, Roma, 1963  
  9. Marta Rojas-Mirta Rodriguez Caldiron, a cura di- Tania la guerrigliera, Τάνια η αντάρτισσα, Feltrinelli, Milano, 1971  
  10. Jurgen Schreiber, La ragazza che vendicò Che Guevara. Storia di Monika Ertl- Η κοπέλα που εκδικήθηκε τον Τσε Γκεβάρα. Ιστορία της Μόνικα Έρτλ,  casa editrice Nutrimenti, Roma, 2011  
  11. Assata Shakur, Assata, un’autobiografia, Ασσάτα, μια αυτοβιογραφία, εισαγωγή με επιμέλεια του Giovanni Senzani, introduzione e cura di Giovanni Senzani, CONTROInformazione internazionale, Erre emme Edizioni, Roma, dicembre 1992  
  12. Marco Laurenzano, a cura di, Eva Forest, Operazione Ogro. Come e perchè abbiamo ucciso Carrero Blanco- Επιχείρηση Ogro. Πως και γιατί σκοτώσαμε τον Καρρέρο Μπλάνκο,  Red Star Press, Roma, dicembre 2013  
  13. Ruth Wener, Olga Benario. Una vita per la rivoluzione. La storia di una vita coraggiosa- Όλγα Μπενάριο. Μια ζωή για την επανάσταση. Η ιστορία μιας θαρραλέας ζωής, Zambon Editore, Francoforte, 2012  
  14. Dieci donne rivoluzionarie…che non appaiono nei libri di storia- Δέκα επαναστάτριες γυναίκες…που δεν εμφανίζονται στα βιβλία της ιστορίας,  Kathleen Harris, 2014 https://www.bibliotecapleyades.net/sociopolitica/sociopol_globalupraising81.htm  
  15. Carla Verbano με την Alessandra Capponi, Sia folgorante la fine- Να είναι εκθαμβωτικό το τέλος,  Rizzoli, Milano, 2010  
  16. La morte di Ulrike Meinhof, Rapporto della Commissione Internazionale d’inchiesta- Ο θάνατος της Ουλρίκε Μάϊνχοφ, Αναφορά της Διεθνούς Επιτροπής έρευνας, μετάφραση της Petra Krause και Elisa D’Ambrosio, Tullio Pironti Editore, Napoli, settembre 1979 – Ulrike Meinhof, Bambule. Rieducazione, ma per chi?- BambuleΑναμόρφωση, αλλά για ποιον; Edizioni della battaglia, Palermo, gennaio 1998  

Share

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 3 – χρονικό του Κινήματος ’77

VIII IX

ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΕΠΑΝΩ ΜΑΣ

«Οι εργασίες επάνω σε κείμενα του Μαγιακόφσκι και η επεξεργασία αυτών έχει γίνει σήμερα μια μαζική δραστηριότητα: οι νεαροί προλετάριοι, οι οποίοι είναι η κοινωνική φιγούρα του απελευθερωμένου χρόνου – και όχι τα θύματα της ανεργίας, όπως αρέσει να τους παρουσιάζει η παλαιο-σοσιαλιστική ιδεολογία – έχουν αρχίσει να γράφουν, γράφουν στη μητρόπολη, με τις μαζικές jam-session, γράφουν στους τοίχους, με την καταστροφή των μηχανισμών του θεάματος, με την απαλλοτρίωση των εμπορευμάτων. Μια γραφή ακόμα μόνο αρνητική , συμπτωματική, ένα λεξιλόγιο ακόμη ως επί το πλείστον σιωπηλό. Αλλά αρχίζει να γίνεται σαφής και συνειδητή η συλλογική γραφή: όχι για να αφήσει ένα ίχνος, εντυπωσιακό και ξεχωριστό (…). Αλλά για να αλλάξει την μορφή των μητροπόλεων, για να αναστατώσει την κωδικοποιημένη επικοινωνία, για να μεταμορφώσει τη ζωή» (Συλλογικότητα A/traverso, η Alice είναι ο διάβολος, Μιλάνο, L’Erba Voglio, 1976, σελ. 122).

“ΚΑΤΩ Η ΗΘΙΚΗ ΣΑΣ / ΚΑΤΩ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΑΣ / ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΑΣ / ΚΑΤΩ Η ΤΕΧΝΗ ΣΑΣ // για όλους εκείνους που μέσα στα οικονομικά σας σχέδια πρέπει να δουλεύουν και να μην απέχουν /να μην εξεγείρονται ενάντια στους λοχίες της εθνικολαϊκής κουλτούρας / θα τους αρκούν ακόμη τα σκατά της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας / της οικογενειακής μεταρρύθμισης / οι ταινίες του petri / η καθεστωτική κουλτούρα / οι δικοί σας salinarisciasciavolponi. [Paolo Volponi, Carlo Salinari, Leonardo Sciascia] // Αλλά εσείς όχι / για εσάς τα αυτοκίνητα (ανεπιθύμητα) του ronconi / σίγουρα / υπό την προϋπόθεση οι κώλοι σας να κάθονται δίπλα σε εκείνους της μπουρζουαζίας του νέου καθεστώτος, / για εσάς δεν χρειάζεται λεξιλόγιο, κατανοητό / τόρνοςαλυσίδα που τρέχει -δουλειά με το κομμάτι- παραγμένα προϊόντα / μηχανές άνευ λειτουργίας. O.K. / όποιος δεν έκανε τα καινούργια πειράματα ανακαλεί κριτικά τα παλιά. / η RADIO ALICE επαναλαμβάνει κάτω / στέλνει μηνύματα ακατανόητα / μέσα στην τάξη της γλώσσας που παράγει / μιλά για το πόσες ώρες είμαστε υποχρεωμένοι να βρισκόμαστε στο εργοστάσιο / λέει για τους πολλούς συντρόφους που σκοτώνει η αστυνομία μέσα σε μια εβδομάδα / λέει zut / μιλά για τις ατέλειωτες ώρες δουλειάς που κοστίζει ένα κιλό κρέας / λέει για τις πολλές φορές που θα θέλαμε να βγούμε έξω το βράδυ  και ο μπαμπάς- διατάγματα-εκπρόσωποι λέει πως αυτό δεν είναι καλό για μια γυναίκα / λέει W Verdi λέει το υπερεγώ πηγαίνει διακοπές. / δεν επιβεβαιώνουμε αμέσως πως πρόκειται για ηλιακές μηχανές προσπαθούμε / πρώτα να αποδείξουμε πως δεν είναι τηγανητά ψάρια. / Δεν μας πληρώνει ούτε ο Agnelli ούτε ο Conti ούτε ο James Brook / γι αυτό η RADIO ALICE έχει ανάγκη από χρήματα / γι αυτό η RADIO ALICE ήθελε να κάνει μια συναυλίαγιορτή / στο Palasport / αλλά για όλους αυτούς τους λόγους της το αρνήθηκαν. // Η RADIO ALICE είναι η φωνή ενός σωρού ανθρώπων και μπορεί να γίνει μια μεγάλη βροντερή φωνή, / έτσι όπως όταν είπε / ΚΑΤΩ Η ΤΕΧΝΗ ΣΑΣ – ΚΑΤΩ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΑΣ – ΚΑΤΩ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΑΣ – ΚΑΤΩ Η ΗΘΙΚΗ ΣΑΣ. RADIO ALICE” (φυλλάδιο που αναπαράγεται στο Collettivo A/ traverso, η Alice είναι ο διάβολος, Milano, L’Erba Voglio, 1976; σελ. 39).

Σάββατο / Τρίτη 26-29 ΙΟΥΝΙΟΥ 1976. Milano, Parco Lambro: VI Γιορτή του Νεανικού προλεταριάτου    “To «ευτυχισμένο νησί» που μετατράπηκε σε έδαφος ανταρτοπόλεμου, με τα δακρυγόνα που ίπτανται μέσα στα δέντρα και την απειλή μιας εισβολής της αστυνομίας για την εκκένωση του πάρκου, οι προλεταριακές απαλλοτριώσεις στο κοντινότερο σούπερ μάρκετ και η έφοδος στο ψυγείο φορτηγό της εταιρείας Motta, η επιθετικότητα που εκφράστηκε με πολλούς τρόπους: ενάντια στους οργανωτές, ενάντια στους τραγουδιστές, ενάντια στα κοτόπουλα (που χρησιμοποιήθηκαν για να κορεστεί η πείνα, αλλά επίσης και για να παιχτεί ποδόσφαιρο), ενάντια στους ομοφυλόφιλους των οποίων το stand καταστράφηκε, ενάντια στις φεμινίστριες, που αμύνθηκαν όμως εξαιρετικά, με χτυπήματα κιθάρας, ενάντια στους διακινητές ηρωίνης, μα επίσης και στους ίδιους τους ηρωινομανείς” (βρίσκεται στο βιβλίο  Marisa Rusconi, La festa del Parco Lambro, Padova, Mastrogiacomo, 1978; σελ. 10).

ΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΑ / ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ / ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ/

ΖΗΤΩ Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΑΠΟΧΗ / ΤΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ / ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ

https://aenaikinisi.files.wordpress.com/2017/04/dopo_marx_aprile.pdf

https://www.academia.edu/6711257/Dopo_Marx_aprile

αυτονομία, autonomia

Μετά τον Μάρξ απρίλης, 2 – χρονικό του Κινήματος ’77

VII
ΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΙΝΉΜΑΤΟΣ ‘77
Παρασκευή 2 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1976. Στην Bologna γεννιέται το Radio Alice
«Στις αρχές του ’76, τους πρώτους μήνες, όλες οι εφημερίδες της Ιταλίας άρχισαν να μιλούν για το »χυδαίο λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται από ένα ελεύθερο ραδιόφωνο της Μπολόνια, ραδιόφωνο Alice το όνομα του. Ποια είναι η Αλίκη, τι κάνει η Αλίκη; Ερωτήσεις αφελείς, γιατί η Αλίκη πάντα στέκεται από την άλλη πλευρά – Είναι δυνατόν ποτέ η πολιτική γλώσσα να μην είναι επίπληξη για κάτι σε κάποιον; να μην είναι εργαλείο κάποιου για να διευθύνει άλλους; είναι δυνατόν να μην είναι η εκπροσώπηση στη σκηνή των βουβών της ιταλικής πολιτικής;»
(Κολλεκτίβα A/traverso,
Alice είναι ο διάβολος, Μιλάνο, L’ Erba Voglio, 1976, από το πίσω κάλυμμα).
“Radio Alice. Καλημέρα. Δευτέρα 26 ιανουαρίου. Εχθές χιόνιζε. Σήμερα το βράδυ υπήρχε φεγγάρι και στις 31 θα είναι γεμάτο. Ήμαστε στον αστερισμό του υδροχόου και οι γεννημένοι αυτή την ημέρα είναι κατά βάση μπλέ, αυτό σηματοδοτεί την τάση ευτυχισμένων απεργιών… Κι εδώ βρισκόμαστε πάντα στο radio Alice, στην δικιά μας φωλιά γεμάτη με παράξενα όντα. Μια ποσότητα megaertz είδους ενυδρείου. Μάτια λίγο τρελαμένα και τα μηχανήματα μας είναι πειραματικά όπως εμείς
(Collettivo A/traverso,
Alice è il diavolo,
Milano, L’Erba Voglio,1976: σελ. 12).
«Η Radio Alice είναι άσεμνη όπως η ταξική πάλη. Αστυνομικοί, δικαστές, δημοσιογράφοι είπαν ότι η Radio Alice είναι άσεμνη. Αλλά τι δεν είναι άσεμνο μέσα στον πολιτισμό μας για τους αστυνομικούς, τους γραφιάδες του κίτρινου τύπου και για εκείνους που τους τρέφουν; οι ανάγκες μας, το σώμα, η σεξουαλικότητα, να θέλουμε να κοιμόμαστε το πρωί, η επιθυμία, η απελευθέρωση από την εργασία. Όλα αυτά μέσα στους αιώνες ήταν κρυμμένα, βυθισμένα, μας τα αρνούνταν, δεν λέγονταν, κανένας δεν μιλούσε γι αυτά. Ύπαγε οπίσω μου Σατανά. Ο εκβιασμός της μιζέριας, η πειθαρχία της εργασίας, η ιεραρχική τάξη, η θυσία, η πατρίδα και το γενικό συμφέρον. Όλα αυτά έχουν κάνει να σιγήσει η φωνή του σώματος. (…) Γι αυτό τον λόγο όλα εκείνα που δεν στέκονται μέσα σε αυτή την τάξη είναι άσεμνα, σύμφωνα με την αστυνομία και τους εισαγγελείς. Θα έπρεπε να μυρίσεις τα σκατά, εκεί μυρίζεις την ύπαρξη. (…) Η επιθυμία δίνει φωνή στον εαυτό της. Και γι ‘αυτούς είναι άσεμνη. Πέρα από την φτώχεια, ενάντια στην εργασία, μιλάει το σώμα, η επιθυμία, η ιδιοποίηση του χρόνου. Η Radio Alice έχει εγκατασταθεί σε αυτό τον χώρο και γι αυτό είναι άσεμνο. Να δώσουμε φωνή στην επιθυμία μας – κάθε συλλογικότητα ένα μικρόφωνο – να αναμεταδώσουμε επάνω μας «
 (Collettivo A/traverso,
Alice è il diavolo, η Αλίκη είναι ο διάβολος
Milano, L’Erba Voglio, 1976; σελ. 34-35).
«Γκρίζοι ανόητοι επικίνδυνοι θέλουν να κάνουν τον κόσμο να τους ταιριάζει, θέλουν τον κόσμο στα μέτρα τους: επικίνδυνο θαμπό γκρι. Η απολυταρχική κοινωνία του κεφαλαίου ζει από την μονότονη επανάληψη του υπάρχοντος. Χρησιμοποιεί τα αφεντικά, τους αστυνομικούς, τους δικαστές. Κανένας από αυτούς δεν είναι απαραίτητος για τη δομή που χρειάζεται. Κάνουν μια σκατένια ζωή για να είναι ο μόνος δυνατός τρόπος ζωής. Αλλά ο κομουνισμός είναι νέος και όμορφος. (…) Η πρακτική της ευτυχίας είναι ανατρεπτική, όταν συλλογικοποιείται, η θέληση μας για ευτυχία και απελευθέρωση είναι ο τρόμος τους, τους τρομάζει και αντιδρούν με την φυλακή, όταν η καταπίεση της εργασίας, της πατριαρχικής οικογένειας και τους σεξισμού δεν είναι αρκετή. Μα τότε ας το πουν ανοιχτά: το να συνωμοτείτε σημαίνει να αναπνέετε μαζί και γι αυτό είμαστε κατηγορούμενοι, αυτός είναι ο λόγος που μας κατηγορούν, θέλουν να μας κόψουν την αναπνοή, να μας την αφαιρέσουν, διότι αρνηθήκαμε να αναπνέουμε ατομικά, μεμονωμένα, στον τόπο εργασίας μας που προκαλεί ασφυξία, που μας πνίγει, στην σχέση μας μεμονωμένα οικογενειακή, στο ατομοποιημένο σπίτι μας . (…) Ας το πουν λοιπόν ανοικτά: είναι ντανταϊσμός που τρομοκρατεί τους επικίνδυνους βαρετούς γκρίζους φύλακες της τάξης της εκμετάλλευσης και της μιζέριας «.
(Coll. A/traverso,
Alice è il diavolo, η Αλίκη είναι ο διάβολος
Milano, L’Erba Voglio, 1976: σελ. 44-45).
TRASMETTIAMOCI ADDOSSO
   E   R   A   U   N   A   N   O   T   T   E   D   I   L   U   P   I   F   E   R   O   C   I ,   L   ’   A   B   B   I   A   M   O   R   I   E   M   P   I   T   A   D   I   S   U   O   N   I   E   D   I   V   O   C   I
Ήταν μια νύχτα άγριων λύκων, την γεμίσαμε με ήχους και φωνές