σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Από τα βουνά μας στην βόρεια Συρία, παρτιζάνικος αγώνας! – Dai nostri monti alla Siria del nord, lotta partigiana!

Stampa

 

52214

Μια επιστολή για την 25η απριλίου κάποιων ιταλών στην επανάσταση της βόρειας Συρίας

Dai nostri monti alla Siria del nord, lotta partigiana!

 

Πριν από εβδομήντα τρία χρόνια η Ιταλία απελευθερώθηκε από τη ναζιστική-φασιστική καταπίεση. Οι παρτιζάνοι ήταν το μέρος εκείνης της γενιάς που αποφάσισε να πολεμήσει τον φασισμό και να αγωνιστεί για μια πιο ανθρώπινη, ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία. Μια δύσκολη επιχείρηση, για την οποία πολλοί θυσίασαν τη ζωή τους, πάρα πολλοί διακινδύνευσαν να την χάσουν, συνελήφθησαν και βασανίστηκαν. Όσοι συμμετείχαν στην Αντίσταση θα παραμείνουν για πάντα ως παράδειγμα για ολόκληρο τον κόσμο θάρρους και ανθρωπιάς.

Η σύγκρουση μεταξύ εκείνων που αγωνίζονται για μια ελεύθερη, δημοκρατική και ειρηνική κοινωνία και εκείνων που θέλουν να φέρουν την καταπίεση και τον πόλεμο στο όνομα ενός λαού ή ενός ανώτερου θεού συνεχίζεται στην εποχή μας. Ακριβώς όπως τότε υπάρχουν εκείνοι που είναι έτοιμοι να κλείσουν τα μάτια τους ή να υποστηρίξουν τον φασισμό, στις διάφορες μορφές του, για να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη ή κέρδη. Εμείς αποφασίσαμε να μείνουμε στην άλλη πλευρά, από την πλευρά της Αντίστασης, και γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Στην Ιταλία και σε όλο τον κόσμο οι φίλοι και σύντροφοί μας βρίσκονται στους αγώνες των εργαζομένων, των σπουδαστών, των μεταναστών, στο κίνημα No Tav και όπου υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν, που επιθυμούν ένα πιο ανθρώπινο και δίκαιο μέλλον.

Στη Βόρεια Συρία, επαναλαμβάνεται η ίδια μάχη που έβλεπε τους παρτιζάνους να μάχονται ενάντια στον φασισμό. Ο εχθρός είναι ο ίδιος που πολεμούσαμε στα βουνά μας πριν από περισσότερα από εβδομήντα χρόνια, καθώς και η νοοτροπία του, άλλαξε μόνο το πρόσωπό του: ο σημερινός φασισμός στη Συρία έχει το πρόσωπο του Ερντογάν, του ISIS και της αλ-Κάιντα. Όπως τότε οι πολιτικοί μας και οι κυβερνήσεις μας καθημερινά προδίδουν τις αξίες της Αντίστασης, επειδή κάνουν δουλειές με αυτό τον φασισμό και σιωπούν για τα εγκλήματα του – όταν δεν τα εγκρίνουν ρητά. Για αυτούς η επανάσταση της Βόρειας Συρίας πρέπει να καταστραφεί επειδή αντιπροσωπεύει την ελπίδα μιας ελεύθερης, δημοκρατικής κοινωνίας στην οποία οι διαφορετικοί λαοί ζουν στη φιλία.

Σε αυτήν την επανάσταση, τα ιδανικά των παρτιζάνων εκείνης της εποχής αναβιώνουν και, εμπνευσμένοι από το παράδειγμά τους, ήρθαμε εδώ από την Ιταλία για να την υπερασπιστούμε και να συμβάλλουμε σε αυτήν. Παρά τη γεωγραφική και χρονική απόσταση, οι κούρδοι, άραβες, ασσύριοι και τουρκομάνοι σύντροφοί μας, ακούγοντας τις ιστορίες της αντίστασης, τις αισθάνονται σαν αυτές των συντρόφων και φίλων τους. Στις μακριές νύχτες που περάσαμε στο μέτωπο και κάτω από τους βομβαρδισμούς, στην καθημερινή δουλειά μας για να οικοδομήσουμε μια δημοκρατική και ελεύθερη κοινωνία, οι σκέψεις μας πήγαν συχνά σε εκείνους που αγωνίστηκαν στην Αντίσταση, αναζητώντας μια πηγή δύναμης και θάρρους για να αντιμετωπίσουμε τον σημερινό φασισμό. Οι μάρτυρες της Αντίστασης είναι αίμα του αίματός μας, νεύρα των νεύρων μας και πάντα θα αγωνιζόμαστε ώστε οι αξίες τους να μη νικηθούν ποτέ.

«Πορευόμασταν με την ψυχή στους ώμους στo σκοτάδι εκεί πάνω
αλλά ο αγώνας για την ελευθερία μας το μονοπάτι θα μας φωτίσει

Marciavamo con l anima in spalla nelle tenebre la su
ma la lotta per la nostra libertà il cammino ci illuminerà»

Καλή 25η Απριλίου σε όλους τους Ιταλούς αντιφασίστες!   Buon 25 Aprile a tutti gli antifascisti italiani!

Ιταλοί στην επανάσταση της Συρίας του Βορρά   Italiani nella rivoluzione della Siria del Nord

https://www.infoaut.org/notes/dai-nostri-monti-alla-siria-del-nord-lotta-partigiana

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

SiAmo Afrin (We Are Afrin) Είμαστε Αφρίν Παγκόσμια εκστρατεία συγκέντρωσης πόρων για την Afrin

Stampa

 

713

Μια παγκόσμια εκστρατεία ξεκίνησε από ακτιβιστές και διάφορες ομάδες αλληλεγγύης για να σπάσει τη διεθνή σιωπή σχετικά με την τουρκική εισβολή στην Αφρίν και την ανθρωπιστική καταστροφή που προκάλεσε. Ζητάμε από όλους τους αναγνώστες του infoaut να συμμετάσχουν στη συγκέντρωση πόρων και να αναπτύξουν τα κανάλια επικοινωνίας του SiAmo Afrin

SiAmo Afrin (We Are Afrin) Campagna globale di raccolta fondi per Afrin

Μετά την έναρξη της «Επιχείρησης Κλάδος Ελιάς» της Τουρκίας, το ειρηνικό, πολυπολιτισμικό και δημοκρατικό καντόνι της Αφρίν στη Ροζάβα (Βορειοανατολικά της Συρίας) υπέστη εισβολή, λεηλατήθηκε, πυρπολήθηκε και καταστράφηκε. Περίπου 450.000 άνθρωποι υπολογίζεται πως έχουν εκτοπιστεί τρομοκρατημένοι, αφού οι τουρκικές δυνάμεις και οι τζιχαντιστές σύμμαχοί τους, πολλοί με ρίζες στην Αλ Κάιντα και στο ISIS, έχουν πάρει τον έλεγχο της πόλης. Οι εκτοπισμένοι ζουν σήμερα σε εξωτερικούς χώρους, χωρίς αγαθά πρώτης ανάγκης όπως τρόφιμα, νερό και σκόνη γάλακτος για παιδιά. Ασθένειες όπως η φυματίωση δεν είναι μόνο παρούσες, αλλά εξαπλώνονται με κάποια ταχύτητα και ταυτόχρονα υπάρχει έλλειψη φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού. Οι τοπικές ΜΚΟ, όπως η Κουρδική Ερυθρά Ημισέληνος Kurdish Red Crescent (KRC) και το Ίδρυμα Hêvî, προσπαθούν με τα λίγα διαθέσιμα μέσα για τη στήριξη των εκτοπισθέντων. Στην Shahba, η KRC δημιούργησε δύο στρατόπεδα υποδοχής: Berxwedan και Seredem. Ωστόσο, δεν μπορούν να ικανοποιούν όλες τις ανάγκες, ειδικά υπό το πρίσμα της συνολικής αδράνειας των διεθνών ΜΚΟ, πολλές από τις οποίες είναι παρούσες στη Συρία. Χιλιάδες ακόμα ζουν σε εξωτερικούς χώρους, κάτω από πρόχειρα καταφύγια χτισμένα με πλαστικό.

Η εισβολή στην Αφρίν όχι μόνο οδήγησε σε τεράστια ανθρωπιστική κρίση, αλλά και απειλεί την ειρηνική, πολυπολιτισμική και ριζοσπαστική δημοκρατία βασισμένη στην ισότητα ανδρών και γυναικών και την οικολογική αειφορία στην Rojava. Η εισβολή – με μια εθνοκαθαριστική προσήλωση – στοχεύει στον κουρδικό λαό, αλλά ταυτόχρονα επηρέασε και τις άλλες εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες που υπάρχουν στην περιοχή, όπως τους Γιαζήδες και τους Χριστιανούς, οι οποίοι επί του παρόντος υπόκεινται σε αναγκαστική μεταστροφή στο Ισλάμ από τις τουρκικές δυνάμεις και τους συμμάχους τζιχαντιστές. Η τουρκική κατοχή έχει παγκόσμιες επιπτώσεις και, αν από την μια, οι λαϊκές κουρδικές αμυντικές μονάδες YPG και YPJ ήταν αυτές με τις μεγαλύτερες επιτυχίες στον αγώνα κατά του ISIS, από την άλλη μετά από αυτό που συνέβη στην Afrin τώρα έχουν στρατευτεί για την προστασία των αμάχων και αυτό δυστυχώς προκαλεί ανησυχητική αύξηση των δραστηριοτήτων του Daesh.

Αντιμέτωποι με τη συνεχιζόμενη σιωπή της διεθνούς κοινότητας που δεν καταδίκασε την τουρκική εισβολή στην Αφρίν, ενόψει της αποτυχίας των διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων που δεν κινητοποιήθηκαν για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στους εκτοπισμένους πολίτες, όλες οι ομάδες, οι ακτιβιστές και ενώσεις αλληλεγγύης ξεκίνησαν μια παγκόσμια έκκληση και μια πρόσκληση συμμετοχής στην εκστρατεία «SiAmo Afrin» (We Are Afrin) »Είμαστε Αφρίν»

Η εκστρατεία βλέπει τη συμμετοχή δύο σημαντικών Μκο: μιας ιταλικής, της GUS (Ομάδα Ανθρώπινης Αλληλεγγύης) και μιας στην Ροζάβα που ονομάζεται Hêvî Foundation. Η εκστρατεία θα ξεκινήσει από την Ιταλία στις 25 απριλίου και θα συμπέσει με την 73η επέτειο της απελευθέρωσης της Ιταλίας από το ναζιστικό φασισμό, και αποσκοπεί στη διάδοση παγκοσμίως, θα ολοκληρωθεί με μια διεθνή αντιπροσωπεία που στοχεύει να φτάσει στη Ροζάβα στις 2 ιουνίου για να παραδώσει τους πόρους που συλλέχθηκαν.

Οι στόχοι της εκστρατείας είναι :

Να συλλέξει πόρους για τους εκτοπισμένους της Αφρίν. Την καταδίκη της παγκόσμιας σιωπής και της αδράνειας της κυβέρνησης. Να καταδικάσει την έλλειψη διεθνούς βοήθειας προς την Afrin. Αποστολή διεθνούς αντιπροσωπείας αλληλεγγύης στη Rojava Επισημαίνοντας τη σιωπηρή υποκρισία των μέσων μαζικής ενημέρωσης για το τι συνέβη στην Afrin. Να αυξήσει την προσοχή της κοινής γνώμης και να ενημερώσει για το που έχει οδηγήσει η τουρκική επιθετικότητα – που είναι ακόμη σε εξέλιξη – προς τον κουρδικό λαό και τις άλλες μειονότητες Υποστηρίζοντας τις επαναστατικές και δημοκρατικές δυνάμεις του  RojavaFacebook: Si Amo Afrin Ναι αγαπώ την Αφρίν
Twitter: @SiAmoAfrin
GUS: IoSonoAfrin@gus-italia.org Hêvî: Info@hevifoundation.org

Εδώ το crowdfunding: http://l2l.it/siamoafrinhttp://l2l.it/siamoafrin

Συμμετέχουν: 0161 Festival, Centri Sociali delle Marche, Centri Sociali del Nord Est, Ex Opg – Je so’ pazzo, green Left Weekly, Gus, Hêvî Foundation, Kascina Autogestita Popolare, Kevok Foundation, Kurdistan Solidarity Campaign, Infoaut, Istituto kurdo, Laboratorio Sociale Alessandria, la Cupa Ancona, Manchester Antifascists, Mezzocannone Occupato, Naka – North American Kurdish Alliance, No dal Molin, N.D.O., Osservatorio di genere, Pacì Paciana, Pontid’amore, Progetto Diritti Onlus, Radio 4 Rojava, Red Front Republic, Rojava Poland, Rojava Solidarity Sydney, – SAR, SRQ, Stop Sfratti, Ya Basta Êdî Bese, Yabasta! Marche.

banner 1

 

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/siamo-afrin-we-are-afrin-campagna-globale-di-raccolta-fondi-per-afrin

ένοπλη πάλη, lotta armata

Περί αλληλεγγύης και συλλογικότητας: πριν από είκοσι χρόνια διαλύονταν η RAF

Να βρούμε ένα νέο Έξω, Trovare un nuovo Fuori

»Γνωρίζαμε ότι αυτό το σύστημα σε παγκόσμιο επίπεδο θα είχε αφήσει σε όλο και λιγότερους ανθρώπους τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς ζωής. Και γνωρίζαμε ότι αυτό το σύστημα θέλει μια ολοκληρωτική πρόσληψη επί των ανθρώπων ώστε να υποτάσσονται από μόνοι τους στις αξίες αυτού του συστήματος και τις καθιστούν δικές τους. Από αυτό το προαίσθημα προέρχονταν η ριζοσπαστικότητα μας. Δεν είχαμε καμία σχέση με αυτό το σύστημα εμείς.«

»Παρ ‘όλα αυτά, η αναταραχή επάνω στη βία μας έχει και παράλογα χαρακτηριστικά. Επειδή ο πραγματικός τρόμος βρίσκεται στην κανονική κατάσταση του οικονομικού συστήματος.«

(από την ανακοίνωση διαλύσεως της RAF, η οποία γράφτηκε τον μάρτιο και δημοσιεύθηκε τον απρίλιο 1998)

 

Πριν από 20 χρόνια, η Rote Armee Fraction, σε μια ανακοίνωση αρκετών σελίδων, κήρυξε τη διάλυση της. Μόνο λίγοι σύντροφοι και συντρόφισσες εξακολουθούσαν να κρύβονται, τρεις από τους οποίους εξακολουθούν να είναι φυγάδες σήμερα, και, υποθέτω, ελπίζω ότι υποστηρίζονται από δομές αλληλεγγύης και ποτέ δεν θα συλληφθούν. Επειδή δεν θα μπορούσαν να περιμένουν τίποτα διαφορετικό από τη γερμανική προστυχιά και δολιότητα προς επαναστάτες και εξεγερμένους, η εναλλακτική λύση θα ήταν να προδώσουν τα πάντα ή να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους στη φυλακή.

Το 1970 η RAF ιδρύθηκε, την εποχή εκείνη η ανακοίνωση συνδέθηκε με μια ενέργεια, την απελευθέρωση του Andreas Baader από τη φυλακή. Η τελική δήλωση απέφυγε να παρουσιαστεί υπό τη μορφή μιας δράσης. Εν τω μεταξύ, πέρασαν 28 χρόνια, η τελευταία ενέργεια της RAF, να ανατινάξει τη νεόχτιστη φυλακή της Weiterstadt, είχε λάβει χώρα ακριβώς πέντε χρόνια νωρίτερα. Περίπου πέντε χρόνια πέρασαν από τη σύγκρουση με το GSG 9 ** στο Bad Kleinen, στην οποίαν είχαν φτάσει στην «εξωδικαστική εκτέλεση» του μέλους της RAF, Wolfgang Grams, ο οποίος κατά την αρχική φάση της σύγκρουσης είχε σκοτώσει το μέλος του GSG-9 Michael Newrzella.

Καμιά επιστροφή

Από πολιτική άποψη, η αυτο-διάλυση της RAF θα μπορούσε να είχε φθάσει ακόμα νωρίτερα, αλλά κανείς από την RAF δεν ήταν σε θέση μα το πράξει. Η ρήξη με την κοινωνία του κεφαλαίου ήταν πολύ βαθιά, ο διαχωρισμός ήταν υπερβολικά οριστικός για να μπορεί απλά να ανακληθεί. Μια επιστροφή για μας δεν είχε προγραμματιστεί ποτέ. Δεν είχαμε καμία σχέση με το κυρίαρχο σύστημα. Η απόφαση να διαλυθεί η αδιάλλακτη σχέση στην πρακτική, προέρχονταν από την αναγνώριση ότι δεν μπορούσε να ανοιχτεί ένας επαναστατικός χώρος. Μια ενέργεια που είναι αδιανόητη χωρίς πικρία.

Εκείνοι που έχουν αγγίξει έστω για μια φορά την εμπειρία της απελευθέρωσης δεν εγκαταλείπεται ποτέ πλέον. Ο Pier Paolo Pasolini έχει καταγράψει αυτό το γεγονός, αυτό το στοιχείο κινηματογραφικά ξεκινώντας από μια ζοφερή προαίσθηση. Η ταινία του «Θεώρημα» του 1967, ήδη ασχολήθηκε με τις συνέπειες μιας απελευθέρωσης, που έζησε και μετά εξαφανίστηκε. Το άγνωστο και ανώνυμο σε αυτή την ταινία, που εμφανίζεται ως μια θεότητα μέσα στην αστική τάξη και καθιστά όλους ευτυχισμένους, με την εξίσου άκοπη, δίχως λόγο εξαφάνιση του, αφήνει το δράμα και την πληγή μιας απελευθέρωσης που διακόπηκε.

Πραγματική δυνατότητα Possibilità reale

Αναφέρομαι στην ταινία αυτή επειδή, κατά τη γνώμη μου, μπορεί να θεωρηθεί ως αλληγορία του κινήματος του 1968, όπου το «68» εμφανίζεται μόνο ως αριθμός για το σημείο καμπής μιας κυρίως κοινωνικής νεολαίας ξεκινώντας από τα μέσα της δεκαετίας του ’60 στον κόσμο. Τότε στον ορίζοντα υπήρχε η ιδέα της ζωής που δεν γίνεται πλέον αντιληπτή μέσω της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, της κυριαρχίας και της υποτέλειας, του πολέμου και της εξουσίας, ως διαρρηγμένης και καταστροφικής. Η απελευθέρωση από όλα αυτά έγινε μια πραγματική δυνατότητα. Ξεκινώντας από αυτή την αντίληψη της πραγματικότητας, η αλληλεγγύη και η συλλογικότητα ήταν απλές. Σήμερα, υπό την κατάσταση της παγκοσμιοποιημένης καταστροφής, όπου κάθε διέξοδος από ένα δεσποτικό παρόν φαίνεται να είναι κλεισμένη, η σκέψη της απόλυτης, της ολοκληρωμένης απελευθέρωσης φαίνεται όλο και πιο αφηρημένη και στην καθημερινή ζωή αντικαθίσταται από το αντιδραστικό «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Αλληλεγγύη και συλλογικότητα δεν επικοινωνούν, δεν μεταδίδονται πλέον ξεκινώντας από την κοινή εμπειρία ενός αριστερού μέλλοντος. Εκείνη την εποχή κάποιος έπρεπε να μετατρέψει σε δράση αυτήν την ελπίδα επανάστασης που καταλήφθηκε με λάγνο σχεδόν τρόπο, και να τολμήσει αυτό το πέρασμα στην ένοπλη επίθεση. Η RAF, οι Κόκκινες Ταξιαρχίες, [η Πρώτη Γραμμή] και πολλές άλλες ένοπλες ομάδες μιας θεμελιωδώς αγωνιστικής, μαχητικής αριστεράς, στρατευμένης, δεν ήθελαν να υποταχθούν στις συνέπειες μιας απελευθέρωσης που διακόπηκε και να διατηρήσουν ανοιχτές τις ιστορικές δυνατότητες.

Πολλά αρνητικά πράγματα μπορούν επίσης να ειπωθούν για την RAF. Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Μια ένοπλη σύγκρουση δεν πηγαίνει ομαλά για κανέναν. Αυτό συμβαίνει έτσι κι αλλιώς εδώ και δεκαετίες στο χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης του συστήματος και συχνά καταλήγει στην υπερβολή μιας ηλίθιας αδικίας, στην κακία, στο ψεύδους και στην αναζήτηση της πιο πρόστυχης, αχρείας ερμηνείας εναντίον των παλαιών ηθοποιών του, αλλά με ειρωνικό τρόπο σήμερα βρίσκεται σε αντίθεση με λεκτικές εκφράσεις σε ιδιωτικές συνομιλίες και ημιδημόσιες με πολίτες πολύ μικροαστούς, όταν με πρόθυμο τρόπο κάνουν γνωστό πως σύμφωνα με αυτούς η RAF «θα είχε θέση σήμερα» και θα την υποστήριζαν.

Η αντιεξουσία Il contropotere

Σε σχέση με την RAF και όλες αυτές τις ένοπλες ομάδες, ωστόσο, μπορεί κανείς να το σκεφτεί διαφορετικά: η RAF υπήρξε η προσπάθεια να ενισχυθεί η ιδέα που τρέφεται από την εμπειρία μιας ζωής εκτός του καπιταλισμού στην επίθεση ενάντια σε όλα. Με αυτό τον τρόπο, μέσα στην κοινωνία και σε σχέση με το κράτος, έθεσε το ζήτημα της εξουσίας που πρέπει να θέτει κάθε πραγματικός ταξικός αγώνας και κάθε θεμελιώδης αντιπαράθεση, αντιπολίτευση, αν δεν θέλει να αποκοπεί με ρεφορμιστικό τρόπο. Θεωρούσε τον εαυτό της ως αντίθετη δύναμη, αντιεξουσία και ως τέτοια επίσης πολεμήθηκε. Αυτή η εκ των πραγμάτων κατάσταση, αυτό το γεγονός από την πλευρά του Κράτους είναι επίσης το σενάριο για τη σχέση νίκη-ή-θάνατος που ο Helmut Schmidt έθεσε ως λογική του κράτους, [ Ο λόγος του κράτους ή της λογικής του κράτους είναι το σύνολο των προτεραιοτήτων που αφορούν την επιβίωση και την ασφάλεια του κράτους, γεγονός που μπορεί να ωθήσει τον υπεύθυνο λήψης πολιτικών αποφάσεων να δικαιολογήσει παράνομη δράση από πλευράς διεθνούς δικαίου ή εσωτερικού δικαίου] για την περίπτωση του Hans-Martin Schleyer και τους επιβάτες που απήχθησαν ενός αεροσκάφους της Lufthansa, έτσι όπως και τη σύσταση της σχέσης – φίλος-εχθρός, τεκμηριωμένης με τον πιο άμεσο τρόπο από μια ατέρμονη δίωξη των συμπαθούντων, όπου ήδη η έλλειψη δήλωσης υπέρ του κράτους κηρύχθηκε εχθρική πράξη.

Το κίνημα του 68 έθεσε θεωρητικά το ζήτημα της εξουσίας σε σχέση με την κοινωνική τάξη που καταρτίστηκε σύμφωνα με τον καπιταλισμό, αλλά το άφησε να πέσει μετά από κάποιες αψιμαχίες στους δρόμους. Ο φόβος του σφαγιασμού ήταν πολύ μεγάλος. Στην FTR, η RAF αποδέχθηκε στην πράξη αυτό το ακάλυπτο ζήτημα στην πρακτική, προσπαθώντας να του δώσει μια απάντηση.

Σήμερα, αυτό το Fuori, Outside, αυτό το Έξω σε συγκεκριμένο επίπεδο φαίνεται αδιανόητο και χαμένο. Ακόμα κι αν το σύστημα του καπιταλισμού παραμένει εγκληματικό όπως ποτέ άλλοτε, έχει ριζώσει στους ανθρώπους σαν να μην υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. Οι πόλεμοι γίνονται ενδημικοί, η ολική εκμετάλλευση του ανθρώπου και της φύσης έχει γίνει καθημερινότητα. Η μείωσή του σε αντικείμενο και εκπαίδευση, ο έλεγχος και η προσαρμογή του, η υποταγή του σε πολίτη προσαρμοσμένο και λειτουργικό ηλίθιο της κατανάλωσης, πάντα έτοιμο για κάθε παραλογισμό ενός κόσμου εμπορευμάτων συχνά ταπεινωτικό, είναι οργανωμένα με τον πιο ολοκληρωτικό τρόπο από ποτέ, τον πιο γιγάντιο μηχανισμό καταστολής καταπίεσης και ελέγχου από εκείνον του παλιού φασισμού. Αντί να ανοίξει έναν κοινωνικό ορίζοντα στον άνθρωπο, το βλέμμα του συνθλίβεται προς το πάτωμα και η λανθασμένη ύπαρξη δηλώνεται «χωρίς εναλλακτικές». Όλες οι αξίες επαναπροσδιορίζονται στη μόνη πραγματική τάξη της πώλησης αυτών των ίδιων και της κατανάλωσης. Αυτό έχει καθιερωθεί ως το πλαίσιο όλης της ζωής, τόσο από χρονική όσο και από γεωγραφική άποψη. Το σύστημα με τη στρατηγική του για διεφθαρμένη ολοκλήρωση, διεφθαρμένη κοινωνική ένταξη και εξόντωση έχει κερδίσει και κερδίζει καθημερινά στη διεύρυνση της εξάλειψης, του ξεριζώματος και της μείωσης στην ανικανότητα, την αδυναμία του προσώπου, του ανθρώπου.

Η διάλυση της RAF ήρθε μετά από την αναγνώριση ότι μια μειονότητα, ανεξάρτητα από το πόσο πολύ μπορεί να πιέσει, από μόνη της δεν μπορεί να παράξει ένα Έξω. Αλλά θα το χρειαστούμε αν δεν θέλουμε να υποκύψουμε. Ο καπιταλισμός είναι η μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα. Θα βγούμε από τον κίνδυνο αυτού μόνο αν βρούμε ένα νέο Out, Fuori, Έξω και επιστρέψουμε στο ζήτημα του συστήματος.

Από junge Welt: Έκδοση της 20.4.2018

Μετάφραση σε επιμέλεια της Sveva Haertter

Πρωτότυπο κείμενο στα γερμανικά, Testo originale in tedesco: https://www.jungewelt.de/artikel/331127.ein-neues-au%C3%9Fen-finden.html

*Karl-Heinz Dellwo ήταν και είναι: συγγραφέας, εκδότης, παραγωγός ντοκιμαντέρ. Μέλος της RAF. Συνολικά 21 χρόνια φυλάκισης, πολλά από αυτά σε ατομική απομόνωση ή σε μικρές ομάδες.

** ομάδα δερμάτινων κεφαλών της Γερμανίας «που χρησιμοποιείται για εθνικές και διεθνείς αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις, ειδικές επιχειρήσεις δημόσιας τάξης, απελευθέρωση ομήρων, συνοδεία αρχηγών κρατών και επιδρομές ξηράς και θάλασσας»

 

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν σαφούς συναίνεσης της συντακτικής ομάδας του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή : STAMPA

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Από την Rojava: «η αντίσταση δεν μπορεί να ηττηθεί»

Stampa

 

1263

Λάβαμε και δημοσιεύουμε.

Dal Rojava: «la resistenza non può essere sconfitta»

Τη νύχτα μεταξύ 24 και 25 Απριλίου πριν ένα χρόνο η περιοχή Karackok βομβαρδίστηκε από τον τουρκικό στρατό. Το γενικό επιτελείου του Ypg καταστράφηκε από τις βόμβες, υπήρξαν 30 μάρτυρες.

Όπως και πολλοί άλλοι διεθνείς, βρισκόμασταν στην ακαδημία του YPG, στις 2 το βράδυ ξυπνούσαμε από ένα δυνατό βρυχηθμό, μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από μας, που μας χτύπησε στον ύπνο, οι συντρόφισσες μας και οι σύντροφοί μας βρήκαν το θάνατο. Η βάση μας δεν χτυπήθηκε, ίσως επειδή ήμασταν διεθνείς και επειδή ήταν μια στοχευμένη επίθεση στα κέντρα διοίκησης: οι άλλες κοντινές βάσεις και το κέντρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης δεν απέφυγαν τα χτυπήματα από τις βόμβες που έριξαν τα τουρκικά αεροσκάφη. Ήταν η πρώτη μεγάλη επίθεση του τουρκικού στρατού κατά του Ypg, μια επίθεση στην καρδιά της Δημοκρατικής Συνομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας. Εκείνη τη νύχτα το όρος Καρακόκ καταστράφηκε από βόμβες, τις ίδιες βόμβες που σχεδόν ένα χρόνο αργότερα σκότωσαν εκατοντάδες πολίτες στην Αφρίν.

Σε ένα χρόνο μέσα, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει στο βόρειο τμήμα της Συρίας. Στις 17 Οκτωβρίου 2017, η πόλη Raqqa, πρώην πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους, απελευθερώθηκε μετά από μήνες σκληρών συγκρούσεων και με τη θυσία των συντρόφων και των συντροφισσών που έχασαν τη ζωή τους ή τραυματίστηκαν. Τώρα ο εχθρός έχει ένα άλλο όνομα, ονομάζεται τουρκικός στρατός, αλλά η ιδεολογία είναι η ίδια, στην πραγματικότητα υποστηρίζει και χρηματοδοτεί τζιχαντιστικές ομάδες. Ήδη πέρυσι, μετά τον βομβαρδισμό της κεντρικής διοίκησης του YPG, ήταν σαφές ότι μετά το Isis η σύγκρουση θα διαρκούσε ακόμη για πολύ καιρό και πιο σκληρή από ποτέ.
Η Συρία εδώ και επτά χρόνια βρίσκεται στο μάτι του τυφώνα μιας Μέσης Ανατολής στις φλόγες, μιας φωτιάς που καίει εδώ και δεκαετίες εξαιτίας των πολέμων που διεξάγονται από τα κράτη Έθνη, πόλεμοι που δεν κάνουν τίποτε άλλο από να υποδαυλίζουν μίσος και εντείνουν τις εθνοτικές και θρησκευτικές διαφορές.

Εμείς οι επαναστάτες είμαστε εδώ για να υποστηρίξουμε μια επανάσταση που βασίζεται στον αγώνα κατά της πατριαρχίας και την ισότητα μεταξύ των λαών. Αγαπάμε τη ζωή, τον αγώνα και την επανάσταση, έτσι αντιστεκόμαστε και υπερασπιζόμαστε από τις επιθέσεις των Εθνικών Κρατών. Οι σύντροφοι πριν από κάποιον χρόνο δήλωσαν ότι ο πραγματικός πόλεμος θα ξεσπάσει μετά την ήττα του ISIS, και αυτό συμβαίνει δυστυχώς, με κόστος χιλιάδων ανθρώπινων ζωών.
Μια ειρηνική λύση για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή υπάρχει, ονομάζεται δημοκρατικός συνομοσπονδισμός, αναλύει και υπογραμμίζει τις αντιφάσεις και αντιθέσεις ενός καπιταλιστικού συστήματος που καταρρέει και προσπαθεί να επιβιώσει. Για εμάς, η αντίσταση είναι καθημερινή, η αντίσταση δεν μπορεί να περιοριστεί σε μία μόνο ημέρα, ζούμε για να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε, και αγωνιζόμαστε για να αντισταθούμε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα που βασίζεται στο κέρδος, στον αυταρχισμό και στην λεηλασία των εδαφών. Ένα Κράτος-έθνος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτά τα θεμέλια.

Για αυτούς τους λόγους επιστρέψαμε στο βόρειο τμήμα της Συρίας, για να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε, να αγωνιζόμαστε και να υποστηρίζουμε την συνομοσπονδιακή επανάσταση. Θυμίζοντας τους μάρτυρες του Κarackok, αφιερώνουμε αυτή την αντίσταση σε αυτούς. Από τους επαναστατικούς σπόρους που ρίχνουμε καθημερινά στα εδάφη αυτά, μια ημέρα θα γεννηθούν δέντρα και λουλούδια που θα δώσουν δύναμη και θάρρος σ ‘αυτούς τους λαούς.

Κάθε μέρα εμείς μαχόμαστε με αυτές τις λέξεις τυπωμένες στην καρδιά, λέξεις που απαιτούν δέσμευση και εκφράστηκαν από την Sakine Cansiz * : «Η επαναστατική εκδίκηση απαιτεί μια βαθιά ταξική συνείδηση. Το μίσος, η εκδίκηση, ο θυμός και η αγάπη εκλείπουν από το στόχο εάν δεν έχουν το σωστό υπόβαθρο. Αν η συνειδητοποίηση, τα συναισθήματα και οι επιθυμίες δεν συνδέονται με ένα ιδεώδες, δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για θάρρος, αρετή και αξιοπιστία ».

Το επαναστατικό ταξίδι είναι μακρύ, κουραστικό, γεμάτο εμπόδια και αντιφάσεις, αλλά μόνο αν αντισταθούμε και αγωνιζόμαστε μπορούμε να φτάσουμε στη γραμμή τερματισμού.

Η αντίσταση δεν μπορεί να ηττηθεί, ζει μέσα μας.

Azadi Pachino και Botan Sandokan – Μαχητές ιταλοί του Ypg

 

*Sakine Cansiz, Συν-ιδρύτρια του Pkk, σκοτώθηκε από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες στο Παρίσι το 2013, μαζί με  άλλου δυο αγωνιστές του Pkk.

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/dal-rojava-la-resistenza-non-puo-essere-sconfitta

ιστορία, storia

8 απριλίου 1964: ο Malcom X παρεμβαίνει στο Militant Labour Forum

Stampa

Στις 8 απριλίου 1964 ο Malcolm X, ιστορικός επαναστάτης Αφροαμερικανός ηγέτης, μίλησε στο meeting του Militant Labour Party,

8 aprile 1964: Malcom X interviene al Militant Labour Forum

Το 1964, για τον Malcolm, ήταν ένα κρίσιμο έτος. Εκείνη τη χρονιά έφτασε όντως σε μια μεγαλύτερη ωριμότητα της πολιτικής του σκέψης που τον ώθησε να κάνει ταξίδι στην Αφρική το οποίο τον άλλαξε πολύ, και ήταν επίσης το έτος κατά το οποίο απομακρύνθηκε σχεδόν εντελώς από τον ισλαμικό σεκταρισμό, για να χτίσει μια διαδικασία επαναστατική για την απελευθέρωση των μαύρων και για τα ανθρώπινα δικαιώματα ευρύτερη και πιο δομημένη.

Μίλησε στο labur φόρουμ αρκετές φορές κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ζωής του, και η εφημερίδα που συνδέεται με αυτό η «Militant», του έδωσε άφθονο χώρο για δημοσίευση και ήταν ένας από τους λίγους χώρους που μετά την απομάκρυνση του από το ισλαμικό έθνος συνέχισαν να τον υποστηρίζουν ανοιχτά.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, του τέθηκε μια ερώτηση που έθεσε το ερώτημα σχετικά με το αν ήταν δυνατόν οι μαύροι (τόσο οι αφροαμερικανοί όσο και οι αφρικανοί) να απελευθερωθούν χωρίς τη βοήθεια λευκών ριζοσπαστών, οι οποίοι είχαν συσσωρεύσει περισσότερη εμπειρία πάλης με την πάροδο του χρόνου. Αυτή η ερώτηση, σίγουρα προκλητική, αναφέρονταν στο πρόσφατο πραξικόπημα κατά του Lumumba στο Κονγκό, και στην διαμαρτυρία των μη βίαιων φοιτητών (λευκών) κάτω από την έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, για να ζητήσουν την παρέμβαση για την υπεράσπιση των μαύρων στις ΗΠΑ. Απάντησε με το να σπάσει την απάντηση στα δύο: αφενός μίλησε για την υπόθεση Lumumba, και αφετέρου για τις μεθόδους που χρησιμοποιούσαν οι προοδευτικοί και φιλελεύθεροι λευκοί για να κάνουν αλληλεγγύη με τους μαύρους. Ο Lumumba ήταν επικεφαλής του απελευθερωτικού κινήματος του Κονγκό και έγινε πρωθυπουργός στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Δολοφονήθηκε μετά από πραξικόπημα που είχε φέρει εις πέρας ο συνταγματάρχης Mobutu το 1960. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Malcolm επανέλαβε ότι η πραξικοπηματική επέμβαση διεξήχθη και υποστηρίχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι αυτό που χαρακτηρίστηκε ως αποτυχία της αφρικανικής αυτοδιάθεσης, στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η επίμονη, μια ακόμη ιμπεριαλιστική παρέμβαση των λευκών στην Αφρική.

Όσον αφορά το δεύτερο μέρος της ερώτησης, θα είναι πολύ πιο διεξοδικό να παράσχουμε άμεσα ένα απόσπασμα από την απάντηση που έδωσε ο μαύρος ηγέτης: «Όταν πρόκειται για την ελευθερία των μαύρων, ο λευκός κάνει τον freedom rider και διάφορα sit-in, είναι μη βίαιος και τραγουδά We Shall Overcome και τέτοιου είδους πράγματα. Όμως όταν η ιδιοκτησία του λευκού απειλείται ή η ελευθερία του λευκού απειλείται, τότε ο λευκός δεν είναι πλέον μη βίαιος … Επομένως, αν σε αυτό τον αγώνα είναι ειλικρινείς, οι λευκοί θα δείξουν στον μαύρο πώς να επιβάλουν ή να χρησιμοποιήσουν τακτικές καλύτερες, τακτικές που δίνουν αποτελέσματα, άμεσα και όχι μετά από εκατό χρόνια Αν αυτό είναι το σπίτι της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της ισότητας για όλους (αναφερόμενος στα κεντρικά γραφεία του labur forum) αν είναι πραγματικά όλα αυτά, τότε ας πάρουμε αυτά τα πράγματα. Kαι αν δεν μπορούμε όλοι εμείς να τα έχουμε, κανένας δεν θα τα έχει.

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Συνεχής αγώνας – Lotta continua

Είμαστε εργάτες, σύντροφοι, εργάτες γης και άνθρωποι των γειτονιών είμαστε φοιτητές, βοσκοί της Σαρδηνίας, χωρισμένοι μέχρι χθες! Αγώνας! Μακροπρόθεσμος αγώνας, λαϊκός ένοπλος αγώνας: συνεχής αγώνας θα είναι! Το μόνο που μας μένει είναι αυτή η ζωή μας, οπότε σύντροφοι ας την χρησιμοποιήσουμε μαζί πριν τελειώσει! Αγώνας! Μακροπρόθεσμος αγώνας … Ένας σκληρός αγώνας χωρίς φόβο για την επανάσταση δεν μπορεί να υπάρξει η πραγματική ειρήνη όσο θα ζει ένα αφεντικό! Αγώνας! Μακροχρόνια πάλη …

Siamo operai, compagni, braccianti e gente dei quartieri siamo studenti, pastori sardi, divisi fino a ieri! Lotta! Lotta di lunga durata, lotta di popolo armata: lotta continua sarà! L’unica cosa che ci rimane è questa nostra vita, allora compagni usiamola insieme prima che sia finita! Lotta! Lotta di lunga durata… Una lotta dura senza paura per la rivoluzione non può esistere la vera pace finchè vivrà un padrone! Lotta! Lotta di lunga durata…

Indicazioni bibliografiche Βιβλιογραφικές ενδείξεις

Canzoniere del Proletariato, Lotta continua, L’ora del fucile, Compagno Saltarelli noi ti vendicheremo, Lotta Continua, 1971 Η ώρα του τουφεκιού, Σύντροφε Saltarelli θα σε εκδικηθούμε

https://www.ildeposito.org/archivio/canti/lotta-continua

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Κράτος και αφεντικά, προσέξτε – Stato e padroni, fate attenzione

Η εργατική τάξη, σύντροφοι, είναι στην επίθεση, το Κράτος και τα αφεντικά δεν μπορούν να την σταματήσουν, καθόλου εργάτες σκυμένοι να δουλεύουν αλλά όλοι είμαστε ενωμένοι έτοιμοι να αγωνιστούμε. Όχι στη μισθωτή εργασία, ενότητα όλων των εργατών. Ο κομμουνισμός είναι το πρόγραμμά μας, με το Κόμμα θα κερδίσουμε την εξουσία. Κράτος και αφεντικά, προσέξτε, γεννιέται το Κόμμα της εξέγερσης, εργατική Εξουσία και επανάσταση, κόκκινες σημαίες και κομμουνισμός θα είναι. Κανείς ή όλοι, ή όλα ή τίποτα, και μόνο μαζί πρέπει να πολεμήσουμε, τα τουφέκια ή οι αλυσίδες: αυτή είναι η επιλογή που μας μένει να κάνουμε. Σύντροφοι, εμπρός για το Κόμμα, ενάντια στο Κράτος ένοπλος αγώνας θα είναι, με την κατάκτηση όλης της εξουσίας θα είναι η δικτατορία των εργατών. Κράτος και αφεντικά … Οι προλετάριοι είναι έτοιμοι στον αγώνα, ψωμί και δουλειά δεν θέλουνε πλέον, δεν υπάρχει τίποτα να χάσουμε παρά τις αλυσίδες και υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος για να κερδίσουμε. Δρόμο απ’ τις γραμμές παραγωγής, ας πάρουμε το τουφέκι, δύναμη σύντροφοι εμπρός, στον εμφύλιο πόλεμο! Agnelli, Pirelli, Restivo, Colombo, όχι πλέον λόγια, αλλά βροχή από μολύβι! Κράτος και αφεντικά … Κράτος και αφεντικά, δώστε προσοχή γεννιέται το Κόμμα της εξέγερσης, ζήτω το Κόμμα και επανάσταση, κόκκινες σημαίες και κομμουνισμός θα είναι!

La classe operaia, compagni, è all’attacco, Stato e padroni non la possono fermare, niente operai curvi più a lavorare ma tutti uniti siamo pronti a lottare. No al lavoro salariato, unità di tutti gli operai Il comunismo è il nostro programma, con il Partito conquistiamo il potere. Stato e padroni, fate attenzione, nasce il Partito dell’insurrezione; Potere operaio e rivoluzione, bandiere rosse e comunismo sarà. Nessuno o tutti, o tutto o niente, e solo insieme che dobbiamo lottare, i fucili o le catene: questa è la scelta che ci resta da fare. Compagni, avanti per il Partito, contro lo Stato lotta armata sarà; con la conquista di tutto il potere la dittatura operaia sarà. Stato e padroni… I proletari son pronti alla lotta, pane e lavoro non vogliono più, non c’è da perdere che le catene e c’è un intero mondo da guadagnare. Via dalle linee, prendiamo il fucile, forza compagni, alla guerra civile! Agnelli, Pirelli, Restivo, Colombo, non più parole, ma piogge di piombo! Stato e padroni… Stato e padroni, fate attenzione nasce il Partito dell’insurrezione; viva il Partito e rivoluzione, bandiere rosse e comunismo sarà!

Informazioni Πληροφορίες

Sull’aria dell’inno polacco «La varsovienne» (o di «A las barricadas»). Στην ατμόσφαιρα, στον τόνο του πολωνικού ύμνου «La varsovienne» (ή «A las barricadas»).

Indicazioni bibliografiche Βιβλιογραφικές ενδείξεις

Vettori Giuseppe, Canzoni italiane di protesta 1794 – 1974, Roma, Newton Compton, 1975 – ιταλικά τραγούδια διαμαρτυρίας

https://www.ildeposito.org/archivio/canti/stato-e-padroni-fate-attenzione