διεθνισμός, internazionalismo

Σας ευχαριστούμε soldat*, στρατιώτες της επανάστασης

Το IS δεν ελέγχει πλέον εδάφη στη Συρία. Αυτός είναι λόγος χαράς. Αλλά ο πόλεμος δεν τέλειωσε ακόμη.

Στα τέλη του φθινοπώρου του 2014, στρατιώτες της τρομοκρατικής πολιτοφυλακής του Ισλαμικού Κράτους (IS) βρισκόταν στη μητροπολιτική περιοχή του Κομπάνι στη βόρεια Συρία. Τα πράγματα ήταν άσχημα. Οι τζιχαντιστές ήδη έστελναν μηνύματα μέσω tweeter λέγοντας πως η πόλη θα καθαρίζονταν από τους άπιστους κομμουνιστές. Το ισλαμικό κράτος την εποχή εκείνη ήλεγχε μια τεράστια περιοχή, τόσο στα εδάφη του Ιράκ όσο και της Συρίας.

Αλλά η αγαλλίαση των ισλαμιστών δολοφόνων ήταν πρόωρη. Υπολόγιζαν χωρίς εκείνο το κίνημα που για περισσότερα από 40 χρόνια επέζησε στη Μέση Ανατολή στον αγώνα κατά του ΝΑΤΟ, ιδιαίτερα κατά του τουρκικού Κράτους. Μόλις πέντε χρόνια αργότερα, ο χάρτης της Συρίας και του Ιράκ φαίνεται τελείως διαφορετικός. Το IS έχει χάσει τα τελευταία εδάφη που συνέχισε να κατέχει πεισματικά. Πολλοί από τους τοπικούς και ξένους ηγέτες του έχουν πεθάνει ή είναι αιχμάλωτοι των Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας (FDS), της συμμαχίας μεταξύ κουρδικών, ασσυρίων και αραβικών πολιτοφυλακών, για την άμυνα και την οικοδόμηση ενός συστήματος συμβουλίων στη βόρεια Συρία.

Όχι μόνο η Συρία αναπνέει με ανακούφιση. Ο αιματηρός πόλεμος, αυτό το τόνισαν επανειλημμένα οι κούρδοι εκπρόσωποι των Μονάδων Λαϊκής Άμυνας και των Γυναικών (YPG και YPJ), ήταν για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το αποτέλεσμά του είναι η απόρριψη, η απόκρουση μιας πολιτικής δύναμης, της οποίας η κυριαρχία σε εκατομμύρια ανθρώπους, ιδιαίτερα στις γυναίκες, στη Μέση Ανατολή δεν σημαίνει τίποτα άλλο από καταπίεση, θάνατο και ταπείνωση. Πρέπει να ειπωθεί με σαφήνεια: το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK), το οποίο εξακολουθεί να απαγορεύεται στις ΗΠΑ όπως στην Ευρώπη, μαζί με τους σύριους συμμάχους των YPG και YPJ εμπόδισαν περαιτέρω την γενοκτονία στο έδαφος των γιαζίντι στο Ιράκ, τόσο όπως και τρομοκρατικές επιθέσεις στην Ευρώπη ή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πώς πραγματοποιήθηκε αυτή η νίκη; Φυσικά, μια έξυπνη πολιτική των συμμαχιών έχει παίξει ένα ρόλο, και βεβαίως, ασκήθηκε πολλή διπλωματία με όσους δεν περιμένουν άλλο από το να ακυρώσουν το δημοκρατικό σχέδιο στη βόρεια Συρία.

Αλλά όλα αυτά θα ήταν μάταια χωρίς τις εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που έδιναν κάθε μέρα το καλύτερο των δυνατοτήτων τους στην αστική πολιτική οικοδόμηση και στις στρατιωτικές μονάδες αυτοάμυνας. Και πολλές και πολλοί από αυτούς έδωσαν το τελευταίο πράγμα που τους είχε απομείνει: τη ζωή τους. Το αντίτιμο γι αυτή τη νίκη ήταν υψηλό. Όλες και όσοι συνέβαλαν σε αυτόν τον πόλεμο ή στην πολιτική οικοδόμηση στη βόρεια Συρία, έχασαν ανθρώπους που ήταν πολύ κοντά τους. Δεν υπάρχει μια μητέρα στη βόρεια Συρία που δεν θρηνεί γιο ή κόρη, μια αδελφή στην οποία δεν λείπει ο αδελφός της που έπεσε και κανένα παιδί που είδε τον θείο ή τη θεία του να πηγαίνει στον πόλεμο και δεν τους είδε να επιστρέφουν. Και μεταξύ των διεθνιστριών και των διεθνιστών δεν υπάρχει κανείς που δεν αισθάνεται το πένθος και το θυμό για την απώλεια της Anna Campbell, του Kevin Jochim ή του Lorenzo Orsetti.

Οι Trump και ο Macron αυτού του κόσμου μπορούν να γράψουν τη νίκη στις σημαίες τους, δεν την κατέκτησαν αυτοί αλλά οι χιλιάδες σύντροφοι συντρόφισσες compagn* οι οποίοι στις θέσεις και τις οχυρώσεις τους, στις οροφές των σπιτιών και τους δρόμους θηλιές έπεσαν cadut* στις μάχες σπίτι με σπίτι. Αυτή είναι μια νίκη των Şehîd, των πεσόντων, γυναικών και ανδρών. Πρέπει αυτούς να σκεφτόμαστε όταν γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε αυτές τις μέρες.

Και όταν τους σκεφτόμαστε, συνειδητοποιούμε επίσης ότι: έχουμε κερδίσει μια μάχη, αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται. Επειδή αυτό για το οποίο πέθαναν και για το οποίο συνεχίζουμε εμείς να ζούμε, δεν είναι μόνο η καταστροφή μιας ιδιαίτερα σκληρής πολιτοφυλακής. Έχουν πέσει για έναν καλύτερο κόσμο, πολύ πέρα από τον καπιταλιστική νεωτερικότητα και πέρα από την κρατική, ιμπεριαλιστική και αποικιακή καταπίεση.

Αυτός ο πόλεμος συνεχίζεται. Στη Μέση Ανατολή αυτοί που θέλουν να σβήσουν τη μικρή απελευθερωμένη περιοχή στο βόρειο και ανατολικό τμήμα της Συρίας παραμονεύουν: το καθεστώς του Ερντογάν που θέλει να την συντρίψει στρατιωτικά, η διοίκηση Trump που θέλει να την γονατίσει και να την αποπολιτικοποιήσει, η Μόσχα και η Δαμασκός που θέλουν να την υποβάλουν στο καθεστώς Assad. Η φάση που αρχίζει τώρα θα είναι μια φάση της νέας τάξης και του συστήματος των συμμαχιών. Οι ΗΠΑ θέλουν τον πόλεμό τους εναντίον του Ιράν, η Τουρκία φιλοδοξεί να διευρύνει το έδαφος που έχει καταλάβει. Για άλλη μια φορά, οι κάρτες, ανακατεύονται.

Αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται όχι μόνο σε κάποιο μέρος μακριά, πέρα από το κύμα αγανάκτησης του πληθυσμού των πλουσίων δυτικών εθνών. Συνεχίζεται επίσης εδώ. Και στη Γερμανία [ Ευρώπη] το Κράτος θα πάρει ξανά ώθηση για να επιτεθεί, να καταδιώξει και να περιορίσει τους κούρδους, γυναίκες και άνδρες, την τουρκική αντιπολίτευση στην εξορία και όλες και όλους εκείνους που συνεργάζονται μαζί τους.

Όταν έρθει η ώρα, θα πρέπει να σκεφτούμε: όλοι έχουμε μια ενοχή να πληρώσουμε. Εμείς ως επαναστατική αριστερά σε κάθε περίπτωση, επειδή ήταν το κουρδικό κίνημα που μας έφερε πίσω σε ένα διατρέξιμο μονοπάτι στο οποίο μπορούμε σήμερα να κάνουμε τα πρώτα βρεφικά μας βήματα. Αλλά και όλοι οι άλλοι είναι επίσης χρεωμένοι με τις/τους πεσόντες των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων. Θα υπάρχουν ευκαιρίες, τουλάχιστον για να ξεκινήσουμε, να τις ξεπληρώνουμε.

#Immagine: Rodi Said/Reuters Εικόνα

* Tradotto e pubblicato da Rete Kurdistan Μεταφράστηκε και δημοσιεύτηκε από Δίκτυο Κουρδιστάν

https://lowerclassmag.com/

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

‹ 
διεθνισμός, internazionalismo

ΣΚΟΤΩΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ ΑΠΌ ΤΟ ISIS Ο LORENZO “ORSO”, ΙΤΑΛΟΣ ΜΑΧΗΤΗΣ YPG

Notizia scritta il 18/03/19 alle 19:16. Ultimo aggiornamento: 18/03/19 alle: 19:16 Γραμμένη είδηση στις 19:16, Τελευταία ενημέρωση

Ένας φλωρεντίνος σύντροφος, ο Lorenzo Orsetti, αποκαλούμενος Orso και  όνομα μάχης Tekoser, 32 χρόνων, που είχε καταταγεί στις γραμμές του YPG στη βόρεια Συρία, σκοτώθηκε στις μάχες που βρίσκονται σε εξέλιξη στην Baghuz.

Μιλήσαμε για τον Lorenzo και για την επιλογή του να πάρει μέρος στη συνομοσπονδιακή επανάσταση με τον Claudio Locatelli, έναν ιταλό με καταγωγή από την περιοχή του Μπέργκαμο, μαχητή των YPG που γνώρισε τον “Orso” ενώ εισέρχονταν στις επαναστατικές γραμμές, όπως μας διηγείται στη συνέντευξη. Ascolta o Scarica. Άκου ή κατέβασε

Η είδηση για το θάνατο επιβεβαιώθηκε από ιταλικές πηγές ασφαλείας οι οποίες λεν πως σκοτώθηκε σε «ενέδρα». Πριν από αυτούς έδωσε την είδηση το ίδιο το isis. Βρίσκονταν εδώ και ενάμισι χρόνο να μάχεται με τις Μονάδες προστασίας του λαού, και συχνά προσέφερε αναφορές-ρεπορτάζ σχετικά με τη συνεχιζόμενη Απελευθέρωση αυτών των εδαφών σε μέσα του κινήματος. Τελευταία σε σειρά μια συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε στις 11 του περασμένου μαρτίου στο Ράδιο Onda Rossa,Ascolta o Scarica.

Εν θερμώ ένα σχόλιο από τον πατέρα του Lorenzo, Alessandro: “Είμαστε υπερήφανοι γι αυτόν, για την επιλογή που έκανε, αλλά τώρα νιώθουμε κατεστραμμένοι από τη θλίψη», είπε, και στη συνέχεια έδωσε λεπτομέρειες για το θάνατο του. “Ο κούρδος διοικητής του μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι ο Lorenzo πέθανε μαζί με όλους της ομάδας του σε μια αντεπίθεση του ISIS σήμερα το πρωί” προσθέτοντας “Φαίνεται ότι η ομάδα του περικυκλώθηκε, ήταν με μια αραβική μονάδα, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει από στρατιωτική άποψη – πρόσθεσε – Τους σκότωσαν όλους”. Όσον αφορά την επιλογή του γιου του, προσέθεσε ότι «βασικά έκανε μια σημαντική επιλογή. Σίγουρα ήμασταν αντίθετοι, δεν μπορούσαμε να του πούμε «πήγαινε, είναι όμορφο», αλλά καταλάβαμε ότι γι ‘αυτόν ήταν μια επιλογή για τις αξίες στις οποίες πίστευε. Και ο κουρδικός λαός αξίζει να κάνουμε κάτι για τον αγώνα του εναντίον του ISIS και του φασισμού «.

Το απόγευμα έκανε τον γύρο των social και του web μια επιστολή διαθήκη που έγραψε ο ίδιος ο Lorenzo πριν καταταγεί στις γραμμές του YPG και διανεμήθηκε από τις κουρδοσυριακές δυνάμεις. Άκου ή κατέβασε Ascolta o Scarica.

Εδώ το κείμενο της επιστολής του Lorenzo:
Ciao, αν διαβάζετε αυτό το μήνυμα είναι ένα σημάδι ότι δεν είμαι πια σε αυτόν τον κόσμο. Λοιπόν, μην θλίβεστε περισσότερο απ’ ότι πρέπει, αυτό θα ήθελα, δεν μετανιώνω για τίποτα, πέθανα κάνοντας αυτό που νόμιζα ότι ήταν σωστό, υπερασπιζόμενος τους πιο αδύναμους, και παραμένοντας πιστός στα ιδανικά της δικαιοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας.
Έτσι, παρά την πρόωρη αυτή αναχώρηση, η ζωή μου εξακολουθεί να είναι μια επιτυχία, και είμαι σχεδόν βέβαιος ότι έφυγα με ένα χαμόγελο στα χείλη μου. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι καλύτερο.
Σας εύχομαι το καλύτερο δυνατό, και ελπίζω ότι κι εσείς μια μέρα (εάν δεν το έχετε κάνει ήδη) να αποφασίσετε να δώσετε τη ζωή σας για τον διπλανό,, επειδή αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε τον κόσμο.
Μόνο νικώντας τον ατομικισμό και τον εγωισμό σε κάθε έναν από εμάς μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.
Αυτοί είναι δύσκολοι καιροί, το ξέρω, αλλά μην παραδίδεστε στην παραίτηση, μην εγκαταλείπετε την ελπίδα, ποτέ!
Ούτε για μια στιγμή.
Ακόμη και όταν όλα φαίνονται χαμένα, και τα κακά που πλήττουν τον άνθρωπο και τη γη φαίνονται ανυπέρβλητα, προσπαθήστε να βρείτε τη δύναμη, και να την εμφυσήσετε στους συντρόφους σας.
Είναι ακριβώς στις σκοτεινότερες στιγμές που το φως σας χρησιμεύει.
Και να θυμάστε πάντα πως “κάθε καταιγίδα ξεκινά με μιαν μοναδική σταγόνα”. Ψάξτε να είστε εσείς εκείνη η σταγόνα.
Σας αγαπώ όλους, ελπίζω να μάθετε από αυτά τα λόγια, να τα φυλάξετε σαν θησαυρό.
Serkeftin!

Orso,
Tekoser,
Lorenzo.

 

http://www.radiondadurto.org/2019/03/18/ucciso-in-siria-dallisis-lorenzo-orso-combattente-italiano-ypg/

διεθνισμός, internazionalismo

Στη μνήμη της αναρχικής συντρόφου Anna Campbell που έπεσε στην Afrin

 

η ελληνική μετάφραση μιας ανακοίνωσης από ορισμένους βρετανούς συντρόφους μετά το θάνατο της αναρχικής Anna Campbell, που σκοτώθηκε ενώ υπερασπίζονταν την Αφρίν:

“19 μαρτίου 2018

Σήμερα οι καρδιές μας είναι γεμάτες θλίψη, πριν από λίγες μέρες λάβαμε τα νέα για το θάνατο της φίλης και συντρόφου μας, Anna
Campbell.

Η Anna σκοτώθηκε από εκτόξευση πυραύλων στην Αφρίν ενώ μάχονταν με τις YPG.

Η Άννα ήταν μέλος της συλλογικότητας Empty Cages και δραστηριοποιήθηκε σε πολλά αντισωφρονιστικά σχέδια και εκστρατείες, όπως η Κοινοτική Δράση-Community Action και η Επέκταση των Φυλακών-Prison Expansion, η Smash IPP και στην ομάδα αναρχικού μαύρου σταυρού του Μπρίστολ-Bristol Anarchist Black Cross. Καθιστώντας τον αγώνα μια χαρά.

Ήταν μια αναρχική βαθιά αφοσιωμένη στον αγώνα για την απελευθέρωση. Ο κατάλογος των προσπαθειών της-των δεσμεύσεων της στους κοινωνικούς αγώνες είναι μακρύς, από το σαμποτάζ του κυνηγιού στις φοιτητικές καταλήψεις. Ήταν μια παθιασμένα και υπερήφανα ανορθόδοξη, queer.

Όπως η Louise Michel, η αγαπημένη της ιστορική αναρχική, η κοινωνική επανάσταση ήταν η πιο βαθιά από τις επιθυμίες της, και αυτό ήταν που την έφερε στο Κουρδιστάν.

Η Anna πέθανε στην πρώτη γραμμή όπου ήθελε να είναι – υπερασπιζόμενη ένα επαναστατικό κίνημα. Θα λείψει τρομερά στους/στις φίλους/ες της και την οικογένειά της. Το θάρρος της μας εμπνέει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την απελευθέρωση, και την καταστροφή του κράτους και των φυλακών του.

“We revolutionaries aren’t just chasing a scarlet flag. What we pursue is an awakening of liberty, old or new. It is the ancient Communes of France, it is 1703; it is June 1848; it is 1871. Most especially it is the next revolution which is advancing under this dawn – Εμείς οι επαναστάτες δεν κυνηγούμε απλά μια πορφυρή σημαία. Αυτό που επιδιώκουμε είναι μια αφύπνιση της ελευθερίας, παλιάς ή νέας. Είναι οι αρχαίες Κοινότητες της Γαλλίας, είναι το 1703, είναι ο Ιούνιος 1848, είναι το 1871. Ειδικότερα πρόκειται για την επόμενη επανάσταση που προχωρά κάτω από αυτή την χαραυγή.”
– Louise Michel

Empty Cages Collective, UK.”
Πηγή: prisonabolition.org

 

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/03/16/in-ricordo-della-compagna-anarchica-anna-campbell-caduta-ad-afrin/

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Παραβιάζοντας τα προληπτικά μέτρα, για να ζήσουμε το παρόν και να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε

Στις 12 Νοεμβρίου, μετά την επιστροφή μου από τη Συρία αποφάσισα να παραδοθώ, εκκρεμούσε επάνω μου ένα ένταλμα σύλληψης για παραβίαση των προληπτικών μέτρων από τον Μάρτιο. Μετά από λίγες μέρες απελευθερώθηκα από τη φυλακή και υποβλήθηκα σε κατ ‘οίκον περιορισμό, όπου βρίσκομαι τώρα.

Έφυγα στη Συρία τον Μάρτιο, αποφάσισα να παραβιάσω τα προληπτικά μέτρα που μου είχαν επιβληθεί στις αρχές φεβρουαρίου του 2018. Υπέγραφα καθημερινά στο στρατόπεδο των καραμπινιέρων του Grugliasco και δεν μπορούσα ούτε να ζήσω ούτε να περάσω από το Τορίνο, πόλη στην οποία εδώ και χρόνια μένω και αγωνίζομαι, στο πλευρό των καταπιεσμένων και ενάντια στους καταπιεστές. Αυτά τα μέτρα μου είχαν επιβληθεί όπως και σε 4 άλλους συντρόφους και ένας σύντροφος συνελήφθη στις 9 Φεβρουαρίου λόγω των συγκρούσεων μπροστά στη φυλακή delle Vallette τη νύχτα της 31ης Δεκεμβρίου του 2018, όπου ο συνηθισμένος χαιρετισμός στους κρατούμενους της φυλακής του Τορίνο υπήρξε λίγο περισσότερο θορυβώδης από το συνηθισμένο. Η δίκη του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ολοκληρώθηκε πριν από κάτι περισσότερο από δύο μήνες, οι ποινές πολύ βαριές ήταν 3 και 8 μήνες για τον Marcello, 3 και 4 μήνες για τον Antonio, 2 έτη και 9 μήνες για τους Salvo, Quara και Giulio και 1 χρόνο και 4 μήνες για μένα.

Η δικαστής Minucci, πάντα έτοιμη να εκδώσει αποφάσεις εναντίον συντρόφων και συντροφισσών, την ίδια μέρα με το τέλος της δίκης μας πρώτου βαθμού, εκδίδει μια άλλη απόφαση που καταδικάζει σε δεκάδες χρόνια φυλάκισης συντρόφισσες και συντρόφους που αγωνίζονται εναντίον της γραμμής Tav στην Valsusa.

Το ταξίδι μου, προγραμματισμένο από μήνες, δεν ήθελα να το αναβάλω λόγω απλών προληπτικών μέτρων, ήθελα να επιστρέψω στη Συρία για τρίτη φορά και να ενωθώ στις Ypg. Για το λόγο αυτό, μετά από πολλούς γύρους, κατάφερα να φτάσω στη Συρία. Γνώριζα επίσης για τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει η επιλογή αυτή, πράγματι μετά από λίγες ημέρες, τα προληπτικά μέτρα επιδεινώθηκαν, και ένα ένταλμα σύλληψης εκδόθηκε από την εισαγγελία του Τορίνο. Ήταν 6 μήνες όμορφοι, ενδιαφέροντες και γεμάτοι χαρά, αλλά επίσης σκληροί και δύσκολοι. Γνωρίζουμε ότι η επανάσταση είναι όμορφη, αλλά να την προωθείς και κυρίως να την υπερασπίζεσαι είναι πολύ δύσκολο και το καταλαβαίνεις όταν την ασκείς, διότι σε έναν πατριαρχικό, σεξιστικό, αυταρχικό και ιεραρχικό κόσμο δεν είναι εύκολο να βγεις από αυτά τα σχήματα, να μεταμορφώσεις μια κοινωνία και πάνω απ’ όλα τον εαυτό σου. Είναι αλήθεια, η Δύση φαίνεται να καταρρέει, ένα χάος, μερικές φορές ζούμε καλύτερα στον πόλεμο, παρά στη μέση του αχαλίνωτου εγωισμού όπου όλα φαίνονται αδύνατα, αλλά και στη Συρία πριν από 8 χρόνια όλα ήταν αδύνατα.

Πιστεύω στην ελευθερία και στον καθημερινό αγώνα, γιατί την επανάσταση πρέπει πρώτα απ ‘όλα να την αισθανθούμε μέσα μας, νομίζω ότι δεν είναι ούτε εύκολο, αλλά προσωπικά δεν θέλω να μείνω και να παρακολουθώ ότι όλα πάνε στραβά και θέλω να αναζητήσω τα καλύτερα γύρω μου. Όπως κάνουν πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες εδώ και χρόνια στην Ιταλία, όπως και στην Ευρώπη, διεξάγουν αγώνες και αντιστάσεις, εναντίον αυτού του συστήματος που προσπαθεί να μας κυριαρχήσει.

Αυτό που είδα στη Συρία αυτούς τους μήνες, ήταν μια Δημοκρατική συνομοσπονδία, η οποία παρά την κόπωση του πολέμου, αγωνίζεται, αντιστέκεται και πάνω απ ‘όλα οργανώνεται. Αποφάσισα να επιστρέψω επειδή, μετά από σχεδόν δύο χρόνια στις Ypg, είδα το καλύτερο μιας επανάστασης και τις αντιφάσεις της, αλλά αυτό που είναι σημαντικό για μένα είναι ότι οι Ypg αγωνίζονται ενάντια σε αυτές τις αντιφάσεις. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αισθάνομαι σαν ένας YPG εφ’ όρου ζωής, δεν είναι ένας στρατός εισβολέας, αποικιοκρατικός ή μιλιταριστικός, αλλά είναι ένας στρατός απελευθέρωσης που τους λαούς τους υπερασπίζεται και πάνω απ ‘όλα βρίσκεται ανάμεσα στον λαό.Αυτό το τρίτο ταξίδι μου στη Συρία, με έκανε να καταλάβω πολλά άλλα πράγματα, τα οποία δεν είχα αντιληφθεί πριν, αν γύριζα πίσω θα το έκανα ξανά, θα ξαναέφευγα, δεν μετάνιωσα με τίποτα. Τώρα αντιμετωπίζω όλες τις συνέπειες που γνώριζα πριν φύγω. Το μόνο λυπηρό, πως δεν μπόρεσα να υπερασπιστώ την Αφρίν, αφού έφτασα μετά την εισβολή της, μόνο γι αυτό λυπάμαι, που δεν έφτασα νωρίτερα. Αγκαλιάζοντας τους συντρόφους μου, τους φίλους που επέστρεφαν από την Αφρίν ήταν όμορφο, το ότι δεν θα μπορέσω να δω ξανά άλλους φίλους, συντρόφους, όχι, δεν ήταν ωραίο, αλλά αυτοί μου έδωσαν τη δύναμη να συνεχίσω να αγωνίζομαι.

Είναι γνωστό, όταν αγωνιζόμαστε τοποθετούμαστε αυτόματα από το σύστημα και από εκείνους που το κυβερνούν, από την άλλη πλευρά δηλαδή εκείνη του λάθους. Έτσι, αν είμαι από την πλευρά του λάθους, λέω σε εκείνους που σκέφτονται έτσι, ήταν οι Ypg, που ελευθέρωσαν ένα τμήμα της Συρίας από το Ισλαμικό Κράτος, ήταν οι YPG που υπερασπίστηκαν την Αφρίν γενναία και που εξακολουθούν να αντιστέκονται σε εκείνα τα εδάφη που κατελήφθησαν από τον τουρκικό στρατό και τις τζιχαντιστικές συμμορίες, και επίσης είναι χάρη στις Ypg και στις πολιτικές δομές που η επανάσταση αυτή επιβιώνει, αντιστέκεται και αγωνίζεται. Σε ένα τόσο ευρύ πολεμικό σενάριο δεν είναι εύκολο, φαινόταν αδύνατο, αλλά τώρα εκεί είναι δυνατό, μάλιστα είναι η πραγματικότητα. Τώρα δεν μπορείς να κάνεις προβλέψεις ή να πεις εάν αυτή η επανάσταση θα επιζήσει ή για πόσο, διότι αυτή η επανάσταση δεν έχει κανένα σχήμα που επιβάλλεται από κάποιον και εκεί οι άνθρωποι πειραματίζονται καθημερινά. Τώρα είναι ο καιρός να πολεμήσουμε, να αντισταθούμε στις επιθέσεις του συστήματος.

Πρέπει να γνωρίζουμε τους κινδύνους που μπορεί να φέρει αυτό, στον πόλεμο μπορεί κάποιος να πεθάνει, να τραυματιστεί. Εδώ στην Ευρώπη, σε ένα διαφορετικό πλαίσιο και συγκυρία, μπορεί να χάσουμε την ελευθερία, να διωχτούμε από το νόμο, όλα αυτά μόνο επειδή έχουμε μπει στη λάθος γι αυτούς πλευρά. Αλλά θα αγωνιστώ, μαζί με τους συντρόφους μου και τις συντρόφισσες μου, όπως έκανα πάντα, μέχρις ότου αυτοί, οι ισχυροί, οι εκμεταλλευτές να θεωρηθούν αυτοί της άλλης πλευράς, εκείνης του λάθους. Ξέρουμε όταν αγωνιζόμαστε, δεν είμαστε αποδεκτοί από τους ισχυρούς και εκείνους που τους προστατεύουν.

Φθάνει να μην φοβόμαστε και να γνωρίζουμε αυτό που κάνουμε και πάνω απ ‘όλα πρέπει να το πιστεύουμε.

Αυτό έμαθα από τη Συνομοσπονδιακή Επανάσταση που εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη στη Βόρεια Συρία.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο επέστρεψα για να αντισταθώ και να αγωνιστώ ενάντια σε αυτό το αυταρχικό καπιταλιστικό σύστημα.

Αν όχι τώρα πότε; Μου αρέσει να ζω στο παρόν και κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να σταματήσει τον αγώνα και την επιθυμία για ελευθερία που προσπαθώ καθημερινά να προωθώ και να ασκώ μαζί με πολλές συντρόφισσες και συντρόφους, γι ‘αυτό παραβίασα τα μέτρα αυτά, χωρίς καμία τύψη ή λύπη.

Κάθε χειρονομία μου, κάθε αγώνα τον συνεχίζω πάντα μαζί με τους μάρτυρες στην καρδιά μου και σκεπτόμενος ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο, φτάνει να αγωνιζόμαστε, και με την πάλη μπορούμε επίσης να πέσουμε, γνωρίζοντας απλά πώς να σηκωνόμαστε με περισσότερη δύναμη και αποφασιστικότητα από πριν.

Η επανάσταση δεν πρέπει να είναι ένα όνειρο, η επανάσταση για μένα είναι η πραγματικότητα και πρώτα απ ‘όλα πρέπει να ξεκινά από εμάς τους ίδιους ακόμη και κάνοντας λάθη, να επικρίνουμε τους εαυτούς μας και πάνω απ’ όλα να μάθουμε την αυτοκριτική, μια πρακτική που είναι καθιερωμένη μεταξύ των συντρόφων που υπερασπίζονται και διαχέουν την επανάσταση στη Βόρεια Συρία, αλλά που δεν είναι καθόλου εύκολο να συνεχιστεί.

Η επανάσταση ναι είναι δύσκολη και κουραστική αλλά ταυτόχρονα γεμάτη χαρά και αγάπη.

Ο αγώνας είναι ζωή,

Η ζωή είναι αγάπη,

Η αγάπη είναι επανάσταση.

Θα ειδωθούμε στους δρόμους και τις πλατείες, τους ίδιους εκείνους δρόμους που εδώ και χρόνια έχω διασχίσει μαζί με τόσους πολλούς συντρόφους και συντρόφισσες και φίλους αγαπημένους μου.

Serkeftin.

Paolo Pachino, εθελοντής διεθνιστής του Ypg

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/01/02/violare-le-misure-cautelari-per-viversi-il-presente-e-continuare-a-lottare/

διεθνισμός, internazionalismo

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ SRI στον ΔΙΕΘΝΙΣΤΗ ΕΘΕΛΟΝΤΗ PAOLO “PACHINO”

Δημοσιεύουμε τη συνέντευξη (ιταλικά και αγγλικά) που παραχώρησε ο διεθνιστής σύντροφος Paolo «Pachino» στους συντρόφους του Τορίνο της Διεθνούς Ερυθράς Αρωγής. Ο σύντροφος Paolo είναι ένας από τους πέντε διεθνιστές του Τορίνο που έφυγαν για να υποστηρίξουν την επανάσταση της Ροζάβα και οι οποίοι, με την επιστροφή τους, αποτέλεσαν αντικείμενο ειδικής επιτήρησης της εισαγγελίας του Τορίνο χαρακτηρίζοντας τους κοινωνικά επικίνδυνους λόγω του κοινωνικού και πολιτικού τους ακτιβισμού και και της επαναστατικής τους εμπειρίας στη Συρία.
Υπενθυμίζουμε ότι ο σύντροφος Paolo είναι υπό κατ ‘οίκον περιορισμό διότι, φεύγοντας ξανά για την Ροζάβα, καταστρατήγησε τις υποχρεώσεις υπογραφής στις οποίες υποβλήθηκε για άλλα πολιτικά αδικήματα που του αποδόθηκαν στην Ιταλία. Στον σύντροφο Paolo απορρίφθηκε το αίτημα ανάκλησης της σύλληψης πριν από λίγες μόνο ημέρες.
H συνέντευξη είναι του περασμένου μήνα.
Η συνέντευξη με τον Paolo (Pachino), έναν ιταλό αναρχικό διεθνιστή που υποστήριξε την επανάσταση της Rojava στο έδαφος και με τα όπλα πλαισιωμένος στις διεθνείς YPG.

 

Ποια πολιτική ανάλυση σε έπεισε να φύγεις για την Συρία;

Ξεκίνησα ως αποτέλεσμα του αυξανόμενου ενδιαφέροντος μου σχετικά με τις φήμες για την επανάσταση που έρχονταν από τη Ροζάβα και σύντομα μετά την επιστροφή μου γεννήθηκε μια συνέλευση της πόλης το καραβάνι για την Ροζάβα στο οποίο στρατεύονταν αναρχικοί και κομμουνιστές που εργάζονταν για να στηρίξουν την επανάσταση με οικονομική βοήθεια και πολλά άλλα. Την πρώτη φορά που πήγα στο Κουρδιστάν ήταν το 2014, έφτασα στο Μπακούρ στο τουρκικό Κουρδιστάν κατά τη διάρκεια της αντίστασης του Κομπάνι. Ήμουν αποφασισμένος να επαληθεύσω προσωπικά ότι οι φωνές που έφταναν σε εμάς, δεν ήταν μόνο προπαγάνδα και έτσι ήθελα να φύγω πάλι για να καταλάβω καλύτερα τους μηχανισμούς της επανάστασης. Μπόρεσα να επαληθεύσω την πραγματικότητα μιας αντιιμπεριαλιστικής επανάστασης, για την απελευθέρωση της γυναίκας και οικολογική και για μια κοινωνία άξια αυτού του ονόματος με όλες τις δυσκολίες που οφείλονται στις εθνοτικές συγκρούσεις στον χώρο.

Στις αρχές του 2016 πήγα για πρώτη φορά στη Rojava και αρχικά απασχολήθηκα στην αστική εργασία και κοινωνικού χτισίματος και βλέποντας τους ανθρώπους που παρά τις δυσκολίες του πολέμου προσπαθούσαν να οικοδομήσουν αυτή την κοινωνία γέμιζε την καρδιά μου με ελπίδα. Όταν στη συνέχεια επέστρεψα στην Ροζάβα τον αύγουστο του 2016 αποφάσισα να ενωθώ με τις YPG για να πολεμήσω με τα όπλα στα χέρια για εκείνη την επανάσταση που είχα τη δυνατότητα να επαληθεύσω αξίες και ποιότητα της κατά τη διάρκεια του πρώτου ταξιδιού. Μια επανάσταση αντιιμπεριαλιστική λαϊκή και οικολογική που, στην καθημερινή της πρακτική, εκτός από τον ένοπλο αγώνα, προωθεί έναν αγώνα για την απελευθέρωση της γυναίκας, τη συλλογικοποίηση των πόρων και της εργασίας, παρά όλες τις αντιφάσεις που υπάρχουν στη Μέση Ανατολή. Ήμουν σε θέση να επαληθεύσω το υψηλό επίπεδο αμοιβαίας αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων. Στη Μέση Ανατολή η αξία της αλληλεγγύης είναι πολύ πιο ανεπτυγμένη από ότι σε εμάς, πέρα από ζώνες πολέμου ή όχι.

Τι έμαθες από αυτή την εμπειρία; Η επανάσταση στην οποία έχεις συνεισφέρει είναι για σένα ένα σημείο άφιξης ή μια επανεκκίνηση; Ποια ήταν η κύρια μέθοδος αντιμετώπισης των αντιφάσεων με τις οποίες έπρεπε να λογαριαστείς κατά την διάρκεια της εμπειρίας σου τόσο της πολιτικής αλληλεγγύης όσο και του πολέμου;

Αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα σημείο εκκίνησης επειδή ήμουν σε θέση να ανακαλύψω και να βιώσω μια διαφορετική καθημερινότητα κατά την οποία τα ζητήματα αντιμετωπίζονταν με πολιτικό τρόπο που δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να δω εδώ σε εμάς στην Ιταλία. Για μένα είναι επίσης ένα σημείο άφιξης από τη διεθνή άποψη όσον αφορά τη δυσκολία ένταξης ενόψει μιας κουλτούρας εντελώς διαφορετικής από τη δική μας. Για παράδειγμα, η θρησκεία, που την αισθάνονται πολύ κάτω εκεί στη Μέση Ανατολή αλλά, τελικά, αυτές δεν είναι αντιφάσεις μα είναι διαφορές πολιτισμικού χαρακτήρα. Συνειδητοποιείς ότι η επανάσταση τους είναι στα σπάργανα και θα χρειαστεί λίγος χρόνος ακόμη για να υπονομεύσουν πολιτισμικές οπισθοδρομήσεις και υποβολές χιλιάδων ετών. Πρόκειται για ένα πρόβλημα που όλοι οι δυτικοί διεθνιστές που ήρθαν στην Ροζάβα είχαν να αντιμετωπίσουν.

Ως αναρχικός έπρεπε να λογαριαστώ επίσης με την πειθαρχία, ειδικότερα με την στρατιωτική αν και κατανόησα την αναγκαιότητα που εννοείται ως ευθύνη και έναντι των συντρόφων μου, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων. Παρά τις απαραίτητες στρατιωτικές ιεραρχίες ο ρόλος των διοικητών είναι τέτοιος κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων αλλά, σε κοινωνικό και συνευρεσιακό επίπεδο, οι ιεραρχίες τινάζονται στον αέρα. Τρώμε μαζί μαγειρεύουμε μαζί και ζούμε μαζί την καθημερινότητα χωρίς κοινωνικές διαφορές, ρόλων ή διοίκησης, κυριαρχίας.

Αλλά η κύρια αντίφαση υπήρξε η απαραίτητη αεροπορική παρέμβαση των ΗΠΑ. Δυστυχώς οι πόλεμοι, ακόμα και οι επαναστατικοί, επιβάλλουν ιδιαίτερους τακτικισμούς που ευνοούν την προώθηση προς τον επαναστατικό στόχο. Εξάλλου και κατά την διάρκεια του απελευθερωτικού πολέμου στην Ιταλία οι παρτιζάνοι, κομμουνιστές ή αναρχικοί, επωφελήθηκαν από κάποια υλικοτεχνική ή στρατιωτική στήριξη από τα συμμαχικά στρατεύματα υπό την ηγεσία ιμπεριαλιστικών εθνών. Σε μια τέτοια τεράστια σύγκρουση δεν είναι δυνατόν να αποκλίνουμε και να κάνουμε τους σοφιστές. Η ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων διακυβεύεται και απαιτούνται τακτικές συμμαχίες. Η μεγαλύτερη αντίφαση ήταν αυτή.

Ποια ήταν τα κύρια διδάγματα που νομίζεις ότι θα μπορούσαν να είναι χρήσιμα τόσο από προσωπική άποψη όσο και από επαναστατική άποψη γενικότερα;

Στη Rojava, ανάμεσα στα κόμματα και τα κινήματα που συμμετέχουν στην επανάσταση, υπάρχουν διαφορές και ορισμένα κριτικά σημεία. Μπόρεσα να παρατηρήσω και να εφαρμόσω τη μέθοδο με την οποία αντιμετωπίζονται αυτές οι αντιφάσεις και οι εντάσεις που μπορεί να προκύψουν. Την εμπειρία να αντιμετωπίζονται και να κατανοούνται οι διαφορετικότητες των ανθρώπων. Έμαθα να βάζω τον εαυτό μου στη θέση των άλλων και να αντιλαμβάνομαι τον λόγο για τον οποίο υπάρχουν ορισμένες αντιφάσεις. Ενίσχυσα την ικανότητά μου για ανάλυση και κατανόηση που με βοήθησαν στο να προσπαθώ να επιλύω τα προβλήματα συζητώντας τα έτσι ώστε στη συνέχεια να συνάγω μια σύνθεση που να μοιράζομαι με τους άλλους ώστε να ξεπεραστούν εντάσεις και διαφορές.

Το κύριο πράγμα που έμαθα είναι η αυτοκριτική μέθοδος. Κριτικοί και αυτοκριτικοί για να γίνουμε καλύτεροι και να μάθουμε από τα λάθη μας ώστε πλέον να μην τα διαπράττουμε. Προσπαθήσαμε να αναλάβουμε τους θετικούς προσανατολισμούς πέρα από την πολιτική διαμόρφωση στην οποίαν ανήκουμε και να τους κοινωνικοποιήσουμε συνδυάζοντας τα καλύτερα μέρη του μαοϊσμού, του μαρξισμού λενινισμού ή του αναρχικού προσανατολισμού, κ.λπ., για να προσπαθήσουμε να ενισχύσουμε τους εαυτούς μας ιδεολογικά. Για παράδειγμα με τις συνιστώσες της IFB που σχηματίστηκαν από μαοϊκούς συντρόφους και ΜΛ που έχουν μια δομή ξεχωριστή από τις JPG, στις οποίες εγώ στρατεύτηκα, είχαμε τόσο ανθρώπινη όσο και πολιτική σχέση και συχνά συνέβη να ήμαστε μαζί ακόμη και κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων.

Έφυγες λοιπόν ξανά για τη Rojava τη δεύτερη φορά οδηγούμενος από την εικόνα των διεθνών ταξιαρχιών του ισπανικού πολέμου. Πώς θα χαρακτήριζες την αντίληψη σου για τον διεθνισμό, μια αντίληψη συγκεκριμένου προλεταριακού χαρακτήρα ή αμιγώς αμοιβαίας βοήθειας μεταξύ των λαών.

Θεωρώ ότι ο διεθνισμός σημαίνει υποστήριξη των επαναστάσεων. Η ανθρώπινη στήριξη βοήθειας μεταξύ λαών και εκείνη της επαναστατικής πολιτικής ταξιδεύουν μαζί. Πρόκειται επίσης για ένα γυμναστήριο, ένα σχολείο και μια προπόνηση για να μάθουμε πρακτικές που θα μπορούσαμε να εξάγουμε, σε άλλες καταστάσεις και συνθήκες, μέσα σε άλλες χώρες. Ως εκ τούτου θεωρώ σωστό να υποστηρίζουμε τις επαναστάσεις σε άλλες Χώρες. Στη Ροζάβα η ζήτηση για διεθνιστές δεν είναι αυτοσκοπός. Οι διεθνιστές που συμμετέχουν στην επανάσταση της Ροζάβα έχουν ως καθήκον να κάνουν να γίνει κατανοητή καλύτερα η κατάσταση στις Χώρες καταγωγής τους αφού απέκτησαν κοινωνική, πολιτική ή στρατιωτική εμπειρία.

Οι σύντροφοι στη Ροζάβα μας ζητούν να επιστρέψουμε στις Χώρες καταγωγής για να επικοινωνήσουμε και να καταστήσουμε κατανοητή την επανάσταση και αυτά που βρίσκονται πίσω της.

Πώς νομίζεις ότι μπορείς συνεπώς να χρησιμοποιήσεις την εμπειρία σου και εκείνο που έμαθες κατά τη διάρκεια της διεθνιστικής δράσης σου στη Ροζάβα, στη Χώρα καταγωγής σου;

Δεν είναι δυνατόν να ασκηθεί ομοιόμορφα η επανάσταση της Rojava εδώ στην Ιταλία. Εδώ δεν υπάρχει ένας πόλεμος που αυξάνει σημαντικά την αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ ολόκληρου του προλεταριάτου. Οι μέθοδοι και οι συνθήκες είναι πολύ διαφορετικές και από την κοινωνική σκοπιά. Είναι απαραίτητο να κάνουμε μια σωστή ανάλυση της κοινωνίας της Χώρας μας, μια ανάλυση που μας αναγκάζει να εξελιχθούμε όπως επίσης ο καπιταλισμός εξελίσσεται και αλλάζει στις μορφές του. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε σταματημένοι στη δεκαετία του ’70 ή στις εικόνες των μεγάλων επαναστάσεων του παρελθόντος. Πρέπει να εκμεταλλευτούμε το καλύτερο από αυτά εφαρμόζοντας το μέσα στη σύγχρονη δυτική κοινωνία υπό την ηγεσία του καπιταλισμού. Ο ανοιχτός πόλεμος, χωρίς αμφιβολία και παραδόξως, παρέχει καλύτερες συνθήκες από πλευράς επαναστατικής οπτικής και της αλληλεγγύης. Το πραγματικό έργο κατά τη γνώμη μου πρέπει να γίνει μέσα στα επαναστατικά κινήματα. Ένα έργο κριτικής και αυτοκριτικής που να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να κινήσουμε σε ένα ενιαίο μέτωπο.

Μην νομίζεται ότι στην Ροζάβα όλα ξεκίνησαν με αυτόν τον τρόπο, από το σήμερα το αύριο. Υπήρξε (και εξακολουθεί να υπάρχει) μια τεράστια εργασία από ιδεολογική και πολιτιστική άποψη, ένα έργο που, μέσα στον πόλεμο, φέρνει τους καρπούς του δημιουργώντας αυτονομία και αυτοοργάνωση. Αν δεν υπήρχε ένα έργο μακρύ τριάντα χρόνια από τους συντρόφους του κουρδικού κινήματος και του PKK δεν θα υπήρχε καμία επανάσταση που να βρίσκεται σε εξέλιξη τώρα. Και εδώ στην Ευρώπη είναι απαραίτητο να κάνουμε αυτό το έργο.

Στη χώρα μας δεν υπάρχει ένας ανοικτός σε εξέλιξη πόλεμος αλλά πρέπει να πούμε ότι υπάρχει πραγματικός αδήλωτος πόλεμος ενάντια στο προλεταριάτο. Ένας πόλεμος καταχρήσεων, καταπίεσης, θανάτων στην εργασία και απολύσεων …

Η κατάσταση στην Ευρώπη είναι μια αδήλωτη πολεμική κατάσταση, συγκαλυμμένη, είναι αλήθεια, αλλά υπάρχει ένα πολιτιστικό και ιδεολογικό πρόβλημα για να συνθλίψουμε. Κατά τη γνώμη μου αυτή η κατάσταση αναπτύσσεται και μπορεί να διαδραματίσει ικανοποιητικό ρόλο, εξαιτίας και της γενικότερης «κοινής λογικής» που ερμηνεύει αυτά τα κατασταλτικά μέτρα, ως μια μορφή μεγαλύτερης κοινωνικής ασφάλειας. Είναι απαραίτητο να υπονομεύσουμε αυτές τις αντιφάσεις που είναι εγγενείς στο προλεταριάτο. Γνωρίζω καλά ότι οι επαναστάσεις είναι βίαιες πράξεις, δεν μπορεί να υπάρξει επανάσταση χωρίς τον πόλεμο με όπλα στο χέρι αλλά είναι απαραίτητο να υπάρχουν συγκεκριμένοι όροι, συνθήκες. Για παράδειγμα, στον Μπακούρ, ο πόλεμος με τον τουρκικό στρατό προήλθε από τη δημιουργία της αυτονομίας και του ελέγχου άλλων πόλεων από το κουρδικό κίνημα.

Πολλά μαζικά κινήματα στην Ευρώπη, όπως τα κίτρινα γιλέκα, έχουν διαφορετικές ιδεολογίες μέσα τους είναι αλήθεια αλλά είναι λάθος να μην είμαστε παρόντες μέσα σε αυτά τα κινήματα. Κάποιος πρέπει να είναι παρών για να καταπολεμήσει τις φασιστικές και ρατσιστικές τάσεις μέσα σε αυτά τα λαϊκά κινήματα αντιμετωπίζοντας τις χίλιες αντιφάσεις και επίσης να ξέρει πώς να τις εκμεταλλευτεί για να φτάσει στον επαναστατικό στόχο.

Υπάρχουν σημαντικές διαφορές τόσο στρατιωτικού όσο και πολιτικού χαρακτήρα μεταξύ της εκστρατείας για την απελευθέρωση της Raqqa και της υπεράσπισης της Afrin;

Φυσικά υπάρχουν είναι σαφές. Η εκστρατεία της Racca ξεκίνησε το 2016 και διήρκεσε 8 μήνες ενώ ο πόλεμος στην πόλη μας πήρε άλλους 4 μήνες. Από στρατιωτικής σκοπιάς, εκτός από τις επιτόπιες κουρδικές δυνάμεις, κατά τη διάρκεια της επιχείρησης για τη Racca, είχαμε την αεροπορική υποστήριξη του αποκαλούμενου «διεθνούς συνασπισμού» που χρησιμοποιήθηκε μετά τον εντοπισμό στόχων ISIS που θα ήταν δύσκολο να καταστραφούν από την ξηρά. Χιλιάδες σύντροφοι έπεσαν, για την απελευθέρωση, παρά την αεροπορική υποστήριξη του συνασπισμού. Αλλά εκτός από την αεροπορική υποστήριξη δεν είχαμε βοήθεια και δεν παραδόθηκαν βαριά όπλα από τους Αμερικανούς, αλλά χρησιμοποιήθηκαν μόνο από αυτούς.

Στη Raqqa, ωστόσο, σε αντίθεση με άλλες επιχειρήσεις στις οποίες στρατεύτηκαν μόνο οι κούρδοι και οι διεθνιστές σύντροφοι, υπήρξε μια τεράστια παρουσία αράβων μαχητών που είχαν προσχωρήσει στο SDF. Από την έναρξη της επιχείρησης Raqqa, πολλοί άραβες εντάχθηκαν στο SDF αφήνοντας εκατοντάδες σκοτωμένους στο έδαφος. Η παρουσία και η θυσία των αράβων υπήρξε ουσιαστικής σημασίας για να ξεπεραστούν οι πολιτιστικές εθνοτικές αντιστάσεις που υποδαύλιζαν οι ιμπεριαλιστές ΗΠΑ και άλλοι εχθροί.

Αντίθετα στην Αφρίν ο πόλεμος αφορούσε τον ισχυρότερο στρατό του ΝΑΤΟ έχοντα άνδρες, μέσα και τεχνολογίες πολύ προχωρημένες. Στην Αφρίν είναι ένας πόλεμος αντίστασης που εξακολουθεί να συνεχίζεται χάρη στην ύπαρξη λόφων και βουνών όπου ο κουρδικός πληθυσμός αγωνίζονταν από πάντα. Αλλά ενάντια στην αεροπορία και την προηγμένη τεχνολογία των εισβολέων τούρκων, λίγα μπορούν να γίνουν εκτός από την υιοθέτηση τακτικών ανταρτοπόλεμου.

Όταν ζητήθηκε η στήριξη από τις κυβερνητικές δυνάμεις της Συρίας, η απάντηση του καθεστώτος Assad ήταν αρνητική και αφού δεν μπορούσαμε να έχουμε καμιά αεροπορική υποστήριξη για να αντιμετωπίσουμε τους εισβολείς του τουρκικού στρατού όλα έγιναν πιο δύσκολα

Η Raqqa απελευθερώθηκε από τις αραβικές δυνάμεις που υποστηρίζονταν από το διεθνή συνασπισμό, από τους κούρδους, από την IFB και από το YGP, κλπ., όλοι στρατιωτικοί σχηματισμοί, ενώ η Αφρίν υπερασπίστηκε από ολόκληρο τον πληθυσμό, άντρες από όλο το συριακό Κουρδιστάν ήρθαν έτοιμοι να πεθάνουν για να υπερασπιστούν την Αφρίν ακόμη και αν γνώριζαν το τεράστιο στρατιωτικό χάσμα μεταξύ ημών και του τούρκου εισβολέα.Οι άλλες μάχες στη βόρεια Συρία ήταν όλες μάχες που διεξήχθησαν στην ύπαιθρο, ένας πόλεμος θέσεων με υποστήριξη από αέρα. Οι τακτικές έπρεπε να αλλάξουν στην Αφρίν για να αποφευχθεί μια σφαγή, λαμβάνοντας υπόψιν το μεγάλο στρατιωτικό χάσμα μεταξύ του κουρδικού κινήματος και του ισχυρότερου στρατού του ΝΑΤΟ. Στην Afrin επανέκαμψαν οι ανταρτικές τακτικές που γνωρίζει πολύ καλά το κουρδικό κίνημα επειδή είναι αυτό που από πάντα έχει κάνει.

Επιπλέον, στην Αφρίν, αφέθηκαν κύτταρα του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος χάρη στα οποία αναπτύχθηκε η σχέση με τον πληθυσμό χωρίς την οποία δεν θα ήταν δυνατή καμία αντίσταση. Καρποί της εμπειρίας στο Bakur και Bashur. Η αντίσταση της Afrin είναι μια λαϊκή αντίσταση.

Σήμερα, αντιμετωπίζουμε την επιθετικότητα του τουρκικού στρατού και αναμένονται άλλες επιθέσεις που υποδηλώνουν μια πιθανή εισβολή στην Ροζάβα. Πώς νομίζεις ότι η κατάσταση μπορεί να αναπτυχθεί και από την άποψη της αντίστασης του κουρδικού κινήματος;

Δυστυχώς, από στρατιωτική άποψη, ενάντια στον πιο ισχυρό στρατό του ΝΑΤΟ, πολύ λίγα μπορούν να γίνουν. Από τον μάρτιο και μετά η δημοκρατική συνομοσπονδία επιδίωξε έναν διάλογο (δυστυχώς χωρίς κανένα θετικό αποτέλεσμα) και με το καθεστώς Assad και η εγκατάλειψη από πλευράς των ΗΠΑ επίσης ήταν αναμενόμενη καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες έχασαν την αντιπαράθεση με τον Assad και τη Ρωσία μέσα στο πανόραμα του πολέμου κατά του ISIS και της επιρροής στο βόρειο τμήμα της Συρίας. Για τις ΗΠΑ, η παραμονή στο χώρο, δεν θα ήταν πλέον εύκολη, ούτε από υλικοτεχνική, ούτε από οικονομική άποψη.

Αν η Τουρκία επιτεθεί θα είναι ένας καταστρεπτικός πόλεμος και η άποψή μου είναι ότι η Τουρκία θα μπορούσε να βρει μια συμφωνία αναγνωρίζοντας τον Άσαντ και τη Συρία μόνο μετά από ελεύθερες εκλογές που θα κυρώσουν την προφανή νίκη του Αssad. Η νέα επίθεση εναντίον των κούρδων πραγματοποιείται ακριβώς δίπλα στις επερχόμενες εκλογές στην Τουρκία και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα μπορούσαν να μεταφέρουν την προσοχή της κοινής γνώμης από τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα στο τουρκικό κράτος στον πόλεμο κατά των λεγόμενων «τρομοκρατών».

Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες σίγουρα δεν θα κάνουν πίσω παρά την στρατιωτική ανομοιογένεια και σίγουρα δεν θα αφήσουν τους εισβολείς να ζουν ήσυχοι όπως δεν τους αφήνουν να ζουν ήσυχα στην Αφρίν. Η συνειδητοποίηση του πληθυσμού είναι ισχυρή και ως εκ τούτου θα είναι ένας πληθυσμός που δεν θα κυβερνάται εύκολα, πολύ δυσκολότερα απ’ ότι πριν, από τους ιμπεριαλιστές απ’ όπου κι αν προέρχονται.

Αλλά, με τον επικείμενο πόλεμο, νομίζω ότι και εδώ, στην Ευρώπη, είναι απαραίτητο να κινηθούμε και να κινηθούμε αμέσως.

Είναι απαραίτητο να εγείρουμε τις εσωτερικές αντιφάσεις των ιμπεριαλιστικών Κρατών που είναι πρωταγωνιστές και κερδίζουν από τον πόλεμο και να τις καταστήσουμε εμφανείς στις λαϊκές μάζες για να μπορέσουν να κατανοήσουν ότι οι λόγοι για τον πόλεμο των ιμπεριαλιστικών Κρατών είναι οικονομικοί και για την κυριαρχία επί των πόρων και πως τα ιμπεριαλιστικά Κράτη αλλάζουν συμμαχίες ευκαιριακά ανάλογα με το οικονομικό συμφέρον: πώληση όπλων, έλεγχος των πόρων κ.λπ. Ενώ ο αγώνας της δημοκρατικής συνομοσπονδίας της βόρειας Συρίας είναι επαναστατικός, αντιιμπεριαλιστικός, περιβαλλοντικός και γυναικείος απελευθερωτικός αγώνας και δεν έχει ανάγκη να συμβιβαστεί πολιτικά και κοινωνικά. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε εδώ στην Ευρώπη είναι να προσπαθήσουμε να κρατήσουμε την αναπνοή μας επάνω στους λαιμούς των εμπλεκομένων κυβερνήσεων, αγωνιζόμενοι ενάντια στα εργοστάσια όπλων όπως το Leonardo στην Ιταλία, διεξάγοντας μια πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τον πολεμικό καπιταλισμό. Όπως επίσης να επιβληθούν κυρώσεις σε άλλες αστικές εταιρείες που κάνουν μπίζνες με το τουρκικό Κράτος. Στην Ιταλία πολλές αστικές εταιρείες έχουν περάσει σε τουρκικά χέρια ή συνεργάζονται με την Τουρκία. Όταν η Αφρίν δέχτηκε επίθεση στη Γερμανία υπήρξαν πολλές δράσεις που προκάλεσαν πολλές οικονομικές ζημίες, ενάντια επιχειρήσεων που συνεργάζονταν με την Τουρκία, και εδώ στην Ιταλία έγιναν πολλές κυρώσεις αυτού του τύπου. Είναι απαραίτητο να συνεχίσουμε να προσπαθούμε να επιτεθούμε και οικονομικά σε εκείνους που υποστηρίζουν τη δικτατορία του Ερντογάν. Ο πόλεμος είναι στη Συρία αλλά τον έχουμε και στο σπίτι μας με πολλές εταιρείες και τράπεζες που υποστηρίζουν τους τούρκους φασίστες επιδρομείς. Οι ενέργειες μπορεί να είναι διαφορετικού χαρακτήρα από εκείνες τις διπλωματικές (τις οποίες δεν υποστηρίζω προσωπικά) στην άμεση δράση και είναι όλες καλές για να σταματήσουν την εισβολή.

Σίγουρο είναι ότι θα είναι δύσκολο να συμβεί αυτό επειδή με την εγκατάλειψη του συριακού εδάφους από τις ΗΠΑ είναι εκείνο που αναμένεται. Στις ΗΠΑ συμφέρει να πουλήσουν όπλα στην Τουρκία για να πολεμήσουν τη δημοκρατική συνομοσπονδία της βόρειας Συρίας αντί να στηρίξουν ένα επαναστατικό κίνημα που θα μπορούσε να δημιουργήσει πολλά προβλήματα στη μεγαλύτερη δυτική δύναμη όπως οι ΗΠΑ.

Η αμερικανική στρατιωτική στήριξη στους κούρδους και τους άραβες στη Συρία ήταν μια αεροπορική υποστήριξη, χωρίς να τους αφήσουν βαρύ οπλισμό που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν εναντίον των ίδιων των ΗΠΑ στη περίπτωση που θα προσπαθούσαν να σταματήσουν τον επαναστατικό αγώνα. Χρησιμοποιούσαμε Καλάσνικοφ από τη δεκαετία του ’70 σκεφτείτε λίγο …

Όταν ο τουρκικός στρατός τοποθέτησε 20.000 άνδρες των FSA (ισλαμικές φονταμενταλιστικές ομάδες), εκατοντάδες οχήματα στα σύνορα με τη Συρία οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αντέδρασαν ούτε διπλωματικά ούτε στρατιωτικά. Οι δηλώσεις πολέμου του Ερντογάν απευθύνονταν επίσης στις ΗΠΑ. Αλλά για να αντιταχθούν οι ΗΠΑ σε ένα μέλος του ΝΑΤΟ θα ήταν καταστροφικό. Καλύτερα να έχουν έναν πλούσιο φίλο παρά έναν πλούσιο εχθρό.

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/02/18/intervista-di-sri-al-volontario-internazionalista-paolo-pachino/

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Το λουλούδι της ερήμου

Stampa

 

823

Μια ανασκόπηση του βιβλίου «Il fiore del deserto» »το λουλούδι της επανάστασης» του Davide Grasso

Il fiore della rivoluzione το λουλούδι της επανάστασης

“Il fiore del deserto” του Davide Grasso, που εκδόθηκε από την Agenzia X, ανοίγει με μιαν αφιέρωση στους «A Berivan. A Zagros». Όπως και σε πολλά άλλα αποσπάσματα αυτού του βιβλίου, βρέθηκα στη θέση να πρέπει να περιoρίσω τις μνήμες και τα συναισθήματα που ανθίζουν μέσα μου όταν αναδύομαι ξανά μέσα στην επανάσταση της Βόρειας Συρίας. Θυμάμαι ότι είχα ενημερώσει τον Davide για το μαρτύριο των Berivan και Zagros μια μέρα του καυτού συριακού Μάιου 2018. Βρήκα τις φωτογραφίες τους, μαζί με αυτές άλλων μαρτύρων των Ypg και Ypj, να κρέμονται στον τοίχο μιας ακαδημίας, για κάποια σκοτεινή πνευματική σύνδεση σκέφτηκα αμέσως ότι ήταν οι hevalen για τους οποίους τον είχα ακούσει να μιλά. Έτσι ήταν, δεν ήξερε ότι είχαν πέσει, αλλά το περίμενε. Είχαν γίνει μάρτυρες το καλοκαίρι του 2017 στη επιχείρηση προσέγγισης στην Raqqa, τότε πρωτεύουσα του Ισλαμικού Κράτους. Ο Zagros προέρχονταν ακριβώς από την Raqqa και ονειρεύονταν να την απελευθερώσει από τον εφιάλτη ISIS. Αυτό το βιβλίο είναι η προσπάθεια να παραμείνουμε πιστοί στους μάρτυρες, να τους αποδώσουμε τον απαραίτητο σεβασμό, είναι μια χειρονομία αγώνα για τη συνέχιση του ταξιδιού εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους πολεμώντας το ISIS και για την υπεράσπιση της συνομοσπονδιακής επανάστασης, της μοναδικής αντι-καπιταλιστικής, φεμινιστικής, οικολογικής επανάστασης που άνθισε στον αιώνα μας.

“Il fiore del deserto” αυτή τη στιγμή έχει μια ιδιαίτερη αξία και για άλλους λόγους. Πράγματι η Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας απειλείται από την Τουρκία του Ερντογάν και από τις ισλαμιστικές συμμορίες με τις οποίες είναι σύμμαχος, μετά την ανακοίνωση της απόσυρσης των αμερικανικών στρατευμάτων. Το βιβλίο αυτό είναι ένα ουσιαστικό δοκίμιο για αυτή τη σύγχρονη επανάσταση βασισμένo σε πολυάριθμες συνεντεύξεις, συνομιλίες και άμεσες εμπειρίες που συγκέντρωσε ο Davide στην διάρκεια των δύο ταξιδιών του στη Μέση Ανατολή, καθώς και επάνω στην ιστορική και πολιτική μελέτη της περιοχής. Εάν για την επανάσταση πρόκειται για μια κρίσιμη στιγμή στην οποία κινδυνεύει η ίδια η ύπαρξή της, για εμάς ήρθε η ώρα να ενημερωθούμε, να λάβουμε μέρος και να υποστηρίξουμε αυτή τη δέσμευση, αυτή την επιχείρηση που δίνει ελπίδα ελευθερίας σε όλους τους λαούς του κόσμου.

Σαν να μην ήταν αρκετό για να δικαιολογήσει την αξία του έργου του, ο συγγραφέας προτάθηκε πρόσφατα από την Εισαγγελία του Τορίνο για το μέτρο της ειδικής επιτήρησης, επειδή θεωρήθηκε κοινωνικά επικίνδυνος λόγω της εμπειρίας του στις YPG με τις οποίες συμμετείχε στην στρατιωτική επιχείρηση για την απελευθέρωση της συριακής πόλης Manbij από το ισλαμικό κράτος το 2016.Στα έγγραφα της αίτησης του εισαγγελέα του Τορίνο περιλαμβάνεται επίσης το εξώφυλλο του προηγούμενου έργου του, «Hevalen. Γιατί πήγα να πολεμήσω το ISIS στη Συρία «, που θεωρήθηκε απ’ ότι φαίνεται στοιχείο κοινωνικού κινδύνου, μαζί με αποσπάσματα από τις πολυάριθμες συνεντεύξεις στις οποίες ο Davide μίλησε για τη Συρία και τη συνομοσπονδιακή επανάσταση.

Μόλις επιστρέψαμε αντιμετωπίσαμε συχνά ανθρώπους για τους οποίους η κατάσταση στη Συρία είναι πολύ προβληματική-μπερδεμένη, δεν καταλαβαίνουν ποιον να υποστηρίξουν. Στις αρχικές σελίδες αυτού του βιβλίου βρίσκεται η καλύτερη απάντηση. Η εισαγωγή είναι μια πολύτιμη εξήγηση, πλούσια από πηγές, για τα κυριότερα γεγονότα που έχουν αναστατώσει τη Συρία από το 2011 μέχρι σήμερα: πώς γεννήθηκαν οι εξεγέρσεις στο πλαίσιο της αραβικής Άνοιξης, ποια ήταν η επιρροή των παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων (Ηνωμένες Πολιτείες, Σαουδική Αραβία, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ρωσία, Κατάρ, Τουρκία, …), ποια τα χωρία κλειδιά της σύγκρουσης και της επανάστασης. Με καθαρότητα διακρίνονται και εξηγούνται οι διαδρομές των τριών πλευρών: η ολιγαρχική του δικτατορικού καθεστώτος του Bashar al-Assad, η θεοκρατική των διαφορετικών ισλαμιστικών ή σαλαφιστικών συμμοριών και η δημοκρατική-επαναστατική του Pyd και των Ypg / Ypj.

Στο βιβλίο γίνεται λόγος για το Ιράκ και το φράγμα της Μοσούλης (και τα συμφέροντα της Ιταλίας για αυτό το τρομακτικό έργο), για τις κοινότητες, τους γεωργικούς συνεταιρισμούς, το γυναικείο κίνημα, τις βασικές μάχες, την επαναστατική τέχνη, την λαϊκή αυτοάμυνα, την ιδεολογία και πολλά άλλα πράγματα μέχρι τα πιο πρόσφατα γεγονότα. Για καθένα από τα θέματα που εξετάζονται στο κέντρο δεν είναι μια αντικειμενική και αποστασιοποιημένη περιγραφή, αλλά είναι τα λόγια των ανδρών και των γυναικών που κάνουν την επανάσταση: τι σκέφτονται, ποια είναι τα σχέδια τους, οι δυσκολίες που συναντούν. Από τα λόγια των πιο καταρτισμένων μαχητών σε εκείνα των λαϊκών πρωταγωνιστών, ακόμη και όταν δεν είναι απόλυτα προσκολλημένοι στην ομοσπονδιακή ιδεολογία, αντιλαμβανόμαστε την πολυπλοκότητα μιας πραγματικής επαναστατικής διαδικασίας που είναι ικανή να εμπλέκει και να κινητοποιεί όλα τα στρώματα της κοινωνίας, μέσα στον πλούτο της και τις αντιφάσεις της. Στην εμπειρία μας στη ζωή στην Ευρώπη είναι μερικές φορές δύσκολο ακόμη και να φανταστούμε το κύρος και την επικαιρότητα μιας επαναστατικής προοπτικής, αλλά αντιθέτως αυτές οι μαρτυρίες μας μιλούν για μια πεποίθηση σε μια ελεύθερη κοινωνία τόσο ισχυρή ώστε να αμφισβητεί και να τα βάζει με τις σκληρότερες συνθήκες, να τις προκαλεί.

Το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου ασχολείται με μερικά από τα θέματα που εμφανίζονται συχνά στις συζητήσεις που αντιμετωπίζουμε στην Ιταλία. Ποια είναι η σχέση μεταξύ της επανάστασης και των Ηνωμένων Πολιτειών; Ποια είναι η σχέση με το παλαιστινιακό ζήτημα; Ποια πιθανή προσέγγιση από την πλευρά της αριστεράς στο Ισλάμ; Ένα σημαντικό ρόλο έχει η κριτική του παρεξηγημένου αντιιμπεριαλισμού των υποστηρικτών του καθεστώτος Assad και στη γοητεία της αριστεράς για τη θεοκρατική πρόταση των ισλαμικών συμμοριών. Η συνομοσπονδιακή επανάσταση μας διδάσκει επίσης ότι δεν μπορούμε να αγωνιζόμαστε για μια ελεύθερη κοινωνία αν αγνοούμε τον πόνο που παράγει η εξουσία στον λαό και ταυτόχρονα δεν λαμβάνουμε υπόψη τις μορφές κοινωνικής ανυποταξίας ως πεδία μάχης επάνω στα οποία πρέπει να διαδραματίσουν οι επαναστάτες αγωνιστές τον ρόλο να προτείνουν οράματα και σχέδια απελευθέρωσης.

Εκείνη να μπορεί να επικρίνει, να κριτικάρει την επανάσταση για την οποία ρίσκαρε τη ζωή του, στην οποία εναποθέτονται ελπίδες, είναι μια ικανότητα που πάντα έδειξε ο Davide και που πάντα εκτιμώ. Το βιβλίο αυτό είναι εμποτισμένο με αυτήν: «Το να μάθουν από μια πολιτική εμπειρία αναμφίβολης επιτυχίας είναι θεμελιώδες για όσους θέλουν να αμφισβητήσουν και να προκαλέσουν το παρόν με παρόμοιους στόχους και σκοπούς, να αναλύσουν το επαναστατικό φαινόμενο με κριτικό και ανεξάρτητο τρόπο, ούτως ή άλλως και οπουδήποτε παρουσιάζεται, είναι ένα από τα βασικά καθήκοντα ενός στρατευμένου, αλλά και μεταξύ των δυσκολότερων.»

Διαβάζοντας το »λουλούδι της ερήμου» “Il fiore del deserto” μου ήρθε στο μυαλό ο πρόλογος του Λένιν στο «Οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο» του John Reed, στον οποίο ο μπολσεβίκικος επαναστάτης έλεγε: «Το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους εργάτες όλου του κόσμου. Είναι ένα βιβλίο που θα μου άρεσε, θα ήθελα να δω να δημοσιεύεται σε εκατομμύρια αντίτυπα και να μεταφράζεται σε όλες τις γλώσσες.»

Ίσως η σύγκριση με γεγονότα τέτοιας ιστορικής και πολιτικής σημασίας όπως η επανάσταση του ’17 στη Ρωσία μπορεί να μοιάζει με ρίσκο, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι η επανάσταση στη Βόρεια Συρία είναι η μόνη επανάσταση του αιώνα μας, η μόνη που η γενιά μας βλέπει να γεννιέται, δημιουργώντας μια εναλλακτική λύση και παλεύοντας για ένα μέλλον ελευθερίας. Εάν δεν θέλουμε να βλέπουμε την ιστορία, την ιστορία των λαών σε εξέγερση, την ιστορία μας, να ρέει ενώπιον μας ενώ έχουμε την πρόθεση να σκεπτόμαστε κάτι άλλο, πρέπει να αναπτύξουμε μια σχέση φιλίας, γνώσης και υποστήριξης με αυτή την επανάσταση: Il fiore del deserto” »το λουλούδι της ερήμου» είναι ένα βήμα κατά μήκος αυτής της διαδρομής. «Δεν υπάρχει επανάσταση που να μην είναι υπό πολιορκία, αλλά ο χαρακτήρας του μοιραίου που φαίνεται να αναλαμβάνει αυτή η περίσταση δεν απαλλάσσει τις γυναίκες και τους άνδρες που αγαπούν την ελευθερία από το να ενεργήσουν στην υπεράσπισή της.»

Jacopo Bindi

https://www.infoaut.org/culture/il-fiore-della-rivoluzione

διεθνισμός, internazionalismo

Υποκρισίες του αιώνα: η ιταλική ποινικοποίηση των #Ypg. Αλληλεγγύη στον Luisi Caria

Δημοσιεύτηκε πριν 19 ώρες από:  

του Davide Grasso *

Αυτός ο μήνας του μαρτίου, πέραν της πρώτης επετείου από την πτώση της επαναστατικής συριακής πόλεως της Αφρίν και τον πρώτο μήνα χωρίς χαλιφάτο στη Συρία, θα είναι ο μήνας της απόπειρας ποινικοποίησης ιταλών που αγωνίστηκαν ενάντια στο χαλιφάτο στη Συρία. Ακριβώς την ώρα που χιλιάδες τζιχαντιστές, άνδρες και γυναίκες, του ισλαμικού Κράτους επικαλούνται τη δυνατότητα επιστροφής στις χώρες μας «για να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους», ο φίλος Luisi Caria, αποκαλούμενος «Luiseddu», σάρδος από την επαρχία του Nuoro, προτείνεται από την εισαγγελία του Cagliari για το μέτρο της προληπτικής ειδικής παρακολούθησης, που ήδη προτάθηκε και για εμένα και για άλλους τέσσερις τορινέζους anche per me e per altri quattro torinesi, επειδή πήγαμε να πολεμήσουμε στη Συρία ενάντια στο σύστημα θανάτου και δίωξης που είχαν δημιουργήσει και στήσει αυτοί οι άνθρωποι. Σχεδόν όλοι, μεταξύ των προτεινόμενων για την ειδική επιτήρηση στο Τορίνο και το Nuoro, συμμετείχαμε στις Μονάδες προστασίας του λαού (YPG) στη Ροζάβα και στη βόρεια Συρία.

Οι YPG είναι ο λαϊκός στρατός, αποτελούμενος κυρίως από κούρδους, οι οποίοι από το 2014 – έτος επέκτασης του ISIS, μπλοκαρισμένους από αυτήν την δύναμη στην Kobane – κατέστρεψαν κομμάτι κομμάτι το Ισλαμικό κράτος στη Συρία. Δεν πολέμησαν μονάχοι σε αυτό το εγχείρημα: σχημάτισαν το 2015, σε συμφωνία με δεκάδες αραβικά τάγματα εχθρικά προς τον Assad, αλλά και προς τους φονταμενταλιστές, τις δημοκρατικές συριακές Δυνάμεις (Sdf), οι οποίες περιλαμβάνουν επίσης μονάδες που σχηματίστηκαν από χριστιανικές και ezide-γεζίντι θρησκευτικές μειονότητες. Οι Sdf αποτελούσαν και εξακολουθούν να αποτελούν τη χερσαία δύναμη του διεθνούς Συνασπισμού που συγκροτήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες το ίδιο έτος, με σκοπό την εξάλειψη του ISIS. Σε αυτές τις μέρες ακριβώς, μετά από σχεδόν πέντε χρόνια πολέμου, το τελευταίο χωριό ελεγχόμενο από το Isis, to Baghuz, απελευθερώθηκε, θέτοντας τέλος σε έναν εφιάλτη για τους σύριους και σε μια ντροπή για τους μουσουλμάνους σε όλο τον πλανήτη..

Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί τι έχει να κάνει ένα αγόρι από την Σαρδηνία με όλα αυτά. Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί, πάνω απ ‘όλα, πώς είναι δυνατό ένα άτομο που δεν έχει καμία υποχρέωση να διακινδυνεύσει τη ζωή του, ούτε μπορεί να κερδίσει χρήματα (η συμμετοχή στις Ypg δεν ανταμείβεται), να φύγει για μια χώρα όπως η Συρία και να μπει σε πρώτο πρόσωπο στη μέση μιας διαμάχης διακινδυνεύοντας τη ζωή του, για να μην αναφέρουμε την ταλαιπωρία και την αγωνία που μπορεί να αφήσει μια τέτοια επιλογή στην οικογένειά του και τους αγαπημένους του, και στις ψυχολογικές δυσκολίες που μπορεί να προκαλέσει μια εμπειρία πολέμου.

Είναι αλήθεια ότι ένα πρόσωπο σαν τον Luisi είναι ασυνήθιστο. Παρ ‘όλα αυτά, δεν είναι ο μόνος που έκανε αυτή την επιλογή. Από το 2014 μέχρι σήμερα, δεκάδες ιταλοί επέλεξαν να συμμετάσχουν στις YPG και μαζί με αυτούς εκατοντάδες γυναίκες και άνδρες έχουν πάει και έχουν επιστρέψει, κυρίως μέσα σε σιωπή και μακριά από το προσκήνιο και τα φώτα, από τις κουρδικές περιοχές της Rojava και από εκείνες τις αραβικές στη βόρεια και ανατολική Συρία για να επιτελέσουν πολιτικές δραστηριότητες στους τομείς της υγείας, εκπαίδευσης, εργασίας και πληροφόρησης. Είναι η περίπτωση του Jacopo Bindi, ο οποίος με τη σειρά του προτάθηκε στο Τορίνο για την ειδική Επιτήρηση, όπως εγώ και ο Luisi. Η συμβολή του Jacopo, του Luisi και όλων των άλλων λειτουργεί σαν θετική αντίστιξη στους ιταλούς – πάνω από εκατό – που έφυγαν για να ζήσουν κάτω από το Ισλαμικό Κράτος ή για να πολεμήσουν ως στρατευμένοι τζιχαντιστές. Τώρα, που συνελήφθησαν από τις Sdf, λένε ότι έκαναν λάθος, πως δεν κατάλαβαν πού πήγαιναν, επικαλούνται έλεος στους μισητούς «άπιστους» και προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει.

Εάν οι foreign fighter του Isis επωφελήθηκαν επί χρόνια φρικτά προνόμια μέσα σε ένα απάνθρωπο σύστημα, οι διεθνιστές – με ή χωρίς όπλα – που έχουν φτάσει στο συνομοσπονδιακό κίνημα της Rojava και της βόρειας Συρίας έχουν υποστηρίξει τη μοναδική προσπάθεια στον κόσμο να αλλάξει τις κοινωνικές σχέσεις προς μια κατεύθυνση νέα, η οποία λαμβάνει υπόψη τις αποτυχίες ή τα ελαττώματα των επαναστατικών προσπαθειών του παρελθόντος προτείνοντας μια αλλαγή της ζωής εκτός των συνθηκών εκμετάλλευσης, διακρίσεων και βίας που επιβάλλει ο καπιταλισμός. Το να επιλέξουν αυτήν την προοπτική και αυτή την επανάσταση, ακόμα και ολοκληρώνοντας-καταλήγοντας την ύπαρξή τους – όπως στην περίπτωση του μάρτυρα από το Μπέργκαμο Giovanni Asperti που έφυγε τον δεκέμβρη, όνομα μάχης nome di battaglia Hiwa Bosco – καθίσταται επομένως δυνατό για όσους, όπως ο Luisi, πιστεύουν μέχρι τέλους στην ανάγκη να συμβάλουν στην επίλυση των προβλημάτων του κόσμου.

Οι διεθνιστές που γνώρισα στη βόρεια Συρία μου φάνηκαν ανυπόμονοι να επωφεληθούν από την επαναστατική ατμόσφαιρα για να πετάξουν από πάνω τους όχι λίγες υπαρξιακές αλλά και πολιτικές μάσκες, που είχαν φορέσει στις χώρες τους. Δεν καίγονταν από την επιθυμία να αποδειχθούν πιο ριζοσπαστικοί από τους άλλους, ούτε θα άρπαζαν το όπλο που μετέφεραν μαζί τους περισσότερο από ό, τι ήταν απαραίτητο. Ήταν πρόθυμοι να τρώνε, να κοιμούνται και να μάχονται δίπλα σε ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς στη γλώσσα και τον πολιτισμό, αν και δεν είναι πάντα εύκολο. Τα προσωπικά γεγονότα και οι πολιτικές πεποιθήσεις πολλών από αυτούς συχνά φαίνονταν ασυμβίβαστες μεταξύ τους, κι όμως συνήθως λέγονταν, γι αυτόν ή για εκείνον (που ίσως στην πατρίδα ευγενικά θα αποστρέφονταν ): «Insan ku bashe» ή, στα αγγλικά, «He’s a good person». Όσο περισσότερο διεισδύει η πραγματικότητα των μαζών, εισέρχεται στην ιστορική συστατική διαδικασία, αντιμετωπίζει και συγκρίνεται με την ποικιλία του ανθρώπινου – όχι όμορφη, αλλά και λιγότερο άσχημη από αυτό που συχνά σκεφτόμαστε – τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό είναι το σημαντικό, αυτό είναι που μετρά: φτάνοντας στο ουσιώδες, εκεί όπου η γραμμή του φαντασιακού μετώπου διαλύεται μέσα σε εκείνο το πραγματικό, το ηθικό στοιχείο κάνει τη διαφορά.

Ο Luisi, τον οποίον η εισαγγελία του Κάλιαρι ζωγραφίζει σαν ένα τρομοκράτη, είναι ένας ντροπαλός και ήρεμος άνθρωπος. Όπως έχει ειπωθεί για μένα, και όπως έχω πει για άλλους εγώ, φαίνεται δύσκολο να τον φανταστούμε στους τόπους όπου υπήρξε και να κάνει εκείνο που έχει κάνει. Μπορώ να μαρτυρήσω-να μιλήσω για αγόρια κούρδους ή άραβες, λεπτά αγόρια, σιωπηλά ή μικροκαμωμένα να κάνουν το καθήκον τους με το πολυβόλο ή να παίρνουν απίστευτες ευθύνες στην καρδιά των μαχών. Η χρήση ενός όπλου, από μόνη της, δεν είναι δύσκολη. Μεγάλο μέρος αυτής της ενδελεχούς μελέτης της αστυνομίας επάνω στην «επικινδυνότητα» μας επειδή μάθαμε τα βασικά στοιχεία της χρήσης ορισμένων όπλων είναι αποτέλεσμα, εκτός της υποκρισίας, μιας ευφάνταστης περιττολογίας που υπάρχει στη Δύση σε σχέση με αυτό το θέμα, το οποίο εδώ και πολύ καιρό κατέστη βρωμερό. Έχουμε ξεχάσει αυτούς που εμπλέκονται στον πόλεμο. Έχουμε ξεχάσει τι είναι οι άνθρωποι, ο λαός. Δεν με εκπλήσσει το γεγονός ότι μεταξύ των ιταλών YGP που έχω γνωρίσει δεν υπήρξαν ποτέ άνθρωποι γεμισμένοι με στεροειδή. Οι περισσότεροι άνθρωποι, με πιο προσεκτικό έλεγχο, δεν είναι έτσι ούτε στην Ιταλία ούτε στη Συρία, και ένας εμφύλιος πόλεμος, δυστυχώς, αφορά το μεγαλύτερο μέρος.

Αν ο Luisi, στις 19 μαρτίου στο Κάλιαρι (ημερομηνία της αποφασιστικής του ακρόασης) ή εμείς οι πέντε στο Τορίνο, στις 25 μαρτίου, κριθούμε «κοινωνικά επικίνδυνοι» από τα αντίστοιχα δικαστήρια, για τρία χρόνια δεν θα μπορούμε να φύγουμε από τον δήμο διαμονής μας, ούτε από το σπίτι μας, από το βράδυ μέχρι το πρωί. Θα πρέπει να παρουσιαζόμαστε συνεχώς στην αστυνομία και να κρατάμε επάνω μας ένα κόκκινο φυλλάδιο όπου οι αστυνομικοί θα μπορούν να σημειώσουν ό, τι θέλουν. Ως άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την πολιτική, που επιθυμούμε να αποτελέσουμε μέρος της μοίρας της γης μας, θα ήμαστε ακρωτηριασμένοι και, κατά κάποιον τρόπο, θα έχουμε καταστεί «αβλαβείς».

Όχι ακίνδυνοι για την κοινωνία, αλλά για τον δειλό κομφορμισμό που βρίσκεται με κάθε έννοια στην εξουσία. Θα δούμε ακόμη τους εαυτούς μας να μας ανακαλούν την άδεια οδήγησης και το διαβατήριο, σαν να μην είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε και να θέλουμε, να επιθυμούμε. Αυτά τα μέτρα περιλαμβάνουν εσκεμμένα μια μορφή infantilizzazione-βρεφοποίησης και ταπείνωσης του ατόμου. Το διαβατήριο θα αφαιρεθεί στον Luisi, ειδικότερα, για δεύτερη φορά μετά από εβδομάδες. Ύστερα από την κατάσχεση που ακολούθησε τις κατηγορίες για τρομοκρατία τον σεπτέμβριο, όντως, του παραδόθηκε πίσω από τις δικαστικές αρχές. Εκείνες οι κατηγορίες, που επιχείρησε η εισαγγελία εναντίον του και δύο άλλων υποστηρικτών σάρδων των Ypg, ναυάγησαν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα διότι δεν είχαν νόημα, καθιστώντας αναπόφευκτη την άρση της απαγόρευσης του εκπατρισμού του.

Ακριβώς μετά από αυτήν την αποτυχία είναι που η αστυνομία του Nuoro, της επαρχίας προέλευσής του, αποφάσισε να παρέμβει προτείνοντας στον εισαγγελέα του Κάλιαρι να περάσει από μια κατηγορία που δεν είναι δυνατόν να αποδειχθεί σε μια δίωξη χωρίς κατηγορίες: την ειδική επιτήρηση.

Πράγματι, στο ιταλικό νομικό σύστημα υπάρχει, αν και πολλοί δεν το γνωρίζουν, ένα πεδίο εξαίρεσης σε σχέση με τον κανόνα σύμφωνα με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να στερηθεί τις ελευθερίες του μόνο μέσω εύληπτων κατηγοριών και δίκης. Η ειδική εποπτεία, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, εισήχθη με το νόμο n. 1423/1956, αλλά τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της προέρχονται άμεσα από τη φασιστική αντίληψη των προληπτικών μέτρων.

Όπως υποδηλώνει το ίδιο το όνομα, τέτοια μέτρα δεν βασίζονται στον εντοπισμό αυτού που συνέβη στο παρελθόν, αλλά σε αυτό που νομίζει κάποιος – ή προσποιείται ότι σκέφτεται – πως θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον. Η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να περιοριστεί και να στερηθεί τα δικαιώματά του (ακόμη και της δυνατότητας συνάντησης με περισσότερους από δύο ανθρώπους, ή να πραγματοποιήσει δημόσιες παρεμβάσεις) χωρίς να έχει κατηγορηθεί για κάτι, και μόνο στη βάση μιας ένδειξης της αστυνομίας, είναι κλασική του φασισμού. Αυτός ο εξαιρετικός χώρος δεν καταργήθηκε, όσο κι αν αυτό προκαλεί έκπληξη, μετά τον πόλεμο, αντιθέτως, κατά τη δεκαετία του ’50 και πολύ πρόσφατα (ξεκινώντας από το διάταγμα για την ασφάλεια του 2011), τα περιθώρια εφαρμογής των μέτρων αυτών επεκτάθηκαν.

Γιατί αυτή η μανία εναντίον εκείνων που πολέμησαν εναντίον του ISIS; Στα έγγραφα της διαδικασίας περιλαμβάνεται μια ανακοίνωση της 2ης οκτωβρίου 2018 του αναπληρωτή εισαγγελέα Emilio Gatti στον συντονιστή της «Ομάδας 3» του γραφείου της εισαγγελίας του Τορίνο Cesare Parodi, στην οποία προωθείται

«το αίτημα για την εφαρμογή μέτρων προσωπικής πρόληψης σε ιταλούς πολίτες που ανήκουν στις YPG και στις YPJ […] για συμμετοχή σε μια σύγκρουση σε ξένο έδαφος προς υποστήριξη μιας οργάνωσης που ακολουθεί τρομοκρατικές δραστηριότητες που αναφέρονται στο άρθρ. 170 sexies του ποινικού κώδικα».

Την ίδια μέρα, με μεγάλη επιμέλεια, ο Parodi καταρτίζει το έντυπο εγγραφής για εμένα και τους άλλους τέσσερις εθελοντές από το Τορίνο σε «προσωπικά μέτρα πρόληψης αντιτρομοκρατίας», μιας και υπάρχει το »σήμα της Digos-αντιτρομοκρατικής του Torino». Στο incipit της συνεδρίασης του Τορίνο συμπεριλήφθηκε επίσης μια αναφορά του έργου της εισαγγελίας του Κάλιαρι, σαν να ήθελε να υπογραμμίσει μια εθνική δυναμική. Το τορινέζικο αίτημα ακολούθησε τον δεκέμβριο εκείνο της αντιτρομοκρατικής του Νουόρο για τον Luisi, και κατά την πρώτη ακρόαση κατά αυτού, στις 21 του περασμένου φεβρουαρίου, ο εισαγγελέας αναφέρθηκε ως αναπόφευκτο μάρτυρα στον εισαγγελέα του Nuoro, σε μαρτυρία του κεντρικού ρόλου των αστυνομικών δυνάμεων.

Αυτές οι τελευταίες, τους τελευταίους μήνες, ενήργησαν σε δύο περιοχές του ιταλικού κράτους με σαφή χρονικό παραλληλισμό για να αποκτήσουν αυτό που δεν μπόρεσε να παράξει το δικαστικό σώμα: την ποινικοποίηση και την πολιτική κακοποίηση των Ypg, στα πρόσωπα των διεθνιστών που τις υποστήριξαν. Αυτό συμβαίνει με ένα συγκεκριμένο συγχρονισμό: ένα χρόνο μετά την πρώτη τουρκική επίθεση εναντίον της Rojava, στην Afrin, κι ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες αγκαλιάζουν την ιδέα μιας αποσύνδεσης από τη βόρεια Συρία. Εν τω μεταξύ, οπλισμένος με μιαν αμφίσημη υποστήριξη από τη Ρωσία, ο Ερντογάν ανοιχτά στοχεύει να καταλάβει ολόκληρη τη Ροζάβα ξεκινώντας από την Manbij, για να συνεχίσει στη συνέχεια προς Kobane, Qamishlo και πιο πέρα. Μέσα σε αυτή την κατάσταση οι κούρδοι μαχητές και μαχήτριες δεν χρειάζονται πλέον, και αντιθέτως μάλιστα είναι πιθανό να επιστρέψουν στη συνηθισμένη ποινικοποίησή τους ως αγωνιστές ενός αντικαπιταλιστικού κινήματος.

Υπάρχει και κάτι άλλο. Η έδρες της ιταλικής αστυνομίας βρίσκονται σήμερα στη θέση να ενεργούν υπό την εποπτεία ενός Υπουργού εσωτερικών, του Matteo Salvini, ο οποίος έκανε πάντα μια μεγάλη μόστρα – στις μόνιμες εκλογικές του εκστρατείες – πως θεωρεί το Isis ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί με σκληρότητα. Σε πολλές περιπτώσεις, όταν το φαινόμενο πλήρωνε τις οθόνες της τηλεόρασης με επιθέσεις και αποκεφαλισμούς, από την αντιπολίτευση επέμεινε στην ανάγκη να μετακινήσει όπλα και στρατεύματα ενάντια στους πολιτοφύλακες του χαλιφάτου, ή καλύτερα ενάντια σε εκείνα τα «θηρία», όπως τους αποκαλούσε, που επιτίθονταν στις πόλεις μας, για να φτάσει μία φορά στο σημείο να δηλώσει στο Radio24, ότι θα ήταν πρόθυμος να πολεμήσει το ISIS, στη Συρία, ακόμη και σε πρώτο πρόσωπο.

Είναι σαφές ότι τα λόγια του ηγέτη της Λίγκας δεν ήταν ούτε σοβαρά ούτε ειλικρινή. Απ’ όταν αυτός και οι σύμμαχοί του βρίσκονται στην κυβέρνηση οι οικονομικές συμφωνίες της Ιταλίας με ισλαμιστικές και σκοταδιστικές χώρες όπως η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία πηγαίνουν με φουσκωμένα πανιά, για να μην μιλήσουμε για τους λίβυους βασανιστές που κρατούν υπό έλεγχο αρκετές παράκτιες και εσωτερικές πόλεις, οι οποίοι έχουν ένα ανυπόφορο όραμα που δεν είναι τόσο διαφορετικό από αυτό της συριακής πολιτοφυλακής που εγώ, ο Luisi και οι άλλοι πολεμήσαμε στη Raqqa ή στην Manbij. Η Λίγκα στοχεύει να εκμεταλλευτεί την αδικαιολόγητη ταυτοποίηση του ισλάμ με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, ιδιόμορφο ρεύμα του, και των μεταναστευτικών κινημάτων με μια ισλαμική εισβολή, ίσως ισλαμιστική (δηλαδή προσανατολισμένη προς τον φονταμενταλισμό).

Εν τω μεταξύ η κυβέρνηση Conte ενισχύει τις πολιτικές σχέσεις με τον νεο-σουλτάνο Ερντογάν και τις πολιτοφυλακές της Λιβύης για να μεταβιβάσει σε εκείνους τους πολιτικούς παράγοντες τη συγκράτηση των μεταναστεύσεων προς στα σύνορά μας. Σαν να λέμε: λανθασμένες και αντιπαραγωγικές πολιτικές και μηνύματα τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο.

Η τουρκική κυβέρνηση συμμάχησε με τον Conte και Salvini, η οποία μέχρι τώρα έβαλε στα ταμεία της έξι δισεκατομμύρια των ευρωπαίων φορολογουμένων χάρη στον εκβιασμό των σύρων προσφύγων, δημιουργεί έναν τζιχαντιστικό στρατό στη Συρία που καταλαμβάνει την Idlib και την Afrin και είναι έτοιμος να κινηθεί προς την Manbij και την Raqqa, φέρνοντας πίσω τα εδάφη που απελευθερώθηκαν από τις JPG υπό τα δικαστήρια της sharia. Το όλο πολιτικό απελευθερωτικό έργο που διεξήχθη από τις Ypg-Sdf στη Συρία, με κόστος χιλιάδων μαρτύρων, κινδυνεύει να εκμηδενιστεί από τους τουρκικούς ελιγμούς, για να μην αναφέρουμε την περιφερειακή αποσταθεροποίηση που φέρνει μαζί της η σκοταδιστική και βίαιη πολιτική της «ισλαμικής ανανέωσης» της Τουρκίας.

Ο Σαλβίνι μπλοκάρει από καιρό σε καιρό κάποιες δωδεκάδες ανθρώπους επάνω σε ένα πλοίο κατά μήκος των ακτών της Σικελίας, καυχόμενος πως ενεργεί για την ασφάλεια των ιταλών, και ταυτόχρονα ενισχύει επικίνδυνες σχέσεις τόσο για τους ιταλούς όσο και για τους νότιους, θέτοντας συγκεκριμένα θεμέλια, πέρα από την προπαγάνδα, για τους νέους «Isis» του αύριο, οποιοδήποτε κι αν είναι το όνομά τους, και ενώ επισκέπτεται στη φυλακή εκείνον που χρησιμοποίησε όπλο εναντίον ενός άοπλου άνδρα που είχε κλέψει λίγα λίτρα ντίζελ, συντονίζει την αστυνομική δίωξη ανθρώπων των οποίων το μόνο λάθος είναι ότι έδρασαν (οπλισμένοι, επειδή δεν υπήρχε άλλη επιλογή) ενάντια σε εκείνο το χαλιφάτο που έφερε θάνατο και καταστροφή στις ευρωπαϊκές πόλεις.

Η εκστρατεία ποινικοποίησης που ξεκίνησε από τις εισαγγελίες του Τορίνο και του Κάλιαρι εναντίον των ιταλών εθελοντών των Ypg αναγιγνώσκεται μέσα στις σχέσεις, τα συμφραζόμενα και τις επιπτώσεις που την καθιστούν εφικτή. Αυτή πραγματοποιεί μια προσπάθεια που δεν είναι καθόλου δεδομένη, μιας και η ευαισθησία των λαών της Ιταλίας και της Ευρώπης τείνει να θεωρεί την επιλογή μας ιερή και τα τζιχαντιστικά κινήματα ως εχθρό.

Ωστόσο, η εμπειρία μας είναι από μόνη της μια διάψευση των θεωριών που σήμερα κάνουν πρακτική κυβέρνησης: ζήσαμε ανάμεσα στους νότιους, πολλοί από τους οποίους μουσουλμάνοι, και είχαμε το προνόμιο να συμβάλλουμε στην ήττα του ISIS χάρη στις επαναστάσεις και τα κινήματα ελευθερίας που αυτοί έχτισαν. Έχουμε αγγίξει με το χέρι τα πλεονεκτήματα μιας συνεργασίας μεταξύ διαφορετικών τρόπων ζωής και θρησκειών για μια αλλαγή που να είναι χρήσιμη για όλους. Έχουμε επίσης δει ποιες συνθήκες (μη) ζωής οδηγούν πολλά ανθρώπινα όντα να ταξιδέψουν προς άλλες χώρες, και εντοπίσαμε πόσο βαθιά είναι η κοινωνική επίγνωση των αποικιακών ευθυνών (οικονομικών και πολιτικών) ολόκληρης της Ευρώπης, χθες και σήμερα, προς τις κοινωνίες της Αφρικής και της δυτικής Ασίας. Για το λόγο αυτό δεν είναι αδύνατο να δούμε μια πολιτική λογική στην εχθρότητα ενός υπουργού όπως ο Σαλβίνι προς εμάς, αλλά αυτή η λογική μπορεί να αφαιρέσει με επιτυχία τον λόγο από εμάς μόνο στο βαθμό που ο ιταλικός πληθυσμός κρατιέται στο σκοτάδι για αυτό που κάνουν σε εμάς και αυτό που συμβαίνει σε εμάς.

Γι ‘αυτό τον λόγο καλώ όλους να κινητοποιηθούν, αυτό τον μήνα του μαρτίου, για την καταγγελία αυτών των αστυνομικών ελιγμών και για την προστασία της φήμης των YPG και των YPJ και της ελευθερίας των διεθνιστών, ξεκινώντας πρώτα από τον ιστό-web.

* Ο Davide Grasso δημοσίευσε ανεξάρτητα reportage από τις Ηνωμένες  Πολιτείες και από την Μέση ανατολή και διάφορα άρθρα φιλοσοφίας της τέχνης και θεωρίας της κοινωνικής πραγματικότητας. Το 2013 δημοσίευσε New York Regina Underground. Racconti dalla Grande Mela για τον εκδοτικό οίκο Stilo Editrice. Από το 2015 δραστηριοποιείται μεταξύ Ευρώπης και Συρίας υποστηρίζοντας την δημοκρατική Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας. Το 2016 ενώθηκε στις συριακές δημοκρατικές Δυνάμεις για να πολεμήσει το Daesh. Την εμπειρία του διηγείται στα βιβλία  Hevalen. Perché sono andato a combattere l’Isis in Siria, Γιατί πήγα να πολεμήσω στη Συρία -που βγήκε για τις Εκδόσεις Edizioni Alegre στην συλλογή Quinto Tipo που επιμελήθηκε ο Wu Ming 1, και το Il fiore del deserto. La rivoluzione delle donne e delle comuni tra l’Iraq e la Siria del nord, Το άνθος της ερήμου. Η επανάσταση των γυναικών και των κοινοτήτων μεταξύ Ιράκ και βορείου Συρίας – Agenzia X, Milano 2018.

Scarica questo articolo in formato ebook (ePub o Kindle)Scarica questo articolo in formato ebook (ePub o Kindle)

Print Friendly, PDF & Email

Altri testi che potrebbero interessarti: Άλλα κείμενα που θα μπορούσαν να σε ενδιαφέρουν:

414CONDIVISIONI

Ένα σχόλιο – One commento su “Ipocrisie del secolo: la criminalizzazione italiana delle #Ypg. Solidarietà a Luisi Caria”

  1. Μου αρέσει ανθρώπινα και πολιτικά (παρά τις περιστάσεις) να βρεθώ ξανά με τον Luiseddu Caria εδώ, σε ένα κομμάτι που υπέγραψε ο Davide Grasso το οποίο φιλοξενήθηκε στον Giap.
    Το νόημα και το εύρος αυτών των * στοχευμένων * κατασταλτικών μέτρων μου φαίνεται προφανές. Και στη διαμόρφωσή τους ως δοκιμή.
    Θα ήθελα να προσθέσω μια πτυχή στην εξέταση του Davide, η οποία είναι ενδεχομένως υπονοούμενη, αλλά πρέπει πάντα να διατηρείται παρούσα.
    Τόσο σε τορινέζικο πεδίο όσο και στη Σαρδηνία τα υποκείμενα που δέχονται χτύπημα από αυτά τα αστυνομικά μέτρα είναι γνωστά ενεργά άτομα ακόμη και στα μέρη τους, όχι μόνο στο μέτωπο του αγώνα ενάντια στο ISIS και της επανάστασης της Ροζάβα.
    Ο Luiseddu – εκτός από γιος του Angelo, ιστορικoύ ηγέτη του αγώνα ανεξαρτησίας της Σαρδηνίας του οποίου θρηνήσαμε την απώλεια – είναι ο ίδιος ένας στρατευμένος που αγωνίζεται στο νησί υπέρ της κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης του λαού του.
    Κατά συνέπεια, το σήμα είναι σαφές, συνολικά.
    Όλοι οι αγώνες είναι ο ίδιος αγώνας.
    Μου φαίνεται ότι εκείνοι που πρέπει να τους φοβούνται το γνωρίζουν καλά καλά. Ίσως περισσότερο από όσους συμμετέχουν σε αυτούς.
    Συμφωνώ με την έκκληση να δώσουμε προσοχή στις περιπτώσεις αυτές.

     

    https://www.wumingfoundation.com/giap/2019/03/solidarieta-a-luisi-caria/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+giap+%28giap%29