φυλακές, carcere

Πως να διαλύσεις κάθε φυλακή – Come smantellare ogni galera

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ. Δεν υπάρχει κρατούμενος οποιασδήποτε φυλακής του κόσμου που δεν ονειρεύεται να του τύχει όπως στον Pietro της Alife, να έρθει ο άγιος Φραγκίσκος και να λύσει τα δεσμά του και να του ανοίξει τις πόρτες προς την ελευθερία. Ωστόσο, τα θαύματα, ποτέ δεν συμβαίνουν στους φυλακισμένους, ή συμβαίνουν σπάνια.

Και για να αποδράσεις, όπως λέει ο Renato Vallanzasca, «χρειάζονται τουλάχιστον πέντε λεπτά», δηλαδή χρειάζεται οργάνωση, φίλοι έξω που να σε υποστηρίζουν πριν και μετά, συνεργοί, όπλα, δομές, χρήματα, διαφθορά, όλο ένα ambaradam που δεν στήνεις μέσα σε πέντε λεπτά και όπου το συκώτι ή ο κώλος δεν αρκούν.

Εγώ το ξέρω.

Προσπάθησα κι εγώ στα χρόνια μου της φυλακής.

Μονάχος.

Δίχως επιτυχία.

Στη Napoli, στο Poggioreale, μ’ είχαν πετάξει στον τομέα San Paolo, ο οποίος λειτουργούσε ως εσωτερικό νοσοκομείο, μετά από μια πολύ μεγάλη απεργία πείνας για να μην καταλήξω στις ειδικές (όπου, αντίθετα, μετά από μια πρώτη διαμονή, ο dalla Chiesa μας έστειλε), που με είχε καταντήσει ένα σκελετό. και εκεί υπήρχε μια μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων.

Σχεδόν όλοι ήταν εκεί για λόγους που δεν είχαν καμιά σχέση με τις ασθένειες, ήταν προνομιούχοι ή για δικούς τους λόγους είτε για λόγους επιθυμητούς στη διοίκηση της φυλακής.

Το κτίριο ήταν κοντά στην πόρτα της Poggioreale.

Μια στρατηγική θέση.

Από ένα παράθυρο με κιγκλιδώματα μπορούσα να δω ακριβώς την μπροστινή πόρτα, ένα κομμάτι περπάτημα και το φυλάκιο των φρουρών.

Δεν ήταν αδύνατο να φτάσεις εκεί.

Και θα μπορούσα να τα κάνω όλα μόνος μου.

Ή σχεδόν.

Όμως, στη Napoli, μόλις ξέφευγα, θα μπορούσα να υπολογίσω σε εξωτερικές υποστηρίξεις, θα με έκρυβαν και θα με προστάτευαν, για το απαραίτητο διάστημα.

Και αυτό, το πού θα πας αμέσως μετά τη διαφυγή, είναι πραγματικά ένα θεμελιώδες στοιχείο, το οποίο πρέπει να σχεδιάσεις από πριν.

Άρχισα να κινούμαι πάνω κάτω στο κτίριο, με προσοχή αλλά ίσως πάρα πολύ, και είχα την απερισκεψία – ήμουν ακόμα φρέσκος στη φυλακή – να μιλήσω για τα σχετικά με κάποιον.

Με έστειλαν στις ειδικές στο πι και φι.

Πάλι στη Νάπολη χρόνια αργότερα, περνούσα από εκεί για μια δίκη κλεισμένος σε ένα είδος μικρής ειδικής, από τα έξω είχαν καταφέρει να μου περάσουν μια λίμα κρυμμένη σε ένα σημειωματάριο, πολύ λεπτή αλλά πολύ αποτελεσματική, επαγγελματική.

Δεν ήξερα πραγματικά πού ήταν καλύτερα να λιμάρω, πού θα κατέληγα μόλις έβγαινα απ’ το κελί, αλλά από όπου ήμουν θα έφτανα σε κάποιες στέγες και ίσως από εκεί…

Δεν ήξερα πραγματικά πού ήταν καλύτερο να λιμάρω, πού θα κατέληγα μόλις έβγαινα απ’ το κελί, αλλά από όπου ήμουν θα έφτανα σε κάποιες στέγες και ίσως από εκεί…

Άρχισα να δοκιμάζω, δίχως να κόβω σε βάθος τα κάγκελα διότι τα χτυπούσαν στις βάρδιες ελέγχου

Λειτουργούσε.

Δεν είχα πολύ χρόνο διότι η δίκη θα είχε διαρκέσει λίγο.

Ήμουν αναποφάσιστος, να το δοκιμάσω αμέσως ή να κρατήσω την ευκαιρία για μιαν άλλη φορά, οργανώνοντας την καλύτερα, ίσως όχι μόνος.

Η αναποφασιστικότητα με έκαψε.

Με έστειλαν πίσω ξανά στις ειδικές, ξαφνικά και μες τη νύχτα και δεν μπόρεσα να πάρω μαζί μου τη λίμα που είχα κρύψει στο μπάνιο επειδή ήταν οι φρουροί της ομάδας που μάζεψαν τα πράγματα μου – το έκαναν αυτό: έρχονταν επτά μαζί, οκτώ και σε άρπαζαν όπως ήσουν στο κρεβάτι και σε πακετάριζαν χωρίς χρόνο να βγάλεις κιχ.

Δεν ξαναγύρισα εκεί και δεν το είπα ποτέ σε κανέναν.

Μάλλον είναι ακόμη εκεί, εκείνη η λίμα.

* Pubblichiamo parte dell’introduzione «Abolire il carcere» da La fuga dal Carcere – Le evasioni diventate Storia. Volume I. In attesa della Timothy Leary… DeriveApprodi editore – Δημοσιεύουμε μέρος της εισαγωγής «Να καταργήσουμε την φυλακή» από Την διαφυγή από τη Φυλακή – Οι αποδράσεις που έγιναν Ιστορία. Τόμος Ι. Αναμένοντας της Timothy Leary

 

Come smantellare ogni galera

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Είμαι κούρδος και αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Μια συνέντευξη στον Erol Aydemir

 

Λαμβάνουμε και δημοσιεύουμε μια συνέντευξη που μας έστειλε μια συντρόφισσα στον Erol Aydemir, κούρδο που έχει καταφύγει στη χώρα, μεταξύ των αγωνιστών ανδρών και γυναικών που εντάχθηκαν στην απεργία πείνας που ξεκίνησε πριν από λίγους μήνες ενάντια στην απομόνωση στην οποία το τουρκικό κράτος αναγκάζει τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν εδώ και είκοσι χρόνια στη φυλακή του νησιού Imrali.

Sono curdo e questo è un grave problema. Un’intervista a Erol Aydemir

 

Φαίνεται σχεδόν αδύνατο να αλλάξουμε κάτι σε αυτό τον κόσμο, είναι πιο εύκολο να γυρίσουμε την πλάτη και να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Ο πόλεμος ενοχλεί, βαριέσαι, μετατοπίζει την εστίαση από το μάταιο στο ουσιώδες, μας αναγκάζει να ανοιχθούμε, να θυμηθούμε, να είμαστε υπεύθυνοι, επειδή είμαστε όλοι υπεύθυνοι, είμαστε το σύνολο ενός κάτι, και σαν τέτοιοι, δυνητικά ικανοί να τροποποιήσουμε τα συμβάντα ή τουλάχιστον να δοκιμάσουμε.

Ένα άλλο movens που μου κίνησε το ενδιαφέρον είναι ότι ο πόλεμος έρχεται ξαφνικά, δεν σε προειδοποιεί, και όταν το κάνει, όταν οι κυβερνήσεις αρχίζουν να παραπαίουν, όταν στην εξουσία φθάνουν οι τύραννοι, οι άπληστοι, οι τσαρλατάνοι, οι δικτάτορες, το χειρότερο του χειρότερου αυτού κόσμου, όταν δημιουργούνται φατρίες, είναι πολύ αργά να αντιδράσουμε. Οι ιστορικοί μας λένε ότι είμαστε ένα είδος που είναι ακόμα πολύ εύθραυστο εξελικτικά για να εμποδίσει να αρχίσουν να γυρίζουν εκείνα τα γρανάζια που θα μας οδηγήσουν σε άλλες μη αρπακτικές πολιτικές, κατοχές, εξοντώσεις, πολέμους.

Αποφάσισα να πάρω συνέντευξη στον Erol πίσω από ένα συγκεκριμένο αίτημα μιας κούρδης μαχήτριας των YPJ, η οποία αυτή την στιγμή είναι εικοσάχρονη μάρτυρας, και απευθύνθηκε σε εμάς δυτικές γυναίκες.

Ενδιαφέρομαι, γιατί αν ήμουν απελπισμένη τίποτα δεν θα με έριχνε ακόμα περισσότερο στην αποθάρρυνση από το να μην με ακούν.

Ο Erol Aydemir, 30 χρόνων Κούρδος, στην Ιταλία εδώ και πέντε χρόνια, μια ζωή μπλοκαρισμένη περιμένοντας να ξαναρχίσει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Κάλιαρι, που φυλακίστηκε από το καθεστώς του Ερντογάν για δύο χρόνια επειδή βρέθηκε να κατέχει κάποια βιβλία του πολιτικού ηγέτη του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, και τώρα πολιτικός πρόσφυγας που έχει καταφύγει στην Ιταλία, περιμένοντας να συνεχίσει την διαδρομή του προς το πτυχίο.

Όπως και αυτός υπάρχουν εκατομμύρια νέοι της γενιάς μας στους οποίους προστίθενται τα εκατομμύρια των παιδιών και των εφήβων που πλήττονται από τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή που συνεχίζονται εδώ και πάνω από δύο γενιές με αιχμηρές κορυφές, αργό ξεκίνημα απ’την αρχή, και εκ νέου ξαφνικές υποτροπές. Πόλεις κατεστραμμένες, εκ θεμελίων, συνηθίζουμε τα πάντα, συνηθίζουμε στο παράλογο.

Ένα από τα σημεία που με εντυπωσίασε περισσότερο, μιας και έχω εμμονή με την ιδέα ότι σε αυτόν τον κόσμο μπορούμε να εφαρμόσουμε μοντέλα κοινωνικής αλλαγής που επικεντρώνονται στις ανθρώπινες σχέσεις και τελικά σε εκείνες μεταξύ των φύλων, η θέση του Abdullah Ocalan όσον αφορά στο θηλυκό θέμα, και δεν θα κάνω άλλο από να  αναφέρω :

“Καμία ασχήμια δεν μπορεί να είναι ανέντιμη και αηδιαστική όπως το να ενωθείς και ενταχθείς με γυναίκες σκλάβες και κυριαρχικούς άνδρες.

Καμία ενότητα και ακεραιότητα δεν θα μπορούσε να είναι τόσο όμορφη και σωστή όπως το να ζεις μια ελεύθερη ζωή με ελεύθερες γυναίκες και ανδρισμό απελευθερωμένο από την κυριαρχία.

Τα τελευταία 30 χρόνια όλοι οι πιο σημαντικοί υποστηρικτές μου είναι γυναίκες.

Ο διάλογος και η συμφωνία μου με τις γυναίκες είναι σημαντικά.

Θα βελτιώσετε το κοινωνικό συμβόλαιο των γυναικών που πρέπει να πολεμήσουν κάθε είδους πρακτικές από την γυναικοκτονία έως τη γυναικεία περιτομή και τον βιασμό.

Πρέπει να αντιμετωπιστεί σε βάθος.

Μην εμπιστεύεστε τους άνδρες και καταστρέψατε τα αρσενικά δόγματα.

Εμπιστευθείτε τη θηλυκότητα σας.

Ισότητα και η ελευθερία μπορούν να κατακτηθούν μόνο ξεκινώντας από το θηλυκό ζήτημα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επανάσταση μας είναι μια γυναικεία επανάσταση.”

Αυτό και πολλά άλλα, εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο το γιατί αποφάσισα να ακούσω αυτούς τους ανθρώπους.

Ένα κοινωνικό πρότυπο που ορίζεται ως δημοκρατικός συνομοσπονδισμός, ανοιχτά επαναστατικής μήτρας, φεμινιστικό, περιβαλλοντικά βιώσιμο, το οποίο έχει στο κέντρο το ανθρώπινο είδος και το σεβασμό των δικαιωμάτων του, που αποσκοπεί στην απελευθέρωση των ανθρώπων από τις δυναστεύσεις καπιταλιστικής, εθνικιστικής, πολιτικής και θρησκευτικής [όταν είναι καταπιεστική και δογματική] φύσεως και πατριαρχικής.

Ένα σχεδόν προγονικό μοντέλο, φαινομενικά ουτοπικό, εφικτό μόνο μέσα από μια ισχυρή αποφασιστικότητα στην επαναστατική δράση των ατόμων, η οποία είναι άμεση έκφραση μιας συλλογικής θέλησης να αλλάξει, να μεταμορφώσει το πραγματικό και τη ζωή των ανθρώπων.

Και είναι σε εσένα που διαβάζεις που απευθύνομαι με ένα χαμόγελο.

Έγινα δεκτή από τον Erol την εβδομηκοστή δεύτερη ημέρα απεργίας πείνας που μοιράστηκε με άλλους 72.000 ανθρώπους σε διάφορες χώρες, πολιτικούς πρόσφυγες και τοπικούς ακτιβιστές, με στόχο την, με σκοπό να καταφέρουν [για τον Οτσαλάν] την κατάκτηση του καθεστώτος κράτησης παρόμοιας με τα διεθνή πρότυπα που βασίζεται στον σεβασμό της αξιοπρέπειας του καταδικασθέντος και των αναγκών του. [ Μέχρι σήμερα, τρεις μήνες μετά τη συνέντευξη επιτεύχθηκε ένας ημι-συμβιβασμός στον οποίο του επετράπη να μιλά περιστασιακά με τους συγγενείς του και τους δικηγόρους ].

«Είμαι κούρδος και αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα, όχι μόνο όσον αφορά το δικτατορικό καθεστώς της τουρκικής κυβέρνησης, αλλά και για όλα τα διεφθαρμένα συστήματα του κόσμου, κατανοήσαμε πολύ καλά τι θέλουμε πολιτικά, να βοηθήσουμε όλους τους λαούς, πράγματι ευχαριστήθηκα πολύ που οι γενοβέζοι μπλόκαραν το πλοίο που θα είχε μεταφέρει τα όπλα στην Υεμένη, μου έδωσαν την ενέργεια να ζήσω, αυτό είναι το όραμα μας, ενωτικό. Με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ο Lorenzo Orsetti έπεσε μάρτυρας στην Rojava μαχόμενος το Isis μέσα στις γραμμές μας.»

Ένα από τα πρώτα πράγματα που μου είπε σε πάνω από δύο ώρες συνομιλίας μπροστά στα αμέτρητα τσάγια που μου προσέφεραν μια διαδοχή χαμογελαστών Κούρδων και Τούρκων και Αφγανών ανδρών και αγοριών ήταν «οι Κούρδοι αγωνίζονται για όλους τους λαούς, επειδή υπάρχει μια ιδέα πίσω από την υπεράσπιση ενός λαού, μάχονται για την ενότητα του λαού της γης.»

[ μια πάλη ενάντια στο ISIS, αλλά γι αυτό σας παραπέμπω, για να μπορέσετε να κατανοήσετε καλύτερα την γεωπολιτική κατάσταση και τους διάφορους παράγοντες που λειτουργούν στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και την πραγματική κατανομή των ευθυνών, αλλά πάνω απ’ όλα τα πραγματικά οικονομικά συμφέροντα στη βάση του τρέχοντος πολέμου σε δύο δημοσιεύσεις: https://www.youtube.com/watch?v=q9s49x_whLw , https://www.infoaut.org/culture/il-fiore-della-rivoluzione

https://aenaikinisi.wordpress.com/2019/03/07/%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82/

Προσθέτω ότι για μια ανάγνωση περισσότερο εγγενή στο σενάριο του αστικού ανταρτοπόλεμου, αλλά πάντοτε βασισμένη επάνω σε ένα ανθρώπινο κεφάλαιο και ένα κίνητρο όχι αδιάφορο, όπως οι άλλοι συγγραφείς που αναφέρθηκαν παραπάνω: http://www.arvultura.it/1845/non-moriro-stanotte-presentazione-libro-di-e-con-karim-franceschi/http://www.arvultura.it/1845/non-moriro-stanotte-presentazione-libro-di-e-con-karim-franceschi/ ]

 

Γιατί θα πρέπει να μας ενδιαφέρει το μοντέλο του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού; Επειδή το μοντέλο του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού είναι πρώτα απ ‘όλα ένα ανθρώπινο μοντέλο. Οι τρέχουσες πολιτικές δημιουργούν τα υποστρώματα για να υποστηρίξουν έναν λαό σε βάρος άλλων λαών, αυτό δεν είναι πλέον αποδεκτό. Αυτή είναι μια νέα οπτική, μια νέα προοπτική, η μόνη δυνατή.

Εάν είμαστε άνθρωποι πρέπει να προστατεύσουμε όλα τα όντα και το περιβάλλον.

Πρέπει να φροντίσουμε τους λαούς που έχουν καταστραφεί από τον πόλεμο, γιατί είναι όταν τελειώνει ο πόλεμος που προκύπτουν τα άλλα προβλήματα, οι ανθρωπιστικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης είναι πραγματικές. Αρκεί λίγο για να μπούμε σε αυτή την οπτική αυτο-βοήθειας.

[ Σχετικά με αυτό το σημείο σας προσκαλώ να ακολουθήσετε τις ανθρωπιστικές αποστολές που λειτουργούν στην περιοχή, μια η οποία με εντυπωσίασε ιδιαίτερα είναι εκείνη μιας ομάδας χριστιανών ιεροκηρύκων, των πολύ ισχυρών «Free Burma Rangers» που πηγαίνουν στην πρώτη γραμμή για να απαγκιστρώσουν αμάχους παγιδευμένους κάτω από το εχθρικό πυρ, κυριολεκτικά τρέχοντας μέσα από τη φωτιά των βλημάτων για να τους απαγκιστρώσουν. εδώ υπάρχει το link της παρέμβασής τους στο Baghouz, αλλά υπάρχουν πραγματικά πολλά, από το da Emergency στο MSF κάνοντας τους ακτιβιστές που περιστρέφονται γύρω από τα στρατόπεδα προσφύγων στο έδαφος της Συρίας και του Ιράκ και που μπορείτε επίσης να βρείτε στο Fb στις ομάδες που αφιερώνονται σε αυτούς

https://www.youtube.com/watch?v=zG_sOW9NvhQ ]

 

Γιατί αυτή η ανάγκη για αλλαγή γεννιέται στη γη σου; Είμαι κούρδος και αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα, ζούμε σε παραμεθόριες περιοχές μεταξύ Τουρκίας, Ιράν, Συρίας και Ιράκ από πάντα, καταλαβαίνεις καλά ότι είμαστε υποκείμενοι όπως όλοι οι συνοριακοί λαοί σε συνεχείς επιθέσεις. Όχι μόνο όσον αφορά το δικτατορικό καθεστώς ενάντια του οποίου πολεμάμε με την τουρκική κυβέρνηση του Ερντογάν, έχουμε καταλάβει καλά τι θέλουμε, δεν είναι ένα δικό μας κράτος που ζητάμε, αλλά την ελευθερία, την αυτονομία. Θέλουμε να βοηθήσουμε όλους τους λαούς.

 

Πες μου πόσοι λαοί ενώθηκαν για να πολεμήσουν μαζί; Ιρακινοί, σύριοι, γεζίντι, κούρδοι άνδρες και γυναίκες και διεθνιστές ιταλοί, άγγλοι, αμερικανοί, γερμανοί, ισπανοί, από τη βόρεια Ευρώπη και την ανατολική Ευρώπη.

 

Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε το μοντέλο του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού; Σκέψου τα καντόνια της βόρειας Ιταλίας, τα οποία έχουν ενσωματώσει τη δημοκρατική και αυτόνομη δομή τους με την ιταλική, γερμανική και ελβετική. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι συλλογικά υπεύθυνοι για την επικράτεια στην οποία ζουν, δεν πρέπει να υποταχθούν σε μια υψηλότερη τάξη, ένα άτομο δεν μπορεί να αποφασίσει για το μέλλον δεκάδων, εκατοντάδων ή εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν μπορούμε να αφήσουμε μια μικρή συλλογικότητα ανθρώπων να έχει τη δύναμη λήψης αποφάσεων για να ρίξει μια άλλη ατομική βόμβα.

https://it.wikipedia.org/wiki/Confederalismo_democratico

 

Πώς εμπλεκόμαστε εμείς οι ιταλοί σε αυτές τις δυναμικές; Για παράδειγμα αν πριν από είκοσι χρόνια η Ιταλία δεν είχε πουλήσει τα όπλα στη Λιβύη, δεν θα ήταν οπλισμένοι τώρα, ούτε τα τείχη θα μας σώσουν από τους μετανάστες, ούτε τα συστήματα ΝΑΤΟ, αλλά το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η Ιταλία και για την Ιταλία αλλά το σύστημα, και πρέπει να ενωθούμε ενάντια στο σύστημα, για παράδειγμα αν εγώ δεν ένιωθα τον πόνο των παιδιών της Αφρίν δεν θα είχα κάνει αυτήν την απεργία πείνας.

[ σε σχέση με αυτό σας παραπέμπω :

https://www.osservatoriodiritti.it/2019/01/23/armi-italiane-nel-mondo-arabia-saudita-in-yemen/

https://www.osservatoriodiritti.it/2019/05/15/export-armi-italia-vendita-nel-mondo-paesi/

για να ενημερωθείτε αυτόνομα, στην εποχή των κοινωνικών μέσων είναι πραγματικά πολύ απλό ]

 

Ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι για αυτόν τον πόλεμο που σας γονάτισε τι είναι το Isis; To Isis δεν είναι ένα θρησκευτικό ζήτημα, το ισλάμ δεν είναι αυτό, είναι αλήθεια ακριβώς ότι άλλοι μουσουλμάνοι έχουν πολεμήσει με τις δυνάμεις του Daesh, πρέπει να πληροφορηθείτε, πρέπει να σκεφτείτε στα εδάφη και στις πρώτες ύλες, για εκείνους που έχουν συμφέρον να τα έχουν, είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτό το σύστημα που καταβροχθίζει, το μόνο εργαλείο που έχουμε είναι η σωστή πληροφόρηση, κάτι που είναι εύκολο να γίνει σήμερα.

https://www.eticapa.it/eticapa/wp-content/uploads/2015/03/Il-petrolio-e-la-guerra-dellIsis2.pdf

 

Είναι δύσκολο να καταλάβουμε πόσο διεστραμμένο είναι το δίκτυο που τροφοδοτεί τις συγκρούσεις, τι μπορούμε να κάνουμε για να ξεφύγουμε; Πρέπει να πληροφορηθούμε, πρέπει να μιλήσουμε, πρέπει να ενθαρρύνουμε την ορθή πληροφόρηση, πιστή στα γεγονότα, δεν πρέπει να σιωπάμε, η γνώση είναι ο μόνος τρόπος να αντιταχθούμε στους ισχυρούς που καταπιέζουν τους λαούς για τα συμφέροντα τους, πρέπει να αφήσουμε ένα ίχνος για τις νέες γενιές.

Σε αυτή την ιστορική στιγμή είναι και απλό, επειδή οι μάζες κινούν τις συνειδήσεις μέσω των κοινωνικών μέσων, πρέπει να αγανακτήσουμε, φθάνει ένα κλικ και συλλογικά μπορούμε να κάνουμε πολλά.

Η σιωπή αφήνει χώρο στο κακό, γιατί δεν υπάρχει αντίθεση στο ψέμα.

Αγώνας δεν είναι μόνο να πάρουμε τα όπλα, αγώνας είναι να υπερασπίζεσαι τους λαούς που ψάχνουν την ελευθερία, γι αυτό και υπάρχει μια παλαιστινιακή σημαία στο δωμάτιο μου, εγώ μάχομαι και απεργώ και γι αυτούς με όλη μου τη δύναμη. Πρέπει να έχουμε ένα όνειρο και για τους άλλους, πρέπει να έρθουμε να ζούμε χωρίς τους πολέμους.

Δεν μπορούμε να περιοριστούμε να ζητάμε την ειρήνη, όλοι οι άνθρωποι του κόσμου επιθυμούν την ειρήνη αλλά πρέπει να ενεργοποιηθούμε για να την αποκτήσουμε.

Ο πόλεμος είναι ευκολότερος, να εξοντώνονται οι άνθρωποι για να αποκτηθεί κάτι είναι πιο εύκολο από το να ζητάς βοήθεια σε αυτό τον κόσμο, να λες σε παρακαλώ.

E.S.

  •  

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/sono-curdo-e-questo-e-un-grave-problema-un-intervista-a-erol-aydemir

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Έκδοση οικονομικής ενίσχυσης για τους διωκόμενους της απεργίας πείνας του Δ. Κουφοντίνα

εξωφυλλα δκ (1)

Terra Incognita

Στις 2 Μάη, μια είδηση σημαίνει την αρχή μιας ασυμβίβαστης μάχης. Ο επαναστάτης πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας υποθηκεύει για ακόμη μια φορά το σώμα του ξεκινώντας απεργία πείνας, για το δίκαιο και αναγκαίο του Αγώνα ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης και ποινικής μεταχείρισης στο οποίο βρίσκεται συνεχώς. Με αιτήματα την άνευ όρων χορήγηση της 7ης τακτικής άδειας και την κατάργηση του εισαγγελικού βέτο, ο σύντροφος ρίχνεται για ακόμη μια φορά στην ύστατη μάχη που μπορεί να δώσει ένας κρατούμενος. Ας μη ξεχνάμε πως είναι η 4η απεργία πείνας που πραγματοποιεί, με προηγούμενες την απεργία πείνας των μελών της ε.ο. 17 Νοέμβρη ενάντια στην εφαρμογή ειδικών συνθηκών κράτησης-λευκά κελιά, την μαζική απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων ενάντια στην κατασκευή φυλακών υψίστης ασφάλειας-τύπου Γ και την προηγούμενη απεργία πείνας για την χορήγηση της 3ης τακτικής άδειας που κόπηκε λόγω πολιτικών και διπλωματικών πιέσεων.

Η παρούσα έκδοση αποτελεί μια χρονική καταγραφή των δράσεων αλληλεγγύης που πλαισίωσαν την απεργία πείνας του συντρόφου Δημήτρη Κουφοντίνα, στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Μέσα από τη δημιουργία της «συνέλευσης αλληλεγγύης στον Δ. Κουφοντίνα», τις παράλληλες δράσεις συλλογικοτήτων και ατόμων και τις επιθέσεις μαχόμενων σχηματισμών, αυτός ο αγώνας ανέδειξε δυναμικές και πολιτικά περιεχόμενα που θα αφήσουν μια ισχυρή παρακαταθήκη για τους αγώνες που έπονται.

Στις 21 Μάη κατά τη διάρκεια της 20ης μέρας απεργίας πείνας του επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα,  σύντροφοι της αναρχικής συλλογικότητας Ρουβίκωνας, πραγματοποιούν επίθεση με μπογιές στο κτίριο της Βουλής στην Αθήνα. Οι μπάτσοι πραγματοποιούν 4 προσαγωγές, εκ των οποίων μια μετατρέπεται σε σύλληψη καθώς ο συλληφθέντας ταυτοποιείται ως μέλος της συλλογικότητας. Ο συλληφθέντας οδηγείται σε ανακριτή και εισαγγελέα διωκόμενος με κακουργηματική δίωξη, όπου και του επιβάλλονται βαρύτατοι περιοριστικοί όροι: 2 φορές το μήνα παρόν στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής του και χρηματική εγγύηση 30.000 ευρώ. Για την ίδια υπόθεση υπάρχουν πληροφορίες για ταυτοποίηση ακόμα 3 μελών της συλλογικότητας.  Ταυτόχρονα στην πόλη της Θεσσαλονίκης συλλαμβάνονται 4 μέλη της Ελευθεριακής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια παρέμβασης στο Δικαστικό Μέγαρο Θεσσαλονίκης. Οι σύντροφοι αφήνονται ελεύθεροι καθώς ορίζεται δικάσιμος για τον Οκτώβρη του 2019.

Η απεργία  πείνας του συντρόφου Δημήτρη Κουφοντίνα μπορεί να ανεστάλει, άφησε πίσω της όμως διώξεις αγωνιστριών και αγωνιστών. Γι’ αυτό όποιος και όποια ξεχνάει τους αιχμαλώτους του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, ξεχνάει τον ίδιο τον πόλεμο. Η παρούσα έκδοση διατίθεται με ελεύθερη συνεισφορά για την οικονομική ενίσχυση των διωκόμενων συντροφισσών και συντρόφων που συνελήφθησαν για δράσεις αλληλεγγύης στον επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα.

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Αλληλεγγύη στον διωκόμενο για την παρέμβαση στη Βουλή σύντροφο του Ρουβίκωνα

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Την Τρίτη 21 Μαΐου, μέλη της Αναρχικής Συλλογικότητας Ρουβίκωνας, η οποία είναι μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας, επιτέθηκαν συμβολικά με μπογιές στο κτήριο της Βουλής. Η παρέμβαση αυτή, όπως και δεκάδες άλλες ενέργειες από συντρόφισσες και συντρόφους σε όλη την Ελλάδα τις τελευταίες 20 ημέρες, έγινε στα πλαίσια αλληλεγγύης στον επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα, ο οποίος βρισκόταν σε απεργία πείνας από τις 2/5 ως τις 23/5 αιτούμενος τη χορήγηση τακτικής άδειας και την κατάργηση του εισαγγελικού βέτο. Ο Ρουβίκωνας όπως και αρκετές άλλες συλλογικότητες και ομάδες (κυρίως από τον αναρχικό χώρο), αποφάσισαν από την πρώτη στιγμή πως η θέση τους είναι δίπλα στον Δημήτρη Κουφοντίνα, όπως και σε κάθε πολιτικό κρατούμενο που διεκδικεί τα αυτονόητα. Το καθεστώς εξαίρεσης που βιώνει ο Δημήτρης Κουφοντίνας μόνο τυχαίο δεν είναι. Η αστική δημοκρατία δείχνει για άλλη μια φορά το πραγματικό της πρόσωπο, απέναντι σε όσους τόλμησαν να σηκώσουν ανάστημα. Η σωματική και ψυχική εξόντωση όσων…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 249 επιπλέον λέξεις

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Mοτοπορεία για τον Απεργό Πείνας Δ. Κουφοντίνα. Σάββατο 18/5 12.00 Πεδίον Άρεως.

By  | May 16, 2019
ΑΔΕΙΑ ΤΩΡΑ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΝα καταργηθεί το εισαγγελικό βέτο

Με αντιμετωπίζετε ως πολιτικό αντίπαλο . Γι’ αυτό κι εγώ ξαναπιάνω το κόκκινο νήμα των αγώνων. Αρχίζω απεργία πείνας.

Δημήτρης Κουφοντίνας

Φυλακές Κασσαβέτειας

2.5.2019

Για ακόμα μια φορά ο πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται στο επίκεντρο των κατασταλτικών μεθοδεύσεων της δικαστικής και πολιτικής εξουσίας. Για δεύτερη φορά, ο εισαγγελέας έθεσε βέτο στην απόφαση του Συμβουλίου Φυλακής για τη χορήγηση στον Δ. Κουφοντίνα της κανονικής άδειας που δικαιούται.

Ο εισαγγελέας Κωνσταντίνου, που έθεσε το νέο βέτο, ήταν από τους εισαγγελείς που είχαν εγκρίνει μία από τις προηγούμενες άδειες του Δ. Κουφοντίνα (έξι τον αριθμό). Τώρα «θυμήθηκε» τη φράση «να ξαναπιάσουμε το κόκκινο νήμα των αγώνων μέσα κι έξω από τη φυλακή», που είχε χρησιμοποιήσει ο πολιτικός κρατούμενος στη δήλωση γνωστοποίησης της προηγούμενης απεργίας πείνας (Μάιος – Ιούνιος 2018), με την οποία διεκδίκησε και κέρδισε την τρίτη κατά σειρά άδεια, όσο ακόμα βρισκόταν στις φυλακές Κορυδαλλού.

Κυνικά και απροκάλυπτα, η κρατική εξουσία έθεσε και πάλι στον Δ. Κουφοντίνα το δίλημμα: ή αποκηρύσσεις τις ιδέες σου και υπογράφεις δήλωση μετάνοιας ή σου κόβουμε τις άδειες που έπαιρνες. ‘Η υποτάσσεσαι στις αποφάσεις μας, που παραβιάζουν ακόμα και τον ισχύοντα νόμο, ή βάζεις σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή σου.

Ο Δ. Κουφοντίνας δεν είχε άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιήσει το έσχατο μέσο πάλης που έχει ένας κρατούμενος: την απεργία πείνας. Αυτή η επιλογή ήταν μονόδρομος για έναν αγωνιστή με τα δικά του χαρακτηριστικά.

Από τη μεριά της εξουσίας, όμως, ο εκβιασμός αυτός ισοδυναμεί με υποβολή του πολιτικού κρατούμενου Δ. Κουφοντίνα στο βασανιστήριο της πείνας. Ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη την ηλικία του και την κλονισμένη από την προηγούμενη απεργία πείνας υγεία του.

Μετά τη χορήγηση της τρίτης άδειας και τη μεταφορά του Κουφοντίνα στις φυλακές Βόλου, ακολούθησε ένα κρεσέντο τρομοϋστερίας, μιντιακού κυνηγιού μαγισσών από τα διάφορα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια και πιέσεων και παρεμβάσεων τόσο του ντόπιου αστικού πολιτικού προσωπικού όσο και της αμερικάνικης πρεσβείας.

Επαναφέρθηκε η εκβιαστική απαίτηση της δικαστικής και πολιτικής εξουσίας προς τους πολιτικούς κρατούμενους να παραδώσουν δηλώσεις μετάνοιας και αποκήρυξης της πολιτικής τους ιστορίας, αλλά και ολόκληρης της επαναστατικής ιστορίας του τόπου, ώστε να ανταλλάξουν την προσωπική και πολιτική τους αξιοπρέπεια με την χορήγηση της άδειας. Επαναφέρθηκε η επιδίωξη του αστικού κράτους να ταπεινώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους για να πείσει τους καταπιεσμένους πως κάθε αντίσταση απέναντι στους δυνάστες τους είναι μάταιη.

Η άρνηση χορήγησης άδειας δεν είναι μια προσωπική υπόθεση του Δ. Κουφοντίνα. Στο πρόσωπό του χτυπιέται ολόκληρο το κίνημα, χτυπιούνται όλοι οι καταπιεσμένοι και κολασμένοι, χτυπιέται ο ίδιος ο λαός. Χτυπιέται οποιοσδήποτε επιχειρεί να σπάσει το κρατικό μονοπώλιο της βίας και να αμφισβητήσει την απόλυτη κυριαρχία της αστικής εξουσίας. Χτυπιέται οποιαδήποτε απειθαρχία απέναντι σε ένα σύστημα που βασισμένο πάνω στην ταξική εκμετάλλευση γεννά τη βία, την αδικία, τον πόλεμο και το θάνατο.

Δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε και την απόλυτη συνενοχή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σ’ αυτήν την αυταρχική εκτροπή. Της κυβέρνησης των yes men, της «κυβερνώσας αριστεράς» που έχει προσκυνήσει όσο κανένας άλλος τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Δεν ξεχνάμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις αντίθετες εξαγγελίες, διατηρεί εδώ και τέσσερα χρόνια την αυταρχική διάταξη Δένδια που δίνει δικαίωμα βέτο στους εισαγγελείς για τις άδειες των κρατούμενων. Ταυτόχρονα, με τον καινούριο Ποινικό Κώδικα που βρίσκεται σε διαδικασία διαβούλευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί και αυστηροποιεί τον 187Α, τον «αντι»τρομοκρατικό νόμο με τον οποίο δικάζονται και καταδικάζονται αναρχικοί και κομμουνιστές αγωνιστές. Την ίδια στιγμή, ο υπουργός δικαιοσύνης Μιχάλης Καλογήρου δηλώνει ευθαρσώς ότι «ο νόμος είναι συγκεκριμένος και η χώρα έχει από το 2015 ένα συγκεκριμένο σχέδιο σωφρονιστικής πολιτικής, το οποίο είναι δημοκρατικό και φιλελεύθερο» και ότι «η δημοκρατία δεν εκδικείται». Η διατήρηση όμως της διάταξης Δένδια και οι απαιτήσεις δηλώσεων μετάνοιας από το Δ. Κουφοντίνα αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο.

Η αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική τρομοκρατία. Στη συγκυρία που βρισκόμαστε, στις μεθοδεύσεις της δικαστικής και πολιτικής εξουσίας κατά του Δημήτρη Κουφοντίνα συμπυκνώνεται η ουσία της καταστολής που εξαπολύεται ενάντια σε ολόκληρο το κίνημα. Κόντρα στις μεθοδεύσεις αυτές, ενάντια στην «αντι»τρομοκρατική νομοθεσία και στη διάταξη περί εισαγγελικού βέτο για τις άδειες, οι δυνάμεις του ευρύτερου κοινωνικού και ταξικού κινήματος οφείλουν να σταθούν δίπλα στο Δημήτρη Κουφοντίνα που καλείται για μια ακόμη φορά να διεκδικήσει το αυτονόητο.

ΜΟΤΟΠΟΡΕΙΑ, ΣΑΒΒΑΤΟ 18-5-2019, ΠΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ, 12.00

Συνέλευση αλληλεγγύης στον πολιτικό κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα

https://taksiki-antepithesi.espivblogs.net/archives/1685

Εκδηλώσεις αλληλεγγύης στον Δ. Κουφοντίνας

Δεκάδες αγωνιστές πορεύτηκαν και σήμερα προς το Νοσοκομείο του Βόλου, εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα, που νοσηλεύεται στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Εκδήλωση έχει προγραμματιστεί και για αύριο.
Το μεσημέρι, εκατό περίπου δίκυκλα έκαναν ένα μεγάλο γύρο στους δρόμους της Αθήνας, στην προγραμματισμένη από τη Συνέλευση Αλληλεγγύης μοτοπορεία. Οι δικυκλιστές ξεκίνησαν από το Πεδίον του Αρεως, ανέβηκαν τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας (με στάση έξω από την Αρειο Πάγο), έστριψαν στη Βασ. Σοφίας (με στάσεις στη ζωσμένη από κλούβες και ΜΑΤ αμερικάνικη πρεσβεία, στη Ρηγίλλης, στο ύψος της τουρκικής πρεσβείας, και στη Βουλή) και στη συνέχεια, μέσω Πανεπιστημίου και Ασκληπιού κατέληξαν στην Πλατεία Εξαρχείων, όπου η μοτοπορεία ολοκληρώθηκε.
Την Τρίτη θα γίνει στην Αθήνα νέα πορεία αλληλεγγύης. Συγκέντρωση στις 6 στο Μοναστηράκι.
μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Αντιμετωπίζοντας το θάνατο για να ζήσω – με τα λόγια ενός απεργού πείνας

Για να σπάσουμε την απομόνωση του Abdullah Ocalan και του κουρδικού λαού

Affrontare la morte per vivere – nelle parole di uno scioperante della fame

 

Με αφορμή τις ημέρες εθνικής κινητοποίησης στις 11 και 12 μαΐου για να σπάσει η απομόνωση του Abdullah Ocalan και του κουρδικού λαού μεταφέρουμε από το Komun Akademy την παρέμβαση του Imam Sis, ενός από τους 7.000 απεργούς πείνας που εντάχθηκαν στη δράση που ξεκίνησε στις 8 νοεμβρίου 2018 από την βουλευτή του HDP Leyla Guven · η οποία – σε επιστολή που απευθύνεται σε ένα συνέδριο αλληλεγγύης που διοργανώθηκε στο community center της κουρδικής κοινότητας του Newport, στην Ουαλία – υπενθυμίζει τις θυσίες επαναστατών όπως ο Bobby Sands (κοντά στην επέτειο του θανάτου του) και του Kemal Pir, συνδέοντας τη σχέση που υπάρχει μεταξύ των εθνικών απελευθερωτικών αγώνων στην Ιρλανδία, την Τουρκία και τον κόσμο.

***

Αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητοί φίλοι!

Πιστέψτε με [εάν λέω] ότι τα λόγια δεν αρκούν για να περιγράψουν τη σημασία των συνεισφορών σας στον αγώνα μας για την ανθρωπιά, τη δικαιοσύνη, την απελευθέρωση και την αξιοπρέπεια. Θέλω να επεκτείνω την ατέλειωτη ευγνωμοσύνη μου σε εκείνους που έχουν οργανώσει και συνέβαλαν σε αυτό το panel και σε όλους εκείνους που βρίσκονται εκεί σήμερα ώστε να κάνουν δυνατό να ακουστούν οι φωνές μας.

Σήμερα είναι η 27η μαρτίου. Την ημέρα αυτή, το 1981, ο ιρλανδός επαναστάτης Bobby Sands διέσχιζε την 27η ημέρα της διαμαρτυρίας του με την απεργία πείνας κατά της αγγλικής αποικιοκρατίας για να αποκτήσει το καθεστώς του πολιτικού κρατουμένου. Ο σύντροφος Μπόμπι Σάντς, του οποίου η κληρονομιά περιλαμβάνει ποιήματα και γράμματα σημαντικά, έχει αφήσει το σημάδι του στην ιστορία ως ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του αγώνα του ιρλανδικού λαού για την απελευθέρωση και την αξιοπρέπεια. Όταν ξεκίνησε την δράση απεργίας πείνας την 1η μαρτίου, ο σύντροφος Μπόμπι έγραψε τα ακόλουθα λόγια στο ημερολόγιό του:

«Η καρδιά μου είναι βαθιά πληγωμένη επειδή ξέρω ότι έχω σπάσει την καρδιά της φτωχής μου μητέρας, και το σπίτι μου χτυπήθηκε από μια αφόρητη ανησυχία. Αλλά εξέτασα όλες τις θέσεις και προσπάθησα με κάθε τρόπο να αποφύγω αυτό που κατέστη αναπόφευκτο: αυτό που επιβλήθηκε με τη βία σε εμένα και στους συντρόφους μου εδώ και τέσσερα χρόνια ωμής απάνθρωπης συμπεριφοράς.

Είμαι ένας πολιτικός κρατούμενος. Είμαι ένας πολιτικός κρατούμενος επειδή είμαι θύμα ενός πολυετούς πολέμου που διεξάγεται μεταξύ του καταπιεσμένου ιρλανδικού λαού και ενός αλλότριου, καταπιεστικού, ανεπιθύμητου καθεστώτος, που αρνείται να αποσυρθεί από τη γη μας.

Πιστεύω στο θεϊκό δικαίωμα του ιρλανδικού έθνους στην ανεξάρτητη κυριαρχία και το υποστηρίζω, όπως στο δικαίωμα κάθε ιρλανδού να διεκδικεί αυτό το δικαίωμα στην ένοπλη επανάσταση. Να γιατί είμαι φυλακισμένος, απογυμνωμένος και βασανισμένος. »

Πραγματικά, φίλοι! Όταν ο Bobby Sands, ένας από τους πιο όμορφους αγωνιστές του σοσιαλισμού και της ανθρώπινης ιστορίας – που είχε αρχίσει την αντίσταση της απεργίας πείνας με τέτοιες υπέροχες λέξεις γεμάτες συγκίνηση και νόημα – έκλεισε τα μάτια του στον κόσμο στις 5 μαΐου 1981, η αρχηγός της αγγλικής αποικιοκρατίας της εποχής, η Margaret Thatcher, έκλεινε τα μάτια της στα ανθρώπινα αιτήματά του. Μίλησε για το θάνατο του συντρόφου Μπόμπι με αμείλικτο και παγωμένο τρόπο όταν είπε: «Ο κ. Sands ήταν ένας ήδη καταδικασμένος εγκληματίας. Επέλεξε να αφαιρέσει τη ζωή του. Είναι μια επιλογή που η οργάνωση του δεν παραχώρησε σε πολλά από τα θύματά του».

Ωστόσο, ο Μπόμπι Σαντς, που απεικονίστηκε τότε ως ένας εκτός νόμου εγκληματίας από κράτη εκμεταλλευτικά που οδηγούνται από σκληρούς και αδίστακτους δολοφόνους, απάντησε στη βαρβαρότητα των αποικιοκρατών λέγοντας πως «η εκδίκησή μας θα είναι το γέλιο των παιδιών μας», σε αυτό αποκαλύπτοντας σε όλους ποιοι ήταν οι πραγματικοί δολοφόνοι και εγκληματίες.

Υπάρχει ένα διάσημο απόσπασμα του γερμανού φιλοσόφου Karl Marx. Λέει:

“Ο Χέγκελ επισημαίνει κάπου ότι όλα τα σπουδαία γεγονότα και τα ιστορικά πρόσωπα του κόσμου, εκδηλώνονται δύο φορές. Ξέχασε να προσθέσει: την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα.”

Χωρίς αμφιβολία, σύντροφοι. Η Μάργκαρετ Θάτσερ, που εξολόθρευσε τον Μπόμπι Σάντς, νόμιμα εκλεγμένο μέλος του κοινοβουλίου που εκπροσωπούσε τις νόμιμες απαιτήσεις απελευθέρωσης του ιρλανδικού λαού, αποκάλεσε και τον Νέλσον Μαντέλα ως «τρομοκράτη». Ο πνευματική της δίδυμη, η Theresa May, κινείται με αποφασιστικό βήμα στο να να επιβεβαιώνει αυτά τα λόγια του Καρλ Μαρξ σήμερα.

Με κωμιτραγικό τρόπο, κατά την 100ή επέτειο της συμφωνίας Sykes-Picot, η οποία εγκαινίασε τη διαίρεση και την καταστροφή στη Μέση Ανατολή, η Theresa May – η οποία αναφέρεται στον ιστορικό αρχηγό του κουρδικού λαού σαν ένα «τρομοκράτη» και αναπτύσσει όλο και περισσότερες σχέσεις με τον τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, πνευματικό δίδυμο του Χίτλερ – έχει φέρει διχασμό και καταστροφή στην ίδια της τη χώρα επιμένοντας στη συμφωνία της για Brexit.

Ανεξαρτήτως του τόπου στον κόσμο -όπως υπογράμμισε ο Μαρξ- οι ηγέτες και οι εκμεταλλευτές καταλήγουν πάντα στην τραγωδία ή στην φάρσα: για τους καταπιεσμένους και τους εκμεταλλευόμενους το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο: ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, μέσα από την αντίσταση θα ολοκληρώσουμε τον αγώνα μας σε νίκη.

Με την ηγεσία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο κουρδικός λαός διεξήγαγε για 45 χρόνια έναν αγώνα για την ανθρωπιά, τη δικαιοσύνη, την ισότητα και την ελευθερία κατά όλων των μορφών εκμετάλλευσης στη Μέση Ανατολή, κατά της αποικιοκρατίας, της καθυστέρησης, της γενοκτονίας, πατριαρχίας και καπιταλισμού. Η απαίτηση μας για απελευθέρωση είναι δίκαιη και νόμιμη. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι εκείνοι που προσπαθούν να ποινικοποιήσουν αυτόν τον αγώνα ή να τον ονομάσουν τρομοκρατικό είναι στην πραγματικότητα εκείνοι που παρέχουν τη μέγιστη υποστήριξη στην τρομοκρατία.

Αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητές αδελφές και αδελφοί!

Δεδομένου πως έχω ήδη επισημάνει πολλά πράγματα σε αρκετές περιπτώσεις, δεν επιθυμώ να επαναλάβω τον εαυτό μου. Ζητώ από όλους εσάς εδώ σήμερα να δεσμευθείτε το συντομότερο δυνατό σε οποιαδήποτε ενέργεια μέσα στα μέσα και τις δυνατότητές σας. Θυσιάζοντας τη ζωή τους, οι απεργοί πείνας όχι μόνο αμφισβητούν τις ανεύθυνες πολιτικές του τουρκικού κράτους και των διεθνών θεσμών, αλλά μας επικρίνουν και όλους, επειδή οι κύκλοι αλληλεγγύης δεν υποστηρίζουν τις ενέργειες απεργίας πείνας με τον τρόπο που απαιτείται σήμερα.Χρειάζεται αυτοκριτική εκ μέρους μας μπροστά σε αυτή την θυσιαστική κριτική και πρέπει να οργανώσουμε το συντομότερο δυνατό μεγάλες διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις για να προλάβουμε περαιτέρω απώλειες της ζωής. Για να σπάσουμε την απομόνωση που επιβάλλεται στον Abdullah Öcalan, πρέπει να ασκήσουμε πίεση στη αγγλική κυβέρνηση, στο Συμβούλιο της Ευρώπης και στην Επιτροπή του για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων – σε όλους όσους έχουν την εξουσία να επηρεάζουν το τουρκικό κράτος.

Αγαπητοί σύντροφοι, αγαπητοί φίλοι!

Τελειώνοντας αυτά που λέγω, θέλω να σας μιλήσω για έναν άνθρωπο που έζησε στην ίδια ιστορική περίοδο με τον Bobby Sands, αν και σε διαφορετικό μέρος. Ένα πρόσωπο που υπεράσπισε ιδέες παρόμοιες με αυτές του ιρλανδού επαναστάτη, ενός μαχητή στον αγώνα για τον σοσιαλισμό και την ανθρωπότητα, και που θα μπορούσε να περιγραφεί ως το πνευματικό δίδυμο του στο Κουρδιστάν. Θα ήθελα να σας διηγηθώ για έναν επαναστάτη αιχμάλωτο, ο οποίος ξεκίνησε μια απεργία πείνας με τους συντρόφους του για να αντιπαλέψει τις πολιτικές του τουρκικού κράτους να βασανίζουν τους ανθρώπους μέχρι την παράδοση και την υποταγή τους στη φυλακή του Amed (Diyarbakir), και που πέθανε στις 7 σεπτεμβρίου 1982, την 55η ημέρα της δράσης απεργίας πείνας. Θα ήθελα να σας μιλήσω για έναν τούρκο επαναστάτη από το Κουρδιστάν – για τον Kemal Pir …

Ο γιατρός της φυλακής Orhan Özcanli έβαλε τα δυνατά του για να πείσει τον Kemal Pir να σταματήσει από την δράση απεργίας πείνας του. Αυτή είναι μια συζήτηση που τεκμηριώνεται από τους συντρόφους του που φυλακίστηκαν μαζί του:

“Κοίτα, Κεμάλ. Πεθαίνεις, ο θάνατος σε πλησιάζει βήμα προς βήμα. Απλά σκέψου αυτό, πλησιάζεις στο τέλος της ζωής σου. Πρόκειται να μεταναστεύσεις από αυτόν τον κόσμο. Σταμάτησε αυτό το πράγμα και φτάνει. Δεν υπάρχει διέξοδος σε αυτόν τον δρόμο…”

Kemal Pir: “Γιατρέ, κοιτάξτε με με προσοχή! Ανοίξτε τα αυτιά σας και ακούστε. Αποτυπώστε τα λόγια μου στο κεφάλι σας. Ξεκίνησα αυτή την υπόθεση οικειοθελώς. Γνωρίζω πολύ καλά ότι ο θάνατος με περιμένει στο τέλος του δρόμου. Συνειδητοποιώ επίσης ότι είμαι στο τέλος αυτού του δρόμου ακριβώς τώρα. Μπορώ να αισθανθώ την παρουσία του θανάτου και του δημίου του. Τους ακούω να αναπνέουν.»

Γιατρός: “Η ζωή είναι ωραία, Kemal. Θα πρέπει να αγαπάς τη ζωή. Ακόμα κι αν οι άνθρωποι είναι θνητοί, θέλουν να ζουν σε αυτόν τον κόσμο, και γι αυτό φοβούνται τον θάνατο πάρα πολύ. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι ψέμα να ισχυριζόμαστε ότι δεν φοβόμαστε τον θάνατο. Βλέπουμε όσους θεωρούν τους εαυτούς τους πιο γενναίους και πιο θαρραλέους να τρέμουν με φόβο μπροστά στο θάνατο. Και επειδή είσαι κι εσύ άνθρωπος, σίγουρα φοβάσαι κι εσύ. Αλλά μπορώ ακόμα να σε σώσω, ακόμα και σε αυτή την κατάσταση όπου βρίσκεσαι…»

Kemal Pir: “Ποιος νομίζεται ότι είμαι, γιατρέ; Ακόμα δεν καταφέρατε να με μάθετε; Είμαι ο Kemal Pir. Όχι για να καυχηθώ, αλλά άνοιξα τα μάτια μου στη ζωή στις ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Και με τα δώρα αυτής της περιοχής ανακάλυψα τη ζωή στην πληρέστερη και καθαρότερη μορφή της ανάμεσα στους γνήσιους ανθρώπους, που ξέρουν πως να είναι φίλοι προς τους φίλους και εχθροί προς τους εχθρούς. Είμαι ο Κεμάλ Πίρ, ο οποίος έφτασε σε αυτή την ημέρα συναντώντας ανθρώπους από εβδομήντα δύο έθνη στα εδάφη της Ανατολίας, για να αφιερωθεί στη συνέχεια στην ελευθερία του κουρδικού λαού. Δεν είμαι σίγουρος αν ήμουν αρκετά σαφής;»

Γιατρός: “Είσαι, αλλά…”

Kemal Pir: “Δεν υπάρχει ένα ‘αλλά’ σχετικά με αυτό, γιατρέ. Παρουσιάστηκα σε εσάς όπως είμαι, χωρίς υπερβολή ή ψέματα, ειλικρινά και τίμια, σε απλή γλώσσα. Ωστόσο, εάν συνεχίσετε να λέτε ‘αλλά’ μετά από αυτό, είναι πρόβλημα σας.»

Γιατρός: “Αλλά η ζωή πηγαίνει διαφορετικά, Kemal. Ανεξάρτητα από το πώς περιγράφεις τον εαυτό σου, κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από το να σκέφτεται το ίδιο πράγμα μπροστά στον θάνατο. Ο φόβος του θανάτου είναι ένα τρομακτικό συναίσθημα. Δημιουργεί ένα σεισμό συναισθημάτων που μπορεί να σε βάλει σε οποιαδήποτε κατάσταση ή μορφή. Είναι ένας σεισμός που μπορεί να σου αφαιρέσει την ανθρωπιά σου.»

Kemal Pir: “ Επιτέλους βγήκε από το στόμα σας κάτι σωστό τελικά.”

Γιατρός: “Τι θες να πεις;”

Kemal Pir: “Δεν είναι κατανοητό;”

Γιατρός: “Μιλώ για ζωή και φόβο. Υποστηρίζω ότι κάθε άνθρωπος είναι ίδιος μπροστά στο θάνατο. Όλοι φοβούνται τον θάνατο. Οποιοσδήποτε βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση θα έτρεμε σαν να είχε πυρετό. Ακόμα κι αν το πρόσωπο αυτό είναι ο Kemal Pir.”

Kemal Pir: “Κοιτάξτε, γιατρέ. Γνωρίζω πολύ καλά την έννοια της ζωής και του θανάτου. Ξέρω ακριβώς ποιος φοβάται το θάνατο και ποιος τρέμει πριν από αυτόν. Γνωρίζω επίσης ότι οδηγούμε θνητές ζωές και γνωρίζω τις έννοιες του παραδείσου και της κόλασης πέρα από το μνήμα. Είστε εσείς και αυτοί όπως εσείς που δεν γνωρίζετε τέτοια πράγματα. Που δεν καταλαβαίνετε και, που ακόμα κι αν το κάνετε, συμπεριφέρεστε σαν να μην καταλαβαίνετε. Και θέλετε να σας πω κάτι ακόμη, γιατρέ;»

Dottore: “Σίγουρα.”

Kemal Pir: “ΑΓΑΠΩ ΤΌΣΟ ΠΟΛΥ ΤΗΝ ΖΩΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΓΙ ΑΥΤΗΝ!!

Στο πρόσωπο αυτών των επαναστατών, που φωτίζουν την πορεία μας στην επαναστατική ιστορία του κόσμου διαμέσου των αγώνων τους και των δράσεων απεργίας πείνας τους – Bobby Sands στην Ιρλανδία και ανθρώπους όπως ο Mehmet Hayri Durmus και ο Kemal Pir στο Κουρδιστάν, αντίστοιχα το 1981 και 1982 – για άλλη μια φορά φόρο τιμής, με αγάπη και λαχτάρα, εκείνων των επαναστατών που έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αυτών των ενεργειών. Ανανεώνω τη συλλογική μας υπόσχεση να οδηγήσουμε στη νίκη τους απελευθερωτικούς αγώνες που έχουν ξεκινήσει και να τερματίσουμε το σύστημα καπιταλιστικής εκμετάλλευσης στον κόσμο.

Σας χαιρετώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου. Με την πίστη ότι όλοι θα αναλάβουν την ευθύνη που απαιτείται λόγω του επείγοντος χαρακτήρα της κατάστασης, εύχομαι σε όλους εσάς την καλύτερη επιτυχία.

Μακρά ζωή στον αγώνα για την ελευθερία των καταπιεσμένων λαών! Ζήτω η αλληλεγγύη μεταξύ όλων των λαών του κόσμου!

Ζήτω στον Δημοκρατικό Συνομοσπονδισμό και το σοσιαλισμό!

Ζήτω ο ηγέτης των καταπιεσμένων λαών, Abdullah Öcalan!

 

https://www.infoaut.org/approfondimenti/affrontare-la-morte-per-vivere-nelle-parole-di-uno-scioperante-della-fame

ένοπλη πάλη, lotta armata

Γιατί παραδόθηκα — AIXMH

Με αφορμή τη γνωστοποίηση της απόφασης του δικαστηρίου του Βόλου ότι απορρίφθηκε το αίτημα για τη χορήγηση της 7ης κατά σειρά άδειας στο μέλος της 17Ν Δημήτρη Κουφοντίνα, αναδημοσιεύουμε την πρώτη συνέντευξη που έδωσε ο ίδιος μετά την παράδοσή του στις Αρχές

via Γιατί παραδόθηκα — AIXMH