διανοηση

Κοινωνική αυτονομία

…το αποφασιστικό σημείο κατά την περίοδο αυτή –  αποφασιστικό για την ελληνική ιστορία, αλλά επίσης και για την ιστορία της ανθρωπότητας γενικά –  δεν είναι μόνο ούτε κυρίως η δημοκρατία θεωρούμενη ως κυριαρχία του νόμου ή ως ελευθερία των πολιτών ή ως ισότητα. Το αποφασιστικό στοιχείο  είναι η αμφισβήτηση του πατροπαράδοτου νόμου. Έχουμε εδώ την πρώτη εμφάνιση της κοινωνικής αυτονομίας, με την έννοια ότι η κοινωνία αμφισβητεί την ίδια της την θέσμιση, και αυτή η αμφισβήτηση και η αναδιαμόρφωση του ίδιου της του νόμου γίνονται ρητά, σε συνάρτηση με δημόσια πολιτική δραστηριότητα εν λόγω και δια του λόγου, της συζήτησης, της αντιπαράθεσης των απόψεων και όχι απλώς δια της τυφλής βίας. Ιδού το ουσιώδες. Ιδού αυτό που μας ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα στον ελληνικό κόσμο. Τα όρια της αθηναϊκής δημοκρατίας είναι υπαρκτά: δουλεία, θέση της γυναίκας, σχέση με τις άλλες πόλεις ή τους άλλους λαούς αποτελούν απλώς όψεις, συνέπειες του γεγονότος ότι η συγκεκριμένη αμφισβήτηση του θεσμού δεν προχώρησε μέχρι τέλους, δεν ήταν ολοκληρωτική….

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ – Η ΠΟΛΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ σελ. 68

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Μέσα στην εΕ, είμαστε όλοι όπως οι καταλανοί – Dentro la Ue, siamo tutti come i catalani

3567 visualizzazioni, προβολές, θεάσεις

 

Είναι δύσκολο να μην καταλάβουμε πως με αυτά που συμβαίνουν το παιχνίδι έχει αλλάξει εντελώς . Αν μια κυβέρνηση σχεδόν ολόκληρη – ελεύθερα εκλεγμένη και επιβεβαιωμένη από ένα λαϊκό δημοψήφισμα – είναι αναγκασμένη να κάνει εκτιμήσεις εάν θα αναζητήσει πολιτικό άσυλο σε μια άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σημαίνει ότι τίποτα πλέον δεν θα είναι όπως πριν.

Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες γύρω από την Καταλονία και τη βούλησή της για ανεξαρτησία από την Ισπανία είναι μια από εκείνες τις «πρώτες φορές» που σηματοδοτούν την εξέλιξη ενός πολιτικού συστήματος και των σχετικών κοινωνικών ισορροπιών.

Είναι η πρώτη φορά που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αναγνωρίζει – και αντιθέτως καταδικάζει – ένα αίτημα για ανεξαρτησία που πιστοποιείται από μια ψηφοφορία, στο οποίο επιπλέον αντιτέθηκε με αστυνομική βία ένα εθνικό κράτος. Είναι όμως και η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στο εσωτερικό της, και όχι σε μια χώρα που περιλαμβάνεται στον κατάλογο των εχθρών. Για την ανεξαρτησία της Σλοβενίας, Κροατίας, Βοσνίας, Μακεδονίας, Κοσόβου έγινε ένας σκληρότατος πόλεμος που διέλυσε την πρώην Γιουγκοσλαβία. Μα εάν το ίδιο αίτημα φθάνει από μια χώρα μέλος της εΕ, αυτό καθίσταται »παράνομο». Επιβεβαιώνεται λοιπόν εμπειρικά επίσης ότι η ΕΕ είναι ένα υπερεθνικό σύστημα που δημιουργήθηκε για την προστασία συγκεκριμένων συμφερόντων – εκείνων του πολυεθνικού κεφαλαίου, τόσο βιομηχανικού όσο και οικονομικού, που έρχεται σε αντιπαράθεση ιμπεριαλιστικά με άλλα πολιτικο-οικονομικά συστήματα.

Είναι λοιπόν η πρώτη φορά που η ανεξαρτησία διακηρύσσεται έτσι κι αλλιώς μέσα σε μια σημαντική περιοχή της ευρωπαϊκής ηπείρου χωρίς να αναγνωρίζεται από κανένα άλλο Κράτος. Τυπική ανεξαρτησία, αναποτελεσματική, γιατί φυσικά η Καταλονία δεν είχε και δεν έχει την υλική δυνατότητα να κάνει τους άλλους να σεβαστούν αυτό το νέο καθεστώς – δηλαδή «μικρές λεπτομέρειες» όπως προστατευόμενα σύνορα, έναν στρατό ή έναν λαό στα όπλα, ένα αυτόνομο νόμισμα, έλεγχο στις κινήσεις κεφαλαίων και επιχειρηματικών κινήσεων κ.λπ. Με άλλα λόγια, λόγω ενός ζητήματος σχέσεων ισορροπιών δυνάμεων, οι οποίες εμφανώς κυριαρχούν επάνω σε ιδεολογικά ζητήματα και σε καθαρά πολιτικές θέσεις.

Εάν επιβεβαιωθούν οι φωνές, θα είναι η πρώτη φορά που δημοκρατικοί πολιτικοί ηγέτες (μάλιστα από το «Δημοκρατικό Κόμμα»!) θα επιδιώξουν επισήμως πολιτικό άσυλο. Λόγω της λεπτής ειρωνείας της Ιστορίας, ακριβώς αυτή η διαφυγή οδηγεί την αντίφαση μέσα στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις Βρυξέλλες, αναγκάζοντας τους παγωμένους γραφειοκράτες να αποσπούν την προσοχή τους με το πρόβλημα μιας δημοκρατικής κυβέρνησης που ζητά πολιτικό άσυλο για να ξεφύγει από τα εντάλματα σύλληψης που εκδίδονται από μια χώρα μέλος της ίδιας Ένωσης – την Ισπανία του βασιλιά Φελίπε και του φρανκίστα Rajoy – η οποία ασφαλώς δεν κατατάσσεται ως «δικτατορία”.

Δεν είναι αντιθέτως η πρώτη φορά που το αίτημα της ανεξαρτησίας αναλαμβάνει ανοιχτά προοδευτικές και ταξικές χροιές και συνειρμούς, αντί για εκείνους τους «δεξιούς του λαϊκισμού» που αρέσουν τόσο πολύ στο ευρωπαϊκό establishment για να »τρομάζουν» τους πληθυσμούς που υπoβάλλονται στη μείωση των δικαιωμάτων, των μισθών, της ευημερίας, του welfare.

Έχουμε γράψει πολλές φορές πως η Ευρωπαϊκή ΄Ένωση – ένα σύστημα δεσμευτικών συνθηκών, που απαλλοτριώνουν τα εθνικά κράτη από πολλά προνόμια-κλειδιά, ξεκινώντας από τον έλεγχο του δημόσιου προϋπολογισμού – γεννά το τέρας που λέει πως θέλει να πολεμήσει (ρατσισμό, φασισμό κλπ) πολλαπλασιάζοντας εισοδηματικές ανισότητες , σπέρνοντας επισφάλεια και κοινωνική ανασφάλεια που στη συνέχεια προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει στρατιωτικοποιώντας την κοινωνία.

Έχουμε γράψει αρκετές φορές ότι αυτό το κλουβί δεν μπορεί να «μεταρρυθμιστεί» από μέσα και ότι ως εκ τούτου η μόνη ρεαλιστική λύση, όσο δύσκολη και αν φαίνεται τώρα, είναι αυτή της ρήξης.

Η πολύ ταχεία εξέλιξη της καταλανικής υπόθεσης μας έδειξε ζωντανά πως αυτό ισχύει και στην συγκεκριμένη πολιτική πραγματικότητα. Βεβαίως, η πλειοψηφική και συντηρητική πλευρά του ανεξάρτητου κινήματος, που αντιπροσωπεύεται θεσμικά από τον Carles Puigdemont, καλλιέργησε μια ψευδαίσθηση ή μια παρανόηση «ρεφορμιστική”. Το να μπορεί κανείς να μετακινηθεί από μια αυτόνομη περιοχή ενός κράτους μέλους της ΕΕ σε ένα ανεξάρτητο κράτος, παραμένοντας πλήρως εντός των ήδη καθορισμένων κανόνων της ΕΕ. Διατηρώντας τέλος πάντων συνθήκες, συμβόλαια, νομίσματα κ.λπ, χωρίς κανένα τραύμα, αντιθέτως με την ευγενική χορηγία της εΕ.

Είναι απολύτως ξεκάθαρο πως η Κυβέρνηση της Barcellona, αφού γιόρτασε το δημοψήφισμα, στόχευε σε έναν συμβιβασμό με την κεντρική ισπανική κυβέρνηση που οδηγεί ο πρώην φρανκιστής Mariano Rajoy, ακόμη και με τίμημα να μην μεταφραστεί η λαϊκή εντολή σε επίσημες θεσμικές πράξεις (ανακήρυξη της ανεξαρτησίας).

Και έτσι είναι εξίσου σαφές ότι ο Puigdemont και τα άλλα στελέχη του PdeCat βρέθηκαν μπροστά σε ένα παρανοημένο, απροσδόκητο, υποτιμημένο, αδιάβατο τοίχο. Δεν υπάρχει καμία «μεταρρύθμιση»που να είναι δυνατή, κανένας συμβιβασμός δεν τείνει να αποκτήσει αναπνοή, καμία αλλαγή στις στρατηγικές επιλογές που αποφασίζονται στις ευρωπαϊκές κορυφές (των οποίων ο Rajoy είναι σημαντικό μέλος).

Ακριβώς αυτό το τείχος έχει αναγκάσει την καταλανική κυβέρνηση να φέρει μέχρι τέλους αυτή τη διαδρομή – στις συγκεκριμένες συνθήκες , obtorto collo – τη θεσμική διαδικασία που οδηγεί στη διακήρυξη της ανεξαρτησίας . Δεν υπήρξε η ανατροπή του Τσίπρα, δεν υπήρξε η κραυγαλέα παράδοση που αφοπλίζει ολόκληρο τον λαό και πάνω απ ‘όλα τα κοινωνικά πρόσωπα που επηρεάζονται περισσότερο και χτυπήθηκαν περισσότερο από τις ευρωπαϊκές πολιτικές. Βεβαίως, η απόδραση δεν είναι μια «ηρωική πράξη», πράγματι, αντιθέτως, αλλά δεν είναι καν συγκρίσιμη με το να γίνει σφαγείο του ίδιου του λαού, όπως ένας Noske της νέας χιλιετίας.

Είναι ένα γεγονός. Αυτό συνέβη. Και είναι ένα ιστορικό γεγονός που αποδίδεται και πρέπει να εγγραφεί στη συνεχή, ισχυρή, αδιάκοπη μαζική κινητοποίηση του καταλανικού λαού και των πιο αποτελεσματικών και με συνέπεια αριστερών σχηματισμών. Να μην αμφιβάλλουμε ότι θα βρούν τις σωστές λύσεις στην αυταρχική αντίδραση της κυβέρνησης Rajoy, συνεχίζοντας – υπό πολύ διαφορετικές συνθήκες – στη διαδικασία που πρέπει να οδηγήσει στην ανεξαρτησία της Καταλονίας.

Αλλά κάθε ιστορικό γεγονός αυτού του εύρους αλλάζει την αντικειμενική κατάσταση. Και απαιτεί μια αντίστοιχη αλλαγή στην υποκειμενικότητα που στοχεύει στον ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό. Για εμάς, που βρισκόμαστε σε ένα επίπεδο πολιτικής και κοινωνικής συγκρουσιακής κατάστασης πολύ λιγότερο ανεπτυγμένης, το θέμα είναι να αντλήσουμε διδάγματα, χωρίς να δώσουμε περιττές «συμβουλές» που έτσι κι αλλιώς δεν μας ζητήθηκαν.

Επομένως, για εμάς, πρέπει να σημειωθεί ότι έως τώρα – ολόκληρος ο μήνας του οκτωβρίου, από το δημοψήφισμα μέχρι σήμερα – χρησιμοποιήθηκε για να διευκρινιστεί ότι η «μεταρρύθμιση» δεν είναι δυνατή και ότι μόνο η «ρήξη» αντιπροσωπεύει μια προοπτική ρεαλιστική. Ήταν μια μεγάλη μάχη ουσιαστικά στον ουρανό των πολιτικών ιδεών, αλλά με λίγα πρακτικά-ιστορικά αποτελέσματα.

Από τώρα και στο εξής – δεδομένου ότι η πραγματικότητα έχει αναλάβει να δείξει με τρόπο πλαστικό πόσο αυτό είναι αληθινό – πρόκειται αντιθέτως να ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε στο τι να κάνουμε για να φτάσουμε στην ρήξη , δηλαδή να οριοθετήσουμε τους πρώτους στρατηγικούς και τακτικούς στόχους, λαμβάνοντας υπόψη βήμα προς βήμα με τις συγκεκριμένες ισορροπίες δυνάμεων, μιας διαδρομής που να ταξιδεύει στο συγκεκριμένο της πολιτικής σύγκρουσης.

Ξεκινώντας από το πιο σημαντικό: ποιος είναι ο κύριος εχθρός, αυτός με τον οποίο πρέπει να ασχοληθούμε όλοι – η τάξη, οι (φτωχές) οργανωμένες δυνάμεις, οι συλλογικότητες και οι μεμονωμένοι σύντροφοι. Ίσως χωρίς να έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει ότι (σε όρους αντικειμενικών συνθηκών, σε αυτήν την ήπειρο) σήμερα είμαστε όλοι πραγματικά σαν τους καταλανούς

Είναι αυτονόητο ότι σε αυτό το σημείο η συζήτηση και η κινητοποίηση «ενάντια» στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα είναι πλέον λεπτομέρεια.

 – © Αναπαραγωγή δυνατή ύστερα από ρητή συγκατάθεση της συντακτικής ομάδας του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Γυναίκα, ζωή, ελευθερία – Donna, vita, libertà

15 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 2017 | IN FEMMINISMO & GENDERS. ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Ένα γράμμα από την Kobane που απευθύνεται στην εθνική συνέλευση των Non una di meno και διαβάστηκε στην ολομέλεια της τελικής συνόδου της ολομέλειας της κυριακής

Γεια σας σε όλες και σε όλους,
Είμαι η Martina από τις Non una di Meno από την Pisa, σας γράφω αυτές τις γραμμές από την πόλη της Kobane, στην Rojava, Ομοσπονδία της Συρίας του Βορά, σύμβολο της νίκης ενάντια στη φασιστική και πατριαρχική βία του ISIS στην οποίαν σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι γυναίκες, στην πρώτη γραμμή μάλιστα. Στις εβδομάδες που ζω εδώ είδα, μίλησα και άγγιξα με το χέρι το βάθος της επανάστασης των γυναικών. Πολύ συχνά τη βλέπουμε μόνο ως μαχήτριες, είναι ήδη κάτι τεράστιο αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα. Είναι η πρώτη επανάσταση που χάρη στο έργο δεκαετιών ξεκινά από την κεντρικότητα του ρόλου των γυναικών στην κοινωνία, στην πολιτική και στον αγώνα. Οι Κοινότητες οργανώνουν τη διαχείριση των συγκρούσεων σε γειτονιές και χωριά, τη συνεχή κατάρτιση κατά της πατριαρχικής και καπιταλιστικής βίας που ενυπάρχει στους κρατικούς θεσμούς, οι νέες γυναίκες δημιουργούν τέχνη ενάντια σε γάμους ανήλικων κοριτσιών και ενδοοικογενειακή βία, οι Mala Jin [ σπίτι των γυναικών) που είναι τα πρώτα που ανοίγουν στα εδάφη που μόλις αφαιρέθηκαν από την καταστροφή του ISIS, η επιτροπή της Jineoloji (επιστήμης των γυναικών) αναπτύσσει και εμβαθύνει την ανασυγκρότηση μιας γνώσης που είναι ικανή να απελευθερωθεί από την χιλιετή καταπίεση της πατριαρχίας, το Jin War [το γυναικείο χωριό) σχεδόν ολοκληρωμένο στο οποίο οι γυναίκες όλων των ηλικιών θα βρουν ένα ελεύθερο τόπο απ’ όπου θα μπορέσουν να ξεκινήσουν εκ νέου κατακτώντας αυτονομία από την οικογένεια και τους ανεπιθύμητους γάμους. Αυτό είναι δυνατό επειδή χιλιάδες γυναίκες, μητέρες, γιαγιάδες, μικρά κορίτσια κάθε μέρα διακινδυνεύουν τη ζωή τους και αλλάζουν για να αλλάξουν την πραγματικότητα που έχουν γύρω τους. Αυτό είναι δυνατό επειδή η απελευθέρωση των γυναικών αποτελεί εγγύηση για την απελευθέρωση της κοινωνίας στο σύνολό της. Κάθε σταγόνα ενώνεται σε ένα χείμαρρο που κατακλύζει τα αναχώματα. Μίλησα για εμάς για το δύσκολο έργο που επιτελούμε και θέλουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε εναντίον των θεσμών και της κοινωνίας στην οποία ζούμε, τη σημασία να δούμε την αποφασιστικότητα και τη θυσία τους. Είναι φυσιολογικό απαντούν, αυτή είναι η ζωή μας και θέλουμε να είναι διαφορετική για εμάς και τις κόρες μας. Μας προσκαλούν και δεν θέλουμε να μείνουμε αδιάφοροι και να μην φοβόμαστε τους βράχους που θα συναντήσουμε, γιατί θα είμαστε εμείς που θα ξεσκεπάσουμε το πιο ξεχασμένο καπάκι της ιστορίας.

Όλες οι γυναίκες που συνάντησα δίνουν χαιρετισμό και μια ευχή αγώνα, η επανάσταση που θέλουμε είναι η ίδια.

Jin, jiyan, azadi.
Γυναίκα, ζωή, ελευθερία.

https://www.infoaut.org/femminismo-genders/donna-vita-liberta

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Jin War: να οικοδομήσουμε ευκαιρίες, δυνατότητες – costruire possibilità

07 OΚΤΩΒΡΙΟΣ 2017 | IN CONFLITTI GLOBALI. στις ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Συνεχίζουν τα reportage της αποστολής του Infoaut στον βορά της Συρίας

Jin War: να χτίσουμε ευκαιρίες, δυνατότητες

 

Ένας τεράστιος ανοιχτός χώρος άγονης γης, μακριά από το νερό, που κάηκε από είκοσι χρόνια χημικής μονοκαλλιέργειας που πραγματοποίησε η δικτατορική κυβέρνηση του Assad. Ακριβώς εδώ, στα ταλαιπωρημένα και παρατημένα χώματα από το καθεστώς αναδύεται το Jin War, το χωριό των γυναικών. Ίδιο έδαφος, άλλος κόσμος. Σήμερα εδώ, μπροστά στα μάτια μας, ένα τούβλο ψημένο στον ήλιο μετά το άλλο, παίρνει μορφή ένας τόπος που είναι επίσης μια υπόσχεση. Αυτή της δυνατότητας να είμαστε ανεξάρτητες, να είμαστε σε θέση να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας και να ζούμε μαζί .

Αυτό το πείραμα αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία πρακτικής σύνθεσης της μεθόδου της jineoloji, της επιστήμης των γυναικών. Η συζήτηση στην Jin War ανοίγει κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές εκδηλώσεις για την κατάρτιση [perwerde] που οργανώνει το κίνημα. «Η αυτονομία των γυναικών είναι κεντρική υπόθεση, ναι, αλλά πέρα από τα λόγια με ποια μέσα μπορούμε να την κατακτήσουμε; Εάν οι προοπτικές ανεξαρτησίας εκτός γάμου είναι σχεδόν ανύπαρκτες τι θα κάνουμε; «Από εδώ ξεκινήσαμε, με την ανάγκη για ένα σπίτι και το σχέδιο της οικοδόμησης ενός χωριού. Πρόκειται για ένα σαφές σχέδιο, ακριβές, το οποίο αναθεωρείται συνεχώς με την ενσωμάτωση των αναδυόμενων αναγκών, όπως οι μελλοντικοί κάτοικοι τις εκφράζουν. Ένας κοινός κήπος για να απολαμβάνουν και να συγκεντρώνονται, χώρους σεμιναρίων και συνέλευσης, για να κάνουν θέατρο, για ιατρικούς σκοπούς. Αυτός ο οικισμός των σπιτιών δεν είναι το τελευταίο σημείο αλλά ένας τόπος από τον οποίο θα μπορούν να ξαναρχίσουν για να αλλάξουν την κοινωνία, οικοδομώντας τη δική τους ανεξαρτησία και δύναμη, μια βάση από την οποία ο αγώνας ενισχύεται και συνεχίζει να αναπτύσσεται, να εξαπλώνεται.

Στο κίνημα, είναι πάνω από τριάντα χρόνια που θεματοποιείται και ασκείται ένας αγώνας απελευθέρωσης των γυναικών, που διεξάγεται από αυτόνομες οργανώσεις που καλύπτουν κάθε πτυχή της ζωής και της κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο εισάγεται η θεωρία της ρήξης, δηλαδή η αυτόνομη οργάνωση που επιτρέπει μια τομή, τόσο της σκέψης όσο και του να αισθάνεσαι την εξάρτηση από την πατριαρχική κυριαρχία και από τα οικονομικά, φεουδαρχικά ή καπιταλιστικά της μέσα, εργαλεία. Είναι η ρήξη που καθιστά δυνατή την επανάκτηση του εαυτού με έναν τρόπο που ποτέ δεν είχε βιώσει ως άτομο, αλλά πάντα σαν μια εσωτερική ανάγκη για την κοινωνία.
Αυτή η θεωρία-πρακτική στην πραγματικότητα δεν γίνεται ποτέ κατανοητή με αφηρημένους όρους, είναι ξεκινώντας από την θυσία και τις χειρονομίες ορισμένων βασικών στοιχείων, στοιχείων κλειδιά του γυναικείου απελευθερωτικού κινήματος που έχουν συστηματοποιηθεί και ανανεωθεί οι μέθοδοι οργάνωσης της στράτευσης και του να είμαστε στρατευμένες.

Για να το πούμε με μια αποτελεσματική μεταφορά που έχουμε ακούσει, ρίχνοντας ένα παλιόχαρτο σε μια λίμνη δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα, αντίθετα ρίχνοντας μια πέτρα κουνιέται ο πυθμένας και κυματίζει η επιφάνεια. Αυτές οι γυναίκες υπήρξαν πέτρες που άλλαξαν το όραμα του αγώνα στην ’ideolojÎ και την οργάνωση.

Ακριβώς σχετικά με την οργάνωση, ή μάλλον από την έλλειψη της, κινούνται κριτικές για τους δυτικούς φεμινισμούς. Αν και ήταν η πρώτη φορά που επαναστάτησε το πιο καταπιεσμένο κομμάτι της κοινωνίας, δεν ακολούθησε καμία πολιτική πρακτική σε θέση να αλλάξει βαθιά την κοινωνία. Μια από τις κύριες επικρίσεις είναι ότι σταμάτησαν στο αίτημα για δικαιώματα εντός της κοινωνίας, χάνοντας έτσι την οπτική της δυνατότητας μιας εναλλακτικής λύσης σε αυτήν. Με τα χρόνια, έλειψε στη συνέχεια μια ρεαλιστική οργανωτική προοπτική, στην οποία στις κοινωνικές αναλύσεις της κοινωνίας να ακολουθήσει μια οργάνωση για να την μετατρέψει. Η αντίδραση κατά του άνδρα συχνά κατανοήθηκε ως επίτευξη του ίδιου του status του, όχι ως ρήξη αυτού του status για όλες και για όλους.

Η jineoloji έχει ως στόχο και προϋπόθεση να αναδημιουργήσει μια επιστήμη και μια αυτογνωσία των ιδίων των γυναικών ως είδος, επαναφέροντας και σαν κομμάτια της κατακερματισμένης και λεηλατημένης γνώσης από την αρσενική και πατριαρχική κυριαρχία, ώστε να οπλιστούν οι γυναίκες με όργανα καθαρά από αυτή την λογική.

Αλλά για να ανασυντεθούν ξανά αυτές οι γνώσεις, για να μπορέσουν ξανά να προκύψουν νέες γνώσεις και συνειδητοποιήσεις που να αποτελούν τη βάση για τις σχέσεις μιας άλλης κοινωνίας, ο σχηματισμός και η κατάρτιση πρέπει να θεωρείται ότι είναι έμφυτη για το άτομο και την ίδια την κοινωνία. Οι γυναίκες με τη νέα και παλιά τους εργαλειοθήκη, οι άνδρες με την ανάγκη να παραιτηθούν από τα προνόμιά τους, να διερευνήσουν τη θέση τους στις σχέσεις . Η αλλαγή εάν πρέπει να είναι βαθιά και συλλογική δεν μπορεί να μην αναζητήσει μια σύνθεση μεταξύ ενεργειών διαφορετικών, θηλυκών και αρσενικών. Προτεραιότητα είναι η χειραφέτηση των γυναικών ως αναπόσπαστο στοιχείο για το στόχο μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Είναι σημαντικό πράγματι να τονιστεί ότι οι γυναικείες οργανώσεις είναι η ψυχή και η ραχοκοκαλιά του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, αλλά ταυτόχρονα κινούνται με εντελώς ανεξάρτητο τρόπο από αυτόν. Παράλληλα, λειτουργούν ως τραίνο και εγγύηση. Εάν το συνομοσπονδιακό σύστημα πρέπει να αντιμετωπίσει μακροπρόθεσμες πολιτικές λύσεις, η οργάνωση των γυναικών δεν μπορεί να περιμένει και η Jin War είναι το ζωντανό παράδειγμα.

 

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Maxmur: 20 χρόνια δημοκρατικής αυτονομίας μέσα στην ιρακινή έρημο

11 Oκτωβριου 2017 | IN CONFLITTI GLOBALI. Στις ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Ένα μέρος της αντιπροσωπείας του InfoAut έφτασε στο Κουρδιστάν και μας στέλνει μια πρώτη ανταπόκριση.

Maxmur: 20 χρόνια δημοκρατικής αυτονομίας στην ιρακινή έρημο

Ύστερα από ένα μακρύ ταξίδι φθάνουμε στην Maxmur, από τη μία πλευρά οι άγονοι λόφοι και από την άλλη η έρημος της οποίας δεν βλέπεις το τέλος που κοιτάζει στην Rojava. Μας υποδέχονται χαμόγελα, λόγια καλωσορίσματος που ακόμη δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε και φυσικά τρία φλιτζάνια çay, τσάι. Βρισκόμαστε στην καρδιά της ερήμου του Ιράκ, σε αυτό που γεννήθηκε ως προσφυγικό στρατόπεδο και είναι τώρα, στην πραγματικότητα, μια μικρή πόλη με μια τεράστια ιστορία.
Μια ιστορία που ξεκινά πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια στο Bakur, στο Βόρειο Kurdistan, μέσα στο κίνημα για την απελευθέρωση του κουρδικού λαού στην Τουρκία.
Η δύναμη της λαϊκής υποστήριξης στο επαναστατικό κίνημα αντιτάχθηκε στη στρατιωτική παρέμβαση που ο τουρκικός στρατός διενεργούσε(και συνεχίζει να διενεργεί ακόμη και σήμερα) εναντίον πολιτών, με στόχο την καταστροφή των χωριών, τη διασπορά των κατοίκων τους και την καταστροφή της ενότητάς τους πολιτιστικής και πολιτικής.
Στις αρχές των χρόνων ’90 πάνω από 10 χιλιάδες άνθρωποι από αυτά τα χωριά αποφάσισαν να αντισταθούν  ενωμένοι και πέρασαν τα σύνορα ανάμεσα στην Τουρκία και το Ιράκ. Μετά από 5 χρόνια συνεχών μετακινήσεων, αποκλεισμών, απαγορεύσεων και επιθέσεων που προκάλεσαν πολλούς θανάτους και χαμούς, μέσα σε ελλείψεις ανθρωπιστικής βοήθειας και αντιμετωπίζοντας την αντίθεση από πλευράς Τουρκίας, Ιράκ και από την κυβέρνηση του Ιρακινού Κουρδιστάν, αυτές οι οικογένειες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Maxmur, στην έρημο στα σύνορα της κουρδικής περιοχής στο Ιράκ.

Εδώ, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, έδωσαν ζωή στην πρώτη εμπειρία της εφαρμογής του συστήματος της δημοκρατικής κοινωνίας σύμφωνα με τις θεωρίες του Abdullah Öcalan.
Το Maxmur έχει σήμερα περίπου 13.000 κατοίκους, εκ των οποίων περισσότεροι από 3.500 φοιτήτριες και φοιτητές, οι οποίοι από τις αρχές οκτωβρίου και την πτώση των θερμοκρασιών (νάχουμε να λέμε) ξεκίνησαν το σχολικό έτος.
Η πόλη ζει με φυσικό αυθορμητισμό, με τους τσιμεντένιους δρόμους και τα χωμάτινα λιθόστρωτα σοκάκια, που περνούν σφικτά από το ένα σπίτι στο άλλο, όπου οι γάτες και οι κότες περιφέρονται, ενώ τρέχουν παιδιά και κορίτσια όλων των ηλικιών και παίζουν σε όλες τις ώρες.

Ο προσανατολισμός είναι πολύ δύσκολος, αλλά τη νύχτα από την κορυφή μιας στέγης τα 5 Semt (διαμερίσματα γεωγραφικά) είναι καλά ορατά και περιγράφουν τα όρια αυτής που είναι σήμερα μια πραγματική πόλη. Η πόλη διοικείται και διαχειρίζεται εξ ολοκλήρου από τον πληθυσμό, μέσω του συστήματος του Δημοκρατικού Civaka, δημοκρατικής κοινωνίας (Civaka Demokratik). 10-20 οικογένειες που ζουν κοντά σχηματίζουν ένα Komin, το βασικό οργανωτικό πυρήνα, βάσης, ο οποίος συνήθως συναντάται μία φορά το μήνα. H αντιπαράθεση και οι συλλογικές συζητήσεις είναι οι αρχές επάνω στις οποίες βασίζεται μια κοινοτική ζωή και που της επιτρέπουν να λειτουργεί και να αναπτύσσεται συνεχώς: η οικοδόμηση αυτής της πόλης είναι το απτό παράδειγμα. Οι Komin συζητούν τόσο τα προβλήματα όσο και τα επιτεύγματα, τόσο από την άποψη της καθημερινής ζωής όσο και για θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος.

Κάθε ένα από τα 5 Semt υποδιαιρείται σε 4 Mihel (υπο-διαμερίσματα), στα οποία ανήκουν περίπου 50 οικογένειες που συγκεντρώθηκαν στην Komin. Κάθε επίπεδο εκλέγει τους αντιπροσώπους του που είναι παρόντες και προεδρεύουν στο ανώτατο επίπεδο.
Μπορεί να μοιάζει με έναν πολύπλοκο μηχανισμό, αλλά αυτό είναι που επιτρέπει την επίλυση απλών ζητημάτων στο επίπεδο βάσης και την προοδευτική εμφάνιση των μεγαλύτερων ή πολύπλοκων ζητημάτων στα υψηλότερα επίπεδα μέχρι να φθάσουν στο Meclisa Gel( συμβούλιο του λαού).
Σε όλα τα επίπεδα, οι εκπρόσωποι εκλέγονται με τη μορφή συνύπαρξης, δηλαδή σε ίσο αριθμό μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι γυναίκες της Maxmur είναι πολύ δραστήριες στην κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης, έχουν τη δική τους Meclisa Iσtar (συμβούλιο των γυναικών) και έχουν εκπροσώπους από κάθε επίπεδο.
Πολύ πριν μας εξηγήσουν τον πρακτικό μηχανισμό οργάνωσης της πόλης, μας φάνηκε προφανές ότι όλες και όλοι, νεότεροι και μεγαλύτεροι, συμμετείχαν στον συλλογικό μηχανισμό και είχαν ένα ρόλο μέσα στην κοινωνία.

«Είναι καθήκον της κοινωνίας να οικοδομήσει την ελευθερία του λαού και είναι καθήκον του λαού να την αυξήσει και να την διαφυλάξει. – Μας λέει μια νεαρή κάτοικος – Δηλαδή κάθε άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει τον εαυτό του, να διαμορφώνεται και να βελτιώνεται για χάρη της συλλογικής ζωής, αγωνιζόμενος κάθε μέρα με κάθε κόστος για την ελευθερία του λαού του. Η ελευθερία δεν είναι εύκολη!»

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/maxmur-20-anni-di-autonomia-democratica-nel-deserto-iracheno

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Κοινότητες χωριών, κοινότητες πόλεων – Comuni di villaggio, comuni di città

13 OΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 | IN APPROFONDIMENTI. στις ΕΜΒΑΘΥΝΣΕΙΣ

Νέα ανταπόκριση της αποστολής του InfoAut που επισκέπτεται το Derik, στην Rojava.

Κοινότητες στα χωριά, κοινότητες στις πόλεις

Η κοινότητα είναι η βασική συνιστώσα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και το μέσο που επιτρέπει στην επανάσταση να οργανωθεί ευρέως πάνω από το έδαφος και να εγγυηθεί σε όλες και σε όλους να συμμετάσχουν στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Μέσα από αυτήν δομείται η εργασία κατάρτισης και εκπαίδευσης (perwerde) των κατοίκων και βρίσκεται συλλογικά μια πρακτική λύση στις ανάγκες και όλες τις αναγκαιότητες των ανθρώπων. Είχαμε μια συνάντηση με αντιπροσώπους κάποιων κοινοτήτων της πόλης της  Derik και ενός κοντινού της χωριού. Όσον αφορά το αστικό περιβάλλον οι κοινότητες συνήθως περιλαμβάνουν 100-150 σπίτια, η περιοχή επιρροής κάθε κοινότητας μειώθηκε ενόψει των πρώτων ελεύθερων εκλογών στη βόρεια Συρία που πραγματοποιήθηκαν αυτό τον σεπτέμβριο, με σκοπό την πιο εμπεριστατωμένη εργασία στο έδαφος της μεγαλύτερης και αμεσότερης συμμετοχής των κατοίκων. Η πρώτη κοινότητα στην Derik γεννήθηκε τον μάϊο του 2013 με την επανάσταση. Τα προηγούμενα χρόνια η εκτεταμένη εργασία εκπαίδευσης και κατάρτισης σπίτι προς σπίτι και δρόμο προς δρόμο των αγωνιστών του κόμματος (το PYD ιδρύθηκε το 2003) ήταν συνεχής: όταν σχηματίστηκαν οι πρώτες συνελεύσεις των κοινοτήτων υπήρχε ήδη μια απολύτως πολιτικοποιημένη βάση στον κοινωνικό ιστό. Αυτό επέτρεψε την ανάληψη άμεσης δράσης για την κάλυψη των αναγκών του πληθυσμού – οι οποίες διαχειρίζονται συλλογικά και αυτο-οργανωμένα – και η δυνατότητα να διαμορφωθεί μια κοινή αποφασιστικότητα στη λήψη αποφάσεων στις συνελεύσεις. Αυτή η πρακτική λειτουργεί και κάθε φορά που απελευθερώνεται μια νέα επικράτεια, όσοι ήδη συμμετέχουν στο νέο σύστημα προχωρούν σε αυτές τις περιοχές για να προετοιμάσουν το μελλοντικό έργο της κοινότητας οικοδομώντας σχέσεις και οργανώνοντας τον εφοδιασμό. Τα επόμενα βήματα είναι η οργάνωση δυνάμεων αυτοάμυνας και κατάρτισης, η perwerde.

rojava1

Αυτό το καθήκον εκτελείται παράλληλα από την οργάνωση των γυναικών σε στενή συνεργασία με τα σπίτια των γυναικών (Mala Jin). Κάθε δήμος έχει τη δική του γυναικεία συνέλευση και πολλές επιτροπές με ποικιλία ρόλων: υπηρεσίες, αυτοάμυνα, υγεία, οικονομία, νέοι, τέχνη και πολιτισμός, κατάρτιση και γνώση . Αυτά τα διαφορετικά πεδία δράσης λειτουργούν αυτόνομα και συντονίζονται μεταξύ τους σε μηνιαία βάση. Εάν οι αποφάσεις που λαμβάνονται μέσα σε μια συνέλευση της κοινότητας αφορούν την ίδια την περιοχή της κοινότητας δεν χρειάζονται περαιτέρω βήματα και γίνονται αμέσως εκτελεστέες, εάν δεν μπορούν να επιλυθούν κάποιες διαφορές ή εάν το υπό συζήτηση θέμα είναι γενικότερου ενδιαφέροντος, οι συμπρόεδροι (μια γυναίκα και ένας άνδρας για κάθε νόμο, που δεν πληρώνονται για το ρόλο που ασκούν και δεν μπορούν να εκλεγούν για περισσότερο από δύο διαδοχικές λέξεις) φέρνουν τη συζήτηση στο συμβούλιο της πόλης, το οποίο στη συνέχεια περνά σε εκείνο της περιοχής, στη συνέχεια περνά στο καντόνι για να φτάσει τελικά στο γενικό συμβούλιο της ομοσπονδίας. Σε αυτό το σημείο, η ατομική απόφαση ξανατρέχει ολόκληρο το δρόμο στην αντίθετη κατεύθυνση έως ότου επιστρέψει στην κοινοτική συνέλευση όπου ξανασυζητιέται. Πολλοί από τους συμμετέχοντες σε αυτές τις συνελεύσεις παίζουν επίσης ρόλους σε άλλες οργανώσεις, όπως για παράδειγμα τις Kongreya Star (οργάνωση όλων των γυναικών της Rojava) και επομένως είναι πάντοτε ενημερωμένοι για την γενικότερη πολιτική δραστηριότητα του κινήματος.

Η Derik είναι μια πολυεθνική πόλη (κούρδοι, άραβες, αρμένοι, χαλδαίοι) και πολυ ομολογιακοί, αυτοί που ζουν εδώ είναι συνηθισμένοι να ζουν δίπλα δίπλα από πάντα, μόνο με το σύστημα των κοινοτήτων όμως κάθε κοινότητα έχει τη δυνατότητα να συμμετάσχει στην κοινωνική και πολιτική ζωή δίχως διακρίσεις. Η κοινότητα διαδραματίζει επίσης τον ρόλο του μεσάζοντα σε σχέση με την διοίκηση της δικαιοσύνης: η πρόθεση είναι να επιλυθούν η συγκρούσεις δίχως να διέλθουν μέσα από τα θεσμικά δικαστήρια και να αποφευχθεί να απευθυνθούν προς τους asays ( ένοπλους επαναστατικούς φρουρούς) στους οποίους καταφεύγουν μόνο σε πιο σοβαρές και συγκεκριμένες περιπτώσεις.

rojava4

Η κοινωνική οργάνωση προφανώς δεν σταματά στην πόλη. Όπως διάφορες γειτονιές, ανάλογα με την πυκνότητα, δημιουργούν μια διοικητική περιοχή, έτσι πολλά χωριά αποτελούν μιαν άλλη. Εάν στις γειτονιές οι κοινότητες έχουν συχνά επανασυνδέσει έναν κοινωνικό ιστό που έτεινε να απολεπιθεί, στα χωριά έχουν αλλάξει ριζικά την κοινοτική οργάνωση που ήταν ήδη από μόνη της συνεκτική, ακόμη και σε γεωγραφικό επίπεδο. Η δομή είναι η ίδια, αλλά οι διαδικασίες είναι διαφορετικές: τα περισσότερα από τα χωριά έχουν στην πραγματικότητα μετακινηθεί στην κοινοτική μορφή από μια αυστηρά φεουδαρχική στάση. Για παράδειγμα, στη κοινότητα Carudie, η ουσιαστική διαφορά, πέρα από την συγκέντρωση των εδαφών και των κοπαδιών, έγκειται στη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας της δικαιοσύνης από τον mukhtar (τοπικό κομισάριο) στις επιτροπές, εκείνο της αυτοάμυνας σε στρατιωτικό επίπεδο(μιλάμε για ένα χωριό επικίνδυνα κοντά στα τουρκικά σύνορα) και εκείνο της «συναίνεσης» στο επίπεδο των εσωτερικών συγκρούσεων προς την κοινότητα. Μέχρι πριν από την επανάσταση, ο mukhtar απαγόρευε την κατασκευή νέων σπιτιών, με αποτέλεσμα μεγαλύτερες οικογένειες να ζουν σε μικρότερους και ολοένα μικρότερους χώρους. Τώρα η αρχιτεκτονική ανάπτυξη του χωριού αποφασίζεται στη συνέλευση και προσαρμόζεται ανάλογα με τις συλλογικές ανάγκες. Ο καταμερισμός της εργασίας αφήνεται στην αυτονομία της κοινότητας φτάνει να μην παραβιαστούν οι επαναστατικές αρχές (παιδική εργασία, εκμετάλλευση) και όσον αφορά τα κοπάδια για παράδειγμα οι οικογένειες εργάζονται για ένα χρονικό διάστημα ανάλογο με τον αριθμό των αγελάδων που έχουν. Δύο αγελάδες, που τώρα μοιράζονται, είναι δύο ημέρες εργασίας και ούτω καθεξής. Οι συνελεύσεις, γίνονται στο δημαρχείο, στα χωριά χρησιμοποιούνται τα σπίτια των κατοίκων και οι κοινόχρηστοι χώροι χρησιμοποιούνται περισσότερο για την εκπαίδευση και τους εορτασμούς. Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία για το χωριό, που αντιπροσωπεύει την οργανωτική δύναμη αυτής της επανάστασης, είναι η συμμετοχή στο κοινοτικό σύστημα, το οποίο είναι συνολικό. Δεν μοιράζονται τις επαναστατικές αρχές όλοι οι κάτοικοι , στην πραγματικότητα, μερικές οικογένειες στη χώρα υποστηρίζουν τους Enks που δεσμεύονται στο KDP του Barzani, αλλά επειδή αυτός ο τρόπος διαχείρισης των πραγμάτων λειτουργεί, γι αυτό στέκονται μαζί μας. «Στην αρχή, κρατούνταν σε απόσταση, στη συνέχεια είδαν πως τα πράγματα λειτουργούσαν και δεν θα ήταν ωφέλιμο να αποκηρύξουν να είναι μέρος του συστήματός μας, οπότε είμαστε τώρα όλοι μαζί». Οι αντιφάσεις παραμένουν, η διαδικασία εξακολουθεί να ισχύει: για παράδειγμα, τα εδάφη του Mukhtar έχουν αναδιανεμηθεί μόνο εν μέρει. «Τώρα πρέπει να πολεμήσουμε το Daesh, μετά το καθεστώς και μετά θα πάμε και θα πάρουμε τα εδάφη του”.

 

rojava3

https://www.infoaut.org/approfondimenti/comuni-di-villaggio-comuni-di-citta

αυτονομία, autonomia

Βρισκόμαστε στην Rojava γιατί θέλουμε την επανάσταση

03 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 | ΣΤΙΣ CONFLITTI GLOBALI. ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

«Σαν στρατευμένοι αυτόνομοι αγωνιστές βρισκόμαστε εδώ διότι θέλουμε ν’ αγγίξουμε με το χέρι αυτό το πολιτικό πείραμα ριζικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας, θέλουμε να αντιληφθούμε την μέθοδο και την προσέγγιση της συνεχούς κατάρτισης τόσο των αγωνιστών όσο και ολόκληρης της κοινωνίας.» Μια μεγάλη αντιπροσωπεία συντροφισσών και συντρόφων της σύνταξης του InfoAut διαφόρων ιταλικών πόλεων εδώ και κάποιες ημέρες έφτασε στην Rojava και στην Maxmur: «βρισκόμαστε εδώ για να συντομεύσουμε τις αποστάσεις ανάμεσα σε μιαν επανάσταση που βρίσκετε σε εξέλιξη και εκείνη που δεσμευόμαστε να χτίσουμε, να οικοδομήσουμε στη χώρα μας.»

 

Siamo in Rojava perché vogliamo la rivoluzione [IT/EN] Βρισκόμαστε στη Ροζάβα γιατί θέλουμε την επανάσταση

Pubblichiamo di seguito integralmente la prima corrispondenza della delegazione. Δημοσιεύουμε στη συνέχεια πλήρως την πρώτη ανταπόκριση της αντιπροσωπείας μας στα ελληνικά [ENGLISH VERSION]
Raqqa, ottobre 2017. οκτώβριος 2017
Στην συριακή πρωτεύουσα του ISIS, le Forze Siriane Democratiche (SDF), οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις μάχονται νικηφόρα για την απελευθέρωση της πόλης, σημειώνοντας ένα αποφασιστικό βήμα στον πόλεμο που διαρκεί εδώ και έξι χρόνια. Εν τω μεταξύ και στο Deir el-zor το ISIS χάνει το τελευταίο το προπύργιο και η συνοσπονδική επανάσταση έφτασε στην άμεση σύγκρουση και με το συριακό κράτος που κυβερνάται από το δικτατορικό καθεστώς του Bashar al-Assad. Στις 22 σεπτεμβρίου έλαβαν χώρα οι πρώτες ελεύθερες εκλογές στην Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας για την εκλογή προέδρων και συμπροέδρων των οργανισμών λαϊκής εξουσίας. Τις ίδιες ημέρες μια αντιπροσωπεία της σύνταξης του Infoaut, που συμπεριλάμβανε συντρόφισσες και συντρόφους πολλών ιταλικών πόλεων, βρίσκεται στις Rojava και Maxmur: η πρώτη, στην Βόρεια Συρία, είναι το μοναδικό νικηφόρο μέτωπο της συριακής επανάστασης, η δεύτερη, στο Ιράκ, είναι η ξεχασμένη επαναστατική εμπειρία, το πρώτο εργαστήρι κοινωνικής δημοκρατικής οργάνωσης. Θα ερωτηθούμε γιατί να αντιμετωπίσουμε ένα τέτοιο ταξίδι για να πάμε σε μια χώρα που μοιάζει πολύ μακρινή και πολύ διαφορετική από τη δική μας.
Πολλοί από εμάς έχουμε έρθει μέχρι εδώ για να φέρουμε αλληλεγγύη ή να πολεμήσουμε. Εμείς είμαστε μόνο στην αρχή. Θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τους λόγους που μας ώθησαν μέχρι εδώ, χωρίς να γνωρίζουμε ακόμη πώς θα μπορέσουν να αλλάξουν οι ιδέες μας κατά τη διάρκεια αυτής της εμπειρίας. Σε αυτή τη χώρα υπάρχει μια επανάσταση που αλλάζει την κοινωνία και είναι η μόνη δύναμη ικανή να καταπολεμήσει αποτελεσματικά το ISIS, το ισλαμικό κράτος.

Ποιος πολεμά το ISIS;
Ποιος πολεμά σήμερα στην πρώτη γραμμή το ISIS δεν είναι οι διάφοροι πρωθυπουργοί σαν τους  Salvini, Minniti ή την Le Pen, ούτε οTrump και ο Renzi, μα είναι οι χιλιάδες νέων γυναικών και ανδρών κούρδων, αράβων, ασσυρίων, τουρκομάνων και διεθνών που θέτουν σε κίνδυνο και ρισκάρουν τις ζωές τους καθημερινά και για εμάς. Πιθανότατα κανείς να μην ήξερε για ποιο πράγμα μιλάμε αυτή τη στιγμή εάν το Daesh (ISIS) δεν είχε τελέσει τις βομβιστικές επιθέσεις που χτύπησαν την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ή εάν η πόλη της  Kobane δεν είχε αντισταθεί ηρωικά στην πολιορκία του  2014. Πριν από τότε η προσοχή της κοινής γνώμης για όλα όσα συνέβαιναν σε αυτή την περιοχή της Μέσης Ανατολής πρακτικά ήταν ανύπαρκτη , παρά το ότι σε αυτές ακριβώς εδώ τις χώρες υπήρχε ο μεγαλύτερος αριθμός βομβιστικών επιθέσεων και θυμάτων από πλευράς του ισλαμικού κράτους, του ISIS. Χώρες μακρινές, ιστορίες που δεν μας αγγίζουν. Δεν συμφωνούμε, θεωρούμε πως δεν μπορούμε να στεκόμαστε παθητικοί και αδιάφοροι.

Ποιος από εμάς δεν είχε έναν φίλο στο Bataclan, στους δρόμους του Παρισιού, στη Ramblas ή στους δρόμους του Βερολίνου και της Νίκαιας; Σε εκείνους τους τόπους και σε εκείνους τους νέους αναγνωρίζουμε τους ομοίους μας και στο ISIS έναν εχθρό. Στις χώρες μας η συλλογική συνειδητοποίηση της ύπαρξης του Daesh και της επικινδυνότητας του μεταφράστηκε σε παράνοια ασφάλειας, κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εκλογική καταλήστευση από πλευράς ξενοφοβικών κομμάτων ενάντια σε μουσουλμάνους και μετανάστες. Αυτή είναι η αντίδραση που δυναμώνει το ISIS, του οποίου στόχος είναι να σκάψει ένα αυλάκι μίσους ανάμεσα σε μουσουλμάνους και τον υπόλοιπο κόσμο. Γιατί, αξίζει τον κόπο να το θυμίσουμε, δεν πρόκειται μοναχά για μια θεσμική προσπάθεια που εκτείνεται γεωγραφικά σε προσπάθεια εδαφικής επέκτασης μεταξύ Ιράκ και Συρίας, αλλά για μια πολιτική πρόταση σε εκατομμύρια μουσουλμάνους. Τόσο σε εκείνους που ζουν σε χώρες μονίμως ασταθείς και στο χείλος καταστροφικών πολέμων, εξ αιτίας και των δυτικών συμφερόντων, όσο και σε εκείνους που ζουν σε μια ξενοφοβική Ευρώπη.

Δεν γίνετε να καταστραφεί το ISIS δίχως να καταστραφεί το σύστημα του οποίου είναι μέρος.
Αυτό όμως δεν είναι εφικτό χωρίς μια βαθιά αλλαγή της νοοτροπίας, των κοινωνικών σχέσεων και της ζωής ολόκληρης. Πράγματι, επί του παρόντος, η μόνη αποτελεσματική λύση ενάντια στο ISIS είναι αυτή της συνομοσπονδιακής επανάστασης, η οποία εξερράγη με την εκδίωξη του καθεστώτος του Assad το 2012 και ήταν το αποτέλεσμα σχεδόν 40 ετών πολιτικής δουλειάς που ξεκίνησε με την ίδρυση του Κόμματος των εργατών του Κουρδιστάν (PKK) το 1978. Οι και τώρα υπάρχουσες κοινότητες του Maxmur αποτέλεσαν το κύριο σημείο, τον κόμβο της ιστορίας αυτής, δημιουργώντας από το 1995 μια τεράστια κομμουνιστική εμπειρία στην ιρακινή έρημο νότια της Mosul. Αυτή η κοινωνική δύναμη μπόρεσε να καταπολεμήσει στρατιωτικά το ISIS, και να προσφέρει επίσης μια εναλλακτική πρόταση πολιτικής που να ισχύει για όλη τη Μέση Ανατολή και ενδεχομένως για όλη την ανθρωπότητα: τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό.

Το PYD και οι YPG / YPJ έχουν μετατρέψει την τραγωδία του πολέμου στην Συρία στην ευκαιρία να δώσουν δύναμη και ορθότητα στην πρόταση του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Στη Βόρεια Συρία, ο πόλεμος κατά του ισλαμικού κράτους δεν αποσυνδέεται από τις ριζικές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Στη βάση της μετατροπής των κοινωνικών, οικονομικών σχέσεων και του ρόλου των γυναικών, των νέων και της εγκαθίδρυσης της λαϊκής εξουσίας, έχει διαμορφωθεί η πρόταση μιας ζωής που θέλει να ξεπεράσει το κράτος και τα τεχνητά όρια που επιβάλλονται από τις αποικιακές δυνάμεις και που προβλέπει τη συνύπαρξη πολλών λαών στην αμοιβαία φιλία.

Υποστηρίζοντας και γνωρίζοντας την επανάσταση.
Σε πόσους έτυχε να δουν μια επανάσταση; Να παρακολουθήσουν και να συνδράμουν σε μια κατάσταση ριζικής μεταμόρφωσης μιας κοινωνίας, την καθιέρωση κοινοτήτων και άλλων μορφών λαϊκής εξουσίας; Θεωρούμε ότι είναι ακριβώς το καθήκον κάθε επαναστάτη να υποστηρίζει και να γνωρίζει τις επαναστάσεις της ιστορικής εποχής του. Είναι σημαντικό να σπάσουμε την απομόνωση στην οποία διατηρείται η συνομοσπονδιακή επανάσταση, να αμφισβητηθεί και να αντιμετωπιστεί το τουρκικό εμπάργκο, συνεργού του ISIS και του καθεστώτος του Massoud Barzani προέδρου του ιρακινού Κουρδιστάν. Και πάνω απ ‘όλα, θέλουμε να συμβάλουμε στην άρση της πολιτικής απομόνωσης και της σιωπής των μέσων ενημέρωσης επάνω σε αυτή την επανάσταση. Είναι ακόμη πιο αναγκαίο από τη στιγμή που τα κράτη της περιοχής, πρώτα απ ‘όλα η Τουρκία, την οποίαν σέβεται και η οποία θεωρείται οικονομικός εταίρος της Ιταλίας και της Ευρώπης, αναζητούν κάθε μέσο για να περιορίσουν την επανάσταση, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής δράσης και των βομβαρδισμών στη Συρία στο Ιράκ και στο Μπακούρ. Ειδικότερα, η σκέψη μας πηγαίνει σε εκείνους τους άνδρες και τις γυναίκες που ήρθαν εδώ από την Ιταλία και άλλες χώρες για να πολεμήσουν για την επανάσταση.

Σαν αυτόνομοι αγωνιστές είμαστε εδώ επειδή θέλουμε να αγγίξουμε με τα χέρια αυτό το ριζοσπαστικό πολιτικό εγχείρημα μετασχηματισμό της ριζικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας, θέλουμε να κατανοήσουμε τη μέθοδο και την προσέγγιση της συνεχούς κατάρτισης και των αγωνιστών και της κοινωνίας στο σύνολό της. Αυτή η επανάσταση έχει κάτι να μας διδάξει επίσης και σε εμάς; Σίγουρα. Με ποιους όρους; Πόσο αποφασιστικές είναι οι διαφορές μεταξύ της ιταλικής κοινωνίας και του τρόπου σκέψης του δικού μας; Αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Δεν επιδιώκουμε την εξωτική γοητεία μιας επανάστασης, ελλείψει εναλλακτικών δυνατοτήτων στις χώρες μας. Αντ ‘αυτού, είμαστε εδώ για να συντομεύσουμε την απόσταση ανάμεσα σε μια συνεχιζόμενη επανάσταση και σε αυτό που έχουμε αναλάβει να οικοδομήσουμε στη χώρα μας

Βλέποντας τη μοναδική αντικαπιταλιστική επανάσταση του αιώνα μας δεν είναι ούτε ένα φετίχ ούτε ένα μετάλλιο. Ο ριζοσπαστικός μετασχηματισμός μιας ολόκληρης κοινωνίας είναι μια εξαιρετικά πολύπλοκη και μακρά διαδικασία, όπου οι αντιφάσεις αλληλεπικαλύπτονται και οι στιγμές επιτάχυνσης εναλλάσσονται με στιγμές δυσκολίας και αντοχής, αντίστασης. Στη βάση υπάρχει μια πολιτική πρακτική που χρησιμοποιεί τις δυνατότητες που ανοίγονται από τις αντιφάσεις του πλαισίου εντός του οποίου λειτουργεί, σχεδιάζοντας την κατασκευή διαφορετικών οργανώσεων για να επιτύχει διαφορετικούς σκοπούς, συσφίγγει συμμαχίες που επιτρέπουν την ενίσχυση της επανάστασης, δίχως να χάνει απ’ τη ματιά της τον τελικό στόχο.

Το να ζούμε αυτή την πραγματικότητα μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε την ακρίβεια, την υλική υπόσταση της λέξης hevalti, την πολιτική φιλία. Μια πολύ σημαντική ιδέα, έννοια για αυτή την επανάσταση και πολύ ισχυρή, την οποία θέλουμε να εμβαθύνουμε και στη ζωή, στη καθημερινότητα. Μιλάμε για τις σχέσεις που συναντάμε σε όσους διανύουν μαζί ένα κομμάτι του ταξιδιού και συμβάλλουν στην επανάσταση στις πιο ποικίλες μορφές. Hevalti είναι η συνεχής αναφορά με την πολυπλοκότητα των κοινωνικών σχέσεων, τη αμφισημία και την ασάφεια της κοινωνίας και όχι μόνο με αυτόν που είναι ίσος με εμάς. Αλλά δεν σημαίνει να δεχόμαστε αυτό που βρίσκετε μπροστά μας έτσι όπως είναι. Στην πραγματικότητα, δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην perwerde, την εκπαίδευση και την συνεχή μετατροπή του τρόπου να βλέπουμε τον κόσμο. Εξίσου θεμελιώδης είναι η επανάσταση των γυναικών με βάση το jineoloji. Η ανατροπή του κοινωνικού και πολιτικού ρόλου των γυναικών είναι πραγματική και δύσκολη. Ξεκινώντας από διαφορετικές προϋποθέσεις από τους δυτικούς φεμινισμούς, αυτή η επανάσταση είναι ικανή να επιφέρει συγκεκριμένες αλλαγές δίνοντας νέα πνοή στις προοπτικές των γυναικών στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο.

Από αυτή την εμπειρία πρέπει να φέρουμε μαζί μας πίσω όσο το δυνατόν περισσότερα μαθήματα, τον θησαυρό μας, να αυξήσουμε τα θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία που έχουμε στην κατοχή μας για να επανεξετάσουμε την κοινωνία μας και τις ζωές μας επίσης και να φέρουμε την επανάσταση εκεί μέσα, στα πάντα. Γιατί το να κάνουμε την επανάσταση σημαίνει επίσης να μεταμορφώνουμε τον εαυτό μας, τον τρόπο σκέψης και διαβίωσης μας. Το οφείλουμε σε αυτήν την επανάσταση και σε όλους τους ανθρώπους που έχουν δώσει τη ζωή τους, ώστε να είναι δυνατή μια καλύτερη κοινωνία.

 

 

 https://www.infoaut.org/seminari/infoaut-in-rojava-reportage-ottobre-20
 https://www.infoaut.org/conflitti-globali/siamo-in-rojava-perche-vogliamo-la-rivoluzione