τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Η. εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 5

Τι θυμάμαι τώρα! Όταν ανοίγει ο ασκός του Αιόλου οι θύμησες ξεδιπλώνονται στον αέρα, παίρνουν σάρκα και οστά και μας παροτρύνουν να τις κάνουμε γνωστές.
Λέω λοιπόν πως λίγο πιο πέρα, καμιά χιλιάδα μέτρα από το Κομουνάλε, το γήπεδο της Φιορεντίνα, βρίσκεται η ολυμπιακή πισίνα της πόλης. Θαυμάσια κατασκευή, ανοιχτή στο κοινό κάθε καλοκαιρινό πρωινό. Ανοιχτή και σκεπασμένη, ένα στα δύο, πνιγμένη στο πράσινο, στο μέσον ενός τεράστιου πάρκου.
Λεωφόροι δενδροφυτεμένοι, αθλητικά κέντρα, γήπεδα διάσπαρτα. Η γειτονιά Κάμπο ντι Μάρτε. Αμέσως μετά ξεκινά η συνοικία του Κοβερτσιάνο, όπου βρίσκεται το ομώνυμο εθνικό αθλητικό κέντρο.
Σε αυτόν τον χώρο, της ανοιχτής πισίνας, οργανώνει το ΚΚ συναυλία με το τρίο που γυρνά όλο τον κόσμο και ξεσηκώνει τους θεατές, οι δεξιοτέχνες της κιθάρας που κάνουν παγκόσμια περιοδεία Άλντι Μεόλα, Πάκο ντε Λουθία και Τζον Μακ Λάφλιν. Αξεπέραστοι κιθαρωδοί, αργεντίνος , ισπανός και αμερικάνος παρουσιάζουν μουσικές από τις πατρίδες τους και αυτοσχεδιάζουν όλοι μαζί σε ένα πανέμορφο χώρο μπροστά σε ένα κοινό που παραληρεί.
Σβήνουν κάποια στιγμή όλα τα φώτα και στο κρεσέντο του ρυθμού ανάβουν πυρσοί σε ένα θέαμα σπάνιο. Με τη νεολαία στον έβδομο ουρανό.

Στιγμές που είναι γραμμένες στην μουσική και πολιτιστική ιστορία.
Στέκομαι τυχερός που μπορώ και αναφωνώ : ‘Ήμουν κι εγώ εκεί’.
Να τρέχει ο κόσμος πάνω κάτω, επιχειρώντας να αποφύγει την περιφρούρηση, που εξ αιτίας του φόβου των Ιουδαίων, του ατυχήματος δηλαδή, απαγορεύει την πρόσβαση στο νερό. Θέλουν να βουτήξουν τα παιδιά και δεν τους το επιτρέπουν.
Σε έκσταση.
Χαμός. Ανεπανάληπτο.

Mediterranean, John McLaughlin Paco de Lucia Al di Meola.

  • Το πρόβλημα της στέγασης έχει γίνει εκρηκτικό σε ολόκληρη την χώρα, ιδιαίτερα στην πόλη μας. Εκατοντάδες διαμερίσματα μένουν ξενοίκιαστα, ιδίως στο ιστορικό κέντρο της πόλης, γύρω από το οποίο τριγυρνούν οι ασχολίες των χιλιάδων φοιτητών, που ζορίζονται εξαιρετικά. Ανήκουν σε μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες που σπεκουλάρουν πάνω στις τιμές, προκαλώντας υπερβολική ζήτηση και απογείωση των ενοικίων. Υπάρχει μεγάλη διαμαρτυρία, ξεσπούν συχνά επεισόδια. Έχουμε πορείεςκαταλήψεις, αλλά η κατάσταση δεν διορθώνεται. Στου κουφού την πόρτα, πάρε την και φύγε!
    Αποφασίζουμε λοιπόν να επιτεθούμε σε ένα από τα γραφεία που διαχειρίζονται τις ανοίκιαστες κατοικίες, στο κέντρο, μια ανάσα από το Δημαρχείο απόσταση. Φτάνει μια ομάδα των πέντε ατόμων.
    Ζούμε διάσπαρτοι στο κέντρο και τα προάστια.

Αυτή τη φορά θα ξεκινήσουμε από άλλη βάση. Εκεί μας μεταφέρουν τον οπλισμό, μια ώρα νωρίτερα.
Αλλάζουμε πανωφόρια και μακιγιαριζόμαστε. Είμαστε τέσσερα αγόρια και μια κοπέλα. Τελευταία στιγμή ο ένας αδυνατεί να έρθει, θα πάμε τέσσερις. Δυο θα φύλλασαν την είσοδο και τρεις θα εισέρχονταν για την κατάληψη. Έχουμε μελετήσει το σχέδιο εξονυχιστικά. Ωράρια, περιπολίες, [εάν υπάρχουν στην γειτονιά και κάθε πότε] της αστυνομίας, δημόσιας ή ιδιωτικής. Την κίνηση στο δρόμο, την κινητικότητα στο γραφείο, πληροφορίες για τα άτομα που απασχολούνται, κλπ.
Τρεις εκεί μέσα είμαστε αρκετοί, στον πρώτο όροφο κτιρίου που βρίσκεται σε παράδρομο του κεντρικού.
Μπαίνουμε στις 9 και 30 ακριβώς το πρωί, τελικά όλοι μαζί. Το ζευγάρι που θα φύλαγε την είσοδο, στο ισόγειο, για να ελέγχει γενικότερα την κίνηση μπαίνει κι αυτό μέσα.
Όλα πηγαίνουν κατ ευχή. Ακινητοποιούμε, δένουμε, φιμώνουμε και κλειδώνουμε στην τουαλέτα το προσωπικό, τρεις αυτοί. Πρώτα πρώτα φυσικά κόβουμε την τηλεφωνική γραμμή, για σιγουριά.
Βάζουμε μικρούς εμπρηστικούς μηχανισμούς στη χαρτούρα, ως συνήθως, στα αρχεία, όπως κάνουμε παντού. Δεν θέλουμε να διακινδυνέψουμε θύματα με την καμία. Μια μικρή καταστροφή. Τους δυσκολεύουμε το έργο, δείχνουμε τον δρόμο.

Βραδυφλεγείς, για να απομακρυνθούμε με ασφάλεια, στα τέσσερα λεπτά. Παίρνουν φωτιά όταν είμαστε πια μακριά, φεύγουμε προς διαφορετικές κατευθύνσεις.
Έχουμε γεμίσει συνθήματα τους τοίχους, αφήνουμε τα φυλλάδια μας και σκορπίζουμε μπόλικα στον δρόμο αποχωρώντας, πριν στρίψουμε τη γωνία για να εξαφανιστούμε οριστικά.
Η κίνηση είναι χαλαρή, είμαστε καλά καμουφλαρισμένοι, αδύνατο να αναγνωριστούμε από τον οποιονδήποτε. Δεν ανησυχούμε λοιπόν και πολύ, απλά είμαστε προσεχτικοί.
Χώνομαι σε μια πόρτα, βγάζω την περούκα. Βγαίνω άλλος άνθρωπος.
Είμαι μακιγιαρισμένος ακόμη, η όψη μου πάντα διαφορετική, θα καθαριστώ στο σπίτι, φοράω καπελάκι.
– Επιστρέφοντας για λίγο στο γραφείο, έχουμε καθησυχάσει, την ώρα που δένουμε, τους δύο υπάλληλους και τον υπεύθυνο της εταιρείας. Δεν έχουν λόγο να φοβούνται, δεν πρόκειται να τους πειράξουμε. Τους εξηγούμε στα πεταχτά το σκοπό της επίθεσης όσο χρόνο χρειάζεται το τελετουργικό της ‘απαγωγής’. Και που αποσκοπούμε. Πρέπει να υποχρεωθούν να αλλάξουν πολιτική όσον αφορά τη ζήτηση κατοικίας.

Όπως το έχουμε υπολογίσει, η έκταση της φωτιάς είναι περιορισμένη, κάνει ζημιά αλλά οι άνθρωποι δεν κινδυνεύουν καθόλου, βρίσκονται κλειδωμένοι μακριά από το δωμάτιο όπου υπάρχουν τα καμμένα αρχεία, τα παράθυρα ανοικτά.

Και βέβαια, πριν αποχωρήσουμε, έχουμε προλάβει ν’ αδειάσουμε το ταμείο, για την χρηματοδότηση του αγώνα φυσικά!

Μόλις βρισκόμαστε ασφαλείς, ο καθένας στον προορισμό του, άλλος σύντροφος κάνει το τηλεφώνημα στον Τύπο, για την ανάληψη της ευθύνης της επίθεσης. Η περιπολία στην πόλη έχει πετύχει, η συζήτηση που θα ξεσπάσει σύντομα θα φουντώσει και θα φέρει στην επιφάνεια ξανά τα προβλήματα που αφορούν τους πολίτες, τους αγώνες που δίνουν και τα μέσα που χρησιμοποιούν για να πετύχουν τους στόχους τους.
Είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.
Σκέφτομαι : πόσο σύντομα γράφεται κείμενο που αφορά πράξη που οργανώνεται λεπτομερώς μήνες ολόκληρους! Για να φτάσει σε πέρας επιτυχώς ξοδεύτηκαν ώρες ατέλειωτες παρακολούθησης, συλλογής πληροφοριών και ένα σωρό άλλα θέματα και συζητήσεις και πράξεις και υποστήριξη που χρειάζεται για να έρθουν εκείνα τα λεπτά που διαρκεί μια αποφασιστική ενέργεια. Δίχως να κινδυνέψει κανείς.

Ήρωας – Δε Φοβήθηκα Ποτέ

Η κουβέντα στην κοινωνία, σε όλους τους χώρους, γίνεται καθημερινά, πάνω στο πρόβλημα στέγασης, δεν σταματά ποτέ.
Δεν χρειάζεται να ανακινήσεις ένα θέμα που καίει.
Αυθόρμητες πορείες οργανώνονται συχνά, ξεσπούν ταραχές διότι η ακρίβεια δεν παλεύεται όταν το εισόδημα δεν αρκεί. Αυτοί που έχουν την άνεση της φουσκωμένης τσέπης δεν μπορούν να νιώσουν τι σημαίνει να μη μπορείς! Να μη σου βγαίνει. Να μη φτάνουν. Η ανασφάλεια, το στρες, το ζόρι!
Δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπο.
Δεν δείχνουν αλληλεγγύη στον διπλανό.
Δεν θα έχουν πλέον το μονοπώλιο στη βία.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βία από το να μη μπορείς, να μη μπορείς!
Φτάνει πια με τη βία σας, σας την γυρίζουμε πίσω. Να δείτε πως μοιάζει, τι σημαίνει να μην μπορείς. Να είσαι αιχμάλωτος.
Μεγαλύτερη βία από την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον συνάνθρωπό του, από το να μη νοιάζεσαι για τον διπλανό σου δεν υπάρχει. Πως τα βγάζει πέρα, και εάν τα βγάζει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βία από την αδιαφορία.
Για κέρδος. Για απληστία. Για εξουσία.
Μισθωτή σκλαβιά, μισθωτή δουλεία. Σύγχρονη δουλεία.
Και η ακόμη μεγαλύτερη βία, που έχουμε υποστεί από τη στιγμή της γέννησής μας ακόμη, με όλα τα πρέπει, με όλους τους κανόνες, την ηθική, τα ψέματα και τις υποκρισίες, τα θα και τα μη. Μη αυτό, όχι εκείνο, μη στο άλλο. Φτάνει. basta!

Όσο υπάρχουν καταπιεστές και καταπιεσμένοι, θα υπάρχει επίσης κοινωνική αναταραχή, ανυπακοή, ανατρεπτικοί αγώνες, αταξία. Μεγάλη. Ανελέητη.
Όχι πια. Όχι άλλο. Λευτεριά, liberta!
Αν αγαπάς λευτερώνεσαι. Αν αγαπάς πολεμάς. Είσαι ελεύθερος όταν αγαπάς. Αγάπα λοιπόν και πολέμα.
Όχι στους διαχωρισμούς. Όχι σε όλους τους διαχωρισμούς.
Άνθρωποι, ζώα, περιβάλλον είναι ένα.
Εσείς τα διασπάτε, εμείς τα ξανά ενώνουμε. Όπως είναι στη δημιουργία.
Αυτό είναι η δημιουργία. Αυτό είναι δημιουργία. Η ενότητα. Η ενότης των πάντων.
Ξέφυγα Μιχάλη. Έφυγα.
Εμείς οι φοιτητές δίνουμε το μεγαλύτερο μέρος από τα χρήματα που καταφέρνουν να μας στείλουν οι γονείς μας, ή αποκομίζουμε από εργασία εκεί, για στέγαση. Αυτοί κερδοσκοπούν πάνω στην ανάγκη μας. Φωνάζουμε λοιπόν με τον τρόπο μας! Φτάνει!

Revolucion, Tracy Chapman.

Έχουμε μεγάλες κινήσεις καταλήψεων από τα χαμηλά οικονομικά στρώματα. Συντονισμένες αυτομειώσεις σε όλα τα κοινωνικά τιμολόγια, και όχι μόνο. Στην τροφή, στα ενοίκια, στις μεταφορές. Στον πολιτισμό. Από τους πολίτες που αυτοοργανώνονται απέναντι σε εταιρείες και κράτος. Επιβάλλουν προλεταριακές τιμές και τιμολόγια.
Τέτοιες ώρες, το χτυποκάρδι είναι μεγάλο. Ιδιαίτερα σε κάποιον ευσυγκίνητο όπως εγώ.
Η προετοιμασία μιας επίθεσης θέλει πολύ υπομονή. Θέλει προσοχή και παρατηρητικότητα. Την ώρα της δράσης επίσης προσοχή, ψυχραιμία και αποφασιστικότητα.
Η αδρεναλίνη ξεσπάει μετά. Είσαι μεθυσμένος, πέτυχες τον στόχο σου. Νιώθεις απελευθερωμένος. Είσαι ελεύθερος. Πετάς.
Φόβος υπάρχει πάντα. Όποιος λέει πως δεν φοβάται είναι επικίνδυνος. Η συναίσθηση αυτή σε κάνει καλύτερο.
Όχι στην κατάληψη. Από τον φόβο, από κάθε πάθος.
Ο μαχητής φοβάται. Να μη σου πω πως φοβάται ακόμη περισσότερο για την τύχη των άλλων, μετά σκέφτεται τον εαυτό του.
Οι επιθέσεις δεν γίνονται από βίτσιο.
Αποτελούν πολιτικές πράξεις ενταγμένες σε μια επαναστατική προοπτική κοινωνικής και προσωπικής απελευθέρωσης.
Για την κοινωνική και πολιτική αυτονομία.

Έχουν σχεδιαστεί λεπτομερώς με έμφαση στην ασφάλεια όλων των εμπλεκομένων πλευρών. Και καθότι αυτό που συμβαίνει, ας μη κρυβόμαστε, είναι πόλεμος κοινωνικός, ας μη κάνουμε τον χαζό, όλοι και το τονίζω, ακριβώς, οι πάντες είναι προετοιμασμένοι, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι, για κάθε ενδεχόμενο. Συμπεριλαμβανομένου και του χειρότερου.
Τα θύματα είναι αχρείαστα, είναι όμως πιθανά.
Αλλιώς δεν βγαίνεις από το σπίτι.

Χρόνια συζητιέται στην χώρα η ανάγκη να επιβάλλουν επιτέλους οι καταπιεσμένοι το δίκιο τους. Τώρα, επιτέλους, το κάνουν.
Το κάνουν πολλοί με διάφορους τρόπους. Όλοι από την ίδια όχθη του ποταμού ευρίσκονται. Οι μεν θα διασχίσουν το ποτάμι με βάρκα, οι άλλοι από την γέφυρα. Δεν ξεχωρίζουν οι μεν από τους δε. Απέναντι θέλουν να περάσουν όλοι. Οι διαχωρισμοί δεν ωφελούν κανένα.
Κάποιοι ζουν πιο έντονα την λευτεριά τους, αυτό είναι όλο. Διότι η ελευθερία και η αυτονομία είναι μια πραγματικότητα πολύ προσωπική, ξεκινάει σίγουρα από τα μέσα και μετά αποτυπώνεται εξωτερικά.
Και η επανάσταση γίνεται πρώτα μέσα μας. Μετά αποτυπώνεται στις πράξεις, στο χαμόγελο, στην συμπεριφορά. Στις μικρές και μεγάλες αποφάσεις.
Στην παραβατικότητα.

Bobby Brown, Frank Zappa.

  • Επιστρέφοντας στην εισβολή, να σου πω πως τα χρήματα που βρίσκουμε στο ταμείο κατάσχονται. Απαλλοτρίωση για τις ανάγκες του αγώνα. Αυτό φυσικά είναι κανόνας σε όλες μας τις ενέργειες και επιθέσεις, σε όλες μας τις δράσεις. Δεν σηκώνει συζήτηση, είναι εύκολα κατανοητό.
    Και να πω και το άλλο. Είμαι χαρακτήρας πολύ κοινωνικός, ανοικτός. Τριγυρνώ σε πολλούς χώρους, βρίσκομαι με λίγα λόγια μέσα στο σφυγμό της πόλης, το γνωρίζεις. Σε διαβεβαιώνω πως σε συζητήσεις που γίνονται δεν άκουσα κακό λόγο γι αυτές τις ενέργειες. Μιλάμε βέβαια για τις καλοπροαίρετες συζητήσεις.

μια ιστορία του εννιακόσια 6 , Prospero Gallinari

Ο λαός, ο κόσμος έχει αισθητήριο και αντιλαμβάνεται. Καταλαβαίνει.
Το κακό είναι πως συχνά δεν αποφασίζει να ξεκουνηθεί, να τινάξει από πάνω του το πανωφόρι της πλήξης. Να αποβάλλει το σαράκι της ανάθεσης των αποφάσεων και των κινήσεων. Το, ‘μωρέ, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα’ του έχει γίνει βαρίδιο. Παραιτείται συχνά του αυτονόητου. Που σημαίνει να πράξει ο ίδιος, με ότι μέσο διαθέτει, ανάλογα με χαρακτήρα και συνθήκες, την αυτοπραγμάτωση του. Να σηκώσει την τύχη στον ώμο του και να προχωρήσει.
Έχει την τάση να δημιουργεί συνήθειες ο άνθρωπος. Αυτές λοιπόν παρακολουθούμε κι εμείς προσεκτικά. Για να σχεδιάσουμε τις πρωτοβουλίες μας, όσο το δυνατόν αρτιότερα. Με ακρίβεια και συνέπεια. Ναι. Συνέπεια χρειάζεται τεράστια. Και μεθοδικότητα.
Εκείνο που επίσης θέλω να αναφέρω είναι πως ενδιαφέρει να μη πέφτουμε στις παγίδες του αντιπάλου.

Όταν επιθυμεί σύγκρουση, την αποφεύγουμε. Διαλέγουμε εμείς τον χρόνο και το πεδίο. Μετωπικά, είναι δυνατότερος. Θέλει ευελιξία. Αιφνιδιασμό. Χτυπάμε όταν δεν το περιμένει. Εκεί που δεν το περιμένει και όταν δεν είναι έτοιμος. Όταν έχει την πρωτοβουλία αυτός ελισσόμαστε, παραπλανούμε. Και ενεργούμε όποτε και εκεί που μας βολεύει. Αυτόνομα.
Μας ενδιαφέρει να τον νικήσουμε, στη δημιουργία συναίνεσης. Οι εντυπώσεις, η αποδοχή πρέπει να γέρνει προς τις δικές μας ενέργειες και όχι προς τις δικές του αποφάσεις.
Όταν εκείνος οδηγεί, εμείς αποφεύγουμε. Θα επιτεθούμε εκεί που θέλουμε, και όταν θέλουμε.
Νοηματοδοτούμε την ζωή μας!

Paradise, Coldplay.

  • Λίγες μέρες μετά χρειάζεται, μια τσάντα γεμάτη όπλα να αλλάξει για λίγο αέρα, κρησφύγετο.
    Έχω κάτι γνωστούς, έξω από κάθε ανάμιξη σε ότι έχει άρωμα πολιτικής δραστηριότητας. Σοβαρά παιδιά, λιγομίλητα. Διακριτικά τους προσεγγίζω, δεν μου αρνούνται να την φυλάξουν, δεν ρωτούν τι και πως. Απλά, κρύβουν την τσάντα σε στούντιο που χρησιμοποιούν για μουσικές πρόβες.
    Έχει παρατηρηθεί μια κινητικότητα στη γειτονιά, κοντά στο σπίτι όπου φυλάσσονταν αυτή η τσάντα και το περιεχόμενό της και αποφασίζεται, με ιδιαίτερη προσοχή, να απομακρυνθεί, μέχρι νεοτέρας. Ωσότου λοιπόν βρεθεί καινούριος χώρος για να την φιλοξενήσει, αυτά τα παιδιά στάθηκαν πολύτιμοι αρωγοί, και τους ευγνωμονούμε για πάντα.

οι καγκελόπορτες της μνήμης, πρωτοσέλιδα

  • Την επομένη το βραδάκι έχει στηθεί ποδοσφαιρικός αγώνας ανάμεσα σε δυο αυτόνομες κολεκτίβες. Βρίσκουμε γήπεδο λίγο έξω από το κέντρο που είναι σχετικά πυκνοκατοικημένο, οι αγωνιστικοί χώροι βρίσκονται περιφερειακά. Το αποφασίζουμε τελευταία στιγμή, κι έτσι δυσκολευόμαστε ακόμη περισσότερο να κλείσουμε ώρα. Βλέπεις, η ζήτηση είναι μεγάλη, τα γήπεδα 5 επί 5 υπάρχουν μοναχά στη φαντασία.
    Υπό το φως των προβολέων, νοικιάζεις το χώρο, τις εγκαταστάσεις κλπ. Με την ώρα. Φυσικά μιλάμε για χορτάρι. Έχουμε κερκίδα τα κορίτσια και κάμποσους φίλους, παίζουμε 90λεπτο. Μη ρωτάς για τον νικητή, δεν έχει καμία σημασία.
    Μας βγήκε η ψυχή, το να παίζεις μετά από καιρό ενενήντα λεπτά είναι εξοντωτικό. Πάλι καλά, εγώ ασκούμε συχνά. Για κάποια άλλα παιδιά όμως, στάθηκε μαρτύριο.

Μετά το ντουζάκι αποφασίζουμε να καταλήξουμε στου Ρομπέρτο. Για μπυρούλες και δροσερό λευκό κρασάκι. Για να ξεδιψάσουμε, να χαλαρώσουμε και να την τηλώσουμε με ηρωική μακαρονάδα λαδόσκορδο, το δείπνο του λαού.
Θα με ρωτήσουν αυτοί που δεν γνωρίζουν : ‘μα καλά, που θα χωρέσετε όλοι εσείς σε ένα σπίτι, δυο ενδεκάδες συν τόσοι άλλοι φίλοι ;’ φυσικά και θα το ρωτήσουν.
Πρέπει να τους εξηγήσεις Μιχάλη πως, συχνά οι νέοι, ακριβώς επειδή τα νοίκια εκτινάσσονται στα ύψη, για να εξοικονομήσουν χρήματα, μαζεύονται πολλοί μαζί, βρίσκουν στην περιφέρεια της πόλης παλιά αρχοντικά που οι ιδιοκτήτες τους ενοικιάζουν στους φοιτητές, και όχι μόνο, μιας και είναι αδύνατον να τα συντηρήσουν διαφορετικά, ή να τα κατοικήσουν οι ίδιοι. Μιλάμε για οικήματα τεράστια με ατέλειωτους χώρους, σαν αυτά που βλέπουμε στο σινεμά, στις ταινίες εποχής, να κατοικούνται από τους ευγενείς εκείνων των μακρινών καιρών. Μέσα στην εξοχή και το πράσινο, με τεράστια δωμάτια ψηλοτάβανα. Και σαλόνια ικανά να στεγάσουν αγώνα με θεατές, που λέει ο λόγος.
Χαμηλώνει έτσι το μερίδιο, στην τιμή, του καθενός, επιτρέπει συγχρόνως και μεγάλες μαζώξεις.

Σε ένα τέτοιο λοιπόν έχει βρει καταφύγιο ο καλός μας φίλος, ο Ρομπέρτο. Έχει πέσει με τα μούτρα, αυτός και οι κολλητοί του, στις προετοιμασίες, μόλις του είπαμε εκείνο το πρωινό, πριν τον αγώνα, πως το βράδυ είχαμε σκοπό να τον επισκεφτούμε όλοι εμείς. Άλλο που δεν ήθελε, θα γίνονταν μια μεγάλη γιορτή. Πολλούς από εμάς έχει να μας δει από καιρό.
Μια τέτοια κατοίκηση έχει πολλά πολλά καλά, έχει ένα αναπόφευκτο κακό. Ζεις μακριά από το κέντρο, μακριά δηλαδή από τους φίλους. Μιας λοιπόν που δεν υπάρχει δυνατότητα για αυτοκίνητα, πολλές βενζίνες κλπ  αντιλαμβάνεσαι πως αυτό σε απομονώνει λιγάκι. Συν το ότι σε τέτοιες τοποθεσίες οι συγκοινωνίες είναι λιγότερο τακτικές.
Το θετικό με την συγκεκριμένη περιοχή είναι πως φιλοξενεί σπίτια αρκετών ‘επώνυμων’ και έτσι υπάρχει λεωφορείο της γραμμής μέχρι αργά, έτσι τα καταφέρνουμε και φτάνουμε εγκαίρως. Για να ξεκινήσει η κυρίως προετοιμασία για το δείπνο και τα υπόλοιπα.

Δυο όροφοι συν ισόγειο, παρτάρουμε όλο το βράδυ σκορπισμένοι εκεί μέσα. Δεν ενοχλούμε κανέναν. Στο τέλος κοιμόμαστε στρωματσάδα στα διάφορα δωμάτια, με ότι σκέπασμα καταφέρνουμε να εξοικονομήσουμε. Πιο ζεστή από την αγκαλιά δεν υπάρχει.
Πολλοί φίλοι και γνωστοί έχουν δημιουργήσει τέτοιες καταστάσεις γύρω από την πόλη, περιτριγυρισμένη από λόφους, μες το πράσινο, μακριά από την φασαρία και τη βιασύνη. Το συνηθίζουμε λοιπόν να μαζευόμαστε συχνά, με αυτό τον τρόπο.
Δεν είμαστε μονόχνοτοι να κάνουμε παρέα μονάχα μεταξύ μας. Κομμουνιστές, φρικιά, αναρχικοί, ροκάδες, σοσιαλιστές. Φτάνει να είσαι ανοιχτόμυαλος. Να αντέχεις την κουβέντα. Να αμφισβητείς. Να σου αρέσει η μουσική και ο χορός, συχνά και οι ουσίες. Και η διαλεκτική.
Υπάρχει ιδανικό ελευθεριακό σε πολλούς. Τα ταμπού γκρεμίζονται, τοίχοι δεν χωρούν ανάμεσά μας, ρόλοι και διαχωρισμοί. Τα σύνορα έχουν πέσει.
Το προσωπικό είναι πολιτικό, λέμε. Η επανάσταση είναι τρόπος ζωής. Την ζουν όλοι μαζί, μοναχά η ιδιοσυγκρασία διαφέρει.

In a Gadda da Vida από τους Iron Butterfly.

  • Έχουμε ξεκινήσει, κάποιοι από εμάς, άσκηση. Οργανώνουμε μια ομάδα και αρχίζουμε να μαθαίνουμε αϊκίντο. Σε σχολή με πολύ καλό δάσκαλο, ωραίο χαρακτήρα. Πολεμική τέχνη, χρησιμοποιείς την δύναμη και την ενέργεια του αντίπαλου για να τον εξουδετερώσεις. Διακόπτουμε, δυστυχώς όμως, πολύ σύντομα κάποιοι από εμάς. Μας την σπάει η γενικότερη συμπεριφορά κάποιων συντρόφων, δεν θέλουμε λοιπόν πολλά πάρε δώσε, έξω από τα απαραίτητα, και σταματάμε. Είναι αυτοί οι οποίοι μας έχουν προσκαλέσει στη σχολή μήνες πριν, είναι φυσικό λοιπόν, αφού δεν ταιριάζουν πλέον τα χνώτα μας, να την κάνουμε εμείς με ελαφρά πηδηματάκια.

Αλλάζει η συμπεριφορά κάποιων με τον καιρό. Εμφανίζονται τάσεις ελιτίστικες στους συγκεκριμένους φίλους, σηκώνουν ψηλά τον αμανέ που λέμε στην καθομιλουμένη. ‘Ψήλωσαν’ ξαφνικά πολύ, και δυσκολεύονται να κοιτάξουν ‘παραέξω’, όπως παλιότερα.
Δικό τους πρόβλημα λοιπόν, μιας και επιλέγουν την απομόνωση.
Ο ψυχισμός μας δεν τα αντέχει αυτά. Είμαστε σύντροφοι γιατί μας αρέσει ένας άλλος τρόπος να είσαι και να φέρεσαι, μακριά από τα κρατούντα πρότυπα. Απλός, αυθεντικός. Άσχημο λοιπόν όταν συναντάς μέσα στις γραμμές σου κάποιους να σηκώνουν ψηλά τον αμανέ, να καβαλούν το καλάμι. Ζούμε το δικό μας σήμερα, δεν μοιάζει με αυτό που προτείνει το καθεστώς, οι μπουρζουάδες. Άλλη φορεσιά εμείς, μέσα και έξω. Το υπάρχον καταρρίπτεται.
Ο κίνδυνος είναι αναπόφευκτος, τα ρίσκα μεγάλα, χρειάζεται να είμαστε, και είμαστε προσγειωμένοι. Οι συγκεκριμένοι άλλαξαν και έτσι πέφτει λίγη ψύχρα .
Τα σύκα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους, όχι να διαλέγουμε κουβέντες.
Θα πούμε και τα καλά, θα πούμε και τα στραβά.
Το να ωραιοποιείς μια κατάσταση δεν προσφέρει τίποτα, και σε κανέναν. Καλύτερος φίλος η ειλικρίνεια.

Τα σπάμε λοιπόν και δεν πολυκάνουμε παρέα, κόβουμε τις πολλές παρτίδες, έτσι αναγκαζόμαστε να σταματήσουμε την συγκεκριμένη διδασκαλία. Δεν πειράζει.
Οραματιζόμαστε κάτι διαφορετικό, μιαν άλλη κοινωνία, προσπαθούμε να ζούμε διαφορετικά την καθημερινότητά μας, βασιζόμενοι σε άλλες αξίες. Συμπεριφορές από το χθες είναι ανεπιθύμητες. Τις αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι.
Οι φίλοι μας παραμένουν στον μικρόκοσμό τους.

εξεγερσιακή μουσική

συνεχίζεται

DSC02222

συνεχίζεται

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Δ. χόρεψες πάνω στο φτερό του καρχαρία – 2

Μεγάλη Παρασκευή σήμερα, τον συναντώ και σημειώνει για τον τεράστιο ρόλο που έχει παίξει ο Χριστός ιστορικά, και άλλοι μαζί που έθεσαν το θέμα της εσωτερικότητας, της πάλης του πνεύματος με το εγώ, της ταπείνωσης με την αλαζονεία, Της ΘΥΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΕΦΗΜΕΡΟ, του συνόλου με το μέρος. Τον σέβεται και τον αγαπά χωρίς να τον νοιάζει τα περί Θεότητας, διότι έθεσε επί τάπητος το θέμα της αγάπης και την ανακήρυξε υπέρτατο αγαθό και αξία, τρόπο ζωής, θυσιάζοντας τη ζωή του την ίδια. Τζάμπα μάγκες αυτοί που στη συνέχεια κυβέρνησαν ή διοίκησαν στο όνομά του. Τρόπος ζωής θα έπρεπε να είναι ο χριστιανισμός όχι θρησκεία.

Η χειραφέτηση του ανθρώπου από τα πάθη του, από τα χειρότερα τουλάχιστον, είναι μεγάλο πράγμα. Είναι θαυμάσια η ζωή να την ζεις με αγάπη και συμπόνια, προς τον εαυτό σου και τον διπλανό. Άσε που δεν θα ήταν και άσχημα να υπάρχει και ζωή μετά τον θάνατο. ‘Είναι όμορφη πολύ. Να σεβαστούμε και να χαϊδέψουμε, να δημιουργήσουμε, να παίξουμε, να χορέψουμε, μαζί με άλλους, όλοι ίδιοι είμαστε, τα ίδια ερωτήματα μας απασχολούν και τις απαντήσεις ψάχνουμε όλοι, διαφορετικοί είμαστε, τους ίδιους καημούς έχουμε, χαρές και βάσανα. Ίδιες αγωνίες ίδιες ανησυχίες.

Να γεννηθώ και να ξαναγεννηθώ μου λέει,

να ερωτευθούμε να παίξουμε να κολυμπήσουμε, να ακούσουμε ξανά το τιτίβισμα των πουλιών, να κάνουμε παιδιά, να τα μεγαλώσουμε με αξίες, να δημιουργήσουμε πολιτισμούς και να γνωρίσουμε άλλους. Κοντά με άλλους. Μόνος δεν έχει γούστο να ζεις, όταν οι γύρω δεν είναι καλά δεν είμαστε κι εμείς καλά. Γι αυτά πολέμησε και ο Γκεβάρα. τα είχε όλα αλλά πονούσε που δεν τα είχαν όλοι, είχε την εξουσία, απόλυτος άρχοντας, αυτός, οι φίλοι του, ο λαός του. Και τα άφησε για να πάει να ξεσηκώσει αλλού, να πάει κοντά σε αυτούς που πολεμούσαν για τα ίδια ιδανικά. Δεν του έφτανε η δική του ευτυχία, πλάνταζε που υπήρχαν ακόμη καταπιεσμένοι, έπρεπε να ελευθερώσει και αυτούς. Κι εμείς επιτρέπουμε εδώ οι νέοι, τα παιδιά μας ρε γαμώτο, να ζουν με 700 ευρώ το μήνα, και ένας άνθρωπος να κερδίζει με μία κίνηση διακόσια μύρια, πουλώντας κάτι που δεν είναι δικό του, κάτι που φτιάχτηκε με ιδρώτα χρόνων χιλιάδων λαού.

Ή πουλώντας αέρα κοπανιστό.

βέβαια να συμπληρώσω πως αρνητικότατος ο ρόλος της εκκλησίας, πρωτοστάτης στην χειροπέδηση, τον ευνουχισμό του ανθρώπου

Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους. Στα τραίνα, στους δρόμους, στη δουλειά και στα θέατρα, συναντάμε συνεχώς τυχαίους περαστικούς που διαμορφώνουν την πραγματικότητά μας, αλληλοεπιδρώντας μαζί μας, με χιλιάδες και φαινομενικά άσχετους μεταξύ τους τρόπους.

Η φιλία, ο έρωτας και η αγάπη, όπως επίσης το μίσος, ο φθόνος και η μοχθηρία γεννιούνται μέσα σε αυτή τη τυχαία τριβή. Το τυχαίο και η μοίρα διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή μας, η οποία σε πλείστες περιπτώσεις γίνεται υποχείριο του αναπόφευκτου.

Πορευόμαστε στο προσωπικό μας μονοπάτι, αλυσοδεμένοι και με βαρίδια στις πλάτες, ως άλλα έρμαια του πεπρωμένου, θύματα του προκαθορισμένου. Αναπνέουμε μηχανικά, χωρίς να συμμετέχουμε με όλη την ενάργεια του είναι μας στη «μαγική» διαδικασία που ονομάζουμε ζωή, καθώς θεωρούμε εσφαλμένα ότι κάποιος άλλος θα το πράξει για εμάς.

Κάποιος αγγελικός, θεόσταλτος προστάτης που είναι προγραμματισμένος να μας προστατεύει εφ’ όρου ζωής, απαλλάσσοντάς μας από το κοπιαστικό καθήκον που έχουμε να δρούμε σύμφωνα με τις δυνάμεις μας για να πετύχουμε το καλύτερο που μπορούμε.

Εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στον Θεό και αποποιούμαστε των ευθυνών μας, λες και περιμένουμε κάποια άγνωστη οντότητα να σηκώσει για χατίρι μας τα βάρη των αμαρτιών μας.

Επινοούμε διαρκώς δικαιολογίες για μεταφυσικά στοιχειά που ξεπερνούν τις δυνατότητές μας και απορρίπτουμε τον ρόλο μας που δεν είναι άλλος από το να κρατάμε στα χέρια μας τα ηνία της ζωής που μας προσφέρεται απλόχερα.

Η τύχη, η μοίρα και το πεπρωμένο εξακολουθούν να αποτελούν προσφιλή θέματα διαπληκτισμού στα φιλοσοφικά καφενεία. Ίσως όντως η θεά Μοίρα να υπάρχει και να υφαίνει στον αργαλειό της όλες τις λεπτομέρειες που δίνουν πνοή στην καθημερινότητά μας.

Ίσως πάλι, τα μοναχικά βράδια μας κρατάει συντροφιά ψιθυρίζοντας στο αυτί μας τις αποφάσεις που πρέπει να παρθούν και τις ενέργειες που χρειάζεται να ακολουθήσουμε την επόμενη μέρα.

Είναι πιθανό ο «μακρόκοσμος» στον οποίο ενδημούμε, να λειτουργεί πανομοιότυπα με το κβαντικό, εκεί όπου τα μυστηριώδη στοιχειώδη σωματίδια, οι θεμέλιοι λίθοι των πάντων, συγκρούονται διαρκώς αναμεταξύ τους και χωρίς κάποιο προφανή λόγο, δημιουργώντας το «παραμύθι» της αχαλίνωτης πραγματικότητας, αυτό που ονομάζουμε ζωή.

Ακόμη λοιπόν και αν είμαστε απότοκα τυχαίων συγκρούσεων και το πεπρωμένο, ο μοναδικός αληθινός θεός μας, δεν παύουμε να κρατάμε στα χέρια μας την ευθύνη για τη ρότα που θα χαράξουμε.

Χαράσσουμε την πορεία μας με τις αποφάσεις και τις επιλογές μας, ενώ ακολουθώντας το δύσβατο μονοπάτι της συντροφικότητας, της αλληλεγγύης και της διάθεσης για επανάσταση, διαμορφώνουμε συνειδητά τον κόσμο γύρω μας.

Δημιουργούμε μαζί με τους συντρόφους μας τις συνθήκες εκείνες που απαιτούνται έτσι ώστε η ευτυχία να είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο θα αναπνέουμε.

Η μοίρα στην τελική είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και ας το λησμονούμε ενίοτε

Πάμε πάλι. Επιτρέπουμε στους κυβερνήτες δολοφόνους μας να υπάρχουν όταν η Θεσ/νίκη είναι η πιο ρυπογόνος πόλη στην Ευρώπη και η Αθήνα η τρίτη. Πέντε εκατομμύρια λαού ζουν σε αυτές τις δύο πόλεις, φύλλο δεν κουνιέται. Το βράδυ θα κοιμηθούμε ήσυχοι στα κρεβάτια μας και αύριο θα τρέξουμε στην αγορά να κάνουμε το καθήκον μας, να γεμίσουμε τις τσάντες μας με μολυσμένα από όλων των ειδών τους ρύπους υπερτιμημένα προϊόντα. Ρύπους με τους οποίους γεμίζουμε τη γη και τα νερά μας αδιαφορώντας για μας και τα παιδιά μας. Δολοφόνοι κυβερνούν δολοφόνους, αυτοί είμαστε, μη κρυβόμαστε, ας τα πούμε έξω από τα δόντια. Φαντάζεστε πως οι αγρότες δεν γνωρίζουν με τι ψεκάζουν, τι δηλητήρια χρησιμοποιούν για ζιζανιοκτόνα. Πυρηνικά εργοστάσια και άλλα αμολούν απόβλητα καθημερινά στον αέρα. Η ΒΦΛ είναι αθώα ; Τα ποτάμια τα έχουμε ρημάξει, εμείς και οι γύρω μας. Αυτό το έχουμε ονομάσει πολιτισμό. Και το πολίτευμα δημοκρατία. Εδώ μια φλόγα δεν μπορούν να μεταφέρουν, κάθε δέκα μέτρα μία διαμαρτυρία, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Την κρύβουν τη φλόγα, τρέχουν αρματωμένοι και χτυπούν τον κόσμο που φωνάζει, για το αυτονόητο, ‘οι δημοκράτες’. Οι άλλοι είναι οι αλήτες , οι τρομοκράτες, οι αντάρτες, οι αναρχικοί. Θα είμαι πάντα μαζί τους, μου λέει. Διότι έχουν δίκιο, αυτή είναι η αλήθεια. Υποχρέωση του καθένα μας να είναι με το σωστό. Δηλαδή τι παράδειγμα δίνει αυτός ο εκλεγμένος ‘κύριος’, ταγμένος δήθεν στην ‘υπηρεσία’ των συνανθρώπων του; Παρανομεί με τις υπηρεσίες για το σπίτι του, ψεύδεται όταν τον ανακαλύπτουν και κουκουλώνει παρανομώντας, παρανομεί με τους ρύπους και παραποιεί, έναντι της πατρίδας του και του κόσμου όλου και συνεχίζει τα ψέματα, και τα βάζει με τους φίλους του όταν ανακοινώνουν το αυτονόητο. Εξαιρετικός. Μας σκοτώνει ‘δημοκρατικά’ και με το νόμο και ζητάει και τα ρέστα. Εμείς δεν τον βάλαμε εκεί πάνω; Εμείς δεν ανεχόμαστε να μας δολοφονούν; Και με σφραγίδα. Χειροκροτούμε και από πάνω. Για μια χάρη, μια θεσούλα. Για λίγες ψήφους, μια θετική για μας υπογραφή. Αυτοί καταντήσαμε. Βγαίνουμε από την εκκλησία έχοντας ‘λατρέψει ένα και μοναδικό θεό’ και λίγο πιο κάτω, λίγα λεπτά μετά λατρεύουμε άλλους δώδεκα παρακαλώντας τους να ανάψουν τη φλόγα, δέρνουμε κιόλας αυτόν που δεν συμφωνεί. Παράνοια. Βλέπετε είμαστε ‘δημοκράτες’.

Του Ξηρού η ανάκριση ξεκίνησε στην εντατική, λίγα λεπτά μετά τον σοβαρότατο τραυματισμό του στον Πειραιά. Τον Ζαχόπουλο τον περίμεναν 3 μήνες μήπως και πάθει ψυχικό τραλαλά εάν του θύμιζαν το πρόβλημά του. Η καλή μας δημοκρατία, έτοιμη κατά τα άλλα να διώξει δικαστές και εισαγγελείς όταν λένε τα αυτονόητα δημόσια. Σας την χαρίζω αυτή τη δημοκρατία, φτιαγμένη κατ’ εικόνα και ομοίωση σας αγαπητοί ‘δημοκράτες’, να την χαίρεστε. Ο καθένας έχει αυτό που του αξίζει, θερίζουμε αυτό που σπείραμε. Ας ετοιμαζόμαστε λοιπόν για τις θύελλες που έρχονται. Γι αυτό χρειάζεται στράτευση, σε ομάδες σε κινήματα, λέει, αγώνες κοινωνικούς, αυτόνομα από τα κόμματα-διαχειριστές αυτής της διεφθαρμένης εξουσίας. Κι αγώνες προσωπικοί, πνευματικοί αγώνες κόντρα στον ατομικισμό και τη ζήλια, για συλλογικότητες με αξιοπρέπεια και ανθρωπιά. Αλληλέγγυοι, ταπεινοί. Περήφανοι όμως για την δόξα της δικαιοσύνης και της αγάπης. Από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Χριστός και Γκεβάρα, Άρης και Λεωνίδας. Για την επανάσταση της κάθε μέρας, τις συνεχείς ανατροπές στη καθημερινή διεργασία, έξω και μέσα, όλοι μαζί. Υπάρχουν μικρές σταυρώσεις καθημερινά που χάνονται στο χάος της ημέρας. Να μη μπορείς να προσφέρεις σύμφωνα με τις δυνατότητές σου, να μη μπορείς να πάρεις σύμφωνα με τις ανάγκες σου. Η ευπρόσδεκτη απολιτικοποίηση με τη συνακόλουθη λαϊκή αποχαύνωση αποτελεί την εγγυήτρια δύναμη αποτροπής οποιασδήποτε αταξίας, στο όνομα της πολιτικής σταθερότητας. Ευλογία η άγνοια, και η παγκοσμιοποίηση συγκροτεί κοινωνία ευλογημένων λαών, που αρκούνται πειθήνια σε ότι τους δίνουν. Πόσο όμως ακόμη θα ανέχονται οι νέοι παγκοσμίως, στον πλανήτη που αφυπνίζεται, αυτή την απειλή οικολογικής καταστροφής, ή τον αφανισμό από πείνα και δίψα; Προκαλείται επισιτιστική κρίση από το παιχνίδι των κερδοσκόπων, που δεν παίζουν μόνο με τις τιμές του πετρελαίου αλλά και των τροφίμων όπως και των αγροτικών προϊόντων από τα οποία παράγονται βιοκαύσιμα. Γεμίζουμε τα ρεζερβουάρ με πανάκριβα καύσιμα και μένουν άδεια τα στομάχια εκατομμυρίων ανθρώπων.

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, εδώ και πολλά χρόνια, η ζωή δυσκολεύει για πολλούς, μα πάρα πολλούς ανθρώπους. Προσδοκία βελτίωσης καμιά. Όσο υπάρχει δυστυχία δεν μπορούμε να σταματήσουμε να μιλάμε για εξέγερση και ανατροπή. Πρώτη στη διασπορά θανάτου από τα φουγάρα της η ΔΕΗ, τζάμπα θα την αγοράσουν οι Γερμανοί, που διώχτηκαν από εκεί γιατί βρωμίζουν τα πάντα. Σίγουρη επιχείρηση με ελάχιστο κόστος συντήρησης. Από κοντά τα διυλιστήρια, η δική μας ΒΦΛ και τα τσιμεντάδικα. Έχουμε και το ‘εμπόριο ρύπων’ Συνθήκη του Κιότο, συντελεστής ρύπων. Έχεις υψηλό συντελεστή, πουλάς ποσοστό ρύπων σε αυτόν που έχει χαμηλό και ξεμπερδεύεις. Βρε ούστ. Και βέβαια πουλώντας δεν σημαίνει πως οι κάτοικοι που ζουν στις βεβαρημένες περιοχές θα σταματήσουν να πεθαίνουν από τους ρύπους. Εμείς οι καβαλιώτες ας πούμε χεστήκαμε εάν πουλήσει ρύπους η ΒΦΛ, ίσα βάρκα ίσα πανιά. Τα εργοστάσια θα συνεχίσουν να ρυπαίνουν, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να πεθαίνουν, η χώρα που θα αγοράζει ρύπους θα είναι βρώμικη στα χαρτιά μα καθαρή στην πραγματικότητα και η συνθήκη του Κιότο θα θριαμβεύει κι αυτή. Καθαρότερος πλανήτης μιας και οι δυνατοί εξαγοράζουν με χρήμα τον κοινό θάνατο.

Αλλάζει θέμα: ρώτα τον καθένα να σου πει τι ωραιότερο θυμάται στη ζωή του; Θα απαντήσει: τα φοιτητικά του χρόνια. Είναι τα χρόνια της μάθησης, τότε που ο νέος ξεδιψά την ψυχή του. Ερωτεύεται και παλεύει για τα ιδανικά του. Τουλάχιστον έτσι ήταν στα χρόνια τα δικά του. Οι κανόνες που τροχοπεδούν τη ζωή δεν τους αγγίζουν. Συζητά, ρωτά μαθαίνει, ανταλλάσσει απόψεις, αστράφτει και βροντά. Η αγωνία για τα κοινά τον συνεπαίρνει. Αυτή είναι η γενιά μου, λέει

  • Πολιτικοποιήθηκε αμέσως, άκουγε πρώτη φορά για ταξική πάλη, για συσχετισμούς δυνάμεων, για καταστολή και επανάσταση. Για την ανάγκη ανατροπής της γενιάς των ανέραστων. Τον άγγιξαν τα λόγια των Ρηγάδων, βρέθηκε αμέσως κοντά τους. Θυμάται καλά τον Ιορδάνη τον Ανθόπουλο.  Κουκουέδες και μαοϊκοί μάλωναν διαρκώς για το ποιος θα οικοδομήσει καλύτερα τον σοσιαλισμό, εάν της Κίνας το μοντέλο ήταν ανώτερο αυτού της Σοβιετικής Ένωσης και άλλα τέτοια που του την έσπαγαν. Στην Ευρώπη ο αέρας του Μάη φυσούσε δυνατά και μυρωμένα, Σεπτέμβρη του 73 βρίσκεται στη Φλωρεντία, λίγους μήνες πριν το Πολυτεχνείο. Έπεσε με τα μούτρα στο διάβασμα για να ξεστραβωθεί. Μάρξ, Ένγκελς, Λένιν, Λούξεμπουργκ, Γκεβάρα, Τρότσκι, Μάο, Βιετκόνγκ, Αλιέντε, Τουπαμάρος, Μαριγκέλα, Αλγερία, Παλαιστίνη, αντάρτικα παντού.

theme of Ali, η μάχη της Αλγερίας

Τον ξένισε που οι δικοί μας ζητούσαν ντε και καλά την νομιμοποίηση. Του έκανε εντύπωση η αναντιστοιχία ανάμεσα στο λόγο και την πράξη, Γιατί τόση πρεμούρα να παίξουν μπάλα εκτός έδρας οι Έλληνες κομμουνιστές. Ποιος ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού; Δεν είναι πλέον στημένο; Δεν είμαστε άλλο κομμουνιστές λοιπόν, τι θέλουμε τελικά, ρεφορμιστές γίναμε, σοσιαλδημοκράτες, στο δρόμο χάθηκε η εξέγερση; Που πήγε η επαναστατικότητα; Πήγε να σκάσει, απομακρύνθηκε.

Πλησίασε τους Ιταλούς, άρχισε να καταλαβαίνει και τη γλώσσα, εδώ τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα. Του φάνηκαν πραγματιστές. Πίστευαν πως το χταπόδι της γραφειοκρατίας με τα χίλια πλοκάμια που αγκαλιάζουν σφιχτά κάθε γωνιά της καθημερινότητας για να ρουφήξουν υπεραξία και να πνίξουν κάθε απόπειρα χειραφέτησης του λαού, αυτό το χταπόδι λοιπόν έπρεπε να θανατωθεί, μιας και αυτοί που το δημιούργησαν θα αντιστέκονταν σκληρά. Χρειάζονταν αυτά τα πλοκάμια να κοπούν από τη ρίζα όπως ο Αλέξανδρος τσάκισε τον Γόρδιο δεσμό, δημιουργώντας τις συνθήκες για να γίνει τούτο εφικτό. Μερίδιο στην τούρτα ζητάτε, έλεγε στους παλαιούς συντρόφους του, το παλαιωμένο ρούχο το πετάμε από πάνω μας, δεν το ξανά βάφουμε να μοιάσει καινούριο. »Δύο κόσμοι αντίθετοι μεταξύ τους, διάλεξα τον δεύτερο» μου λέει Επιθετική δράση ενάντια στις τρέχουσες αξίες σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας, αυτή ήταν η πρακτική των νέων μου συντρόφων. Δεν φτάνει να καταγγέλεις και να φωνάζεις την αποστροφή σου στο υπάρχον. Ποιος θα σε πάρει στα σοβαρά; Ζούσαν σχεδόν κοινοβιακάμοιράζονταν τα πάντα, δεν υπήρχε δικό μου και δικό σου, ο καθένας στον κορβανά ανάλογα με αυτά που είχε. Νέοι, κορίτσια στον αγώνα για την χειραφέτηση. Για την αυτονομία. Ενάντια στην εμπορευματοποίηση των σεξουαλικών σχέσεων, ενάντια στην πατριαρχία και τις ιεραρχίες, ο έρωτας κοινωνικό αγαθό, κόντρα στη μοναχικότητα. Ο φόβος της μοναξιάς κλείνει τον άνθρωπο στο καβούκι του, δημιουργεί ατομικότητες και εγωισμούς, εκεί πάνω σκοντάφτει η συλλογικότητα. Όταν αγωνίζεσαι ενάντια στην ιδιοκτησία σαν μέσο πλουτισμού ή αυτοπροβολής ή κατοχής εξουσίας δεν γίνεται να είσαι κτητικός στον έρωτα ή στο σπίτι γενικότερα, στις σχέσεις. Δεν κατέχεις κανέναν και τίποτα. Ούτε καν τον εαυτό σου, ίσως, ανήκεις στους φίλους, τους συντρόφους, τη συλλογικότητα, στην κοινωνία, την ίδια, τον Δήμο, στην κοινότητα . Αυτό προσπαθήσαμε να στήσουμε ξανά αγόρια και κορίτσια, την κοινότητα. Δεν υπάρχει εξουσία ανάμεσα σε όμοιους, ελεύθερους ανθρώπους, αυτόνομους, όπου η διαφορετικότητα είναι η ποικιλία, το αλάτι σε μια υπέροχη σαλάτα.

  • ΓΥΡΊΣΑΜΕ ΤΗ ΧΏΡΑ, λέει, επισκεφτήκαμε φίλους, ανταλλάξαμε απόψεις, κουράγιο. Ένα μπουκάλι κρασί λίγα χρήματα, ένας το κάρο κι ένας τη βενζίνη. Πάντα υπήρχε κάποιο σπίτι με ανοιχτές τις πόρτες, σύντροφοι περίμεναν, η μακαρονάδα ήταν ζεστή, και στις εκδρομές γεμάτο υπνόσακους το αυτοκίνητο ή ωτοστόπ αν δεν υπήρχε. Έβρισκαν δε κι ένα άδειο σπίτι όταν ο καιρός δεν επέτρεπε ύπαιθρο, τα ξύλα και η τροφή είναι για όλους, δεν πείραξαν ποτέ τίποτα άλλο, Πόρτες ανοιχτές, καρδιές ανοιχτές, η νέα κοινωνία είναι ήδη εδώ, στα σπάργανα, χρειάζονται ακόμα πολλά να γίνουν, πολλά να κατακτηθούν. Οπλίζονταν σιγά σιγά γιατί ο αντίπαλος πάνοπλος νιώθει τα κεκτημένα να γλιστρούν κάτω από τα πόδια, ο φόβος να ξεθωριάζει, απειλεί, σκοτώνει, ονειρεύεται πραξικόπημα, οργανώνει εντάσεις δημιουργεί συνθήκες αναμέτρησης. Σφάζει. Και οι επαναστάτες, οι σύντροφοι δεν κάνουν πίσω.

Κι έχουν για πάντα στην καρδιά τους χαραγμένα τα λόγια του Μάο: »Η πολιτική δύναμη πηγάζει από την κάνη του τουφεκιού».

MM80110.jpg

φορτίνο σαμάνο

Σε ένα καθεστώς που χρησιμοποιεί την βία σε όλες τις δυνατές μορφές, που σου έχει καθίσει στο σβέρκο με το ζόρι, όπου η ψυχολογική, με το στανιό, καθημερινή πλύση εγκεφάλου δημιουργεί συναίνεση, όλο αυτό το ‘παιχνίδι’ των μέσων που χρησιμοποιεί τα αόρατα εργαλεία του για να τσακίσει τον άνθρωπο, δεν μας επέτρεψε να παρατηρούμε αμέτοχοι, σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Στα γκλομπ αντιτάξαμε τα στάλιν, [τα παλούκια με τις σημαιούλες] και τα αγγλικά κλειδιά, και στα όπλα τους τα δικά μας. Η αναμέτρηση ήταν ανοικτή πλέον. Στο πυροβόλο που είναι εκεί, σε κάθε γωνία, έτοιμο να επιβάλει τη θέληση του κατόχου του, της εξουσίας, δεν αντιπαραβάλεις άλλο τα ωραία λόγια. Αρκετά πια. Χρειάζονται και αυτά μόνο που κάποιες στιγμές ξεπερνιούνται, πρέπει να απαντήσεις, να περάσεις εσύ στην επίθεση, οι συσχετισμοί αποφασίζουν το πότε και το πού. Το αυτόνομο κίνημα ένιωθε, και ήταν για κάμποσο καιρό, τεράστιο και δυνατό. Το παρακράτος αγωνιούσε, έσπερνε βόμβες και τσαμπουκά. Οπλίστηκαν και οι σύντροφοι. Πατήρ όλων ο πόλεμος είπε ο Ηράκλειτος. Σε εμπόλεμη κατάσταση είναι πλέον το παλαιό με το καινούριο, το νέο. Για χρόνια.

Σήμερα αυτά ακούγονται απίστευτα μακρινά. Όλα αυτά. Δεν κουνιέται τίποτα. Δεν υπάρχει συλλογικότητα. Κάποιοι μοναχικοί αντάρτες, ή έτσι μου φαίνεται μονολογεί. Διάφορα στέκια διάσπαρτα στη χώρα, καταλήψεις, συλλογικότητες. Μετά το ’80 η συντήρηση κατάφερε και έκλεισε τον κόσμο στο σπίτι, τους νέους ανθρώπους που κινούν την ιστορία. Να ακούς την λέξη επανάσταση και να βάζεις τα γέλια, ‘ένα αστείο’. Αποδυνάμωσε μέσα στον καθένα τη διάθεση για ρήξη. Μοιάζει πανίσχυρη, είναι;

Στην αναγκαιότητα της επιστροφής μιας πολιτικής που στρέφεται κατά της κυριαρχίας της αγοράς, υπάρχει όλη η ισχύς και η επικαιρότητα του Μαρξ. Γεια και χαρά σου Μαρξ, η σκέψη σου είναι νεότατη.

  • Μια μικρή παρένθεση: Οικονομική κρίση, κρίση, κρίση, χρόνια τώρα το ίδιο παραμύθι, όχι πως δεν υπάρχει, είναι όμως εγγενής του συστήματος, αυτή το τρέφει. Ήταν τότε, το μακρινό ’73 που άκουσε στην Ιταλία για την πετρελαϊκή κρίση που αναστάτωσε ολόκληρο το οικοδόμημα του δυτικού συστήματος που μέχρι τότε είχε βασιστεί στην αέναη, συνεχή και δίχως όρια εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών δυνάμεων του τρίτου κόσμου. Και η ιταλική κυβέρνηση αποφάσισε το πρώτο σαββατοκύριακο μετά την ψυχρολουσία να απαγορεύσει την κίνηση των οχημάτων στην επικράτεια. Κάτι πρωτόγνωρο, στις πόλεις δεν κουνιόταν φύλλο, απίστευτη ομορφιά την οποίαν όμως δεν κατάφερε να γευτεί πλήρως, ήταν πολύ νέος ακόμη για να αντιληφθεί πόσο όμορφη ήταν η πόλη δίχως την κίνηση των ρυπογόνων οχημάτων!

 

  • Ας συνεχίσουμε όμως από εκεί που σταματήσαμε: Φάνηκε πως το κίνημα είχε το πάνω χέρι. Ένιωσε πλειοψηφικό μέσα στην κοινωνία. Στα εργοστάσια, στις σχολές, στις γειτονιές, στις υπηρεσίες ανέπνεες φρέσκο αέρα, αέρα λευτεριάς. Το θέμα της αντιεξουσίας ήταν χρόνια στην ατζέντα, το είχε ήδη διατυπώσει η εργατική αυτονομία με τις κολεκτίβες της. Σταθήκαμε ανυπόμονοι; Βιαστήκαμε; Μάλλον. Σηκώθηκε απότομα ο πήχυς της αντιπαράθεσης ανάμεσα στα δύο κομμάτια της κοινωνίας που συγκρούονταν για το ποιο θα επικρατήσει. Με καταστροφικά αποτελέσματα για όλους.

Οι ‘δύο κοινωνίες’ δεν πρόλαβαν να γίνουν μία, τους πήρε όλους ο διάολος που λέμε. Οι σύντροφοι βρέθηκαν απομονωμένοι και εξοντώθηκαν. Αυτό ήταν, that’s it.

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ 1976 ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ Κάθε τόσο μας έρχονται καινούριες καραβιές γερόντοι απ’ τον Μοριά ,απ’ τη Ρούμελη και από πιο πάνω απ’ τα Τρίκαλα και τη Μακεδονία Λιγνοί γερόντοι ,χοντροκόκαλοι μ’ άσπρα μουστάκια και φλοκάτες μυρίζουν σβουνιά και χωράφι μέσα στα μάτια τους βελάζουν τα πρόβατα του απόβραδου στα τσουλούφια τους κρέμονται οι σκιές των πλατανόφυλλων Μιλάνε λίγο δεν μιλάνε καθόλου, ωστόσο πότε -πότε το βλέπεις πού χουν συμπεθεριάσει με τα έλατα μια στιγμή που σηκώνουν τα μάτια απ’ το χώμα και τηράνε πίσω από τους ώμους μας όταν γαλανίζει το βράδυ τις τέντες κι ο αγέρας μπλέκει τα μουστάκια του στο θυμάρι όταν ο ουρανός κατεβαίνει απ’ τα βράχια Δρασκελώντας τη θύμηση με τις προκαδούρες των άστρων κι ο θάνατος κόβει βόλτες αμίλητος έξω απ’ το συρματόπλεγμα, τότες τους βλέπουμε που συνάζονται τρείς- τρεις, πέντε -πέντε σα στα παλιά τα χρόνια στις μπαρουταποθήκες του Μεσολογγιού Και τότες πια δεν ξέρεις, έτσι συναγμένοι στον αυλόγυρο της βραδιάς αξούριστοι , άλαλοι, δεν ξέρεις πια ,σαν ανάβουν τα τσακμάκια τους αν είναι ν’ ανάψουν το τσιγάρο τους ή αν είναι ν’ ανάψουν το φιτίλι του δυναμίτη Τούτοι οι γερόντοι δεν μιλάνε τα παιδιά τους βγήκαν στο κλαρί ετούτοι χώσαν τη καρδιά τους στο βουνό σαν ένα βαρέλι με μπαρούτι Δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δενδράκι καλοσύνη, ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη, κι ένα μουλάρι από θυμό μες την καρδιά τους που δεν σηκώνει τ’ άδικο Και τώρα κάθονται εδώ στην Μακρόνησο στο άνοιγμα του τσαντιριού, αγνάντια στη θάλασσα σαν πέτρινα λιοντάρια στη μπασιά της νύχτας με τα νύχια μπηγμένα στην πέτρα δεν μιλάνε κοιτάνε πέρα την αντιφεγγιά της Αθήνας κοιτάνε τον ποταμό του Ιορδάνη σφίγγοντας μια πέτρα στη χωματένια φούχτα τους σφίγγοντας μες τα μάτια τους τα σκάγια των άστρων σφίγγοντας μες’ το φυλλοκάρδι τους μια δυνατή σιωπή εκείνη τη σιωπή που γίνεται πριν από το αστροπελέκι ΚΑΝΤΑΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ

»Αυτών των γερόντων εγγόνια και παιδιά είπαμε να γίνουμε κι εμείς φίλε μου» λέει ακούγοντας να τραγουδά η σπουδαία ερμηνεύτρια, »είπαμε να τους μοιάσουμε λιγάκι, αυτούς τους ήρωες που γέννησε η ζωή κι η ιστορία».

Η επίθεση στην καρδιά του κράτους απέτυχε, ο Μόρο εκτελέστηκε μιας και κανένας σύντροφος δεν ελευθερώθηκε, αμέτρητες διώξεις διέλυσαν τα πάντα. Αυτά με λίγα λόγια. Ζωντανός ο φυσικός ηγέτης της συντήρησης στην Ιταλία θα ήταν κινούμενη ανασφάλιστη βόμβα στα θεμέλια του συστήματος, νεκρός δεν κόστισε τίποτα στην πολιτική σκακιέρα, διέλυσε ολοκληρωτικά ένα αυτόνομο κίνημα που στο κάτω-κάτω δεν ήταν αυτό που πήρε την απόφαση. Αντίθετα, με όλους τους δυνατούς τρόπους είχε εκφραστεί υπέρ της απελευθέρωσης του κρατούμενου. Σφάλμα και στα μάτια του φίλου μου η εκτέλεσή του. Ο σταλινισμός είχε επικρατήσει της ευαισθησίας στις γραμμές των Ταξιαρχιτών. Διέσπασε το κίνημα, διέλυσε και την αλληλεγγύη μεγάλων κομματιών της κοινωνίας προς τη ριζοσπαστική της πλευρά. Την αλληλεγγύη προς τις πρωτοποριακές πρακτικές της οργανωμένης αυτονομίας και των αντάρτικων οργανώσεων.

Προείπαμε πως η επανάσταση διαφέρει της συντήρησης στις αξίες. Είχε μέχρι εκείνη τη στιγμή φερθεί η επαναστατημένη κοινωνία άψογα στον κρατούμενο που υπερασπίστηκε τον εαυτό του με τον καλύτερο τρόπο διαμορφώνοντας κλίμα συμπάθειας σε όλους τους χώρους. Η επανάσταση δεν συμπεριφέρεται εκδικητικά, η ζωή του κρατούμενου είναι ιερή. Η κοινωνία δεν άντεξε το νεκρό σώμα του γραμματέα. Ο αιχμάλωτος είναι όμηρος στα χέρια του εχθρού του, του λαού. Οι άνθρωποι του, τον έχουν παρατήσει εντελώς με αξιοθαύμαστη εξαίρεση την οικογένειά του που κρατά στάση αξιοπρεπέστατη. Οι πολιτικοί του φίλοι και σύντροφοι σε όλες τις λοβιτούρες τον έχουν εγκαταλείψει ξεκρέμαστο, μόνο και ανυπεράσπιστο δείχνοντας όλη την ασχήμια της εξουσίας, το αποκρουστικότερο της πρόσωπο. Εδώ οι σύντροφοι αυτό δεν κατάφεραν να το αναδείξουν, έχασαν κάθε πλεονέκτημα που μέχρι εκείνη τη στιγμή την τόσο άτυχη είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν. Στην άρνηση διαπραγμάτευσης από την πλευρά των εξουσιαστών αντέτειναν την άρνηση της ζωής.

Και ηττηθήκαμε όλοι μαζί. Νομίζω, λέει, πως φαίνεσαι τεράστιος στα μάτια όλων, όταν σου αρνούνται και δεν εκδικείσαι, για μια τέτοια στιγμή τουλάχιστον μιλά και όχι γενικότερα περί εκδίκησης. Κακά το ψέματα, για όλους αυτούς που ονειρεύτηκαν και προσπάθησαν να πραγματώσουν το διαφορετικό, στα όρια του εφικτού πάντα, ζώντας ασφυκτικά περικυκλωμένοι από την αντεπανάσταση με όλα τα εργαλεία οπλισμένα, για όλους αυτούς που ζούσαν στο καινούριο, το νεκρό σώμα του ανθρώπου ήταν ένα μεγάλο χαστούκι. Και επιμένει στο θέμα διότι ξέρει από πρώτο χέρι πως από εκείνη τη μέρα και μετά κανένας τους δεν ήταν πια ο ίδιος. Μπερδεύτηκε ο κόσμος, μαζεύτηκε. Η επανάσταση έβαλε τρικλοποδιά στον εαυτό της. Και όσο εύκολο είναι να δημαγωγείς εκ των υστέρων άλλο τόσο αλήθεια είναι πως όλα αυτά ειπώθηκαν πριν ακόμη ληφθεί η απόφαση. Θυμάται επίσης ο φίλος μου πως με την απαγωγή του Μόρο, τον Μάρτη  του ’78, ο κόσμος πανηγύριζε, υπήρχε διάχυτη στην ατμόσφαιρα η ικανοποίηση, είμαστε κι εμείς εδώ έλεγε και ένιωθε ο κόσμος, οι μέρες της ατιμωρησίας σας τέλειωσαν, προς τους λακέδες της εξουσίας και τα τσιράκια της. Κι ας βομβαρδίζονταν ο τόπος από τις εικόνες της εξολοθρευμένης φρουράς του. Τεράστιο χαστούκι στην εικόνα, την αναλγησία της εξουσίας, στην αίσθηση παντοδυναμίας που ανέδιδε η συμπεριφορά της. Πενήντα μέρες μετά τον ενθουσιασμό αντικατέστησε η κατήφεια ο σκεπτικισμός και η ανησυχία.

Μαύροι σκυθρωποί όλοι προβληματισμένοι ένιωθαν την καταιγίδα να πλησιάζει. Η ζωή ξαφνικά είχε αγριέψει πολύ, τα χρόνια της ‘αθωότητας’ εξαφανισμένα, οι περισσότεροι δεν ήταν έτοιμοι, η παγίδα είχε στηθεί κι εμείς πιασμένοι στις δαγκάνες της. Έπεσε κι ο λαός στην παγίδα, γι’ αυτό, ή μάλλον, και γι’ αυτό η Ρώμη σήμερα [ που γράφονταν αυτό το κείμενο ] για πρώτη φορά στην ιστορία της έχει όχι ‘αριστερό’ ηγέτη αλλά φασίστα. Και για πρωθυπουργό τον Μπερλουσκόνι, που όλοι γνωρίζουν πως μπλέχτηκε με την πολιτική για την βουλευτική ασυλία, για να πνίξει τα σκάνδαλα στα οποία είναι μπλεγμένος. Για τον ίδιο λόγο που οι Γάλλοι έχουν Σαρκοζί και εμείς εδώ Καραμανλή. Στο κάτω, κάτω αυτοί είναι τίμιοι με τον εαυτό τους, λένε αυτό που είναι, κάνουν αυτό που πιστεύουν. Σε μια κοινωνία που τους μοιάζει. Μιας κι εμείς δεν καταφέρνουμε να δείξουμε πόσο πραγματικά διαφορετικοί είμαστε. Κλεισμένοι στους μικρόκοσμους και τους εγωισμούς μας. Η αλήθεια είναι διάσπαρτη παντού, δεν είναι κτήμα κανενός. Μόνο ενωμένη η αντί εξουσία, ζώντας διαφορετικά και αναδεικνύοντας το στην καθημερινότητα, χίλιοι καθημερινοί αγώνες, χίλιες καθημερινές κατακτήσεις, θα πέσουμε, θα φάμε και πολλά χαστούκια, και απογοητεύσεις, δεν πειράζει, όρθιοι ξανά, εκεί, στις μικρές και μεγάλες επάλξεις ,δίνουμε καθημερινές εξετάσεις. Για μας το κάνουμε στο κάτω κάτω. Κάτι θα γίνει τελικά. Ο ορίζοντας είναι γαλάζιος, είναι και μαύρο κόκκινος, γαλάζια η ομορφιά του ουρανού, κόκκινη και μαύρη η ομορφιά του καινούριου, της ανατροπής, της αυτονομίας.

  • Οι ομάδες μας, λέει, ήταν η κοινωνία σε κίνηση, οργανωμένη, στρατός και λαός μαζί, ένα, ζων οργανισμός, αυτόνομος, γεμάτος ζωντάνια, κύτταρο του νέου πολιτισμού. Χτυπούσε στόχους καθημερινούς, εύκολα κατανοητούς, αποδεχτούς σχεδόν από όλους. Εργατική αυτονομία, λαϊκή αυτονομία. Από αυτά που γνώριζε ο λαός μέχρι τότε, από αυτό που προ υπήρχε, και που επάνω του σκόνταφτε. Αυτοοργανωμένος ο κόσμος στη δουλειά, στη γειτονιά, στη σχολή. Παντού. Ήθελε, διεκδικούσε, κατακτούσε. Καθημερινά. Ζούσε και ανέπνεε μαζί, αλλιώς, διαφορετικά. Ο ένας για τον άλλο, για την άλλη. Μαζί. Αυτό το μαζί έκανε τη διαφορά. ΜΑΖΙ.

ΣΑΝ ΝΑ ΜΉΝ ΒΛΈΠΩ ΜΑΖΊ ,ΜΟΥ ΛΈΕΙ ΣΉΜΕΡΑ. Σαν να μην υπάρχει μαζί, με εξαιρέσεις φυσικά στέκια και καταλήψεις. Ο καθείς χωριστά, χάνεται. Απογοητευμένος, τρομαγμένος, αδύναμος. Ευάλωτος αρκείται μια φορά κάθε τόσο να ψηφίζει εναντίον αυτού που κατά βάθος δεν γουστάρει καθόλου.

Νίκος Δημητράτος, 1974,Σταύρος Ξαρχάκος, Νίκος Γκάτσος ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ Εσείς που βάλατε την έγνοια προσκεφάλι, κι είχατε στρώμα της ζωής την ερημιά εσείς που χρόνια δεν σηκώσατε κεφάλι και καλοσύνη δεν σας άγγιξε καμιά Ήρθε ο καιρός πάνω στου κόσμου την πληγή ήρθε ο καιρός να ξαναχτίσετε τη γη .

Όλοι εμείς, συνεχίζει, που πήραμε μέρος τότε στον αγώνα για την ανατροπή, όλοι εμείς που βιώσαμε αυτή την περίοδο γνωρίζουμε πως ένα μεγάλο κομμάτι της νόησης και της ευαισθησίας μας προέρχεται από το γεγονός πως βουτήξαμε αυτόνομα, χωρίς να μας κατευθύνουν σε αυτές τις σπάνιες στιγμές, τις οποίες θεωρώ ως ένα δώρο της ιστορίας. Σήμερα ο κόσμος είναι πιο σκληρός, πιο οξύς, κατ’ εικόνα του χρήματος που προσκυνά, του χρήματος που δεν γνωρίζει σύνορα και που έχει γίνει η πραγματική διεθνής αξία και πατρίδα, η ανατροπή δεν μπορεί παρά να είναι παγκόσμια, εφευρετική, απαλλαγμένη από κάθε ιδεολογία η οποία θα σκότωνε οτιδήποτε ζωντανό σε κάθε αντιστασιακή δράση προς όφελος της εκάστοτε φατρίας. Είμαστε υπεύθυνοι για τους εαυτούς μας και ο καθένας οφείλει να διαφυλάξει το κομμάτι ζωής, ονείρου, παιδικότητας και επαναστατικότητας που τον καθιστά μοναδικό’.

ΕΊΜΑΣΤΕ ΑΡΙΣΤΟΚΡΑΤΕΣ. Έχουμε τα μάτια ανοιχτά και τη συνείδηση καθαρή ώστε να βλέπουμε κατάματα την πραγματικότητα. Είμαστε με αυτούς που συνθλίβονται γιατί μας συνθλίβουν κι εμάς, οικονομικά, πολιτιστικά, πολιτικά. Δεν είμαστε με αυτούς που πετούν τα τσιγάρα από το παράθυρο του αυτοκινήτου ή κορνάρουν με το παραμικρό τα μεσημέρια. Δεν είμαστε με αυτούς που τρέχουν στα πρωϊνάδικα, που διαμορφώνουν άποψη από την τηλεόραση. Δεν είμαστε με τη Γιουροβίζιον και το life style σαν πολιτιστικό γεγονός. Δεν είμαστε από αυτούς που βάζουν το προσωπικό ή το παραταξιακό συμφέρον πάνω από το κοινό. Θέλουμε να ανατρέψουμε αυτό που δεν μας αρέσει σήμερα, αυτό που υπάρχει χρόνια. Βαρέθηκα φωνάζει, να βλέπω τις ίδιες φάτσες χρόνια τώρα να μου μασουλάν τις ίδιες αηδίες. Το καινούριο θα γεννηθεί μέσα από την αβεβαιότητα, την αταξία, την φασαρία. Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι. Τα χειρότερα ενσωματώθηκαν στο σύστημα γιατί δεν ήταν επαναστάτες στην ψυχή, καλή ώρα σαν τον Λαλιώτη και τη Δαμανάκη εδώ σε μας, τον Κον Μπεντίτ στη Γερμανία- τι απέγιναν οι δικοί του σύντροφοι δεν γνωρίζει. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε το σύστημα, λέει, να το καταστρέψουμε θέλουμε, δεν αλλάζει, αποδεδειγμένα. Και το καινούριο θα γεννηθεί από τα χαλάσματα, αυτός είναι ο νόμος της φύσης. Και αυτοί που διοικούν θα εργάζονται κιόλας, συγχρόνως. Φτάνει πια με τους εργατοπατέρες, είναι η μόνη δικλείδα ασφαλείας. Μιλούν στο όνομα του λαού αυτοί που με το λαό δεν έχουν πιει ένα ποτήρι κρασί μαζί. Άνθρωποι που δεν έχουν νιώσει την αγωνία της καθημερινότητας και της επιβίωσης, μιλούν στο όνομα αυτών που δεν ξέρουν τι τους επιφυλάσσει το αύριο. Και κυβερνούν στο όνομά μας άνθρωποι που δεν θα μας γνωρίσουν ποτέ, δεν νιώθουν το χτύπο της καρδιάς μας, το άρωμα της σκέψης μας. Μιλούν για ελευθερία άνθρωποι που δεν διακινδύνευσαν ποτέ στη ζωή τους. Άνθρωποι που δεν είπαν ποτέ όχι σε ανώτερο διοικούν υπουργεία, στρατούς, θέσεις κλειδιά. Ποτέ δεν ρίσκαραν, δεν ριψοκινδύνεψαν ποτές. Η παραβατικότητα είναι πολύ γλυκιά θέλει αρετή και τόλμη όμως η ελευθερία, όπως έχουμε ξαναπεί Θέλει κότσια να πας αντίθετα στο ρεύμα, στον συντηρητισμό. Αυτός ευθύνεται για τα δεινά της σημερινής ζωής μας σε μία κοινωνία άγρια, ψυχρή και υπολογιστική. Είμαστε αριστοκράτες λοιπόν. Δεν παρκάρουμε στα ήδη κατειλημμένα πεζοδρόμια από μπαρ και ταβέρνες. Δεν βρωμίζουμε τις θάλασσες και τις ακρογιαλιές.

Κομπιάζει λιγάκι. Αν δεν έχεις μπει ποτέ στη φυλακή δεν καταλαβαίνεις τη σημασία της ελευθερίας, και την έννοια αυτής. Κι αν δεν έχεις νοσηλευθεί για σοβαρή αιτία την αξία και την έννοια της υγείας. Ξέρεις πως τα έχω για τα καλά γνωρίσει και τα δύο, και με το παραπάνω. Ήμουν ‘τυχερός’ που τα έζησα και τα δύο, επαναλαμβάνει γιατί ξέρω από πρώτο χέρι. Τρεις φορές φυλακίστηκα, πολλές νοσηλεύτηκα, εγχειρίστηκα, εντατική, χημειοθεραπείες, όλα τα καλούδια.

Δεν είχαμε κανένα συμφέρον, συνεχίζει, να είμαστε με τους ‘εκτός νόμου’. Στη ζωή μας όλα κυλούσαν φυσιολογικά. Είκοσι χρονών παιδιά στο άνθος της νιότης και της ενεργητικότητας ερωτευτήκαμε τους παράνομους, τους παραβατικούς, αυτούς που ρίσκαραν τα πάντα γιατί αγαπούσαν την ελευθερία και την αυτονομία, γιατί μίσησαν το ψέμα, την υποταγή, την διαφθορά, την απληστία, την ψευτοδημοκρατία στο κάτω κάτω. Εκλογές έκαναν και οι χουνταίοι, εκλογές και οι σημερινοί. Ποια όμως από τα κρίσιμα ζητήματα λύνονται στα κυνοβούλια πραγματικά. Μόνο τα μικρο ζητήματα. Εκεί επικυρώνονται οι αποφάσεις που παίρνονται στα γραφεία των μεγάλων εταιριών που στηρίζουν τα κόμματα και χρηματοδοτούν τις καμπάνιες και τα μεγαλοστελέχη τους. Σήμερα για να θέλεις να πολιτευτείς σημαίνει πως θέλεις να οικονομήσεις χωρίς να κουραστείς, άσε που όσο και να ιδρώσεις τα λεφτά με τρόπο νόμιμο είναι περιορισμένα. Μόνο οι ανατρεπτικοί είναι ειλικρινείς. Κι αν δεν υπάρχουν μαζικά σήμερα θα υπάρξουν σίγουρα αύριο. Η ζωή και η ιστορία κύκλους κάνει. Υπομονή αδέλφια. Και αυτά που τόσο ανατρεπτικά ακούγονται σήμερα, αιρετικά, θα είναι πλειοψηφικά αύριο. Θα ακούγονται από στόματα πολύ περισσοτέρων.

Ας κρεμάσουν δέκα παλικάρια τον υπουργό στα κάγκελα του Πολυτεχνείου, δεμένο, με μια πινακίδα στο λαιμό που θα μιλά για τα ‘κατορθώματά’ του, να κάτσει έτσι για μισή ωρίτσα μέχρι να τον κατεβάσουν, να νιώσει στη μούρη του την απέχθεια αυτών που δεν του μοιάζουν. Έτσι όπως έκαναν τότες οι ιταλιάνοι σύντροφοι! Να νιώσει τη βία που νιώθουμε κολλημένη σαν βδέλλα στο πετσί μας καθημερινά, όλοι μας όταν μασουλάμε το παραμύθι τους. Σας λέω πως εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες θα πανηγυρίσουν, βγείτε έξω και ρωτήστε, χωρίς κάμερες και χαφιεδισμούς, θα σας πουν την αλήθεια.

Έβαζαν οι σύντροφοι στόχο τα γραφεία των μεγάλων κατασκευαστικών που κρατούσαν ανοίκιαστα εκατοντάδες διαμερίσματα για να σηκώσουν τις τιμές. Όλοι έλεγαν: καλά τους κάνετε. Απέκλειαν τετράγωνα με μέσα τους πολυκαταστήματα και αλυσίδες, εισέβαλαν και απαλλοτρίωναν τα αγαθά μαζί με τον κόσμο, που πανηγύριζε και έφευγε φορτωμένος, ή με αυτομείωση, κατέθεταν στα ταμεία συμβολική τιμή για τα προϊόντα πρώτης ανάγκης. Έκρηξη ενθουσιασμού και θαυμασμού στη γειτονιά. Στα ακριβά εστιατόρια το ίδιο, παντού λαϊκές τιμές, καταλήψεις για στέγαση και δημιουργία κέντρων συνάντησης και επιμόρφωσης, εισβολές στους κινηματογράφους και τα θέατρα για όσους αδυνατούσαν να καταβάλουν αντίτιμο, συμβολικές τιμές στα εισιτήρια για τους υπόλοιπους. Η αυτομείωση σε όλους τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας είχε γίνει φαινόμενο μαζικό. Τηλέφωνα, μεταφορές, νερό, ρεύμα. Ο λαός απαιτούσε, οργανώνονταν αυτόνομα, έπαιρνε αυτό που ήταν δικό του. Μαζικά.

autop, people have the power

Είναι ιερή η ζωή λέει, όμορφη, πανέμορφη. Και το έχει νιώσει μέχρι το μεδούλι γιατί κινδύνευσε να την χάσει. Γι αυτό ζήστε την με ένταση, με πάθος, με όλο σας το είναι. Είναι ιερή. Γι αυτό αισθάνονταν άβολα, κομπιάζει, όταν σύντροφοι, στον αγώνα, την αφαιρούσαν, από λαμόγια έστω.

‘Να ζήσουμε τη ζωή με τα όλα της’ ξαναλέει, ‘σε όλο της το μεγαλείο’. Να βουτήξουμε στα νερά της, ακόμη και στα παγωμένα καλό κάνει, και στα αφρισμένα, εκεί, κυρίως εκεί μαγειρεύονται πράγματα και καταστάσεις. Να δοκιμάσουμε τα αρώματα της δίχως φόβο. Να γνωρίσουμε τη φύση, να τη σεβαστούμε. Να τρέξουμε στα δάση, να ξαπλώσουμε στο χορτάρι να αναπνεύσουμε τη δημιουργία, να νιώσουμε την ελευθερία, την ευωδιά των λουλουδιών, να ακούσουμε τη μουσική που σκορπίζεται παντού, από τον άνεμο, τα δέντρα, τα πουλιά. Να πετάξουμε μαζί τους, εκεί βρίσκεται η καρδιά της ζωής, της δημιουργίας. Να αφουγκραστούμε το μήνυμα, μήνυμα αισιοδοξίας και ευτυχίας. Την ευλογία του όλου, του ολοκληρωμένου. Υπάρχει ολοκλήρωση στη φύση. Να ζήσουμε και να πεθάνουμε λεύτεροι. Εάν ήμασταν ολοκληρωμένα όντα δεν θα υπήρχαν πόλεμοι. Και μίσος για τη διαφορετικότητα. Δεν θα υπήρχαν τάξεις, ανισότητες και του κώλου τα εννιάμερα. Όλοι ήμαστε φτιαγμένοι από τα ίδια στοιχεία, ξεσπά, και την ίδια ενέργεια. Μοναδικοί στη διαφορετικότητά μας. Δεν αποτιμάται αυτή σε χρήμα. Δεν είναι γραμμένο πουθενά πως ο διπλανός είναι πιο ακριβός.

Προσελκύουμε αυτό που επιθυμούμε, αυτό που αντανακλάται από εμάς φεύγει και ξαναγυρίζει κουβαλώντας μαζί του αυτό που ζητήσαμε. Ας είναι αυτό η αγάπη και η ομόνοια, να ζήσουμε αλληλέγγυοι με τους γύρω. Ότι χρώμα κι αν έχουν, όπως κι αν ονομάζονται. Η εκτίμηση φέρνει εκτίμηση. Υπομονή λοιπόν, εκτίμηση και αγκαλιά στο γείτονα. Και κάπου εκεί γύρω υπάρχει και μια συλλογικότητα, μια αυτόνομη ομάδα. Ας την ψάξουμε, να τη βρούμε. Να την φτιάξουμε στο κάτω κάτω. Να τα απαιτήσουμε από όλους αυτά.

ΠΑΡΈΝΘΕΣΗ:

  • Ήπια καφεδάκι στο’Νικηφόρο’ του αγαπημένου παλιόφιλου, του Βασίλη του ‘Πελέ’. Λέει : ‘το μυστικό στη ζωή φίλε μου είναι να αγαπάς, αυτό ξέρω. Για να μπορείς όμως να αγαπάς χρειάζεσαι αυτογνωσία, να γνωρίζεις τα υπέρ και τα κατά σου, τα προτερήματα και τα ελαττώματα σου. Έτσι μοναχά θα μπορέσεις να αγαπήσεις τον συνάνθρωπο, την κοπέλα σου! διαφορετικά δεν γίνεται! όλα τα άλλα τα ακούω βερεσέ!’ ‘Πολύ ωραία τα λες φίλε’, του απαντάω. ‘Δεν τα λέω εγώ Μιχάλη’, συνεχίζει.’ Η ζωή το λέει, αυτήν επαναλαμβάνω’!

συνεχίζεται

James – Born Of Frustration (live)

απτική στέρηση

Deprivazione tattile
27 maggio 2008baruda
απτική στέρηση

“αφού του έχει αφαιρεθεί η κοινωνικότητα, το σώμα του έγκλειστου δεν έχει τρόπο να δεχτεί και να ψάξει αισθητήρια ερεθίσματα. Και, ανάμεσα σε όλες τις στερήσεις, εκείνη της αφής είναι ίσως η πιο σοβαρή και καταστροφική, τόσο καταστροφική που ένα παιδάκι μπορεί και να πεθάνει.

όταν στα τέλη του 800 η αμερικανική παιδική ιατρική φροντίδα εισήγαγε το »κρεβατάκι με τα κάγκελα», υποσκελίζοντας την παράδοση της κούνιας, ξεκίνησαν να παρουσιάζονται θάνατοι ανεξήγητοι μωρών σε απόλυτη υγεία. Το γεγονός πέρασε στην ιστορία σαν »θάνατος στο κρεβατάκι» ή ‘σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου’. Η ανθρώπινη εμπειρία μας διδάσκει πως το λίκνισμα στην αγκαλιά είναι μια κίνηση χάδι σε όλο το σώμα σε όλη της την λειτουργία. αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ευημερία και την ευεξία που αποκλείεται στο »μωρό ανάμεσα στα κάγκελα».

Αφού η στέρηση του αγγίγματος μπορεί να φέρει τον θάνατο, με τον ίδιο τρόπο αυτό μπορεί να προκαλέσει την αναγέννηση.Il con-tatto umano, η ανθρώπινη επ-αφή είναι όντως μια πιθανή φροντίδα-γιατρειά στην περίπτωση μη αναστρέψιμου κώματος ή σε πλάσματα με εγκεφαλικά τραύματα και ψυχοκινητικά handicap. Είναι η περίπτωση εκείνης της εκατοστής εθελοντών που, διαδοχικά, πήγαιναν στο σπίτι μιας μικρούλας για να μπορεί να έχει 24 ώρες στις 24 το μοναδικό φάρμακο ικανό να την κάνει να νιώθει καλύτερα : την ανθρώπινη επαφή : τη συνάντηση και το άγγιγμα ανθρώπων κάθε φύλλου, ηλικίας, επαγγέλματος, κουλτούρας, που την βοηθούσαν στις ασκήσεις αποκατάστασης. Η διέγερση είναι θαυματουργική. Η έλλειψη αγγίγματος, αντιθέτως, είναι επώδυνη.

βγάζω απ’ τα χέρια – κάτω από το δέρμα – κομμάτια από μαχαιροπίρουνα πλαστικά : τα μόνα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. σπασμένες άκρες από πλαστικά πιρούνια. Φτάνουν μικρά κοψίματα και αυτά τα κομμάτια μπαίνουν κάτω από το δέρμα. Από αυτά τα ίδια τα κοψίματα, σπρώχνοντας, βγάζω έξω τις άκρες από τα πιρούνια. Δεν υπάρχει αίμα, δεν υπάρχει ούτε μια σταγόνα αίμα ! όσο περισσότερο τραβώ προς τα έξω και περισσότερο, αγγίζοντας, αισθάνομαι! με μια αίσθηση ενόχλησης, με υπομονή όμως, στέκομαι εκεί να τραβώ προς τα έξω αυτό το πλαστικό. ξυπνώ με μια αίσθηση άγχους. Πόση αδρανή ύλη έχω απορροφήσει όλα αυτά τα χρόνια διαμέσου των πόρων του δέρματος;

σκέφτομαι το σίδερο, το τσιμέντο, το πλαστικό που αγγίζω, και στα απονευρωμένα σημάδια που με κατακλύζουν. Και δεν υπάρχει και αίμα! δίχως να το αντιληφθώ ο θάνατος μπήκε μέσα μου γενόμενος κύριος του αίματός μου. Γράφω ή διηγούμαι το όνειρο σε όποιον μπορώ, για να δρομολογήσω συναγερμό. Πρέπει να προειδοποιήσω, να βιαστώ, πριν η αδράνεια να μας κατακλύσει ολοκληρωτικά!”

το πήραμε από το “IL BOSCO DI BISTORCO”. Renato Curcio, Stefano Petrelli, Nicola Valentino. εκδόσεις Sensibili alle Foglie

αυτό το blog, αναπόφευκτα, θα μιλήσει συχνά για εγκλεισμό, για στέρηση, για απομόνωση.
θα μιλήσουμε για την φυλακή, για τους μηχανισμούς τιμωρίας, για φυσικό και ψυχικό βασανιστήριο, για ψυχιατρικά δικαστικά νοσοκομεία, για κέντρα προσωρινής κράτησης μεταναστών…απόβλητων. Εκείνων που για το κράτος πρέπει να σαπίσουν απόβλητοι.
για το δικαίωμα στην ελευθερία, για όλα αυτά που μπορούμε να διδαχτούμε από τα μάτια αυτού που είδε να του στερούνται τα πάντα.
με τον άνεμο αυτής της βραδιάς δεν μπορώ να μην σκέφτομαι σε αυτόν που είναι κλεισμένος σε ένα κελί…με αυτό το ελεύθερο φύσημα του αέρα, με αυτή την ευχαρίστηση του δέρματος που διασχίζεται από τόση δύναμη.

 ΕΝΆΝΤΙΑ ΣΕ ΚΆΘΕ ΦΥΛΑΚΉ
 ΜΈΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΈΡΑ!

http://baruda.net/

 

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας, συνεχίζεται

μιχαλης 296

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Β. εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 2

Η μέρα είναι συννεφιασμένη αλλά η καρδιά του λαμποκοπά. Η ψυχή του πανηγυρίζει. Βλέπει με την φαντασία του καρέ- καρέ τη στιγμή που σπρώχνουν τους δικαστές στην αίθουσα της ολιγόωρης ‘φυλακής’ τους αλλά τόσο σημαδιακής. Αυτούς που νιώθουν άτρωτοι και αγέρωχοι όταν δικάζουν ‘ανθρωπάκια’, και καταδικάζουν ανάλογα με τη δύναμη της τσέπης, οι περισσότεροι τουλάχιστον. Που κρίνουν ανάλογα με το φούσκωμα στο κομπόδεμα.
Τώρα τρέμουν σαν τα ψάρια κι εκλιπαρούν τους τιμωρούς τους. Για λίγο ο φόβος περνάει στην απέναντι όχθη, η ταπείνωση. Είναι μεγάλη στιγμή για όλους τους αδύναμους σήμερα.
Τους έχουν δείξει πως όλα γίνονται όταν οι άνθρωποι θέλουν. Τους έχουν δώσει το παράδειγμα. Αυτή είναι η προλεταριακή αντιεξουσία. Όταν ο λαός θέλει όλα τα μπορεί !

Χορεύει όλο του το είναι! Νιώθει το μεγαλείο της δικαιοσύνης, που για ένα μικρό έστω διάστημα γύρισε πλευρά. Αυτή είναι η ευτυχία, όταν ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, όταν θριαμβεύει επί του φόβου. Η δύναμη της προσφοράς. Αυτές οι στιγμές αξίζουν πολύ, πάρα πολύ. Σχεδόν σαν μια ολόκληρη ζωή. Είναι στιγμές ελευθερίας σε μια γκρίζα καθημερινότητα, που όσο κι αν την πασπαλίσεις με μυρωδικά δεν παύει να παραμένει καταπιεστική, εν πολλοίς.
Αυτή είναι η αντίθεση. Μια λουλουδιασμένη καρδιά, μια ψυχή και μια φάτσα που λάμπουν κι ένας μαύρος ουρανός έτοιμος να κλάψει απ’ την στεναχώρια του. Ίσως επειδή δεν είναι η κάθε μέρα σαν την σημερινή.
Αυτή η μέρα ανήκει στους αγωνιστές.
Στο δρόμο του για την σχολή περνά από την πλατειούλα που βρίσκεται το σπίτι της κοπελιάς του, κοντά στο Ταχυδρομείο, και σταματά στο καφέ του Πιέτρο για να πιει ένα σφηνάκι γκράπα, ας είναι ακόμη πρωί, είναι ξαναμμένος. Το ράδιο αρχίζει να μεταδίδει αποσπασματικά τα πρώτα νέα. Του ‘ρχεται να ουρλιάξει , να φωνάξει : ‘είμαστε εδώ, ο λαός είναι εδώ’, ‘η επανάσταση συμβαίνει, κάθε μέρα’, ‘εμείς δεν συνεργαζόμαστε, δεν συμβιβαζόμαστε’, ‘εμείς δεν θέλουμε να διαχειριστούμε την μιζέρια σας’.
‘Και η μιζέρια δεν είναι μόνο στην τσέπη αλλά σε όλα όσα συμβαίνουν σε μια καθημερινότητα κενή από οποιοδήποτε νόημα έξω από το κέρδος’
‘Που για να το αποκτήσετε είστε διατεθειμένοι να πουλήσετε και την μητέρα σας’ .

‘Είμαστε εμείς που ζούμε επικίνδυνα. Γιατί η πλήξη και η σήψη κάνουν κακό. Όπως και η παθητικότητα μπροστά σε αποφάσεις που άλλοι παίρνουν χωρίς να ερωτούν’.
‘Ζούμε στο ρίσκο γιατί έτσι μας αρέσει. Δεν μας ικανοποιούν τα πρότυπα που χτίζετε εσείς όλοι που αγαπάτε μόνο το χρήμα, που το θέλετε όλο δικό σας κι όλους εμάς να σας κυνηγάμε μπας και ξεκλέψουμε δεκάρες. Μας βομβαρδίζετε όλη μέρα με εικόνες κατ ομοίωσή σας, ανέραστοι και κούφιοι’.
‘Ζούμε λοιπόν με ρίσκο και ζητάμε κι απ’ τον κόσμο το ίδιο. Λίγο ρίσκο βάλτε στη ζωή σας, είναι απελευθερωτικό!’

Δεν κρατιέται άλλο. Πληρώνει και φεύγει. Τρέχει, θέλει να δει τους φίλους, τους συντρόφους και τους συμφοιτητές του, στη σχολή. Να ακούσει γνώμες και απόψεις, να αφουγκραστεί συναισθήματα. Να νιώσει από πρώτο χέρι τις αντιδράσεις που προκάλεσαν. Το καφέ ήταν ακόμη άδειο, δεν είχε σφυγμό. Θέλει να τον πιάσει. Να τον νιώσει. Τρέχει εκεί που θα βρει κοινό. Τέτοια ώρα η σχολή θα είναι γεμάτη, θα σφύζει από ζωή. Θα το έχουν μάθει άραγε ;

Fabrizio de Andre, Il Bombarolo, Ο βομβιστής, 1973

Κάποιος γυρίζοντας από δω κι από κει λέει                                                                                      Πως μισώ τη δουλειά μου
Δεν ξέρει με πόση αγάπη
Αφιερώνομαι στον δυναμίτη

Συνεχίζουμε λοιπόν.
Αν εξαιρέσεις τους κομματικοποιημένους, που πάντοτε έχουν κάτι αρνητικό να προσάψουν σε οποιονδήποτε διαφορετικό, και σε αυτά που δεν ελέγχουν ή εκπορεύονται από τους ίδιους, μακριά από αυτά που προτείνουν ή πράττουν, όλοι οι υπόλοιποι επικροτούν.
Υπάρχει μεγάλος αναβρασμός στην κοινωνία.
Όλες οι αποφάσεις που την αφορούν μαγειρεύονται μακριά της, σε απουσία της. Ευνοείται μονίμως μικρή μερίδα ανθρώπων ή κάποιες ομαδοποιήσεις διαπλεγμένες με τα κέντρα. Αυτοί που κατέχουν τον πλούτο. Και μάλιστα αυτό γίνεται στο όνομα των υπολοίπων, προς συμφέρον δήθεν της πλειοψηφίας.

Κάποιοι δεν το αντέχουν και εξεγείρονται.
Άλλοι παρακολουθούν και γέρνουν προς τα κει που στρέφεται το κριτήριό τους.
Είναι καιρός που χιλιάδες οργανώνονται αυτόνομα, είναι πάρα πολλοί αυτοί, πολλοί που οργανώνουν την αντίστασή τους μαχητικά. Μεγάλο το νούμερο και αυτών που γέρνουν προς την πλευρά τους. Έχουν τη συμπάθεια μεγάλου κομματιού της κοινωνίας.
Νιώθουν επιτέλους δικαιωμένοι. Σκέφτονται αυτόνομα.
Ο Μάριος, οι φίλοι και σύντροφοί του, περιμένουν πως με τον καιρό θα γίνουν περισσότεροι οι μαχόμενοι.
Χρειάζεται οπωσδήποτε να τους πλαισιώσουν καινούριοι, μαχητές και συμπαθούντες, το ρεύμα είναι δυνατό, ορμητικό θα έλεγα.
Σε κάθε γωνιά, στο σχολείο, στην εργασία, στην γειτονιά οι τάξεις των ανταρτών της επανάστασης θα πυκνώσουν.

Η ζωή έχει καταντήσει σκέτη καταπίεση, μονοτονία, πλήξη. Όλα προκαθορισμένα, από την αρχή μέχρι το τέλος, από τα πριν και από άλλους. Γεννιέσαι για να δουλεύεις και να απολαμβάνουν αυτοί. Πετώντας ξεροκόμματα. Στην δουλειά και τον πολιτισμό. Έχοντας προγραμματίσει μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια της μέρας. Δεν επιτρέπονται οι παρεκκλίσεις. Να μη βρίσκεις χρόνο να σκεφτείς, τι σου αρέσει, και αν σου αρέσει!
Η καθημερινότητα της πλήξης.
Πολύ μιζέρια για το τίποτα! Και πολύ κουβέντα για τα ανώδυνα.
Αυτοί όμως διαλέγουν έναν άλλο δρόμο, με πολλά μονοπάτια.
Είναι αυτόνομοι.
‘εμείς όμως είμαστε αλλιώς, θέλουμε άλλα πράγματα, διαφορετικά, και τα θέλουμε τώρα’, λέει ο Μάριος.
‘Πρώτα- πρώτα, ξέρουμε πολύ καλά τι δεν μας αρέσει, και θέλουμε να το εξαφανίσουμε, να το διαλύσουμε’.
‘Και ζώντας, αναπνέοντας μαζί, δημιουργικά, θα φτιάξουμε σιγά σιγά, το καινούριο. Μυρίζει όμορφα εκεί έξω, περιμένει να χαρτογραφήσουμε τα καινούρια εδάφη. Θα το ανακαλύψουμε, θα το εξερευνήσουμε. Είναι αυτό που θέλει να ξεπηδήσει από μέσα μας και το πνίγει ο ασφυκτικός περίγυρος, η σήψη της Μητρόπολης, η πλήξη του καθωσπρεπισμού. Ασφυκτιά το μωρό μέσα μας και επιθυμεί να ξετιναχτεί σε περιβάλλον ελευθερίας. Πνίγεται από την επανάληψη.
Όχι λοιπόν στην επανάληψη μιας καθημερινότητας που πνίγει !’

Riders on the Storm, The Doors.

Προχθές πήγαν στον κινηματογράφο και είδαν το ‘Μπούτς Κάσιντυ και Σάντανς Κίντ’. Με τους Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Κάθριν Ρός και Πώλ Νιούμαν. Ο κινηματογράφος ήταν πίτα στους νέους που αποθεώνουν τους πρωταγωνιστές.
Ναι !! Έτσι θέλουν να ζήσουν και αυτοί! Ληστές. Φίλοι καρδιακοί. Χίλιες φορές καλύτερα στην παρανομία, αρπάζοντας το χρήμα από τις τράπεζες και τους λεφτάδες. Που έτσι κι αλλιώς δεν ιδρώνουν υπερβολικά μιας και έχουν άλλα τόσα και ακόμα περισσότερα. Που όσο κι αν δουλέψεις εσύ, κάνοντας το ίδιο και το ίδιο για ώρες, μέρες, χρόνια, λέγοντας τα ίδια λόγια μια ζωή, δεν θα γευτείς ποτές !
Την ώρα που οι ληστές τρέχουν με το ποδήλατο μες τα λουλούδια, εκεί στο πράσινο, μες την ομορφιά, στα χρώματα και τα αρώματα!                                                                           είναι αλλιώς να τα απολαμβάνεις ελεύθερος, μακριά από την εκμετάλλευση. Τότε απολαμβάνεις!

Το να παρακολουθήσεις την ταινία είναι επίτευγμα, γίνεται ένας χαμός, δύσκολο να συγκεντρωθείς. Τραγούδια ακολουθώντας τη μουσική της ταινίας, συνθήματα. Νομίζεις πως βρίσκεσαι στο αμφιθέατρο. Στη συνέλευση. Σχόλια, θέσεις, αποφάσεις.

Την άλλη φορά, στο τέλος της ταινίας ‘Μπόνυ και Κλάϊντ’, με την Φαίη Ντάναγουεη και τον Γουώρεν Μπήτυ, τα παιδιά βγαίνουνε από τον κινηματογράφο και ξεχύνονται στην πόλη σε πορεία, βραδινή, στο κέντρο. Και υπάρχει οργή ανάμικτη με ενθουσιασμό. Και αποφασιστικότητα. Γιατί το πλήθος νιώθει την δύναμή του. Και οι μπάτσοι μένουν μακριά. Γιατί κατάλαβαν ότι δεν τους παίρνει..
Είναι τέτοια η ορμή και η θέληση των παιδιών που τους έδωσαν να καταλάβουν πως σήμερα το βράδυ δεν θα έχουν τύχη, τους έπιασαν στα πράσα, δεν τους περίμεναν, δεν υπήρξε ραντεβού. Και πως αν προσπαθήσουν κάποια επιθετική κίνηση τα πράγματα θα πάρουν άσχημη τροπή.

Pat Garrett and Billy the Kid, Bob Dylan.

Η πόλη είναι περιτριγυρισμένη με πανέμορφα μεσαιωνικά χωριουδάκια, άθικτα,  ελάχιστες ‘μοντέρνες’ παρεμβάσεις, και ….εξαιρετικές ταβέρνες. Όταν λοιπόν ‘σκάσει’ κάποιο αυτοκίνητο, τους αρέσει πολύ να τις επισκέπτονται. Για λιτό φαγητό και πολύ, θαυμάσιο τοσκάνικο κόκκινο κρασί.
Φοβεροί χώροι, συνήθως σε υπόγεια. Αρχαία, υποβλητικά κτίσματα, εξαιρετικά αναπαλαιωμένα, με απίθανους μεζέδες. Μεγάλες ποικιλίες σε τυριά, αλλαντικά και ζυμαρικά φυσικά. Περνάει η ώρα με συζήτηση και κρασοκατάνυξη, χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας, της ανθρωπότητας στην ημερήσια διάταξη. Ο ιμπεριαλισμός, η πολιτιστική επανάσταση, τα αντάρτικα κινήματα, η Βιετναμέζικη αντίσταση, η ‘κομμουνιστική’ απογοήτευση.

τα παιδιά του ’77 1

Και πάντα θα σκάσει μύτη στις παρέες και σύντροφος ή φίλος τέλος πάντων, γόνος πλούσιας οικογένειας. Με εξοχικό στο βουνό ή στα περίχωρα της πόλης. Και τότε θα μαζευτούμε πολλοί μαζί για εκδρομή στην εξοχή. Η καλύτερή μας. Ρεφενέ για τις προμήθειες και τις βενζίνες. Και ‘παίζουνε’ τα πάντα.

Madama Butterfly, Maria Callas.

  • Δεν θέλουμε να ζούμε κάτω από ζυγούς, όπως και αν τους ονομάσουν οι άρχοντες. Οργανώνουμε λοιπόν μια εθνική διαδήλωση στη Ρώμη, τον Μάρτιο του ‘77, στις 12 του μήνα, ενάντια στην καταπίεση και την καταστολή.
    Έχουν χτυπήσει με άγριο τρόπο, το προηγούμενο διάστημα, την εξέγερση των φοιτητών στη Μπολόνια.
    Μαχαιρώνουν οι φασίστες στη Ρώμη.
    Όλη η αυτονομία κατεβαίνει στην πρωτεύουσα.

Σηκωθήκαμε πρωί πρωί. Το ραντεβού είναι στον σιδηροδρομικά σταθμό, αφηγείται ο Μάριο. Με οργή σιωπηλή συγκεντρωνόμαστε, μαζευόμαστε για κάποιο μισάωρο. Και μόλις εμφανίστηκε το τραίνο για Ρώμη του κάνουμε αμέσως κατάληψη, μαζί με τους άλλους ταξιδιώτες. Σήμερα δεν πληρώνει κανένας εισιτήριο.
Πρέπει να είμαστε πάνω από χίλιοι. Δεν μπορούν να μας αγγίξουν. Ξέρουμε πως θα ταξιδέψουμε. Και μόλις το τραίνο αρχίζει να κινείται, με εκείνο το αρχικό του τίναγμα ο κόσμος ξεσπάει. Συνθήματα και τραγούδια σπάνε την ησυχία, από τα ανοιχτά παράθυρα, όλοι αψηφούν την παγωνιά. Βράζουμε από ενθουσιασμό και ενέργεια. Και χιλιάδες υψωμένες γροθιές διέσχισαν την πόλη το εικοσάλεπτο που χρειάζεται το θηρίο για να την διαπεράσει. Είναι ένα θέαμα μοναδικό, κόκκινες σημαίες με αστέρια, με σφυροδρέπανα, και σφιγμένες γροθιές υψωμένες στον ουρανό της πόλης που χαιρετάει τα παιδιά της, που την αφήνουν να κυλάει πίσω τους.
Το θεριό γεμάτο ασφυκτικά κι εμείς κολλημένοι ο ένας πάνω στον άλλο.

Φτάσαμε στην αιώνια πόλη και δεν μας αφήνουν να μπούμε στον σταθμό, είναι τέτοια η κίνηση, έχουν φρακάρει τα πάντα. Μένουμε έτσι αρκετή ώρα, και μόλις ξεκινούν οι κουβέντες για να αποφασίσουμε εάν αποβιβαστούμε εκεί έξω και να προσεγγίσουμε τον σταθμό με τα πόδια το τραίνο ξεκινά αργά αργά. Ο ενθουσιασμός είναι τεράστιος. Τόση ώρα έχουμε στα απέναντι, καμιά πενηνταριά μέτρα μακριά, άλλα βαγόνια, γεμάτα και αυτά συντρόφους που έρχονται από τον Νότο, μιλάμε με συνθήματα, υπάρχει υπερένταση, υπάρχει και θυμός. Γιατί στη διάρκεια του ταξιδιού μαθαίνουμε πως οι μπάτσοι, την προηγούμενη, σκότωσαν χτυπώντας πισώπλατα, την ώρα οπισθοχώρησης, σύντροφό μας, στις συγκρούσεις της Μπολόνια, στο χώρο του Πανεπιστήμιου που είναι υπό κατάληψη, ή στις κινητοποιήσεις στο κέντρο της πόλης. Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη, μυρίζει μπαρούτι, προμηνύεται καταιγίδα, θα έρθει πυρκαγιά.

Έχει γράψει ο Κλάουντιο Λόλλι ένα πολύ όμορφο τραγούδι για εκείνες τις μέρες των συγκρούσεων στην Bologna, όλη η περιοχή γύρω από τις σχολές είναι στα χέρια των φοιτητών, τρεις μέρες χρειάστηκαν οι δυνάμεις καταστολής να τους τις πάρουν! ‘I giornali di Marzo’, ‘Οι εφημερίδες του Μαρτίου’.

Και ακουμπάμε επιτέλους στις αποβάθρες, αργά. Ενωνόμαστε με συντρόφους που ξεπηδούν απ’ όλες τις πλευρές. Έρχονται από κάθε γωνιά της χώρας. Φτάνουμε μαζί και αυτό δημιουργεί τεράστια χαρά, ευτυχία, παραλήρημα. Έξω από τον τεράστιο σταθμό το αδιαχώρητο, η ένταση απογειώνεται. Πανζουρλισμός. Χιλιάδες σύντροφοι είναι συγκεντρωμένοι εκεί, μιας και η πλατεία Ezedra, όπου έχει οριστεί το ραντεβού μας, έχει ξεχειλίσει, για να βαδίσουμε όλοι μαζί, σε πορεία, προς την Piazza del Popolo, την Πλατεία του Λαού, όπου αργά το απόγευμα θα κλείσει το ραντεβού.
Όλα μοιάζουν μαγικά, είναι μαγικά.

Υπάρχει ενέργεια, μοιάζει χειροπιαστή, λες και θα ανοίξεις τη χούφτα σου και θα την πιάσεις, θα μαζέψεις μπόλικη. Μπορείς να την αγγίξεις, για τέτοια κατάσταση σου μιλάω.
Τραγούδια, συνθήματα, φασαρία, ένα βουητό που σκεπάζει τα πάντα, που απλώνεται σε όλη την πόλη και την κυριεύει. Libertà!
Είμαστε πολλοί, είμαστε δυνατοί, είμαστε αποφασισμένοι, είμαστε εμείς, ‘οι άλλοι’, ‘η άλλη κοινωνία’.
Δεν περπατάμε, θαρρείς πετάμε.


Il contropotere proletario. Η προλεταριακή αντεξουσία. Η αυτονομία στην πράξη.

»Να το πω κι αλλιώς: είναι αμέτρητη η χαρά που νιώθεις κάθε φορά που τινάζεις στον αέρα ένα κάτι, σύμβολο του εχθρού, και αυτή η χαρά σε ακολουθεί για ημέρες δίχως τελειωμό, όσο μιλάει ο κόσμος γι αυτήν και βάλε! κάθε φορά που εισβάλεις σε σφηκοφωλιά του αντιπάλου και την κάνεις δικιά σου, έστω και για λίγο έχεις οικειοποιηθεί τον ζωτικό χώρο του εχθρού, η μητρόπολη για λίγο είναι δική σου, η χαρά δεν προσμετράται, όσα χρήματα κι αν έχει στον λογαριασμό του ο ενάντιος δεν μετρούν μπροστά στη δύναμη που έχεις εκείνη την ώρα, και την ευτυχία που νιώθεις στην καρδιά σου!

Όταν περνάς αμέριμνος μπροστά απ’ τα μπλόκα του εχθρού, τις κλούβες και τα περιπολικά, χτυπά δυνατά η καρδιά και τραγουδά, γελάς που τρέχουν και δεν φτάνουν ψάχνοντας ψύλλους στ’ άχυρα. Ο αιφνιδιασμός είναι δικός σου, ασ’ τους να τρέχουν!

Θα στο πω φίλε μου και έτσι: Τον λαό δεν καταφέραμε να τον ξεσηκώσουμε σε μόνιμη βάση, να επαναστατήσει για να διώξει μια για πάντα την καταπίεση του καταναλωτισμού και των αγορών, όμως εκείνη τη χαρά που νιώθαμε κάθε φορά που κομματιάζαμε τα άφθονα μέτρα ελέγχου και καταστολής της ελευθερίας μας δεν την αλλάζω με τίποτα. Δεν χωρά στο ζύγι, όσο κι αν κοστίζει το άλλο που στοίβαξες στην μπάνκα! Τζούφιο είν’ το βάρος του».

Τότε βλέπω και τους Ινδιάνους τους Μητροπολιτάνους. Είχα ξαναβρεθεί στην πόλη για εθνική διάσκεψη, πρώτη φορά όμως τους βλέπω ντυμένους στα χρώματα του πολέμου. Και τόσους πολλούς. Παρατεταγμένοι με τις πολύχρωμες φορεσιές τους έξω από το κτίριο, λες και μας περίμεναν, να τους δούμε και τους θαυμάσουμε.
Ξεκινούν στην κεφαλή του μέρους της πορείας που βρίσκεται μπροστά μας, και όλοι εμείς από πίσω. Λίγες μέρες νωρίτερα έχουν πετάξει έξω από τις σχολές, στο Πανεπιστήμιο La Sapienza, τον γραμματέα του ελεγχόμενου από το ΚΚ συνδικάτου, τον μισητό Λάμα, με τους εκατοντάδες ψευτοκομμουνιστές μπράβους του. Δοκίμασαν να μιλήσουν στην γενική συνέλευση, έφαγαν γιούχα, ξύλο και άπειρα φτυσίματα. Οι υποκριτές.

 – για να αποκατασταθεί η τάξις

 

Το έτος ’77 ξεκίνησε ένα μήνα νωρίτερα, στις 3 Δεκεμβρίου ’76, όταν ο Franco Maria Malfatti, υπουργός Παιδείας, έριξε τα χαρτιά του στο τραπέζι: την περίφημη εγκύκλιο που περιορίζει την επανάληψη των εξετάσεων, φορολογικές αυξήσεις, ειδικά για τους εκτός σειράς μαθημάτων, τρία επίπεδα αποφοίτησης (δίπλωμα, πτυχίο, διδακτορικό), επαναφορά της περιορισμένης πρόσβασης, κ.λπ.

Στις 24 ιανουαρίου ’77 στο Palermo οι φοιτητές κατέλαβαν την Φιλοσοφική σχολή, στις 31 ιανουαρίου εμποδίζονται  οι διδακτικές δραστηριότητες στις ανθρωπιστικές σχολές του  TorinoCagliariSassari,Salerno. Στην BolognaMilanoPadovaFirenzePisa λαμβάνουν χώρα διαδηλώσεις, πορείες, συνελεύσεις.

2 φεβρουαρίου ’77, στο πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης μια εξηνταριά φασιστών επιτέθηκαν σε μια συνέλευση φοιτητών. Αφού αποκρούστηκαν υποχωρώντας πυροβόλησαν με όπλο. Ο Guido Bellachioma τραυματίζεται σοβαρά στο κεφάλι. Την επομένη μια πορεία βγαίνει απ’ το πανεπιστήμιο, στην via Solferino, κοντά στην οδό Sommacampagna, μια ομάδα συντρόφων διαχωρίστηκε από την πορεία και πήγε να επιτεθεί στα γραφεία του φασιστικού Msi απ’ όπου είχαν ξεκινήσει αυτοί που επιτέθηκαν την προηγούμενη ημέρα. Στην piazza Indipendenza, από ένα Φίατ 127 δίχως διακριτικά κατέβηκαν κάποιοι αστυνομικοί με τα πιστόλια στα χέρια. Ξεκινά ανταλλαγή πυροβολισμών μεταξύ των αστυνομικών και δυο συντρόφων, οι Paolo και Daddo και ένας αστυνομικός τραυματίστηκαν σοβαρά.

Αποτέλεσμα εικόνας για paolo kai daddo

Ο εκ των ηγετικών στελεχών του κομουνιστικού κόμματος Ugo Pecchioli σε συνέντευξη του στην εφημερίδα «la Repubblica» δηλώνει: «Το raid των φασιστών στο πανεπιστήμιο και οι βιαιότητες των προβοκατόρων που αποκαλούνται αυτόνομοι είναι δυο πρόσωπα της ίδιας πραγματικότητας […] η φασιστική μήτρα είναι κοινή, παρόμοιοι και οι σκοποί. Η αστυνομία και η εισαγγελία πρέπει να κάνουν το καθήκον τους κλείνοντας τις γιάφκες». Το κίνημα απάντησε με μια μεγάλη διαδήλωση 30.000 ανθρώπων στους δρόμους της πόλης.

Στις 16 φεβρουαρίου ’77, τετάρτη, μεγάλη συνέλευση του κινήματος στο πανεπιστήμιο της Ρώμης, όπου λαμβάνει χώρα συζήτηση για το πως θα υποδεχθούν τον  Lama: να τον αφήσουν να μιλήσεις; Να τον γιουχάρουν? Να τον διώξουν; Η συνέλευση στο τέλος αποφάσισε να παραστεί στην ομιλία, να την κατακλύσει με σφυρίγματα αλλά  να αποφύγει την σωματική σύγκρουση. Μια λύση η οποία άρεσε σε όλους και δεν δημιουργούσε προβλήματα στο κίνημα το οποίο βρίσκονταν σε φάση ανάπτυξης.

Οι »ινδιάνοι μητροπολιτάνοι»,  «indiani metropolitani» ετοίμασαν έναν χιονάνθρωπο με πεπιεσμένο χαρτί πολύ ψηλό γεμάτο ειρωνικά slogan : «Più lavoro meno salario»;  »Περισσότερη δουλειά λιγότερη αμοιβή» – «Lama è mio e lo gestisco io», »ο Λάμα είναι δικός μου και τον διαχειρίζομαι εγώ» – ; «Vogliamo un affitto proletario il 100% del salario», »Θέλουμε προλεταριακό νοίκι στα 100% του μισθού» – (ειρωνεία που ξεπεράστηκε από την πραγματικότητα)».

Το camion της συνδικαλιστικής ομιλίας περιτριγυρίστηκε από την ομάδα περιφρούρησης μιας εκατοστής ανθρώπων του κκι.  Λίγο μακρύτερα όλοι οι άλλοι: φοιτητές, εργαζόμενοι, ανάμεσα στους δυο σχηματισμούς ένα «ουδέτερο έδαφος» που διατηρούνταν κενό χάρη σε μια σειρά από την ομάδα περιφρούρησης του κινήματοςπου προσπαθούσε να εμποδίσει την επαφή με την ομάδα περιφρούρησης του Lama, πέντε με έξι μέτρα πιο πίσω βρίσκονταν ο χιονάνθρωπος με γύρω τους ινδιάνους της μητρόπολης των οποίων η αριθμητική συνοχή χρόνο με τον χρόνο αυξάνονταν.

«È ora, è ora: miseria a chi lavora», »Είναι ώρα, είναι ώρα φτώχεια σε όσους εργάζονται» –  «Potere padronale», »εξουσία στα αφεντικά» –  «Andreotti è rosso Fanfani lo sarà», »ο Αντρεόττι είναι κόκκινος και σε λίγο θα γίνει και ο Φανφάνι», [γνωστά χριστιανοδημοκρατικά ηγετικά στελέχη] –  «Più baracche meno case», »περισσότερες παράγκες λιγότερα σπίτια». Στην συνέχεια ξεκίνησε το πέταγμα από μπαλάκια γεμάτα χρώματα προς το καμιόνι.

Αυτοί που αποτελούσαν την ομάδα περιφρούρησης του Lama αρπάζουν στα χέρια τους τους πυροσβεστήρες και ορμούν ενάντια στις πρώτες γραμμές της ομάδας περιφρούρησης του κινήματος που με δυσκολία κατάφερναν να συγκρατήσουν αυτούς που πίεζαν από πίσω εξοργισμένοι. Οι γραμμές του κινήματος  ανοίγουν επιτρέποντας στους »ινδιάνους» να ξεκινήσουν την αντεπίθεση και να έρθουν σε επαφή με τους εισβολείς. Πιο πίσω βρίσκονταν όλοι οι άλλοι. Σε αυτό το σημείο η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Το κίνημα τρέπει σε υποχώρηση την ομάδα περιφρούρησης του συνδικάτου μέχρι που την σπρώχνει έξω από το πανεπιστήμιο.

παρασκευή 18, στην σχολή της Οικονομίας λαμβάνει χώρα μια μεγάλη συνέλευση του κινήματος η οποία αποδέχεται ένα κείμενο γύρω από τα γεγονότα της προηγούμενης ημέρας:

Το πρωί η ομάδα περιφρούρησης του Pci […] ξεκίνησε σοβαρά επεισόδια στην προσπάθεια της να τσακίσει την αυτονομία του κινήματος. Αυτή η προσπάθεια απέτυχε λόγω της μαζικής αντίδρασης των φοιτητών που έδιωξαν την ομάδα περιφρούρησης του  Κκι και παρέμειναν κύριοι του Πανεπιστημίου. […] Το απόγευμα ο Cossiga, που τον ευνοούσε η κατάσταση, έδωσε διαταγή στις δυνάμεις της αστυνομίας να επιτεθούν στο Πανεπιστήμιο με μια τεράστια αστυνομική δύναμη, καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο να επιτύχει, χάρη στο  Pci, αυτό που δεν είχε καταφέρει τις προηγούμενες ημέρες.

[…] Όσο για τον αγώνα, το κίνημα δεν προτίθεται να παραιτηθεί με κεντρικούς στόχους του να είναι: 1) η απόσυρση του σχεδίου Malfatti και εκείνου του Κομμουνιστικού Κόμματος2) εθνική γενική απεργία ενάντια στην κυβέρνηση για να ανοίξει ένα νέο μαζικό μέτωπο πάλης γύρω από την απασχόληση. Το κίνημα γνωρίζει ότι οι στόχοι αυτοί σημαίνουν την απόρριψη της πολιτικής των θυσιών, της λογικής της καπιταλιστικής συμβατότητας σε σχέση με την κρίση […]. Για τους λόγους αυτούς, η γενική συνέλευση αποφασίζει: να προειδοποιήσει την κυβέρνηση για την άρνηση του κινήματος να αποδεχθεί την εκκένωση του Πανεπιστημίου, το οποίο πρέπει να λειτουργεί ως ένας τόπος αυτόνομης συνάθροισης των νέων και ζητά την οριστική εκδίωξη της αστυνομίας, να δημιουργήσει ένα πολιτικό μανιφέστο για τους πολίτες το οποίο θα αποσαφηνίζει τις θέσεις του κινήματος, να ορίσει για το σάββατο 19 Φεβρουαρίου, στις 17 στην Piazza Esedra, μια μεγάλη διαδήλωση στην πόλη και μαζική, την οποία θα εγγυάται-προστατεύει οι δομές του κινήματος, να καλέσει όλα τα πανεπιστήμια που βρίσκονται σε αγώνα σε μιαν εθνική αντιπαράθεση το Σάββατο και την Κυριακή 26 και 27 Φεβρουαρίου στη Ρώμη.

[Dario Paccino, Sceemi, il rifiuto di una generazione, 1977],  Ανόητοι, η άρνηση μιας γενιάς

Στις 11 μαρτίου 1977 στην Bologna, στην διάρκεια μιας διαδήλωσης, η αστυνομία σκότωσε τον Francesco Lorusso,  25 χρόνων. Στις 12 μαρτίου το κίνημα εισβάλλει στην Ρώμη με μια επιβλητική και μεγάλη εθνική διαδήλωση, με συνεχείς συγκρούσεις κατά μήκος όλης της διαδρομής της πορείας, επιθέσεις σε γραφεία των θεσμών, σε καταστήματα και οπλοπωλεία, σύμβολα του πλούτου και της εξουσίας.

Μετά την «εκδίωξη του Lama», και τώρα με τις συγκρούσεις στους δρόμους και τις πλατείες, τα απομεινάρια των ομάδων, Lc, Pdup, Ao, πλέον περιθωριοποιημένα, διαχωρίζουν την θέση τους «από τις δράσεις των “αυτόνομων” κατά την διάρκεια της διαδήλωσης».

Στην Bologna, στις 23 μαρτίου, κλείνουν το Radio Alice και τις επόμενες ημέρες εκκενώνεται το Πανεπιστήμιο της πόλης με την χρήση τεθωρακισμένων. Ο Cossiga διέταξε την απαγόρευση διαδηλώσεων στην Roma.

– »Διασχίζουμε την πόλη τραγουδώντας. Άλλοτε περπατάμε σιγά, άλλοτε τρέχουμε. Αλλού κοντοστεκόμαστε. Γεμίζουμε τους τοίχους συνθήματα και κόκκινη μπογιά. Τα μαντήλια στο λαιμό.
Κάποιοι από εμάς αφήνουν για λίγο τους υπόλοιπους και πηγαίνουν προς Via dei Volschi, εκεί που χτυπά η καρδιά της Ρωμαϊκής αυτονομίας, να μάθουν τα τελευταία νέα. Να δουν εάν χρειάζονταν κάτι, μήπως είναι απαραίτητη η βοήθειά τους.
Εμείς οι υπόλοιποι συνεχίζουμε
Φτάνουμε στην πλατεία αργά το μεσημέρι.
Την περιφρούρηση έχουν αναλάβει οι Ρωμαίοι σύντροφοι, και όχι μόνο, οι σύντροφοι επίσης των ομάδων περιφρούρησης από τις μαζικότερες συλλογικότητες της χώρας, απ’ τον Βορρά κυρίως, Πάντοβα, Μιλάνο, να πω την αλήθεια, όλες οι γραμμές της αυτονομίας ήταν σαν μια τεράστια ομάδα περιφρούρησης…

Είναι ακόμη μέρα. Έχουν περάσει χρόνια, δεν θυμάμαι και πολλά. Μοναχά τον ενθουσιασμό ανακατεμένο με οργή. Το κύμα που πάλλονταν στη πλατεία κάθε φορά που ξεσπούσε το σύνθημα, τα τραγούδια. Το είναι μου σε μόνιμη κατάσταση έκστασης, ανατριχίλα που διασχίζει το κορμί μου, από την κορυφή μέχρι τα νύχια.
Κι όταν ξεχύνεται το ανθρώπινο ποτάμι, με βουητό που σκεπάζει τους λόφους που περιτριγυρίζουν την πόλη η ένταση εκρήγνυται και αρχίζουν ατέλειωτες συγκρούσεις.
Δεν νοιάζει κανέναν ποιος θα είναι αυτός που θα κάνει την αρχή, όλοι περιμένουμε το αναπόφευκτο, όλοι επιθυμούμε να δοθεί ένα μάθημα στις δυνάμεις καταστολής και στους εντολείς τους.
Αρχίζουν οι πυρπολήσεις, εναντίον κυρίως καταστημάτων πολυτελείας, απλησίαστων στους πολλούς, που στέκονταν εκεί προκλητικά με τις στολισμένες τους βιτρίνες και την πραμάτεια να φωνάζει ‘πάρε με’!
Εναντίον, επίσης, κομματικών γραφείων. Εναντίον κυβερνητικών και πολιτικών γραφείων και στόχων, αστυνομικών τμημάτων.

People have the power, Patti Smith

  • Να σας μιλήσω λιγάκι για τους φίλους μου. Γι αυτούς τους ταξιδευτές της ζωής, τους εξερευνητές του άγνωστου και του αχαρτογράφητου, αυτούς τους εραστές της περιπέτειας. Για ανθρώπους των οποίων τα βήματα δεν μπόρεσα να ακολουθήσω, ολοκληρωτικά, για διάφορους λόγους, δικούς μου, αλλά των οποίων την πορεία έχω την ευκαιρία και τη δυνατότητα να παρακολουθήσω από κοντά. Οι περιπλανήσεις τους είναι απλησίαστες για μένα, τις αιτίες δεν θα αποκαλύψω. Τους έζησα από κοντά, βίωσα τις αναζητήσεις και τους προβληματισμούς τους, αφουγκράστηκα τις ανησυχίες και το πείσμα τους, έζησα μαζί τους.
    Και τους αγάπησα.

Χαθήκαμε για χρόνια. Κι όταν πριν λίγο καιρό δέχτηκα ένα μήνυμα μέσω φίλου που έχει συναντήσει τυχαία κάποιον από αυτούς, μια κοπέλα συγκεκριμένα, με τους κολλητούς μου, σε νησί, η καρδιά μου φτερούγισε.
Με ψάχνουν.
Το μήνυμα συμπληρώνει και ένας αριθμός τηλεφώνου. Κάλεσα αμέσως, και περιττό να σας διηγηθώ τη συνέχεια. Σεισμός. Ήταν η γνωστή φωνή, με την ιδιαίτερη προφορά του φίλου και συγκάτοικου για κάποιο διάστημα, με τον οποίο συνδέθηκα πολύ. Η συγκίνηση δεν περιγράφεται.
Και μετά τα πρώτα χαιρετίσματα έπεσε η ιδέα για μια συνάντηση. Την πραγματοποιήσαμε πολύ σύντομα σε ένα από τα νησιά του Ιονίου.
Εκεί έπεσε και η ιδέα για τη συγγραφή αυτής της διήγησης, ήταν δική μου. Ήθελα να ακούσω τις ιστορίες τους, να τις μεταφέρω, τώρα που υπάρχει πλέον η δυνατότητα να ειπωθούν, πρακτικά και καθαρά, όχι με μισόλογα και υπονοούμενα όπως γίνονταν παλιότερα.
Κανείς δεν έφερε αντίρρηση. Συμφώνησαν όλοι, απόλυτα. Διότι τόσα χρόνια έχει πέσει ένα πέπλο σιωπής όσον αφορά εκείνα τα τόσο ενδιαφέροντα και τρομερά χρόνια.

Fela Kuti, Music is the Weapon

  • Ας επιστρέψω όμως σε εκείνη την φοβερή μέρα του Μαρτίου στην Ρώμη :
    Οι σύντροφοι των ομάδων περιφρούρησης κάνουν το καλύτερο δυνατό για να κρατήσουν τις συγκρούσεις μακριά από το κυρίως σώμα της πορείας. Εν πολλοίς τα καταφέρνουν, για το μεγαλύτερο διάστημα τουλάχιστον της ημέρας, τις περισσότερες φορές.
    Οι καπνοί, οι φωτιές και η αποπνικτική ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα δακρυγόνα οδηγούν κατευθείαν στην καρδιά των γεγονότων.
    Έτσι λοιπόν ο Μάριος ξεκόβει κάποια στιγμή από τους συντρόφους του, τον τρώει η περιέργεια να βρίσκεται εκεί που παίζεται άμεσα η μπάλα!
    Ξεγλιστρά από τα κορδόνια, που κρατιούνται όσο πιο σφιχτά γίνεται, και τρέχει προς τους καπνούς και τους κρότους.

Δεν νιώθει ανησυχία, νιώθει προστατευμένος, έχει εμπιστοσύνη.

Σε ανύποπτο χρόνο, έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία με κύριο που σέβεται πολύ. Γνωρίζει πως τον παρακολουθεί και τον περιεργάζεται, μένουν απέναντι, καθηγητής στο λύκειο ο κύριος Αντόνιο. Του έχει κάνει ξεκάθαρο λοιπόν πως, προς στιγμήν τουλάχιστον, δεν έχει την αίσθηση του θείου. Έτσι ο δάσκαλος τον προτρέπει να επικαλείται την νεκρή μητέρα του κάθε φορά που χρειάζονταν στήριξη, βοήθεια έξωθεν. Την έχει χάσει από μικρούλης, από την κακιά αρρώστια. Έχει αποκτήσει λοιπόν ένα τυχερό αστέρι που τον νοιάζεται και τον προσέχει!

Τρέχει προς την φωτιά, ακούει τις σειρήνες που ουρλιάζουν, είναι η Πυροσβεστική, που μόλις φτάνει, την ώρα που οι σύντροφοι έχουν απομακρυνθεί. Η τεράστια, πολυώροφη έκθεση πολυτελών αυτοκινήτων έχει γίνει παρανάλωμα πυρός, ένα φοβερό θέαμα, δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από τις πύρινες γλώσσες που καταβροχθίζουν τα πάντα στο πέρασμά τους. Το κτίριο περιτριγυρίζεται από γραφεία, είναι όλα κλειστά, είναι Σάββατο, δεν κινδυνεύουν ζωές, μοναχά αυτοκίνητα που φλέγονται, παραδομένα στη φωτιά. Μια έκταση απλωμένη σε πέντε ορόφους λαμπαδιασμένη. Πρώτη φορά στη ζωή του αντικρίζει ένα τέτοιο θέαμα, στέκεται σαν χάνος εκεί μπροστά να θαυμάζει τις γλώσσες που σφυρίζουν στον αέρα που καίει, τους πυκνούς καπνούς που μαυρίζουν τον ουρανό ,που ήδη έχει σκοτεινιάσει.

μάρτιος ’77 στην Ρώμη

Χρόνια αργότερα αισθάνθηκε την ίδια δύναμη να τον τραβά και να τον αιχμαλωτίζει, παρόμοιο δέος αντικρίζοντας την πύρινη δύναμη να κατακαίει, αυτή τη φορά, τα δάση της πατρίδας του, σε θέρετρο όπου βρέθηκε για διακοπές. Μεγάλη όμως η αντίθεση στα συναισθήματα. Είναι λυτρωτική η χαρά του να βλέπεις τη βιτρίνα του καπιταλισμού να φλέγεται. Η επίθεση στην καταναλωτική μανία ελευθερώνει, στη μεγαλομανία των σύγχρονων αστών, που μετράνε τις αξίες από το μέγεθος και μόνο του πλούτου που κατέχουν. Πλούτο, που στο κάτω- κάτω άλλοι έχουν παράξει, και δεν θα γευτούν ποτές. Γι ανταμοιβή έχουνε μια μούντζα. Καλά να πάθουν.
Σπαρακτική όμως η στεναχώρια όταν γίνεσαι μάρτυρας της καταστροφής της ίδιας της ζωής.
Εδώ πεθαίνει η μάνα Γη, η ανάσα μας, η αληθινή ομορφιά. Το γάλα που πίνουμε και μας θρέφει, μας αναπτύσσει, μας μεγαλώνει. Μας ανδρώνει και μας κάνει ανθρώπους άξιους να ονομαζόμαστε έτσι.
Εδώ η φωτιά καίει τη ζωή.
Εκεί η φωτιά καίει την απάτη.

  • Οι σύντροφοι λοιπόν δεν βρίσκονται άλλο εδώ, πρέπει να ψάξει να τους βρει. Προς το παρόν, ας επιστρέψει στο ανθρώπινο ποτάμι που κυλάει ακάθεκτο στους δρόμους της όμορφης πόλης.
    Στριμώχνουν και στριμώχνονται οι νέοι, που συνεχίζουν να βαδίζουν, να τρέχουν και να τραγουδούν.
    Πλησιάζουν μια armeria, ένα οπλοπωλείο. Δίπλα στο ποτάμι που πορεύονται, τον Τίβερη. Στο λεπτό κατεβαίνουν οι σιδεριές, ορμούν στο κατάστημα και το αδειάζουν, σε ένα λεπτό, κυριολεκτώ, από όλον τον ελαφρύ οπλισμό. Για να χωρά στο παντελόνι. Και ντουφέκια, πολλά….Βλέπετε, εδώ και ώρα, η αστυνομία βάλει πλέον κανονικά στο ύψος ανθρώπου. Ήδη σκοτώνει από καιρό, εκτελεί.
    Εχθές τον σύντροφό τον  φάγανε πισώπλατα.
    No mercy!
    Δεν υπάρχει έλεος σήμερα!

Οι αγωνιστές πυροβολούν απέναντι, την φυλακή, Regina Coeli, μιας και είναι αδύνατο να πλησιάσουν, έχουν αποκλείσει την πρόσβαση από τις γέφυρες οι δυνάμεις της αστυνομίας και οι καραμπινιέροι, για να αποτρέψουν ομαδική απελευθέρωση των κρατουμένων συντρόφων μας εκεί μέσα, πέρα απ’ το ποτάμι.

Οι μπάτσοι, που παρακολουθούν το κορτέο, πορευόμενοι παράλληλα, από τους πιο πέρα δρόμους και κάποια απόσταση, αντιλαμβανόμενοι τα συμβάντα, πνίγουν την πορεία στα χημικά. Πυροβολούν συνεχώς. Πανικός.
Οι νεαροί δεν διαλύονται. Συνεχίζουν. Ανταπαντούν. Κλάμα και λεμόνι, συνθήματα, μηνύματα.
Προχωρούν τρέχοντας όσο γρηγορότερα γίνεται για να απομακρυνθούν από τη μολυσμένη περιοχή.
Με τους πιο πίσω όμως τι θα γίνει ;
Προχωρούν έτσι κι αλλιώς, κι άλλη φορά τους διέσπασαν, κάποια στιγμή θα ενωθούν με τους υπόλοιπους πιο κάτω. Η αποφασιστικότητα δεν νικιέται σήμερα. Αυτά που λέμε θα γίνουν!
Η ανθρώπινη πλημμύρα συνεχίζει το δρόμο της. Ξετυλίγεται το κουβάρι μες την πόλη, αφήνοντας το ποτάμι πίσω του. Εισέρχεται σε μια αχανή πλατεία, μισοσκότεινη, μιας και όλοι οι λαμπτήρες έχουν γίνει κομμάτια. Εκεί αντικρίζω την πιο σουρεαλιστική σκηνή σε όλη μου τη ζωή, σκηνή από ταινία του κινηματογράφου περιπέτειας. Αυτά δεν γίνονται!
Στην απέναντι ακριβώς πλευρά, γονατισμένοι σε σειρά καμιά εικοσαριά σύντροφοι, με τα μαντήλια ανεβασμένα, πυροβολούν σε ομοβροντία, όλοι μαζί ταυτόχρονα, προς ένα επιβλητικό κτίριο που δεσπόζει μπροστά τους, και κλείνει την πλατεία από εκείνη τη μεριά. Κι από πίσω τους, τρέχοντας σε τόξο, σε ημικύκλιο, περίπου πενήντα παιδιά εξαπολύουν βροχή από μπουκάλια στα σπασμένα, θρυμματισμένα τζάμια, στα παράθυρα του κτιρίου, απ’ το οποίο οι αστυνομικές δυνάμεις ανταπαντούν, αναγκασμένοι να το αφήσουν έρμαιο, αφύλακτο, λόγω της σφοδρότητας της επίθεσης!                           Σπέρνουν φωτιά.
Είναι κάτι μοναδικό, δεν ξεχνιέται, όσα χρόνια κι αν περάσουν!
Ότι και να έχεις κάνει, πει, ακούσει από άλλους, τέτοια φάση δεν γίνεται!
Η καταστολή εξαφανισμένη.
Αργότερα έμαθα πως εκείνο το κτίριο είναι το Υπουργείο Δικαιοσύνης που εδρεύει στην πρωτεύουσα,  λέει ο Μάριος, ανατριχιάζοντας στη θύμηση.

Έγραψαν οι εφημερίδες την άλλη μέρα πολλά, αυτό το γεγονός αποσιωπήθηκε τελείως, άκρα του τάφου σιωπή, όπως βέβαια και η προσπάθεια να περάσουν οι σύντροφοι το ποτάμι για να επιτεθούν στα γραφεία του ΚΚΙ, κάποια στιγμή, και στις φυλακές κάποιαν άλλη!

Όπως καταλαβαίνετε, η κατάσταση έχει ξεφύγει τελείως, έχει εκτραχυνθεί. Η αστυνομία αποφασίζει πως πρέπει να απαντήσει και επιτίθεται από όλες τις πλευρές, με ότι μέσο διαθέτει. Ξεκινάει ανταλλαγή πυρών κι από τις δύο πλευρές. Εδώ πλέον ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Δεν είναι δυνατόν πια να κρατήσεις γραμμές, να περιφρουρήσεις τη διαδήλωση, δεν πρόκειται πλέον για πορεία. Και οι περιφρουρήσεις που βαστούν ακόμη  καλύπτουν τα νώτα της υποχώρησης προς την piazza del popolo, όπου θα καταλήξουμε έτσι κι αλλιώς, και όπου οι υπόλοιποι σύντροφοι, αυτοί από τους οποίους είχαμε αποκοπεί, μαθαίνουμε πως βρίσκονται ήδη εκεί.

Πανζουρλισμός όταν φτάνουμε, και ανακούφιση μαζί, ξανά όλοι μαζί, και νιώθεις πως το ότι δεν κατάφεραν να μας διαλύσουν είναι μια τεράστια νίκη. Μαθαίνουμε για δεκάδες άλλους στόχους που χτυπήθηκαν, κομματικά γραφεία, η χιλιανή πρεσβεία – εκδίκηση πήραμε για τους δολοφονημένους μας εκεί συντρόφους – αστυνομικά τμήματα και κάνα δυο στρατόπεδα καραμπινιέρων….

Σύντροφοι μιλούν με πύρινα λόγια για τους σκοτωμένους μας συντρόφους. Ακούμε, χειροκροτούμε, συνθήματα, φωνές. Αλλά κυρίως η αναμετάδοση, στόμα με στόμα, όλης αυτής της φωτιάς που ρίξαμε επάνω στους εχθρούς μας αυτή την αξέχαστη για πάντα ημέρα, στο όνομα αυτών που έπεσαν, και θα συνεχίσουν να πέφτουν μέχρι να ανατραπεί αυτό το βρώμικο καθεστώς.

Νύχτα πλέον εδώ και ώρες όταν ξεκινάμε για τον σταθμό, για την επιστροφή, δεκάδες μικρές πορείες μέσα σε μια πόλη που βρωμάει χημικά, ανάμεσα σε ενέδρες των δυνάμεων καταστολής, που ξεπερνάμε ευκολότερα ή δυσκολότερα.

Μπορώ να πω πως επικρατεί μια ατμόσφαιρα χαοτική. Περπατάς ή τρέχεις μονάχα σκυφτός, πίσω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, μέσα από στενά και λεωφόρους. Γίνεται κυριολεκτικά χαμός. Δεν ξέρω να έχει συμβεί κάπου αλλού κάτι παρόμοιο. Εμπόλεμη κατάσταση.
Κάποια στιγμή καταφέρνω να φτάσω στο σταθμό. Έχω χαθεί με τους άλλους, είμαι εδώ και ώρα ολομόναχος.
Άντε να μπεις μέσα, τώρα. Το κτίριο είναι περικυκλωμένο από την αστυνομία και τους καραμπινιέρους. Κάνω ένα ντου εκεί που είναι συγκεντρωμένοι οι λιγότεροι, τρώω πολλές, στα πλευρά κυρίως και την πλάτη, προστατεύω με τα χέρια το κεφάλι μου, τρυπώνω μέσα. Ψάχνω στις αναχωρήσεις και φτάνω τρέχοντας αλαφιασμένος στο τρένο για την Φλωρεντία λίγο πριν κλείσουν οι πόρτες. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο που δεν καταλάβαμε ποτέ, οι μπάτσοι, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, έχουν ξεκινήσει μαζική επίθεση στους συρμούς, εξαπολύοντας εκ νέου δακρυγόνα. Ακούγονται και κάποιοι πυροβολισμοί. Ο οδηγός ξεκινά τον συρμό άρον- άρον και η τρομάρα παίρνει τέλος.
Για τους περισσότερους, όχι για όλους.

Και ότι σου έχω διηγηθεί Μιχάλη είναι αληθές, δίχως ίχνος υπερβολής. Συμφωνούν και οι υπόλοιποι, ήταν εκεί, γνωρίζουν από πρώτο χέρι. Ήσουν κι εσύ, γνωρίζεις από πρώτο χέρι.
Συνεχίζω λοιπόν. Μια κοπελιά τρομοκρατημένη, η Μαρίνα, κουρνιάζει στην αγκαλιά μου όλο το βράδυ, χωρίς να ξεκολλήσει δευτερόλεπτο. Την πήρε ο ύπνος γρήγορα και ξύπνησε μόνο σαν φτάσαμε στο σταθμό της πόλης μας, με το φρενάρισμα του τραίνου. Φυσικά και με ακολούθησε σπίτι, κοιμηθήκαμε αγκαλίτσα. Με φιλοξενούν εκείνο το διάστημα σε ένα στούντιο, ένα λεπτό απόσταση από την Πλατεία του Αγίου Σταυρού, Santa Croce, δύο μέτρα απόσταση από το φημισμένο Vivoli, το πασίγνωστο ζαχαροπλαστείο με τα υπέροχα παγωτά, γνωστό στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη.
Ένα πολύ χαριτωμένο διαμέρισμα, ενδιάμεσο δύο ορόφων ενός μεσαιωνικού κτίσματος, ανακαινισμένου στο εσωτερικό του. Χωρίς παράθυρα αλλά με μπόλικο γούστο, ζεστό πολύ, ένας ενιαίος χώρος τεράστιος και στο βάθος δύο υπνοδωμάτιο με κουζινίτσα και μπάνιο, επιπλωμένο πολύ μοντέρνα. Στέκεσαι όρθιος άνετα, για να περάσεις όμως από την πόρτα εισόδου πρέπει να σκύψεις αρκετά, σε υπόκλιση κανονική. Απίθανο, πανέμορφο, μια μεγάλη φωλιά στο κατάκεντρο της πόλης.

Να ζεις ν αγαπάς και να μαθαίνεις

Ξυπνήσαμε αργά το μεσημέρι μιας και ….την πέσαμε χαράματα. Τράβηξε ο καθένας τον δρόμο του. Δεν ξανασυναντηθήκαμε ποτέ, τώρα που το θυμάμαι μου κάνει πολύ εντύπωση, δεν έτυχε ούτε μια φορά. Δεν προλάβαμε, μάλλον δεν σκεφτήκαμε να ανταλλάξουμε τηλέφωνα. Δεν την ξέχασα όμως ποτέ, ήταν η πιο γλυκιά στιγμή μιας τόσο μοναδικής και άγριας ημέρας.

Δεν μπόρεσα να κλείσω μάτι σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής. Από την υπερένταση. Παρατηρώ για ώρα τα άλλα παιδιά, και από το παράθυρο, όταν υπάρχει ορατότητα, την ύπαιθρο και το τοπίο, κάθε φορά που κάνει την εμφάνισή του το φεγγάρι και φωτίζει. Τα χωριά που διασχίζουμε. Μου ήρθε τότε στο μυαλό πως στη Ρώμη ξαναβρέθηκα το καλοκαίρι που μας πέρασε, για να επισκεφτώ τον Σάντρο, νεαρό γύρω στα τριάντα που γνωρίσαμε με την παρέα στα Σύβοτα.

Street Fighting Man, The Rolling Stones

Stones στο Παρίσι ’67

… ΑΡΝΙΕΜΑΙ ΝΑ ‘ΧΩ ΣΚΕΨΗ ΠΟΥ ΣΩΠΑΙΝΕΙ, ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΜΑΤΑΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ

Ι. Καμπανέλλης
Μα πως φθάσαμε μέχρις εδώ θα το πούμε στη συνέχεια

 

συνεχίζεται

μιχαλης 287

τα βιβλία του μιχάλη

Α. εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 1

 

Ο τρελός, 2005, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Μιλτιάδης Πασχαλίδης.

Χορεύει ο κόσμος ξέφρενα, καθένας στο ρυθμό του…
Για να ‘βρει ταίρι ο τρελός, πουλάει τον εαυτό του…
Αν δεν πιστεύεις μη ρωτάς, κι αν δεν ακούς μη με κοιτάς…
Αν δεν φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις…
Γυρνάει ο κόσμος γρήγορα και γίναμε όλοι σκλάβοι…
Κι ένας τρελός φρένο πατά, τον κόσμο να προλάβει…
Αν δεν μπορείς να προσκυνάς, κι αν όλα τα κατέχεις,
τον κόσμο σου να κυβερνάς, μα σ’ αγκαλιές μη πέφτεις…
Μεγάλα ψέματα μη λες, γιατί θα τα πιστέψεις…
Για τον ψηλό σου τον λαιμό, χίλιες θηλιές θα πλέξεις…
Ξεχνάει ο κόσμος στη στιγμή και ιστορίες γράφει…
Την πόρτα κλείνει ο τρελός, μήπως και δει τα λάθη…
Άμα δεν νιώθεις μη μιλάς. …σώπα και μη δικάζεις…
Χίλια κεφάλια πέφτουνε, όταν εσύ δειλιάζεις…
Αν δεν πιστεύεις μη ρωτάς, κι αν δεν ακούς μη με κοιτάς…
Αν δεν φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μη παίζεις.

Πρόλογος.
Γιατί γράφω ;
Μα. …..από ματαιοδοξία.
Ξέρετε. Θέλω να αφήσω το στίγμα μου στην πόλη, στην χώρα ολάκερη εάν το καταφέρω.
Βλέπετε, είναι ο φόβος του θανάτου στη μέση, η αναζήτηση της αθανασίας.
Θέλω επίσης, να φωνάξω τις απόψεις μου, να φουντώσει η κουβέντα, ν’ ανταλλάξουμε απόψεις.
Ανάμεσα σε συνανθρώπους που λένε πολλά στο καφενείο ή το κρεβάτι, αλλά πολύ λιγότερα όταν χρειάζεται.
Γράφω μήπως και ξεκουνηθούμε.
Είμαι τυχερός. Βρέθηκα κάποτε στην καρδιά γεγονότων που παρ ολίγο να αλλάξουν την Ευρωπαϊκή ιστορία, προς το καλύτερο ευελπιστούσαμε.
Τότε που οι λαοί στην ήπειρο μας ακόμη αντιστέκονταν, και αγωνίζονταν ενάντια στις επιθέσεις του καπιταλισμού.
Δεν τα καταφέραμε. Ηττηθήκαμε. Έμεινε όμως μια τεράστια, παγκόσμια παρακαταθήκη, μια σπορά!

Γράφω λοιπόν για να καταλάβω, μαζί σας, τι έφταιξε, τι πρέπει να μας παραδειγματίσει. Τι να κρατήσουμε, τι να αποφύγουμε.
Να βρούμε αυτό το κάτι που κάνει την διαφορά, εάν θέλουμε επιτέλους να νικήσουμε.
Ο καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση, τεράστια, σε αδιέξοδο. Γι αυτό και χτυπά με τόση βαρβαρότητα όλα εκείνα τα εγχειρήματα και τους ανθρώπους που δείχνουν στην πράξη τις αντιρρήσεις τους στο σχέδιο εξόντωσης τους. Που αρνούνται να υποκύψουν σε όλες αυτές τις θανατηφόρες και επιθετικές αποφάσεις.
Ενάντια στα λαϊκά εισοδήματα, στις λαϊκές αντιστάσεις, στην ανυπακοή, στα λαϊκά όνειρα για χειραφέτηση, στα λαϊκά ιδανικά.
Ποια είναι αυτά ;
Την ώρα που το πολιτικό σύστημα έχει χρεοκοπήσει
Η αυτοδιάθεση, η αυτοοργάνωση και η αυτοδιαχείριση της ζωής είναι το ζωντανό πρόταγμα.
Όλα τα άλλα ψυχορραγούν.
Κομματοκρατία, απληστία, ανάπτυξη, αγορές.
Ξέρουμε πως, και μπορούμε να διευθύνουμε τα του οίκου μας. Πρέπει να κάνουμε το ίδιο στην πόλη και την χώρα μας.

Κάποιοι λεν πως πρέπει να υπάρχει σχέδιο.
Εγώ λέω πως πρέπει να αφήσουμε να δουλέψει η φαντασία μας. Θα πρωτοτυπήσουμε. Θα συνεργαστούμε, θα ρισκάρουμε. Θα εξερευνήσουμε, θα ανακαλύψουμε. Θα αυτοσχεδιάσουμε, θα επινοήσουμε.
Όμως πρώτα πρέπει να ξεκουνηθούμε!
Έτοιμο δεν υπάρχει τίποτα και αυτό είναι το μεγαλείο.
Δεν χρειαζόμαστε σωτήρες, ηγέτες, αγίους, αρχηγούς.
Είμαστε εμείς όλοι μαζί οι αρχηγοί, συνεργαζόμενοι.
Τα ηγετικά συστήματα απέτυχαν παταγωδώς να εξασφαλίσουν την ευημερία των ανθρώπων.
Τι άλλο θέλουμε ακόμη να δούμε δηλαδή για να πειστούμε, για να αντιληφθούμε πως το μόνο που λείπει είναι το δικό μας ξεκούνημα ;
Πως χρειάζεται να αναλάβουμε κάποιες πρωτοβουλίες, να μαζευτούμε, να συζητήσουμε ;
Στη δουλειά, τη γειτονιά, την πολυκατοικία, το μπαράκι.
Φτάνει πια με την ανάθεση. Ας πρωτοτυπήσουμε!
Τα ‘μεγάλα’ μοντέλα απέτυχαν παταγωδώς να εξυπηρετήσουν τον άνθρωπο, να τον προστατεύσουν μαζί με την μητέρα Γη.
Να δημιουργήσουμε το καινούριο.
Η δράση ενώνει.
Με τιμή
Μιχάλης Μαυρόπουλος
Ας είμαστε, ας γίνουμε. … οι νέοι Ποντοπόροι.

Σαν υστερόγραφο :
Σε αυτά που έχω γράψει, αναδύεται ένα έντονο, ζωηρό άρωμα συμπάθειας προς αυτόνομους, ελευθεριακούς, κομμουνιστές, αναρχικούς, αντιεξουσιαστές, αντάρτες.
Πιστέψτε με όμως. Εκείνο που θέλω είναι να
Προβληματιστούμε
Όλοι μαζί, να τινάξουμε από πάνω μας την σκόνη της ραθυμίας, πνευματικής και σωματικής, της αποξένωσης, να το βάλουμε κάτω και να δούμε εάν θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε , δίχως να είμαστε οι σύγχρονοι είλωτες.
Εάν η απάντηση είναι αρνητική, καλά θα κάνω να ξαναγυρίσω σπίτι μου. Καλά καθόμουν τόσο καιρό. Πέρασα και δύσκολα με την υγειά μου.
Εάν η απάντηση είναι θετική. ….υπάρχει ελπίδα!
Ευχαριστώ.

The answer is blowing in the wind, Bob Dylan.

Αντί εισαγωγής

Σαν να μη πέρασε μια μέρα. ……

9η Γενάρη 2013 : Υπάρχουν κάτι ξημερώματα…….
Από 1 από τους 92 από τους 10000 από τους……

Πως να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου, ο ουρανός δικός μου, η θάλασσα στα μέτρα μου. …στου βούρκου μέσα τα νερά ποια γλώσσα μου μιλάνε, αυτοί που μου ζητάνε να χαμηλώσω τα φτερά…..

Λίγα σκόρπια λόγια, λίγες ανάκατες λέξεις για εκείνο το ξημέρωμα της 9ης Γενάρη 2013 που 92 σύντροφοι και συντρόφισσες καταστήσαμε το ‘αδιανόητο’ σε χειροπιαστή πραγματικότητα. Για εκείνο το ξημέρωμα που το ξυπνητήρι δεν ήχησε σαν καταναγκασμός αλλά σαν προσκλητήριο για την επιβεβαίωση της κυριολεξίας των ιδεών μας, των πράξεών μας, της ίδιας της ζωής μας. Για εκείνα τα γοργά βήματα προς την Βίλα Αμαλίας που τα κάναμε σχεδόν χωρίς να πατάμε στο έδαφος. Για την ευχαρίστηση που γεμίσαμε μόλις αντιληφθήκαμε ότι ,ναι, τα καταφέραμε να πιάσουμε στον ύπνο τους ένοπλους φρουρούς της αστικής νομιμότητας. Για την ικανοποίηση που νιώσαμε εκείνες τις 2 ώρες που βρεθήκαμε πάλι μέσα στο Μεγάλο Σπίτι του Κινήματος. Για τα γρυλίσματα των ματατζήδων και των δελτάδων μόλις συνειδητοποίησαν το κάζο που είχαν πάθει και το οποίο προσπάθησαν να επουλώσουν με ότι είχαν πάνω τους και μέσα τους από βρισιές, απέλπιδες κλωτσιές στις πόρτες, δακρυγόνα και ασφυξιογόνα. Για τις καθαρές κουβέντες που τους ειπώνονταν και σίγουρα θα τις θυμούνται για όλη την υπόλοιπη δολοφονική σταδιοδρομία τους : άντε γειά, εδώ είναι το σπίτι μας, πάρτε τηλέφωνο τον Δένδια, χαιρετίσματα στον Παναγιώταρο. Για την αμηχανία που διακρίνονταν κάτω από τις κουκούλες των ρόμποκοπ-εκαμιτών. Για τις συντροφικές αλυσίδες μας, τα αδιάκοπα συνθήματα μας, τα καθαρά βλέμματά μας, τα χαμόγελά μας, τις υψωμένες γροθιές μας προς τους αλληλέγγυους και τις αλληλέγγυες που βρέθηκαν κοντά μας όταν το κράτος των αφεντικών μας αιχμαλώτισε και μας στοίβαξε στις κλούβες του. Για τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που κατέλαβαν τα γραφεία της πιο ξεφτιλισμένης εκδοχής της κυβερνώσας ‘αριστεράς’. Για την αυθόρμητη συγκέντρωση στο υπουργείο οικονομικών και την ματαίωση της φιέστας του ρέιντζερ πρωθυπουργού. Για την θλίψη στο άκουσμα της εκδικητικής εισβολής στην κατάληψη Πατησίων 61 κ Σκαραμαγκά.

Για εκείνα τα μερόνυχτα στη γ.α.δ.α. Που κατά κάποιο τρόπο αποτέλεσε, ακόμα και αυτή η κτιριακή επιτομή της Εξουσίας, μια δική μας προσωρινή κατάληψη. Για τα αστεία μας και τους χαβαλέδες μας που τους δημιουργούσαν εκνευρισμό. Για το αντιφέγγισμα απ’ τα φώτα την Μητρόπολης πάνω στα θολά τζάμια των κρατητηρίων. Για την μασίφ και περήφανη στάση μας μπροστά σε ένστολους και ασφαλίτες, σε ανακριτές και εισαγγελείς. Για τη χαρά στο άκουσμα κάθε κίνησης αλληλεγγύης που πραγματώνονταν εκτός των τειχών. Για τους δικηγόρους που με ανιδιοτέλεια στάθηκαν στο πλάι μας. Για όλους εμάς, αναρχικούς και κομμουνιστές, αυτόνομους και αντιεξουσιαστές, αδέσποτους και ανέστιους, τρελαμένους και σαλταρισμένους, αλάνια και μάγκισσες, ΄παλιούς’ και ‘νέους’, ίσους και διαφορετικούς. Για τις πολλές χιλιάδες των ανδρών και των γυναικών του κόσμου της Αντίστασης και του Αγώνα που στις 12 Γενάρη του ‘13 γράψανε ιστορία. Για την ατάκα συγκρατούμενου συντρόφου στο άκουσμα του μεγέθους αυτής της ανθρωποπλημμύρας : το φυτίλι ποτέ δεν βλέπει την έκρηξη.

Για όλα αυτά και για άλλα τόσα, για όλους τους λόγους του κόσμου, να μην κάνουμε βήμα πίσω, να μην υποχωρήσουμε, να μην απογοητευτούμε, να μην λιγοψυχίσουμε, να συνεχίσουμε να ζούμε και ν’ αγωνιζόμαστε με αξιοπρέπεια ενάντια στην χούντα της εποχής μας, για τον δικό μας κόσμο, για τους δικούς μας κόσμους, για τον Κομμουνισμό και την Αναρχία. Γιατί ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς. Γιατί ότι είπαμε ισχύει. Γιατί όπως λέει ένα παλιό βιλιώτικο άσμα : ….η δύναμη είσαι εσύ, η δύναμη είναι μέσα σου, νιώσε ξεχυλίζει από την θέλησή σου, ζήσε τη ζωή σου μας εσύ την θέλεις, η μόνη εξουσία είναι ο εαυτός σου, μαζί μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, μπορούμε να διώξουμε το όραμα του τέλους, που φαίνεται πολύ κοντά, μπορούμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι ελεύθεροι, σαν άνθρωποι περήφανοι και άνθρωποι ελεύθεροι, μπορούμε να γκρεμίσουμε τον τοίχο και να δούμε, μια ολόκληρη ζωή χαράς που μας περιμένει…….
Από τα σωθικά της Μητρόπολης 17. 01 ‘13

η πορεία

The Animals, The House of the Rising Sun

Από τα μακρινά ‘70 και……..

Πετάχτηκε από το κρεβάτι σαν ελατήριο, δεν χρειάστηκε τελικά ξυπνητήρι. Όταν την επόμενη μέρα έχει κάτι σημαντικό να κάνει, κάτι διαφορετικό έστω, ο ύπνος του είναι ελαφρύς και λιγάκι ανήσυχος, έτσι κι αλλιώς. Άλλωστε δεν του πολυαρέσει να χουζουρεύει. Και ξυπνά συνήθως νωρίτερα από τους φίλους και τους συντρόφους. Συνηθίζει να είναι από νωρίς στο πόδι.
Ετοιμάστηκε χαλαρά, δεν βιάζονταν, είχε μπόλικο χρόνο μπροστά του. Φόρεσε ρούχα απλά, που δεν χτυπούν στο μάτι, ‘ουδέτερα’, που χρησιμοποιούσε σπάνια, και κατηφόρισε. Το στενό δεν έχει κίνηση ακόμη, γρήγορα βρέθηκε στον κεντρικό δρόμο επιταχύνοντας το βήμα του. Η καρδιά ανεβάζει ταχύτητα, είναι σε υπερένταση. Το σπίτι που θα χρησιμοποιήσουν σαν βάση δεν είναι μακριά, δεν θα χρειαστεί συγκοινωνία. Βρίσκεται σύντομα εκεί
Διαβαίνει την είσοδο και ανεβαίνει σχεδόν τρέχοντας τις σκάλες, η αδρεναλίνη βρίσκεται πλέον στα ύψη.

Μέχρι και εκείνη την μέρα δεν έχει νιώσει τον φόβο ούτε μια φορά. Δεν του πέρασε ούτε στιγμή η σκέψη πως είναι δυνατόν κάτι να στραβώσει. Η σιγουριά ξεχυλίζει σε όλους, δεν υπάρχουν αμφιβολίες. Είναι ενωμένοι σαν γροθιά.
Διαφορές πολλές, στον χαρακτήρα, στην ιδιοσυγκρασία, στη θεώρηση επίσης, στις συνήθειες. Αλλά η πίστη και η βεβαιότητα πως ο δρόμος που χαράζουν μέρα με τη μέρα είναι ο σωστός είναι περισσότερο από εμφανής. Δεν υπάρχουν esitazioni,δισταγμοί, μονάχα αποφασιστικότητα.
Αυτό τον κάνει να νιώθει ασφαλής.
Με αυτές τις σκέψεις να περνούν σαν αστραπή από το μυαλό χτύπησε το κουδούνι, συνθηματικά.
Η πόρτα άνοιξε γρήγορα. Ήταν η Αλεσσάντρα, τον αγκάλιασε σφιχτά και τον φίλησε χαμογελώντας. Προχώρησαν πιασμένοι από το χέρι και βρέθηκαν στο μεγάλο δωμάτιο μαζί με τους άλλους. Είναι ήδη όλοι εκεί, δοκιμάζοντας περούκες, πανωφόρια, γυαλιά, και διάφορα άλλα αξεσουάρ που αλλάζουν το σουλούπι και την εμφάνιση. Γίνονται αγνώριστοι. Φλυαρούν, ένα μικρό μελίσσι που ετοιμάζεται μες το βουητό του, κάνοντας αστεία και χωρατά, με θεατρικές φιγούρες για να χαλαρώσουν την ένταση. Που είναι φυσικά μεγάλη.
Όλη αυτή η σκηνή τον ηρέμησε ακόμη περισσότερο. Ξεκίνησε και αυτός να προβάρει το καινούριο σκηνικό του. Άλλαξε τελείως εικόνα, κάνουν γρήγορα ακολουθώντας τους δείκτες του ρολογιού, ο συγχρονισμός με τις υπόλοιπες ομάδες πρέπει να είναι άψογος.
Το ραντεβού με την ιστορία είναι φιξαρισμένο με ακρίβεια δευτερολέπτου.

Η συνάντηση είναι ορισμένη στις δέκα ακριβώς μέσα και γύρω από το κτίριο. Γι αυτούς στο εσωτερικό, στην μεγάλη αίθουσα υποδοχής, στο ισόγειο.
Ομάδες των τριών θα καταλάβουν τους δύο ορόφους, μία με τρεις θα φρουρεί το ισόγειο την ώρα που πέντε άλλοι σύντροφοι, διασκορπισμένοι στα στενά που κυκλώνουν το κτίριο θα διασφαλίζουν την έξοδο και την ομαλή αποχώρηση.
Φθάνουν στην προκαθορισμένη ώρα από διαφορετικές κατευθύνσεις και βάσεις, διασκορπισμένες στην πόλη.
Στον δρόμο προχωρούν αμίλητοι, σταθεροί. Ο δικός μου μάλιστα, καβατζάροντας μια γωνία, πέφτει κυριολεκτικά επάνω σε ένα κολλητό του, ζήτησε συγνώμη με αλλοιωμένη φωνή και προχώρησε βιαστικά, λιγάκι ταραγμένος. Ο άλλος φυσικά δεν τον αναγνώρισε, το μακιγιάζ από την Αλεσσάντρα έχει πιάσει τόπο. Γέλασε ευχαριστημένος μέσα του, ανακουφισμένος. Τι ζητάει ο Γκρεγκόριο τέτοια ώρα στον δρόμο ; Γνωστός ξενύχτης, έπρεπε να βρίσκεται στο κρεβάτι του. Και το σπίτι του, μίλια μακριά.

Στρίβουν ακόμη μια γωνία, λίγα μέτρα ακόμη, και να, η μεγάλη πόρτα, ανοιχτή στο κοινό, τους κατάπιε ακριβώς την ώρα που η καμπάνα της κοντινής εκκλησίας σήμαινε δέκα. Ανταλλάζουν ματιές με τους υπόλοιπους που φτάνουν την ώρα εκείνη ή βρίσκονταν ήδη εκεί και προχωρούν, αποφασισμένοι, στον στόχο τους.
Έχουν σχεδιάσει τα πάντα, παρακολουθώντας το κτίριο και την περιοχή, μήνες τώρα. Γνωρίζουν απέξω και ανακατωτά τι πρέπει να κάνει ο καθένας, τα έχουν οργανώσει λεπτομερώς, και έχουν εκτελέσει εικονικά το σχέδιο άπειρες φορές, η κάθε ομάδα ξεχωριστά, τις προηγούμενες μέρες.
Η επίθεση θα ολοκληρωθεί μέσα σε λίγα λεπτά.
Εξουδετερώνουν τον φύλακα, τον αφοπλίζουν πριν ακόμη καταλάβει τι συμβαίνει. Τον φιμώνουν και τον δένουν σφιχτά με κολλητική ταινία, τον κλειδώνουν στην τουαλέτα, στο ισόγειο, εκεί που τον βρήκαν. Κατεβάζουν τον γενικό, εξουδετερώνοντας τα τηλέφωνα και υποχρεώνουν δικαστές και προσωπικό, όπως και τους πολίτες που βρέθηκαν εκεί για τις υποθέσεις τους να μαζευτούν όλοι σε μια αίθουσα, σε κάθε όροφο, δείχνοντας απλά πως είναι οπλισμένοι. Τους κλείδωσαν και αυτούς.
Όλα αυτά χωρίς φωνές και φασαρία. Ήρεμα και σταθερά.

Σκορπίζουν χαρτούρα και της βάζουν φωτιά, μακριά πάντα από εκεί που κρατούν τους ανθρώπους, ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο. Γεμίζουν συνθήματα τους τοίχους, και αποχωρώντας ενεργοποιούν βραδύφλεκτους, με χρονοκαθυστέρηση μικρούς εκρηκτικούς μηχανισμούς, πάντοτε μακριά από τους κλειδωμένους.
Φεύγουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, χωρίς βιασύνη και σπασμωδικές κινήσεις.
Επιστρέφοντας από τον γνωστό δρόμο, στο ύψος της προηγούμενης τυχαίας συνάντησης με τον γνωστό του, ο φίλος μου ακούει τις εκρήξεις. Προχωρούν σταθερά, αμέριμνοι αλλά γκαζωμένοι μέσα τους οι φίλοι, μες την χαρά. Νιώθουν να πετούν. Από το μεσημέρι και μετά, στα δελτία και τα νέα, τα φώτα θα πέφτουν στο γεγονός της επίθεσης. Η ενέργεια αυτή θα κάνει θόρυβο μεγάλο, πάταγο θα έλεγα, με πολιτικά οφέλη άφθονα. Ένοπλη προπαγάνδα, δολιοφθορά στις υποθέσεις της εκμετάλλευσης, σαμποτάζ. Όλοι θα μιλούν γι αυτούς. Οι αδικημένοι θα πανηγυρίζουν. Και ο κρατικός μηχανισμός στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
Ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός.

Περιουσίες αλλάζουν χέρια εκεί μέσα, και η ζυγαριά μονίμως να γέρνει προς την πλευρά των ισχυρών. Μονόπατα. Προς τα εκεί που στέκονταν τα αφεντικά. Οι λίγοι. Με τα μέσα και την εύνοια ενός συστήματος μονόπλευρου. Η ενέργεια των φίλων μας θα προκαλέσει έμφραγμα, για μεγάλο διάστημα. Δεν υπάρχει ακόμη ηλεκτρονικό σύστημα αρχειοθέτησης στοιχείων, υπολογιστές.
Όλες οι δικογραφίες θα πρέπει να στηθούν ξανά από την αρχή. Φαύλος κύκλος. Θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να ξαναπάρει μπροστά ο μηχανισμός, να μπορέσει να ξαναλειτουργήσει. Και εν τω μεταξύ όλοι θα μιλούν για τους μαχητές. Που έχουν όνομα και επίθετο και χτυπούν το σύστημα στα πλοκάμια του.
Την ώρα που ακούστηκε το μπαμ, σύντροφος καλεί από δημόσιο τηλέφωνο τοπική και εθνική εφημερίδα, για να αναλάβει την ευθύνη της επίθεσης, την πατρότητα, στο όνομα των ομάδων των επαναστατημένων μαχητών. Θα ακολουθήσει φυσικά το κείμενο που θα βρεθεί σε άλλο σημείο της πόλης και αναφέρεται στο τηλεφώνημα.
Μέχρι να γίνουν όλα αυτά ο φίλος μου βρίσκεται κιόλας στο σπίτι του, έχει παραδώσει το όπλο και την περούκα καθ’ οδόν, στην είσοδο της πολυκατοικίας απ’ όπου ξεκίνησαν,  εντελώς έρημη από κίνηση. Έχει γίνει άλλος άνθρωπος τώρα. Αλλάζει ρούχα στα γρήγορα, είναι ενθουσιασμένος, εκστασιασμένος. Ταχτοποιεί αυτά που πρέπει να επιστρέψει την επομένη, και τον έκαναν αγνώριστο, φοράει το αγαπημένο του τζιν. Αφήνει τα μαλλιά του να ξεχυθούν ελεύθερα και ορμάει για την σχολή.

Η καρδιά του χτυπάει πολύ δυνατά, θέλει να τσιρίξει, την παρακολουθεί να καλπάζει ξετρελαμένη. Τώρα δεν τον νοιάζει τίποτα, αφήνει την αδρεναλίνη να ξεχυθεί με ορμή.
Δεν καταφέρνει να περπατά, τρέχει, μοιάζει του Μπορζώφ. Βλέπει ξανά και ξανά, σαν σε ταινία το φιλμ της κατάληψης, της εισβολής, κάθε στιγμή από εκείνα τα λεπτά, που έμοιαζαν αιώνας αλλά τέλειωσαν τόσο γρήγορα. Τα σαστισμένα βλέμματα, το έκπληκτο ύφος των ακινητοποιημένων δικαστών, την αποφασιστικότητα των συντρόφων και την ψυχραιμία. ‘Την ενέργεια που βγάλαμε’ , μου λέει χρόνια αργότερα και θα σας εξηγήσω παρακάτω, ‘το ζω σαν να ‘ταν χθες’. ‘Την απέραντη ευτυχία που αντικρίζω στα βλέμματα των συντρόφων μου όταν όλα τελειώνουν και περπατάμε ασφαλείς, μακραίνοντας από την περιοχή, λίγο πριν χωρίσουμε, ήσυχα- ήσυχα στα στενά’.

Belfast child, Simple Minds.

μια ιστορία του εννιακόσια 3  Prospero Gallinari

συνεχίζεται

James Sometimes Live

 

 

Τζίμι χέντριξ

 

συνεχίζεται

μιχαλης 285

αυτονομία, autonomia

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ.

Μια σημαντική πτυχή της κοινωνικής και πολιτικής διαδικασίας που διασχίζει το 1977 είναι η συζήτηση γύρω από τον ρόλο και τη λειτουργία των διανοουμένων. Η συζήτηση αναπτύχθηκε σε δυο χρόνους, πρωτοεμφανίστηκε γύρω από το πρόβλημα της σχέσης μεταξύ της πληροφόρησης και του κινήματος του αγώνα, τον φεβρουάριο και μάρτιο, στη συνέχεια εξερράγη, συμπεριλαμβάνοντας μεγάλο μέρος της ιταλικής διανόησης ακολουθούμενη από την έκκληση του Παρισιού ενάντια στην καταστολή στην Ιταλία, τον ιούλιο.Αλλά για να κατανοήσουμε καλύτερα το πλαίσιο εντός του οποίου διεξήχθη η συζήτηση, θα πρέπει να επισημάνουμε εν συντομία δύο θέματα: το πρώτο αφορά τις επιλογές του κομμουνιστικού κόμματος στην εποχή της κυβέρνησης εθνικής αλληλεγγύης, το δεύτερο αφορά τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του κινήματος του ’77, ειδικότερα στην Μπολόνια.

Αποτέλεσμα εικόνας για Mario Salvi, anni '70

Η γραμμή του ιστορικού συμβιβασμού, στην οποία το P.C.I. είχε εμπλακεί ξεκινώντας από το 1973, και που οδήγησε το κόμμα αυτό σε μια πολιτική ουσιαστικής υποταγής-εξάρτησης προς τις χριστιανοδημοκρατικές κυβερνήσεις, απέδιδε στους διανοούμενους ένα καθήκον διαχείρισης της συναίνεσης και εξάρτησης από το δημοκρατικό κράτος. Το δημοκρατικό κράτος, προς τα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα, είχε κάνει κάποιες επιλογές που δύσκολα μπορούσαν να θεωρηθούν δημοκρατικές: ο νόμος Reale, ο οποίος εγκρίθηκε από όλες τις πολιτικές δυνάμεις με την αποχή των κομμουνιστών, είχε δώσει στις αστυνομικές δυνάμεις μια εξουσία να παρεμβαίνουν ενάντια στα κινήματα και τις διαδηλώσεις της πλατείας τόσο πλατιά που μέσα σε λίγα χρόνια (μεταξύ του ’75 και του ’77), περισσότεροι από εκατό άνθρωποι σκοτώθηκαν στους δρόμους: οι Pietro Bruno, Mario Salvi, Giannino Zibecchi ήταν μερικοί από αυτούς, αγωνιστές στις ομάδες της άκρας αριστεράς που το PCI συνέβαλλε να ζωγραφίζει ως επικίνδυνες ανατρεπτικές.

Αποτέλεσμα εικόνας για Giannino Zibecchi, anni '70

Επιπλέον, για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης και να πάρουν πίσω τις κατακτήσεις που είχε επιτύχει η εργατική εξουσία στα εργοστάσια, τα αφεντικά ακολουθούσαν μια πολιτική πολιτικών και οικονομικών επιθέσεων καλυμμένη και νομιμοποιημένη από την πρόταση θυσιών για τους εργαζόμενους, που το ΚΚΙ και τα συνδικάτα προσπαθούσαν να επιβάλλουν στο εργατικό κίνημα.Μέσα σε αυτή την εικόνα, μια κρατιστική κουλτούρα ωρίμασε και βρήκε την επικύρωση της στη διάσκεψη του Εliseo. Στο Eliseo, τον ιανουάριο του ’77 ο Enrico Berlinguer ζήτησε ουσιαστικά από τους διανοούμενους να κάνουν μια επιλογή μεταξύ δύο εναλλακτικών: είτε να δεχτούν το ρόλο των αξιωματούχων της συναίνεσης και διοικητών του υπάρχοντος, είτε να αναγνωριστούν ως ανατρεπτικοί της δημοκρατίας. Δημιουργήθηκαν τότε οι προϋποθέσεις για την περιθωριοποίηση όλων των νέων τάσεων στον πολιτισμό , όλων εκείνων των πολιτιστικών εμπειριών που προσπαθούσαν να ερμηνεύσουν την ανάγκη για αυτονομία και την ελευθεριακή ώθηση που προέρχονταν από τους τομείς που βρίσκονταν σε κίνηση της ιταλικής κοινωνίας (ιδιαίτερα των νεαρών μορφωμένων άνεργων, των νεαρών εξεγερμένων εργατών στο εργοστάσιο).Και δημιουργήθηκαν οι συνθήκες για την κρατικίστικη επιχειρηματικοποίηση των πνευματικών λειτουργιών, η οποία, στα επόμενα έτη μετά το 1977, είχε πολύ σοβαρές συνέπειες, κυρίως σε ορισμένους επαγγελματικούς τομείς όπως η δικαστική εξουσία, που κατέληξε να γίνεται αντιληπτή ως ένας ένοπλος βραχίονας της συναίνεσης, όπως καταδεικνύουν οι διωγμοί που ξεκίνησαν μαζικά τον μάρτιο του ’77 στη Μπολόνια και στη συνέχεια εκ νέου αναπαράγονται με συστηματικό τρόπο ξεκινώντας από την 7 απριλίου 1979.

Αυτοί οι διωγμοί, όπως όλοι γνωρίζουν, αποκαλύφθηκαν σε όλη την μισητή τους μεροληψία όταν οι παρωδίες που χτίστηκαν με τη συνέργεια των μετανιωμένων κατέρρευσαν, στις ποινικές δίκες που χρειάστηκε να απαλλάξουν εκατοντάδες αγωνιστές και διανοούμενους από τις κύριες κατηγορίες εναντίον τους, από δικαστές που συχνά σχηματίστηκαν μέσα στην κομμουνιστική κρατικίστικη κουλτούρα. Αλλά η έννοια εκείνων των διωγμών μπορεί να κατανοηθεί πλήρως μόνο αν επιστρέψουμε στην πολεμική σχετικά με το ρόλο των διανοουμένων, στην εναλλακτική μεταξύ κρατισμού και ανεξαρτησίας.

Αποτέλεσμα εικόνας για 7 aprile 1979

Το δεύτερο ζήτημα για το οποίο πρέπει να μιλήσουμε για να κατανοήσουμε το πλαίσιο και την συγκυρία εντός της οποίας ωρίμασε η συζήτηση είναι η καινοτομία και η ιδιαιτερότητα των θεμάτων εκείνου του κινήματος που κατέλαβε τη σκηνή το ’77, δηλαδή το χαρακτηριστικό ενός κινήματος πολιτιστικής κριτικής και δημιουργικότητας. Το δημιουργικό κίνημα που πήρε μορφή συγκεχυμένα στα χρόνια μεταξύ του 1975 και του 1977 πρέπει να το δούμε κάτω από μια διπλή προοπτική.Ήταν το κίνημα της εξέγερσης ενός κοινωνικού αστερισμού σύνθετης προέλευσης, που έγινε ομοιογενής από τον υψηλό βαθμό σχολικής φοίτησης. Εμφανίστηκε τότε ένα σμήνος εμπειριών μέσα στις οποίες εκδηλώνονταν η κοινωνική νοημοσύνη, προσπαθώντας να ξεφύγει από την αποπροσωποποίηση της βιομηχανικής εργασιακής δραστηριότητας. Ταυτοχρόνως, το κίνημα εκείνο κατέστησε δυνατή τη διαμόρφωση μιας νέας παραγωγικής ταυτότητας, προοριζόμενης να απορροφηθεί μέσα στην εργατική διαδικασία που μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ως άυλη, όλο και πιο εκτεταμένη στην εποχή της κρίσης του κλασσικού βιομηχανικού συστήματος.Αυτοί που πήραν μέρος, που συμμετείχαν στο κίνημα των εξεγέρσεων εκείνων των χρόνων αισθάνονταν και ήταν οι φορείς ενός τρόπου να κάνουν πολιτισμό-κουλτούρα που να μην εξαρτάται πλέον από το πολιτικό σύστημα και από την αναπαραγωγή της συναίνεσης.

Αλλά, συνειδητά ή όχι, ήταν και τα υποκείμενα που προορίζονταν να δώσουν ζωή σε μια νέα λειτουργική μορφή που έλαβε μορφές αργότερα, ξεκινώντας από την υποταγή της δημιουργικότητας στους κανόνες της παραγωγικής αποδοτικότητας. Mέσα στο ίδιο κίνημα έπαιρναν συνεπώς μορφή δυο κουλτούρες διαφορετικές: η μια έψαχνε τη δυνατότητα μιας ριζικής αυτονομίας της κουλτούρας από την πολιτική και οικονομική εξουσία, η άλλη προετοίμαζε τις επαγγελματικές δεξιότητες υποταγμένες στον κύκλο παραγωγής του άυλου και του φαντασιακού.Αλλά αυτές οι διαφορετικές κουλτούρες ζούσαν ασυνείδητα μέσα στους ίδιους ανθρώπους, στους ίδιους κοινωνικούς τομείς. Ήταν μια προσπάθεια να μεταφραστεί αυτή η αντιφατική διαδικασία σε μια μορφή ρητής συνειδητοποίησης: σκέφτομαι το κίνημα που ονομάστηκε mao-dada. Η έμπνευση του μαο-ντανταϊσμού συνοψίζεται με αυτό τον τρόπο: «Ο ντανταϊσμός ήθελε να σπάσει τον διαχωρισμό μεταξύ γλώσσας και επανάστασης, μεταξύ τέχνης και ζωής. Παρέμεινε μια πρόθεση διότι dada δεν ήταν μέσα στο προλεταριακό κοινωνικό κίνημα και η προλεταριακή κοινωνική φιγούρα δεν ήταν μέσα στον dada: ανατροπή των ταξικών σχέσεων και πολιτισμικός μετασχηματισμός δεν διασταυρώνονταν στη ζωή και στην ουσιαστικότητα των κοινωνικών αναγκών. Ο μαοϊσμός υποδεικνύει την διαδρομή της οργάνωσης όχι ως υποστατική εκπροσώπηση του υποκειμένου-πρωτοπορία αλλά ως ικανότητα για την σύνθεση των αναγκών και των τάσεων παρόντων στην υλική πραγματικότητα της εργασίας και της ζωής» (11).

Σύμφωνα με την υπόθεση mao-dada, η ανάπτυξη νέων μορφών επικοινωνίας, η ανάπτυξη της τεχνολογίας της πληροφορικής και των τηλεματικών δικτύων καθιστά δυνατή την πραγματοποίηση της παλιάς ντανταϊστικής ουτοπίας: να καταργηθεί η τέχνη / να καταργηθεί η καθημερινή ζωή, καταργώντας τον διαχωρισμό μεταξύ τέχνης και καθημερινής ζωής.Μέσω της διάχυσης των διαδεδομένων και πολυκεντρικών επικοινωνιακών τεχνολογιών αυτό το σχέδιο μπορεί να καταστεί εφικτό και δυνατό πρακτικά από πλευράς πολλαπλασιαζόμενων και κοινοτικών καταστάσεων, που επαναπροσδιορίζουν τη σχέση μεταξύ κοινωνικότητας και παραγωγής βγαίνοντας από το ολοκληρωμένο καπιταλιστικό σύστημα και συστήνοντας αυτόνομα συστήματα παραγωγής-επικοινωνίας. Αυτή η υπόθεση εφαρμόστηκε με τρόπο ίσως πολύ άμεσο και αυθόρμητο από έναν τεράστιο χώρο πραγματικοτήτων και κινημάτων βάσης, αλλά δεν έγινε ένα στοιχείο προβληματισμού για το ρόλο των διανοουμένων και για το μετασχηματισμό που το πνευματικό έργο διέσχιζε, ούτε για το κίνημα που ετοιμαζόταν να κατακλύσει ολόκληρο τον κόσμο της διανοητικής δραστηριότητας, στην απορρόφησή του από την πλευράς της παραγωγικής και επικοινωνιακής μηχανής.Έχουμε πει ότι η συζήτηση για το θέμα της πνευματικής εργασίας, για το ρόλο και τη λειτουργία των φορέων συμμετεχόντων στην αποϋλοποίηση της κοινωνικής εργασίας έλαβε χώρα σε δύο στάδια, σε δύο χρόνους. Την πρώτη στιγμή, μεταξύ του φεβρουαρίου και του μαρτίου εκείνου του πολύ πυκνού 1977, η συζήτηση επικεντρώθηκε στα νέα χαρακτηριστικά που το μαζικό κίνημα αναλάμβανε, και στην ιδιαίτερη αποστολή του να κατακλύσει τα προβλήματα της γλώσσας, τις πρακτικές πληροφόρησης και δημιουργικότητας.Ήταν η στιγμή της μέγιστης άνθησης των εμπειριών της διάχυτης δημιουργικότητας, της περιόδου των εγκάρσιων φύλλων και των ελεύθερων ραδιοφωνικών σταθμών. Μέσα από τα ραδιόφωνα εκφράζονταν η έκρηξη των αυτόνομων γλωσσών, αλλά και η πρώτη προσπάθεια μιας αυτοοργάνωσης της πληροφορίας, εννοούμενης ως επίπεδο του κοινωνικού και υπαρξιακού μετασχηματισμού, αλλά και ως εργασία, παραγωγική δραστηριότητα.

Έτσι έγραφε η συλλογικότητα A/traverso στο βιβλίο με τίτλο «Alice è il diavolo», «Η Αλίκη είναι ο διάβολος»: «Να ανατινάξουμε τη δικτατορία της Σημασίας, να εισαγάγουμε το παραλήρημα στην τάξη της επικοινωνίας, να κάνουμε τους ανθρώπους να μιλάνε για επιθυμία, θυμό, τρέλα, ανυπομονησία και απόρριψη. Αυτή η μορφή γλωσσικής πρακτικής είναι η μόνη μορφή κατάλληλη για μια γενική πρακτική που πλήττει και τινάζει στον αέρα τη δικτατορία του Πολιτικού, που εισάγει στην συμπεριφορά την οικειοποίηση, την απόρριψη της εργασίας, την κολεκτιβοποίηση. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η σχέση ανάμεσα στο κίνημα και το ραδιόφωνο Alice δεν είναι εγγυημένη τόσο από τα περιεχόμενα, από τα μηνύματα που μεταδίδει η Αλίκη, όσο ακριβώς από τη χειρονομία που αυτή, ως συλλογική και ανατρεπτική γλωσσική δραστηριότητα προτείνει .Η ίδια γλωσσική οργάνωση του εργαλείου, όντως, ορίζει ένα χώρο, σχεδιάζει αυτά που το διακρίνουν» (12).Υπάρχει όμως και μια συνειδητοποίηση του νέου παραγωγικού ρόλου της πληροφορίας και της προβληματικής που ανοίγεται με την απορρόφηση της γλωσσικής πρακτικής μέσα στην διαδικασία της κοινωνικής εργασίας. «Το θέμα είναι να υπονομεύσουμε-να ανατρέψουμε το εργοστάσιο πληροφοριών, να αναποδογυρίσουμε τον κύκλο της ενημέρωσης, τη συλλογική οργάνωση της γνώσης και της γραφής.Στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας προλεταριοποίησης της τεχνικο-επιστημονικής-πληροφοριακής εργασίας τίθενται οι συνθήκες έτσι ώστε η πνευματική εργασία να μην τοποθετείται πλέον σε σχέση με το κίνημα σε μια εξωτερική και εθελοντικίστικη θέση, ως πρακτική εξυπηρέτησης του κινήματος, αλλά σε μια εσωτερική θέση, στο έδαφος του πληροφοριοδοτικού ανταρτοπόλεμου, του σαμποτάζ του παραγωγικού και πολιτικού εγκέφαλου, της κυβερνητικής οργάνωσης του ελέγχου, και της δολιοφθοράς του ενημερωτικού κύκλου» (13).

Αποτέλεσμα εικόνας για a/traverso, alice è il diavolo

Λίγοι αποδέχτηκαν τότε να συζητήσουν αυτές τις θέσεις χωρίς να τις στιγματίσουν σαν «παραλήρημα» ή ανατρεπτική υποκίνηση. Μεταξύ αυτών, σε ορισμένα άρθρα που δημοσιεύθηκαν σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά, ήταν ο Umberto Eco. Ο Eco παρατηρούσε πως «οι νέες γενιές ζουν και μιλούν στην καθημερινή τους πρακτική τη γλώσσα (δηλαδή την πολλαπλότητα των γλωσσών) της πρωτοπορίας […] αυτή τη γλώσσα του διαιρεμένου υποκειμένου, αυτή η αναπαραγωγή και διασπορά μηνυμάτων φαινομενικά χωρίς κώδικα κατανοούνται και ασκούνται στην τελειότητα από ομάδες που μέχρι τώρα είναι ξένα προς την υψηλή κουλτούρα «(δείτε πιο μπροστά το άρθρο του» Υπάρχει μια νέα γλώσσα, η ιταλο-ινδιάνικη » που εμφανίστηκε στο» L’Espresso «).Αυτή η νέα «γλωσσική ικανότητα», αυτή η ικανότητα trans κωδικοποίησης, ολίσθησης από κώδικα σε κώδικα γίνεται κατανοητή, από το Eco, ως συνέπεια της εγκαθίδρυσης ενός νέου τεχνο-επικοινωνιακού συστήματος.Οι θέσεις του Eco (που επίσης διακρίθηκαν ως προς την αξιοπρέπεια και οξύτητα από εκείνες πολλών άλλων σχολιαστών και κριτικών) επικρίθηκαν επειδή ο Eco διέγραφε, συνειδητά και ρητά, πρέπει να το πούμε, κάθε εκτίμηση περί της συνειδητής σκοπιμότητα, δηλαδή περί του πολιτικο-πολιτισμικού σχεδιασμού των οποίων οι νέες γλώσσες ήταν φορείς.

Σχετική εικόνα
Πράγματι, ξανασκεπτόμενοι το ζήτημα μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι ο σχεδιασμός του δημιουργικού κινήματος αφανίστηκε από τη δύναμη της τεχνο-επικοινωνιακής μετάλλαξης: το δημιουργικό κίνημα απορροφήθηκε και λυγίστηκε από την οργάνωση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, από την επένδυση τεράστιων κεφαλαίων στη διαφήμιση, στην τηλεόραση, στη μόδα, από την υποβολή των ιδεών και των δημιουργικών γλωσσών μέσα σε ένα σύστημα παραγωγής μηδαμινότητας-ηλιθιότητας μέσω της πνευματικής εργασίας.Αλλά εκείνη τη περίοδο, εκείνους τους μήνες, εν μέσω μιας εξέγερσης των σημάτων και των συμβόλων, το κίνημα επεδίωκε τη δυνατότητα να δοθεί αυτόνομη μορφή στην εναλλακτική επικοινωνία. Για το λόγο αυτό, μια απάντηση που δημοσιεύτηκε στο «L’Espresso», υπογεγραμμένη από τον Franco Berardi «Bifo» και από τον Angelo Pasquini, έλεγε ότι η κοινωνικοποίηση του εχθρικού και των προβληματικών της λογοτεχνικής πρωτοπορίας δεν μπορούσε να περιοριστεί σε ένα καθαρά επικοινωνιακό γεγονός, αλλά συνεπαγόταν έναν ριζικό επαναπροσδιορισμό της σχέσης με την παραγωγή, την κοινωνική ταυτότητα,την εξουσία .Η θεματική αυτή υιοθετείται από τον Maurizio Calvesi, ο οποίος σε ένα βιβλίο με τίτλο «Avanguardia di massa», »Μαζική πρωτοπορία» (14) προτείνει ξανά ολόκληρο το φάσμα των θεματικών που προέκυψαν τους μήνες εκείνους της άνοιξης ’77, για να εμβαθύνει το ζήτημα του δημιουργικού κινήματος ως πραγματοποίηση της καλλιτεχνικής ουτοπίας των πρωτοποριών, μέσα στο πλαίσιο της ανάπτυξης των ταχέων μέσων επικοινωνίας, των τεχνολογιών παραγωγής του φαντασιακού. Το δημιουργικό κίνημα αντιπροσώπευσε ακριβώς αυτό: την πραγματοποίηση της πρωτοποριακής πρόθεσης να φέρει τη ζωή μέσα στην τέχνη και να συγχωνεύσει την τέχνη με την ζωή.
Αποτέλεσμα εικόνας για avanguardia di massa calvesi
Η προοπτική αυτής της πραγματοποίησης ήταν συνδεδεμένη με την μαζικοποίηση της γλωσσικής ρήξης που προτάθηκε από την πρωτοπορία, και με τη συνένωση της μαζικής δημιουργικότητας και των επικοινωνιακών τεχνολογιών. Η αποτελεσματική εξέλιξη των κοινωνικών συνθηκών μέσα στις οποίες καθορίστηκε ήταν εντελώς ασύμμετρη σε σχέση με την αποβλεπτικότητα. του κινήματος και είχε σαν συνέπεια μια εντελώς νέα μορφή υποταγής της δημιουργικής δραστηριότητας στην καπιταλιστική παραγωγή στην εποχή της αποϋλοποίησης της. Βέβαια, όμως, το δημιουργικό κίνημα είχε δει σωστά, όσον αφορά το νέο έδαφος επάνω στο οποίο ελάμβαναν χώρα οι μετασχηματισμοί, το έδαφος του φαντασιακού και της κοινωνικής παραγωγής του. Σχετικά με αυτό η συζήτηση κινούσε τα πρώτα της βήματα, την άνοιξη του ’77 σε ένα άλλο άρθρο που εμφανίστηκε στο «L’Espresso» (15) με το δραματικό τίτλο «Όχι για τον θεό δεν αυτοκτονώ», ο Umberto Eco εισέρχονταν στην ουσία αυτής της κουβέντας. Ο Eco υποστήριζε ότι το κίνημα έκανε λάθος σε ένα σημαντικό σημείο, μπερδεύοντας τις συμβολικές διατυπώσεις για συγκεκριμένες πραγματικότητες: «Αν κρίνω πολλές κινηματικές συμπεριφορές μου δημιουργείται η αμφιβολία ότι αυτό τείνει να μετατρέπει συνεχώς συγκεκριμένες συμπεριφορές σε απλά σύμβολα,δηλαδή διατυπώσεις που έγιναν, αντί με το στυλό με την δράση.Δεν λέω ότι οι διατυπώσεις είναι για να πεταχτούν, λέω ότι πρέπει να είμαστε διαυγείς και να αναγνωρίζουμε τις διατυπώσεις ως διατυπώσεις.Ένα πράγμα είναι να προαναγγέλουμε μέσα σε μια συμβολική γιορτή την επίθεση στο χειμερινό ανάκτορο, και άλλο πράγμα είναι να καταλαμβάνουμε πραγματικά το χειμερινό παλάτι. » Αλλά ήταν ο ίδιος ο Eco που κατάλαβε τόσο καλά αυτό το είδος της semiomorphism που κατέκλυσε τον πραγματικό κόσμο, αυτή τη ταύτιση του κόσμου με την ανταλλαγή και τη διασταύρωση συμβολικών διατυπώσεων, των ενημερωτικών γεγονότων, των προσομοιώσεων του φαντασιακού.Αυτή η φαντασιακή επικράτεια έχει γίνει ο καθοριστικός τόπος κάθε κοινωνικής διαδικασίας, και η κυριαρχία πάνω στα ζωντανά μόρια της κοινωνίας έγινε όλο και περισσότερο semiocratic κυριαρχία, κυριαρχία συμβόλων και σημείων. Και το ’77 είναι ακριβώς η στιγμή που η κοινωνία αρχίζει να συνειδητοποιεί αυτή τη μετατόπιση.
Αποτέλεσμα εικόνας για a/traverso, alice è il diavolo
αυτονομία, autonomia

Κεφάλαιο 8. ΕΝΟΠΛΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ.

ΟΙ ΠΙΘΑΝΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ «ΕΝΟΠΛΗΣ ΤΑΣΗΣ».

Το 1976 έγραφε ένας άγνωστος συντάκτης στην «manchette» στο κάλυμμα του βιβλίου «ερυθρές Ταξιαρχίες»: «Έτσι η φρίκη για τις ερυθρές Ταξιαρχίες επικύρωσε την προσπάθεια να ποινικοποιηθεί η ριζοσπαστική διαφωνία, ευνόησε στην Ιταλία, επάνω στο γερμανικό παράδειγμα, να ξεκινήσει μια αυστηρή κατασταλτική νομοθεσία και να ακυρωθεί κάθε διάκριση μεταξύ πρόληψης και καταστολής […] » και επιπλέον:» Το βιβλίο της κόκκινης Βοήθειας είναι μια ειλικρινής απόπειρα (ανάγνωσης) προς αυτή την κατεύθυνση (για να ανοικοδομήσει μια υπόθεση μέσα στις πραγματικές της διαστάσεις]. Η δημοσίευση αυτού του βιβλίου, σε αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, θέλει ακριβώς να προσφέρει στο κοινό εκείνη την υπηρεσία που άλλοι δεν την έχουν παράσχει και που θα έπρεπε να είναι αντιθέτως χαρακτηριστική σε έναν σύγχρονο εκδότη  (1).

Σχετική εικόνα

Με ακόμη πιο ακριβή τρόπο, ο συντάκτης διευκρινίζει τις σκέψεις του στο εσωτερικό σημείωμα. Όλες οι κατηγορίες περί «προβοκατόρων και κατασκόπων» που απευθύνονται στις ερυθρές Ταξιαρχίες απορρίπτονται, αναγνωρίζοντας σε αυτούς πως αγωνίζονταν για «έναν σκοπό που στοίχειωσε ολόκληρες γενιές στρατευμένων αγωνιστών». Χτίζεται μια σύντομη ανάλυση (υποστηριζόμενη από τον Francesco Ciafaloni στα «Quaderni Piacentini») σχετικά με την προέλευση του προβλήματος:»κατά τα έτη 1969-72 (ακόμη και πέραν αυτών), ένα μη μειοψηφικό κομμάτι των νέων, πρωταγωνιστών των αγώνων στα εργοστάσια και στο σχολείο […] έθεσε τη ζωή του σε λειτουργία ριζικής μεταμόρφωσης βραχυπρόθεσμα […] «αλλά στη συνέχεια» […] δεν λειτούργησε μια συνειδητή, αιτιολογημένη, ορθολογική μετάβαση από την παλιά θέση στη νέα, η οποία θα επέτρεπε την συνεπή διατήρηση μέρους της ψυχολογικής και ιδεολογικής φόρτισης που ήταν παρούσα σε μαζικό επίπεδο. Οι περισσότεροι εγκατέλειψαν, επέστρεψαν στη κανονικότητα. Απλώς ανακάλυψαν ότι η πολιτική κοστίζει και συνειδητοποίησαν πως δεν είναι πρόθυμοι να πληρώσουν το τίμημα. Άλλοι αποδέχτηκαν την πρακτική της διπλής αλήθειας. Άλλοι αποφάσισαν να επιλέξουν τις ακραίες συνέπειες […]» (2).

Αποτέλεσμα εικόνας για lotta armata, italia, anni '70

Αυτά τα λόγια γράφονταν μέσα στην οξεία φάση της αποσύνθεσης των εξωκοινοβουλευτικών ομάδων, παρουσία μιας τεράστιας και αυταρχικής αναδιάρθρωσης στα εργοστάσια (cassa integrazione [οικονομική συνδρομή μέσω αμοιβής σε περίπτωση αναστολής ή μείωσης της εργατικής δραστηριότητας], «πολιτικές» απολύσεις κλπ.) και ενώ η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο άρχιζαν να επεξεργάζονται εκείνη την νομοθετικά αυταρχική στροφή που θα είχε περάσει στην ιστορία με τον χαρακτηρισμό της «περιόδου έκτακτης ανάγκης». Το βιβλίο για τις Κόκκινες Ταξιαρχίες εξαντλήθηκε γρήγορα και δεν επανεκδόθηκε ποτέ. Παραμένει – μαζί με το «Ποτέ ξανά χωρίς τουφέκι, «Mai più senza fucile» του Alessandro Silj – μια από τις σπάνιες προσπάθειες μη παραποίησης, όταν δεν είναι δυσφημιστικές, να προχωρήσουμε στην προέλευση του φαινομένου του ένοπλου αγώνα στην Ιταλία. Το πρόβλημα των ερυθρών Ταξιαρχιών και των παράνομων ένοπλων και βίαιων ενεργειών κατά τα προηγούμενα χρόνια συνέχισε να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης Το κλίμα προβοκάτσιας που προκάλεσε η «στρατηγική της έντασης» που διαχειρίστηκε το κράτος είχε δημιουργήσει τάξεις διετρολόγων-συνωμοσιολόγων όχι μόνο στον αστικό Τύπο, αλλά και σε εκείνον του κινήματος.

Το «B.C.D.» (Δελτίο δημοκρατικής αντιπληροφόρησης), που είχε ταχθεί δίπλα στο κίνημα, δεν είχε ποτέ παύσει να κατηγορεί τις ερυθρές Ταξιαρχίες ότι ήταν «προβοκάτορες πράκτορες» και η ίδια η εφημερίδα «il manifesto» είχε για χρόνια μεταφέρει τα νέα για τις BR αποκαλώντας τες «οι υποτιθέμενες» ή «οι αυτοαποκαλούμενες «, »oι λεγόμενες», υποστηρίζοντας εκ των πραγμάτων τη συνενοχή τους με σκοτεινές δυνάμεις του κράτους. Στην πραγματικότητα, όταν εμφανίστηκαν, οι ερυθρές Ταξιαρχίες ήταν πολύ λιγότερο «σκοτεινές» από ό, τι φαντάζονταν. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι κατά την εμφάνισή τους ήταν ένα απολύτως επιτυχημένο παράδειγμα της κινηματικής θεωρίας του «να είναι ξεκάθαρες για το κίνημα και ασαφείς για την εξουσία, σκοτεινές». Οι πρώτες ενέργειες των ερυθρών Ταξιαρχιών αναπτύσσονται μέσα στα εργοστάσια και ειδικότερα στην Sit-Siemens και στην Pirelli στο Μιλάνο. Δεν έχουν μεγάλη απήχηση στην αρχή, διότι μπερδεύονται με παρόμοιες ενέργειες που αναπτύσσονται από άλλες πολιτικές δυνάμεις ή από αυθόρμητες αντιδράσεις των εργατών. Πρέπει να τονιστεί ότι τόσο κατά τη διάρκεια του «Καυτού Φθινοπώρου» όσο και στη διάρκεια του επόμενου 1970 η πρακτική του σαμποτάζ, το ξυλοφόρτωμα των επιστατών, η καταστροφή των αυτοκινήτων των διαχειριστών και των αρχηγών, η χρήση μιας εσωτερικής αντιεξουσίας, έχουν πλέον γίνει διαδεδομένες και συνηθισμένες πρακτικές.

Αποτέλεσμα εικόνας για Autunno caldo, anni '60-'70

Έτσι έγραφε η δεκαπενθήμερη «Lotta Continua» μεταφέροντας το κλίμα των εργοστασίων: «Μετά από κάθε δράση, πορεία, αποκλεισμό εμπορευμάτων […] κάθε τμήμα μετατρέπεται σε προλεταριακό δικαστήριο: όσους μπορούσαν αλλά δεν είχαν συμμετάσχει (στις δράσεις) τους διώχνουν από το εργοστάσιο. Ένα σημαντικό παράδειγμα:σε ένα τομέα του εργοστασίου μάθαμε ότι 7 εργάστηκαν την κυριακή, 4 εργάτες και 3 επικεφαλής. Συζητάμε και οι «απεργοσπάστες» » παύονται» για 2 ημέρες (οι εργάτες) και για 3 ημέρες οι επικεφαλής, 3 ημέρες: επειδή είναι επικεφαλής και επειδή κατά τη διάρκεια της συζήτησης ένας από αυτούς δεν σεβάστηκε τους εργάτες λέγοντας ότι τους είχε γραμμένους […] Δεν είναι απλώς θέμα υπεράσπισης της ενότητας: οι εργάτες μαθαίνουν να ασκούν δύναμη-εξουσία και να απολαμβάνουν την ευχαρίστηση » (3).Και σε μια ατμόσφαιρα αυτού του τύπου τοποθετούνται οι πρώτες ενέργειες των ερυθρών Ταξιαρχιών Η πρώτη δράση που υπογράφηκε με το σύμβολο του πεντάκτινου αστεριού και την γραφή ερυθρές Ταξιαρχίες είναι της 17ης σεπτεμβρίου 1970 και συνίσταται στην πυρπόληση του αυτοκινήτου του leader της SitSiemens Leoni, δεν συνοδεύεται από φυλλάδιο, το βράδυ όμως αφήνεται γραπτό μήνυμα στον υαλοκαθαριστήρα της Ferrari του μηχανικού Giorgio Villa της Sit-Siemens.

Αποτέλεσμα εικόνας για brigate rosse, prime azioni

Ο τόνος είναι ανάμεσα στο ειρωνικό και το απειλητικό: «Πόσο καιρό θα διαρκέσει η Ferrarina! μέχρι να αποφασίσουμε εμείς ότι είναι καιρός να τελειώνουμε με τους teppisti, τους αλήτες. BRIGATE ROSSE» (4) Πριν από αυτές τις «παραδειγματικές» ενέργειες οι κόκκινες Ταξιαρχίες είχαν πραγματοποιήσει, μπροστά σε αμήχανους και περίεργους ακροατές, μια ιπτάμενη δημόσια ομιλία στη μιλανέζικη εργατική γειτονιά του Lorenteggio, και είχαν πετάξει φυλλάδια μπροστά από τη Sit-Siemens. Στις 20 οκτωβρίου 1970, σε ένα φύλλο αγώνα της «Sinistra Proletaria», »Προλεταριακής Αριστεράς» δίδεται η είδηση της εμφάνισης στην πολιτική σκηνή των ερυθρών Ταξιαρχιών με αυτό τον τρόπο: L’autunno rosso è già cominciato.»Το φθινόπωρο που έχουμε μπροστά μας παρουσιάζεται […] σαν μια ημερομηνία αποφασιστικού αγώνα μέσα στη σύγκρουση εξουσίας […] Ενάντια στα θεσμικά όργανα που διαχειρίζονται την εκμετάλλευσή μας, ενάντια στους νόμους και τη δικαιοσύνη των αφεντικών, η πιο αποφασισμένη και συνειδητή πλευρά του αγωνιζόμενου προλεταριάτου έχει ήδη αρχίσει να μάχεται για να οικοδομήσει μια νέα νομιμότητα, μια νέα εξουσία. Για να χτίσουμε την οργάνωσή του. Υπάρχουν παραδείγματα: η «απαγωγή» και η «δημόσια διαπόμπευση» που έθεσαν σε εφαρμογή στο Τρέντο οι εργάτες της Ignis εναντίον των προβοκατόρων φασιστών που είχαν προμελετημένα μαχαιρώσει δύο από αυτούς. «η κατάληψη και η υπεράσπιση κατειλημμένων κατοικιών», σαν μοναδικός τρόπος να έχουμε επιτέλους ένα σπίτι […], «Η εμφάνιση αυτόνομων εργατικών οργανώσεων (ερυθρές Ταξιαρχίες) που υποδεικνύουν τις πρώτες στιγμές προλεταριακής αυτοοργάνωσης για να πολεμήσουμε τα αφεντικά και τους υπηρέτες τους στο έδαφός τους »στα ίσα», με τα ίδια μέσα που χρησιμοποιούν εναντίον της εργατικής τάξης: άμεσα, επιλεκτικά, καλυμένοι όπως στη Siemens. ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΜΑΖΩΝ …

Αποτέλεσμα εικόνας για sinistra proletaria anni 70

«Ήρθε η ώρα να οργανωθούμε στη γραμμή φωτιάς για να ριζώσουμε μέσα στους αγώνες τα περιεχόμενα της νέας επαναστατικής πρακτικής: τη στρατηγική του αντάρτικου του λαού. Είναι ο καιρός να προχωρήσουμε στη γενική σύγκρουση για: – να ριζώσουμε στις προλεταριακές μάζες σε αγώνα την αρχή «δεν έχουμε πολιτική εξουσία εάν δεν έχουμε στρατιωτική δύναμη-εξουσία» . – να εκπαιδεύσουμε μέσω της «παρτιζάνικης Δράσης» την προλεταριακή και επαναστατική αριστερά στην αντίσταση, στον ένοπλο αγώνα, – να αποκαλύψουμε την καταπιεστική και κατασταλτική δομή της εξουσίας και τους μηχανισμούς αποδιοργάνωσης της ενότητας της τάξης.» (5).

Αποτέλεσμα εικόνας για collettivo politico metropolitano

Αλλά τι είναι η «Προλεταριακή Αριστερά»; Πρόκειται για ένα περιοδικό του οποίου βγαίνουν δυο νούμερα κατά τη διάρκεια του 1970. Προηγουμένως, όμως, είχαν βγει διάφορα «Φύλλα αγώνα της προλεταριακής αριστεράς», τα οποία μετέφεραν τη διατύπωση «σε επεξεργασία του C.P.M. (πολιτική μητροπολιτική Κολεκτίβα)». Όπως έχουμε ήδη δει το C.P.M. ήταν το οργανωτικό αποτέλεσμα της συζήτησης που είχε επενδύσει τον χώρο των Cub (ενωτικές Επιτροπές βάσης, Comitati unitari di base) στο Μιλάνο στη διάρκεια του 1968 και του 1969. Ο οργανισμός γεννήθηκε για να επεκτείνει τη δράση του από το εργοστάσιο στο κοινωνικό, για να ξεπεράσει τις εγγενείς αντιφάσεις στον διαχωρισμό μεταξύ του κόσμου των εργοστασιακών αγώνων και εκείνου των κοινωνικών και φοιτητικών.Σε ένα έγγραφο του CPM (ιανουάριος 1970) συνοψίζεται με αυτό τον τρόπο η ανάγκη για νέες οργανωτικές μορφές:

Collettivo-documenti-collettivo-lotta-sociale-9332ddab-ac82-4175-86da-00a6c750cbe9

«Πρέπει σήμερα να θέσουμε το πρόβλημα συγκεκριμένα. Ποιο επίπεδο οργάνωσης είναι σήμερα δυνατό και απαραίτητο; […] »Cub, GDS, Φοιτητικά κινήματα της έδρας κλπ. είχαν μια λειτουργία: να είναι τα εργαλεία της αναγέννησης του αυτόνομου κινήματος του προλεταριάτου, μέσα από αυτοπροσδιοριζόμενους αγώνες και αυτοδιαχειριζόμενους. Η πολιτική σφαίρα αυτού του αγώνα τοποθετήθηκε θεμελιωδώς στο σχολείο και στο εργοστάσιο, δηλαδή εντός των θεσμών […] .Τη στιγμή κατά την οποία οι αγώνες γενικεύθηκαν, και στην οποία πολλά από τα πολιτικά περιεχόμενα της αυτονομίας είχαν κατοχυρωθεί […] το εσωτερικό τομεακό οργανωτικό εργαλείο δεν έχει πλέον μια πραγματική πολιτική λειτουργία και ορθώς έχει υπερκεραστεί από τους ίδιους αγώνες που έχει δημιουργήσει.

Σχετική εικόνα

«Η ανάπτυξη της προλεταριακής αυτονομίας σήμερα σημαίνει να ξεπεραστούν οι τομεακοί αγώνες και οι τομεακοί οργανισμοί. Η υπέρβαση αυτή μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από τον αγώνα ενάντια στις »συντηρητικές» τάσεις που υπάρχουν μέσα στο κίνημα, οι οποίες συγχέουν την αυτονομία, με το πρώτο επίπεδο της οργανωμένης έκφρασης της: ακριβώς τα Cub, GDS, MS » (6). Η διαμάχη που ξέσπασε μέσα στα Cub μεταξύ της «μαζικής γραμμής» και της «κομματικής γραμμής», ουσιαστικά μεταξύ της τάσης της βάσης και της προσπάθειας της Avanguardia operaia να φέρει εκ νέου τον ρόλο των Cub μέσα σε μια οργανωτική δομή κομματική, υπάρχει εδώ με συγκεκριμένο τρόπο και διευκρινίζεται ακόμη περισσότερο στη συνέχεια του εγγράφου:

Σχετική εικόνα

«Η κοινωνική διάσταση του αγώνα απαιτεί οργανισμούς βάσης σε κοινωνικό επίπεδο […] Δεν είναι λοιπόν το ότι πρέπει να κάνουμε ένα άλμα από μια οργάνωση βάσης σε μια οργάνωση κορυφής […] αλλά να οικοδομήσουμε οργανισμούς πολιτικά ομοιογενείς για να παρέμβουμε στον μητροπολιτικό κοινωνικό αγώνα.» Η υπερνίκηση του εργατισμού και του studentismo […] δεν μπορεί να επιτευχθεί μέσω της αυθόρμητης, σποραδικής και απολιτικής ένωσης των εργατών και των σπουδαστών […], αλλά μέσω της δημιουργίας οργανωτικών πυρήνων που να τεθούν σε επίπεδο των συνολικών κοινωνικών προβλημάτων» (7).
Το C.P.M. γρήγορα γίνεται – κυρίως στο Μιλάνο – ένας μαζικός οργανισμός που βρίσκεται σε δεκάδες εργοστάσια και σχολεία. Ειδικότερα τον βλέπουν με αυξανόμενη συμπάθεια και ενδιαφέρον από τον χώρο των αγωνιστών της εργατικής Εξουσίας που σε αυτόν, παρά τις διαφορές, εντοπίζουν ένα παράδειγμα πραγματοποίησης ενός οργανισμού της εργατικής αυτονομίας. Το έγγραφο που αναφέρθηκε είναι το προϊόν μιας διάσκεψης που το C.P.M. είχε οργανώσει στο Chiavari στα τέλη του 1969, μέσα στην ηχώ της κρατικής σφαγής. Στο επίκεντρο του συνεδρίου υπήρξαν τα θέματα της οργάνωσης, της πολιτικής γραμμής και της βίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στην επεξεργασία και στις επιλογές είχαν τεράστια επίδραση τόσο το κλίμα της σκληρότατης κρατικής καταστολής που αναπτύχθηκε στη διάρκεια του 1969, όσο και η εντύπωση που προκάλεσε η αυθόρμητη και μαζική «βία» που άσκησαν οι εργάτες κατά τη διάρκεια του «καυτού Φθινοπώρου», όπως τέλος και η ανάλυση της στρατηγικής που είχαν εφαρμόσει οι δύο κύριες πολιτικές ομάδες (Lotta continua και Potere operaio) κατά τη διάρκεια των αγώνων.
Αποτέλεσμα εικόνας για lotta continua anni '70
Το CPM, το οποίο έχει μέσα του τον Renato Curcio και άλλους αγωνιστές που προέρχονται από την εμπειρία του αρνητικού Πανεπιστημίου του Trento, ενσωματώνει ένα μέρος της έννοιας της μακροχρόνιας πάλης που θεωρήθηκε ήδη στην εμπειρία του Trentino για να επικρίνει τις θέσεις της Συνεχούς πάλης και εργατικής Εξουσίας: «Στην ταξική πάλη διακρίνονται τρία στοιχεία: οι στόχοι, οι μορφές αγώνα, η οργάνωση. Η εργατική τάξη έχει ως καθήκον να ριζοσπαστικοποιεί τον αγώνα στους ενοποιημένους στόχους, αλλά η οργάνωση είναι το αποτέλεσμα των αγώνων […] «Ο αγώνας θεωρείται επομένως προχωρημένος ή καθυστερημένος στο βαθμό που εκφράζει ενοποιημένους στόχους και ριζοσπαστικές μορφές. Η οργάνωση αναδύεται αργότερα, ως απαίτηση να »διαφυλάξει» τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν κατά τη διάρκεια του αγώνα, σε επίπεδο συνείδησης. […].
Σχετική εικόνα
«Η υπόθεση είναι λοιπόν εκείνη ενός μακροχρόνιου « πολέμου θέσεων », κατά τη διάρκεια του οποίου η εργατική τάξη ενισχύεται στο βαθμό κατά τον οποίον οργανώνεται». Οι αναλυόμενες θέσεις ανήκουν, αν και με διαφορετικό τρόπο, στον συνεχή Αγώνα και στην εργατική Εξουσία. . Και για τις δύο οργανώσεις η αυτονομία είναι η προϋπόθεση για τον ίδιο τον αγώνα. Η αυτονομία νοείται ως «ανεξαρτησία» από το συνδικάτο και το κόμμα […]. «Επομένως, η ανάπτυξη της αυτονομίας νοείται ως μια οργανωτική εξέλιξη που πρέπει να τεθεί ενάντια στις παραδοσιακές οργανώσεις. Θεωρούμε εμείς ότι αυτή η αντίληψη της αυτονομίας είναι περιοριστική και επιφανειακή, η οποία, με τον τρόπο αυτό, γίνεται μοναχά το μέσο και η προϋπόθεση για την ανάπτυξη των αγώνων […]. Στο εργατικό κίνημα μέσα υπάρχουν δύο θεμελιώδεις στάσεις και συμπεριφορές σε σχέση με τους αυτόνομους μαζικούς αγώνες του 1968-69: – εκείνων που δεν καταλαβαίνουν την πτυχή της ρήξης και προσπαθούν να ανακτήσουν και να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες-δυναμικές τους με σκοπό ένα είδος «πολιτικής αποκατάστασης», – εκείνων οι οποίοι, παρόλο που προέρχεται από διάφορες καταγωγές και τάσεις, έχουν καταλάβει ότι η προλεταριακή αυτονομία είναι το κομβικό σημείο από το οποίο πρέπει να ξεκινήσουν για την μελλοντική πολιτική δουλειά[…].«Εμείς, που το πεδίο δράσης μας- ο σκοπός μας τοποθετείται σε αυτό το σημείο, πιστεύουμε ότι αυτή είναι η μοναδική καρποφόρος θέση, η μόνη ικανή να αναπτύξει τον επαναστατικό αγώνα στην ευρωπαϊκή μητρόπολη. «Διότι περί αυτού πρόκειται. Όχι τόσο να νικήσουμε αμέσως και να κατακτήσουμε τα πάντα ( τα ελαφριά συνθήματα των μαθητευομένων χειραγωγών), αλλά να αναπτυχθούμε μέσα σε μια μακρόχρονη πάλη, χρησιμοποιώντας τα ίδια ισχυρά εμπόδια που το κίνημα συναντά στο δρόμο του για να κάνουμε ένα άλμα από αυθόρμητο μαζικό κίνημα σε οργανωμένο επαναστατικό κίνημα» (8).
Αποτέλεσμα εικόνας για lotta continua anni '70
Το C.P.M. κατά τη διάρκεια του 1970 εξοπλίζεται με ένα εργαλείο πληροφόρησης και σύνδεσης μεταξύ αγώνων και καταστάσεων που ονομάζονταν «Sinistra Proletaria». Οδηγεί και στηρίζει με τα αρχικά αυτά πολλούς εργοστασιακούς αγώνες και μερικές μεγάλες καταλήψεις σπιτιών στην γειτονιά Gallaratese και στην οδό Mac Mahon στο Μιλάνο και αργότερα θα ξεκινήσει την εκστρατεία των αγώνων στα μέσα μεταφοράς με τα συνθήματα «να πάρουμε τις μεταφορές» ή «τη μεταφορά την παίρνουμε τη συνδρομή δεν την πληρώνουμε».
Αποτέλεσμα εικόνας για collettivo politico metropolitano
Στο μέτρο και στο νόημα αυτά τα συνθήματα επαναλαμβάνουν την εκστρατεία της Lotta continua – στην οποία ενώθηκε η «Sinistra Proletaria» – του «να πάρουμε την πόλη» ή «το σπίτι το παίρνουμε και το νοίκι δεν πληρώνουμε». Το C.P.M. εκτελεί επίσης μια συστηματική δράση παρέμβασης στην κατηγορία των τεχνικών και των φοιτητών που εργάζονται, προσδιορίζοντας έτσι ένα από τα πιο σημαντικά σκέλη για την κατανόηση της επέκτασης των αγώνων στο εργοστάσιο και στον κοινωνικό τομέα. Το ζήτημα των «τεχνικών» είχε ήδη τεθεί με δύναμη και εξυπνάδα από τους αγωνιστές και από τους διανοούμενους εργατιστές.
Στο Μιλάνο, τον νοέμβριο του 1968, πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη εθνική διάσκεψη των τεχνικο-επιστημονικών πανεπιστημιακών σχολών που βρίσκονταν σε αγώνα, η οποία είχε παράξει σημαντικές αναλύσεις σχετικά με την τεχνολογική αναδιάρθρωση που βρίσκονταν σε εξέλιξη και για τα καθήκοντα που ο νεοκαπιταλισμός ανέθετε στους τεχνικούς, και στην κατάρτιση των τεχνικών από το σχολείο και το πανεπιστήμιο. Σε μια μακρά έκθεση που παρουσίασε ο Franco Piperno της εργατικής Εξουσίας, αναλύεται, μεταξύ άλλων, το πρόβλημα της σχέσης μεταξύ της πυρηνικής «σχάσης» και της «σύντηξης», προβλέποντας-προκαταβάλλοντας αναλύσεις που θα γίνουν «της μόδας» χρόνια και χρόνια αργότερα. Αλλά δεν είναι μόνο η επαναστατική τεχνικο-επιστημονική νοημοσύνη και ικανότητα που καθιστούν τη διαδρομή των τεχνικών σημαντική, είναι πάνω απ ‘όλα η θέση στην οποίαν τοποθετούνται μέσα στην τρέχουσα ταξική πάλη. Στο προαναφερθέν έγγραφο, μετά την ανάλυση της δυναμικής της τεχνολογικής καινοτομίας που εφαρμόζει ο νεο-καπιταλισμός στην Ιταλία στους τομείς της πετροχημικής, της πυρηνικής, της αυτοκινητοβιομηχανίας, της αεροναυτικής αεροδιαστημικής, της ηλεκτρονικής και του αυτοματισμού, ο Piperno αναλύει τη νέα λειτουργία του «τεχνικού» στην κοινωνία του ύστερου καπιταλισμού:
«Η θεμελίωση αυτού του κράτους ως κράτος προγραμματιστής συνεπάγεται μια τεράστια επέκταση εκείνων που είναι γενικές υπηρεσίες που εξασφαλίζουν και συντονίζουν τη χρήση των παραγωγικών παραγόντων (έρευνα, σχεδιασμός, μεταφορές, βοήθεια, σχολείο), και την πρόσληψή τους σε δημόσια χέρια ». Από την άλλη πλευρά, η ρύθμιση του κύκλου προϋποθέτει την θεσμική ικανότητα του κράτους να αποκαταστήσει στο επίπεδο της κοινωνικής βίας την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των τάξεων – δηλαδή την κρατική οργάνωση του κοινωνικού κεφαλαίου και ικανή να εκπροσωπείται ως απλά κατασταλτική μηχανή κάθε φορά που η εμφάνιση των εργατικών αγώνων, που επιλύεται σε μια πολιτική επίθεση στην παραγωγική σχέση, επιβάλλει την κρίση ως πεδίο μάχης.«Αυτό το χαρακτηριστικό του ύστερου καπιταλισμού απαιτεί στο επίπεδο της κοινωνικής οργάνωσης, την ενίσχυση και την επέκταση των μη παραγωγικών υπηρεσιών που χρησιμοποιούνται ειδικά για τον έλεγχο της συμπεριφοράς του εργατικού δυναμικού (μηχανισμοί επιτήρησης, καταστολή, χειραγώγηση κλπ.). Ήδη έχουμε παρατηρήσει το πως αυτές οι κινήσεις του κεφαλαίου, που εξετάζονται σχηματικά ανά τομέα, απαιτούν όλες βαθιές τεχνολογικές καινοτομίες μέσα στη διαδικασία εργασίας
Σχετική εικόνα
Από την άποψη της κοινωνικής διαστρωμάτωσης μπορούμε γενικά να πούμε ότι το ‘τεχνολογικό άλμα’ μεταβάλλει τη διανομή του ενεργού πληθυσμού, πυκνώνοντας την γύρω από τους τεχνικούς και υπαλληλικούς ρόλους και αραιώνοντας την γύρω από τις χειρωνακτικές γεωργικές εργασίες ». Επί πλέον: το είδος του καπιταλιστικού περάσματος που περιγράφεται παραπάνω προσελκύει επενδύσεις προς τομείς οι οποίοι διαρθρωτικά χρειάζονται τεχνική εργασία όχι μόνο κατά τη διαδικασία κατασκευής αυτής καθεαυτής, αλλά κατά κύριο λόγο «ανάντη» και «κατάντη» αυτής. «Αυτή είναι μια νέα περίσταση με καταστροφικές συνέπειες. Παραδοσιακά, πράγματι, η ανάπτυξη της ιταλικής βιομηχανίας έχει επικεντρωθεί σε μια τεχνολογία η οποία αν, από μια άποψη άφηνε μεγάλο χώρο στην δεξιότητα του μεμονωμένου χειριστή, στο επάγγελμα – και δηλαδή γενικότερα σε εμπειρικές διαδικασίες επεξεργασμένες άμεσα στην εργασιακή πρακτική (τυπικά παραδείγματα είναι οι σιδηρουργικές βιομηχανίες, κλωστοϋφαντουργικές, του δέρματος κ.λπ.) – από την άλλη πλευρά, παρουσίαζε χαρακτηριστικά μονοτονίας και επανάληψης τέτοια που να απαιτούν, επί πλέον, εργατικό δυναμικό με μια βασική εκπαίδευση και μια ταχεία εξωσχολική προετοιμασία κυρίως σε επαγγελματικά ιδρύματα (από την άποψη αυτή, μπορούμε να αναφερθούμε στην αυτοκινητοβιομηχανία και αυτή των ηλεκτρικών συσκευών].» Αντίστροφα, η καπιταλιστική μετάβαση στην οποία η ιταλική οικονομία αναγκάζεται σήμερα δεν μπορεί να λάβει χώρα χωρίς σημαντικές μακροπρόθεσμες επενδύσεις στην έρευνα, τη μελέτη, το σχεδιασμό και την ανάπτυξη νέου εξοπλισμού. […].» Η σχέση μεταξύ του εργάτη και του υλικού που πρόκειται να μετασχηματιστεί γίνεται ολοένα και περισσότερο με τη μεσολάβηση μιας σειράς επιστημονικών διαδικασιών που αντικειμενικοποιούνται στο αυτόματο μηχάνημα, ενώ παράλληλα η παρουσία των τεχνικών ως ένα επαγγελματικά καταρτισμένο στρώμα του εργατικού δυναμικού γίνεται ολοένα και πιο κυρίαρχη.»Έτσι, κοινωνικές φιγούρες στο περιθώριο της διαδικασίας αξιοποίησης ή ακόμα και με μη παραγωγικές λειτουργίες ελέγχου και πειθαρχίας επί της ζωντανής εργασίας προσελκύουν σήμερα στους εαυτούς τους νέες παραγωγικές σημασίες .Αν ο παραδοσιακός μηχανικός χαρακτηριζόταν από την ανάθεση ορισμένων από τις κύριες λειτουργίες των αφεντικών, ο μηχανικός της σύγχρονης αυτοματοποιημένης μονάδας παραγωγής διαδραματίζει κατά γενικό κανόνα έναν παραγωγικό ρόλο έρευνας, σχεδιασμού, συντονισμού της εργασίας, αν και συχνά εξακολουθεί να κατέχει ορισμένες πειθαρχικές εξουσίες επί του εργατικού δυναμικού με τα χαμηλότερα προσόντα.
Σχετική εικόνα
Προφανώς, αυτή η δήλωση οδηγεί στην εγκατάλειψη της παραδοσιακής και ημιμαρξιανής αναγνώρισης μεταξύ τροποποίησης του υλικού και παραγωγικής εργασίας, και θεμελιώνει, πέρα από τις χειραγωγιστικές διαφορές του εισοδήματος και της ιεραρχίας των προσόντων, μια ουσιαστική ταύτιση μεταξύ των διαφορετικών διαρθρώσεων της εργατικής τάξης. «Αν όντως θεωρήσουμε την παραγωγική δουλειά ως δραστηριότητα που επεξεργάζεται και μεταδίδει πληροφορίες στην πρώτη ύλη επειδή αυτό είναι ένα υλικό, αποθηκεύοντας το, μετατρέπεται σε ένα εμπόρευμα, είμαστε αναγκασμένοι να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η παραγωγική εργασία, εκτός από τη φάση της κατασκευής, εκφράζεται στην έρευνα και το σχεδιασμό καθώς και στο συντονισμό και τη διανομή.»Έχουμε λοιπόν το γεγονός πως από τον ορισμό της παραγωγικής εργασίας παραμένουν αποκλεισμένες μόνο οι εργασιακές δραστηριότητες που ασχολούνται αποκλειστικά με τον έλεγχο και την πειθάρχηση της συμπεριφοράς της εργατικής δύναμης.«Αλλά η κατάφαση που αναγνωρίζει τους τεχνικούς ως μια στιγμή στην πολιτική σύνθεση της εργατικής τάξης δεν μπορεί να επαληθευτεί οριστικά από μια ανάλυση της εργασιακής διαδικασίας ή από έναν νέο τρόπο να εξετάζουμε την διαδικασία της αξιοποίησης-επαναξιολόγησης. Η ενσωμάτωση των τεχνικών στην εργατική τάξη έχει σημασία στο βαθμό που είναι οι ίδιοι οι αγώνες που συντονίζονται και συγχωνεύονται.Για αυτό, στην πραγματικότητα, υποδεικνύοντας τους τεχνικούς ως παραγωγικούς εργάτες, διατυπώνουμε μια υπόθεση πολιτικής παρέμβασης που κατευθύνεται στη δυνατότητα να επικοινωνήσουμε σε αυτό το στρώμα ειδικευμένου εργατικού δυναμικού τους ρυθμούς και τους στόχους της εργατικής ανυποταξίας.«Θα δούμε όντως παρακάτω πως εάν οι κινήσεις του κεφαλαίου απαιτούν, για την πρακτική τους εφαρμογή, εκείνη την επιχείρηση της κοινωνικής βίας επί της ζωντανής εργασίας που ονομάζεται «σχολική μεταρρύθμιση», ο αγώνας ενάντια στο σχολείο, κατανοημένος σωστά, επιτυγχάνει στην προσπάθεια να εμπλέξει τους τεχνικούς στην ταξική σύγκρουση που προσεγγίζει τις ημερομηνίες έναρξης των συμβασιακών διαπραγματεύσεων 1969-70, επιτυγχάνοντας έτσι ένα πρώτο βήμα προς την κάθετη πολιτική επανένωση της εργατικής τάξης» (9).Μέρος αυτών των επεξεργασιών επαναλαμβάνονται από την μητροπολιτική πολιτική Κολεκτίβα, κυρίως μετά την εθνική απεργία των τεχνικών στις αρχές του ’69, και για την ισχυρή παρουσία τόσο στο Pirelli Cub όσο και στο G.D.S.Sit-Siemens τεχνικών και υπαλλήλων.
Αποτέλεσμα εικόνας για collettivo politico metropolitano
Είναι και από αυτή τη θεωρητική-πολιτική διαδρομή που σχηματίζεται και η Ομάδα μελέτης της IBM, σε μια εταιρεία η οποία μαζί με την Olivetti είναι ένα από τα πιο προχωρημένα σημεία της τεχνολογικής παραγωγής. Η CPM-Προλεταριακή Αριστερά στη στρατηγική της απόφαση να ενοποιήσει τους αγώνες του εργοστασίου με το κοινωνικό, διαλέγει εκτεταμένες συμμαχίες με την εργατική Εξουσία και με τον συνεχή Αγώνα στο πρόβλημα της στέγασης και των μεταφορών, και επιλέγει, ως δημιουργική συνέπεια της εμπειρίας των Cub – όπου οι φοιτητές έπαιξαν ρόλο σύνδεσης – να παρέμβει συστηματικά στο κύκλωμα των τεχνικών και επαγγελματικών ιδρυμάτων, όπου ο αριθμός των φοιτητών που εργάζονται είναι υψηλότερος και όπου το πρόβλημα της μελλοντικής εργασιακής απασχόλησης στον τομέα των τεχνικών είναι πιο αισθητό. Στο Μιλάνο υπάρχει η υψηλότερη συγκέντρωση εργαζομένων-φοιτητών στην Ιταλία (περίπου 80 χιλιάδες το 1970) .Για τον βιομηχανικό χαρακτήρα της πόλης, οι αναταραχές των φοιτητών-εργαζόμενων δημιουργούν μια φυσική γέφυρα μεταξύ των αγώνων στο σχολείο και εκείνων στο εργοστάσιο. Κατά τους πρώτους μήνες του 1970, το κίνημα και οι αγώνες των φοιτητών-εργαζόμενων κυριαρχούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από το CPM, το οποίο έχει επεξεργαστεί την πληρέστερη θεωρητική ανάλυση της λειτουργίας αυτής της κοινωνικής φιγούρας (10), οργανισμός στον οποίον εισρέουν αγωνιστές από άλλες εμπειρίες (στελέχη του Cub Pirelli, φοιτητές του Trento κ.λπ.) έχει το ισχυρό του σημείο στο τεχνικό ινστιτούτο Feltrinelli, στο οποίο λειτουργεί ηγεμονικά και ως σημείο αναφοράς για άλλες εμπειρίες.
Αποτέλεσμα εικόνας για movimento lavoratori studenti, anni '70
Στις αναλύσεις του C.P.M. που επεξεργάζονται μαζί με το M.L.S. (Κίνημα εργαζόμενοι φοιτητές) το νυχτερινό σχολείο ορίζεται ως εργοστάσιο: «Το νυχτερινό σχολείο είναι ένα από τα παραγωγικά ιδρύματα […] ο άνθρωπος παράγεται ως εμπόρευμα. Οι απορρίψεις, τα κοψίματα, οι αποσύρσεις, οι νευρικές εξαντλήσεις, η ασυνέχεια [.. .] πρέπει να θεωρηθούν ως συγκεκριμένοι τρόποι με τους οποίους το νυχτερινό εργοστάσιο αποφασίζει να αφαιρέσει ένα μεγάλο μέρος του υλικού του σε παραγωγή από την εργασία. Επομένως, η ‘επιλογή’ δεν είναι παρά ένας «ποιοτικός έλεγχος» του προϊόντος, ανάλογα με το αν χρειάζεται πολλούς ή λίγους υπαλλήλους, το σύστημα αναπτύσσει τα βραδινά σχολεία ή ξεκινά να θερίζει με τις απορρίψεις, τα κοψίματα. »Αλλά το νυχτερινό σχολείο έχει και μια ιδεολογική αποστολή, λειτουργία: ο ποιοτικός έλεγχος προϋποθέτει ότι η παραγωγή είναι «ομοιογενής» με το ίδιο το σύστημα, εξ ου και η ανάγκη από πλευράς των αφεντικών να οικοδομήσουν την «πολιτική και ιδεολογική συναίνεση των μαζών των προλεταρίων». Εν συντομία, η ‘εκμετάλλευση που στα εργοστάσια εκφράζεται ως η κυρίαρχη πτυχή της οικονομικο-δομικής μορφής, στο σχολείο, εκδηλώνεται κυρίως ως πολιτική-ιδεολογική καταπίεση’. »Για εμάς, η μελέτη είναι μια πραγματική δουλειά γιατί παράγει κάτι πολύ ακριβές και απτό: ένα εργατικό δυναμικό με αυξημένη παραγωγική ικανότητα. Το βραδινό σχολείο ισοδυναμεί με 4 ώρες υπερωριών. Μια ένσταση που προκύπτει είναι πως ο νόμος υποχρεώνει να πληρώνουμε φόρους. Μα ποιος νόμος; Όπως το σχολείο, και ο νόμος ανήκει στα αφεντικά. Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΩΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΩΝ. Εμείς έχουμε μόνο ένα νόμο που πρέπει να τηρούμε και να ασκούμε: τον συνεχή αγώνα κατά της εκμετάλλευσης που οι νόμοι του αστικού κράτους προσπαθούν να καταστήσουν δίκαιη και επομένως νόμιμη.
Σχετική εικόνα
» Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΡΥΘΡΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ, BRIGATE ROSSE.
Οι αγώνες του φθινοπώρου του 1969 και εκείνοι της άνοιξης του 1970 παράγουν, ως ένα σημαντικότερο αποτέλεσμα, μια πραγματική κρίση καθεστώτος. Τα αφεντικά και οι σκοτεινοί μηχανισμοί του κράτους, που είχαν σκεφτεί να περιορίσουν την εργατική και την κοινωνική σύγκρουση, τόσο με μια μεγαλύτερη νομιμοποίηση του συνδικάτου όσο με την «στρατηγική των βομβών» και με τη βίαιη καταστολή, αναγκάζονται να αναζητήσουν νέες διαμεσολαβήσεις. Ο Agnelli μάλιστα φτάνει μέχρι και του σημείου να ευχηθεί «τα συνδικάτα και οι επιχειρηματίες να καταλήξουν σε μια κοινή άμυνα ορισμένων στόχων, ίσως προς την ίδια πολιτική εξουσία-δύναμη […]». Η χορήγηση του Καταστατικού των εργαζομένων και των συμβουλίων των εργοστασίων είναι επίσης μια προσπάθεια να αιχμαλωτιστεί το κίνημα σε νέες μορφές εκπροσώπησης, μέσα σε νέους κανόνες του παιχνιδιού. Όμως, όλη η συμπεριφορά της εργατικής αυτονομίας εξακολουθεί να αγνοεί τους κανόνες του παιχνιδιού και χρησιμοποιεί επίσης και νέα αντιπροσωπευτικά όργανα σχεδόν πάντα με όρους αυτονομίας και ανεξαρτησίας από τα συνδικαλιστικά κέντρα. Μεταξύ των αγωνιστών της εργατικής Εξουσίας [Potere operaio], της Lotta continua και της CPM (η οποία έχει πλέον γίνει προλεταριακή Αριστερά), οι αναλύσεις γύρω από τις πιθανότητες μιας αντιδραστικής και αυταρχικής στροφής από τους κρατικούς μηχανισμούς καθίστανται όλο και πιο πιεστικές και ακριβείς. Η ανάγκη να εξοπλιστούν με αμυντικές δομές, πολιτικούς-στρατιωτικούς οργανισμούς όχι μόνο αμυντικής φύσεως, αλλά επιλεκτικά επιθετικούς, σχεδιασμένα, είναι όλο και περισσότερο αισθητή. Ο εκδότης Giangiacomo Feltrinelli δημοσιεύει το καλοκαίρι του ’69 ένα από τα γραπτά του στο οποίο γίνεται λόγος για τον φόβο περί των κινδύνων ενός «πραξικοπήματος».
Σχετική εικόνα
Το έντυπο με τίτλο: «ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 1969. Η επικείμενη απειλή μιας ριζικής και αυταρχικής στροφής προς τα δεξιά, ενός πραξικοπήματος αλα ιταλικά» δημιούργησε μια μεγάλη εντύπωση, και γιατί στο προσάρτημα μετέφερε το γραπτό του έλληνα μυθιστοριογράφου Βασίλη Βασιλικού με τίτλο: «Και εμείς δεν πιστεύαμε πως στην Ελλάδα ήταν πιθανό», αναφερόμενος στο αιματηρό πραξικόπημα που στη χώρα του είχε συντρίψει τα κινήματα και έβαλε τους «συνταγματάρχες» στην εξουσία με τη συνενοχή των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Μα δεν ήταν απλώς, ή όχι μόνο, ο φόβος ενός πραξικοπήματος να ωθήσει το κίνημα να εξοπλιστεί με στρατιωτικές δομές. Με τη σφαγή του κράτους, η απόφαση της αστικής τάξης να θέσει τη σύγκρουση στο στρατιωτικό επίπεδο κυριαρχούσε σε πολλές αναλύσεις και ωθούσε σε ισχυρές θεωρητικές και ιδεολογικές επιταχύνσεις.
Estate 1969
Οι αναφορές στο μητροπολιτικό αντάρτικο της Λατινικής Αμερικής (κυρίως στους ουρουγουανούς tupamaros), στη μητρόπολη ως κέντρο ελέγχου και διοίκησης της καπιταλιστικής διαδικασίας, γίνονται ολοένα και συχνότερες. Στο έγγραφο του Chiavari, το C.P.M. έγραψε: «Η κοινωνική διάσταση του αγώνα είναι το υψηλότερο σημείο της ανάπτυξής του: ο αγώνας εναντίον της γενικευμένης καταπίεσης είναι ήδη μια επαναστατική στιγμή … Η μπουρζουαζία έχει ήδη επιλέξει την παρανομία. Η μακρά επαναστατική πορεία στη μητρόπολη είναι η μόνη κατάλληλη απάντηση. «Αυτή πρέπει να ξεκινήσει σήμερα και εδώ. […] «Δεν έχει ακόμη κατανοηθεί επαρκώς τι σημαίνει να αναπτυχθεί μια επαναστατική διαδικασία σε μια μητροπολιτική περιοχή με ύστερη καπιταλιστική ανάπτυξη. Τα επαναστατικά μοντέλα του παρελθόντος ή των περιφερειακών περιοχών είναι ανεφάρμοστα […].a) Στις μητροπολιτικές περιοχές της Βόρειας Αμερικής και της Ευρώπης υπάρχουν ήδη οι αντικειμενικές συνθήκες για τη μετάβαση στον κομμουνισμό: ο αγώνας αποσκοπεί ουσιαστικά στη δημιουργία των υποκειμενικών συνθηκών […], b) Η μεταβαλλόμενη σχέση μεταξύ δομής και υπερδομής, που τείνουν να συμπίπτουν όλο και περισσότερο, σημαίνει ότι σήμερα η επαναστατική διαδικασία παρουσιάζεται ως παγκόσμια, πολιτική και «πολιτιστική» ταυτόχρονα. Αυτό σημαίνει ότι οι σχέσεις μεταξύ μαζικού κινήματος και επαναστατικής οργάνωσης αλλάζουν ουσιαστικά, και συνεπώς οι αρχές της οργάνωσης μεταβάλλονται ριζικά.
Σχετική εικόνα
«Η πόλη είναι σήμερα η καρδιά του συστήματος, το οργανωτικό κέντρο της οικονομικο-πολιτικής εκμετάλλευσης, η βιτρίνα στην οποία εκτίθεται το «υψηλότερο σημείο», το μοντέλο που θα πρέπει να παρακινήσει την προλεταριακή ολοκλήρωση. Αλλά είναι και το πιο αδύναμο σημείο του συστήματος : όπου οι αντιφάσεις εμφανίζονται πιο έντονες, όπου το οργανωμένο χάος που χαρακτηρίζει την ύστερη καπιταλιστική κοινωνία εμφανίζεται πιο εμφανές.«Είναι εδώ, στην καρδιά του, που το σύστημα πρέπει να χτυπηθεί. «Η πόλη πρέπει να γίνει για τον αντίπαλο, για τους ανθρώπους που ασκούν σήμερα μια εξουσία όλο και πιο εχθρική και ξένη προς το συμφέρον των μαζών, ένα δόλιο έδαφος, κάθε χειρονομία τους και κάθε τους κίνηση μπορεί να ελεγχθεί, κάθε αυθαιρεσία να καταγγελθεί, κάθε συμπαιγνία μεταξύ της οικονομικής δύναμης-εξουσίας και εκείνης της πολιτικής να ξεσκεπάζεται» (12).Από την άλλη πλευρά, βλέποντας με τα μάτια γεμάτα ουτοπία, ο ένοπλος αγώνας φαίνεται να εξαπλώνεται παντού: σε ορισμένες καταστάσεις των ΗΠΑ, στις λατινοαμερικανικές μητροπόλεις, στον ολοένα σκληρότατο αγώνα των Παλαιστινίων και, κυρίως, στην καρδιά της Ευρώπης, στη Γερμανία, όπου ξεκίνησε να επιχειρεί με μεγάλη αποφασιστικότητα η Raf [Φράξια του κόκκινου στρατού]. Το τελευταίο τεύχος της «Sinistra Proletaria», το οποίο βγήκε τον οκτώβριο του 1970, γράφει: «Ο ανταρτοπόλεμος πλέον βγήκε από την αρχική του φάση […] δεν φαίνεται πλέον ως απλός πυροκροτητής […] αλλά έχει κατακτήσει το εύρος της μοναδικής στρατηγικής προοπτικής που μπορεί ιστορικά να ξεπεράσει εκείνη την εξεγερσιακή, η οποία είναι πλέον ανεπαρκής […] και εισέρχεται στις μητροπόλεις, συνδέοντας στενά το παγκόσμιο προλεταριάτο σε μια κοινή μορφή αγώνα και στρατηγικής. Το Κεφάλαιο ενώνει τον κόσμο στο σχέδιο του ένοπλης αντεπανάστασης, το προλεταριάτο ενώνεται στον ανταρτοπόλεμο παγκοσμίως. «Η ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ«(13). Τον φεβρουάριο του 1971 τελειώνει η σύντομη ζωή της «Sinistra Proletaria», οι σύντροφοι που την προώθησαν καίνε μέσα σε λίγους μήνες αυτή τη νόμιμη εμπειρία, της οποίας η φυσική διέξοδος φαίνεται να είναι πλέον η παρανομία. Από την άλλη και οι αναλύσεις άλλων ομάδων φαίνεται να επιβεβαιώνουν πως είναι απαραίτητο να αυξηθεί, να σηκωθεί το επίπεδο της σύγκρουσης, ιδιαίτερα η Lotta continua, η οποία μαζί με την εργατική Εξουσία είναι μαζικά παρούσες στα εργοστάσια του Τορίνο, φαίνεται να ευνοεί την τάση γενικευμένης χρήσης μιας «προλεταριακής δικαιοσύνης» να αντιπαρατεθεί στην αστική, ενώ θέτει με έντονο τρόπο το πρόβλημα της εργατικής αντιεξουσίας.
Αποτέλεσμα εικόνας για giustizia proletaria anni 70
Σε αυτή την περίοδο αρχίζουν επίσης να γεννιούνται τα τραγούδια του αγώνα που τραγουδιούνται στις πορείες τόσο για να δώσουν ρυθμό στους διαδηλωτές όσο και για να συνοψίσουν το νόημα των αγώνων: «Η μπαλάντα της Fiat» (A. Bandelli).
‘Κύριε αφεντικό αυτή τη φορά για σένα σίγουρα τα πράγματα θα πάνε άσχημα κουραστήκαμε να περιμένουμε να μας σκοτώσεις Συνεχίζουμε να δουλεύουμε και τα συνδικάτα έρχονται να πουν ότι πρέπει να λογικευτούμε και για αγώνα δεν μιλούν ποτέ Κύριε αφεντικό ξυπνήσαμε και αυτή τη φορά θα δώσουμε μάχη και αυτή τη φορά το πώς θ’ αγωνιστούμε θα το αποφασίσουμε μόνοι μας. Βλέπεις τον απεργοσπάστη που το σκάει ακούς τη σιωπή στα εργαστήρια ίσως αύριο μόνο τον θόρυβο του πολυβόλου θα ακούς!Κύριε αφεντικό αυτή τη φορά σίγουρα τα πράγματα θα σου βγούνε σε κακό από τώρα και στο εξής αν θέλεις να διαπραγματευτείς πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι δεν μπορείς Και αυτή τη φορά δεν μας αγοράζεις με τις πέντε λιρέτες της αύξησης εάν προσφέρεις δέκα θέλουμε εκατό εάν προσφέρεις εκατό χίλιες θέλουμε εμείς Κύριε αφεντικό δεν μας εξαπατείς με τις εφευρέσεις με τους εκπροσώπους τα σχέδια σου είναι θολά και εμείς αγωνιζόμαστε εναντίον σου Και τα προσόντα τις κατηγορίες όλα θέλουμε να καταργηθούν οι διαιρέσεις τέλειωσαν στην αλυσίδα όλοι είμαστε ίσοι! Κύριε αφεντικό αυτή τη φορά έχουμε μάθει να αγωνιζόμαστε το δείξαμε στο Mirafiori θα το δείξουμε σε όλη την Ιταλία Και όταν κατεβήκαμε στην πλατεία εσύ περίμενες μια κηδεία αλλά τα πράγματα στράβωσαν γι αυτούς που ήθελαν να μας αποκοιμήσουν Έχουμε δει τόσα πολλά γκλομπ και ρωμαϊκές ασπίδες ωστόσο είδαμε επίσης πολλά χέρια που αρχίζουν να ψάχνουν πέτρες Όλη η Τορίνο προλετάρια στη βία της αστυνομίας τώρα αποκρίνεται χωρίς φόβο σκληρό αγώνα πρέπει να κάνουμε! Και όχι στους γραφειοκράτες και τα αφεντικά, τι θέλουμε; Θέλουμε τα πάντα! ο αγώνας συνεχίζεται στο Mirafiori και ο Κομμουνισμός θα θριαμβεύσει! Και όχι στους γραφειοκράτες στα αφεντικά τι θέλουμε; Θέλουμε τα πάντα! συνεχής αγώνας στο εργοστάσιο και έξω από αυτό και ο Κομμουνισμός θα θριαμβεύσει!’
Αποτέλεσμα εικόνας για mirafiori, anni '70
«Η ώρα του τουφεκιού» (Pino Masi και Piero Nissim).
‘Ολόκληρος ο κόσμος εκρήγνυται από την Αγκόλα στην Παλαιστίνη Η Λατινική Αμερική μάχεται με τον ένοπλο αγώνα κερδίζει στην Ινδοκίνα σε όλο τον κόσμο οι λαοί αποκτούν συνείδηση και στις πλατείες κατεβαίνουν με τη δίκαιη βία και έτσι Τι θέλεις περισσότερο σύντροφε για να καταλάβεις ότι ήχησε η ώρα του τουφεκιού; Η Αμερική των Νixon των Agnew και MacNamara στις ζούγκλες του Βιετνάμ παίρνει ένα μάθημα ο πολιτισμός των ναπάλμ δεν αρέσει στους λαούς όσο υπάρχουν αφεντικά δεν θα υπάρξει ποτέ ειρήνη η ειρήνη των αφεντικών βολεύει τα αφεντικά η συνύπαρξη είναι απάτη για να μας κάνουν να στεκόμαστε φρόνιμα οπότε Τι θέλεις παρά πάνω σύντροφε …Στην Ισπανία και την Πολωνία οι εργάτες μας διδάσκουν ότι ο αγώνας δεν σταμάτησε ποτέ ενάντια στα αφεντικά ενωμένοι εναντίον του καπιταλισμού ακόμη και αν είναι καμουφλαρισμένος σε έναν ψεύτικο σοσιαλισμό οι πολωνοί εργάτες που βγήκαν σε απεργία φώναζαν στην πορεία αστυνομία-γκεστάπο φώναζαν Gomulka θα τελειώσεις άσχημα προχωρούσαν τραγουδώντας τη Διεθνή συνεπώς Τι θέλεις περισσότερο σύντροφε …Οι μάζες και στην Ευρώπη δεν στέκονται πλέον να κοιτούν ο αγώνας εκρήγνυται παντού και δεν μπορούν να τον σταματήσουν παντού οδοφράγματα από το Burgos στο Stettino και επίσης εδώ ανάμεσα μας από την Avola στο Τορίνο από το Orgosolo στη Marghera από την Battipaglia έως το Reggio η σκληρή πάλη προχωρά τα αφεντικά την έχουν άσχημα και ως εκ τούτου Τι άλλο θέλεις σύντροφε …’
Σχετική εικόνα
Οι ερυθρές Ταξιαρχίες, οι οποίες άρχισαν να δρουν το φθινόπωρο του 1970, δεν έχουν ιδιαίτερη ανταπόκριση με τις πρώτες ενέργειες. Η προσοχή προς αυτούς θα αποκτήσει εθνικά χαρακτηριστικά με την πυρπόληση στην πίστα της Lainate τον ιανουάριο του 1971.«Την νύχτα της 25ης ιανουαρίου 1971, ένα κομάντο ενεργοποιεί 8 εμπρηστικές βόμβες κάτω από άλλα τόσα ρυμουλκούμενα φορτηγά που ήταν παρκαρισμένα στην πίστα (το εργοστάσιο χρησιμοποιείται για να δοκιμάσει τα ελαστικά της Pirelli). Τρία από αυτά καταστρέφονται ολοσχερώς, τα άλλα πέντε εξαιτίας κατασκευαστικού ελαττώματος των μηχανισμών και πάνω απ ‘όλα λόγω της υγρασίας, παραμένουν άθικτα. Αφήνεται ένα φύλλο χαρτιού, μπροστά από την είσοδο της πίστας, με την επιγραφή DELLA TORRE – ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕΙΩΣΗ ΜΙΣΘΩΝ – MACMAHON – BRIGATE ROSSE«.
Σχετική εικόνα
Το P.C.I. και «η Unità» που μέχρι τότε είχαν σιωπήσει στις προηγούμενες ενέργειες, ελαχιστοποιούν και καταδικάζουν σε ένα μικροσκοπικό άρθρο μιας στήλης: «Όποιος εκτέλεσε (την επίθεση), ενώ συγκαλύπτεται πίσω από ανώνυμα φυλλάδια με επαναστατική φρασεολογία, ενεργεί εξ ονόματος αυτών, όπως ο ίδιος ο Pirelli, που ενδιαφέρονται να εμφανίσουν τον υπεύθυνο αγώνα των εργαζομένων για την ανανέωση της σύμβασης στα μάτια του κοινού σαν μια σειρά βανδαλισμών, χουλιγκανισμών » (14).Secondo un comunicato del P.C.I. gli operai in prima persona devono sbarazzarsi di questi provocatori: «Όταν συμβαίνουν αυτές οι πράξεις, οι εργαζόμενοι πρέπει σε πρώτο χέρι να αναλάβουν την πρωτοβουλία να τους βγάλουν από τη μέση με τους «καταλληλότερους τρόπους που αντιστοιχούν στη φύση των πράξεων που διαπράχτηκαν» (corsivo nostro)» (15).Η πρόσκληση να γίνει ένα στοιχείο της τάξης με βίαιο τρόπο δεν θα μπορούσε να είναι πιο ξεκάθαρη, ειδικά μιας και συνδυάζεται με την προηγούμενη δήλωση των συνδικάτων που αποκαλούσαν τις Ε.Τ. «προκλητικά παράφρονες αυθεντικού φασιστικού στυλ», αλλά και η Lotta continua αντιδρά αρνητικά χαρακτηρίζοντας την δράση «παραδειγματική», όχι μαζική και αντικειμενικά προκλητική. Λέει στην ανακοίνωση της: «Ακριβώς επειδή οι προλεταριακές μάζες δεν χρειάζεται να καταλάβουν ότι απαιτείται η βία και ως εκ τούτου δεν είναι απαραίτητες οι παραδειγματικές ενέργειες. […] η στρατιωτική οργάνωση των μαζών δεν χτίζεται επειδή ορισμένες ομάδες αρχίζουν να εφαρμόζουν στρατιωτικές ενέργειες[…].Χτίζεται ξεκινώντας από τη δημιουργία σταθερών και αυτόνομων μαζικών πολιτικών οργανισμών» (16).
Αποτέλεσμα εικόνας για Gauche prolétarienne anni 60
Σε κάθε περίπτωση, οι ενέργειες των ερυθρών Ταξιαρχιών συνεχίζουν να πολλαπλασιάζονται, ειδικά στο Μιλάνο, ενώ μετά το τέλος της «Προλεταριακής Αριστεράς» η εφημερίδα που τις εκπροσωπεί περισσότερο και τις υπερασπίζεται καλύτερα είναι η «Νέα Αντίσταση». Η εφημερίδα παίρνει το όνομα και την έκφραση από ένα έγγραφο της Gauche prolétarienne, της πιο ριζοσπαστικής πολιτικής οργάνωσης που εξέφρασε ο γαλλικός Μάιος, η οποία είχε ασκήσει μορφές παράνομης πάλης πριν τεθεί εκτός νόμου.Στο προγραμματικό έγγραφο της προλεταριακής Gauche εντοπίστηκαν βαθιές συγγένειες με τη νέα πρακτική της προλεταριακής Αριστεράς: »η πολιτική μας έχει ένα όνομα ΝΕΑ ΑΝΤIΣΤΑΣΗ: ο βίαιος λαϊκός αγώνας των παρτιζάνων […] Η ώρα του αντάρτικου ήχησε «(17). H «Nuova Resistenza» βγαίνει το 1971.
Σχετική εικόνα
Κάτω από τον τίτλο, το σύνθημα «Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε», με δίπλα το σύμβολο της «Sinistra Proletaria»: δρεπάνι, σφυρί και τουφέκι να διασταυρώνονται. Το περιοδικό, που χαρακτηρίζεται «κομμουνιστική εφημερίδα της νέας αντίστασης», προτρέπει από τον τίτλο ακόμη μια σειρά προτάσεων και σε περιβάλλοντα της βάσης του PCI. Πράγματι, όπως ήδη παρατηρήσαμε, ένα ολόκληρο πολιτικό ρεύμα πρώην παρτιζάνων και αγωνιστών δεν σταμάτησε ποτέ, τόσο στη δεκαετία του πενήντα, όσο και αργότερα, να καλλιεργεί μια πολύ κριτική πολιτική θέση σχετικά με τα αποτελέσματα της Αντίστασης, η οποία θα έπρεπε να συνεχιστεί με μια γενικευμένη σύγκρουση ταξική μέχρι την εγκαθίδρυση ενός σοσιαλιστικού κράτους. Σε συνάρτηση αυτών των στόχων, πολλοί παρτιζάνοι δεν είχαν επιστρέψει τα όπλα μετά το τέλος του φασισμού, και αστυνομικοί και καραμπινιέροι στη δεκαετία του 50 είχαν βρει (κυρίως σε ορεινές τοποθεσίες αλλά και στα υπόγεια ορισμένων εργοστασίων) εκατοντάδες τουφέκια, ολμοβόλα, περίστροφα. Φυσικά, αυτοί οι πρώην παρτιζάνοι είχαν καταστεί και λιγάκι μυθικοί και φανταστικοί, αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τουλάχιστον τον ιούλιο του ’60 είχε ξαναεμφανιστεί στην πλατεία οπλισμένοι.
Αποτέλεσμα εικόνας για collettivo politico metropolitano
Ο Danilo Montaldi, στο «οι πολιτικοί αγωνιστές της βάσης», χαρακτήριζε αυτή την τάση: «sottovoce», »χαμηλόφωνη», με ένα δημιουργικό παιχνίδι των λέξεων που αναφέρονταν σε ορισμένα λεξιλόγια των εργατών. «Sottovoce», »σιγανά» πράγματι ονομαζόταν το κλασικό «grappino» που οι εργάτες έπιναν το πρωί πριν φτάσουν στο εργοστάσιο και το οποίο απαγορεύονταν πριν από τις 8. Όπως είναι προφανές αυτό το φαντασιακό είχε γίνει κτήμα και στις νέες σειρές των αγωνιστών της βάσης, και αυτή η διαδικασία ευνοήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την προοδευτική αποκάλυψη της γραμμής «συνεργασίας» που οι ηγέτες του ΚΚΙ εφάρμοζαν προς τον νεοκαπιταλισμό και με τις κεντροαριστερές κυβερνήσεις.Τα γεγονότα της κόκκινης Ιπτάμενης, Volante rossa, η οποία είχε δράσει στο Μιλάνο και τη Βόρεια Ιταλία ως παραστρατιωτική ομάδα στην αμέσως μεταπολεμική περίοδο παραδίδονταν προφορικά. Σε άλλα μέρη του Βορρά σημειώθηκαν φαινόμενα παρόμοια με εκείνα της Volante rossa, ειδικά σε εκείνες τις περιοχές με την ισχυρότερη κομμουνιστική παρτιζάνικη παράδοση, όπως η Λιγουρία και η Εμίλια, και ακριβώς είναι στο Reggio Emilia που θα λάβει χώρα μια διάσπαση από το PCI και από τη νεολαία του, την F.G.C.I. αγωνιστών που θα εισρεύσουν στις ερυθρές Ταξιαρχίες.
Αποτέλεσμα εικόνας για brigate rosseΣχετική εικόνα
Ανάμεσά τους είναι ο Alberto Franceschini (που βρίσκεται στην συντακτική ομάδα της «Sinistra Proletaria») ο οποίος ανήκει σε μία από τις ιστορικές οικογένειες της κομμουνιστικής παράδοσης του Reggio (η γιαγιά του ήταν capolega [ηγέτης σε μιαν ένωση], στα χρόνια ’22, ο παππούς του αντιφασίστας είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε «περιορισμό, απομόνωση», ο πατέρας του, αφού βρέθηκε στο Άουσβιτς και δραπέτευσε, πήρε μέρος στις Ομάδες παρτιζάνικης δράσης), καθώς και ο Fabrizio Pelli (που θα πεθάνει στη φυλακή) και ο Prospero Gallinari, άλλοι όπως ο Azzolini, ο Roberto Ognibene και ο Franco Bonisoli είναι μέλη της »Ομάδας του διαμερίσματος», όπου συναντώνται μετά την έξοδο τους από τις οργανώσεις της επίσημης αριστεράς. Η ομάδα έχει και το δικό της επίσημο όνομα («πολιτική Κολεκτίβα εργάτες φοιτητές») αλλά γρήγορα γίνεται γνωστή ως «Ομάδα του διαμερίσματος» επειδή δεν έχει επίσημη έδρα. Το 1970 η Ομάδα ενέτεινε τις σχέσεις της με τους Curcio και «Sinistra Proletaria» , μέχρις ότου συγχωνευτεί με την εμπειρία της ίδρυσης των ερυθρών Ταξιαρχών (αν και δεν κάνουν όλοι οι επισκέπτες της Ομάδας αυτή την επιλογή). Από παρόμοιες εμπειρίες μέσα στην κομμουνιστική παράδοση προέρχονται και άλλοι αγωνιστές από την περιοχή της Νοβάρα και, κυρίως, από τις εργατικές μιλανέζικες και τορινέζικες γειτονιές. Η «Nuova Resistenza» στη σύντομη ζωή της (δύο νούμερα σε τρεις μήνες) τείνει να ενεργεί ως ενισχυτής μεγάφωνο για όλες αυτές τις αυθόρμητες ομάδες ή παράνομες που αναγνωρίζουν την ανάγκη να αντιταχθούν με την βία στην ένοπλη αστική αντεπανάσταση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δημοσιεύονται οι ανακοινώσεις των Ε.Τ. καθώς και άλλων ομάδων και αρκτικόλεξων, μεταξύ των οποίων, από το πρώτο τεύχος ακόμη, εκείνες των Gap (Partisan Action Groups, Gruppi di azione partigiana).
Σχετική εικόνα
αυτονομία, autonomia

Toni Negri: ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΔΥΟ ΠΙΣΩ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΟΜΑΔΩΝ (35)

Αποτέλεσμα εικόνας για valle giulia 1968

Ιστορικοποιούμε τις σημειώσεις του κειμένου, όχι γενικά, αλλά για αυτό που μας αφορά αμέσως, για την εμπειρία που αποκομίσαμε αυτά τα χρόνια. Η τρομοκρατία και η «μακρά πορεία μέσα από τα θεσμικά όργανα», σιωπηρώς νεορεφορμιστική, είπαμε ως διπλή όψη της θεωρητικής κρίσης του επαναστατικού κινήματος που γεννήθηκε το ’68. Αλλά η κρίση δεν είναι μόνο θεωρητική, είναι πρακτική. Οι ομάδες εμπλέκονται σε ένα βαρύ μηχανισμό διάλυσης, η μόνη διέξοδος φαίνεται να συνίσταται στην ανάκτηση θεσμικών δεσμών ή, αντιστρόφως, στην ατομική τρομοκρατική αποφασιστικότητα. Γεννιούνται κομματίδια και σχηματίζεται μια κινητή υπόγεια βλάστηση, ασταθής και επικίνδυνη. Το σύνθημα της οικοδόμησης του κόμματος και της οργάνωσης της εξέγερσης ξεφτίζει μέσα σε μειοψηφικές επιλογές που δεν είναι ικανές για μαζική πολιτική αναπαραγωγή.Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο το ιταλικό κίνημα αλλά όλες τις καταστάσεις (ευρωπαϊκές και αμερικανικές) στις οποίες εξερράγη το 68. Ωστόσο, όλοι αυτοί οι σύντροφοι, αυτό το πολιτικό προσωπικό, έχουν βιώσει μια πραγματική φάση επαναστατικής πολιτικής δράσης. Μόνο η σεκταριστική προκατάληψη των γραφειοκρατών του επίσημου εργατικού κινήματος μπορεί να το αρνηθεί. Στην πραγματικότητα, χιλιάδες σύντροφοι γνωρίζουν τι σημαίνει να παράγει κάποιος επαναστατική αναταραχή-αγκιτάτσια και να διαχειρίζεται χώρους εργατικής εξουσίας: το 1968-69 ήταν αυτό.

Αποτέλεσμα εικόνας για il partito dell'insurrezione anni 70

Αλλά ενώ η εργατική τάξη και ορισμένοι τομείς του προλεταριάτου συνέχιζαν να κινούνται σε αυτό το έδαφος, το πολιτικό προσωπικό των ομάδων κομματιάστηκε, η πρακτική κρίση περιπλέχθηκε με τη θεωρητική κρίση: ο δρόμος εμφανίστηκε συγκεχυμένος, ο προβληματισμός εξασθένησε – δυνατά μέχρις εδώ- της ενότητα της εργατικής τάξης σχετικά με την πολιτική αλληλεγγύη των ομάδων, αντιτιθέμενοι πειρασμοί αναπτύχθηκαν.

Αποτέλεσμα εικόνας για potere operaio novembre 73, foto

Είναι πάρα πολύ εύκολο να απαντήσουμε ότι η ρεφορμιστική αντεπίθεση και η αδιαμφισβήτητη ικανότητα και ζωτικότητα του συνδικάτου έχουν περιορίσει και μπλοκάρει τα περιθώρια έκφρασης και αγώνα των ομάδων – και πλαστογράφησαν τη σχέση μεταξύ πρωτοπορίας και μαζών. Είναι πολύ εύκολο να αναγνωρίσουμε ότι εκεί που υπήρξε αντίσταση και πρόοδος στο πολιτικό κίνημα, η καταστολή έπληξε σκληρά μεγάλα στρώματα στελεχών. Ούτε η καπιταλιστική χρήση της κρίσης, ούτε η οργανωτική ανισότητα μεταξύ μέσων και σκοπών, δικαιολογούν τη σημερινή φάση διάλυσης των ομάδων. Δεν φθάνει: υπάρχει κάτι περισσότερο. Και είναι η έλλειψη μιας κινητήριας θεωρίας, είναι η έλλειψη μιας επαναστατικής ανάλυσης που να επιτρέπει στην πρωτοπορία να πορεύεται με το μαζικό κίνημα. Ναι, γιατί σε εμάς φαίνεται ότι το μαζικό κίνημα έχει σε κάθε περίπτωση πορευτεί και έχει δυνητικά λύσει για λογαριασμό του, μέσα στον αγώνα, τα προβλήματα γύρω από τα οποία αντιθέτως διαλύθηκε το πολιτικό κίνημα που γεννήθηκε το 1968 – εσωτερικό ή εξωτερικό στα εργοστάσια. Έτσι, μια ενωτική και επιθετική πολιτική ανάκαμψη σήμερα πρέπει και πάλι να αποκτήσει συνείδηση για το πόσο μακριά έχει πάει το πραγματικό κίνημα, να ανοίξει εκ νέου μια μαζική έρευνα στα εργοστάσια και μεταξύ του εσωτερικού προλεταριάτου, να αναδιαρθρωθεί σύμφωνα με το ρυθμό της σχέσης ανάμεσα στην πρωτοπορία και τις μάζες που έχει καθορίσει το ταξικό κίνημα. Αλλά για όλα αυτά αργότερα.

Σχετική εικόνα

Πρέπει πρώτα να δούμε ορισμένα κρίσιμα βήματα γύρω από τα οποία η ύφεση του κινήματος έχει καθοριστεί ιστορικά, και πάνω από όλα η σχέση πρωτοπορίας-μάζας από την οποία αυτό γεννήθηκε έχει αποσυντεθεί. Τρεις είναι οι φάσεις που πρέπει να έχουμε στο νου: η πρώτη είναι εκείνη που πηγαίνει από τις πρώτες εστίες, τα πρώτα ξεσπάσματα του Valdagno, της Valle Giulia, του Porto Marghera, της Pirelli, μέχρι την άνοιξη Fiat το ’69. Η δεύτερη φάση πηγαίνει από την αντεπίθεση του Agnelli στις 3 σεπτεμβρίου 1969 και από τον ιούλιο- αύγουστο του 1970 (εξέγερση στο Porto Marghera) μέχρι τον μάρτιο του ’72. Η τρίτη φάση είναι αυτή που άνοιξε στο Mirafiori τον μάρτιο του 1973. Σε αυτή την τελευταία φάση μια νέα προοπτική της οργάνωσης, ένα νέο άλμα προς τα εμπρός φαίνονται να καθορίζονται.

Σχετική εικόνα

Τώρα, στην πρώτη φάση μια μακρά διαδικασία εργατικής ανυποταξίας έρχεται σε ωριμότητα ενάντια στο καπιταλιστικό σχέδιο, εναντίον του σοσιαλισμού του κεφαλαίου, ενάντια στην καπιταλιστική διοίκηση επί της ανάπτυξης. Η σχέση μεταξύ των ταξικών κινημάτων και της θέσης των πρωτοποριών είναι πλήρης και αυθόρμητη. Στην αυτονομία της συμπεριφοράς των εργατών βασίζεται η δύναμη έλξης του κινήματος. Από την άποψη των στόχων, η ρήξη της σχέσης μισθού-παραγωγικότητας (τόσο στο επίπεδο της επιχείρησης: αγώνας κατά των κινήτρων, ισότητα, κλπ., όσο σε γενικό επίπεδο: αγώνας για τον κοινωνικό μισθό, κλπ.) σύντομα μετατρέπεται σε αγώνα κατά της εργασίας. Από την άποψη της μορφής του αγώνα βλέπουμε μια διαδικασία ταυτοποίησης με στόχο τέτοιο ώστε να καταστεί μαζικά ενιαίο το σχέδιο: εξισωτικός είναι ο στόχος, ισότιμη στη βάση είναι η οργάνωση του αγώνα, άρνηση της διαπραγμάτευσης και άρνηση της εργασίας γίνονται συνώνυμα, η άρνηση της εργασίας είναι, εν συντομία, ένα στυλ πολιτικής εργασίας, το μίσος για την οργάνωση της εργασίας είναι η υποστήριξη και η έλξη του σχεδίου. Από την άποψη των στρατηγικών διαρθρώσεων του σχεδίου, εδώ επικρατεί ο αυθορμητισμός. Η πιο περιπετειώδης προσδοκία δεν διαρκεί περισσότερο από κάποια εβδομάδα, τα επίπεδα της μάζας είναι προικισμένα με μια δύναμη εφευρετικότητας που μπορεί να τραβήξει πίσω της τα πάντα και αμέσως. Είμαστε μάρτυρες ενός είδους εξομάλυνσης του προβλήματος της οργάνωσης (και της εξέγερσης) στα επίπεδα της μάζας. Η πρωτοπορία είναι εντελώς εναλλάξιμη με το παγκόσμιο κίνημα, οι χρόνοι και οι μορφές της κυκλοφορίας των αγώνων είναι και διατύπωση του εξεγερτικού σχεδίου, στόχοι, χρόνοι, μορφές του αγώνα είναι αντικαθιστώμενα στοιχεία. Ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός στην επαναστατική συνείδηση πραγματοποιείται στην πρώτη φάση των αγώνων.

Αποτέλεσμα εικόνας για valle giulia 1968

Με την αντεπίθεση του Agnelli, τις παύσεις του σεπτέμβρη ’69, το άνοιγμα του συμβασιακού αγώνα, ανοίγεται μια αντιφατική και ουσιαστικά αρνητική διαδικασία. Η ανάγκη να ενσωματωθεί στο αυθόρμητο κίνημα των μαζών μια συνειδητοποίηση των τακτικών και στρατηγικών διαρθρώσεων της εξεγερτικής διαδικασίας τίθεται στο προσκήνιο. 

Αποτέλεσμα εικόνας για fiat '69, lotte operaie

Μόνο με αυτή την προϋπόθεση είναι δυνατόν να απελευθερωθεί από την μέγγενη στην οποία έχει παγιδευτεί το κίνημα, αφενός από τις πρώτες βολές της αντεπίθεσης του Agnelli, αφετέρου από τον ελιγμό περικύκλωσης των συνδικάτων. Αυτά τα προβλήματα τίθενται στην ημερήσια διάταξη από το κίνημα, και καθίσταται ξεκάθαρη η συνειδητοποίηση ότι η αντίσταση και η διεύρυνση των κατακτηθέντων χώρων εξουσίας μπορούν να παρασχεθούν μόνο με την προϋπόθεση της οργανωτικής αναδιάρθρωσης που το μαζικό κίνημα, αξιοποιώντας τη δύναμη και το ξάφνιασμα και τον αυτοσχεδιασμό είχε με ενθουσιασμό συνθλίψει. Αλλά να θέσουμε το πρόβλημα στην ημερήσια διάταξη, δεν είναι πως το επιλύουμε. Αντιθέτως είναι ακριβώς εδώ που ανοίγεται μια βαθιά και οδυνηρή κρίση. Ωστόσο, οι πρώτες εμπειρίες δεν είναι αρνητικές: από το Τορίνο και το Πόρτο Μαργκέρα το έδαφος της εμπειρίας μεταφέρεται στο Μιλάνο, δηλαδή σε μια μητρόπολη στην οποία, αντί της άμεσης σύνδεσης με το εργοστάσιο, εκφράζεται με εξέχοντα τρόπο μια επιβολή-εξουσία του κεφαλαίου ακραίως διαρθρωμένη και πολύπλοκη. Είναι στο επίπεδο αυτής της πολυπλοκότητας που το πρόβλημα αναλαμβάνεται: οι μιλανέζικοι αγώνες για την κατοικία αντιπροσωπεύουν ίσως την υψηλότερη συνειδητοποίηση του.

Σχετική εικόνα

Και στο στρατιωτικό επίπεδο αναπτύσσεται η διάρθρωση της συζήτησης μεταξύ πρωτοπορίας και μάζας – η εξέγερση του Porto Marghera και άλλων κέντρων του Βένετο στις αρχές αυγούστου του ’70 δείχνει μια αλληλεπίδραση μεταξύ ομάδων επίθεσης και μαζικού κινήματος, σε επιθετικό επίπεδο, σε πολλές-μεγάλες περιοχές, τόσο ώστε να τελειοποιήσουν τα μοντέλα του αστικού αντάρτικου και τέτοιας ώστε να ξεπεράσουν έτσι κι αλλιώς το τρομερό παράδειγμα της μαζικής εξέγερσης του Τορίνο της 3ης ιουλίου 1969. Το ίδιο ισχύει και για τη γενίκευση των αγώνων του Μιλάνου για την κατοικία. Αλλά είναι η επακόλουθη προσπάθεια προσαρμογής της μορφής οργάνωσης σε αυτά τα νέα και επείγοντα καθήκοντα που αποτυγχάνει.

1960 torino

Η διαδικασία ολοκληρώνεται καθ ‘όλη τη διάρκεια του 1971, μέσω της σεχταριστικής συγκρότησης των ομάδων, μέσω του γραφειοκρατικού σφετερισμού της ηγεσίας εναντίον των οργανωμένων αναγκαιοτήτων της εργατικής αυτονομίας. Αυτό που ήταν το πραγματικό καθήκον, να επαναπροσδιοριστεί και να διαρθρωθεί εκ νέου, από τα μέσα, η συμπαγής δύναμη της ενωμένης εργατικής δύναμης, μετατρέπεται σε εξωτερικό καθήκον καθοδήγησης, αφηρημένης διεύθυνσης.  Ο πιο χυδαίος τριτοδιεθνισμός θριαμβεύει. Ενώ, ταυτόχρονα, στην ίδια εκείνη χρονική περίοδο, ο αγώνας των εργατών προχωρεί, επεκτείνοντας και εδραιώνοντας την καταστροφή της εργοστασιακής ιεραρχίας και εκτοξεύοντας το σύνθημα του εγγυημένου μισθού, ξεκινώντας τους πρώτους αγώνες γι ‘αυτό – οι ομάδες εδραιώνουν μια ικανότητά τους να επιτεθούν που είναι τώρα αφηρημένη επειδή δεν δαγκώνει επίπεδα μαζικά, που καθίσταται ανίσχυρη, μια επίθεση που θέλει να στρέφεται εναντίον του κράτους.

Αποτέλεσμα εικόνας για valle giulia 1968

Η «κάθοδος προς το Νότο» – που σε εκείνη τη φάση διεξάγουν οι ομάδες – μακριά από το να αντιπροσωπεύει μια νέα συσχέτιση του οργανωτικού λόγου μεταξύ των αγώνων των εργατών στις μητροπόλεις και των αγώνων των εργατών στην υπανάπτυξη, ένα σχέδιο κινηματικό μεταξύ δράσης των πρωτοποριών και μαζικής συμπεριφοράς από την άλλη πλευρά, προτείνει ξανά την ιδεολογία του αυθορμητισμού του ’68, από την άλλη – ακόμα πιο λανθασμένα – το φορτίο για μια δυσανάλογη ένταση της υποπρολεταριακής βίας εναντίον του κράτους (μια απλή προβολή, στην πραγματικότητα, του υποκειμενισμού και της κεντρικότητας των ομάδων). Η οργανωτική διαδικασία που θέλει τη συνέχεια των οργανωτικών βημάτων διαρθρωμένη μέσα στην ασυνέχεια του μαζικού κινήματος, διασπάται με άγριο τρόπο.  Οι ομάδες, στα τέλη του ’71 και μέχρι τον μάρτιο του 1972, πάνε στην επίθεση, μόνες. Όταν, στις 11 μαρτίου 1972, οι ομάδες έχουν τη στιγμιαία εντύπωση της στρατιωτικής νίκης, σε μητροπολιτικό και εθνικό επίπεδο, έχουν στην πραγματικότητα υποστεί το πιο ακραίο και σκληρό πλήγμα στην ξεχωριστή ύπαρξή τους. Θα καταστραφούν βαριά, η καταστολή θα τις βρει απομονωμένες και θα μπορέσει να χτυπήσει αδυσώπητα. Επιπλέον, η απόσπαση από την τάξη είναι ολοκληρωτική: από τις συμβάσεις του τέλους του ’72 οι ομάδες θα απουσιάζουν εντελώς. Είναι εδώ που η οργανωτική κρίση βρίσκει τις θεωρητικές της επιπτώσεις, είναι εδώ και η απόκλιση από τα μαζικά επίπεδα – που ήδη έχει κάνει την παρέμβαση της, εκ των πραγμάτων θεωρητικοποιείται και αποκρύπτεται μέσα στην ιδεολογία της «αυτοκριτικής», της νέας οργάνωσης, της συνέχειας μιας γενιάς πολιτικών στελεχών και ούτω καθεξής, εδώ που τα δύο μονοπάτια της ιδεολογίας – εκείνο το νεο-ρεφορμιστικό που θέτει την ανάγκη να ξανανοίξει μια σχέση με τις μάζες αλλά δεν ξέρει να το τοποθετήσει παρά στο εκ νέου άνοιγμα της συνεργασίας με το συνδικάτο, και εκείνη της τρομοκρατίας που επικεντρώνεται στην παραδειγματικότητα των επιθετικών δράσεων ως στιγμή πήξης του μαζικού κινήματος – είναι εδώ λοιπόν που συντελούνται δύο βήματα πίσω.

Αποτέλεσμα εικόνας για valle giulia 1968

Η καπιταλιστική χρήση της κρίσης – η οποία εν τω μεταξύ γίνεται εντονότερη – δεν αναλύεται: η κρίση προσλαμβάνεται με καταστροφικό τρόπο, τόσο από τους νεο-μεταρρυθμιστές που δημιουργούν επάνω της ελπίδες για θεσμική ενότητα και συντονισμό με όρους μετώπων με το μαζικό κίνημα, όσο και από τους τρομοκράτες. Όσον αφορά τα προβλήματα της οργάνωσης, και στις δύο περιπτώσεις, η ανάγκη να αντικαταστήσουν στη συνέχεια του εργατικού σχεδίου την συνέπεια μιας γραμμής που έρχονταν από τα υψηλά κλιμάκια και μια πρωτοβουλία γραφειοκρατική ωστόσο – ωραία, όλο αυτό οδηγεί στο να εκθειάζονται οι λειτουργίες της ομάδας, η συνοχή και η ιδεολογική ομοιογένεια της διεύθυνσης, η καθετότητα της και ούτω καθεξής. Και η εξέγερση – όταν και ακόμη ξαναγίνεται λόγος γι ‘αυτήν – επιστρέφει να είναι «τέχνη», μια ξαφνική στιγμή που αποφασίζει «κάποιος»! Πόσο απίστευτα βαριά είναι τα προς τα πίσω βήματα! Αλλά η εργατική τάξη και το προλεταριάτο προχωρούν. Όχι μόνο στην εδραίωση των στόχων, στη συγκράτηση των χώρων εξουσίας, στον προσδιορισμό και την αποφασιστικότητα της οριστικής μη αναστρεψιμότητας της εργατικής και προλεταριακής εξουσίας. Bensì anche sul piano dell’organizzazione. Η συνειδητοποίηση ότι η εξέγερση δεν είναι «τέχνη» αλλά «επιστήμη», ικανότητα να αρθρώσει με ακρίβεια ολόκληρη την πορεία της ανατροπής σε μαζικά κινήματα και σε πρωτοποριακές επιχειρήσεις – εν συντομία, που το κεφάλαιο, σε αυτό το επίπεδο ανάπτυξης δεν αφήνει μαλακούς μύες για να χτυπήσει, αδύναμους δακτυλίους για να σπάσει, πυροκροτητές με τους οποίους να προκαλέσει εκρήξεις, αλλά που μόνο μια συνειδητή, συνεχής και οργανωμένη πολιτική σχέση μπορεί σήμερα να εντοπίσει πώς να σπάσει με μαζική δύναμη – αυτή η συνειδητοποίηση είναι όλη μέσα στην εργατική τάξη.

Αποτέλεσμα εικόνας για occupazione mirafiori 1973

Η τρίτη φάση της οργανωτικής διαδικασίας της εργατικής τάξης ανοίγει στο Mirafiori, τον μάρτιο του 1973. Η διεύθυνση είναι όλη μέσα στην ταξική αυτονομία, η διάρθρωση της επίθεσης είναι και η ενοποιητική της λειτουργία, οι νευρώσεις ενός επαρκούς οργανωτικού μοντέλου αρχίζουν να φαίνονται. Στο σημερινό επίπεδο της ταξικής πάλης, η εργατική αυτονομία αρχίζει έτσι να γράφει το δικό της «Τι να κάνουμε;». Ο υποτιτλισμός είναι «η εξέγερση ως επιστήμη.» Αν προσπαθήσουμε να κινηθούμε σε αυτό το έδαφος, συνδέοντας ξανά τη θεωρία στο μαζικό κίνημα, αυτή τη φορά δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ, όπως συνέβη στη δεκαετία του εξήντα, μεταξύ της γενικής πρόβας της πλατείας Statuto και τη εξέγερσης της 3ης ιουλίου.

Σχετική εικόνα

Όμως, όλα αυτά δεν επαρκούν, αν το πέρασμα στον αγώνα ενάντια στο κράτος δεν διαμεσολαβείται από τη θεωρία (κρίσιμη συνειδητοποίηση της ταξικής απόψεως) της κρίσης. Η καπιταλιστική προσπάθεια να ξανανοίξουν μέσα στην ταξική σύνθεση ρήξεις – σε αυτό συνίσταται η «κρίση» μέσα στην προοπτική του κεφαλαίου – και η διάρθρωση των μέσων της μαζικής καταστολής και της έγκαιρης κατασταλτικής επίθεσης (η προκλητική πρόβλεψη) που χρησιμοποιούνται για το σκοπό αυτό, πρέπει να προσληφθούν στην εργατική αντίληψη της οργάνωσης και να ανατραπούν σε διαφορετικές και αρθρωτές λειτουργίες του επαναστατικού σχεδίου.  Εδώ καταλαβαίνουμε πλήρως ότι δεν πηγαίνουμε να κηρύττουμε μια προυστιάνα αναζήτηση του χαμένου χρόνου: τα επίπεδα της τάξης στα οποία αναφερόμαστε σήμερα είναι ναι εκείνα που ορίζονται από την ισχυρή εμφάνιση του εργάτη- μάζα, από την τυποποιημένη ισοπέδωση της οργανωτικής του μορφής, αλλά με την συνειδητοποίηση ότι αυτά έχουν υποστεί ρωγμές, και θα μαστίζονται από την κρίση.

Αποτέλεσμα εικόνας για valle giulia 1968

Αυτό που με την κρίση το κεφάλαιο αναδιαρθρώνει, αναδιαρθρώνεται αντικειμενικά: το να μετατρέψουμε σε μια υποκειμενική λειτουργία εκείνη την σημαντικότητα της εργατικής διάρθρωσης που επιθυμεί το κεφάλαιο με την κρίση, είναι το σημερινό καθήκον. Η συνολική συνείδηση ότι ο μισθός είναι δύναμη περνά μέσα από την οργανωτική διάρθρωση των περιπτώσεων επίθεσης στην καπιταλιστική ικανότητα να εμποδίζει την εργατική απαίτηση για μισθό, και εξουσία. Ας δώσουμε ένα παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι σε μερικά μεγάλα εργοστάσια η απαίτηση των εργαζομένων για εγγυημένο μισθό περνά. Ο μηχανισμός της καπιταλιστικής εξουσίας θα χρησιμοποιήσει αυτή την εργατική νίκη για να διαχωρίσει εργατικό στρώμα από εργατικό στρώμα, εργοστάσιο από γειτονιά, για να κατακτήσει διαφορετικές ανακωχές κ.λπ. Το καθήκον που θα πρέπει να αναληφθεί άμεσα από τις πρωτοπορίες των μαζών θα είναι αντιθέτως να γίνει αυτή η κατάκτηση αμέσως γενικεύσιμη.

Σχετική εικόνα

Αλλά είναι αυτή η πίεση της μάζας αρκετή; Όχι, δεν αρκεί. Η επαναστατική ανατροπή του καπιταλιστικού σχεδίου της συγκράτησης των αγώνων στο επίπεδο του εγγυημένου μισθού θα είναι δυνατή μόνο αν αναπτυχθεί ταυτόχρονα ο αγώνας για οικειοποίηση, ο αγώνας, δηλαδή, επάνω στην εγγύηση του πανεριού των αγαθών που κατέκτησε το προλεταριάτο, και αυτό όχι μόνο για τις πρωτοπορίες, αλλά σε μια υποδειγματική μορφή, ικανή να παρασέρνει σε όλα τα επίπεδα του προλεταριακού αγώνα. Ο μόνος τρόπος για να διατηρήσουμε, να εξαπλώσουμε, να εδραιώσουμε χώρους εξουσίας είναι να αναφερθούμε σε πιο προωθημένα επίπεδα, όλο και πιο άμεσα επίπεδα εξουσίας: αυτή είναι ο μόνη αναφορά βαθμιαίων αλλαγών, [ρεφορμισμού] που γνωρίζουμε. Και πάλι είναι μια λειτουργία που ριζώνει άμεσα στη σύνθεση της εργατικής τάξης.

Αποτέλεσμα εικόνας για occupazione mirafiori 1973

Από το 1968 έως σήμερα, οι πρωτοπoρίες έχουν αλλάξει και έχουν εμβαθύνει την ένταση της θέλησής τους να επιτεθούν σε σχέση με την καπιταλιστική αντίδραση και την κρίση. Μόνο οι ομάδες έχουν ιδεολογικοποιήσει το ’68, τα πολιτικά στελέχη που βγήκαν από εκεί, και έχουν καταψύξει τη «συνέχεια μιας γενιάς»! Όχι την τάξη.

Σχετική εικόνα

Εδώ, μέσα στον αγώνα, η αυτονομία υπήρξε ένα έδαφος συνεχούς καινοτομίας της πολιτικής πρωτοβουλίας και, πάνω απ ‘όλα, άνοιξε τον ορίζοντα του ένοπλου αγώνα. Ο νεαρός εργάτης – ο οποίος εισήλθε στο εργοστάσιο μετά το ’68 – έφερε στην οργάνωση μια νέα συνειδητοποίηση της σχέσης μεταξύ του μισθολογικού αγώνα και του αγώνα για εξουσία, μεταξύ αγώνα του εργοστασίου και αγώνα της γειτονιάς, μεταξύ διαρθρωμένου αγώνα και συνολικού αγώνα. Ο νέος εργάτης – αληθινά πολυεθνικός – δεν τραβιόταν πίσω από κανένα πολεμικό φετίχ. Δεν είχε χρειαστεί να φτάσει τη νίκη, είχε κερδίσει πριν εισέλθει στο εργοστάσιο, όπου παρουσιάζονταν σαν κοινωνικοποιημένο προϊόν του αγώνα. Στην προλεταριακή δομή του σαν προλετάριος υπήρξε ουσιαστικά, υλικά, όχι η παραίτηση, όχι ο συνένοχος υπολογισμός των γραφειοκρατικών δυνατοτήτων, αλλά η φρεσκάδα μιας σειράς ικανοποιημένων αναγκών και ένα νέο μίσος για την εκμετάλλευση. Σήμερα ο ταξικός αγώνας και η νέα οργάνωση αναμετριούνται επάνω σε αυτή τη φοβερή φρέσκια πραγματικότητα. Οι ομάδες εδώ δεν έχουν τίποτα να προσθέσουν. Χιλιάδες αγωνιστές των ομάδων σε φάση αποσύνθεσης τοποθετούνταν μέσα σε εκατοντάδες κολεκτίβες, επιτροπές, αυτόνομες συνελεύσεις, κοινωνικούς κύκλους, κατεχόμενα σπίτια τα οποία τα επόμενα χρόνια θα πολλαπλασιαστούν σε κάθε πόλη της Ιταλίας δίνοντας ζωή σε μια αληθινά πραγματική κοινωνική σκηνή του απελευθερωτικού κινήματος.

Αποτέλεσμα εικόνας για senza tregua anni 70, giornale

Η ίδια η έκφραση «απελευθερωτικό κίνημα» γεννήθηκε ως νέα ταυτότητα μιας διαδικασίας που δεν περιοριζόταν πλέον στη σφαίρα της διεκδίκησης ή της σύγκρουσης, για να διαλέξει εκείνη της αυτοσυγκρότησης. Αλλά η γένεση της αυτονομίας δεν ήταν σε καμία περίπτωση μια γραμμική διαδικασία και μονοσήμαντη. Η αυτονομία αποτελούσε μια εκτεταμένη περιοχή όπως ένας γαλαξίας, μέσα στην οποία αναγνωρίζονταν μερικοί αστερισμοί, μερικά υποδίκτυα προικισμένα με διαφορετικές πολιτικές ιστορίες, διαφορετικούς πολιτιστικούς σχηματισμούς, διαφορετικές φαντασίες, αλλά και με εφημερίδες, εργαλεία επικοινωνίας, γραφεία και στέκια ξεχωριστά. Θα ήταν άχρηστο εδώ να περιγράψουμε τη γεωγραφία αυτών των ομάδων. Κάποιοι πόλοι θα μπορούσαν να αναφερθούν: οι αυτόνομες ρωμαϊκές επιτροπές, συγκεντρωμένες γύρω από τον κόσμο της via de Volsci, ανέπτυσσαν μια έντονα αυθορμητιστική θεματική, κληρονόμο μιας λουξεμπουργκιανής προσέγγισης, και εδραίωναν τα ριζώματα τους κυρίως μεταξύ των εργαζομένων ορισμένων υπηρεσιών (νοσοκομειακοί, σιδηροδρομικοί,, ταχυδρομικοί και τηλεφωνητές, εργάτες της ενέργειας), καθώς και μεταξύ των εκτός έδρας φοιτητών της Ρώμης και των νεαρών προλετάριων των ρωμαϊκών συνοικιών.

Σχετική εικόνα

Οι αγωνιστές που εγκατέλειψαν την Ομάδα Gramsci και μέρος αυτών που προέρχονταν από την εργατική Εξουσία δημιούργησαν μια μητροπολιτική δομή παρέμβασης στο Μιλάνο, στην οποία συμμετείχαν εργάτες από τη Sit-Siemens, την Alfa Romeo και αργότερα από πολλά άλλα εργοστάσια στη Βόρεια ζώνη. Από την συγχώνευση μέρους της διαλυμένης εργατικής Εξουσίας και την διασπορά αγωνιστών εργατών του συνεχή Αγώνα γεννήθηκαν επίσης οι επαναστατικές κομμουνιστικές Επιτροπές. Αλλά αυτοί οι σχολιασμοί δεν δίνουν καθόλου την ιδέα της μεγάλης κινητικότητας που υπήρχε στην διάχυτη οργάνωση η οποία είχε τους πραγματικούς πρωταγωνιστές της σε νεαρούς προλετάριους, στα όρια των αυτόνομων οργανωμένων ομάδων, αλλά που ήταν μέσα στις δυναμικές αυθόρμητης συνεύρεσης-συνάθροισης μαγματικής, ανεξέλεγκτη. Σε αυτή την κοινωνική πραγματικότητα σχηματίστηκαν δύο διαφορετικές πολιτικές ευαισθησίες, δύο βασικές επιλογές, που διέτρεξαν ολόκληρη την επόμενη ιστορία της αυτονομίας. Θα ήταν μια απλούστευση να εντοπιστούν αυτές οι δύο ψυχές γύρω από τις θεαματικές θεματικές της βίας και της οργάνωσης. Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι από το 1973 αναδύθηκαν μια νεολενινιστική και μιλιταριστική τάση ως Οργανωμένη Εργατική Αυτονομία – με όλα τα γράμματα κεφαλαία – και μια τάση δημιουργική-desiderante η οποία ευνόησε-υποστήριξε την κοινωνική διάδοση των συμπεριφορών παρά την πολιτική οργάνωσή τους.

Σχετική εικόνα

Αλλά θα ήταν μια ανεπαρκής απλούστευση. Στην πραγματικότητα, η ρίζα της συστατικής ασάφειας της αυτονομίας βρίσκεται στη φράση της «Εργατικής Εξουσίας» που αναφέρθηκε προηγουμένως, στην οποία λέγεται, όσον αφορά την κατάληψη του Mirafiori, «το κόμμα του Mirafiori σχηματίζεται για να καταδείξει την καπιταλιστική αδυναμία χρήσης των μέσων καταστολής και αναδιάρθρωσης […] «. Αυτή η αξιολόγηση, η οποία αποτελεί τη βάση όλων των αντιστασιατίστικων πρακτικών κατά της αναδιάρθρωσης, όλης της αναζωπύρωσης της υστερο- κομμουνιστικής μυθολογίας του εμφυλίου πολέμου και της προλεταριακής δικαιοσύνης, η εκτίμηση αυτή είναι λανθασμένη και περιοριστική. Το κίνημα της αυτονομίας κατ’ αυτό τον τρόπο σχεδιάζεται σαν κίνημα αντίστασης: αντίσταση ενάντια στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση, και υπερεκτίμηση της ικανότητας να βαστάξει, να αντέξει η προλεταριακή κοινωνική σύνθεση που προήλθε από το κίνημα αγώνων του 1968-73.

Σχετική εικόνα

Η υπεράσπιση-η άμυνα της πολιτικής και πολιτιστικής ταυτότητας του κινήματος ολοκληρώθηκε με την ακαμψία της κοινωνικής σύνθεσης του εργατικού δυναμικού και την άρνηση να προσαρμοστεί στις νέες τεχνολογικές μορφές της οργάνωσης της εργασίας. Στην πραγματικότητα, από το 1973, η αντεπίθεση των αφεντικών είχε ως στόχο ακριβώς να χτυπήσει τα δομικά θεμέλια της ταξικής σύνθεσης. Πρώτα απ ‘όλα το μπλοκάρισμα των προσλήψεων και του «turn-over» σε όλο τον κύκλο Fiat. Στη συνέχεια, αργά, πρώτα και στη συνέχεια ολοένα και περισσότερο να μοιάζει με ανεμοστρόβιλο, η εισαγωγή τεχνολογιών «εξοικονόμησης εργασίας», «labor-saving», η διάσπαση των μεγάλων μονάδων παραγωγής. Από εκείνη την καμπή-μεταστροφή άρχιζε ο βαθύς επαναπροσδιορισμός ολόκληρης της ιταλικής παραγωγικής δομής (αλλά επρόκειτο για μια διεθνή διαδικασία) με την περιθωριοποίηση των βιομηχανικών εργασιών, την επέκταση των άυλων κύκλων εργασίας: τα χρόνια ογδόντα. Η αυτονομία δεν δημιούργησε εκ των προτέρων τις πολιτιστικές συνθήκες για να διασχίσει αυτή την παραγωγική και κοινωνική μετάβαση, εκείνη την αποσύνθεση, προσπάθησε να υποκαταστήσει υστερικά μια διαδικασία κοινωνικής ανασύνθεσης που έπρεπε να ακολουθηθεί από μέσα, αποστασιοποιούμενη από υποκειμενικές παραμορφώσεις-χειραγωγήσεις, αρνούμενη κομματικές ενσαρκώσεις.

Σχετική εικόνα

Αλλά αυτή είναι ιστορία που ωρίμασε στα επόμενα χρόνια, εκείνη την περίοδο που προετοιμάζει το ’77, στην οποία έλειψε η ευκαιρία να προδιαθέση τα χαρτιά για μια νέα διαδικασία ανασύνθεσης, έλειψε η ευκαιρία να γίνουν αντιληπτές οι γραμμές της μετάλλαξης της ανθρώπινης εργασίας, στη συνέχεια το κύμα της άρνησης της εργασίας, έλειψε η ευκαιρία να προσδιοριστούν τα καινούργια εδάφη επάνω στα οποία μετακινούνταν η κυριαρχία, και στα οποία επάνω έπρεπε να μετακινηθεί και η κριτική δράση, η αυτο-οργάνωση, και η επαναστατική ανακάλυψη, δημιουργία.

Αποτέλεσμα εικόνας για Autonomia operaia

Μεταξύ του τέλους της εργατικής Εξουσίας, της γέννησης των συμβουλίων και της κρίσης των οργανωμένων πολιτικών ομάδων, σχηματίζονται οι πρώτες αυτόνομες συνελεύσεις στα εργοστάσια. Η μεγάλη ώθηση για τη γέννησή τους δίνεται όχι μόνο από μια πολύπλοκη σειρά πολιτικών στελεχών που σχηματίστηκαν μέσα στους αγώνες, από τη μεγάλη πάλη στη Fiat το 1972-73, από εκείνο το περίπλοκο πολιτικό εργατικό περιβάλλον που θα αποκαλεστεί «κόμμα του Mirafiori». Η δραστηριότητα των αυτόνομων εργατικών συνελεύσεων (οι οποίες θα δημοσιεύουν εφημερίδες όπως η ‘Senza Padroni’, »Δίχως Αφεντικά» στην Alfa Romeo, την Lavoro Zero, »Εργασία Μηδέν» στο Porto Marghera, την Mirafiori Rossa, »Κόκκινο Μιραφιόρι» στο Τορίνο κλπ.) συνδέεται με τα νεογέννητα CPS (Collettivi politici studenteschi, πολιτικές φοιτητικές κολεκτίβες) και τις αυτόνομες κολεκτίβες που γεννιούνται σε πολλές μητροπολιτικές προλεταριακές συνοικίες, δίδοντας ζωή σε ένα τεράστιο και άτυπο δίκτυο συγκρούσεων στο κοινωνικό, στο σχολείο, στο εργοστάσιο, το οποίο για τα χαρακτηριστικά των στόχων και των περιεχομένων μπορεί να οριστεί ως η γέννηση του χώρου Αυτονομίας.

Σχετική εικόνα

Πολλές συνιστώσες εισρέουν σε αυτό τον «χώρο». Στην περιοχή του Μιλάνο, από την κρίση της εργατικής Εξουσίας, γεννήθηκε η εφημερίδα «Rosso», η οποία περιλαμβάνει επίσης στοιχεία από άλλες οργανώσεις που βρίσκονται σε κρίση. Επίσης στο Μιλάνο, η έξοδος από τη Lotta continua της «εργατικής τάσης» θα οδηγήσει στη γέννηση της «Senza Tregua» , ‘Χωρίς Ανακωχή», και αργότερα, μέσα σε μια πολύπλοκη ανταλλαγή εμπειριών, στις ‘κομουνιστικές επαναστατικές Επιτροπές’, Co.co.ri. Στο Βένετο, οι αυτόνομοι χώροι θα συγκεντρωθούν γύρω από τις Κολεκτίβες, Collettivi και την εφημερίδα «Potere Operaio per il Communismo», η οποία, μετά το ’77, θα αποκαλείται «Αυτονομία», «Autonomia».

Σχετική εικόνα

Στη Ρώμη, από την τάση του manifesto, παράγεται η ‘Tαξική Εξέγερση’ ,»Rivolta di Classe», η οποία από το ’78 προέλθουν οι «Volsci», που αποτελούν έναν από τους σημαντικότερους τομείς της Αυτονομίας στα Κέντρο-Νότια. Πάντα στη Ρώμη από τις περίπλοκες περιπτώσεις της αποσύνθεσης της εργατικής Εξουσίας και άλλων οργανισμών, τα περιοδικά «Metropoli» και «Pre-print» θα γεννηθούν το 1978. Το «κίνημα του ’77 » είναι το υψηλότερο σημείο της μαζικής διάχυσης των αυτόνομων συμπεριφορών που παράγουν δεκάδες εφημερίδες εμπνευσμένες από το « A / traverso » που γεννήθηκε το 1975 και φτάνει τα 20 χιλιάδες αντίτυπα μέσα στο ’77. Και στην πραγματικότητα το κίνημα του ’77 χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση στην αγορά εργασίας ενός προλεταριακού υποκειμένου με υψηλή ένταση γνώσεων και με καλό επίπεδο σπουδών, το οποίο διαφοροποιείται από τον «εργάτη μάζα» επειδή αρνείται, απορρίπτει την «αναγκαστική» εισαγωγή στο εργοστάσιο και σκιαγραφεί ένα είδος «κοινωνικού εργάτη», που είχε θεωρητικοποιηθεί νωρίτερα από ορισμένους χώρους της αυτονομίας που δήλωναν την τάση αναγκαιότητας να εγκαταλειφθεί το έδαφος του εργοστασίου.

Σχετική εικόνα

https://www.academia.edu/28083383/Nanni-Balestrini-Primo-Moroni-L-Orda-d-Oro-1968-1977-la-grande-ondata-rivoluzionaria-e-creativa-politica-ed-esistenziale.pdf

Σχετική εικόνα