σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Μέση γη

Stampa

 

18

Ανασκόπηση από τον Sandro Moiso στον τόμο της συλλογικότητας «Mauvaise Troupe», CONTRADE. Ιστορίες του ZAD και του NOTAV, Εκδόσεις Tabor από Carmilla on line

Terre di mezzo

 

Παίρνοντας στα χέρια το κείμενο που μόλις δημοσίευσαν οι εκδόσεις Τabor και μεταφράστηκε από τα γαλλικά με τη βοήθεια τόσο ιταλών συντρόφων όσο και των ίδιων των συγγραφέων της κολλεκτίβας Mauvaise Troupe, σκέφτηκα ξανά τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στις 12 ιουνίου 2016 στο Venaus μεταξύ των εκπροσώπων του κινήματος NoTav valsusino , των γάλλων συντρόφων της Notre Dame des Landes και των εκπροσώπων πολλών αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων στην Αργεντινή, τη Γαλλία και την Ιταλία. Εκείνες τις ημέρες στην Val di Susa, κατά τη διάρκεια των τριών ημερών του «Βουνού των βιβλίων στην κοιλάδα που αντιστέκεται, Montagna di libri nella valle che resiste», οι εκπρόσωποι των διαφόρων ανταγωνιστικών κινημάτων προς την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων είχαν προσπαθήσει να κάνουν μια πρώτη εκτίμηση μεταξύ των διαφορετικών και συχνά μακρινών μεταξύ τους εμπειριών.

Ακριβώς με την ευκαιρία εκείνη παρουσιάστηκε, το κείμενο για το οποίο στη συνέχεια θα μιλήσουμε, στη γαλλική έκδοση του, το οποίο έχει τις ρίζες του στις κοινές και ταυτόχρονα διαφορετικές εμπειρίες που η ιστορία των μαχών του κινήματος NoTav και των συντρόφων της ZAD ( που είναι σήμερα νικητές απέναντι στο γαλλικό Κράτος μετά την ανακοίνωση της παραίτησης από το σχέδιο για την κατασκευή του δεύτερου αεροδρομίου της Νάντης που κυκλοφόρησε στα μέσα ιανουαρίου από τον πρόεδρο Macron) οδήγησαν όλα αυτά τα χρόνια. Η τρέχουσα έκδοση καθιστά διαθέσιμο για το ιταλόφωνο κοινό το ιστορικό που διασταυρώνεται δύο εμπειριών που μπορούν να χρησιμεύσουν ως σύμβολο και μοντέλο (απλά σκεφτείτε το πώς επεκτείνεται και οργανώνεται τη μάχη του κινήματος NoTap σε εθνική κλίμακα) για τους αγώνες που έρχονται και για την απομάκρυνση από το μοντέλο εικοστού αιώνα που βρισκόταν στο επίκεντρο μιας από τις συζητήσεις που διεξήχθησαν εκείνες τις ίδιες ημέρες, όπου συζητήθηκε ο θάνατος του ‘900 και των ιδεολογιών του.contrade.jpg

Δεν φοβάμαι να τo επιβεβαιώσω: είναι σίγουρα το καλύτερο έργο που έχει γίνει μέχρι τώρα για την εμπειρία NoTav και την παράλληλη εμπειρία του ZAD. Είναι πράγματι κάποιοι αγωνιστές του ZAD, συγκεντρωμένοι στη συλλογικότητα Mauvaise Troupe, που συγκεντρώνουν τις φωνές των άλλων αγωνιστών και δίνουν φωνή σε εκείνους της μάχης NoTav. Μια άμεση επαφή μεταξύ παράλληλων και πολύ παρόμοιων καταστάσεων αγώνων στους στόχους και τις μεθόδους διεξαγωγής του αγώνα. Δεν απαιτείται καμιά διαμεσολάβηση (πολιτιστική, κοινωνιολογική, ανθρωπολογική ή άλλη). Οι δύο πραγματικότητες μιλούν μεταξύ τους και αφηγούνται με φυσικότητα. Συγκρίνονται. Ορίζουν στόχους. Διατηρούν και υπερασπίζονται τις ιδιαιτερότητές τους.

Αυτό είναι το είδος του διαλόγου και της έρευνας που μπορούν να εξυπηρετήσουν τους αγώνες του σήμερα και του αύριο. Δεν είναι οι ιδεολογίες που μιλούν και αντιμετωπίζουν η μια την άλλη: είναι οι άνθρωποι, τα γεγονότα και οι επιλογές που απορρέουν από αυτούς. Ένα είδος λαϊκής συναθροίσεως-συνέλευσης από απόσταση στην οποία ο αναγνώστης βυθίζεται, ενώ παράλληλα μπορεί να διατρέξει, να ανιχνεύσει εκ νέου τα γεγονότα των δεκαετιών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην βάση, και όχι πλέον στις πλάτες, των δυο αγώνων.

Οι αγώνες αυτοί πρώτα απ’ όλα αυτοπροσδιορίζονται στο έδαφος όπου τελούνται και από το έδαφος καθορίζονται: το bocage1 για τους γάλλους ή το βουνό για τους valsusini. Εδάφη που φέρουν μέσα τους τα σημάδια της σχέσης με τον Άνθρωπο, αλλά με τη σειρά τους έχουν σημαδέψει έντονα τον τύπο της κοινότητας που τα κατοικεί. Στην οποία, δεν πρέπει κανείς να το αγνοεί, τόσο στη μια περίπτωση όσο και στην άλλη η έννοια της κοινότητας, η αίσθηση του κοινού και της ένταξης προέρχεται επίσης από μια ισχυρή ικανότητα αυτόνομης, ατομικής και συλλογικής δράσης, στη βάση της οποίας βρίσκονται (ιδίως στη γαλλική περίπτωση) οι μορφές σχέσεις ιδιοκτησίας και εργασίας και οι προκύπτουσες συγκρούσεις.

Εδάφη που χαρακτηρίζονται όχι μόνο από το πρόσφατο ιστορικό, αλλά και από το παρελθόν. Στο οποίο η αυτονομία των κοινοτήτων (κυρίως εκείνων των αλπικών και των οξιτανικών) χαρακτήρισε τα τοπικά συμβάντα και στις σχέσεις με τα βασίλεια, τα κράτη και τους εισβολείς που από καιρό σε καιρό προσπάθησαν να τις υποτάξουν στους νόμους και στα συμφέροντά τους. Εδάφη και κοινότητες στις οποίες η μακρόχρονη ιστορία συναντά και διασταυρώνεται με εκείνη των γεγονότων που είναι πιο κοντά μας. Συνολικά ακόμη σήμερα, αλλά χωρίς τη ρητορική, »το μεγαλείο» και οι κάλπικες αφηγήσεις που συχνά χαρακτηρίζουν τους κρατικούς εθνικισμούς, αποσκοπούν αποκλειστικά στην δικαιολόγηση της οικονομικής ανάπτυξης. Με κάθε κόστος και σαν τέτοια ορίζεται «πρόοδος» και συμπίπτει από καιρό σε καιρό με την τσιμεντοποίηση και την καταστροφή της επικράτειας και του περιβάλλοντος, με την κατασκευή ενός νέου αεροδρομίου ή μιας σιδηροδρομικής γραμμής υψηλής ταχύτητας, ίσως εκεί όπου οι μετακινούμενοι εργαζόμενοι αναγκάζονται να συσσωρεύονται και να πεθαίνουν επάνω σε τρένα και κατά μήκος ανεπαρκών γραμμών που όλο και λιγότερο υπόκεινται σε μια αποτελεσματική συντήρηση.

Για όσους δεν γνωρίζουν, όπως διευκρινίζουν, οι συγγραφείς και οι έχοντες την επιμέλεια:

“«ZAD» είναι μια «Zone d’Aménagement Différé», (Zona di sistemazione differita) – Ζώνη διαμονής που πηγαίνει πίσω στον χρόνο, που αναβάλλεται – μια διοικητική διάταξη που παρέχει σε τοπικές αρχές ή σε δημόσιες επιχειρήσεις το δικαίωμα προαίρεσης σε γη προς πώληση σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Το ακρωνύμιο μεταστράφηκε από τους αντιπάλους του αεροδρομίου της Notre-Dame-des-Landes σε «Zone a défendre» (Περιοχή για να την υπερασπιστούμε). Το ακρωνύμιο έχει πλέον εισέλθει σε κοινή χρήση και χρησιμοποιείται επίσης και για άλλους αγώνες για την υπεράσπιση των απειλούμενων περιοχών.”

zad-no-aeroporto-300x174.jpg

Μια αντίσταση που έχει βαθιά τις ρίζες της στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα και στην εμπειρία του κινήματος Paysans Travailleurs, που συγκέντρωσε την εμπειρία της σύγκλισης μεταξύ εργατών και εργαζομένων της Loire-Atlantique κατά την περίοδο γύρω στο Μάιο του 1968 και έφερε μια επαναστατική αναταραχή στον τοπικό συντηρητισμό.

“Στη συνέχεια θα γεννηθεί από την εμπειρία αυτή η Confederation paysanne. Σε έναν κόσμο αγροτών και αγροτών και κολίγων, η πρόσβαση στη γη και η προτεραιότητα που πρέπει να δοθεί στη χρήση σε σχέση με την ιδιωτική ιδιοκτησία αποτελούν αιτίες για έντονη αντίθεση. Τα μέσα δράσης βρίσκονται στο ύψος των φιλοδοξιών: κατάληψη αγρών και αγροκτημάτων, μπλοκάρισμα δρόμων και σιδηροδρόμων … Αυτές οι συγκρούσεις, με τις εκτοξεύσεις τους, σημαδεύουν βαθιά την πόλη της Notre-Dame-des-Landes και τροφοδοτούν αυτή τη φάση αντίστασης στο αεροδρόμιο, όπως αποδεικνύεται από το γεγονός ότι εξακολουθούν να καλλιεργούνται τα εδάφη της ZAD.” (σελ. 37)

Η ADECA (Associazione di difesa dei coltivatori interessati dall’aeroporto, Ένωση υπεράσπισης των καλλιεργητών που ενδιαφέρονται από το αεροδρόμιο) ιδρύθηκε το 1972, ξεκινώντας από μια ρήξη μεταξύ των τοπικών συνδικάτων αγροτών και του Γεωργικού Επιμελητηρίου, το οποίο δεσμεύτηκε να προωθήσει το αεροδρόμιο αγκαζέ με τη νομαρχία. Ακολούθησαν 46 χρόνια αγώνων που, τον ιανουάριο του τρέχοντος έτους, όπως είπαμε παραπάνω, έχουν φτάσει σε μία, ίσως, οριστική νίκη.

Αλλά εδώ περισσότερο από την ιστορία και την ανασυγκρότηση εκείνων των γεγονότων, τα οποία αφηγείται λεπτομερώς στο βιβλίο μια πραγματική χορωδία φωνών, αυτό που ίσως είναι ακόμη πιο σημαντικό να αναγνωριστεί σε εκείνη την εμπειρία, όπως και σε αυτή του Κινήματος NoTav της Val di Susa , είναι οι μορφές της ομαδοποίησης και της άμεσης οργάνωσης και από κάτω που του έδωσαν τα πόδια επάνω στα οποία να πορευτεί. Μια αυθεντική άμεση δημοκρατία που καταλήγει επίσης να αποτελεί μια νέα μορφή κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης και ένα μοντέλο ζωής πιο ανθρώπινης και περισσότερο σε αρμονία με το περιβάλλον.

hippy.jpg

Είναι σε αυτό το σημείο που δεν μπορώ να κάνω άλλο από το να θυμηθώ μια φράση που συχνά επαναλαμβάνεται από έναν αγαπητό φίλο μου, ο οποίος εδώ και χρόνια δηλώνει ότι «οι χίπις ήταν 500 χρόνια μπροστά από τους μπορντιγκιστές». Προσέξτε, αυτή η δήλωση δεν θα πρέπει να γίνει κατανοητή υποτιμητικά για τον Amadeo Bordiga, αλλά για τις σέχτες και τις παρακομμουνιστικές κλίκες που από εκείνη την εμπειρία, πάρα πολύ συχνά ατυχώς ξεπήδησαν. Όχι προς αγάπη άλλων σεχτών, -ισμών ή κομματιδίων και γκρουπούσκουλων, αλλά απλώς ως απόρριψη όλης της σοβαροφάνειας, της σοβαρότητας, του ηγεμονισμού και των λαθών, μερικές φορές κωμικών και πάρα πολλών άλλων τραγικών, που συνόδευσαν στην πάροδο του χρόνου την προσπάθεια ανανέωσης της μπολσεβίκικης εμπειρίας μαϊμουδίζοντας τις συμπεριφορές της, τις οργανωτικές μεθόδους και τα συνθήματα και κατακτώντας, ως μοναδικό αποτέλεσμα, εκείνο της διάσπασης των πραγματικών κινημάτων με βάση υποτιθέμενες και άχρηστες πολιτικές ταυτότητες.

Αυτές οι αξιώσεις ταυτότητας, οι οποίες τίθονταν άμεσα έξω από τα κινήματα με την απαίτηση να τεθούν όμως ως ηγετικές δυνάμεις των ιδίων, έκαναν δυνατό στη συνέχεια οι αγώνες εκείνοι (οικονομικοί, κοινωνικοί, περιβαλλοντικοί, φύλου και όλοι οι άλλοι που προέκυψαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ιδιαίτερα από τα τέλη της δεκαετίας του εξήντα) να ωθηθούν ξανά προς τα πίσω, μέσα σε εκείνους τους φράκτες, τις περιφράξεις εκείνες απ’ όπου μόλις είχαν δραπετεύσει. Το κράτος Έθνος συνέχιζε να αποτελεί την πραγματική αναφορά για οποιαδήποτε διαπραγμάτευση ή οποιαδήποτε εξεγερσιακή διαδικασία. Αναζητούνταν «η καρδιά» μιας αδίστακτης και άκαρδης μηχανής. Ήταν απαραίτητο να χτυπηθεί η μηχανή και στη συνέχεια να επανοικειοποιηθεί και να ξαναχτιστεί ή, πολύ συχνότερα, γίνονταν προσπάθεια να τροποποιηθεί με μεταρρυθμίσεις που προτείνονταν από κάτω (πόσο κάτω; μου έρχεται να αναρωτηθώ σήμερα).

Ή την υπερασπίζονταν, tout-cour, από τις  φασιστικές συνωμοσίες, πραξικοπηματικές, ανατρεπτικές δεξιόστροφες, για να σώσουν, τουλάχιστον, το δημοκρατικό καθεστώς, καθιστώντας έτσι ένα Σύνταγμα βασισμένο πλατιά στον συμβιβασμό ένα ανίκητο πρότυπο δικαίου και δημοκρατίας. Η αυτονομία της ταξικής δράσης κατέληγε να διαλύεται μέσα σε έναν ωκεανό συνταγών, δηλώσεων, διατυπώσεων και ισχυρισμών πολύ συχνά αδιαμφισβήτητων και αυτοαναφορικών. Συχνά μετασχηματίζοντας τις συνελεύσεις σε κοινοβούλια, από τα οποία η μόνη απουσία φωνής ήταν ακριβώς, όπως στα πραγματικά κοινοβούλια, εκείνη αυτών που έδιναν στους αγώνες τα πόδια επάνω στα οποία να περπατήσουν.

Το ταξικό Κόμμα που κατά το πρώτο μέρος του 20ού αιώνα αποτελούσε σημείο άφιξης για την ενοποίηση μιας εργατικής τάξης συγκεντρωμένης σε μεγάλους βιομηχανικούς αστικούς οικισμούς και σε μεγάλες εγκαταστάσεις τεϊλοριστικής οργάνωσης που είχε επεκταθεί από το Ντιτρόιτ στην Πετρούπολη και στη συνέχεια περνώντας στα τορινέζικα εργοστάσια της Mirafiori, ήταν επίσης προϊόν ενός πολιτικού φανταστικού, του οποίου η εργοστασιακή οργάνωση, με τον διαχωρισμό των καθηκόντων και μεταξύ σχεδιασμού και παραγωγής, διαδραμάτισε έναν θεμελιώδη ρόλο. Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι το Κόμμα που φαντάστηκε ο Μαρξ αντιστοιχούσε ακριβώς σε εκείνο το θεωρημένο από τον Λένιν ή, ακόμα χειρότερα, από τον επόμενο μαρξισμό-λενινισμό.

Σε ένα είδος λαμαρκιανής ερμηνείας της εξέλιξης των ταξικών συγκρούσεων και της οργάνωσής τους, το κόμμα πρόγραμμα της Πρώτης Διεθνούς μετατράπηκε στο Machine Party, στο Κόμμα μηχανή, κατά τα φαινόμενα καλό για οποιαδήποτε χρήση σαν ένας τόρνος ή μια φρέζα ή γραμμή συναρμολόγησης, με το οποίο να επιτευχθεί μια ορισμένη «επαναστατική» παραγωγική ικανότητα. Αγώνες, πραγματικές εμπειρίες, αυτο-οργάνωση έπρεπε να αναθεωρηθούν υπό το πρίσμα του σκοπού της παραγωγής και να αναδιαμορφωθούν ως πρώτες ύλες στις οποίες οι «εργαζόμενοι» μέσω του οργάνου τους θα είχαν δώσει τη «σωστή μορφή».

Ας ρίξουμε μια καλή ματιά σε εκείνο το Κόμμα: οι ασχολούμενοι με τον σχεδιασμό ανέπτυσαν και σκιαγραφούσαν το έργο, οι εργάτες το έθεταν σε εκτέλεση χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που συνιστούσε και διέθετε η Διοίκηση για να επιτύχουν στη συνέχεια το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το ότι το αποτέλεσμα ήταν πολύ συχνά, και ειδικά από τα χρόνια που ακολούθησαν την μπολσεβίκικη Επανάσταση, απογοητευτικό, υποβαθμισμένο, περιορισμένο ή ακόμα και έχοντας ανατραπεί σε σχέση με τις προσδοκίες δεν φαινόταν να έχει σημασία. Το σημαντικό ήταν η συλλογική προσπάθεια, η ατομική θυσία, ο πολιτικός σταχανοβισμός του μοιράσματος φυλλαδίων ή η δράση με κάθε κόστος. Όπου να θριαμβεύει πάντα είναι η aurea mediocritas, ο μέσος όρος, το ιδεώδες της μετριοπάθειας, η μητέρα όλων των κοινωνικών και θεσμικών γραφειοκρατιών, η μητέρα κάθε θεσμικής και κοινωνικής γραφειοκρατικοποίησης: το πρότυπο της προσαρμογής στον κανόνα και στο υπάρχον, ακόμη και όταν προσποιείται ότι θέλει να το αλλάξει. Από τους γραφειοκράτες των κομμάτων που γεννήθηκαν από τον σταλινικό μπολσεβικισμό στον Αδόλφο Άιχμαν, ακριβώς για να είμαστε σαφείς, και όπως μας θύμισε, ίσως η μεγαλύτερη ερμηνεύτρια της πολιτικής του ‘900: η Hannah Arendt.

Για πολύ καιρό το φανταστικό και το πολιτικό θεωρούνταν χωριστά πεδία της ανθρώπινης γνώσης και δράσης, ενώ στην πραγματικότητα το «πολιτικό» είναι μόνο ένα από τα εδάφη του φανταστικού. Με αυτή τη δήλωση δεν σκοπεύω με τίποτα να επιστρέψω στον ιδεαλισμό ή στην επιβεβαίωση της υπεροχής του νου και της ιδέας στις υλικές συνθήκες. Αντίθετα, θα ήθελα να επαναλάβω με μεγαλύτερη δύναμη ότι το φανταστικό δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να βυθίσει βαθιά τις ρίζες του στη συγκεκριμένη υλική πραγματικότητα της οποίας είναι μία από τις εκφράσεις. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τίποτα που δεν υπάρχει ήδη ή χωρίς να ξεκινάμε από την ερμηνεία των σημάτων που μας στέλνει ήδη ο γύρω κόσμος.

Ακριβώς γι ‘αυτό το λόγο κάθε πολιτική πράξη και κάθε θεωρητικοποίησή της είναι το αποτέλεσμα μιας ερμηνείας των σημάτων που μεταδίδει η ανθρώπινη κοινωνία σε εμάς και των πιθανών σκοπών που προσπαθεί να επιδιώξει το είδος και οι τάξεις στις οποίες εξακολουθεί να διαιρείται. Γνωρίζουμε καλά ότι το πολιτισμικό, πολιτικό, οικονομικό και ηθικό φανταστικό κυριαρχείται γενικά από το όραμα που οι κυρίαρχες τάξεις σκοπεύουν να μεταδώσουν στις τάξεις που έχουν απολέσει τη δυνατότητα να αποφασίζουν και να οργανώνουν την κοινωνικοοικονομική δομή, αλλά γι ‘αυτό ακριβώς είναι σημαντικό να αποσυνδεθεί η συνείδηση και η γνώση των εκμεταλλευόμενων τάξεων από εκείνη που παράγεται από εκείνες που βρίσκονται στην εξουσία.

Πρόκειται για ένα παλιό πρόβλημα του εργατικού κινήματος και του ταξικού ανταγωνισμού εκείνο για την καταπολέμηση της ψεύτικης συνείδησης, αποκαλύπτοντας τα περιεχόμενα, τις μεθόδους και τους σκοπούς. Αλλά πολύ συχνά αυτός ο προβληματισμός και η κριτική δράση έχει σταματήσει στην επιφάνεια της αναπαράστασης του κόσμου, μη πηγαίνοντας να επηρεάσει την πραγματική παραγωγή του κόσμου και των κοινωνικών σχέσεων που τον θεμελιώνουν. Πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα μιας θεωρητικής μάχης που προορίζεται να υπονομεύσει την αστική σκέψη ενώ περιμένει μια μεταγενέστερη [μεταθανάτια, post-mortem;] μεταμόρφωση της κοινωνίας ως αποτέλεσμα μιας ρεφορμιστικής ή επαναστατικής βελτίωσης. Και δεν αρκεί ούτε να παρακάμψουμε τα σύμβολα και τις εικόνες όπως πρότειναν κάποτε οι καταστασιακοί: σήμερα η διαφήμιση το κάνει καθημερινά, κάνοντας το détournement να χάσει μεγάλο μέρος του πλεονεκτήματος που είχε αποκτήσει νωρίτερα.

Αυτή η συμπεριφορά συνέβαλε, αθέλητα (ίσως), στη διατήρηση και ενίσχυση των σημερινών σχέσεων παραγωγής, δεδομένου ότι το να θεωρούνται αυτονόητες και αναπόφευκτες, μέχρις ότου φτάσουν σε ένα ακτινοβόλο μέλλον, συνέβαλε στη διατήρηση και ενίσχυση των υλικών βάσεων των κυρίαρχων ιδεολογιών. Η αποδοχή των σημερινών σχέσεων συνεπάγεται την αποδοχή, όσο κριτική κι αν είναι, τόσο του νόμου της αξίας όσο και της απόσπασης της υπεραξίας από το ζωντανό κορμί της εργασίας, της εργατικής δύναμης. Από εδώ, και , οι θεωρίες του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα και της δυνατότητας, που συζητήθηκε στα χρόνια είκοσι, μιας σοσιαλιστικής συσσώρευσης. Αναμένοντας το ακτινοβόλο μέλλον, σύμφωνα με αυτή την ερμηνεία, αυτό που χρειάζεται είναι να αλλάξει η κατεύθυνση-διεύθυνση της μηχανής, όχι η ίδια η μηχανή. Αυτός που αναφέραμε προηγουμένως, ο Μπορντίγκα ήταν ίσως ο μόνος που αντιλήφθηκε την εσωτερική αντίφαση, όχι μόνο θεωρητική, σε αυτή τη διατύπωση της κοινωνικής ανάπτυξης στα σκαριά, αλλά κι αυτός συνέχισε να βασίζεται στην ιδέα του Κόμματος που σώζει τα πάντα.

Οι χίπις, αλλά μαζί με αυτούς πολλοί κοινοτιστές που είχαν προηγηθεί από αυτούς κατά τη διάρκεια του ‘900 και του δέκατου ένατου αιώνα, πίεσαν προς αυτή την έννοια, προς αυτή την κατεύθυνση: η κοινωνία έπρεπε να αλλάξει εδώ, τώρα και αμέσως. Οι κοινότητες, η απόρριψη της μισθωτής εργασίας και της εκμετάλλευσης, ένας εναλλακτικός τρόπος ζωής που βασίζεται περισσότερο στη βραδύτητα και την απραξία απ ‘ό, τι στην παραγωγικότητα και στην βασανιστική αναζήτηση του κέρδους πήγαιναν προς την κατεύθυνση να διαρρήξουν, να σπάσουν την εκπροσώπηση που δημιουργούσε η κοινωνία για τον εαυτό της και των «αναγκαίων» νόμων της. Η ερώτηση που τέθηκε ήταν πολύ απλή: μέχρι πότε; 2

Το φανταστικό γίνεται τότε ο προνομιούχος χώρος στον οποίο τα σήματα, ερμηνευμένα με διαφορετικό τρόπο από τον ατομικό νου ή τον συλλογικό, μεταφράζονται σε σύμβολα, που προορίζονται να αποτελέσουν τη βάση κάθε λόγου-συζήτησης (πολιτικού, φιλοσοφικού, επιστημονικού, λογοτεχνικού, πολιτιστικού και οτιδήποτε άλλο είναι αυτός). Να αλλάξει, να αλλάξουν τα σημάδια και τα σύμβολά του, σημαίνει να αντιστρέψουμε όχι μόνο τη σειρά του λόγου- της συζήτησης- αλλά τους νόμους του, τις προϋποθέσεις του, τις παραδοχές του, της γενικότερης έννοιας και σημασίας της αφήγησης που κτίστηκε γύρω από αυτόν-αυτήν. Τέλος, η αντιστροφή ή η ριζική μεταβολή των όρων της ομιλίας-του λόγου-της συζήτησης είναι το μόνο μέσο που επιτρέπει να φτάσουμε στη διαμόρφωση ενός νέου παραδείγματος, που είναι απαραίτητο για τον ορισμό νέων πεδίων της γνώσης και της ανθρώπινης δράσης.3

Έτσι, το να μοιραστούμε τις συμβολικές σημασίες του καθίσταται ένας τρόπος για να μοιραστούμε την ανάγκη αλλαγής και ανατροπής που ήδη εμφανίζεται στη δράση της ανθρώπινης κοινότητας, ανακινώντας τα όνειρα και τις επιθυμίες της, βοηθώντας στον καθορισμό νέων στόχων και σκοπών, ενώ η κοινή χρήση των συμβόλων που συνδέονται με την δοθείσα κοινωνικοοικονομική και πολιτιστική τάξη καταλήγει να συμβάλλει στη διατήρηση αυτού που, ουσιαστικά, είναι ήδη νεκρό.

Ναι, επειδή έως ότου είμαστε πεπεισμένοι ότι ζούμε σε ένα καθεστώς ανάγκης, δεν καταφέρνουμε να ερμηνεύσουμε τα σήματα, τα σημάδια, που παράγονται από την πραγματική ιστορία και την υλική κοινωνία, που μας δείχνουν ότι αυτή η κατάσταση «ανάγκης» είναι μόνο ένα από τα πιθανά σενάρια. Η κωμωδία λειτουργεί μέχρις ότου όχι μόνο ο σκηνοθέτης και οι σεναριογράφοι κρατούν την κόπια, την γραφή στα χέρια τους, αλλά και κυρίως επειδή όλοι οι ηθοποιοί και όλοι οι κομπάρσοι δεσμεύονται να την απαγγείλουν καλά. Να την καταστήσουν πειστική. Εάν παραφωνήσουν ή απαγγείλουν λάθος τον ρόλο τους μόνον ένας ή λίγοι κομπάρσοι, είναι σαφές ότι θα είναι βολικό γι αυτόν που εμπλέκεται στο casting να τους αντικαταστήσει.

Και μετά γνωρίζουμε, οι ηθοποιοί δένονται συναισθηματικά με τους χαρακτήρες, τις προσωπικότητες που υποδύονται, αναγνωρίζουν σε αυτούς τον εαυτό τους και πιστεύουν σε αυτούς. Αρκεί να αναφέρουμε τον φτωχό Bela Lugosi, ο οποίος, αφού πρωταγωνίστησε δεκάδες ταινίες στις οποίες ερμήνευσε τον Dracula ή άλλα βαμπίρ, κατέληξε να ζει τα τελευταία χρόνια πιστεύοντας ότι είναι παιδί της νύχτας και να κοιμάται σε ένα φέρετρο.

zad-contre-300x187.jpg

Επιστρέφοντας στο βιβλίο, μπορώ να πω ότι εδώ δεν είναι δυνατόν, και ακόμη λιγότερο χρήσιμο, να επαναλάβουμε τα παράλληλα γεγονότα των δύο αγώνων, και για να μην αφαιρέσουμε την ευχαρίστηση και το ξάφνιασμα στον αναγνώστη ώστε να τα βρει στη ζωντανή και συναρπαστική αφήγηση των φωνών των αγωνιστών, γάλλων και ιταλών, οι οποίοι ερωτήθηκαν και απάντησαν και που καμία άλλη πένα ή γραπτές δεξιότητες επαγγελματιών της αφήγησης μπορεί να διηγηθεί ή να συνθέσει με καλύτερο τρόπο.

Σχετικά με τη γαλλική έκδοση του 2016 το έργο της «Κακιά παρέας, Cattiva compagnia» που μεταφράστηκε στα ιταλικά δεν παρουσιάζει τη χρονολογία των δύο αγώνων, τον κατάλογο των χαρακτήρων που αναφέρονται και τον τελικό αναλυτικό δείκτη, πιθανότατα για να μην επιβαρυνθεί ένα κείμενο ήδη αρκετά γεμάτο από μόνο του, αλλά αποτελεί ένα κείμενο που θα μπορούσε να γίνει σημείο αναφοράς όχι μόνο για όσους επιθυμούν να μάθουν περισσότερα για τους δύο αγώνες αλλά και για εκείνους που θέλουν να απελευθερωθούν από τους κανόνες της πολιτικής δράσης του εικοστού αιώνα που είναι περισσότερο πολιτικαντισμός και όχι ταξική δράση / προβληματισμός για να αντιμετωπίσουν πιο αποτελεσματικά, αμέσως, τα μελλοντικά καθήκοντα που σχετίζονται με την υπερνίκηση του σημερινού τρόπου παραγωγής και μιας κοινωνίας διαχωρισμένης σε τάξεις.zad-combat-300x217.jpg

Σε αυτό το σημείο εγείρεται η υποψία ότι η κατασταλτική λύσσα εναντίον των δύο κοινοτήτων που έχει τεθεί σε εφαρμογή από τα Κράτη και τους αστυνομικούς τους μηχανισμούς4 δεν οφείλεται τόσο στο γεγονός πως αντιπαρατέθηκαν στην πραγματοποίηση δύο από τα μεγάλα άχρηστα έργα στα οποία μας έχει συνηθίσει ο σημερινός καπιταλισμός κάθε περίοδο επενδυτικής κρίσης, αλλά ακριβώς λόγω της ικανότητας που οι δύο αγώνες κατάφεραν να επιδείξουν όσον αφορά την κριτική και την αναδιοργάνωση του υπάρχοντος και, πάνω απ ‘όλα, επειδή ήταν σε θέση να επανασχεδιάσουν το φαντασιακό των τάξεων και των κοινωνικών στρωμάτων σε αγώνα. Αποφεύγοντας κάθε αναφορά στο μοντέλο ανάπτυξης που δόθηκε ως δεδομένο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, από τις κυβερνήσεις και, πολύ συχνά, ακόμη και από τις υποτελείς τάξεις.

Να λοιπόν, που και ο όρος λαοί, ο οποίος εμφανίζεται μέσα στη λογική και τα σκεπτικά του βιβλίου και των δύο κινημάτων, παίρνει μια αξία και μια έννοια εντελώς διαφορετική από εκείνη του «λαού» που σήμερα, συγχωρέστε το παιχνίδι με τις λέξεις, ερημώνει τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά. Στη δεύτερη περίπτωση, η έννοια βασίζεται πάντοτε σε ουσιαστικά εθνοτική, γλωσσική και εθνική (οπότε κρατική) βάση καθώς και διαταξική και αποκλειστική, ενώ στην πρώτη περίπτωση η έννοια χρησιμεύει στον προσδιορισμό εκείνων που αγωνίζονται μαζί για ένα στόχο που ξεπερνά τα όρια της εδαφικότητας για να τεθεί ως μέσο ατομικής και συλλογικής απελευθέρωσης ταυτόχρονα. Ένας όρος που γίνεται περιεκτικός έτσι όπως έγιναν οι δύο κοινότητες σε σχέση με όλους εκείνους που συντάχτηκαν μαζί τους στον αγώνα, ζήτησαν τη βοήθεια τους ή έφτασαν σε αυτές στην κοινή συνύπαρξη.

Ένα πρότυπο ενσωμάτωσης μέσω της κοινής χρήσης των στόχων και της συμμετοχής σε κοινές μάχες, που δεν μπορεί να μην παραπέμψει και στο κομουναλιστικό πείραμα της Rojava, το οποίο, με τη σειρά του, έλαβε συχνά την υποστήριξη των δύο πραγματικοτήτων που αναφέρθηκαν παραπάνω.

Ο αναγνώστης έχει τώρα το καθήκον της ανάγνωσης, της περιήγησης, της άντλησης έμπνευσης από τις σελίδες του βιβλίου και της συλλογής φωτογραφιών και χαρτών που το συνοδεύουν.

zad-est-partout-300x183.jpg

Ποτέ δεν έχω αγαπήσει πολύ τον Τοlkien και τον άρχοντα των δαχτυλιδιών, αλλά η έννοια της μέσης γης μου φαίνεται πολύ κατάλληλη για να καθορίσω την εμπειρία ενός κόσμου που δεν είναι πλέον και, ταυτόχρονα, δεν είναι ακόμα. Ίσως οι χίπις και οι σύντροφοι των πιο ριζοσπαστικών παλαιών αγώνων έζησαν στα ίδια εδάφη του φαντασιακού και του πραγματικού. Τώρα, μαζί με τους συντρόφους του ZAD και του NoTav, είναι η σειρά μας: Θα είναι σκληρά, αλλά θα κερδίσουμε! A sarà düra, ma vinceremo!

Όρος ο οποίος δεν μεταφράζεται στα ιταλικά που χρησιμεύει για τον ορισμό μιας ιδιαίτερης εδαφικής διαμόρφωσης αποτελούμενης από μικρά χωράφια και οικόπεδα που χωρίζονται από δεντροστοιχίες τα οποία στην περιοχή της Notre-Dame-des-Landes έχουν επιβιώσει από την εξάπλωση της μονοκουλτούρας. Για να κατανοήσουμε πλήρως το πνεύμα που ενθάρρυνε, που έδωσε ζωή στις πρωτοβουλίες κοινοτήτων των δεκαετιών του εξήντα και του εβδομήντα, στη θέση των συνηθισμένων ταινιών ή ντοκιμαντέρ και κειμένων «εναλλακτικών», συνιστώ να δείτε το ντοκιμαντέρ Valley Uprising των Peter Mortimer και Nick Rosen (2014), που τώρα είναι διαθέσιμο στην ιταλική έκδοση, με τον ίδιο τίτλο, σε dvd στη σειρά Ο μεγάλος αλπινισμός ως η τέταρτη έκδοση της σειράς. Πρόκειται για μια προσεκτική ανακατασκευή των καινοτομιών που έγιναν στην παραδοσιακή ορειβασία με τεχνικές αναρρίχησης που αναπτύχθηκαν στην Καλιφόρνια, στην κοιλάδα Yosemite, ξεκινώντας από τη δεκαετία του ’50, όπου η συνεχής αναζήτηση για διαφυγή από το νόμο των πτώσεων, που ακολούθησαν αμερικανοί αναρριχητές του περίφημου Camp 4, αποτελεί μια υπέροχη μεταφορά της απελευθέρωσης του ανθρώπινου είδους από τις αλυσίδες της εργασίας, της οικογένειας και του Κράτους. Ισχύει για όλους η επανάσταση που έφερε στην ανθρώπινη σκέψη και έρευνα η διατύπωση του Γαλιλαίου, που περιέχεται στον Saggiatore, όπου δηλώνει: «Η φιλοσοφία είναι γραμμένη σε αυτό το σπουδαίο βιβλίο που είναι συνεχώς ανοιχτό μπροστά στα μάτια μας (λέω το σύμπαν), αλλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν δεν μάθουμε πρώτα να κατανοούμε τη γλώσσα, και να γνωρίζουμε τους χαρακτήρες στους οποίους είναι γραμμένο. Είναι γραμμένο αυτό σε μαθηματική γλώσσα, και οι χαρακτήρες είναι τρίγωνα, κύκλοι και άλλες γεωμετρικές μορφές, χωρίς αυτά τα μέσα είναι αδύνατο να κατανοήσουμε ανθρώπινα λέξη, χωρίς αυτούς είναι μια μάταιη περιπλάνηση μέσα από ένα σκοτεινό λαβύρινθο“. Θέτοντας εκ των πραγμάτων τα θεμέλια, το 1623, του σύγχρονου επιστημονικού παραδείγματος. Αρκεί να σκεφτούμε ότι ο πρόεδρος Macron, την ίδια στιγμή που έπρεπε να αναγνωρίσει την ήττα του σχεδίου του νέου αεροδρομίου, εκτόξευσε την απειλή πως θέλει έτσι κι αλλιώς να εκδιώξει τους καταληψίες από τα εδάφη του ZAD.

σκόρπιες σκέψεις...

περί αριστεράς και άλλων δαιμονίων

Επειδή γίνεται πολύς λόγος για την αριστερά, τα όρια, τα ελλείμματα της ή τις παραλείψεις της αν θέλετε, την παγκόσμια σύγχρονη αποτυχία της, θα ήθελα να καταθέσω την ψυχή μου

τι σημαίνει για εμένα η αριστερά

Είναι τρόπος ζωής. Είναι αυτό που είπαν κάποιοι: vivere pericolosamente! να ζεις επικινδύνως!

Η λέξη κίνδυνος δεν παραπέμπει αποκλειστικά σε παραβατικότητα, μια έννοια, τρόπος ζωής, άρρηκτα συνδεδεμένος με την αριστερά. Δεν μπορείς να λογίζεσαι αριστερός αν δεν έχεις ποτές αναμετρηθεί παραβατικά με το κατεστημένο. Δεν μπορείς να λες πως είσαι αριστερός δίχως να έχεις στη ζωή σου υπάρξει κάποιες φορές παραβατικός, λιγότερες ή περισσότερες, συχνότερα ή αραιότερα

Παραβατικός σημαίνει επίσης διαφορετικός. Κι εδώ ακριβώς βρίσκουμε μπροστά μας την πιθανότητα να αντιμετωπίσουμε κίνδυνο στις ζωές μας. Διότι το σύστημα φοβάται, τρέμει τους διαφορετικούς και κάνει τα πάντα για να τους εξουδετερώσει, ιστορικά, τους κυνηγά με χίλιους δυο τρόπους.

Αυτή λοιπόν είναι η δική μου αριστερά.

Να ζεις έξω και μακριά, όσο μπορείς, καθημερινά, από τις αξίες και τα νοήματα τα συστημικά, έξω και μακριά απ’ τις συμβάσεις της καθεστηκυίας τάξης. Και αυτό θέλει κότσια και αποφασιστικότητα, ειδικά μέσα σε μια τόσο συντηρητική κοινωνία όπως η ελληνική

μην ταίζεις το σύστημα, ούτε με την ψυχή ούτε με τα λεφτά σου!

ζούμε μέσα σε μια πραγματικότητα όπου »η γνώμη των γύρω»,  το »τι θα πει ο γείτονας» είναι οι συνήθεια που κινεί όλους τους εν δυνάμει νοικοκυραίους!

Είναι καλό να είσαι νοικοκύρης στη ζωή σου, είναι κακό να είσαι μόνο νοικοκύρης!

Αυτή είναι η κατάρα και η ευχή του μέσου νεοέλληνα, από εδώ πηγάζουν όλα τα κακά που μας έχουν υποδουλώσει σε μια ζωή δίχως χρώμα, δίχως αρώματα, δίχως όραμα, δίχως ζωντάνια!

η αριστερά μου είναι ασυμβίβαστη εκεί που πρέπει, αντιδραστική όταν έχει να κάνει με την τάξη και την ηθική του Πόπωτα από το Κολοκοτρωνίτσι, εξεγερμένη απέναντι στη δουλικότητα προς τους κυρίαρχους, τους δυνάστες, μέσα και έξω, μέσα μας και έξω από εμάς.

Για ποιον χτυπά η καμπάνα;

Για όλους μας,

φτάνει πια στις αυταπάτες

Αν η ζωή μας γίνει αριστερή, λίαν συντόμως η δικτατορία των κάθε λογής ‘συνταγματαρχών’, μέρες που είναι, θα σωριαστεί με πάταγο συντρίμμια!

Να βγάλουμε λοιπόν τον συνταγματάρχη από μέσα μας,

όχι στους συνταγματάρχες με πολιτικά και γραβάτες που έχουν νοηματοδοτήσει την καθημερινότητα μας για να διατηρούν ανέπαφη, ανέγγιχτη την μίζερη τους ύπαρξη, ύπαρξη που σε εμάς κοστίζει ακριβά, σε ζωές, ένδεια ψυχική και υλική, σκοτεινιά, κατάντια

Κατάντημα είναι η βιοτή έξω και μακριά απ’ την αριστερά.

Σέρνεται ο λαουτζίκος για ένα κομμάτι ελεημοσύνη, πνευματική και υλική, στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη. Και πάλι στους δυνατούς δεν αρκεί, και ζητούν όλο περισσότερα, κι εμείς τους τα δίνουμε, απλόχερα μάλιστα!

Φτάνει πια !!!

 

Και άντε, κουτσά στραβά εμείς την βγάζουμε! Οι υπόλοιποι; Τι θα γίνει με τους υπόλοιπους; που είναι εκατοντάδες εκατομμύρια!

Τι μας έχει κάνει τόσο απάνθρωπους; Η αριστερά δεν είναι φιλανθρωπία, είναι αλληλεγγύη

Αν εξαιρέσουμε κάποιες αγωνιστικές, μαχητικές μειοψηφίες, εμείς οι άλλοι στεκόμαστε, άλλοι αμέριμνοι και οι περισσότεροι τηλεορασόπληκτοι ή δικτυόπληκτοι να παρακολουθούμε δήθεν έκπληκτοι τα τεκταινόμενα καπνίζοντες αρειμανίως!!

Ο πολιτισμός μας έχει αποτύχει, σωριάζεται μέσα σε μεγάλο θόρυβο! γίνεται μεγάλο βουητό. Δεν υπάρχει, είναι νεκρός, πεθαίνει αργά και βασανιστικά μέσα στις θάλασσες, στη Μεσόγειο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα πεδία των μαχών της σύγχρονης κοινωνίας της μοναξιάς, βομβαρδισμένος από »έξυπνα όπλα», από το κέρδος, τις αγορές, τους αριθμούς, τους φορολογικούς παραδείσους, από Ρουβάδες, Γιουροβίζιον και πορνοστάρ! Από γεροντοπαραληρήματα και κάθε λογής φανατισμούς δίχως περιεχόμενο

Όλα αυτά είναι και δεν είναι η αριστερά μου.

Η βαθιά επιθυμία για καινούργιο, η τεράστια ανάγκη για το νέο, για το ζωντανό είναι αριστερά

Η αριστερά μου δεν είναι ουτοπία, είναι βιοτή, κοινοτισμός πραγματοποιήσιμος, που φτιάχνεται μέρα με την ημέρα, που υπάρχει γύρω μας

και βέβαια είναι αντίθετη στην πατριαρχία, είναι αυτογνωσία, και αυτονομία, αυτοθέσμιση και αυτοοργάνωση, όχι κομματικά επιτελεία ούτε ανάθεση,

 

όμορφες λέξεις σας ακούγονται όλα αυτά, τόσο εύκολες όμως στην πραγμάτωση τους

Έχουμε τόση σοφία συσσωρεύσει ανά τους αιώνες, τόσο πλούτο. Ας μοιραστούμε, να τα μοιραστούμε!

Αυτή είναι η αριστερά μου, η ανάγκη του ανθρώπου να ζήσει ελεύθερος, σε αρμονία με το περιβάλλον και τις άλλες ζωές, και πρέπει να τους επιτρέψει να ανασάνουν ελεύθερες

σε αρμονία με το Όλον!

Η σοφία της φύσης ενάντια στον εμπορευματοποιημένο άνθρωπο, η αριστερά απέναντι στο ον προϊόν

εδώ είναι η κόλαση εδώ και η παράδεισος, σε μας επαφίεται να διαλέξουμε

να ζεις να επαναστατείς και να μαθαίνεις

 

 

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

«Heval, η επανάσταση είναι μακρά»: μια επιστολή του Jacopo από την Βόρειο Συρία

Stampa

 

32014

Από την σελίδα FB του Jacopo, νεαρού τορινέζου που βρίσκεται στο Kurdistan ο οποίος υπήρξε μάρτυρας της εισβολής στην Afrin από πλευράς του τουρκικού στρατού.

«Heval, la rivoluzione è lunga»: una lettera da Jacopo dalla Siria del Nord

Η αντίσταση της Afrin δεν έχει τελειώσει. Υπάρχει ο πληθυσμός, που τον ξερίζωσαν από τη γη του, που θέλει να επιστρέψει ελεύθερος στα σπίτια του. Υπάρχει ο αντάρτικος πόλεμος κατά της κατοχής. Η αντίσταση εξακολουθεί να υπερασπίζεται ολόκληρη την επανάσταση, επειδή υπάρχει ο πραγματικός κίνδυνος εισβολής του τουρκικού στρατού και των τζιχαντιστών ολόκληρης της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας. Αυτή τη στιγμή ακριβώς που η φωνή των καρχαριών ανυψώνεται και πάλι σε χορωδία από τα πλούσια παλάτια και summit τους που περιβάλλoνται από την πολυτέλεια, που με την ελαφρότητα λίγων λέξεων, καταστρέφουν εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, αποτεφρώνουν σώματα, συντρίβουν έργα τέχνης, ξεκοιλιάζουν παιδάκια. Επιπλέον, υπάρχει η καθημερινή δουλειά για την υπεράσπιση και την οικοδόμηση της επανάστασης στην κοινωνία και στη νοοτροπία της, χωρίς παύσεις, διότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές δεν θα θέλαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εκκένωσης, η απομάκρυνση από την Αφρίν υπήρξε δύσκολη. Με άφησε με συγκρουόμενα συναισθήματα που με σπαράσσουν για εβδομάδες. Όμως μακριά από τους συνεχείς βομβαρδισμούς, από την πολιορκία στην πόλη, από την καθημερινή πραγματικότητα του πολέμου, μια περίοδος σχετικής ηρεμίας ευνοεί κάποιες σκέψεις, κάποιους προβληματισμούς. Δεν συνηθίζω συχνά να μοιράζομαι αυστηρά προσωπικές σκέψεις και συναισθήματα, πολύ λιγότερο στις διάφορες συνεντεύξεις για εφημερίδες ή τηλεοπτικές εκπομπές που έτυχε να παραχωρήσω.

«Τι σε έφερε, τι σε οδήγησε εκεί; Τι έμαθες; Φοβάσαι; Γιατί νιώθεις αυτή την επανάσταση και δική σου;» Ερωτήσεις σαν αυτές σε απευθείας σύνδεση από λίγα λεπτά μπροστά σε ένα ακροατήριο αγνώστων. Τι μπορώ να σας πω; Δύο και μισό μήνες που φαινόταν σαν μια ζωή, κάθε μέρα που περνούσε μοιάζει μια εβδομάδα, ένα μήνα. Αλλά όλα τα γεγονότα παρέμειναν ζωντανά στη μνήμη σαν να είχαν συμβεί την προηγούμενη μέρα. Έχοντας λογαριαστεί με την προοπτική του θανάτου μου, των φίλων μου και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, αφού αντιμετώπισα την προοπτική αντίστασης μέχρι τέλους σε μια πόλη πολιορκημένη από τους τζιχαντιστές και τον δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ … Πώς μπορώ να σας το εξηγήσω; Δεν είμαι σε θέση. Υπερασπίστηκα τον εαυτό μου πίσω από τα πιο απρόσωπα, αν και έγκυρα κίνητρα. Είναι η επανάσταση του αιώνα μας, είναι ένα παράδειγμα που πραγματοποιείται μιας αυτο-οργανωμένης κοινωνίας, στην οποία αλλάζουν ριζικά οι κοινωνικές σχέσεις απομακρυνόμενες από εκείνες τις καπιταλιστικές και πατριαρχικές. Είναι μια ελπίδα για όλους, γι ‘αυτό πρέπει να υπερασπιστεί. Λέγοντας αυτά μοιάζει μικρό πράγμα, δεν ακούγεται σπουδαίο.

Στην πραγματικότητα, οι απαντήσεις αγγίζουν πολύ πιο βαθιά ερωτήματα, ζητήματα, αλλά ίσως μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνο από εκείνους που ονειρεύονται την επανάσταση και αναρωτιούνται για το πώς να μεταμορφώσουν τον εαυτό τους – τη δική τους προσωπικότητα, τη δική τους νοοτροπία, τις σχέσεις τους – για να τη ζήσουν, για να βρεθούν και να είναι καθημερινά στο ύψος των περιστάσεων.

Όντως δεν είναι ένα εκ των πραγμάτων ταξικό φαινόμενο, της φυλής ή της γλώσσας που μας κάνει περισσότερο ή λιγότερο επαναστάτες. Λιγότερο ή περισσότερο διατεθειμένoυς να θέλουμε να μεταμορφώσουμε την κατάστασή μας. Το να είμαστε επαναστάτες είναι ένα άλλο πράγμα. Η προσκόλληση στην επανάσταση είναι πρώτα από όλα υποκειμενική, μια μεταμόρφωση της προσωπικότητας μας. Είναι ένας αγώνας πρώτα απ ‘όλα με τους εαυτούς μας και την κληρονομιά αιώνων κυριαρχιών που έχουν χαραχθεί στην εκπαίδευση και τη συμπεριφορά μας. Οι σχέσεις εξουσίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης βασίζονται σε μια νοοτροπία που τις χτίζει, τις αποδέχεται και τις ενισχύει. Μόνο σε μια δεύτερη στιγμή εμπεριέχονται, ενσαρκώνονται στην αντικειμενικότητα του εκβιασμού των μισθών, της πατριαρχικής βίας, της αστυνομίας ή των τεθωρακισμένων.

Ένας αγωνιστής, ένας στρατευμένος πρέπει να είναι καλός οργανωτής, αγκιτάτορας, να ξέρει να αναλαμβάνει καθήκοντα και ευθύνες. Ωστόσο, εάν εστιάσαμε μόνο σε αυτά τα χαρακτηριστικά, θα κλείσουμε τον εαυτό μας σε μια τελετουργική και απάνθρωπη αντίληψη της πολιτικής. Αν εξαλείψουμε την ανθρώπινη πλευρά, το μίσος για την αδικία, την ενσυναίσθηση για τους καταπιεσμένους και τους αγώνες τους για ελευθερία, τι μένει από εμάς; Θα έχουμε πάντοτε τη δικαιολογία, συγκαλυμμένη σε ορθολογισμό, για να αποστασιοποιηθούμε, να πάρουμε αποστάσεις, να μην δράσουμε και να αποσυρθούμε μπροστά στην ανάγκη να αντιμετωπίσουμε τον κοινό εχθρό. Θα είμαστε πάντα σε θέση να θεσπίσουμε ένα νέο όριο πέρα από το οποίο θα μπορούσαμε να παραμείνουμε αδιάφοροι στους αγώνες και τα δεινά των συνανθρώπων μας, των ομοίων μας, σε σημείο να μας ενδιαφέρει μόνο η δική μας επιβίωσή.

Στην προσωπικότητά μας, που θέλουμε επαναστατική, ο αγώνας είναι συνεχής. Φοβήθηκα; Ναι, είναι φυσιολογικό. Πάνω απ ‘όλα στις πιο δύσκολες στιγμές, η εσωτερική μάχη γίνεται σαφής. Και ο πόλεμος σου χτυπάει στο πρόσωπο χωρίς μεσολάβηση τις αλήθειες σου – όχι μόνο ως επαναστάτη, αλλά ως ανθρώπινο ον. Ο πειρασμός να σώσεις τον εαυτό σου ξεχωριστά, ατομικά μεγαλώνει, επιλέγοντας τον πιο βολικό τρόπο, την πιο βολική ζωή, ή εγκαταλείποντας τον αγώνα. Να κάνεις ένα βήμα πίσω, γιατί τελικά μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που μας προσφέρεται μέσα στο σύστημα: «Αλλά γιατί δεν έμεινα ήσυχος στο σπίτι μου; Γιατί δεν φεύγω;» είναι αυτό που σκέφτηκα σε ορισμένες στιγμές – και είμαι πεπεισμένος ότι και πολλοί άλλοι το έκαναν. Να κάνουμε πίσω, να αποδράσουμε σε μια ζωή που ξοδεύεται στην εργασία για την επιβίωση, να κοιμηθούμε και να βρούμε διεξόδους και την παρηγοριά με την οποία να καταναλώσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας. Θα σήμαινε την εγκατάλειψη της επανάστασης. Προδοσία, να προδώσουμε.

Η σκέψη τρέχει στους συντρόφους που έπεσαν ή τραυματίστηκαν, εκείνους με τους οποίους μοιράστηκα γεύματα, κρεβάτια, τον χρόνο. Εκείνους που γνώρισα για λίγα λεπτά κάτω από τις επιθέσεις του εισβολέα ή εκείνους που δεν γνώρισα ποτέ, αλλά με τους οποίους θα είμαι πάντα δεμένος από το κοινό όνειρο που μας οδήγησε να υπερασπιστούμε την Αφρίν και την επανάσταση. Οι μνήμες και τα συναισθήματα καίνε μέσα μου: «δεν έχω κάνει αρκετά. Δεν στάθηκα στο ύψος τους «. Το αίσθημα της προδοσίας – μέσα μου βαθιά, προσωπικό – δεν αφορά μόνο τις ιδέες μας, αλλά είναι πάνω απ ‘όλα προς εκείνους τους συντρόφους που έχουν θυσιάσει τη ζωή τους για να τις πραγματοποιήσουν.

«Heval, η επανάσταση είναι μεγάλη, μακρά. Θα υπάρξουν πολλές άλλες ευκαιρίες και είναι καθήκον ενός επαναστάτη να κάνει ό, τι είναι δυνατό για να είναι έτοιμος «. Αυτή η μορφή προδοσίας είναι μέρος της ζωής και της ανάπτυξης μιας επαναστατικής προσωπικότητας: κάθε φορά που έχει μια πατριαρχική συμπεριφορά, κάθε φορά που τα προσωπικά συμφέροντα βλάπτουν τα συλλογικά, κάθε φορά που σταματάμε μπροστά στον φόβο, κάθε φορά που η συμπεριφορά μας δεν ανταποκρίνεται στις ιδέες μας. Κανείς δεν είναι τέλειος επαναστάτης, διότι το ταξίδι δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Αλλά η δέσμευση για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας με επαναστατική έννοια πρέπει να είναι το βαθύτερο συναίσθημά μας, το σταθερό σημείο αναφοράς μας, συνεχές. Η απόρριψη είναι η αληθινή προδοσία, η παραίτηση.

Από την επανάσταση της Συρίας του Βορρά

18/04/2018

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/heval-la-rivoluzione-e-lunga-una-lettera-da-jacopo-dalla-siria-del-nord

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

O Erdoğan εξαπλώνεται με τα χρήματα λύτρα από την Δύση

Stampa

 

12

 Ο εκπρόσωπος των YPG Nuri Mahmoud δήλωσε ότι η Αφρίν δεν εκκενώθηκε μετά από συμφωνίες, αλλά με την απόφαση του πληθυσμού της πόλης που ήρθε αντιμέτωπος με τη γενοκτονία: «Οι δυνάμεις μας συμμετείχαν επίσης στην απόφαση αυτή. Ήταν σημαντικό να μετακινήσουμε τον πληθυσμό σε μια ασφαλή περιοχή. Η αντίσταση δεν τελείωσε με την έξοδο των ανθρώπων μας. Αυτή τη στιγμή ο αγώνας μας στην Αφρίν συνεχίζεται. Η Αφρίν δεν θα είναι ποτέ ένας ασφαλής χώρος για τους εισβολείς. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι η Αφρίν να είναι ελεύθερη ».

Συνέντευξη από το ANF news


Με την εκκένωση του πληθυσμού από το κέντρο της πόλης, η διοίκηση της Afrin ανακοίνωσε μια νέα φάση αντίστασης. Γιατί ο πληθυσμός έπρεπε να φύγει από την πόλη;

Ο Σουλτάνος Ερντογάν και η ακολουθία του δυνάμεων του ISIS, της Jabhat Al-Nusra και της Αλ Κάιντα μαίνονταν επί δύο μήνες. Ο Erdoğan δεν κατάφερε να επιτύχει αποτελέσματα με την επίθεση στο έδαφος και πέρασε στο να στοχεύει πολίτες με αεροπλάνα, ελικόπτερα, οπλισμένα drones, πυροβολικό και γερμανικά τεθωρακισμένα. Ανάγκασε τους ντόπιους να μεταναστεύσουν. Μπροστά σε αυτές τις επιθέσεις, όλοι οι λαοί της Αφρίν αναγκάστηκαν να μετακινηθούν πρώτα στο κέντρο της Αφρίν από τα χωριά. Οι μαχητές μας πραγματοποίησαν με επιτυχία ενέργειες εναντίον αυτών των τρομοκρατικών δυνάμεων σε καθημερινή βάση, αλλά από τις τελευταίες εξελίξεις διαπιστώσαμε ότι οι δυνάμεις εισβολής ετοιμάζονταν να αναλάβουν μια γενοκτονία. Υπήρχαν συνεχείς επιθέσεις εναέριες και πυροβολικού στην πόλη. Αμέτρητες γυναίκες, παιδιά και πρόσφυγες έξω από την Αφρίν πέσαν μάρτυρες σε αυτές τις επιθέσεις, και άλλοι έχασαν τα σπίτια τους. Οι εισβολείς στόχευαν απ’ την αρχή σπίτια, φούρνους και τα συστήματα αποστράγγισης νερού του κόσμου. Η τελευταία τους επιχείρηση ήταν εναντίον του Νοσοκομείου του Aφρίν. Ως εκ τούτου, με την απόφαση του λαού της Afrin, η στρατιωτική και πολιτική κυβέρνηση ξεκίνησε τη φάση εκκένωσης των πολιτών από την πόλη, και συνεχίζει να μάχεται με την τακτική του ανταρτοπόλεμου τους εισβολείς.    Αυτή τη στιγμή ο αγώνας μας στην Αφρίν συνεχίζεται. Η Αφρίν δεν θα είναι ποτέ ένας ασφαλής χώρος για τους εισβολείς. Θα συνεχίσουμε με τον αγώνα μας μέχρι η Αφρίν να είναι ελεύθερη. Προφανώς, το τουρκικό κράτος εισβολέας ασχολείται με μια σοβαρή προσπάθεια δημογραφικής αλλαγής της πόλης. Αυτός είναι ο λόγος που στοχεύει τους ανθρώπους που θέλουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Για παράδειγμα, 250 άτομα ήθελαν να επιστρέψουν στην Jindires, αλλά κατέληξαν στα σκόπευτρα αυτών των τρομοκρατικών δυνάμεων.

Ορισμένoι θεσμοί και κύκλοι των μέσων ενημέρωσης ισχυρίζονται ότι ο πληθυσμός και οι δυνάμεις σας έχουν αποσυρθεί από την Afrin ως μέρος συμφωνίας, είναι η αλήθεια;

Οι άνθρωποι της Afrin πήραν την απόφασή τους επειδή αντιμετώπιζαν μια γενοκτονία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η απόφαση για απομάκρυνση του πληθυσμού της Αφρίν από την πόλη ήταν εξ ολοκλήρου δική τους και επειδή οι δυνάμεις μας ενήργησαν σύμφωνα με αυτή την απόφαση. Ήταν σημαντικό να ανακατευθύνουμε τον πληθυσμό προς μια ασφαλή περιοχή. Και η αντίσταση δεν έχει τελειώσει τώρα που οι άνθρωποι έχουν βγει από αυτήν.

Υπήρξε ένας σοβαρός αγώνας ενάντια στον τρόμο του ISIS, ο οποίος συμπεριέλαβε αρκετά παγκόσμια κράτη. Γιατί η Ρωσία βοήθησε την εισβολή της Αφρίν, ενώ τα άλλα παρέμειναν σιωπηλά;

Ο τουρκικός στρατός και αυτές οι τρομοκρατικές δυνάμεις που μπήκαν στην Αφρίν το έκαναν με τη συμμαχία που έχτισαν με τη Ρωσία. Η Αφρίν προσφέρθηκε σε αντάλλαγμα για την Γούτα, Ghouta. Επίσης, επικυρώθηκαν συμφωνίες [για το εμπόριο φυσικού αερίου και τελωνειακές στα στενά [του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων]. Ο εναέριος χώρος ανοίχθηκε στους τούρκους και το τουρκικό κράτος χρησιμοποίησε τα πιο προηγμένα όπλα του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένων των χημικών όπλων. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το τουρκικό κράτος με επικεφαλής τον Ερντογάν σχεδιάζει κάτι μεγάλο. Και το παραδέχεται.

Ποιο είναι το μεγάλο σχέδιο ή ο στόχος που βλέπετε;

Για αυτούς δεν υπάρχουν πλέον οι χάρτες της Συρίας, της Τουρκίας ή της Μέσης Ανατολής. Θέλουν να επεκτείνουν το σουλτανάτο τους μέσω της Συρίας και της Μέσης Ανατολής χρησιμοποιώντας μεθόδους μογγολίας. Σε ομιλία του σε μάζωξη του Mardin, αυτός [ο Ερντογάν] μίλησε για το πώς η οθωμανική επικράτεια είχε συρρικνωθεί από 18 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα στο σημερινό μέγεθος, ένα σύνορο 970 χλμ. με τη Συρία. Αυτός ο λόγος δείχνει ότι δεν είναι πλέον ικανοποιημένος με την τρέχουσα κατάσταση.

Και οι δυνάμεις και οι διεθνείς οργανισμοί δεν το συνειδητοποιούν;

Το τουρκικό κράτος χρησιμοποιεί τη στρατηγική θέση της χώρας ενάντια στις διεθνείς δυνάμεις και τα θεσμικά όργανα που έχουν διαμορφώσει. Χρησιμοποιούν όπλα του ΝΑΤΟ και γερμανικά τανκς. Τώρα συλλέγουν ένα «jizya», δηλαδή ένα λύτρο, αποτέλεσμα ενός εκβιασμού, από τον χριστιανικό κόσμο μέσω της Γερμανίας στο όνομα των προσφύγων. Απειλούν να στείλουν τρομοκράτες στην Ευρώπη. Και η Γερμανία πληρώνει λύτρα για να προστατευθεί από αυτό. Όπως το ISIS συνήθιζε να συλλέγει λύτρα από τους χριστιανούς στην Raqqa και Mosul, ο Erdoğan συλλέγει λύτρα από την κυβέρνηση Μέρκελ. Επιτίθεται στη Μέση Ανατολή με τα λύτρα που συλλέγει από τον χριστιανικό κόσμο. Αυτά τα εδάφη κρατούνται από την τρομοκρατική δύναμη του Ερντογάν και την κυβέρνησή του. Ο Erdoğan δεν μπορεί να ικανοποιηθεί από την τρέχουσα κατάσταση και θέλει να επεκταθεί. Έχει γίνει μια απειλή για τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Ο κόσμος θα λάβει επίσης το δίκαιο μερίδιο αυτής της κατάστασης. Δυστυχώς, τα κράτη και οι κυβερνήσεις του κόσμου δεν αντιτάχθηκαν στην τρομοκρατία αυτή από τον Ερντογάν και την κυβέρνησή του. Οι διεθνείς δυνάμεις εξετάζουν τη χρήση της στρατηγικής θέσης της Τουρκίας για τα δικά της συμφέροντα, και την ανάπτυξη του κεφαλαίου τους σε αυτήν. Ο δυτικός κόσμος και τα κράτη της Ασίας και της Μέσης Ανατολής παρουσιάζουν αδύναμες πολιτικές για τον σουλτάνο του τρόμου Erdoğan, ή έχουν έλλειψη οράματος.

Πώς επηρεάστηκε ο αγώνας σας εναντίον του ISIS στην Deir ez-Zor όταν το ISIS και ο αρχιτέκτονας τους εγκαταστάθηκαν στην Afrin;

Όταν ο Erdoğan άνοιξε ένα νέο μέτωπο στην Afrin σε συνεργασία με το ISIS, οι δυνάμεις μας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το ISIS οργανώνεται στην Afrin υπό την τουρκική ταυτότητα. Εκείνοι που δημιούργησαν τον Baghdadi και το ISIS μάχονται σήμερα προσωπικά στην Αφρίν. Γι ‘αυτό οι δυνάμεις μας επικεντρώνονται κυρίως στην καταπολέμηση του ISIS ή της αληθινής τρομοκρατίας. Οι δυνάμεις μας στο Deir ez-Zor έχουν τώρα κατά νου τρόπους για να υπερασπιστούν την Afrin και πώς να πολεμήσουν εκεί, αντί να εστιάζουν το μυαλό τους στο Deir ez-Zor. Οι SDF ανακοίνωσαν την προσωρινή διακοπή της επιχείρησης Cizire Storm, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο αγώνας μας εναντίον του ISIS έχει τελειώσει, θα πολεμήσουμε τον τρόμο μέχρι το τέλος. Είναι σαφές ότι ο πόλεμος κατά της Afrin επέτρεψε στο ISIS να οργανωθεί για να πραγματοποιήσει νέες επιθέσεις. Με τη βοήθεια του τούρκου  Σουλτάνου Ερντογάν, το ISIS ανανεώνεται. Όχι μόνο στο Deir ez-Zor, το ISIS υπολογίζει τώρα σε ένα νέο μέτωπο στην Afrin και έχει αναπτυχθεί. Οι επιθέσεις τους κατά της Αφρίν και η είσοδος τους ήταν σε κάθε περίπτωση εντελώς τρομοκρατικές. Αυτοί που εισέρχονται στην Αφρίν είναι τώρα τρομοκράτες και πλιατσικολόγοι. Το τουρκικό κράτος απειλεί συνεχώς την Manbij και λέει ότι υπάρχει παρουσία των YPG στην Manbij. Το YPG άφησε την υπεράσπιση του Manbij στο Στρατιωτικό Συμβούλιο του Manbij μετά την επιχείρηση, αλλά το τουρκικό κράτος δημιουργεί ένα παρόμοιο επιχείρημα και για κάποιο λόγο κανείς δεν λέει «Όχι, οι YPG δεν βρίσκονται εκεί». Ως YPG, ελευθερώσαμε την Manbij από την εισβολή του ISIS μαζί με το Στρατιωτικό Συμβούλιο του Manbij και με άλλα συστατικά στοιχεία των SDF λόγω της έκκλησης που μας απηύθυνε ο πληθυσμός της Manbij. Έτσι αφήσαμε την Manbij στον λαό της, και την υπεράσπισή της στο Στρατιωτικό Συμβούλιο της Manbij, και αφήσαμε την Manbij. Το συμπέρασμα του Ερντογάν και της κυβέρνησης του AKP πως οι YPG παραμένουν εκεί, ότι η Manbij εξακολουθεί να κυβερνάται από τους κούρδους, δεν είναι απολύτως αληθές. Είναι μια καθαρή δικαιολογία για να επιτεθεί στην Manbij.

Θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο;

Δεν είναι σαφές εάν οι παγκόσμιες κυβερνήσεις θα θυσιάσουν την Manbij στην τρομοκρατία του Erdoğan για τα περιοδικά τους συμφέροντα ή ακόμη και λόγω των στενών τους απόψεων. Το τουρκικό κράτος θέλει να νομιμοποιήσει τη μελλοντική του επίθεση εναντίον του Manbij μέσω της τοποθέτησης που συζητήσαμε νωρίτερα και των δικών του εργαλείων μάρκετινγκ. Αν κερδίσουν στην Αφρίν, δεν θα σταματήσουν. Δεν θα είναι ικανοποιημένοι με την Manbij, τη Συρία και τη Μέση Ανατολή. Θα στοχεύσουν την Ευρώπη και την Ασία. Κάθε λεία είναι βολική για το τουρκικό κράτος. Ως εκ τούτου, ο σουλτάνος τους Erdoğan μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε στυλ και προπαγάνδα έξω από τη σφαίρα της ηθικής, το διεθνές δίκαιο, ακόμα και την πραγματικότητα.

Τι μπορούν να κάνουν οι λαοί της Βόρειας Συρίας και οι κούρδοι;

Οι κούρδοι, ο λαοί της Βόρειας Συρίας και όσοι θέλουν την ελευθερία και τη δημοκρατία στον κόσμο θα πρέπει να γνωρίζουν ότι υπερασπιζόμαστε ολόκληρο τον κόσμο από την τρομοκρατία με τον αγώνα που έχουμε αναλάβει στη Βόρεια Συρία. Σήμερα ο ιδρυτής της τρομοκρατίας, ο τούρκος Σουλτάνος, επιτέθηκε και εισέβαλε στην Αφρίν για να καταστρέψει τη δημοκρατία, τις ελευθερίες και την κοινωνική συναίνεση. Τα διεθνή κράτη και οι διεθνείς συμμαχίες σιωπούν. Οι κοινωνίες θα πρέπει να συζητήσουν αυτή την πραγματικότητα με μια φυσική ευθύνη, και να οργανωθούν μπροστά σε μια τέτοια πραγματικότητα. Εμείς λέμε, βασιστείτε στην αυτοοργάνωση και στην υπεράσπιση μιας ελεύθερης κοινωνίας. Εμείς σαν YPG θα υπερασπιστούμε την κοινωνία μας μέχρι το τέλος και παντού.

https://www.infoaut.org/approfondimenti/erdogan-si-sta-espandendo-con-i-soldi-del-riscatto-dall-occidente

διεθνισμός, internazionalismo

Jin, jiyan, azadi: έκκληση για την αλληλεγγύη με τις κούρδες γυναίκες – appello per la solidarietà con le donne curde

Stampa

Στις 17 φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί στη Ρώμη η διαδήλωση για την απελευθέρωση του Οτσαλάν και όλων των πολιτικών * κρατουμένων * για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στο Κουρδιστάν και, ειδικότερα, ενάντια στις εγκληματικές επιθέσεις της τουρκικής κυβέρνησης κατά της Αφρίν. Η έκκληση των Γυναικών που συμμετέχουν στη συνέλευση του Δικτύου Κουρδιστάν, Rete Kurdistan

Jin, jiyan, azadi: έκκληση για την αλληλεγγύη με τις κούρδισσες γυναίκες, appello per la solidarietà con le donne curde

Καλούμε όλες τις γυναίκες να βγουν στους δρόμους στο κομμάτι που θα βρίσκεται πίσω από το πανό «jin, jiyan, azadi», για να βρεθούν κοντά στις φίλες μας και τις κούρδες συντρόφισσες οι οποίες επί του παρόντος δέχονται επιθέσεις από πατριαρχικά κράτη: αντιστέκονται στη γη τους και είναι οι πρωταγωνίστριες μιας επανάστασης. Οι επιθέσεις του φασιστικού συστήματος κατά των γυναικών εκδηλώνονται στην επιβολή γάμων σε μικρά κορίτσια, στο εξαναγκαστικό κλείσιμο γυναικείων ενώσεων και εφημερίδων, στον βιασμό που χρησιμοποιείται ως όπλο πολέμου, στις γυναικοκτονίες, στις παρενοχλήσεις, ακόμη και σεξουαλικές, στις φυλακές, στο να σκυλιάζουν, να λυσσάν ενάντια στα σώματα των δολοφονηθέντων μαχητριών, σε στοχευμένες δολοφονίες εναντίον των συντροφισσών. … και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί επί μακρόν.

Όπως όλοι οι πόλεμοι, έτσι και αυτός είναι ένας πόλεμος κυρίως εναντίον των γυναικών, αυτός είναι ο λόγος που η αντίσταση και ο αγώνας των γυναικών γίνεται κεντρικής σημασίας.

Ένας αγώνας που, δρόμο με δρόμο, σπίτι προς σπίτι, οργανώνει και ελευθερώνει τις γυναίκες απελευθερώνοντας μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία, μια αντίσταση τόσο στην κρατική βία στις φυλακές της Τουρκίας όσο και στα απελευθερωμένα βουνά του Κουρδιστάν. Ο αγώνας για τον οποίο οι πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν διεκδικούν την αυτονομία τους είναι ο ίδιος αγώνας που φέρνει στους δρόμους τις γυναίκες και τους λαούς του Ιράν, που θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται και είναι ο ίδιος αγώνας που οικοδομεί, βήμα προς βήμα, την επανάσταση στην Ροζάβα: την γυναικεία επανάσταση.

Είναι η ίδια αντίσταση με αυτή των Sakine Cansiz, Fidan Dogan, Leyla Suylemez, που δολοφονήθηκαν πριν από πέντε χρόνια στο Παρίσι, στην καρδιά της Ευρώπης, από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, είναι η ίδια με αυτή των Seve Demir, Pakize Nayir, Fatma Uya, που δολοφονήθηκαν στη Silopi κατά τη διάρκεια της απαγόρευσης της κυκλοφορίας πριν από 2 χρόνια.

Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, φιλόσοφος και ηγέτης του PKK, υποστήριζε πάντα αυτή την αντίσταση και τον αγώνα των γυναικών. Στην ανάλυσή του, η υποταγή των γυναικών, η πατριαρχία και η καταπίεση του κράτους / καπιταλιστή είναι τρεις πλευρές του ίδιου φαινομένου και γι ‘αυτό η απελευθέρωση μέσω της αυτοοργάνωσης των γυναικών είναι, ταυτόχρονα, ένα εγκάρσιο όργανο και απαραίτητη προϋπόθεση για την απελευθέρωση της κοινωνίας.

Η επίθεση του τουρκικού φασιστικού κράτους ενάντια στο καντόνι της Αφρίν είναι μια επίθεση στην επανάσταση της Ροζάβα, στην επανάσταση των γυναικών. Κρατώντας τον Οτσαλάν στη φυλακή, το τουρκικό κράτος φυλακίζει έναν άνδρα που αγωνίστηκε και αγωνίζεται χωρίς διακοπή για την ελευθερία των γυναικών και, επομένως, της κοινωνίας.

Αυτή η έκκληση απευθύνεται σε όλες τις γυναίκες που, στο πλαίσιο των αγώνων και των αντιστάσεων τους, αισθάνονται αλληλέγγυες με τον κουρδικό λαό και, ειδικότερα, με τις γυναίκες. Ζητούμε τη μέγιστη διάχυση σε κάθε σάιτ, λίστα mail, blog, κλπ. Καλούμε επίσης όλες τις πραγματικότητες να συμμετάσχουν επίσημα στην έκκληση, γράφοντας στη διεύθυνση

 

solidarietadonnekurde@gmail.com

 

Λευτεριά για τον Οτσαλάν και όλους τους πολιτικούς κρατούμενους! – Libertà per Ocalan e per tutt* i/le prigionier* politic*!

Ειρήνη και δικαιοσύνη στο Κουρδιστάν! – Pace e giustizia in Kurdistan!

Jin jiyan azadi! Γυναίκες ζωή ελευθερία! Donne vita libertà! #WomenRiseUpForAfrin

Ανανεούμενη λίστα προσχωρήσεων – Lista adesioni in aggiornamento:

– associazione femminista IFE/FAE

– WILPF Italia (Womens International League for Peace and Freedom)

– Rete femminista “No muri, no recinti”

– Casa delle donne di Milano

– Associazione Cultura è Libertà

– Attac Italia

– Ponte Donna

– Donne per la rivoluzione gentile

– Toponomastica femminile

– Collettivo Donne e Diritto di Milano

– k_alma

– campagna lasciatecientrare

– Le mafalde di Prato

– associazione senza paura genova

– AdaTeoriaFemminista/Napoli

– donne in nero Bologna

– Dumbles feminis furlanis libertariis

– donne in nero Varese

– Rete delle città vicine

– associazione città felice

– Progetto Degage Roma

– Sapienza Clandestina

– Movimento Femminista Proletario Rivoluzionario di Palermo, Taranto, Milano, L’Aquila, Bologna, Bergamo

– casa delle donne Lucha y Siesta

– Laboratoria Autogestita/Assemblea Degenere di Udine

– Mala Servanen Jin di Pisa

– Alma Teatro di Torino

– non una di meno

– non una di meno Napoli

– non una di meno Roma

– amazora

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/jin-jiyan-azadi-appello-per-la-solidarieta-con-le-donne-curde

διεθνισμός, internazionalismo

Ο επαναστατικός πόλεμος: συνομιλίες με τις YPG – La guerra rivoluzionaria: colloqui con le YPG

Stampa

 

1558

“H επανάσταση είναι η τέχνη να βλέπεις άδειους χώρους και να γνωρίζεις τον τρόπο να τους γεμίσεις”  (μαχητής Ypg στην Kobane)

Ο επαναστατικός πόλεμος: συζητήσεις με τις  YPG, Μονάδες Λαϊκής Προστασίας

Ήδη εδώ και κάποιες εβδομάδες βρισκόμαστε σε ταξίδι στην Rojava (Συνομοσπονδία της Συρίας του βορά) εξερευνώντας και εμβαθύνοντας μια επαναστατική πραγματικότητα η οποία μέρα με την ημέρα σκιαγραφείται μπροστά στα μάτια μας. Κινούμαστε συχνά μεταξύ της Kobane, της πόλης που απελευθερώθηκε δυο φορές,  la città che si è liberata due volte, και της Qamislo, συχνά βρισκόμαστε να συζητούμε και να ανταλλάσσουμε απόψεις με αυτούς που βρέθηκαν στην θέση να υπερασπιστούν και να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να αναπτυχθεί αυτή η επανάσταση στην πρώτη γραμμή του μετώπου του πολέμου ο οποίος από το  2011 αιματοκυλίζει αυτές τις περιοχές: τους μαχητές και τις μαχήτριες των μονάδων προστασίας του λαού και της γυναίκας YPG και YPJ.

“Τα καπιταλιστικά κράτη ασκούν μεγάλη πίεση στην Μέση Ανατολή (..) δημιουργώντας μεγάλο χάος, που όμως είναι κίνηση που γεννά μεγάλες δυνατότητες αλλαγής”. Αυτό μας λέει ένας από τους διοικητές των YPG που συναντήσαμε στη Kobane, εκπλήσσοντας μας για τον ενθουσιασμό με τον οποίο αυτοί οι μαχητές αντιμετωπίζουν τον αγώνα που τους βλέπει εμπλεκόμενους στην αντιμετώπιση ενάντια σε όλες εκείνες τις δυνάμεις (κυρίως το Daesh αλλά επίσης και το καθεστώς της Δαμασκού και τις πολιτοφυλακές που είναι συνδεδεμένες με την Τουρκία) που έχουν βυθίσει αυτή την περιοχή στο δράμα του πολέμου.

Μιλώντας μας για το παρελθόν μας λέει πως “οι αραβικές ανοίξεις υπήρξαν η αρχή μιας αναζήτησης ελευθερίας και αξιοπρέπειας πολλών λαών, οι οποίοι όμως δεν ήταν έτοιμοι και οργανωμένοι και έπεσαν στην αδελφοκτόνο σύγκρουση για λογαριασμό των ισχυρών. Εμείς νιώθουμε πως είμαστε η συνέχεια εκείνων των κινημάτων, αλλά ήμασταν έτοιμοι και οργανωμένοι εδώ και χρόνια (..) και χρησιμοποιήσαμε την αδυναμία του καθεστώτος στον βορά της Συρίας για να γεμίσουμε αυτό τον χώρο”. Όντως ιδιαίτερα σε αυτές τις ζώνες το κουρδικό κίνημα είχε ξεκινήσει να οργανώνει πολιτικά την κοινωνία και την αυτοάμυνα της πριν από πολλά χρόνια, κάνοντας μια εκτεταμένη και ακριβή δουλειά στην περιοχή και εμβαθύνοντας τις σχέσεις και τις διασυνδέσεις που είχε ξεκινήσει να ενισχύει ο Οτσαλάν όταν, στις αρχές  των χρόνων ’80 βρίσκονταν στη Συρία. Από το ξεκίνημα του συριακού εμφυλίου πολέμου διαμέσου της DBK κουρδικής ανώτατης επιτροπής σχηματισμένης από το PYD (κόμμα δημοκρατικής ενότητας, partito di unione democratica) και από το KNC (εθνικό κουρδικό συμβούλιο, consiglio nazionale curdo) με την παράνομη στρατιωτική πτέρυγα του YXG (που έγινε YPG το 2012), οι μαχητές έστησαν σε μεγάλη κλίμακα μια επιχείρηση αυτοάμυνας των κουρδικών κοινοτήτων κυρίως εδώ στην Rojava και στις συνοικίες με κουρδική πλειοψηφία των κυριοτέρων πόλεων. Ο στόχος ήταν να προστατέψουν τον πληθυσμό από την escalation της βίας που ήταν επακόλουθη της σύγκρουσης ανάμεσα στο καθεστώς και τις διάφορες φατρίες που είχαν ξεσηκωθεί.

“Το Daesh είναι ο καρπός των εξωτερικών επιθέσεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, χρησιμοποιείται για να μεταφέρει τον τρόμο στην κοινωνία”. Από το 2014 οι YPG/YPJ έχουν αφιερωθεί στον αγώνα, στην πρώτη γραμμή και αναγνωρίζονται από όλους ως οι νικηφόρες πολιτοφυλακές στην περιοχή του πολέμου ενάντια στο Χαλιφάτο και, κυρίως μετά την ένδοξη αντίσταση της Kobane, κατέληξαν στο προσκήνιο των χρονικών όλου του κόσμου. “Αυτό που μας καθιστά τόσο αποτελεσματικούς ενάντια στο Daesh είναι το ότι έχουμε την ίδια αποφασιστικότητα στη ακραία θυσία για τη νίκη και πως εμείς, όμως, μαχόμαστε για να δημιουργήσουμε μια δίκαιη ζωή και σοσιαλιστική”.

23619011 10213322541611517 325433463 n

Τους ρωτάμε πως σχετίζονται με το γεγονός πως στον πόλεμο εμπλέκονται διάφορες ξένες δυνάμεις, καθιστώντας το συριακό ένα πεδίο μάχης διεθνές που έχει σαν φόντο, στο παρασκήνιο, κυρίως τον αγώνα εξουσίας ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία για τον έλεγχο αυτής της στρατηγικής περιοχής και των πόρων της. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να παραλείψουμε να επισημάνουμε πόσο δύσκολο είναι να μιλάμε για επανάσταση και σοσιαλισμό όταν βρισκόμαστε βυθισμένοι σε μια σύγκρουση ιμπεριαλιστική .

Για μια ακόμη φορά μας προκαλεί έκπληξη η σαφήνεια και η επίγνωση με την οποίαν αντιμετωπίζουν αυτό το θέμα: “με εμάς δεν υπήρξε ποτέ καμία συμμαχία ούτε επίσημη αναγνώριση” και μιας και δεν είναι  αφελείς γνωρίζουν πολύ καλά πως εδώ παίζονται συμφέροντα που δεν μπορούν να ελεγχθούν ή να μετατραπούν από την θέληση των λαών της Συρίας. Η στρατηγική του δημοκρατικού συνοσπονδισμού είναι ξεκάθαρη- αυτοοργάνωση και αυτοάμυνα του λαού- και η δύναμη του συνομοσπονδιακού πολιτικού σχεδίου είναι εκείνη που θα βοηθήσει να ξεπεραστεί η κρατικίστικη ιδεολογία και μαζί με αυτήν το μονοπώλιο στην επικράτεια και στους πόρους ώστε επί τέλους  “θα κατανεμηθούν σε ίσα μέρη για τις ανάγκες του πληθυσμού”. Θα είναι σίγουρα μέρος των δυσκολιών μιας επαναστατικής διαδικασίας όπως αυτή το να βρεθεί μια ισορροπία μετά τη δύση που διακρίνεται στον ορίζοντα του Ισλαμικού Κράτους και η επακόλουθη αναδιάταξη των δυνάμεων στην περιοχή.

Ειδικότερα μοιάζει αντιφατική και αμφιλεγόμενη η σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, που κατηγορούνται από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού πως υπήρξαν μαζί με την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και το  Κατάρ η κυριότερη αιτία έλευσης του Daesh, από αυτή την άποψη οι συνομιλητές μας περιγράφουν χωρίς δισταγμό πως ήταν προς το συμφέρον τους να δεχτούν τη βοήθεια που προσέφεραν οι αμερικάνοι στον αγώνα ενάντια στο Χαλιφάτο και την έλλειψη εμπιστοσύνης προς αυτούς όσον αφορά το μέλλον. Ένας άλλος σύντροφος του κινήματος στην Quamislo μας υπογραμμίζει πως στην μάχη της Kobane “οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να παρέμβουν μονάχα όταν η κατάσταση στρέφονταν προς το μέρος μας, προς όφελος μας, με την κατάκτηση του λόφου της Mishtenur και την άφιξη 800 μαχητών από την Bakur (τουρκικό Κουρδιστάν), για να μη διακινδυνεύσουν το κίνημα να κατακτήσει από μόνο του τη νίκη ώστε να μπορούν να έχουν το ρόλο των απελευθερωτών στα μάτια του κόσμου”.

“H κοινωνία που δημιουργούμε είναι μια εναλλακτική για όλη τη Μέση Ανατολή, γι αυτό γνωρίζουμε πως όλες οι δυνάμεις που υπάρχουν γύρω μας θέλουν να μας εμποδίσουν,  (..) θέλουμε να δημιουργήσουμε ενότητα και δημοκρατία και είμαστε έτοιμοι και για πόλεμο γι αυτό τον σκοπό”. Την επομένη της κατάκτησης της  Raqqa ξεκινά ήδη να διαφαίνεται ο κίνδυνος για τη Συνομοσπονδία να παραγκωνιστεί σαν δύναμη η οποία, αν και χρησιμοποιήθηκε σε πρώτη φάση στον αγώνα ενάντια στο Daesh, κινδυνεύει να καταστεί άβολη και επικίνδυνη για τα στοιχεία που βρίσκονται στην εξουσία στα διάφορα Κράτη στην περιοχή. Το καντόνι που βρίσκεται πιο δυτικά, εκείνο της Afrin, είναι περιτριγυρισμένο και απειλείται από τις ισλαμιστικές πολιτοφυλακές τις κοντινές στη Τουρκία η οποία, καταπατώντας ήδη εδώ και καιρό συριακά εδάφη, αποκόπτει το καντόνι από εκείνο της Kobane, καταλαμβάνοντας τη ζώνη της Idlib. Στην Deir El Zor με την ήττα των τελευταίων θυλάκων αντίστασης του Daesh οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις έχουν βρεθεί όλο και κοντύτερα σε μια άμεση σύγκρουση με τον στρατό της Δαμασκού και, τέλος, με την πτώση της περιφερειακής κουρδικής κυβέρνησης του Barzani στον βορά του Ιράκ, η Συνομοσπονδία απειλείται στα ανατολικά από τις σιϊτικές πολιτοφυλακές που βρίσκονται κοντά στο Ιράν.

Η τύχη και το μέλλον αυτής της επανάστασης θα καθοριστούν βεβαίως ξεκινώντας από το τιτάνιο έργο που κάνει το κίνημα στην κοινωνία σε όλα τα επίπεδα, οικοδομώντας μια συμμετοχή και μια συνοχή μεταξύ των διαφορετικών γλωσσικών και θρησκευτικών κοινοτήτων άγνωστη μέχρι πρότινος σε αυτά τα εδάφη, παρουσιάζοντας μια αληθινή εναλλακτική λύση προς τους γύρω λαούς και προσπαθώντας να οικοδομήσει μια διπλωματία που απομακρύνεται από τον αδίστακτο ρεαλισμό των διεθνών σχέσεων, επιδιώκοντας έναν «τρίτο δρόμο» ισορροπίας με τις διεθνείς δυνάμεις. Και κυρίως χάρη στις προσπάθειες αυτών των μαχητών και το αίμα των χιλιάδων μαρτύρων που δίνουν τη ζωή τους καθημερινά για αυτή την επανάσταση και για την ελευθερία όλων μας.

https://www.infoaut.org/approfondimenti/la-guerra-rivoluzionaria-colloqui-con-le-ypg

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Η επανάσταση σε κατάσταση πολιορκίας. Μια ανταπόκριση από το καντόνι της Efrin – La rivoluzione sotto assedio. Una corrispondenza dal cantone di Efrîn

Stampa

 

3318

Μια ανταπόκριση από την Efrîn, το περιτριγυρισμένο καντόνι εδώ και πολλά χρόνια από τουρκικές και ισλαμιστικές δυνάμεις, του Jacopo ενός συντρόφου απ’ το Τορίνο ο οποίος συμμετέχει στην επανάσταση της συνομοσπονδίας της βορείου Συρίας.

Το καντόνι της Efrin @ https://syriancivilwarmap.com/

Το να βρίσκεσαι στην Efrîn αυτή την στιγμή μεγάλης εξωτερικής απειλής δεν είναι ούτε εγγυημένο ούτε απλό, αλλά από την άλλη είναι η ξεκάθαρη επιλογή να ακολουθήσεις ένα ένστικτο, εκείνο του να νιώθεις σαν χρέος το να πάρεις μέρος στον αγώνα των λαών που από το Κουρδιστάν δείχνουν πως μπορούν να χτίσουν μια δημοκρατική και σοσιαλιστική εναλλακτική στην βαρβαρότητα που αντιμετωπίζει σαν ζορισμένη από τανάλια η περιοχή. Να θέτεις τον εαυτό σου, σε πρώτο πρόσωπο στο κέντρο των γεγονότων που μπορούν να καταστούν αποφασιστικά για το μέλλον της συνομοσπονδιακής εμπειρίας.

Η Efrîn είναι στην πραγματικότητα ένα από τα στρατηγικά σενάρια για τη συριακή πολιτική δομή, κατάσταση, τόσο λόγω της πεποίθησης που οι κάτοικοί της έχουν σχετικά με το επαναστατικό σχέδιο, όσο και για τη γεωγραφική της θέση, που την καθιστά κεντρικό στόχο τόσο από την άποψη, την οπτική της τουρκικής κυβέρνησης, αποφασισμένης να χτυπήσει τη συνομοσπονδία στην καρδιά, όσο και από εκείνη της επανάστασης.
Το να χτυπηθεί το καντόνι θα ήταν θεμελιώδους σημασίας για να δοθεί ένα φρένο στην επαναστατική escalation, που στην αντίθετη περίπτωση βλέπει την ενοποίηση του καντονιού της Efrîn στην υπόλοιπη συνομοσπονδία σαν ένα στόχο πρωταρχικό που θα καθιστούσε ολόκληρο τον βορά της Συρίας μια ελεύθερη και δημοκρατική περιοχή. Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που ο Jacopo πήρε την απόφαση να βρεθεί εκεί πέρα, στον τόπο ο οποίος όλο και περισσότερο παραλληλίζεται με την Kobane από άποψη συμβολικής σημασίας, όπου όλοι ετοιμάζονται για την πιο σκληρή αντίσταση αποφασισμένοι να κάνουν τα πάντα ούτως ώστε καμιά εχθρική δύναμη να μην βάλει το πόδι της στην ήδη απελευθερωμένη από το 2012 περιοχή.

Έχεις την δυνατότητα να πας στην Efrîn, μπορείς επίσης να πεις όχι. Το καντόνι της Efrîn είναι μεγάλο σαν το ένα τρίτο της επαρχίας του Τορίνο και απ’ όταν ξεκίνησε η επανάσταση επτά χρόνια πριν είναι περικυκλωμένο από εχθρικές δυνάμεις. Στις δυο πλευρές, δυτικά και βόρεια, υπάρχει η Τουρκία, στα νότια και ανατολικά εναλλάσσονται οι μπάντες των Jabhat al-Nusra, Daesh, Ahrar al Sham και Jaysh al-Islam. Τώρα ο τουρκικός στρατός πιέζει και από αυτές τις δυο πλευρές με την κατάληψη στα νότια της Idlib και της Al-bab στα ανατολικά, όπου μεταξύ των άλλων στηρίζει τις ισλαμιστικές μπάντες. Εδώ και καιρό ο Erdogan απειλεί την εισβολή στο καντόνι και τον τελευταίο μήνα επαναλαμβάνονται σχεδόν καθημερινά βομβαρδισμοί και στρατιωτικές κινήσεις κατά μήκος των συνόρων.

 Η Efrîn είναι στρατηγικής σημασίας από στρατιωτική άποψη, πολιτική και οικονομική λόγω της θέσης της και διότι είναι πλούσια αγροτικά και σε μικρές βιομηχανίες. Την ίδια στιγμή από πάντα έδειξε δυνατή ιδεολογική προσκόλληση στον αγώνα απελευθέρωσης του κουρδικού λαού, και είναι μια περιοχή στην οποίαν η επανάσταση και οι δομές της είναι ιδιαίτερα ριζωμένες. Ο Erdogan θέλει να εισβάλλει στην Efrîn διότι είναι το κλειδί για να καταστρέψει την επανάσταση της Βορείου Συρίας, μου λεν, και με αυτό τον τρόπο ελπίζει να επιλύσει το κουρδικό ζήτημα και στην Τουρκία.

Δεν είχα ποτέ σκεφτεί πως θα μπορούσα να πάω στην  Efrîn. Εκείνες τις λίγες φορές που το σκέφτηκα ήμουν τελείως τρομοκρατημένος: να βρίσκομαι υπό κατάσταση πολιορκίας και υπό συνεχή απειλή μέσα σε ένα μικρό κομμάτι γης και του οποίου δεν γνωρίζω την γλώσσα.

 Μα θα είχα μπορέσει να πω όχι; Πως θα μπορούσα να είμαι ένας πολιτικός αγωνιστής και να κάνω πίσω μπροστά στον φόβο όταν η επανάσταση βρίσκεται σε εξέλιξη;  Εάν είχα τραβηχτεί πίσω πως θα μπορούσα να επιστρέψω στην Ιταλία (που μεταξύ άλλων μου λείπει αρκετά) και να αγωνίζομαι για μιαν ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές, στο κίνημα No Tav, ξέροντας πως δεν θα ήμουν σε θέση να φθάσω σε βάθος, πέρα ως πέρα, εάν ήταν απαραίτητο; Ποιο το νόημα να λέμε »Θέλουμε την επανάσταση» εάν το κάνουμε μόνο όταν ο κίνδυνος, το ρίσκο είναι αποδεκτό, όταν είναι μικρό δηλαδή; Αψηφώντας την τουρκική πολιορκία και αυτή των ισλαμιστικών ομάδων και είναι απαραίτητη η συμβολή στην επανάσταση και σε αυτό το καντόνι, δεν θέλω να κάνω πίσω. Πηγαίνω.

IMG 1292Η Efrîn είναι διαφορετική από την υπόλοιπη Συρία του Βορά. Είναι μια περιοχή ορεινή, αποτελεί μια εξαιρετική άμυνα για έναν λαό παροιμιωδώς αντάρτη, προσηλωμένο δηλαδή στα αντάρτικα καθήκοντα, και είναι γεμάτη πράσινο και δέντρα, ειδικότερα τα περίφημα ελαιόδεντρα. Στην διάρκεια του πολέμου και εξ αιτίας αυτού, περίπου 30.000 πρόσφυγες μετακινήθηκαν από το κοντινό Χαλέπι στο καντόνι (που φθάνει στο 1 εκατομμύριο κατοίκους) διπλασιάζοντας τον πληθυσμό της κύριας πόλης απ’ όπου παίρνει το όνομα. Αυτό, μου λεν, έκανε να αυξηθεί η μητροπολιτική στάση και εκείνη που μοιάζει με αυτήν της μεσαίας τάξης στην Efrîn. 

Τριγυρνώντας στους δρόμους της πόλης, ο Heval Zagros μου εξηγεί πως, παρά την ιδεολογική προσκόλληση του πληθυσμού, στην Efrîn η επανάσταση βρίσκεται μπροστά σε νέες προκλήσεις. Εδώ το καθεστώς του Assad είχε μια συμπεριφορά ελαφρώς διαφορετική από αυτή στην υπόλοιπη Rojava: πολλοί άνθρωποι εργάζονταν για την διοίκηση του συριακού κράτους και με κάποιον τρόπο εμφανίζουν ακόμη και σήμερα μια κάποια επίδραση, μια κάποια προσήλωση σε αυτό. Όχι στο καθεστώς και στις βάναυσες μεθόδους του, αλλά σε κάποια συγκεκριμένη ασφάλεια και σε μιαν κάποια ιδέα κράτους. “Κάποιοι έρχονται να μας ρωτούν και να μας ζητούν πράγματα σαν να είμαστε μοναχά ένα άλλο κράτος, μια άλλη ομάδα εξουσίας. Δεν έχουν καταλάβει πως φτιάχνουμε την επανάσταση για μια κοινωνία αυτοοργανωμένη η οποία μπορεί να υπάρχει δίχως το κράτος, που μπορεί να ζήσει δίχως αυτό”. Για παράδειγμα, αν και το κίνημα των δημοκρατικών φοιτητών είναι καλά οργανωμένο, στο  πανεπιστήμιο της Efrîn δεν έχουν ακόμη καταφέρει να εισάγουν εκείνες τις ριζοσπαστικές αλλαγές στις διδασκαλίες και στην διαχείριση που είναι ήδη ενεργές στο Πανεπιστήμιο της Rojava με έδρα την Qamişlo.

 Εν τω μεταξύ παρατηρώ ομάδες νεαρών φοιτητών παρόμοιες με φοιτητές μιας ευρωπαϊκής πόλης να στέκονται κολλημένοι στην οθόνη των smartphone τους. Είναι προφανές πως εδώ η επανάσταση βρίσκεται να αντιμετωπίζει ένα διαφορετικό σενάριο από τα χωριά του καντονιού της Kobane ή στις φτωχές συνοικίες της Qamişlo. Ο Heval Zagros συνεχίζει λέγοντας μου πως το να είσαι μεσαία τάξη ανοίγει τις πόρτες στην ελπίδα να βρεις μια στέγαση, μια θέση μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, να ταχτοποιηθείς, να μπεις στο σύστημα μέσα από τις σπουδές ή μεταναστεύοντας στην Ευρώπη. Οι σειρήνες του συστήματος ενεργούν, επιδρούν στη μεσαία τάξη ώστε να την ενσωματώσουν, να την παραπλανήσουν πως μια επανάσταση δεν είναι αναγκαία. “Εάν είσαι της μεσαίας τάξης σκέφτεσαι πάντα πως μπορείς να βρίσκεσαι με το ένα πόδι στο σύστημα, σκέφτεσαι να κρατήσεις την πιθανότητα, την δυνατότητα να μπορείς να κάνεις ένα βήμα πίσω”. 

Το πως θα αντιμετωπίσουμε αυτό το σενάριο ακόμα δεν μου είναι ξεκάθαρο. 

Λίγο αργότερα στο κέντρο νεαροί της Efrîn μου μεταφράζουν μια συζήτηση που ακούσαμε από μακριά:

 “Δεν μπορείτε να πείτε κάτι τέτοιο. Είδες τι έγινε στην Kobane; Εάν επιτεθεί ο Τουρκικός  στρατός, η Efrîn θα καταστραφεί και θα χάσουμε χιλιάδες συντρόφους κι αδέλφια. Ναι, θα πολεμήσουμε και θα νικήσουμε, αλλά δεν μπορείς να πεις ότι το θέλουμε”.

IMG 1297

Με μιας βρίσκομαι εκ νέου στην Συρία που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση.

 Η καθημερινή ζωή ρέει κανονικά αν και είναι φανερή η ένταση και η αναμονή να γίνουν αντιληπτές οι προθέσεις της Τουρκίας και όλοι κοιτάζουν με ελπίδα στους ξεσηκωμούς και τις εξεγέρσεις στην Başur (ιρακινό Κουρδιστάν) και Rojhilat (ιρανικό Κουρδιστάν). Η ελπίδα πως η επανάσταση θα ξεκινήσει και σε άλλα μέρη του Κουρδιστάν είναι διαδεδομένη σε όλα τα σπίτια. 



Μετά από λίγες ημέρες φθάνω στο χωριουδάκι στα τουρκικά σύνορα που είναι περικυκλωμένο από πράσινα βουνά όπου θα επιτελέσω την δραστηριότητα μου, την επιχείρηση μου. Εδώ συναντώ τον Heval Cudî ο οποίος μου εξηγεί πως σε αυτή την επανάσταση η οργάνωση των νέων έχει έναν βασικό, θεμελιώδη ρόλο. Οι νέοι είναι αυτοί που έχουν ακόμη μπροστά τους πολλές διαφορετικές δυνατότητες να αποφασίσουν πως θα ζήσουν, είναι εκείνοι που συνεισφέρουν στις πτυχές αυτοάμυνας και εκείνοι που μελετούν μπορούν να συνεισφέρουν να αναπτυχθεί η ελεύθερη κοινωνία. Θα είναι οι γενιές που πρέπει να συνεχίσουν το επαναστατικό μονοπάτι και γι αυτό πρέπει να έχουν την σωστή συμμετοχή σε όλες τις δομές της επανάστασης.

 Μετά από μια σύντομη βόλτα μου δείχνει στην κοιλάδα το σύνορο με την Τουρκία, το τείχος που σήκωσε ο Erdogan και μια στρατιωτική θέση του τουρκικού στρατού. Ενώ μου υποδείκνυε αυτά ανησυχούσα σοβαρά μήπως από εκείνη την βάση κάποιος ελεύθερος σκοπευτής έκανε παιχνίδια με τα κεφάλια μας. Έτσι κι αλλιώς ο τουρκικός στρατός είναι γνωστό πως πυροβολεί τους πολίτες στην Rojava. Ο σύντροφος μου αντιθέτως φαίνονταν τελείως αδιάφορος στο πρόβλημα.

 Το τοπικό κέντρο νέων είναι από πολλές απόψεις παρόμοιο με το πως θα ήταν σε οποιονδήποτε τόπο της ιταλικής επαρχίας, αγροτική δομή, αταξία και παλιά έπιπλα. Ο Heval Cudî μου δείχνει τις φωτογραφίες στον τοίχο, είναι του Şeid: οι Ş. Sîpan, Ş. Diyar, είναι απ’ το χωριό. Μετά περνά στους Ş. Çekdar, Ş. Botan e Ş. Hozan, από εκείνο που μπορώ να δω στις φωτογραφίες είναι όλοι γύρω στα 20 χρόνια.
《Hevalen min.》 (φίλοι μου) Mου λέει.
Η πιθανή ασάφεια σχετικά με την επαναστατική χρήση να υποδεικνύουν όλους με την έννοια, με τον όρο “heval” αδιαμφισβήτητα παραβιάζεται από την χειρονομία των δυο δεικτών που επανειλημμένα ενώνονται κατά μήκος. Τα μάτια του γίνονται λαμπερά, αλλά δεν γνωρίζω αρκετά την γλώσσα για να μπορώ να πω κάτι που να μην είναι:《Şeid na mîrin.》(Οι μάρτυρες δεν πεθαίνουν.)
《Rast e.》(είναι αλήθεια) Μου απαντά με χαμηλή φωνή. Και στη συνέχεια:《Em ê bicin.》 (Πάμε.)

Η επανάσταση πρέπει να συνεχιστεί, και για τους μάρτυρες. Συνεπώς βγαίνουμε για να ξεκινήσουμε την δουλειά μας σε αυτό το χωριό.

Continua…Συνεχίζεται

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/la-rivoluzione-sotto-assedio-una-corrispondenza-dal-cantone-di-efrin