ιστορία, storia

25 Μαρτίου 1977: ο Rodolfo Walsh και οι Montoneros

Ο Rodolfo Walsh γεννήθηκε στις 9 ιανουαρίου 1927 στην Patagonia. Αφού έγραψε διάφορα μυθιστορήματα αστυνομικά, όπως το Variations in Red-Variazioni in Rosso(1953), έγινε διάσημος για το Operación Masacre (1957), που θεωρείται αριστούργημα της ερευνητικής δημοσιογραφίας. Το βιβλίο μιλά για μια σφαγή πολιτών που πραγματοποίησε το προηγούμενο έτος ο στρατός με εντολή του προέδρου, στρατηγού Aramburu, σε αντίποινα για μια απόπειρα Περονιστικής εξέγερσης.

25 Marzo 1977: Rodolfo Walsh e i Montoneros

Μετά την κουβανική επανάσταση, μετακόμισε στην Αβάνα κατόπιν πρόσκλησης του Jorge Masetti, δημοσιογράφου αργεντίνου, ο οποίος, μετά από συνέντευξη με τον Fidel και τον Che σχετικά με την Sierra Maestra, είχε προσχωρήσει στην επανάσταση.

Ο Walsh συνεργάζεται με το πρακτορείο Prensa Latina και γνωρίζει πολλούς από τους πρωταγωνιστές εκείνων των χρόνων, συμπεριλαμβανομένου του Ernesto Che Guevara, ο οποίος συχνά περνά τις βραδιές με τους δύο συμπατριώτες του.

Στην Κούβα ο Walsh πραγματοποιεί την πιο συγκλονιστική του δημοσιογραφική επιτυχία. Όπως θα διηγηθεί ο Gabriel Garcia Marquez, ένας άλλος φίλος εκείνης της περιόδου, καταφέρνει να αποκρυπτογραφήσει ένα παράξενο κωδικοποιημένο μήνυμα και ανακαλύπτει ότι οι ΗΠΑ εκπαιδεύουν κουβανούς εξόριστους στη Γουατεμάλα για να προσπαθήσουν να εισβάλουν στον Κόλπο των Χοίρων. Καταφέρνει έτσι να αποτρέψει την αιφνιδιαστική επίθεση.

Τρία χρόνια αργότερα επέστρεψε στην Αργεντινή, συνέχισε τη δραστηριότητά του ως συγγραφέας και επίσης έγραψε έργα αντιμιλιταριστικής σάτιρας.

Το 1969 έγραψε το Quien mató a Rosendo?, το οποίο, ξεκινώντας από ένα γεγονός από τα χρονικά, καταγγέλλει τον γκανγκστερικό εκφυλισμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Το 1970 η περονιστική ένοπλη οργάνωση Montoneros απήγαγε τον στρατηγό Aramburu, ο οποίος εκτελέστηκε μετά από ένα μήνα αιχμαλωσίας σε απάντηση στα γεγονότα του 1956.

Ο Walsh πλησιάζει τους Montoneros, αλλά φοβάται μια μιλιταριστική παρέκκλιση και θεωρεί προτεραιότητα τη μάχη πάνω στο έδαφος της πληροφόρησης. Κάτω από την διεύθυνση του, η εφημερίδα Noticias γίνεται δημοφιλές μέσο ενημέρωσης και φτάνει τα 130.000 αντίτυπα.

Όταν οι στρατηγοί Videla, Agosti και Massera ανέλαβαν εξουσία με ένα πραξικόπημα στις 24 μαρτίου 1976, ο Walsh βρίσκονταν ήδη στην παρανομία για σχεδόν δύο χρόνια. Δημιούργησε την ANCLA (Clandestine News Agency-Παράνομο Πρακτορείο Ειδήσεων) και αφιέρωσε τον εαυτό του στην καταγγελία της Κρατικής τρομοκρατίας.

Στις 29 σεπτεμβρίου 1976, η 26χρονη κόρη του Vicki και τέσσερις άλλοι μαχητές των Montoneros αιφνιδιάζονται από τον στρατό σε ένα σπίτι στο Μπουένος Άιρες. Ένας στρατιώτης θα πει: «Η μάχη διήρκεσε μιάμιση ώρα. Ένας άνδρας και ένα κορίτσι πυροβολούσαν από ψηλά, η κοπέλα τράβηξε την προσοχή μας γιατί κάθε φορά που έριχναν μια ριπή και εμείς πέφταμε στο έδαφος γελούσε ». Αλλά είναι μια μάχη δίχως ελπίδα και η Vicki σκοτώνεται έτσι ώστε να μην πέσει ζωντανή στα χέρια των βασανιστών.

Στις 24 Μαρτίου 1977, την πρώτη επέτειο του πραξικοπήματος, ο Rodolfo γράφει μια ανοικτή επιστολή στη στρατιωτική χούντα, ένα εξαιρετικό έγγραφο όχι μόνο για τη λεπτομερή καταγγελία των θηριωδιών της δικτατορίας, αλλά κυρίως επειδή η Κρατική τρομοκρατία περιγράφεται σαφώς ως απαραίτητη προϋπόθεση για την επιβολή στη χώρα του πιο ακραίου νεοφιλελευθερισμού:

“Στην οικονομική πολιτική αυτής της κυβέρνησης, πρέπει να αναζητήσουμε όχι μόνο την εξήγηση των εγκλημάτων σας, αλλά μια μεγαλύτερη αγριότητα, την καταδίκη εκατομμυρίων ανθρώπων σε προγραμματισμένη δυστυχία. Σε ένα χρόνο μειώσατε τους πραγματικούς μισθούς των εργαζομένων στο 40%, η συμμετοχή τους στο εθνικό εισόδημα μειώθηκε στο 30%, η εργάσιμη μέρα που χρειάζεται ο εργάτης από τις 6 ώρες έφτασε στις 18 ώρες ώστε να μπορεί να καλύπτει τα έξοδα της οικογένειάς του, ανασταίνοντας με αυτό τον τρόπο μορφές καταναγκαστικής εργασίας που δεν επιζούν ούτε στους τελευταίους αποικιακούς εποικισμούς (…) Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής υπήρξαν κεραυνοβόλα. Σε αυτό το πρώτο έτος της κυβέρνησης, η κατανάλωση τροφίμων μειώθηκε κατά 40%, η ένδυση κατά 50%, η κατανάλωση των φαρμάκων έχει σχεδόν εξαφανιστεί στα λαϊκά στρώματα. Και υπάρχουν περιοχές στο Μπουένος Άιρες όπου η βρεφική θνησιμότητα υπερβαίνει το 30%, αριθμός που μας φέρνει στο ίδιο επίπεδο με τη Rhodesia, το Dahomey και τις Guaiane, ασθένειες όπως η καλοκαιρινή διάρροια, τα παράσιτα μέχρι και τον θυμό για το γεγονός πως οι αριθμοί βρίσκονται κοντά στα παγκόσμια ρεκόρ ή τα ξεπερνούν”.

Αλλά μετά την ομολογία ενός βασανισμένου κρατούμενου, ο στρατός βρίσκεται στα ίχνη του και την επόμενη μέρα, ενώ διαδίδει το έγγραφό του, πέφτει επάνω στην Επιχειρησιακή Ομάδα 3 του ESMA, του περιβόητου κέντρο βασανιστηρίων και εξόντωσης της δικτατορίας. Ο Rodolfo Walsh καταφέρνει να τραβήξει ένα πιστόλι και να πυροβολήσει. Ξέρει ότι δεν έχει ελπίδες, αλλά δεν θέλει να συλληφθεί ζωντανός. Μια ριπή αυτομάτου τον τραυματίζει σοβαρά, και φτάνει νεκρός στην ESMA.

 

https://www.infoaut.org/storia-di-classe/25-marzo-1977-rodolfo-walsh-e-i-montoneros

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ένας ήρωας του καιρού μας – Un eroe del nostro tempo

Δημοσιεύτηκε στις 30 Οκτωβρίου 2019

Abdullah Öcalan, Ειρήνη και πόλεμος στο Κουρδιστάν, σελ. 40. δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός, σελ. 40. Να ελευθερώσουμε τη ζωή – Η επανάσταση των γυναικών, σελ. 56. Το δημοκρατικό έθνος, σελ. 64. Ανατυπώθηκε, αναθεωρήθηκε και διορθώθηκε από τις Εκδόσεις Tabor και UIKI Onlus. Κάθε pamphlet πωλείται στη τιμή των 2 ευρώ και μπορείτε να το ζητήσετε από τις εκδόσεις TABOR – http://www.edizionitabor.ittabor@autistici.org ή από το Γραφείο Πληροφοριών Κουρδιστάν Ιταλία– Ufficio Informazioni Kurdistan Italia  – info.uikionlus@gmail.com

[Αύριο, 1η νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στη Ρώμη μια εθνική διαδήλωση για την υπεράσπιση και την υποστήριξη του αγώνα και του πολιτικού πειράματος του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού που οι γυναίκες και οι άντρες της Ροζάβα προωθούν εδώ και χρόνια, και ειδικότερα, αυτές τις μέρες σε μια προσπάθεια να αντιταχθούν στην τουρκική και διεθνή στρατιωτική και διπλωματική δράση με στόχο την εξόντωση αυτής της πολύ σημαντικής εμπειρίας αυτο-οργάνωσης, πρακτικής στράτευσης και ισότητας των φύλων.                                                                                                                                          Εντούτοις, μέσα στο πλαίσιο αυτό, θα ήταν απαραίτητο να αποφευχθεί ο κίνδυνος, σε επίπεδο μαζικής πληροφόρησης, να επισκιαστεί και να μπει σε δεύτερο πλάνο η φιγούρα του πολιτικού ηγέτη ο οποίος βρίσκεται στη βάση της αναθεώρησης μιας πολιτικής σκέψης και πρακτικής, εκείνης του PKK (Partîya Karkerén Kurdıstan – Κόμμα των Εργαζομένων του Κουρδιστάν) που, γεννημένο αρχικά με βάση τις θεωρίες του μαρξισμού-λενινισμού, έχει προοδευτικά απελευθερωθεί από τα εθνικιστικά σκουπίδια και του κομματικού συγκεντρωτισμού σταλινικής έμπνευσης που το χαρακτήριζαν προηγουμένως.

O Abdullah Öcalan, ο οποίος κρατείται στη φυλακή Imrali για περισσότερα από είκοσι χρόνια πλέον, είχε ήδη αρχίσει μια πορεία θεωρητικού προβληματισμού-στοχασμού από τη δεκαετία του ’90 του περασμένου αιώνα που τον οδήγησε να προβλέψει την ιστορική παρακμή του συστήματος των Κρατών-έθνους που επιβλήθηκε στη Μέση Ανατολή από την αποικιακή κληρονομιά. Στην ανάλυσή του η κατάρρευση αυτού του συστήματος θα είχε προκαλέσει ένα σενάριο πολέμων και κρίσεων: ένα χάος γεμάτο με δυνατότητες απελευθέρωσης εάν οι δημοκρατικές και επαναστατικές δυνάμεις είχαν καταφέρει, ήταν σε θέση να κατέβουν στον αγωνιστικό χώρο για να δημιουργήσουν μια εναλλακτική λύση. Ακριβώς αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Μέση Ανατολή. Ο πλούτος της σκέψης του Οτσαλάν, εκτός από τη σαφήνεια των προβλέψεων, έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι η σκέψη του δεν έχει ποτέ διαχωριστεί από τις πολιτικές και στρατιωτικές προσπάθειες να την εφαρμόσει, τόσο ώστε το κίνημα που αυτός ίδρυσε αποτέλεσε και αποτελεί το υπόβαθρο (θεωρητικό, οργανωτικό, στρατιωτικό) επάνω στο οποίο μπόρεσε να χτιστεί το επαναστατικό μονοπάτι που βρίσκεται σε εξέλιξη σήμερα στη Rojava.                                      Τα τέσσερα πρόσφατα αναδημοσιευμένα έντυπα, με την ευκαιρία της διεθνούς Διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη στις 4, 5 και 6 οκτωβρίου του τρέχοντος έτους, θα επιτρέψουν σε όλους τους αναγνώστες όχι μόνο να ανακαλύψουν ή να ξαναβρούν, αλλά και να αναμετρηθούν με μια εξαιρετική πολιτική σκέψη και πρόταση που τονώνει και προορίζεται να επηρεάσει αποφασιστικά και τη σκέψη και τη δράση εκείνων που βρίσκονται σήμερα να δρουν κατά του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και του στρατιωτικού, εξορυκτικού και οικονομικού ιμπεριαλισμού σε κάθε άλλη γωνιά του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης της Δύσης.

Ακόμη περισσότερο απ ‘ότι για την στρατευμένη πρακτική και τη θαρραλέα αντίσταση στην κράτηση που ο Abdullah Öcalan αντιπαρέθεσε σε ένα σύστημα που σκόπευε και σκοπεύει να τον καταστρέψει και να τον στείλει, μαζί με τον αγώνα του κουρδικού λαού, στη λήθη, ο μαχητής και ηγέτης του PKK κατέστη σύγχρονος ήρωας ακριβώς λόγω της βούλησης, της ικανότητας και του θάρρους να αμφισβητήσει εκείνες τις θεωρητικές υποθέσεις στις οποίες επάνω φαίνεται να επιθυμούν να αναπαυτούν πάρα πολλά κινήματα ακόμη και τώρα, καταδικάζοντας τον εαυτό τους, αυτά τα τελευταία, στην αδυναμία αλληλεπίδρασης με έναν προορατικό και νικηφόρο τρόπο με τις αντιφάσεις του παρόντος.                                                                                                                                                Παρακάτω δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από ένα από τα τέσσερα έντυπα, ακριβώς προς μαρτυρία της προληπτική καινοτομίας των στοχασμών του κούρδου αγωνιστή, να μη το ξεχάσουμε ποτέ, συλληφθέντα και φυλακισμένο χάρη και στην προδοσία της ιταλικής κυβέρνησης το 1999, της οποίας ηγείτο τότε ο Massimo D’Alema. S.M.]

Η απαγωγή μου υπήρξε σίγουρα ένα σκληρό πλήγμα για το ΡΚΚ, αλλά δεν ήταν η αιτία της ιδεολογικής και πολιτικής αλλαγής του. Το PKK είχε σχεδιαστεί ως ένα κόμμα με ιεραρχική δομή κρατικού τύπου, παρόμοια με εκείνη άλλων κομμάτων. Μια δομή που ήταν, ωστόσο, σε διαλεκτική αντίθεση με τις αρχές της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ισότητας, μια αντίφαση αρχής για κάθε κόμμα, ανεξάρτητα από τη φιλοσοφία του. Παρόλο που το PKK είχε ένα όραμα προσανατολισμένο στην ελευθερία, δεν είχαμε σταθεί ικανοί να απελευθερώσουμε τη σκέψη μας από τις ιεραρχικές δομές-μηχανισμούς.

Μια άλλη από τις κύριες αντιθέσεις βρίσκονταν στην αναζήτηση, από πλευράς PKK, της θεσμικής πολιτικής εξουσίας, επάνω στην οποία το κόμμα είχε διαμορφωθεί και ευθυγραμμιστεί. Μια δομή στοχευμένη στη θεσμική εξουσία ήταν όμως σε διαμάχη με εκείνη του εκδημοκρατισμού της κοινωνίας την οποία το PKK δήλωνε ανοιχτά ότι επιδιώκει. Οι ακτιβιστές οποιουδήποτε κόμματος αυτού του είδους τείνουν να κατευθύνονται από τους ανωτέρους τους παρά από την κοινωνία, ή να σκαρφαλώνουν την ιεραρχία για να ανεβαίνουν θέση. Και τα τρία μεγάλα ιδεολογικά ρεύματα που βασίζονται σε μια αντίληψη χειραφέτησης της κοινωνίας βρέθηκαν αντιμέτωπα με αυτή την αντίφαση. Όταν ο υπαρκτός σοσιαλισμός και η κοινωνική δημοκρατία, όπως και τα εθνικά απελευθερωτικά κινήματα, επιδίωκαν να διατυπώνουν έννοιες της κοινωνίας που να πήγαιναν πέρα από τον καπιταλισμό, απέτυχαν να απελευθερωθούν από τους ιδεολογικούς δεσμούς του καπιταλιστικού συστήματος. Σύντομα έγιναν τα ίδια πυλώνες του καπιταλιστικού συστήματος, απλώς επειδή αναζητούσαν την θεσμική πολιτική εξουσία, αντί να εστιάζουν την προσοχή τους στον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας.              Μια άλλη μεγάλη αντίφαση ήταν η αξία που δόθηκε στον πόλεμο μέσα στην ιδεολογική και πολιτική σκέψη του PKK. Πόλεμος που νοείται ως συνέχεια της πολιτικής, αν και με διαφορετικά μέσα, και ως στρατηγικό εργαλείο.                                                                              Αυτό ήταν ανοιχτά σε αντίθεση με την αντίληψη ημών των ιδίων ως ένα κίνημα που μάχεται για την απελευθέρωση της κοινωνίας, στη βάση της οποίας η χρήση ένοπλης δύναμης δικαιολογείται μόνο για σκοπούς αυτοάμυνας. Αυτό όλο ξεπερνά και ανοιχτά έρχεται σε αντίθεση με την κοινωνική προσέγγιση χειραφετικού τύπου που διακηρύσσει το PKK, δεδομένου ότι όλα τα καταπιεστικά καθεστώτα της ιστορίας είχαν ιδρυθεί-βασιστεί στον πόλεμο ή είχαν δομήσει τα θεσμικά τους όργανα σύμφωνα με μια πολεμική λογική. Το ΡΚΚ πίστευε ότι ο ένοπλος αγώνας ήταν αρκετός για να κατακτήσει εκείνα τα δικαιώματα που είχαν αρνηθεί στους κούρδους. Μια τέτοια ντετερμινιστική αντίληψη για τον πόλεμο δεν είναι ούτε σοσιαλιστική, ούτε δημοκρατική, αν και το PKK θεωρούσε τον εαυτό του δημοκρατικό κόμμα. Ένα πραγματικά σοσιαλιστικό κόμμα δεν εμπνέεται από κρατικού τύπου δομές ή ιεραρχίες, ούτε φιλοδοξεί στην θεσμική πολιτική εξουσία, η οποία βασίζεται στην προστασία των δικών της συμφερόντων και της δικής της εξουσίας μέσω της προσφυγής στον πόλεμο.                                                                                                                Η υποτιθέμενη ήττα του PKK, την οποία οι τουρκικές αρχές πίστευαν ότι είχαν επιτύχει με την εκτόπιση μου στην Τουρκία, έγινε μάλλον η ευκαιρία να επανεξετάσουμε κριτικά και ανοιχτά τους λόγους που είχαν εμποδίσει το απελευθερωτικό κίνημά μας να σημειώσει περαιτέρω προόδους. Η ιδεολογική και πολιτική ρήξη που έζησε το PKK μεταμόρφωσε την εικαζόμενη ήττα σε ένα σημείο διέλευσης προς νέους ορίζοντες.

1 A. Öcalan, Pace e guerra in Kurdistan, pp. 25-27

TAGGED WITH → Abdullah Öcalan • Confederalismo democratico • guerra • Kurdistan • lotta armata • Massimo D’Alema • PKK • Rojava • Turchia

 

Un eroe del nostro tempo

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ο εχθρός προ των πυλών – Il nemico è alle porte

Κάθε τόσο χρειάζεται να εξετάζουμε και «κλασικά» βιβλία για τη συμβολή τους στη συζήτηση και στη συλλογική κατάρτιση. Αυτή είναι η περίπτωση του «Ο εχθρός στις πύλες», βιβλίο του σοβιετικού ελεύθερου σκοπευτή Vassili Zaitsev που διηγείται την εμπειρία του κατά τη διάρκεια της μάχης του Στάλινγκραντ.

Στην πραγματικότητα, για εμάς τους ιταλούς, [κι εμάς τους έλληνες] θα ήταν παραπλανητικό να θεωρηθεί κλασικό ενώ είναι σίγουρα για τους αναγνώστες της ΕΣΣΔ, όπου δημοσιεύθηκε μόλις το 1981 και αμέσως έγινε πολύ δημοφιλές. Σε εμάς είναι γνωστό κυρίως χάρη στην ταινία του 2001, μια κάκιστη χολυγουντιανή επανεξέταση, [νέα ανάγνωση και ερμηνεία, σε σύγχρονη ματιά] ενώ το ιταλικό βιβλίο είναι διαθέσιμο εδώ και ένα χρόνο (εκδόσεις. Red Star Press).

Η πολιορκία του Στάλινγκραντ αφηγούμενη από έναν επίλεκτο ελεύθερο σκοπευτή

Στο βιβλίο του ο Ζάιτσεφ καταφέρνει να συνδυάσει αριστοτεχνικά την ιστορική αφήγηση, τις πολιτικές πτυχές και τις ανθρώπινες υποθέσεις. Μας περιγράφει πιστά το Στάλινγκραντ, μια πραγματική κόλαση του Δάντη στην οποία κατακρημνίζονται ορδές καταραμένων. Βυθιζόμαστε στην περιγραφή εκείνων των ημερών αγωνίας, ταλαιπωρίας και στερήσεων, χωρίς όμως ποτέ να πέφτουμε σε αυτοεγκωμιαστικές ή νοσηρές υπερβολές.

Όπως είναι γνωστό, εκείνη του Στάλινγκραντ ήταν η σκληρότερη και πιο σημαντική μάχη του Β Παγκοσμίου Πολέμου, από το αποτέλεσμα της οποίας εξαρτώνταν οι τύχες της σύγκρουσης. Το βιβλίο συνοδεύει την αλλαγή στάσης των γερμανών οι οποίοι από αλαζονικοί και προκλητικοί, βέβαιοι για τη νίκη, άρχισαν να καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα θα πήγαιναν διαφορετικά. επιπλέον, μας παρέχει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για τη μοίρα ορισμένων από τους 77 ιταλούς που κατέληξαν στο Στάλινγκραντ.

Πρέπει να θυμόμαστε ότι η Γερμανία νικήθηκε κυρίως χάρη στην προσπάθεια της ΕΣΣΔ που πλήρωσε την εξαιρετικά υψηλή τιμή των 27 εκατομμυρίων θανάτων. Ήταν ο Κόκκινος Στρατός που κατέλαβε το Βερολίνο.

Το βιβλίο μας δείχνει μια σελίδα ιστορίας φτιαγμένη από θάρρος, αποφασιστικότητα και αίσθημα αυταπάρνησης. Αλλά και επιθυμία να πειραματιστεί και να βελτιωθεί, όχι όμως ατομικά αλλά συλλογικά, μέσα στο καλύτερο σοβιετικό πνεύμα.

Όπως σχεδόν όλοι οι σοβιετικοί, και ο Ζάιτσεφ αισθάνονταν ένα έντονο μίσος για τους φασίστες, σκότωσε 242 εχθρούς. Δεν ήταν ο σοβιετικός ελεύθερος σκοπευτής με τον μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων, ο Ivan Sidorenko έκανε περισσότερους από 500, ενώ μεταξύ των γυναικών το ρεκόρ είναι της Ludmila Pavlichenko με 309 (πέρασε στην ιστορία η συνάντησή της με τη σύζυγο του αμερικανού προέδρου Ρούσβελτ η οποία την ρώτησε πόσους άνδρες είχε σκοτώσει και αυτή απάντησε: »Όχι ανθρώπους, φασίστες. 309»). Ο Ζάιτσεφ συνέβαλε τεράστια στην πρόοδο του στρατιωτικού δόγματος, διαμορφώνοντας θεωρίες επάνω στις τεχνικές μάχης. Παρόλο που δεν έρχονταν από την Ακαδημία, ανέπτυξε τη δική του μέθοδο την οποία αφομοίωσε στη συνέχεια ο Κόκκινος Στρατός.

Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον πόλεμο ο Ζάιτσεφ έδωσε επίσης μια σημαντική πολιτική συνεισφορά, ήταν ένας ένθερμος κομμουνιστής και πέθανε μαζί με την ΕΣΣΔ. Ήταν ένας ακτιβιστής και μπορούσε να σε παρασύρει, δική του η περίφημη φράση «δεν υπάρχει γη για μας πέρα από το Βόλγα». Τραυματίστηκε αρκετές φορές στη μάχη, χωρίς να σκεφτεί ποτέ να αποσυρθεί (αν και η κατάσταση της υγείας του επέτρεπε την απόλυση). Δεν του έλειπε ένα άγγιγμα θράσους και υπεροψίας τυπικό των σλάβων, όπως για παράδειγμα όταν του είπαν να πάει με άλλους δεκατρείς για να αντιμετωπίσει εκατοντάδες εχθρούς απάντησε ότι «οι συνθήκες είναι κάτι παραπάνω από αποδεκτές». Στη συνέχεια ξαναβρέθηκε προσωρινά στο κρεβάτι του νοσοκομείου δίχως όραση.

Με αυτό το βιβλίο είναι εύκολο να καταλάβουμε πώς μάχονται οι σλάβοι, με ποια αποφασιστικότητα και θάρρος (ήδη οι αρχαίοι ρωμαίοι το είχαν αντιληφθεί και το λάμβαναν σοβαρά υπόψη τους), ποιότητες που έχουν ακόμη περισσότερο οι πολιτικές πρωτοπορίες τους, οι κομμουνιστές. Από την άποψη αυτή είναι χρήσιμο να σημειωθεί ότι αυτό επιβεβαιώνεται ακόμη και σήμερα στο Donbass, όπου η Αντίσταση δεν λυγίζει παρά την αριθμητική κατωτερότητα και αυτή στον εξοπλισμό.

Αυτό είναι ένα βιβλίο που συνιστάται ιδιαίτερα στους συντρόφους, για να κατανοήσουν καλύτερα το σοβιετικό πνεύμα και πόσο σκληρή είναι η πάλη ενάντια στον ναζι-φασισμό. Ένα κίνητρο να αγωνιζόμαστε πάντα με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, προκειμένου να είμαστε άξιοι εκείνων που μας προηγήθηκαν. Το βιβλίο συνιστάται και σε όλους όσους δεν γνωρίζουν την ιστορία, ή σε όσους έχουν εξαπατηθεί από την προπαγάνδα, καταλήγοντας να πιστεύουν ότι ο ναζισμός ηττήθηκε από τους αγγλο-αμερικανούς. Τέλος, το βιβλίο συνιστάται και στους φασίστες, αλλά μόνο για να τους υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει γι αυτούς διαφυγή.

 

Alberto Fazolo

 

 

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

ΜΑΤ με χημικά κατά Βιβλίων και Μουσικής; Να σας χαιρόμαστε!

#Εξάρχεια


Ωραία αρχή κάνει η νέα κυβέρνηση. Να σας χαιρόμαστε.

Επίθεση ΜΑΤ σε συναυλία. Συντονισμένη μάλιστα με τα δουλικά κανάλια που βάφτισαν ‘συναυλία αντιεξουσιαστών’ ένα τριήμερο φεστιβάλ στο οποίο έπαιξαν αναγνωρισμένα και καταξιωμένα μουσικά συγκροτήματα.

Το παραμυθάκι με το «’Αβατο» έχει ριζώσει στα μυαλά όσων έχουν να πάνε στα Εξάρχεια από τα φοιτητικά τους χρόνια. Εμείς οι άλλοι που εκεί συναντιόμαστε, τρώμε, βλέπουμε σινεμά κι  αγοράζουμε βιβλία ; Εμείς, απλώς απορούμε και υποψιαζόμαστε. 

Το Αναψυκτήριο και το πρόγραμμά του το είχα ανεβάσει εδώ. Με την αιώνια θλίψη που σ’ αυτό τον τόπο συνηθίζουμε πλέον να συνοδεύει κάθε πρωτοβουλία που δε στηρίζεται από μεγάλες εταιρίες, ανεβάζω και όσα ακολούθησαν.

Φέρνω άρθρα, περιγραφές και φωτογραφίες. Προσέξτε τα, ιδίως τις φωτογραφίες. Ποια κυβέρνηση και ποιου αιώνα αστυνομία ρίχνει χημικά σε νέα κορίτσια που ψάχνουν τι θα αγγοράσουν σε πάγκους με βιβλία;

Τι κυβέρνηση και τι αστυνομία χτυπά καλλιτέχνες και το κοινό τους που ειρηνικά και ήσυχα διασκεδάζοντας δε διστάζει να μιλήσει ανοιχτά για τους μαφιόζους που αλωνίζουν στο κέντρο της Αθήνας;

Κι αναρωτιέμαι: 

Με ποια ιδεολογία ή για ποια συμφέροντα;

Vassos Georgas

[ΤΟ ΝΑ ΛΕΣ ΨΕΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΟ ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΩΡΙΣ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ]

Καλά που μάθαμε και εμείς πως το Αναψυκτήριο ήταν συναυλία αντιεξουσιαστών με την μικροφωνική των αντιεξουσιαστών!!! Ε ναι! https://www.alphatv.gr/news/deltia/article/26368/kedriko-deltio-192019/1/9/2019

 Γιάννης Αγγελέτος
Δεύτερη νυχτερινή επιχείρηση των ΜΑΤστα Εξάρχειαδιαβάζω. μέσα στο τριήμερο εκδηλώσεων (έκθεση βιβλίων, συναυλίες). Καθαρίζουν τα Εξάρχειααπ τον κόσμο που ακούει μουσική και διαβάζει βιβλία για να μείνουν οι πρεζεμποροι

1.ολοι ίδιοι είναι

2.ο Μαρινάκης κλέφτης θα γίνει;

efsyn.gr
Ξύλο και χημικά ενάντια στις ελεύθερες φωνές των Εξαρχείων
Αφροδίτη Τζιαντζή
Πάγκοι με απλωμένα τα βιβλία του Τζορτζ Οργουελ και του Γουίλιαμ Μπάροουζ, της Κατερίνας Γώγου και της Μαρίας Πολυδούρη, της Χάνα Αρεντ και του Κορνήλιου Καστοριάδη και εκατοντάδων άλλων συγγραφέων, των οποίων προφανώς ο λόγος κρίνεται επικίνδυνος και πρέπει να παταχθεί. Βιβλιόφιλοι και ροκάδες, πολλές εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας γέμισαν την πλατεία Εξαρχείων την τρίτη βραδιά του 4ήμερου φεστιβάλ «Αναψυκτήριο τα Ωραία Εξάρχεια», που ολοκληρώθηκε χθες.
Ο αγέραστος Δημήτρης Πουλικάκος και νεότερα συγκροτήματα, όπως τα «Γυμνά Καλώδια», προσπαθούν το Σαββατόβραδο να ολοκληρώσουν τη συναυλία εν μέσω χημικών.
Αυτοί είναι οι εχθροί του νόμου και της τάξης εναντίον των οποίων ξέσπασαν το μένος τους τα ΜΑΤ, σε άλλη μια προαναγγελθείσα επιχείρηση τρομοκράτησης απλού κόσμου, με άλλοθι το κυβερνητικό δόγμα της «εκκαθάρισης του άβατου».
Σοβαρότατες είναι οι καταγγελίες αυτοπτών μαρτύρων για όσα διαδραματίστηκαν 31 Αυγούστου προς 1η Σεπτεμβρίου, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, στο κέντρο των Εξαρχείων, δύο 24ωρα μετά την επίθεση των ΜΑΤ στον χώρο της κατάληψης Κ*ΒΟΞ και λίγες ώρες μετά τη μαζική πορεία στη γειτονιά ενάντια στις εκκενώσεις καταλήψεων.
Ο σκηνοθέτης και εκδότης Βάσος Γεώργας, ιδρυτής του βιβλιοπωλείου και εκδοτικού οίκου Biblioteque, εκ των διοργανωτών του φεστιβάλ, περιγράφει τις συνέπειες της αστυνομικής επιχείρησης στη σελίδα του στο facebook:
«Αφού έριξαν δακρυγόνα σε περίπου τετρακόσια άτομα που παρακολουθούσαν τη συναυλία, αφού έριξαν δακρυγόνα στα ηχητικά, προκαλώντας ζημιές, καθάρισαν την πλατεία από τους αθώους ανθρώπους, τους πάγκους με τα βιβλία, έσβησαν με το ζόρι τα φώτα και παρέδωσαν την πλατεία στους ναρκεμπόρους που εμφανίστηκαν κατά δεκάδες μισή ώρα αργότερα -θα το λέμε και κανείς δεν θα μας πιστεύει πως όταν υποσχόντουσαν να καθαρίσουν τα Εξάρχεια εννοούσαν από όλους όσους παρεμποδίζουν την ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών».
Απρόκλητη επίθεση

Αυτοί είναι οι εχθροί του νόμου και της τάξης εναντίον των οποίων ξέσπασαν το μένος τους τα ΜΑΤ, σε άλλη μια προαναγγελθείσα επιχείρηση τρομοκράτησης απλού κόσμου, με άλλοθι το κυβερνητικό δόγμα της «εκκαθάρισης του άβατου».

Σοβαρότατες είναι οι καταγγελίες αυτοπτών μαρτύρων για όσα διαδραματίστηκαν 31 Αυγούστου προς 1η Σεπτεμβρίου, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, στο κέντρο των Εξαρχείων, δύο 24ωρα μετά την επίθεση των ΜΑΤ στον χώρο της κατάληψης Κ*ΒΟΞ και λίγες ώρες μετά τη μαζική πορεία στη γειτονιά ενάντια στις εκκενώσεις καταλήψεων.

Ο σκηνοθέτης και εκδότης Βάσος Γεώργας, ιδρυτής του βιβλιοπωλείου και εκδοτικού οίκου Biblioteque, εκ των διοργανωτών του φεστιβάλ, περιγράφει τις συνέπειες της αστυνομικής επιχείρησης στη σελίδα του στο facebook:

«Αφού έριξαν δακρυγόνα σε περίπου τετρακόσια άτομα που παρακολουθούσαν τη συναυλία, αφού έριξαν δακρυγόνα στα ηχητικά, προκαλώντας ζημιές, καθάρισαν την πλατεία από τους αθώους ανθρώπους, τους πάγκους με τα βιβλία, έσβησαν με το ζόρι τα φώτα και παρέδωσαν την πλατεία στους ναρκεμπόρους που εμφανίστηκαν κατά δεκάδες μισή ώρα αργότερα -θα το λέμε και κανείς δεν θα μας πιστεύει πως όταν υποσχόντουσαν να καθαρίσουν τα Εξάρχεια εννοούσαν από όλους όσους παρεμποδίζουν την ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών».

Απρόκλητη επίθεση

Για «απρόκλητη και οργανωμένη επίθεση της αστυνομίας» κάνει λόγο η μουσική παραγωγός Θέκλα Τσελεπή, αυτόπτης μάρτυρας όσων συνέβησαν.

«Με πρόσχημα την πάταξη της ανομίας, που στην πραγματικότητα την προστατεύει η ίδια η αστυνομία, επιτίθενται στον κόσμο που προστατεύει τα Εξάρχεια, γιατί σκοπός τους είναι να σαρώσουν τα κινήματα αλληλεγγύης και οποιονδήποτε ζωντανό κοινωνικό χώρο.

»Ξεκίνησαν εκκενώνοντας τις καταλήψεις, ξεσπιτώνοντας με τη βία γυναικόπαιδα και οικογένειες προσφύγων. Ενώ μπροστά στα μάτια τους πραγματοποιείται καθημερινά το εμπόριο ουσιών ή λαθραίων τσιγάρων, αυτοί μένουν στο απυρόβλητο και δέχονται δολοφονική επίθεση άνθρωποι που ήρθαν στα Εξάρχεια για να στηρίξουν μια εκδήλωση πολιτισμού και αλληλεγγύης», λέει η κ. Τσελεπή στην «Εφ.Συν.».

Οπως εξηγεί, «τα ΜΑΤ ρίξανε δακρυγόνα πάνω στη σκηνή, που πήρε φωτιά και καταστράφηκε μέρος των μηχανημάτων. Αυτό που έκανε η αστυνομία ισοδυναμεί με απόπειρα εμπρησμού. Το κοινό τού φεστιβάλ δεν είναι κόσμος που πήγε σε μια διαδήλωση που ενδεχομένως ενέχει κίνδυνο. Είναι άνθρωποι που πήγαν να στηρίξουν εκδηλώσεις με μουσική συναυλία και μπαζάρ βιβλίων.

»Ανάμεσά τους πολλοί ηλικιωμένοι, γονείς με μικρά παιδιά. Μιλάμε για μια ξεκάθαρα δολοφονική επίθεση. Διμοιρίες ΜΑΤ επιτέθηκαν ξανά στην κατάληψη ΒΟΞ. Δεν μπόρεσαν πάλι να μπουν μέσα, αλλά με κίνδυνο να υπάρξει νεκρός έριξαν πάλι χημικά, σε κλειστό χώρο όπου άνθρωποι είχαν τρέξει για καταφύγιο. Αυτός είναι ο επαγγελματισμός της αστυνομίας».

Η Θέκλα Τσελεπή, όπως και άλλοι διοργανωτές του φεστιβάλ, δεν διστάζουν να μιλήσουν για ανοχή έως υπόθαλψη του εμπορίου ναρκωτικών από την αστυνομία.

«Το λέμε ευθέως και αναλαμβάνουμε την ευθύνη των λόγων μας. Εχουμε στοιχεία, γιατί είμαστε εκεί. Βλέπουμε ότι μετά τα δακρυγόνα, τις συλλήψεις, το άγριο ξύλο, επανέρχονται στην πλατεία οι ναρκέμποροι μαφιόζοι και οι τσιγαράδες γύρω γύρω. Σαν να “σκουπίζουν” το έδαφος για να συνεχιστεί το ναρκω-εμπόριο. Γιατί αυτός είναι ο δούρειος ίππος. Αυτό είναι το άλλοθί τους για να σαρώσουν οτιδήποτε ζωντανό κινείται στα Εξάρχεια. Αυτό είναι το απεχθές τηλεοπτικό σόου. Αυτό είναι το αφήγημά τους. Ενα ψέμα», καταλήγει.

Τις καταγγελίες της επιβεβαιώνουν και άλλοι αυτόπτες. «Ενώ είδαν ότι ήμασταν μόνοι μας, η πλατεία είχε εκκενωθεί, έριξαν καπνογόνο κάτω από τη σκηνή. Αναγκαστήκαμε να φύγουμε, γιατί πνιγόμασταν. Ξανάριξαν δεύτερο μηχανισμό. Ηταν εμπρηστικός, γέμισε τη σκηνή με γαλάζια φωτιά, σιγοκαίγοντας ηχεία και καλώδια», λέει στην «Εφ.Συν.» εργαζόμενος τεχνικός ήχου.

Ο Πέτρος, αλληλέγγυος που στηρίζει το φεστιβάλ, θεωρεί ότι ήταν θαύμα που δεν θρηνήσαμε θύματα: «Ενα μεγάλο μπράβο αξίζει στα παιδιά από το συγκρότημα “Γυμνά Καλώδια”, που συνέχισαν να παίζουν, παρά τις ρίψεις χημικών. Αυτό ηρέμησε τον κόσμο, αλλιώς θα υπήρχε κάποιο θύμα από τον πανικό». Ο ίδιος ήταν παρών και στην πυρπόληση της σκηνής από την αστυνομία, με μηχανισμό που επίσης αποκαλεί «εμπρηστικό».

«Ο κόσμος θέλει να δει την πλατεία Εξαρχείων χαρούμενη και ζωντανή. Η αστυνομία, ρίχνοντας δακρυγόνα μέσα στον κόσμο, δεν βοηθάει σε αυτό. Βοηθάει τους ναρκέμπορους», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Χρήστος Καλογράνης, τραγουδιστής του συγκροτήματος «Γυμνά Καλώδια».

«Ο κίνδυνος να υπάρξει θύμα ήταν μεγάλος, γιατί ήταν πάρα πολύς ο κόσμος στην πλατεία, πολλοί γονείς και παιδιά. Είδαμε ότι μερίδα του κόσμου άρχισε να τρέχει με πολύ άγχος, αποφασίσαμε ότι πρέπει να συνεχίσουμε να παίζουμε για να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Δεν είμαστε ήρωες, αντιδράσαμε αυθόρμητα».

Ο πιστολέρο ΜΑΤατζής

Θέμα συζήτησης σε όσους βρέθηκαν χθες στην πλατεία Εξαρχείων ήταν οι μαρτυρίες πολιτών για προκλητική συμπεριφορά των ΜΑΤ. Μεταξύ άλλων στη σελίδα του ραδιοφώνου «Ραδιοφράγματα» δημοσιεύθηκε ανώνυμη καταγγελία αυτόπτη: «“Βρομιάρηδες, ήρθε η ώρα σας”. Με αυτή την κραυγή ο πιστολάς διμοιριάρχης των ΜΑΤ που κατέβαινε από Αραχώβης προς την πλατεία και το πιστόλι προτεταμένο προς τους τρομοκρατημένους θεατές της συναυλίας στην πλατεία -κυνηγημένους από κρότου λάμψης και δακρυγόνα από τη διμοιρία της Στουρνάρη- έδινε εντολές στον ασύρματο “σπάστε τους τα κεφάλια”».

Η συνεχής παρουσία της ΕΛ.ΑΣ. στα Εξάρχεια ρίχνει λάδι στη φωτιά
Του Μάνου Τσαλδάρη
Συνεχίστηκε και μέσα στο Σαββατοκύριακο ο αναβρασμός που επικρατεί εδώ και ημέρες στην περιοχή των Εξαρχείων, αφού οι αστυνομικές δυνάμεις, μετά τη «χολιγουντιανού τύπου» εκκένωση τεσσάρων καταλήψεων, εξακολουθούν να παραμένουν στην περιοχή, προκαλώντας με την παρουσία τους και εξαπολύοντας τυφλές επιχειρήσεις κατατρομοκράτησης των πάντων.
Ετσι, μετά την ολοκλήρωση της συγκέντρωσης στην πλατεία Εξαρχείων το μεσημέρι του Σαββάτου κι ενώ οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες έκαναν πορεία στους δρόμους της Αθήνας, μια ομάδα περίπου σαράντα ατόμων εξαπέλυσε επίθεση με πέτρες, ξύλα και δύο μολότοφ εναντίον της διμοιρίας που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Τοσίτσα και Σπ. Τρικούπη.
Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, η επίθεση σημειώθηκε μετά την προσαγωγή ατόμου από τους άνδρες της διμοιρίας. Από την επίθεση, ευτυχώς, δεν τραυματίστηκε κανείς, όμως δόθηκε η αφορμή στις αστυνομικές δυνάμεις να εξαπολύσουν ακόμη μια επιχείρηση στην περιοχή, με το πρόσχημα του εντοπισμού των δραστών. Κατά τη διάρκειά της προσήχθησαν τελικά επτά άτομα τα οποία, μετά την εξέτασή τους και τη διαπίστωση ότι δεν εντάσσονταν στους επιτιθέμενους, αφέθηκαν ελεύθερα.
Η επόμενη αστυνομική επιχείρηση σημειώθηκε στις 23.40 το βράδυ του Σαββάτου έπειτα από επίθεση, σύμφωνα με την αστυνομία, ομάδας αντιεξουσιαστών στις δυνάμεις που βρίσκονταν επί της Σπ. Τρικούπη. Οι επιτιθέμενοι εκσφενδόνισαν -πάντα σύμφωνα με πηγές από την αστυνομία- μολότοφ εναντίον των ανδρών των διμοιριών, οι οποίοι και… σώθηκαν χάρη στην έγκαιρη αντίδρασή τους.
Παρ’ όλο που και σε αυτή την επίθεση δεν σημειώθηκε κάποιος τραυματισμός, οι αστυνομικές δυνάμεις πραγματοποίησαν επιχείρηση στη γεμάτη με κόσμο φεστιβαλική πλατεία κατά την οποία προσήγαγαν τρία άτομα. Τα δύο από αυτά αφέθηκαν ελεύθερα, ενώ το τρίτο συνελήφθη με την κατηγορία της κατοχής μικροποσότητας ναρκωτικών και της οπλοφορίας, καθώς πάνω του βρέθηκε ένα μαχαίρι.
Το πλέον όμως σοβαρό περιστατικό συνέβη στις 2.20 το πρωί της Κυριακής, στη συμβολή των οδών Μπενάκη και Σόλωνος, όπου δύο ομάδες της ΔΙΑΣ είχαν σταματήσει για έλεγχο έναν οδηγό αυτοκινήτου.
Ενώ λοιπόν οι τέσσερις αστυνομικοί είχαν κατέβει από τις δύο μοτοσικλέτες τους, εμφανίστηκε μια ομάδα αντιεξουσιαστών, η οποία συνεπλάκη μαζί τους, προκάλεσε φθορές στις δύο μηχανές, άρπαξε τα κλειδιά από τη μία και το κράνος ενός από τους αστυνομικούς και εξαφανίστηκε. Ακολούθησε νέα επιχείρηση, κατά την οποία προσήχθησαν πέντε άτομα, τα οποία και πάλι, καθώς δεν ήταν ανάμεσα στην ομάδα των επιτιθέμενων, αφέθηκαν ελεύθερα.

lifo

Τα ΜΑΤ διέλυσαν τη συναυλία στα Εξάρχεια χθες το βράδυ, όπως καταγγέλλει μεταξύ άλλων, ο Βάσος Γεώργας,  ιδρυτής του Bibliotheque.   «Αφού έριξαν δακρυγόνα σε περίπου τετρακόσια άτομα που παρακολουθούσαν τη συναυλία αφού έριξαν δακρυγόνα στα ΗΧΗΤΙΚΑ προκαλώντας ζημιές καθάρισαν τη πλατεία από τους αθώους ανθρώπους, τους πάγκους με τα βιβλία, έσβησαν με το ζόρι τα φώτα και παρέδωσαν τη πλατεία στους ναρκέμπορους που εμφανίστηκαν κατά δεκάδες μισή ώρα αργότερα – θα το λέμε και κανείς δεν θα μας πιστεύει πως όταν υποσχόντουσαν να καθαρίσουν τα Εξαρχεια εννοούσαν από όλους όσους παρεμποδίζουν την ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών», ανέφερε ο Βάσος Γεώργας, ο οποίος επιβεβαιώνει σε επικοινωνία με το Lifο.gr πως οι αστυνομικοί χθες το βράδυ έριχναν χημικά ενώ ήταν σε εξέλιξη η συναυλία στα πλαίσια του φεστιβάλ Αναψυκτήριο – Τα ωραία Εξάρχεια.

Σύμφωνα με όσα αναφέρει η έφοδος των ΜΑΤ ξεκίνησε ενώ ήταν σε εξέλιξη το λαιβ της μπάντας «Γυμνά Καλώδια» και σημειώνει πως τους ευχαριστεί «γιατί έπαιξαν εχτές καταπληκτικά, αλλά αφού είδαν πως πέφτουν δακρυγόνα και το κοινό άρχισε να τρέχει πανικόβλητο συνέχισαν να παίζουν με πιο πολύ κέφι και ένταση και έτσι αποφύγαμε να έχουμε θύματα από σπρωξίματα και ποδοπατήματα. Τα Γυμνά Καλώδια συνέχισαν μέχρι που τελείωσαν κανονικά το σέτ τους αδιαφορώντας για την ίδια τους την σωματική ασφάλεια».   Η ίδια καταγγελία αναφέρει μάλιστα πως τα ΜΑΤ «έριχναν καπνογόνα στη πλατεία, ακόμα και όταν είχε πια αδειάσει – μάλλον για προληπτικούς λόγους ή για να βεβαιωθούν πως οι γείτονες που κοιμούνται θα νιώσουν απ΄την αποπνικτική μυρωδιά επιτέλους ασφαλείς και θα ονειρεύονται τον παράδεισο της κανονικότητας».   Όπως αναφέρει μαρτυρία που δημοσιοποιεί η σελίδα «Ραδιοφράγματα» ο επικεφαλής των ΜΑΤ που κατέβαιναν την οδό Αραχώβης κραύγαζε με προτεταμένο το όπλο του προς τον κόσμο που βρίσκονταν στην πλατεία και είχε δεχτεί ήδη επίθεση με δακρυγόνα και κρότου λάμψης από την διμοιρία της Στουρνάρη: «Βρωμιάρηδες ήρθε η ώρα σας» !   Και τώρα η κρίσιμη ερώτηση – γιατί τα καλά τα φυλάμε για το τέλος ή γιατί τα καλά τα μαθαίνουμε τελευταίοι, αναφέρει ο Βάσος Γεώργας. «Για πιο λόγο άραγε λίγα λεπτά πριν την επίθεση των ΜΑΤ στη πλατεία Εξαρχείων η αστυνομία έκλεισε την Ακαδημίας και την Πανεπιστημίου μέχρι το Σύνταγμα; Περιέργες ιδέες που σου μπαίνουν καμιά φορά στο κεφάλι…Επειδή τα λόγια είναι φτώχεια και η ιστορία γράφεται με πράξεις, ανάβουμε και σήμερα τα φώτα στη πλατεία και περιμένουμε να σας συναντήσουμε με το ίδιο χαμόγελο και την ίδια απόφαση να διαλέξουμε εμείς τον τρόπο που θα ζήσουμε τη ζωή μας… ήδη άρχισαν να στήνονται οι πάγκοι με τα βιβλία και ετοιμαζόμαστε για τη τελευταία ημέρα αυτής της χαρούμενης γιορτής. Απόψε παίζουν με σειρά εμφάνισης:SCHIZO CONSTELATION + NOMIK + NEW ZERO GOD + ΑΕΡΑ ΠΑΤΕΡΑ».

Η καταγγελία από την αυτοοργανωμένη συλλογικότητα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας «Αλληλέγγυοι Λειτουργοί Υγείας»   Ξύλο μετά μουσικής   Λίγο πριν αλλάξει η ημέρα, για μια ακόμα φορά στην πλατεία Εξαρχείων και της πέριξ αυτής στενά διαδραματιστήκαν χημεία και τέρατα. Υπήρξε εκτεταμένη χρήση χημικών από την αστυνομία. Στο αποπνιχτικό αυτό περιβάλλον είχαμε πλήθος περιστατικών με αναπνευστικά προβλήματα εξ αυτών σοβαρότερα με απώλεια των αισθήσεων στα οποία χρειάστηκε η χρήση πτητικού άλατος για την επαναφορά της συνείδησης ενώ σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξε πρόσκαιρη απώλεια ακοής ή εμβοές από την ρίψη βομβίδων κρότου λάμψης.   Η αστυνομική παρουσία ήταν άκρως επιθετική και προκλητική. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά το μένος του διμοιρίτη καθώς ανέβαιναν την Σολωμού λίγο πριν την πλατεία προς 2 νεαρά άτομα ΑΜΕΑ «τι κοιτάτε καριόλες» τα οποία όπως αποδείχθηκε είχαν προβλήματα λόγου & ακοής τα οποία ήταν σε κατάσταση σοκ και χρειάστηκε η συνοδεία για τον απεγκλωβισμό τους εκτός της περιοχής, αφού έγινε επικοινωνία μαζί τους στην νοηματική. Κατά την παραίνεση μας προς τις αστυνομικές δυνάμεις να διευκολύνουν την μεταφορά τους προς ασφαλέστερο μέρος δεχθήκαμε τις ύβρεις από τα μέλη που απαρτίζουν την διμοιρία με ρατσιστικά σχόλια καθώς και βομβίδα κρότου λάμψης.   Επιπλέον μέλος της συλλογικότητας μας ο οποίος κατευθυνόταν προς άτομο που χρειάζονταν βοήθεια δέχθηκε κατά μέτωπο επίθεση με ασφυξιογόνο και δυο βομβίδων κρότου λάμψης ευτυχώς χωρίς να επέλθει τραυματισμός από διμοιρία της ΕΛ.ΑΣ. που ανέβαινε προς Αραχώβης. Επιβεβαιώνουμε ότι η ίδια διμοιρία επιτέθηκε λόγο αργότερα στο ΚΒΟΞ και έριξε χημικά εντός του χώρου.   Ανάλογα περιστατικά αναφέρθηκαν για εγκλωβισμό ατόμων εντός καταστημάτων πέριξ της πλατείας και μια περίπτωση ρίψης βοβμίδων κρότου λάμψης επί εισόδου καταστήματος.   Τέλος γίναμε μάρτυρες επιχείρησης σκούπας στις 2:30 τα ξημερώματα επί της Θεμιστοκλέους όπου δυο διμοιρίες προσπάθησαν να περικυκλώσουν και να εγκλωβίσουν μικρή ομάδα ατόμων η οποία σε καμία περίπτωση δεν ήταν επιθετική και τους κυνήγησαν με σκοπό την σύλληψη προς την Τζαβέλα, αναφορές λένε ότι συνελήφθη 1 άτομο στην Μπενάκη. Ανάλογα περιστατικά είχαμε Μπενάκη, Κωλλέτη & Μεταξά μέχρι τις 3:00 το πρωί.   Όλα τα ανωτέρω εμφανώς αποδεικνύουν το αστυνομικό σχέδιο για την περιοχή. Είναι πασιφανές ότι η αστυνομία θέλει να εκμηδενίσει όσους αντιστέκονται ή μοιάζουν διαφορετικοί. Μας προκαλεί δε ιδιαίτερη εντύπωση ότι παρόλο τον ζήλο για επιβολή της τάξης που επέδειξαν οι αστυνομικές δυνάμεις, δεν άγγιξαν καθόλου το οργανωμένο εμπόριο ναρκωτικών το οποίο συνέχισε απρόσκοπτα την δραστηριότητα του παρά την παρουσία της αστυνομίας.   Επί την ευκαιρία θέλουμε να ευχαριστήσουμε τους συντρόφους από το Κ*ΒΟΞ που μας προσέφεραν ριοπάν προς αναπλήρωση των δικών μας που είχαν εξαντληθεί για την συνέχιση του έργου μας.   Αλληλέγγυοι Λειτουργοί Υγείας Πηγή: www.lifo.gr

Αλληλέγγυοι Λειτουργοί Υγείας Ξύλο μετά μουσικήςΛίγο πριν αλλάξει η ημέρα, για μια ακόμα φορά στην πλατεία Εξαρχείων και της πέριξ αυτής στενά διαδραματιστήκαν χημεία και τέρατα. Υπήρξε εκτεταμένη χρήση χημικών από την αστυνομία. Στο αποπνιχτικό αυτό περιβάλλον είχαμε πλήθος περιστατικών με αναπνευστικά προβλήματα εξ αυτών σοβαρότερα με απώλεια των αισθήσεων στα οποία χρειάστηκε η χρήση πτητικού άλατος για την επαναφορά της συνείδησης ενώ σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξε πρόσκαιρη απώλεια ακοής ή εμβοές από την ρίψη βομβίδων κρότου λάμψης.

Η αστυνομική παρουσία ήταν άκρως επιθετική και προκλητική. Αναφέρουμε χαρακτηριστικά το μένος του διμοιρίτη καθώς ανέβαιναν την Σολωμού λίγο πριν την πλατεία προς 2 νεαρά άτομα ΑΜΕΑ «τι κοιτάτε καριόλες» τα οποία όπως αποδείχθηκε είχαν προβλήματα λόγου & ακοής τα οποία ήταν σε κατάσταση σοκ και χρειάστηκε η συνοδεία για τον απεγκλωβισμό τους εκτός της περιοχής, αφού έγινε επικοινωνία μαζί τους στην νοηματική. Κατά την παραίνεση μας προς τις αστυνομικές δυνάμεις να διευκολύνουν την μεταφορά τους προς ασφαλέστερο μέρος δεχθήκαμε τις ύβρεις από τα μέλη που απαρτίζουν την διμοιρία με ρατσιστικά σχόλια καθώς και βομβίδα κρότου λάμψης.

Επιπλέον μέλος της συλλογικότητας μας ο οποίος κατευθυνόταν προς άτομο που χρειάζονταν βοήθεια δέχθηκε κατά μέτωπο επίθεση με ασφυξιογόνο και δυο βομβίδων κρότου λάμψης ευτυχώς χωρίς να επέλθει τραυματισμός από διμοιρία της ΕΛ.ΑΣ. που ανέβαινε προς Αραχώβης. Επιβεβαιώνουμε ότι η ίδια διμοιρία επιτέθηκε λίγο αργότερα στο ΚΒΟΞ και έριξε χημικά εντός του χώρου.

Ανάλογα περιστατικά αναφέρθηκαν για εγκλωβισμό ατόμων εντός καταστημάτων περίξ της πλατείας και μια περίπτωση ρίψης βοβμίδων κρότου λάμψης επί εισόδου καταστήματος.

Τέλος γίναμε μάρτυρες επιχείρησης σκούπας στις 2:30 τα ξημερώματα επί της Θεμιστοκλέους όπου δυο διμοιρίες προσπάθησαν να περικυκλώσουν και να εγκλωβίσουν μικρή ομάδα ατόμων η οποία σε καμία περίπτωση δεν ήταν επιθετική και τους κυνήγησαν με σκοπό την σύλληψη προς την Τζαβέλα, αναφορές λένε ότι συνελήφθη 1 άτομο στην Μπενάκη. Ανάλογα περιστατικά είχαμε Μπενάκη, Κωλλέτη & Μεταξά μέχρι τις 3:00 το πρωί.

Όλα τα ανωτέρω εμφανώς αποδεικνύουν το αστυνομικό σχέδιο για την περιοχή. Είναι πασιφανές ότι η αστυνομία θέλει να εκμηδενίσει όσους αντιστέκονται ή μοιάζουν διαφορετικοί. Μας προκαλεί δε ιδιαίτερη εντύπωση ότι παρόλο τον ζήλο για επιβολή της τάξης που επέδειξαν οι αστυνομικές δυνάμεις, δεν άγγιξαν καθόλου το οργανωμένο εμπόριο ναρκωτικών το οποίο συνέχισε απρόσκοπτα την δραστηριότητα του παρά τη παρουσία της αστυνομίας.

Επί την ευκαιρία θέλουμε να ευχαριστήσουμε μέλη του ΚΒΟΞ που μας προσέφεραν ριοπάν προς αναπλήρωση των δικών μας που είχαν εξαντληθεί για την συνέχιση του έργου μας.

Αλληλέγγυοι Λειτουργοί Υγείας 

Toolα James Keenan 

Σήμερα κλείνει μια εβδομάδα από τότε που εγκαταστάθηκαν τα ΜΑΤστα Εξάρχεια. Νομίζω είναι ώρα να μας πείτε: – Πόσους ναρκέμπορους και μαφιόζους πιάσατε; – Πέρασαν εισαγγελέα; Θα γίνουν δίκες; – Πόσα ναρκωτικά και όπλα βρήκατε; Να σας πω εγώ: ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.#Exarcheia_resist

omniatv

Στρατηγική της έντασης α λα Χρυσοχοΐδης

Λουκάς Σταμέλλος 

>>………….Η νέα κυβέρνηση αποφάσισε να συνεχίσει την επίδειξη κατασταλτικής ισχύος στα Εξάρχεια, λίγες ημέρες μετά την εκκένωση καταλήψεων και τον εκτοπισμό 143 προσφύγων και μεταναστών σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Και, μάλιστα, την ημέρα που ξεκινούσε φεστιβάλ ενάντια στην κατάσταση που έχει δημιουργηθεί με κυκλώματα εμπορίας ναρκωτικών.

Η επιχείρηση είναι προαναγγελθείσα. Τα ΜΜΕ δημιουργούσαν επαρκώς κλίμα για τα Εξάρχεια, λίγο πιό έντονα τα τελευταία χρόνια απ’ ό,τι σε μόνιμη βάση. Χωρίς όμως να αναφέρονται σε πραγματικά προβλήματα.

Παρά το αγαπημένο αφήγημα «η αστυνομία δεν μπορεί να μπει στα Εξάρχεια» που επαναλαμβάνουν αποψεογράφοι και δημοσιογράφοι σε σχεδόν όλα τα κυρίαρχα Μέσα της Ελλάδας, η αστυνομία πάντα επεμβαίνει στην περιοχή, με συχνότητα και ισχύ δυσανάλογα μεγαλύτερη από άλλες επιχειρήσεις σε περιοχές με πολύ μεγαλύτερη παραβατικότητα. Οι μόνιμα σταθμευμένες διμοιρίες ΥΑΤ στις «εισόδους» της γειτονιάς θυμίζουν checkpoints. Αυτή η πολιτική εφαρμόζεται διαχρονικά και έχει ως μόνο αποτέλεσμα να δημιουργεί η ίδια τις εξαιρετικές συνθήκες τις οποίες επικαλείται ως δικαιολόγησή της: αν τοποθετηθούν διμοιρίες στρατιωτικοποιημένης αστυνομίας στην περίμετρο οποιασδήποτε άλλης γειτονιάς, η μετατροπή της σε «Εξάρχεια» είναι θέμα χρόνου.

Τα σκηνοθετημένα ρεπορτάζ παρουσίαζαν ως «ανεφοδιασμό με όπλα» τα κομβόι αλληλεγγύης από χώρες της Ευρώπης που έφερναν είδη πρώτης ανάγκης σε καταλήψεις στέγασης προσφύγων, ενώ άλλα υπερδιόγκωναν σποραδικά γεγονότα ως «καθεστώς βίας και ανομίας»….>>omniatv

Βελζεβουληs @belzeboulis 

Από γυμνάσιο/λύκειο ως τα 45 μου ποτέ δεν ένιωσα ότι κινδυνεύω στα #εξαρχειαόσες φορές και να βρέθηκα εκεί. Για ποτό, καφέ, δουλειά, διασκέδαση, ψώνια. Ποτέ.

Ως επίλογοι

Thekla Tselepi

Ας κρατήσουμε
τη χαρά τών συναντήσεων
την ένταση & την συγκίνηση
τον παλμό τής μουσικής
ακόμη κι όταν στεκόμαστε μαζί απέναντι
στα ΜΑΤ, τα δακρυγόνα & την άγρια καταστολή.
Είμαστε οι πράξεις μας & η προσπάθειά μας
Ποτέ δεν θα είναι όλοι ευχαριστημένοι.
Κι ίσως αυτό να είναι που μάς πάει μπροστά.
Ας κάνει λοιπόν κι ο καθένας ο,τι μπορεί.
Ευχαριστούμε όλες κι όλους τούς φίλους
που αντέξαμε δίπλα δίπλα.

Δεν θα είχε πραγματοποιηθεί αυτό το 4ημερο
χωρίς:
Τους
ανεξάρτητους Εκδοτικούς Οίκους
εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ
εκδόσεις ΕΡΜΑ
εκδόσεις BIBLIOTHEQUE
εκδόσεις OPPORTUNA
εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ
εκδόσεις ΑΠΟΠΕΙΡΑ
εκδόσεις ΚΟΑΝ
εκδόσεις ΦΑΡΦΟΥΛΑΣ
εκδόσεις ΑΣΤΑΡΤΗ
εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑΔΑ
&
εκδόσεις ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

Δεν θα είχε γίνει τίποτα χωρίς τούς μουσικούς
που συμμετείχαν:

ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΛΛΗΣ & FRANK
PENNY DREADFUL
MR. HIGHWAY BAND
SKYGROOVE UNIVERSE
ENVY NEVER DIES
BUS THE UNKNOWN SECRETARY
DR. ALBERT FLIPOUT’S ONE CAN BAND
ΝΙΚΟΛΑΣ RAZASTARR & ΑΥΛΟΣ
INCIRRINA
ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ ΓΙΑ ΦΟΝΟΥΣ
DANCE WITH IVISIBLE PARTNERS
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΥΛΙΚΑΚΟΣ
ΓΥΜΝΑ ΚΑΛΩΔΙΑ
SCHIZO CONSTELATION
NOMIK
NEW ZERO GOD

χωρίς τούς ηχολήπτες-στυλοβάτες-αφανείς ήρωες

Βασίλης Τ.
Αχιλλέας Λ.
Γιώργος
Στράτος

τούς φίλους φωτογράφους που ήταν εκεί
σε στιγμές χαράς κι άλλες στιγμές πολεμικές

Γιώργος Νικολαϊδης
Ηλίας Μωραϊτης
Κώστας Β.
Χρόνης

και τίς φίλες, τούς φίλους, συντρόφισσες & συντρόφους
στούς πάγκους με τα ποτά που μάς ξεδίψασαν
και στα νόστιμα σουβλάκια τους.

Και εις άλλα με υγεία!

Vassos Georgas

[ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ από το φετινό ΑΝΑΨΥΚΤΗΡΙΟ]

αγαπώ όλους τους ανθρώπους που κρίνουν σκληρά αυτά που κάνουν οι άλλοι χωρίς οι ίδιοι να κάνουν τίποτα γιατί βολεύονται με αυτά που έχουν ήδη γίνει

[μάνα μου είμαι καλά θα γυρίσω σπίτι κι απόψενα με ξεκάνει η σιωπή και το πικρό της τσούξιμο]

 

http://daphnechronopoulou.blogspot.com/#axzz5yTqP8FJa

Read more: http://daphnechronopoulou.blogspot.com/#ixzz5yWrpT3UJ

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Νέα κυκλοφορία από τις εκδόσεις RED n’ NOIR: Marco Capoccetti Boccia: Οδομαχίες. Αυτόνομοι χωρίς Αυτονομία.

Marco Capoccetti Boccia

Οδομαχίες, Αυτόνομοι χωρίς Αυτονομία.

εκδόσεις RED n’ NOIR, Αθήνα 2019.

Στους αυτόνομους του χθες, του σήμερα, του αύριο… Ξεχασμένες ιστορίες από τους δρόμους των αυτόνομων της δεκαετίας του ‘90. Ιστορίες με ξύλο και φόβους, με οργή και απραγματοποίητα όνειρα. Άβολες ιστορίες. Ιστορίες που αποφάσισα να διηγηθώ, με το βλέμμα των οργισμένων, με το βλέμμα των αυτόνομων, στους οποίους νιώθω ακόμα ότι ανήκω χωρίς ν’ απαρνηθώ τίποτα, χωρίς να μετανοήσω για τίποτα. Ιστορίες ηττημένων.

Στην αυγή της δεκαετίας του ‘90 μιλάμε ακόμα για επανάσταση.

Χωρίς να νοιώθουμε γελοίοι.

Σημείωμα του συγγραφέα για την ελληνική έκδοση.

Όταν μια φίλη, αναρχική συντρόφισσα από τη Ρώμη, μου είπε ότι ένας σύντροφος από την Ελλάδα θέλει να μεταφράσει τις “Οδομαχίες” μου, έμεινα αρκετά έκπληκτος.
Χαμογέλασα. Γιατί άραγε να μεταφραστεί ένα τέτοιο βιβλίο;

Η έκδοση δεν είχε πάει και πολύ καλά και αν και αποτέλεσε τη συνέχεια ενός άλλου βιβλίου μου, του “Μην ξεχάσεις την οργή”, δεν έτυχε της ίδιας αποδοχής. Αυτά είναι πράγματα που συμβαίνουν στα βιβλία.

Η φίλη μού είπε ότι ο σύντροφος είχε ζήσει για πολλά χρόνια στη Ρώμη, ότι εξ όψεως γνωριζόμασταν, ότι είχαμε συναντηθεί σε πάρα πολλές πορείες και συνελεύσεις και ότι θα χαιρόταν πολύ να μεταφράσει ελευθεριακά το διήγημά μου στην ελληνική γλώσσα.

Φυσικά και είπα ναι. Με μια προϋπόθεση: τα όποια ενδεχόμενα έσοδα της έκδοσης να διατεθούν για την υποστήριξη εκείνων που βρίσκονται στη φυλακή ή αντιμετωπίζουν τη δικαστική καταστολή. Στην ίδια γραμμή με την αλληλεγγύη -εκτός από την οργή- που διηγείται αυτό το βιβλίο.

Σ’ αυτόν το σύντροφο, λοιπόν, εκφράζω τις ευχαριστίες μου για όλη την υπομονή και την αφοσίωση που έδειξε.

Ένα βιβλίο ονείρων όπου κραυγάζαμε: Ερχόμαστε! Ερχόμαστε!
Ήμασταν εικοσάχρονοι ή λίγο παραπάνω.
Το ονειρευτήκαμε για χρόνια. Να φτάσουμε.

Κάποιοι, εδώ στην Ιταλία, το ονειρεύονται ακόμα. Να φτάσουν.
Ίσως το ίδιο να ισχύει και στην Ελλάδα.

Εδώ στη Ρώμη, διαβάσαμε και ακούσαμε -συχνά πυκνά με υγιή ζήλια- για τις συγκρουσιακές χειρονομίες μέχρι και για τις εξεγερσιακές απόπειρες στην Αθήνα και όλη την Ελλάδα, που εμείς εδώ δεν καταφέρναμε όχι μόνο να πραγματώσουμε, αλλά ούτε καν να φανταστούμε.

Ακόμα και σήμερα στα οδοφράγματα, στην Αθήνα, σ’ όλη την Ελλάδα, σε κάθε γωνία του κόσμου, ένα σωρό κόσμος συνεχίζει να μην περιμένει να τυλιχτεί η νύχτα από το φόβο και τον τρόμο.
Ανταπαντάει σε κάθε χτύπημα. Οργανώνεται. Αντιστέκεται. Ακόμα και άστοχα, αντιστέκεται.

Το θέμα για όποιον αγαπάει τη νύχτα αλλά και για εκείνον που τη φοβάται ή ακόμα και τη μισεί, δεν είναι ν’ αντισταθεί στη νύχτα. Το θέμα είναι να ζήσει τη νύχτα.

Καλή τύχη σε όποιον και όποια αντιστέκεται.
Καλή τύχη σε όποιον και όποια θα αντισταθεί.

 

                                                                                                        Marco Capoccetti Boccia
Ρώμη, Πρωτομαγιά 2019

Σημείωμα του μεταφραστή

Ήταν Νοέμβρης του 2016, κατά τη διάρκεια ενός ολιγοήμερου ταξιδιού -έπειτα από αρκετά χρόνια- στην αιώνια ανοχύρωτη πόλη. Ένα βράδυ, μαζί με την συντρόφισσά μου Δ., σε μια συλλογική κουζίνα αλληλεγγύης στο κατειλημμένο αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο Ex Snia στην οδό Prenestina, στην ανατολική Ρώμη.

Εκεί, έτυχε να πέσει στα χέρια μου το βιβλίο με τις διηγήσεις από τις Οδομαχίες του Marco. To διάβασα σχεδόν μονορούφι, ξενυχτώντας για να το ολοκληρώσω. Όταν το τέλειωσα, ήμουν σίγουρος ότι για χάρη του, αργά ή γρήγορα, άξιζε να μπω στο γλυκό κόπο της μετάφρασης. Έτσι κι έγινε. Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι, οι περισσότεροι δεν είναι της παρούσης.

Αν κάτι αξίζει να ειπωθεί, αυτή είναι η επιβεβαίωση του γεγονότος πως οι σελίδες που ιστορούν τόπους και χρόνους , καταστάσεις και γεγονότα άγρια και οικεία, είναι αυτές που συχνά πυκνά παρακινούν, εμπλέκουν και κινητοποιούν, αν μη τι άλλο σε συναισθηματικά δημιουργικό επίπεδο. Κάπως έτσι προέκυψε η μετάφραση γι’ αυτές τις 11 ιστορίες σύγκρουσης και αγώνα.

11 ιστορίες, μέσα στις οποίες μπορούν να γίνουν διακριτές και αναγνωρίσιμες οι όποιες θετικές ή αρνητικές, ορατές ή παρακινδυνευμένες αναλογίες, συγκρίσεις και διαφορές με την αθηναϊκή (και ευρύτερα ελλαδική) κινηματική -αλλά εντέλει και την ευρύτερη ταξική και κοινωνική- πραγματικότητα του χθες, αλλά και του σήμερα.

Η μπερλουσκονική και η κεντροαριστερή εποχή που περιγράφει με βιωμένη φόρτιση ο σύντροφος, μια εποχή βαθιά σημαδεμένη -σε πολιτικό και κινηματικό, υποκειμενικό και συλλογικό επίπεδο- από την ήττα του “ιταλικού Μάη που κράτησε για πάνω από δέκα χρόνια”, μαζί με τις μορφές πάλης, τις επιλογές και τα προτάγματα εκείνων των λίγων “βίαιων, βρώμικων και κακών” που μέσα σε συνθήκες κοινωνικής συναίνεσης και κινηματικής εξημέρωσης, συνέχισαν να “ονομάζονται αυτόνομοι και να μιλάνε για επανάσταση χωρίς να νιώθουν γελοίοι”, αφήνονται ανοιχτά για τις εκτιμήσεις και τις κρίσεις του αναγνώστη και της αναγνώστριας. Ελπίζοντας ότι οι όποιες ενστάσεις και αντιρρήσεις θα είναι και στοιχειωδώς καλοπροαίρετες….

Η παρούσα μετάφραση δεν θα μπορούσε παρά να αφιερωθεί στη συντροφιά της οδού dei Mille στο Termini (ξέρουν αυτοί…), αλλά και σ’ εκείνες από San Lorenzo, Garbatella, Ostia, Torre Maura, Pigneto, Marranella-Torpignattara.., σε όλους τους συνταξιδιώτες και τις συνταξιδιώτισσες μέσα σ’ εκείνο το κατειλημμένο τραίνο “εκείνη τη φορά που γυρνούσαμε από τη Φλωρεντία. Όταν βρήκαμε άπειρους μπάτσους να μας περιμένουν στο σταθμό Roma Tiburtina”, σε όλους τους συντρόφους και τις συντρόφισσες στη ρωμαϊκή μητρόπολη που είχαμε την τύχη να μοιραστούμε “νιότη και φιλία, χαρά και οργή, δρόμο και αγώνα που είναι ο μόνος δρόμος για μια ζωή που αξίζει να βιωθεί”.

Σ’ εκείνους κι εκείνες που ήταν, είναι και θα είναι.

Σ’ εκείνους κι εκείνες που παρ’ όλα αυτά θα έρθουν…

Καλή ανάγνωση.

Λ.Β.
Αθήνα, Μάης 2019

 

 

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Addio στο Nanni Balestrini

Ciao Nanni, γεια σου, κοίτα τους πυρσούς που σε χαιρετούν

“Καναμε τρυπες σε ολα τα συρματα και στη συνεχεια φτιαξαμε πυρσους. οι πυρσοι φτιαχνονταν με κομματια απο σεντονια δεμενα σφιχτα και επειτα εμποτισμενα με λαδι και μετα εκει την καθορισμενη ωρα στη μεση της νυχτας ολοι αναβαν το λαδι των πυρσων και εχωναν αυτες τις φωτιες στις τρύπες στις σχαρες αλλα και εκει δεν υπηρχε κανεις να τις βλεπει, οι πυρσοι καιγονταν για πολυ ωρα επρεπε να είναι ενα ομορφο θεαμα απο εξω ολες εκεινες οι φωτιες που τρεμοπαιζαν στο μαύρο τοιχο της φυλακης στη μέση αυτης της απεραντης εκτασης αλλα οι μονοι που μπορουσαν να δουν την λαμπαδηφορια ήταν οι λιγοι αυτοκινητιστες που διεσχιζαν σαν βελη μικροσκοπικοί μακρινα στην μαυρη ταινια της εθνικης καποιο χιλιομετρο απο τη φυλακη, η ισως ενα αεροπλανο, που περναει απο ψηλα, αλλα εκεινοι πετουν πολυ ψηλα εκει πανω μεσα στο σιωπηλο μαυρο ουρανο και δεν βλεπουν τιποτα” (Nanni Balestrini -Οι αορατοι-)

nanni_balestriniimagesimages (1)images (2)

LA STORIA PERDUTA

Ciao Nanni, guarda le nostre fiaccole che ti salutano

«Abbiamo fatto i buchi in tutte le reti e poi abbiamo fatto le fiaccole. le fiaccole si facevano con pezzi di lenzuoli legati stretti e poi imbevuti d’olio e allora anche lì all’ora stabilita nel mezzo della notte tutti accendevano l’olio delle fiaccole e infilavano questi fuochi nel buchi delle grate ma anche li non c’era nessuno che li vedeva, le fiaccole bruciavano a lungo doveva essere un bello spettacolo da fuori tutti quei fuochi tremolanti sul muro nero del carcere in mezzo a quella distesa sconfinata ma gli unici che potevano vedere la fiaccolata erano i pochi automobilisti che sfrecciavano piccoli lontanissimi sul nastro nero dell’autostrada a qualche chilometro dal carcere, o forse un aeroplano, che passa su in alto, ma quelli volano altissimi lassù nel cielo nero silenzioso e non vedono niente» (Nanni Balestrini -Gli invisibili-)

Δείτε την αρχική δημοσίευση

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ciao Nanni, Γεια σου, σήμερα όπως χθες τα Θέλουμε Όλα!

Με βαθιά θλίψη μάθαμε πως χάσαμε το Nanni Balestrini. Ποιητής, συγγραφέας, αγωνιστής μας αφήνει στην ηλικία των 83 ετών. Ας θυμηθούμε το έργο του δημοσιεύοντας ένα απόσπασμα ενός από τα κείμενα που περισσότερο αγαπήσαμε, μεταξύ πολλών, του Nanni: «Θέλουμε τα πάντα!»-«Vogliamo Tutto!». Ένα κείμενο που για τα 40 χρόνια από τη δημοσίευσή του χαρακτηρίσαμε «έναν γλωσσολογικό εκρηκτικό μηχανισμό υπολογισμένης ισχύος και συγκρατημένου πάθους. Μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους: ως απολογισμός των κοινωνικών μαχών του μητροπολιτικού προλεταριάτου, ως ένα προτρεπτικό αντίφωνο στην εξάπλωση της αυτονομίας των εργατών, ως ένα ανεξάρτητο βλέμμα, ή σαν μια χειρονομία συμπάθειας της γλώσσας για τη ζωή. Δημοσιευμένο για πρώτη φορά το 1971, τα Θέλουμε όλα είναι η ιστορία ενός εργάτη που ήρθε από το Νότο σε μια Fiat σε αναβρασμό, η ιστορία της ανακάλυψης της μητρόπολης, της καπιταλιστικής βίας και καταπίεσης, της προλεταριακής κοινότητας που σχηματίζεται, της εξέγερσης που σέρνεται σαν φίδι και στη συνέχεια εκρήγνυται: «Σήμερα, καθώς αποχαιρετούμε το Nanni, ας ξαναδιαβάσουμε κάποιες από αυτές τις σελίδες γεμάτες εξέγερση και ποίηση.Το χώμα που σε σκεπάζει να είναι ελαφρύ, σύντροφε!

Ciao Nanni, oggi come ieri Vogliamo Tutto!

[..] Σύντροφοι όπως όλοι γνωρίζετε στη Fiat κάθε μέρα το ποσοστό των απουσιών είναι πολύ υψηλό. Είναι άνθρωποι που δεν καταφέρνουν πλέον να συμβαδίζουν με τους εξαντλητικούς ρυθμούς εργασίας που επιβάλλουν τα αφεντικά. Είναι άνθρωποι που μένουν στο σπίτι για να προστατέψουν τη φυσική τους ύπαρξη. Είναι μια διαρκής απόδραση από την παραγωγική εργασία. Μιλάμε για το δικαίωμα στην υγεία, για αγώνες κατά της βλαπτικότητας. Αλλά κανείς δεν λέει ότι το μοναδικό ζήτημα είναι πως η εργασία είναι επιβλαβής. Η μετανάστευση των νέων από το Νότο από τη Fiat προχωρεί τους τελευταίους μήνες με αυξανόμενο ρυθμό. Δεδομένων των ισχυρών αυτοαπολύσεων εργατών που δεν θέλουν πλέον να ξέρουν τίποτα για τους ρυθμούς της Fiat και δεδομένων των απολύσεων των εργατών που κάνουν πάρα πολλές απουσίες. Όλα αυτά είναι βολικά για τη Fiat επειδή οι καινούργιοι εργάτες που προσλαμβάνονται έχουν χαμηλότερους μισθούς για τα πρώτα τέσσερα χρόνια εκμετάλλευσης στο εργοστάσιο.

Σε αυτό να προσθέσουμε τον φαύλο κύκλο που αφαιρεί σχεδόν όλο το μισθό. Νεαροί μετανάστες που μετακινούνται ανάμεσα σε ένα εστιατόριο και έναν ενοικιαστή δωματίου. Να βάζεις χρήματα στην άκρη για την εξόφληση των χρεών μετακίνησης προς βορρά και για να στέλνεις χρήματα στο νότο ήταν εφικτό μέχρι πριν από έξι ή επτά χρόνια. Ο πραγματικός μισθός της Fiat πήγε πίσω όλα αυτά τα χρόνια. Έτσι η απεργία που κάναμε για τη Battipaglia ως Battipaglia στο νότο υπήρξε το τέλος της φιλικής προς το νότο πολιτικής της Χριστιανοδημοκρατίας και του PCI-ΚΚΙ του Κράτους και των μονοπωλίων εκείνη η απεργία υπήρξε η ευκαιρία για μια πολιτική απεργία εναντίον του κρατικού σχεδιασμού και της Φίατ.

Όσον αφορά αυτή την απεργία της πέμπτης δεν είναι τα συνδικάτα που αντιλήφθηκαν ότι οι εργάτες δεν μπορούν πλέον να αντέξουν τα νοίκια. Αλλά ήταν οι εργάτες με αυτές τις πράξεις εξέγερσης έξω από κάθε συνδικαλιστική και πολιτική γραμμή που έδειξαν ότι είχαν πάνω από τα μαλλιά τους την αύξηση του κόστους ζωής για ενοικίαση. Και ότι σε κάποιο σημείο δεν μπορούν πλέον να ικανοποιηθούν με τον μισθό πείνας που παίρνουν σήμερα. Ζητούμε εγγυημένο μισθό ζητάμε να πληρωνόμαστε πάντα ανάλογα με τις ανάγκες μας τόσο όταν εργαζόμαστε όσο και όταν είμαστε άνεργοι. Χειροκροτήματα.

Σύντροφοι τώρα μετά από όλες αυτές τις εβδομάδες απεργιών στις οποίες γονατίσαμε το αφεντικό όλοι μας λένε να μην το παρακάνουμε. Οι συνδικαλιστές στο εργοστάσιο μας το λένε αυτό μας το λένε οι εφημερίδες έξω. Ότι αν συνεχιστεί έτσι θα υπάρξει κρίση πως πρέπει να είμαστε προσεκτικοί διότι όλη αυτή η μικρότερη παραγωγή καταστρέφει την οικονομία της Ιταλίας. Και τότε όλοι θα ήμαστε χειρότερα θα υπάρξει ανεργία και πείνα. Αλλά δεν μου φαίνεται εμένα ότι τα πράγματα είναι ακριβώς έτσι. Ας αφήσουμε επίσης στην άκρη ότι όπως είπε και ο σύντροφος πριν αν η οικονομία των αφεντικών χρεοκοπήσει εμάς δεν μας νοιάζει καθόλου. Αντιθέτως μας χαροποιεί πολύ.

Αυτό είναι πολύ αληθινό, αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Είναι ότι δεν μας νοιάζει διότι έτσι κι αλλιώς γνωρίζουμε ότι εδώ μέχρι να αλλάξουν όλα είμαστε πάντοτε εμείς στη χειρότερη θέση. Δεν ήμασταν πάντα εμείς να πληρώνουμε το υψηλότερο αντίτιμο για όλους τους αγώνες; Σύντροφοι εγώ είμαι από το Σαλέρνο έχω κάνει όλες τις δουλειές στο νότο όπως στο βορρά και ένα πράγμα έχω καταλάβει: Ότι ο εργάτης έχει μόνο δύο δυνατότητες ή μια σφαγιαστική δουλειά όταν τα πράγματα πάνε καλά ή την ανεργία και την πείνα όταν στραβώνουν. Δεν είμαι σίγουρος ποιο από τα δύο πράγματα είναι χειρότερο. Αλλά δεν είναι πως ο εργάτης μπορεί να αποφασίσει είναι το αφεντικό που πάντα αποφασίζει γι αυτόν.

Δεν χρειάζεται λοιπόν όταν τσαντιζόμαστε γιατί δεν αντέχουμε άλλο να έρχονται να μας παρακαλούν να επιστρέψουμε στην δουλειά. Να έρχονται να μας κάνουν ηθική ότι είμαστε μία μόνο χώρα ένα μόνο γενικό συμφέρον που ο καθένας έχει τη λειτουργία και το καθήκον του και αυτά τα πράγματα εδώ. Με αυτή την αρχαία ιστορία πως το στομάχι δεν μπορεί να γεμίσει αν τα μπράτσα δεν δουλεύουν και τότε ολόκληρο το σώμα πεθαίνει. Και έτσι μας παρακαλούν και μας απειλούν να επιστρέψουμε στη δουλειά γιατί διαφορετικά θα είναι χειρότερα για μας. Αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι γιατί όπως είπα πριν εμείς όσο έχουν την εξουσία αυτοί εμείς με αυτούς πάντα πεθαίνουμε και σε κάθε περίπτωση είτε δουλεύουμε είτε όχι.

Και σε αυτή την παγίδα δεν πέφτουμε πια επειδή ακριβώς εμείς και αυτοί δεν είμαστε το ίδιο σώμα. Δεν έχουμε τίποτα κοινό είμαστε δύο διαφορετικοί κόσμοι είμαστε εχθροί και φτάνει εμείς και αυτοί. Η μέγιστη δύναμη που έχουμε εμείς είναι ακριβώς αυτό το γεγονός ότι έχουμε πεισθεί επιτέλους ότι με την δουλειά των αφεντικών και με το Κράτος των αφεντικών εμείς δεν έχουμε πραγματικά κανένα κοινό συμφέρον. Όμως έχουμε όλα τα συμφέροντα εναντίον. Όλοι οι υλικοί μας στόχοι είναι εναντίον αυτής της οικονομίας είναι ενάντια σε αυτήν την ανάπτυξη είναι ενάντια στο γενικό συμφέρον που είναι αυτό του Κράτους των αφεντικών. Τώρα μας λένε ότι η Fiat φτιάχνει ένα εργοστάσιο στο Togliattigrad στη Ρωσία και ότι θα πρέπει όλοι να πάμε εκεί για να μάθουμε να δουλεύουμε όπως εργάζονται στον κομμουνισμό.

Και τι στον πούτσο μας νοιάζει εμάς αν και στη Ρωσία τους εργάτες τους εκμεταλλεύονται και πως είναι το σοσιαλιστικό κράτος που τους εκμεταλλεύεται αντί του καπιταλιστή αφεντικού. Σημαίνει ότι εκείνος δεν είναι κομμουνισμός αλλά είναι κάτι που δεν είναι καλό. Και όντως νομίζω ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για την παραγωγή και για να πάνε στο φεγγάρι αντί για την ευημερία του κόσμου. Επειδή η ευημερία έρχεται πρώτα απ ‘όλα από το να μας κάνουν να δουλεύουμε λιγότερο. Αυτός είναι ο λόγος που λέμε τώρα όχι στα τρομαγμένα αφεντικά που μας ζητούν να τους βοηθήσουμε στην παραγωγή τους. Που μας εξηγούν ότι πρέπει να συμμετάσχουμε επειδή είναι προς το συμφέρον όλων μας.

Λέμε όχι στις μεταρρυθμίσεις για τις οποίες το κόμμα και το συνδικάτο θέλουν να μας κάνουν να αγωνιζόμαστε. Επειδή κατανοήσαμε ότι αυτές οι μεταρρυθμίσεις χρησιμεύουν μόνο για τη βελτίωση του συστήματος με το οποίο μας εκμεταλλεύονται τα αφεντικά. Τι μας νοιάζει να μας εκμεταλλεύονται καλύτερα με λίγα σπίτια λίγα φάρμακα ή κάποια περισσότερα σχολεία. Όλα αυτά βελτιώνουν μόνο το Κράτος βελτιώνουν το γενικό συμφέρον βελτιώνουν την ανάπτυξη. Αλλά οι δικοί μας στόχοι είναι κατά της ανάπτυξης είναι ενάντια στο γενικό συμφέρον είναι δικοί μας και αυτό είναι, φτάνει. Οι στόχοι μας δηλαδή τα υλικά συμφέροντα της εργατικής τάξης είναι ο θανάσιμος εχθρός του καπιταλισμού και των συμφερόντων του.

Εμείς ξεκινήσαμε αυτόν τον μεγάλο αγώνα ζητώντας περισσότερα χρήματα και λιγότερη εργασία. Τώρα γνωρίζουμε ότι αυτό είναι ένα σύνθημα που ανατρέπει που στέλνει στον αέρα όλα τα σχέδια των αφεντικών όλο το σχέδιο του κεφαλαίου. Και τώρα πρέπει να προχωρήσουμε από τον αγώνα για τους μισθούς στον αγώνα για την εξουσία. Σύντροφοι αρνούμαστε την εργασία. Θέλουμε όλη την εξουσία θέλουμε όλο τον πλούτο. Θα είναι ένας μακροχρόνιος αγώνας με επιτυχίες και αποτυχίες με ήττες και προωθήσεις. Αλλά αυτός είναι ο αγώνας που πρέπει τώρα να ξεκινήσουμε ένας σκληρός και βίαιος εις βάθος αγώνας. Πρέπει να αγωνιστούμε για να εξαφανιστεί η δουλειά. Πρέπει να αγωνιστούμε για τη βίαιη καταστροφή του κεφαλαίου. Πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια σε ένα Κράτος που βασίζεται στην εργασία. Λέμε: Ναι στη εργατική βία.

Επειδή είμαστε εμείς οι προλετάριοι του νότου εμείς οι εργάτες μάζα αυτή η τεράστια μάζα των εργατών εμείς εκατόν πενήντα χιλιάδες εργάτες της Fiat που έχουμε χτίσει την ανάπτυξη του κεφαλαίου και αυτού του Κράτους του. Είμαστε αυτοί που έχουν δημιουργήσει όλο τον πλούτο που υπάρχει και του οποίου μας αφήνουν μόνο τα ψίχουλα. Δημιουργήσαμε όλο αυτό τον πλούτο ψοφώντας στη δουλειά στη Fiat ή ψοφώντας από πείνα στο νότο. Και τώρα που είμαστε η μεγάλη πλειοψηφία του προλεταριάτου δεν θέλουμε πλέον να δουλεύουμε και να πεθαίνουμε για την ανάπτυξη του κεφαλαίου και του Κράτους του. Δεν θέλουμε πλέον να συντηρούμε όλα αυτά τα γουρούνια.

Ε λοιπόν λέμε ότι είναι καιρός να τελειώνουμε με αυτά τα γουρούνια και πως όλο αυτό τον τεράστιο πλούτο που εμείς παράγουμε εδώ και στον κόσμο μετά εκτός των άλλων δεν ξέρουν άλλο από να τον καταστρέφουν ή να τον σπαταλούν. Τον σπαταλούν για να κατασκευάζουν χιλιάδες ατομικές βόμβες ή για να πάνε στο φεγγάρι. Καταστρέφουν ακόμη και τόνους φρούτων ροδάκινα και αχλάδια επειδή υπάρχουν πάρα πολλά και τότε χάνουν αξία. Επειδή όλα πρέπει να έχουν μια τιμή γι αυτούς όλα πρέπει να έχουν μια αξία που είναι το μόνο πράγμα που τους ενδιαφέρει όχι τα προϊόντα που δίχως αξία γι’ αυτούς δεν μπορούν να υπάρξουν. Για αυτούς δεν μπορούν να εξυπηρετούν τους ανθρώπους που δεν έχουν φαγητό. Με όλο αυτό τον πλούτο που υπάρχει οι άνθρωποι θα μπορούσαν πλέον να μην πεθαίνουν από την πείνα θα μπορούσαν πλέον να μη δουλεύουν. Ας πάρουμε λοιπόν εμείς όλο αυτό τον πλούτο ας πάρουμε λοιπόν τα πάντα.

Μα έχουμε τελείως τρελαθεί; Τα αφεντικά μας κάνουν να δουλεύουμε σαν ζώα και στη συνέχεια καταστρέφουν τον πλούτο που εμείς έχουμε παράξει. Αλλά ήρθε η ώρα να τελειώνουμε με αυτό εδώ τον κόσμο. Ήρθε η ώρα να τα γαμήσουμε όλα αυτά τα γουρούνια να τα καθαρίσουμε και να τα ξεφορτωθούμε μια για πάντα. Κράτος και αφεντικά προσέξτε είναι ο πόλεμος είναι ο τελικός αγώνας. Ας πάμε μπροστά σύντροφοι να προχωρήσουμε όπως στη Battipaglia να τα κάψουμε όλα να ξεσκίσουμε αυτά τα καθάρματα να συντρίψουμε αυτή τη δημοκρατία. Πολύ πλατιά χειροκροτήματαi. [..]

απόσπασμα από την »συνέλευση»- «L’assemblea», κεφάλαιο 9 του »Τα θέλουμε όλα»- «Vogliamo Tutto»

 

https://www.infoaut.org/culture/ciao-nanni-oggi-come-ieri-vogliamo-tutto