φυλακές, carcere

Κ. Γουρνάς: «Για το Δημήτρη Κουφοντίνα. Για το Δημήτρη μας…» – Συμμετοχή όλων μας στην αυριανή [σημερινή] πανελλαδική πορεία στο Βόλο

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 30 Μαρτίου 2019 | 9:08 μ.μ.

Είναι γνωστό ότι ανάμεσα στον Κώστα Γουρνά και στον Δημήτρη Κουφοντίνα έχει αναπτυχθεί φιλία από τότε που υπήρξαν πολιτικοί κρατούμενοι στην ειδική πτέρυγα του Κορυδαλλού.

Σχετικά γνωστό είναι επίσης ότι το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα είδε το συμβούλιο πλημμελειοδικών Πειραιά να του απορρίπτει το αίτημα για άδεια απ’ τις φυλακές που δικαιούταν -βάσει τους δικούς τους νόμους- γιατί δεν υπέγραφε «δήλωση μετανοίας».
Δεν αποκήρυσσε δηλαδή τις πολιτικές του πεποιθήσεις.

«Από τη μεριά μου εξακολουθώ να είμαι σαφής. Δεν αποκηρύσσω τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, δεν αποκηρύσσω την πολιτική μου ιστορία, τους αγώνες που έδωσα από τη μεριά των καταπιεσμένων για την ανατροπή αυτού του πανθομολογούμενα άδικου και βάρβαρου καθεστώτος. Με την αδιαμφισβήτητη ιστορική γνώση πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας και δικαιοσύνης, παρά αυτός της κοινωνικής επανάστασης, συνεχίζω τον αγώνα μου για την κατάργηση του καθεστώτος εξαίρεσης που ορθώνεται απέναντι στους πολιτικούς κρατούμενους»είχε δηλώσει τότε ο Κώστας Γουρνάς.

Με αυτά τα δεδομένα αξίζει να αναδημοσιεύσουμε ένα βιωματικό κείμενο που έγραψε στην ιστοσελίδα του στο facobbok το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Περιγράφει την επαφή που είχε με τον συγκρατούμενο του τότε Δ. Κουφοντίνα όταν  «ο Μήτσος μου, ο Μήτσος όλων μας» πήρε την πρώτη άδεια για να βγει απ’ την φυλακή.
Θεωρεί επίσης ο Κ. Γουρνάς απαραίτητη την συμμετοχή όλων μας στην αυριανή πανελλαδική πορεία στο Βόλο για να απαιτήσουμε να δοθεί άδεια στον Δ. Κουφοντίνα.

Είχα μία πραγματικά σπάνια στιγμή ευτυχίας στη ζωή μου κι αυτή ως κρατούμενος. Ήταν πρωί. Δε θυμάμαι τι μήνας. Έχουν γίνει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια που δυσκολεύομαι να ανακαλέσω τέτοια δευτερεύοντα πράγματα.

Του το χα πει πάντως. Αυτή τη φορά θα την πάρεις. Ο Μήτσος γέλαγε. Δεν ήθελε να φορτώνεται με ελπίδες.
Τον βρήκα στην κουζίνα. Στο πρόσωπό του έφεγγαν όλα τα εκείνα τα απέραντα βράδια προσμονής και κυρίως σεμνής καρτερίας.
Το κατάλαβα κατευθείαν. Δε χρειάστηκε να μου πει τίποτα. Κάτι πρόλαβε και ψέλλισε μόνο αλλά εγώ είχα αρχίσει να φωνάζω και να πανηγυρίζω σα παιδί προτού χαθεί στην αγκαλιά μου.
Ο Μήτσος μου, ο Μήτσος όλων μας…

Μόλις είχε γυρίσει από το συμβούλιο. Η πρώτη του άδεια ήταν γεγονός. Την είχε δεχθεί τόσο σεμνά όπως τα πάντα στη ζωή του.

Αύριο είναι η πανελλαδική πορεία στο Βόλο για τη μεθόδευση εναντίον του. Δυστυχώς δε μπορώ να βρίσκομαι λόγω περιοριστικών όρων, όμως η καρδιά μου και η φωνή μου θα είναι εκεί.

Είναι σημαντικό να είναι όλοι εκεί

Για το Δημήτρη Κουφοντίνα. Για το Δημήτρη μας…

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΦΦ. χόρεψες πάνω στο φτερό του καρχαρία – 16

ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ
1995 Νίκος Παπάζογλου Λάζαρος Ανδρέου
»Εγώ δεν είμαι ποιητής, είμαι στιχάκι της στιγμής πάνω σε τοίχο φυλακής και σε παγκάκι.
Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες, καταραμένη είμαι φυλή με μια εξόριστη ψυχή, σ’ άλλους πλανήτες.
Εγώ δεν είμαι ποιητής, είμ’ ο λυγμός του. Είμαι ένας δείπνος μυστικός, δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
Κι ειμ’ αδερφός του».

Ντυλαν

Φτάνοντας λοιπόν προς το τέλος αυτής της κουβέντας, σκεπτόμενος πώς θα ήταν ωραίο να κλείσουμε την ‘εκπομπή’ μας ανακάλυψα ανάμεσα στα πράγματά μου ακόμη λίγα χειρόγραφα, ανακατεμένα. Αφού το σκέφτηκα αρκετά αποφάσισα να σας τα παραθέσω και αυτά, έτσι ακατάστατα και ανακατωμένα που τα βρήκα. Κρατάμε την αυθεντικότητα λοιπόν. Δεν πρόσθεσα ούτε διόρθωσα τίποτα, σωστή σειρά έτσι κι αλλιώς δεν μπόρεσα να δώσω. Υπάρχει όμως το γνήσιο, αυτό εξάλλου χρειαζόμαστε. Δεν είμαι συγγραφέας, σε όλη μου τη ζωή ζήτημα να είχα συντάξει 5 φυλλάδια, και αυτά όλα μαζί,κάποιο διάστημα αμέσως μετά την πλατεία Καπνεργάτη. Πάμε λοιπόν.

Αποκαλούν ήρωες και γεμίζουν παράσημα επαγγελματίες μισθοφόρους ιμπεριαλιστικών πολέμων, που, από την ασφάλεια χιλιάδων μέτρων πάνω από τη γη, κυριολεκτικά αόρατοι, βομβαρδίζουν με ‘έξυπνα’ όπλα ανθρώπους απροστάτευτους, πενιχρά εξοπλισμένους, και τις περισσότερες φορές άοπλους, και αμάχους. Αυτούς τους υπέρ ειδικευμένους και άριστα οπλισμένους, τους κατά βάθος ασφαλείς,που δεν θα συναντήσουν ποτέ να κοιτάξουν στα μάτια τα υποψήφια θύματά τους, που δεν γνωρίζουν τίποτα για τον υπέρ χιλιετή πολιτισμό τους, αυτούς τους δολοφόνους τους αποκαλούν ήρωες και τους τιμούν. Αντί να τους δικάσουν μαζί με τους εντολείς φυσικά για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Μέρκελ, Μπάμιας, Μπλέρ, Ρέηγκαν,Κλίντον μαζί με τους δικούς μας που ακολουθούν σαν τα σκυλάκια σε όποια γωνιά του κόσμου τους καλέσουν οι σφαγείς. Δεν βρέθηκε μέχρι σήμερα ένας ‘αδέκαστος’ εισαγγελέας ή δικαστής ή νομικός να τους παραπέμψει στη δικαιοσύνη. Για τα ατέλειωτα οικονομικά, στρατιωτικά, ή οικολογικά εγκλήματα που χάρη σ’ αυτούς έχει υποστεί χρόνια τώρα η ανθρωπότητα. Αυτεπάγγελτα θα έπρεπε να γίνει!
Σας λέει τίποτα το όνομα Κώστας Γουρνάς; Μήνες τώρα κατακεραυνώνει δικαστές, εισαγγελείς και πολιτικό προσωπικό διάφορων σοσιαλ φασιστικών κυβερνήσεων των χρόνων από τότε που ξεκίνησε τις επιθέσεις της η οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας της οποίας μέλος παραδέχτηκε από την πρώτη μέρα της σύλληψής του πως είναι. Με μια δικογραφία εναντίον του κυριολεκτικά κατασκευασμένη στο πόδι, με μηδέν εις το πηλίκον στοιχεία,ο άνθρωπος αυτός κινδυνεύει, και είναι σίγουρος ότι θα καταδικαστεί σε δεκάδες χρόνια στα κάτεργα μόνο και μόνο λόγω της πολιτικής ευθύνης που έχει αναλάβει. Ακάθεκτος υπερασπίζεται στην πράξη την επαναστατική του άποψη για τις δράσεις της οργάνωσης τις θέσεις της οποίας εξηγεί. Θα τον καταδικάσουν διότι δεν μασά, δεν έχουν στοιχεία! επειδή δεν κραυγάζει : δεν φταίω σε τίποτα!
Αυτός λοιπόν είναι ήρωας!

Και για να τελειώνουμε μια και καλή με αυτή την τόσο υποκριτική ρητορική περί της χρήσης της βίας ή της καταδίκης της από όπου κι αν προέρχεται.
Επαναστατημένοι είναι οι ευαίσθητοι άνθρωποι, οι συναισθηματικοί. Σκεφτείτε πως οι προαναφερθέντες έχουν παιδιά. Τίποτα δεν συγκρίνεται με την αγάπη του γονιού για τα παιδιά του.
Σκεφτείτε λιγάκι πόσο πονά ο χωρισμός αυτών από τα παιδιά τους. Να μη μπορούν να χαρούν την καθημερινή τους ανάπτυξη, το μεγάλωμα, ειδικά τώρα που είναι μικρούλια.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το τηλεφώνημα στα μπουντρούμια της Γερμανίας από την μικρή μου κόρη! κατέρρευσα μόλις άκουσα τη φωνούλα της! ανήμπορος να την αγκαλιάσω! σκεφτείτε λοιπόν τι θυσιάζουν αυτοί οι άνθρωποι με την κοινωνική ευαισθησία που δείχνουν. Που είναι και προσωπική φυσικά.
Θυσιάζουν ότι περισσότερο ιερό έχουν κοντά τους.
Μακάρι οι έλληνες να αποφασίσουν να καταλάβουν τους δρόμους στις πόλεις τους και να τους εγκαταλείψουν μοναχά την μέρα που θα αποτινάξουν το ζυγό από πάνω τους. Δίχως να σπάσει δόντι.
Μέχρι τότε όμως ας αφήσουν από το στόμα τους τους έντιμους αγωνιστές!

Το ανατρεπτικό, επαναστατικό κίνημα είναι πολυσυλλεκτικό. Χωράει μέσα όλους όσους νιώθουν ότι βρίσκονται από την εδώ μεριά του οδοφράγματος. Ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του πράττει ο καθείς, έχει χώρο για όλους. Φτάνει να μη ζητά κάποιος την πρωτοκαθεδρία.
Η ομοφωνία είναι δύσκολο πράγμα. Όπως και ο ψυχισμός. Με κάποιους νιώθεις πιο κοντά σωματικά, με άλλους ταιριάζεις περισσότερο στην ψυχή. Δεν μπορείς ν’ αλλάζεις κάθε λίγο και λιγάκι παρέα. Άσε που και όταν το κάνεις δεν σημαίνει πως αρνείσαι αυτά που είπες και έκανες νωρίτερα.

Έχουμε ξαναπεί πως οι παρέες γράφουν την ιστορία. Ομοσπονδία χρειάζεται, όχι κράτος. Αυτονομία, όχι καταπίεση.
Ήμουν από παιδί κοινωνικός, είμαι ακόμη, κι ας ψάχνω πιο πολύ την ησυχία. Η κάθε γνωριμία, η κάθε παρέα είναι κατάθεση ψυχής. Και υπάρχει αστείρευτος πλούτος σε κάθε ψυχή. Σύνθεση χρειάζεται συχνά. Δεν υπάρχει το απόλυτο, η ‘μία’ αλήθεια. Αν υπάρχει αλήθεια, αποτελείται από πολλά κομμάτια και χιλιάδες ψυχές. Δώσε τους αυτονομία. Δώσε φωνή σε κάθε τραγούδι, άσε τις κραυγές να ξεσπάσουν, ν’ ακουστούν. Δώσε χώρο στον καθένα.
Με κάποιους ταιριάζεις περισσότερο, με άλλους λιγότερο, και πολύ συχνά δεν καταφέρνεις να εξηγήσεις το γιατί. Δεν το γνωρίζεις. Δεν πειράζει. Δώσε χώρο στην πολυφωνία. Άσε τη συζήτηση να φουντώσει. Κάποια συμπεράσματα θα βγουν.

Δεν είναι τόσο πολύπλοκη η ζωή. Πλούτος υπάρχει πολύς, για τον καθένα, για όλους. Και ομορφιά. Ας την να ξεσπάσει, να την δούμε ολόκληρη. Μη την κρύβεις πίσω από στεγανά, από εμπόδια, από ντουβάρια.
Για όλους έχει χάδι, τρυφερότητα. Δεν έχει χρώμα, φύλλο,ή τάξη. Κάθεται σε όλες τις αυλές. Όποιος έχει αυτιά ακούει το τραγούδι των σειρήνων. Οι Συμπληγάδες πέτρες φοβίζουν τους δειλούς. Θυμήσου τον Ανδρείο Διγενή. Δεν φυλάει σύνορα, τα σύνορα της καρδιάς κρατάει ανοιχτά.
Έχει και για τους δειλούς χώρο η καρδιά της Μάνας Γης, όχι όμως μόνο γι’ αυτούς.
Άνοιξε την καρδιά σου στην χαρά. ΣΚΈΨΟΥ ΑΥΤΌΝΟΜΑ.

‘Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι, βγάλε από την πόρτα το κλειδί, το παιδί ξανάρχισε να παίζει, το κανάρι πάλι κελαηδεί.’
Άνοιξε το παράθυρο να μπει φως.
Σε κάθε άνθρωπο ενυπάρχουν όλα τα στοιχεία, δεν υπάρχει πιο άνθρωπος από τον άλλον. Στους δύσκολους καιρούς που τα πάντα οξύνονται τα στοιχεία αυτά ξεπηδούν εντονότερα.

Giorgio Lavagna εργατική αυτονομία 3

Έχουμε λοιπόν ανθρώπους που στην Κατοχή αντιστέκονται στους Γερμανούς, στον κατακτητή, σύμφωνα με τις δυνάμεις και τις περιστάσεις και την ιδιοσυγκρασία. Και άλλους που συνεργάζονται, που πλουτίζουν, σε βάρος συνανθρώπων τους. Υπολογίζεται πως χιλιάδες περιουσίες άλλαξαν χέρια τα δύσκολα εκείνα χρόνια.

Άνθρωποι πολεμάν τον κατακτητή και άλλοι φοράνε κουκούλες και καταδίδουν τους αγωνιστές, αυτούς που το επίσημο κράτος αποκαλεί αλήτες.
Σε κάθε εποχή αυτόν που αντιστέκεται έμπρακτα στη καθεστηκυία τάξη τον αποκαλούν αλήτη.
Άνθρωποι φτιάχνουν τον ΕΛΑΣ και σαμποτάρουν τους ναζί και ΈΛΛΗΝΕΣ ΦΤΙΆΧΝΟΥΝ ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΚΑΙ ΚΥΝΗΓΑΝΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΠΟΛΕΜΑΝΕ.. Και όταν δεν τα καταφέρνουν φοράνε τις κουκούλες. Χίτες και κάθε είδους πληροφοριοδότες ανθίζουν,πλούσια τραπέζια στρώνονται την ώρα που ο διπλανός πεινάει και ο αντάρτης τρώει ξερό ψωμί στις σπηλιές. Αυτόν που το επίσημο κράτος και οι λακέδες του αποκαλούν ‘συμμορίτη’.

Η ποταπότητα σ’ αυτόν τον τόπο περισσεύει. Έχει πολλούς Ράλληδες, έχει όμως και άλλους τόσους Άρηδες.
Και για να έρθουμε στο σήμερα. Κασιδιάρηδες και ‘μπούληδες’ γεμάτος. Έχει όμως και Κουφοντίνες και Λάμπρους Φούντες και Ξηρούς. Και Μητσοτάκη και Μπακογιάννη και Μάριο Λώλο και Όλγα Οικονομίδου.Έχει και Βορίδη και μπουμπούκο και Μιχαλολιάκο. Έχει και Πολύκαρπο Γεωργιάδη που δεν αρνείται μια φιλία, ναι μια φιλία λέω, μια σχέση φιλική τίμημα για μια 15άρα χρόνια στη φυλακή,αν θυμάμαι καλά! Και αν τα ονόματα σας τρομάζουν και δεν συμφωνείται με τις πράξεις, δεν είναι υποχρεωτικό. Έχεις όμως υποχρέωση αν μη τι άλλο να υποκλιθείς στο λόγο, στην τιμή και στην ακεραιότητα με την οποία στηρίζουν τις πράξεις τους.
Και όχι σαν γνήσιοι χέστες.

Βλέπε όλους τους άλλους, από την άλλη μεριά του οδοφράγματος όπως ξαναείπαμε, που στο όνομα της καλοπέρασης τους έχουν αρνηθεί και ξανά αρνηθεί τον εαυτό τους τον ίδιο, την πραγματικότητα που τους έχει κατατάξει σύγχρονους νεκροθάφτες των ονείρων της προοδευτικής ελληνικής σκέψης ζωής και πραγματικότητας, στην Ελλάδα που αναστενάζει κάτω από την μπότα της σύγχρονης ολιγαρχίας.
Χέρι χέρι μ’ αυτούς που με μια γαλανόλευκη στη σκατοψυχή τους κυνηγάνε να μαχαιρώσουν σύγχρονους Αγιάννηδες που στοιβάζονται σαν τα σκουπίδια στις μητροπόλεις της ‘αναπτυγμένης’ κοινωνίας, τους αδύναμους και κατατρεγμένους, πάντα πολλοί εναντίον λίγων, και οπλισμένοι εναντίον άοπλων. Η συνείδηση της ιστορίας τους έχει καταδικάσει, για να καθαρίσει ο τόπος.

‘Πως θα σου φαινόταν λοιπόν φιλαράκο αν απόψε το βράδυ βγαίναμε όλοι μαζί
μια νυχτιάτικη βόλτα μες το κέντρο της πόλης στο ρυθμό που σκοτώνει όπως ξέρουν αυτοί

Πάμε!
Ήρθαμε απόψε από τόσο μακριά με τέρμα το γκάζι και βρώμικα μυαλά
φτερά στο κεφάλι, τα μάτια μας θολά, τα όπλα μας γεμάτα και κρυμμένα καλά στα φορτηγά,
στα φορτηγά.
Από τα προάστια κι απ’ τα γύρω χωριά, Άραβες και νέγροι Βεδουίνοι με σπαθιά
δεν είχαμε σκοπό να πάμε τόσο βαθιά,
μα κάποιος από μας στο δρόμο πέταξε τη λέξη φωτιά,
τη λέξη φωτιά.
Καλέστε τα πλήθη που με τρόμο κοιτάν το καρναβάλι μας ουρλιάζοντας πιο δυνατά.
Λα, λα,λα .
Πενήντα χρόνια περιμέναμε γι αυτή τη βραδιά, θα τραγουδάμε όλη νύχτα κι ούτε πόνος ούτε χαρά
οι εραστές έχουν ανάψει κι ορκιστήκανε να’ ναι πιστοί, πενήντα χρόνια περιμέναμε γι αυτή τη γιορτή.
Περπατάμε στην πόλη σαν μια μηχανή, και νιώθουμε σαν βόμβα έτοιμη να εκραγεί,
κάνουμε θόρυβο κι αυτό είναι γεγονός. Μιλάω για μια γενιά που δοκιμάζει την τύχη της αλλιώς.
Ο χρόνος είναι τώρα και ο τόπος είναι εδώ, ετοιμάζει να μπει στον καινούριο χορό,

είμαι πάνω, είμαι κάτω, είμαι κει είμαι εδώ!’
ΜΩΡΑ ΣΤΗ ΦΩΤΙΑ ΚΑΤΩ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ.

Με τη ζωή έρχεσαι σε επαφή με διαισθαντικό τρόπο,με τις αισθήσεις. Βλέπω τον κόσμο, από πάντα, και νιώθω πως πρέπει να τον ξεπεράσω. Δεν μου αρέσουν οι προσεγγίσεις του, θέλω να ψηλώσω, να πετάξω, αυτό είμαι από πάντα.
Συντηρητικός, κατσούφης και …. καθυστερημένος ο κόσμος. Δεν συμβαδίζει με τις αμφισβητήσεις των νέων, δεν είναι κάτι καινούριο. Φοβάται το βήμα μπροστά. Η συντήρηση φοβάται να προχωρήσει.
Διάβασα το Χρέος του Μίκη και ένιωσα πως έχω χρέος να πολεμήσω για το αύριο.
Συγχρόνως έβλεπα τα παιδιά στις συνελεύσεις,βλέμματα, λόγο, συμπεριφορές. Και με κέρδισε ο Ρήγας, ένιωσα πως είναι ο χώρος μου. Παρακολουθούσα και τους Ιταλούς από μακριά.
Οι νεολαίες των καθεστωτικών κομμάτων της αριστεράς μύριζαν γεροντίλα σε Ελλάδα και Ιταλία. Η δεξιά ανύπαρκτη, κυριολεκτικά, δεν το συζητάμε.

Διάλογοι εκκλησίας, ότι πιο συντηρητικό στα μάτια μου. Η εκκλησία ήταν πάντα με την συντήρηση, αν εξαιρέσεις το επαναστατικό λατινοαμερικάνικο κομμάτι της. Με ότι παραδοσιακό με την κακή έννοια. Αυτή του καφενείου, με την έννοια του ‘σκοτώνουμε την ώρα μας’, τον χρόνο. Ποτέ δεν τα είχα καλά με το καφενείο, ότι κι αν σημαίνει αυτό. Με το να περνάς την ώρα σου χαζολογώντας. Δεν έχω παίξει χαρτιά στη ζωή μου, δεν ξέρω να παίζω τάβλι. Το θεωρώ χάσιμο χρόνου. Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση μ’ ενθουσιάζει. Ν’ ακούω μουσική,να χορέψω ή να παίξω. Από παιδί, δεν είναι κάτι καινούριο.
Χόρευα ασταμάτητα.
Τρελαίνομαι με τον κινηματογράφο, πάντοτε ταυτίζομαι με τον ήρωα, μ’ αρέσει να συζητώ γι’ αυτά που είδα ή άκουσα και αντιλήφθηκα, ν’ ακούω και τη γνώμη των άλλων. Έτσι γίνεται η σύνθεση. Να σας πω και κάτι που δεν άκουσα από κανέναν όταν μίλησαν ή έγραψαν για τον Νικόλα τον Σαλαβάτη μετά θάνατον. Συνήθιζε να παίζει ολόκληρο ένα δίσκο στο μπαράκι, μόλις τελείωνε η πρώτη πλευρά άνοιγε η κουβέντα γύρω από τις εντυπώσεις του καθένα, και έπαιζε η πίσω πλευρά όταν δεν είχε πια να ειπωθεί τίποτα. Έτσι περνούσαμε τα βράδια μας για κάποια χρόνια.

Και για να συνεχίσω από εκεί που σταμάτησα θα θυμίσω πως στις κουβέντες στους ελληνικούς συλλόγους τα θέματα αφορούσαν σχεδόν αποκλειστικά τις διαφορές ανάμεσα σε Ρωσία, Κίνα ή Αλβανία.
Οι ιταλιάνοι έκαναν περισσότερα, έμοιαζαν και πιο προχωρημένοι. Μιας και ζούσα στη χώρα τους θέλησα να τους γνωρίσω καλύτερα, να τους συναναστραφώ περισσότερο.
Ένιωσα αμέσως πολύ φιλόξενα, με κέρδισαν με τη συμπεριφορά τους, ένιωσα σπίτι μου. Το ‘όπου γης και πατρίς’ δεν ειπώθηκε άδικα.
Εδώ με αποπήραν συχνά γιατί δεν θα έπρεπε να είμαι με τους ‘άλλους’, λέει,ταξικά δεν ανήκα στην αριστερά. Μου την είπαν μπόλικες φορές. Πως δεν είμαι συνεπής ή ειλικρινής και τέτοια. Γιατί ο γιος γιατρών δεν χωρά ανάμεσα σε προλετάριους.
Ο κάθε άνθρωπος έχει υποχρέωση να πάρει θέση, άσχετα αν έχει χρήματα ή όχι, με ειλικρίνεια. Ο Κροπότκιν ήταν πρίγκιπας αλλά ονειρεύτηκε την επανάσταση, ο Φιντέλ γιος μεγαλοκτηματία, ο Ερνέστο γιατρός, ο Φελτρινέλλι μεγαλοαστός!
Μετανάστης λοιπόν για σπουδές. Με ακούσματα :

Οι οχτώ χωριάτες, Η μπαλάντα του μετανάστη, Η αντάρα το Ρενάκι κι η Ρηνιώ, Η φάμπρικα, Είπες Απρίλη πως θα ‘ρθεις, Μιλώ για τα παιδιά μου, Εδώ στην ξένη χώρα, Ο Ρόκο και οι άλλοι, Μη μου μιλήσεις πάλι για ταξίδια.
ΚΆΘΕ ΤΡΑΓΟΎΔΙ ΚΑΙ ΈΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΌ ΜΑΝΙΦΈΣΤΟ.
Για το σήμερα, το χθες και το αύριο της επανάστασης.

Το χρονικό αυτής της γιορτής;
1922. ο γίγαντας, στους χρόνους της καταστροφής, 1925. στη Νέα Σμύρνη μια γριά 1940. πόσα χρόνια δίσεκτα. 1944 ήταν ο τόπος μου. 46. ο γέρο δάσκαλος. 50. καφενείο η Ελλάς. Το λιονταρόπουλο και Πώς να τραγουδήσω.

Αυτή είναι η ιστορία της πατρίδας μου,του Μιχάλη και χιλιάδων σαν κι εμένα, ελεύθερων πολιορκημένων και απανταχού στην υφήλιο σκλαβωμένων!
Το σεργιάνι μου στον κόσμο ;
Ο Γιάγκος Νούλας, η μάνα του Αλέξανδρου, οι καπεταναίοι, ο Μαυρογένης και το πετρέλαιο,
Κι έπειτα :ο σκλάβος.
Για να συνεχίσουμε με : παραπονεμένα λόγια, της ορφάνιας γιός, αν ήταν άστρα τα φιλιά σου, ο άπονος αέρας , και να τελειώσουμε με :
Όλοι θα συναντηθούμε, όλα μοιάζουν μαγικά, χορεύουμε όλη νύχτα.
Αυτή είναι η χώρα μου, η Γη, για Όλους.
Ήλιος ο Πρώτος. Δεν ξέρω πια τη νύχτα, δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη, ω, να σπάσουν οι πέτρες, ω, αμάραντο πέλαγος, κάτω στης μαργαρίτας τ’ αλωνάκι, παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο, πίνω νερό κόβω καρπό, μισοβουλιαγμένες βάρκες, ζωγραφιές ηράκλειες, πατριωτάκια του ήλιου.
Έτσι πλάστηκε ο Μιχάλης, έτσι όρισε τη ζωή του.

Αυτή και πολλές άλλες εξίσου όμορφες είναι οι ιστορίες του τόπου μου, οι ιστορίες του Μichele
Που έκανε και ένα κύκλο θεσσαλικό χορεύοντας μαζί με τους δερβίσηδες, κύκλο, γύρω -γύρω.
Ακούγοντας τον τελάλη, ροζαμούντα, σιδηρόδρομος, πάτερ γυμνάσιος, ο κλεφτοκοτάς, ο αρκουδιάρης, η βασίλω, η προξενήτρα, το παζάρι, αν είσαι άνδρας τσιφλικά, χορός καπαϊτανέϊκος, ο μαυρομίχος, να ‘βγαινα μάνα μ’ στο κλαρί, ο φτεροπόδαρος, νύχτα στον κάμπο, βγήκε ο ήλιος … και άλλα…
Είμαστε όλοι τρομοκράτες
Είμαστε όλοι Χεσμπολάχ, [δεν είμαστε, τέλος πάντων]
Είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι
Είμαστε όλοι Ταλιμπάν, [δεν θα έλεγα!]
Πέρασαν χρόνια κι ακόμα η Μάνα μας εκεί δέρνει τα παιδιά της, ξανά και ξανά.
Λένγκω.
Αναγέννηση, εαρινή συμφωνία, όχι δεν πρέπει να συναντηθούμε, πρωϊνό στο Ναύπλιο, πέρα από τη θάλασσα, το τραγούδι του Αχιλλέα.
Αυτό είναι ένα μικρό κομμάτι από επιστροφή στις ρίζες. Αυτή η επιστροφή γίνεται από πολλούς δρόμους, δεν υπάρχει ο ένας. Όπως η Γης γυρίζει συνεχώς και δεν μπορεί να ορίσει που είναι το τέλος και που η αρχή της, έτσι και η επιστροφή δεν σημαίνει παρελθόν, όπως διάφοροι παρερμηνεύουν, αλλά μέλλον, όπως γράφει ο Γ. Νοταράς.

Αυτές είναι οι δικές μου ρίζες, θα σας πω και για άλλες,την άλλη φορά, να χει ποικιλία, ρίζες είναι η διαρκής επανάσταση, μέχρι την οριστική εξαφάνιση της εκμετάλλευσης, και την εμφάνιση της αταξικής κοινωνίας, στην Ελλάδα και παγκοσμίως.
Για τούτο πρέπει και γήπεδο ν’ αλλάξουμε, και κανονισμούς. Αυτοδιαχείρηση σε κοινότητες, ομοσπονδιακά, με κλήρωση και ανάκληση, βασισμένοι στην αποανάπτυξη και την χαριστικότητα, την ανταλλαγή και την αυτοθέσμιση.

http://www.tapaidiatisgalarias.org/wp-content/uploads/2009/11/12_13.pdf

συνέντευξη του Νάννι Μπαλεστρίνι : να τα πάρουμε όλα

συνεχίζεται

7b

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

για την δίκη του Επαναστατικού Αγώνα

Αέναη κίνηση

εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 15

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΆ :

Γράφω αυτά τα λόγια διανύοντας τις τελευταίες μέρες του Μάρτη ‘13, κρύες μέρες, σκέτη πλήξη. Μπαίνοντας Απρίλης περιμένουμε και την απόφαση του στρατοδικείου στη δίκη του ΕΑ. Εάν μου είχε ζητηθεί, εάν είχα σκεφτεί να καταθέσω μάρτυρας υπεράσπισης των αγωνιστών ,και ιδιαίτερα του Κώστα Γουρνά που τόσο εντύπωση μου έκανε η τοποθέτησή του να τι θα έλεγα στους δικαστές :

‘Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι, χοντρικά. Άνθρωποι σκληρόπετσοι και άνθρωποι ευαίσθητοι. Αυτοί οι τελευταίοι ψάχνονται πολύ, έχουν τις κεραίες ορθές, και για κάποιον ανεξήγητο λόγο σκαλίζουν συνήθως έξω από τα γνωστά κανάλια.

Η πραγματικότητα που τους περιτριγυρίζει τις περισσότερες φορές τους αφήνει αδιάφορους, πολλάκις τους πνίγει μπορώ να πω, επιθυμούν διακαώς να την υπερβούν.

Να την αλλάξουν, να την ομορφύνουν.

Είναι αυτή που δημιούργησαν οι προαναφερθέντες σκληρόπετσοι, αυτή που υφίσταται χάρη στην ανοχή των υπολοίπων.

Είναι πολλοί…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 7.547 επιπλέον λέξεις

φυλακές, carcere

Φυλακές υψίστης ασφαλείας: Τα κελιά της ντροπής είναι εδώ

Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Φυλακές υψίστης ασφαλείας: Τα κελιά της ντροπής είναι εδώ

Μια φυλακή μέσα στην φυλακή, ένας μη τόπος για τους φυλακισμένους, ένα ντελίριο κρατικής καταστολής στον καταδικασμένο, τον ξένο, τον «άλλον», τον αντιστεκόμενο. Δεν πρόκειται παρά για τις φυλακές Γ’.

Στις 7 Ιουλίου του 2014 ψηφίστηκε από το Α” Θερινό Τμήμα της Βουλής, παρουσία 100 βουλευτών, το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης «Ρυθμίσεις Ποινικού και Σωφρονιστικού Δικαίου και διατάξεις». Υπέρ ψήφισαν 52 βουλευτές και κατά 48 συνάδελφοί τους. Όσον αφορά το άρθρο 1,το οποίο θεσμοθετεί τις ειδικές συνθήκες κράτησης στις περίφημες φυλακές υψίστης ασφαλείας τύπου Γ’, οι οποίες θα στεγαστούν στο ήδη υπάρχον σωφρονιστικό κατάστημα του Δομοκού, υπέρ τάχθηκαν 56 βουλευτές και κατά 44.

Ο συμβολισμός της ψήφισης ενός τόσο σημαντικού νομοσχεδίου από το θερινό τμήμα μόνο απαρατήρητος δεν μπορεί να περάσει. Είναι η περίοδος κατά την οποία ψηφίζονται νόμοι όπως η ιδιωτικοποίηση της «Μικρής ΔΕΗ», η άδεια επέκτασης του γηπέδου της…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.801 επιπλέον λέξεις

ένοπλη πάλη, lotta armata

Ουρλιάζουν οι λύκοι για να φοβηθούν τα αρνιά

Για το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα

Ουρλιάζουν οι λύκοι για να φοβηθούν τα αρνιά

Από την ΚΟΝΤΡΑ και το Athens Indy

Αν ο Δημήτρης Κουφοντίνας έγραφε ένα βιβλίο μετάνοιας, σαν αυτά που έγραψαν κάποιοι πρώην αντάρτες πόλης στην Ιταλία, η ελληνική πλουτοκρατία και τα τσιράκια της στην πολιτική και τα μίντια θα έσφαζαν «τον μόσχο τον σιτευτό» για να γιορτάσουν την «επιστροφή του ασώτου». Θα του παραχωρούσαν στασίδι στα πάνελ τους (δια τηλεφώνου σε πρώτη φάση), θα του έδιναν τις άδειες που δικαιούται και δεν του δίνουν και θα δρομολογούσαν την αποφυλάκισή του σε τέσσερα χρόνια. Διότι ένας μετανιωμένος είναι πάντοτε χρήσιμος στο σύστημα, ιδιαίτερα όταν αυτό περνάει κρίση και είναι παντελώς απαξιωμένο στα μάτια του λαού. Όπως διαβάζονταν στις εκκλησιές των χωριών οι «δηλώσεις μετανοίας» όσων δεν άντεξαν τα φριχτά βασανιστήρια της Μακρονήσου, έτσι θα διαβαζόταν ένα βιβλίο του Κουφοντίνα με τέτοιο περιεχόμενο.

Ο Κουφοντίνας, όμως, έγραψε ένα βιβλίο στο οποίο –ανεξάρτητα από την κριτική ανασκόπηση της δράσης της 17Ν– δηλώνει αμετανόητος. Κι αυτό ήταν αρκετό για να ξεσηκωθούν οι λύκοι και ν’ αρχίσουν να ουρλιάζουν όλοι μαζί, προσπαθώντας να τρομάξουν όχι τόσο τον Κουφοντίνα όσο τον ελληνικό λαό.

Ποιοι μιλούν; Οι απόγονοι των βασανιστών της χούντας, που σακάτεψαν τον ανθό της ελληνικής νεολαίας στα άντρα της Μπουμπουλίνας, του Περισσού και του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Οι απόγονοι των μελών της «Συμβουλευτικής Επιτροπής» της χούντας που μακέλεψε τους εξεγερμένους του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973. Τα τσιράκια των αμερικανών μακελάρηδων που εδώ και δεκαετίες ματοκυλούν λαούς για να εξασφαλίσουν αγορές και σφαίρες επιρροής. Οι εκπρόσωποι των καπιταλιστών-γκάνγκστερ που αντιμετωπίζουν την εργατική τάξη σαν ασήμαντης αξίας αναλώσιμο υλικό. Που πνίγουν εργάτες στα σαπιοκάραβά τους, που διαμελίζουν εργάτες στα εργοστάσιά τους, που κλέβουν κάθε αξία που με τον ιδρώτα των ανθρώπων της δουλειάς παράγεται σ’ αυτή τη χώρα. Οι θιασώτες «του νόμου και της τάξης», με τους κουμπουροφόρους που σκοτώνουν δεκαπεντάχρονα παιδιά και τους ροπαλοφόρους που απολαμβάνουν σαδιστικά ν’ ανοίγουν κεφάλια παραζαλισμένων από τα χημικά τους διαδηλωτών. Η φάρα των πολιτικών της μίζας και της ρεμούλας, της εκμετάλλευσης και του δωσιλογισμού, που αλυσοδένει τον ελληνικό λαό στο ζυγό μιας μακρόχρονης κινεζοποίησης. Οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι των αστικών ΜΜΕ, που είναι πρόθυμοι να διεκπεραιώσουν την πιο βρόμικη δουλειά για να ‘χουν την εύνοια των αφεντικών τους.

Αυτοί σηκώθηκαν για μια φορά ακόμη για να βρίσουν τον Κουφοντίνα και όλους τους αγωνιστές, επώνυμους και ανώνυμους, που έχουν επιλέξει το δρόμο του αντάρτικου πόλης. Βρίζοντάς τους, βρίζουν όλους εμάς που συμμεριζόμαστε τον κοινό πόθο για την κοινωνική απελευθέρωση.

Ποιος είναι ο στόχος τους; Να βασιλέψει στη χώρα η σιωπή των αμνών. Να μας σύρουν όλους στην υποταγή, στη δουλικότητα μέσα στο σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς. Να μας αναγκάσουν να φωνάξουμε ότι «καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Εκτός βέβαια από τη βία του αστικού κράτους και των κατασταλτικών του μηχανισμών και τη βία των καπιταλιστών πάνω στους εργάτες.

Σκυλιάζουν, όμως, γιατί βλέπουν ότι –παρά το ολιγοπώλιο της προπαγάνδας που διαθέτουν– ο ελληνικός λαός δεν σέρνεται πίσω από τις απόψεις τους. Δεν βλέπει το αντάρτικο πόλης ως εχθρό του και τους αγωνιστές του ως εγκληματίες. Βλέπει ποιος είναι ο εχθρός του, ποιοι είναι οι εγκληματίες που του τσακίζουν τη ζωή, ανεξάρτητα από την αδυναμία του να τους αντιμετωπίσει όπως πρέπει.

Σε ό,τι μας αφορά, θα επαναλάβουμε αυτό που φωνάζουμε από τότε που υπάρχουμε ως πολιτικό ρεύμα, αυτό που κατέθεσαν οι σύντροφοί μας ως μάρτυρες υπεράσπισης του Κουφοντίνα, του Τσιγαρίδα, της Ρούπα, του Μαζιώτη και του Γουρνά: το αντάρτικο πόλης είναι κομμάτι του κινήματος της επαναστατικής ανατροπής και η δράση του είναι κοινωνικά και πολιτικά νόμιμη. Τελεία και παύλα. Χωρίς «αστερίσκους», χωρίς «ναι μεν, αλλά», χωρίς φληναφήματα περί «συντρόφων που κάνουν λάθος» και τα παρόμοια.

Φυσικά, μέσα στο επαναστατικό κίνημα υπάρχουν διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές κατευθύνσεις, διαφορετικές τακτικές. Το βιβλίο του Δ. Κουφοντίνα είναι μια ευκαιρία για συζήτηση μέσα στο κίνημα, για αντιπαράθεση, για γόνιμη πολεμική. Από την πλευρά μας έχουμε πάρα πολλά να πούμε. Όσο, όμως, ουρλιάζουν οι λύκοι δε θα το κάνουμε, για να μην επιτρέψουμε καμιά σπέκουλα, για να μη θολώσει έστω και ελάχιστα η κατεύθυνση της αλληλεγγύης προς έναν πολιτικό κρατούμενο που δεν προδίδει τις ιδέες του, που δεν αλλάζει στρατόπεδο, που δεν γλείφει εκεί που έφτυνε. Σ’ αυτή τη φάση, λοιπόν, κρατάμε «τα μολύβια παρά πόδα». Έχουμε καιρό για να κάνουμε την επί της ουσίας συζήτηση απ’ αφορμή όσα εκτίθενται στο βιβλίο.

ΥΓ: Ο Δ. Κουφοντίνας επέλεξε (κακώς, κάκιστα) να προλογήσει το βιβλίο του ένα πολιτικό πτώμα, η παρουσία του οποίου δεν αντιστοιχεί στο ίδιο το περιεχόμενο του βιβλίου. Το αποτέλεσμα ήταν, οι πρώτες μέρες μετά την κυκλοφορία του βιβλίου να αναλωθούν σ’ έναν άθλιο καυγά για το αν ο εν λόγω είναι ή δεν είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν έχει να κάνει ούτε με τον Κουφοντίνα ούτε με το βιβλίο του. Εναν άθλιο καυγά που θόλωσε –ευτυχώς για λίγο– την επί της ουσίας αντιπαράθεση ανάμεσα σε δυο ανειρήνευτα ανταγωνιστικά στρατόπεδα.

ΚΟΝΤΡΑ – ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ 15 ΜΑΡΤΗ

http://www.eksegersi.gr/Επικαιρότητα/21165.Ουρλιάζουν-οι-λύκοι-για-να-φοβηθούν-τα-αρνιά

ένοπλη πάλη, lotta armata

ΔΗΛΩΣΗ Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ ΚΑΙ Κ. ΓΟΥΡΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΞΗΡΟΥ

Στις 19 Δεκέμβρη, σε λίγες μέρες, εκδικάζεται στο Εφετείο του Πειραιά η αίτηση του συντρόφου μας, του Σάββα Ξηρού. Αίτημά του είναι να βγει από το ανεπαρκέστατο και υποτυπώδες, κατ’ όνομα μόνο, νοσοκομείο της φυλακής, όπου είναι κλεισμένος τα τελευταία χρόνια, όπου είναι αδύνατο να αντιμετωπιστούν τα σοβαρότατα προβλήματα της υγείας του.Ο Σάββας βρίσκεται στον 12ο χρόνο φυλάκισης. Μετά το βαρύ τραυματισμό του από την έκρηξη της βόμβας στον Πειραιά, στη διάρκεια μιας ενέργειας αλληλεγγύης στους απεργούς τότε λιμενεργάτες, μετά την κτηνώδη μεταχείριση από τους ανακριτές του στο έγκλημα του Ευαγγελισμού, όλα αυτά τα χρόνια κράτησης σε ένα υπόγειο κελί έφεραν τη διαρκή επιδείνωση της υγείας του.

Σήμερα βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση. Με σχεδόν ολοκληρωτική απώλεια της όρασης και της ακοής, με σοβαρότατα αγγειακά και νευρολογικά προβλήματα, με φλεβική ανεπάρκεια που αναπόφευκτα οδηγεί στον ακρωτηριασμό των ποδιών του.

Το προηγούμενο δικαστήριο που είχε προσφύγει, μπροστά στην τραγική κατάσταση της υγείας του, που πιστοποίησαν επιστημονικά οι ίδιοι οι επίσημοι ιατροδικαστές, αποφάσισε την πεντάμηνη νοσηλεία του στο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης.

Εκεί διαπιστώθηκε ότι πάσχει επιπλέον από πολλαπλή σκλήρυνση κατά πλάκας. Αντί να παραμείνει στο νοσοκομείο, ύστερα από λίγες μόνο μέρες η πολιτική εξουσία αποφάσισε να μην αρχίσει καν η θεραπεία του, και τον ξαπόστειλε άρον-άρον στο νοσηλευτήριο της φυλακής, να αργοπεθαίνει ουσιαστικά, αβοήθητος ιατρικά.

Η εκδικητικότητα της εξουσίας απέναντι στους αγωνιστές  δεν έχει όρια. Ο Σάββας Ξηρός, ο σύντροφός μας, δεν είναι μόνος του.

Ζητάμε από κάθε επαναστάτη, κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο να ενώσει τη φωνή του, να ορθώσουμε φραγμό στην εκδικητικότητα του κράτους, να σώσουμε τη ζωή και την αξιοπρέπεια του φυλακισμένου αγωνιστή.

Δημήτρης Κουφοντίνας
Κώστας Γουρνάς
Ειδική πτέρυγα φυλακών Κορυδαλλού
4 Δεκέμβρη 2013
από athens indy