φυλακές, carcere

Κ. Γουρνάς: «Για το Δημήτρη Κουφοντίνα. Για το Δημήτρη μας…» – Συμμετοχή όλων μας στην αυριανή [σημερινή] πανελλαδική πορεία στο Βόλο

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 30 Μαρτίου 2019 | 9:08 μ.μ.

Είναι γνωστό ότι ανάμεσα στον Κώστα Γουρνά και στον Δημήτρη Κουφοντίνα έχει αναπτυχθεί φιλία από τότε που υπήρξαν πολιτικοί κρατούμενοι στην ειδική πτέρυγα του Κορυδαλλού.

Σχετικά γνωστό είναι επίσης ότι το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα είδε το συμβούλιο πλημμελειοδικών Πειραιά να του απορρίπτει το αίτημα για άδεια απ’ τις φυλακές που δικαιούταν -βάσει τους δικούς τους νόμους- γιατί δεν υπέγραφε «δήλωση μετανοίας».
Δεν αποκήρυσσε δηλαδή τις πολιτικές του πεποιθήσεις.

«Από τη μεριά μου εξακολουθώ να είμαι σαφής. Δεν αποκηρύσσω τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, δεν αποκηρύσσω την πολιτική μου ιστορία, τους αγώνες που έδωσα από τη μεριά των καταπιεσμένων για την ανατροπή αυτού του πανθομολογούμενα άδικου και βάρβαρου καθεστώτος. Με την αδιαμφισβήτητη ιστορική γνώση πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας και δικαιοσύνης, παρά αυτός της κοινωνικής επανάστασης, συνεχίζω τον αγώνα μου για την κατάργηση του καθεστώτος εξαίρεσης που ορθώνεται απέναντι στους πολιτικούς κρατούμενους»είχε δηλώσει τότε ο Κώστας Γουρνάς.

Με αυτά τα δεδομένα αξίζει να αναδημοσιεύσουμε ένα βιωματικό κείμενο που έγραψε στην ιστοσελίδα του στο facobbok το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Περιγράφει την επαφή που είχε με τον συγκρατούμενο του τότε Δ. Κουφοντίνα όταν  «ο Μήτσος μου, ο Μήτσος όλων μας» πήρε την πρώτη άδεια για να βγει απ’ την φυλακή.
Θεωρεί επίσης ο Κ. Γουρνάς απαραίτητη την συμμετοχή όλων μας στην αυριανή πανελλαδική πορεία στο Βόλο για να απαιτήσουμε να δοθεί άδεια στον Δ. Κουφοντίνα.

Είχα μία πραγματικά σπάνια στιγμή ευτυχίας στη ζωή μου κι αυτή ως κρατούμενος. Ήταν πρωί. Δε θυμάμαι τι μήνας. Έχουν γίνει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια που δυσκολεύομαι να ανακαλέσω τέτοια δευτερεύοντα πράγματα.

Του το χα πει πάντως. Αυτή τη φορά θα την πάρεις. Ο Μήτσος γέλαγε. Δεν ήθελε να φορτώνεται με ελπίδες.
Τον βρήκα στην κουζίνα. Στο πρόσωπό του έφεγγαν όλα τα εκείνα τα απέραντα βράδια προσμονής και κυρίως σεμνής καρτερίας.
Το κατάλαβα κατευθείαν. Δε χρειάστηκε να μου πει τίποτα. Κάτι πρόλαβε και ψέλλισε μόνο αλλά εγώ είχα αρχίσει να φωνάζω και να πανηγυρίζω σα παιδί προτού χαθεί στην αγκαλιά μου.
Ο Μήτσος μου, ο Μήτσος όλων μας…

Μόλις είχε γυρίσει από το συμβούλιο. Η πρώτη του άδεια ήταν γεγονός. Την είχε δεχθεί τόσο σεμνά όπως τα πάντα στη ζωή του.

Αύριο είναι η πανελλαδική πορεία στο Βόλο για τη μεθόδευση εναντίον του. Δυστυχώς δε μπορώ να βρίσκομαι λόγω περιοριστικών όρων, όμως η καρδιά μου και η φωνή μου θα είναι εκεί.

Είναι σημαντικό να είναι όλοι εκεί

Για το Δημήτρη Κουφοντίνα. Για το Δημήτρη μας…

διεθνισμός, internazionalismo

LORENZO, ORSO, TEKOSER. ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

SCRITTO DA SU 20 MARZO 2019

Ο Lorenzo Orsetti, όνομα μάχης Tekoser, σκοτώθηκε σε μια ενέδρα κατά τη διάρκεια της μάχης της Teghuz. Σύντομα θα επέστρεφε στην Ιταλία, αλλά ήθελε να είναι εκεί για να αντιμετωπίσει αυτό το τελευταίο οχυρό του ISIS.
Η Teghuz περικυκλώθηκε, πολλοί έχουν παραδοθεί αλλά ένας πυρήνας περίπου 1500 στρατιωτών του Ισλαμικού Κράτους αποφάσισε να αγωνιστεί μέχρι το τέλος.Ο Lorenzo ήταν ένας από τους πολλούς εθελοντές που προσέτρεξαν στη Συρία για να υπερασπιστούν τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό στην Ροζάβα και να πολεμήσουν το Isis.
Γεια σας, αν διαβάζετε αυτό το μήνυμα είναι ένα σημάδι ότι δεν είμαι πια σε αυτόν τον κόσμο. Λοιπόν, μην θλίβεστε περισσότερο απ’ ότι πρέπει, αυτό θα ήθελα, δεν μετανιώνω για τίποτα, πέθανα κάνοντας αυτό που νόμιζα ότι ήταν σωστό, υπερασπιζόμενος τους πιο αδύναμους, και παραμένοντας πιστός στα ιδανικά της δικαιοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας.”, διαβάζουμε στο γράμμα με υπογραφή Orso, Tekoser, Lorenzo.
Ο Lorenzo ήταν αναρχικός και πολεμούσε σε ένα τάγμα αναρχικών. Σήμερα τιμάται από όλους, ακόμη και από τον υπουργό Εσωτερικών, τον ίδιο υπουργό ο οποίος, αν ο Lorenzo επέστρεφε ζωντανός από τη Συρία θα τον αντιμετώπιζε σαν εγκληματία.

Την επόμενη εβδομάδα το δικαστήριο του Τορίνο θα αποφασίσει για την αίτηση ειδικής παρακολούθησης για πέντε τορινέζους εθελοντές, που θεωρούνται κοινωνικά επικίνδυνοι, επειδή έμαθαν τη χρήση των όπλων.
Οι αναρχικοί γίνονται μερικές φορές ήρωες αλλά μόνο σαν νεκροί, όταν η τελευταία πληγή που μπορεί να γίνει σε αυτούς είναι να θολώνουν τη μνήμη τους παραποιώντας την. Σε αυτό, οι χασάπηδες του Ισλαμικού Κράτους, που του επέβαλαν την ετικέτα του «σταυροφόρου» και οι ιταλοί πολιτικοί, που βάζουν φρένο στην ιστορία του και τον χρησιμοποιούν για τις σταυροφορίες τους, είναι φτιαγμένοι από την ίδια πάστα.

Μιλήσαμε για αυτό με τον Paolo «Pachino» Andolina, ήδη μέλος των σχηματισμών αυτοάμυνας στη Συρία, έναν από τους πέντε τορινέζους που κινδυνεύουν να αποκτήσουν ειδική επιτήρηση. Ο Paolo γνώρισε τον Lorenzo στη Συρία και γνωρίζει ότι η αμοιβαία υπόσχεση να συναντηθούν ξανά στην Ιταλία δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί.
O Lorenzo σύμφωνα με την επιθυμία του θα ταφεί εκεί όπου έζησε και πολέμησε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.

Αρκετές πρωτοβουλίες για να θυμόμαστε τον Lorenzo και τον αγώνα του βρίσκονται στα σκαριά.
Μια εθνική διαδήλωση προγραμματίστηκε στη Φλωρεντία στις 31 μαρτίου.
Στο Τορίνο, στις 25 μαρτίου στις 8:30 π.μ. περιφρούρηση μπροστά στο δικαστήριο του Τορίνο για την ακρόαση την σχετική με την ειδική επιτήρηση, στις 5 μ.μ. περιφρούρηση στην piazza Castello για τον Orso, Tekoser, Lorenzo

Άκουσε σε απευθείας σύνδεση με τον Paolo:

 

Audio Player

 

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

ΣΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΟ ASILO

IN SOLIDARIETÀ CON L’ASILO OCCUPATO

 

«Δεν τελειώνει εδώ, η πορεία του Τορίνο είναι μόνο η αρχή, τώρα είναι η στιγμή να αρχίσουμε έναν συμπαγή αγώνα που θα γεννήσει ένα νέο λουλούδι από τις στάχτες αυτής της κατασταλτικής επιχείρησης»

Είμαστε όλοι ανατρεπτικοί! Αλληλεγγύη με το κατεχόμενο Asilo!

Εκείνη που έπρεπε να ήταν μια αντιφασιστική και αντιρατσιστική ημέρα για να ρίξει φως στους σύγχρονους φασισμούς και στις παραλλαγές τους μετατράπηκε σε μια νέα και απάνθρωπη πράξη καταστολής.

Για χρόνια υπερασπιζόμαστε τις γειτονιές ενάντια στον αστικό εξευγενισμό, εξωραϊσμό-gentrification και κατά της «δημοκρατικής» επιβολής, χρόνια κατά τα οποία η αλληλεγγύη για τους μετανάστες αναπτύχθηκε όλο και περισσότερο και είναι χρόνια κατά τα οποία τα θεσμικά όργανα προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία αυτού του τύπου αγώνων.
Απόδειξη αυτού είναι τα γεγονότα της 7ης φεβρουαρίου όταν εκατοντάδες αστυνομικοί μπήκαν στη via Alessandria 12 για να εκκενώσουν και να σφραγίσουν την πρόσβαση στο κατεχόμενο Asilo.

Η απάντηση έρχεται αμέσως, και εκείνες που έπρεπε να είναι ημέρες συζητήσεων σύντομα μετατρέπονται σε δράση, θυμό, αντίσταση. Η συνοικία Aurora γεμίζει με στρατιωτικούς, μια θωρακισμένη γειτονιά στους ίδιους τους κατοίκους, πολιορκημένη από τους ίδιους που ισχυρίζονται ότι εγγυώνται την «ασφάλεια». Η πορεία των επόμενων ημερών, διεκδικεί τα 25 χρόνια ζωής και αγώνα του Asilo και συγκεντρώνει 2000 ανθρώπους που σκοπεύουν να επιστρέψουν στη γειτονιά τους αλλά για άλλη μια φορά η ελευθερία των ατόμων καταστέλλεται από βόμβες καπνού που εκτοξεύονται σε ύψος ανθρώπου, ξυλοδαρμούς, άρθρα φατριαστικά και επαίσχυντες δηλώσεις από πλευράς των εκπροσώπων των θεσμικών οργάνων. Είναι συνεπώς σαφές πως η ελευθερία της συνεύρεσης και της έκφρασης δεν είναι ανεκτή.

Άνδρες και οι γυναίκες που επί σειρά ετών αγωνίζονται κατά της καραντίνας- του διαχωρισμού των μεταναστών σε αληθινά κέντρα κράτησης, με τη σειρά τους χαρακτηρίζονται ως «κρατούμενοι» από τον διευθυντή της αστυνομίας, ο οποίος μάλιστα εκπλήσσεται από την οριζόντια αλληλεγγύη που έλαβε το Asilo, προσπαθώντας να διαρρήξει τον αγώνα με την πλέον θλιβερή γνωστή στρατηγική του διαίρει και βασίλευε- divide et impera, αποφασιστικά χρεοκοπημένη υπό το πρίσμα των γεγονότων.

Ο λογαριασμός των ενεργειών του δημοκρατικού κράτους μας, εκτός από τη στρατιωτικοποίηση μιας ολόκληρης γειτονιάς για εβδομάδες, είναι αυτός: στους 7 του asilo που αγωνίστηκαν κατά του εγκλεισμού των μεταναστών αποδίδονται το άρθρο 270 του ποινικού κώδικα, μια ανατρεπτική ένωση που πρέπει να αποδειχθεί, θεωρούνται υπεύθυνοι για το αδίκημα της καταστροφής και λεηλασίας, έχοντας επίγνωση του γεγονότος ότι σήμερα οποιοσδήποτε βρίσκεται σε πορεία, ακόμη και τυχαία, μπορεί να κατηγορηθεί για το αδίκημα αυτό, μόνο για να αθωωθεί στη συνέχεια επειδή το γεγονός δεν υπάρχει (αλλά τα δικαστικά έξοδα πρέπει να πληρωθούν ούτως ή άλλως ), ο Τύπος παίρνει ως αφορμή τον σεξουαλικό προσανατολισμό ενός ατόμου ως πρόσχημα για να μιλήσει για τη συμμετοχή του στην διαδήλωση. Κανόνες πρότυπα και κανονικότητα που σε αυτήν τη Ιταλία κατά την αυγή του 2019 δεν είμαστε πλέον πρόθυμοι, αν ήμασταν ποτέ, να αποδεχθούμε και να ανεχθούμε, επειδή ο δικός μας, κανόνας, είναι ο αγώνας!

Αυτά είναι γεγονότα που γνωρίζουμε πολύ καλά στη Φλωρεντία. Η συνοικία Aurora στο Τορίνο, όπως το San Frediano και πολλές άλλες γειτονιές της Φλωρεντίας συμπεριλαμβάνονται στη διαδικασία του αστικού εξευγενισμού, ανάπλασης-gentrificazione. Η εκκένωση και η παρεμπόδιση μιας ολόκληρης γειτονιάς μοιάζουν πολύ με τις εκδιώξεις της via Toselli και της Riottosa. Είναι γεγονότα που όλο και περισσότερο αυξάνουν την επίγνωση ότι η αντίσταση είναι η μόνη οδός. Εμείς και όλες οι φλωρεντινές Αντιστάσεις δίνουμε πλήρη αλληλεγγύη στους συντρόφους του κατεχόμενου Asilo και στους συλληφθέντες των επόμενων ημερών. Αυτός που παλεύει δεν είναι ποτέ μόνος, και ο θυμός των πολλών θα γεμίσει όλες τις πόλεις!

https://lapolveriera.noblogs.org/post/2019/02/18/in-solidarieta-con-lasilo-occupato/

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Νέο κάλεσμα που λάβαμε για το συλλαλητήριο στον Βόλο.

ghkaieleftheria@espiv.net

Κάλεσμα συμμετοχής στο παλλαϊκό συλλαλητήριο ενάντια στην καύση σκουπιδιών στις 16 Μαρτίου

Προσυγκέντρωση συλλογικοτήτων στις 12:00 στο Θόλο (κτίριο Παπαστράτου)

 

Εδώ και περίπου 2 χρόνια ο λαός του Βόλου έχει ξεκινήσει έναν τιτάνιο αγώνα ενάντια στην καύση σκουπιδιών. Έναν αγώνα απέναντι στις αντιλαϊκές μεθοδεύσεις και σχεδιασμούς που από κοινού επεξεργάζονται και υλοποιούν ο επιχειρηματικός κολοσσός της Lafarge -Holcim, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και οι τοπικοί παράγοντες της δημοτικής και περιφερειακής αρχής, στη βάση των κατευθύνσεων και οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο αγώνας ενάντια στην καύση είναι αγώνας για τη ζωή μιας ολόκληρης πόλης κόντρα σε ένα οικονομικό σύστημα που μετατρέπει την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη και το περιβάλλον σε πεδίο εκμετάλλευσης και τελικά καταστροφής στο βωμό της αύξησης της κερδοφορίας. Η ΑΓΕΤ δεν καίει απλά σκουπίδια. Ρίχνει στην πυρά αργά και σταθερά τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων, μετατρέποντας τους σε ένα ιδιότυπο καύσιμο στην ατμομηχανή του καπιταλισμού σε συνθήκες ύφεσης και χρεοκοπίας.

Σε αυτές τις συνθήκες η διαδήλωση που διοργανώνεται στις 16 Μαρτίου πρέπει να αποτελέσει κορυφαίο βήμα κλιμάκωσης του αγώνα. Δεν διατρανώνουμε απλά την αντίθεσή μας στην καύση σκουπιδιών. Δε βγαίνουμε στο δρόμο για συμβολικούς λόγους, δεν παλεύουμε να “βάλουμε μυαλό” στους επιχειρηματικούς και θεσμικούς εκφραστές κάποιας υποτιθέμενης “ανορθολογικής διαχείρισης”, ούτε ψάχνουμε σωτήρες που θα αναλάβουν εργολαβικά την υπεράσπιση των ζωών μας με “περίτεχνους συμβιβασμούς” που θα παντρεύουν τα συμφέροντα των επιχειρηματικών κολοσσών με εκείνα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Διεκδικούμε με μαχητικούς όρους κινήματος το παλλαϊκό αίτημα για την παύση κάθε διαδικασίας καύσης σκουπιδιών να επιβληθεί και να τσακιστεί η συμμαχία εργοδοσίας, κυβέρνησης και τοπικών παραγόντων. Διεκδικούμε να καθορίσουμε το μέλλον των ζωών μας ενάντια σε όσους μας αντιμετωπίζουν ως αναλώσιμα υλικά. Για αυτό η διαδήλωση της 16ης Μαρτίου δεν μπορεί να είναι ένας “ανοιξιάτικος περίπατος”, αλλά μια παλλαϊκή διαδήλωση που βασικό της στόχο θα έχει τον αποκλεισμό του εργοστασίου της ΑΓΕΤ, το μπλοκάρισμα των οικονομικών και παραγωγικών της ροών και τελικά την υπονόμευση όλου του σχεδιασμού για την καύση σκουπιδιών στους ίδιους τους χώρους του εγκλήματος.

Ο καθορισμός του δημαρχείου ως τόπο συγκέντρωσης για τη διαδήλωση της 16ης Μάρτη, (5 χιλιόμετρα μακριά από την ΑΓΕΤ…) υπό την πίεση διάφορων θεσμικών κολαούζων σημερινών ή παλιότερων κυβερνητικών σχημάτων, αποτελεί σχεδιασμό που επιδιώκει να μετατρέψει την κινητοποίηση σε ακίνδυνη προεκλογική φιέστα και “πλυντήριο” διάφορων επίδοξων διαχειριστών και διαπραγματευτών με τη Lafarge. Είναι οι ίδιοι που πριν λίγο καιρό προσπάθησαν να “βγάλουν λάδι” τη Lafarge ενημερώνοντας μας πως για τους καρκίνους στο Βόλο φταίει το πότο… Είναι μια προσπάθεια να διατηρηθεί “το πέπλο προστασίας που στοργικά έχουν πλέξει” γύρο από τους καπιταλιστικούς ομίλους (El Doranto, Lafarge, Μάνεσης, Κοπελούζος κτλ) η κυβέρνηση και όλο το αστικό μπλοκ εξουσίας, ως φορέα σταθερότητας της εξουσίας τους. Κανείς από την κοινωνική ελίτ της πόλης μας δε θέλει να τα χαλάσει με έναν πολυεθνικό κολοσσό, γιατί ο πολυεθνικός όμιλος έχει “κοινωνικό” εταιρικό πρόγραμμα ευθύνης, κι όπως λέει ο λαός “είναι πολλά τα λεφτά” και κάπως έτσι όλοι ξαφνικά βρίσκονται στο ίδιο στρατόπεδο…

Η διαδήλωση της 16ης Μαρτίου πρέπει να καταλήξει και θα καταλήξει στην ΑΓΕΤ. Επιχειρώντας να συμβάλουμε σε μια τέτοια κατεύθυνση κλιμάκωσης, με αποτελεσματικά βήματα και μορφές πάλης που να δημιουργούν ένα μαζικό κοινωνικό αγωνιστικό ρεύμα κόντρα στο διαρκή εκβιασμό των επιχειρηματικών συμφερόντων, οι κινηματικές και κοινωνικές συλλογικότητες της πόλης καλούμε σε προσυγκέντρωση στο Θόλο (πανεπιστημιακό συγκρότημα Παπαστράτου) στις 16 Μαρτίου στις 12:00. Στόχος μας είναι να πορευτούμε σε μια μεγάλη κοινή διαδήλωση με όλο τον αγωνιζόμενο λαό, που θα υπερβαίνει τη “διαμαρτυρία του θεαθήναι” την οποία μεθοδεύουν μια σειρά φορέων για να συγκροτήσουμε έναν ισχυρό διεκδικητικό ανατρεπτικό πόλο απέναντι στους επιχειρηματικούς κολοσσούς, τα κυβερνητικά κέντρα και τους παράγοντες της τοπικής διοίκησης. Για εμάς μόνο αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα νικηφόρο σχέδιο.

 

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ (Αυτόνομη Λαϊκή Αγορά, Κατάληψη Ματσάγγου, Κίνηση κατοίκων Πηλίου και Βόλου για το Νερό, Λαϊκή Συνέλευση Αγίου Νεκταρίου, Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου, Στέκι Μεταναστών)

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ενημερωτική εκδήλωση για την εξόρυξη υδρογονανθράκων

Ενόψει της επερχόμενης διαδήλωσης στην Αθήνα ενάντια στην εξόρυξη υδρογονανθράκων (Πέμπτη 21/02), καλούμε σε ενημερωτική εκδήλωση/συζήτηση το Σάββατο 16/02 στις 18:00 στο Κοινωνικό Κέντρο Αγώνα Τούμπας (Σινιόσογλου 22, Θεσσαλονίκη).
Επισυνάπτουμε την πρόσφατη έρευνα της βρετανικής συμβουλευτικής εταιρίας eftec σχετικά με τις αρνητικές επιπτώσεις που θα έχει η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων για την τοπική οικονομία.
ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Tupamaros. La noche de los 12 años, η νύχτα 12 χρόνων, η ταινία για τον Pepe Mujica

 

Στον κινηματογράφο. Το film του Alvaro Brechner για τον πρώην πρόεδρο της Ουρουγουάης και των συντρόφων του Movimiento de liberación Nacional, με το οποίο φυλακίστηκε στα χρόνια της στρατιωτικής δικτατορίας στην Uruguay

Ήταν η χρονιά του Pepe Mujica φέτος στη έκθεση της Βενετίας: αφιερωμένες στον πρώην πρόεδρο της Ουρουγουάης που μείωσε τη φτώχεια της χώρας στο 9% είδαμε δύο ταινίες και η δική του παρουσία προκάλεσε προειδοποιήσεις σε σχέση με την ευθύνη όλης της δύσης όσον αφορά τη φτώχεια στον κόσμο, την ανάγκη δημιουργίας ενός «σχεδίου Marshall» για την Αφρική.

Ενώ ο Kusturica έκανε ένα ντοκιμαντέρ που φωτίζεται από τον πρόεδρο ο οποίος οδηγούσε το τρακτέρ και χάριζε το 70% του μισθού του στους φτωχούς, στο τμήμα Ορίζοντες, η ταινία έχει προγραμματιστεί τώρα στις αίθουσες, Una notte di 12 anni, (La noche de los 12 años, Η νύχτα των 12 χρόνων) από τον ουρουγουανό σκηνοθέτη και παραγωγό Alvaro Brechner, μια ταινία του είδους της φυλακής, η οποία όμως αποκαλύπτει ένα ελάχιστα γνωστό γεγονός, τα αυθεντικά συμβάντα εξαιρετικών χαρακτήρων, του Μουχίκα και των συντρόφων του Tupamaros που συνελήφθησαν κατά την περίοδο της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ουρουγουάη (1973-1985). «Με έπιασαν – είπε ο Mujica – επειδή δεν ήμουν γρήγορος, δεν ήμουν αθλητικός, όχι επειδή ήθελα να κάνω τον ήρωα.»

Ο BRECHNER ανακατασκευάζει στην ταινία αφού συγκέντρωσε εδώ και χρόνια έρευνες και μαρτυρίες, την πραγματική ιστορία της κράτησης ενάντια σε οποιοδήποτε σεβασμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων των τριών συντρόφων αγώνα του Movimiento de Liberación Nacional, του Pepe (μελλοντικού προέδρου Mujica), του Neto (Eleuterio Huidobro) που έγινε στη συνέχεια υπουργός άμυνας, του Ruso, του ποιητή Mauricio Rosencrof, τους οποίους έπαιξαν αντίστοιχα ο ισπανός ηθοποιός Antonio De La Torre, ο Alvaro Tort (ήταν στο Whiskey) και ο Chino Darín (γιος του μεγάλου αργεντίνου ηθοποιού Ricardo Darín). Στην ταινία ακολουθούμε μόνο τους τρεις ομήρους, στην πραγματικότητα η ιστορία βιώθηκε από εννέα αιχμαλώτους χωρισμένους σε τρεις ομάδες.

Να μιλήσουμε για είδος φυλάκισης είναι μειωτικό, δεδομένου ότι η κράτησή τους ήταν μάλλον μια πολύ μακρά μορφή βασανισμού, ήταν μέρος ενός πειράματος μηδενισμού της προσωπικότητας, με συγκεκριμένο στόχο να τους οδηγήσει στην τρέλα. Τα δώδεκα χρόνια αναφέρονται πράγματι στην φυλάκισή τους σε πλήρη απομόνωση σε πάντα διαφορετικά μέρη χωρίς να είναι σε θέση να επικοινωνούν, σχεδόν χωρίς φαγητό, φως, νερό, μέρη που να είναι όμοια με μεσαιωνικά μπουντρούμια.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΡΥ ΑΓΩΝΑ για να μην τρελαθούν θα βγουν νικητές και η ταινία τους δείχνει σε ένα κρεσέντο μεγάλης ανθρωπιάς κατά τη διάρκεια αυτών των μακρών ετών απομόνωσης, σε φαινομενικά άδειες σκηνές που γεμίζουν με δεξιότητα, όπου η κύρια διδασκαλία είναι η ανάγκη να αντισταθούν με κάθε κόστος, εφευρίσκοντας συνεχώς διαφορετικούς τρόπους επικοινωνίας μέσα από χοντρούς τοίχους, βρίσκοντας τον τρόπο να παραμείνουν ανθρώπινα όντα. Και με τη σκέψη, αφού αποφυλακιστούν, να συνεχίσουν να αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο σκηνοθέτης στις προηγούμενες ταινίες του έχει δείξει ότι επεξεργάζεται λογοτεχνικές αναφορές, όπως Onetti (Mal dìa para pescar, Κακή μέρα για ψάρεμα), εδώ κινείται στη σφαίρα του παράλογου, του παράδοξου χιούμορ, του συναισθήματος, παρότι παραμένει εμπλεκόμενος από τους κανόνες του είδους κατά κάποιον τρόπο, πέρα από της φυλακής, και της πολιτικής. Κατά βάθος πιθανότατα είναι αλήθεια ότι μια τέτοια εμπειρία δεν μπορεί να λεχθεί: ούτε ο Πέπε Μουχίκα στη Βενετία θέλησε να μιλήσει για την εποχή της κράτησης, υποδεικνύοντας εκείνες τις εμπειρίες βαθιές πληγές που πρέπει να γίνονται σεβαστές.

Αυτό που κάνει την ταινία σημαντική, εκτός από ολόκληρο το καλλιτεχνικό στήσιμο υψηλού επιπέδου, είναι ότι πρόκειται για μια διαδήλωση εργασίας επάνω στη μνήμη που εμπεριέχει εδώ και χρόνια ολόκληρη την λατινοαμερικανική ήπειρο, αλλά από την πλευρά μιας χώρας όπως η Ουρουγουάη όπου ακόμη δεν έχουν γίνει οι λογαριασμοί με το παρελθόν, σε αντίθεση με την Αργεντινή ή τη Χιλή και όπου το ζήτημα των desaparecidos, των εξαφανισμένων-αγνοουμένων παραμένει άλυτο και λείπουν οι δίκες στους στρατιωτικούς.

* Πηγή: Silvana Silvestri, IL MANIFESTO

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Φόρος τιμής στον Cristophe, τον παριζιάνο πυγμάχο

Stampa

2.5K64

 

Δημοσιεύουμε τη μετάφραση αυτής της επιστολής που έφτασε στο γαλλικό εβδομαδιαίο Lundi.am σε φόρο τιμής σε αυτόν που θα αναγνωριστεί ως Cristophe Dettinger, τον πυγμάχο που υπερασπίστηκε τα κίτρινα γιλέκα κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης του περασμένου σαββάτου στο Παρίσι. Τις ώρες που ακολούθησαν την διαδήλωση, οι εικόνες,  immagini του Cristophe ο οποίος κάνει να οπισθοχωρήσει με γροθιές μια γραμμή αστυνομικών με εξοπλισμό καταστολής ταραχών εισέβαλαν στις γαλλικές τηλεοράσεις και στα ιταλικά μέσα ενημέρωσης προκαλώντας έντονα συναισθήματα. Από τη μία πλευρά το σοκ και η καταδίκη από πλευράς της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, από την άλλη μια ισχυρή λαϊκή συμπάθεια για αυτόν τον πρώην πρωταθλητή των ελαφρών βαρέων βαρών. Οργανώθηκε μια αυθόρμητη εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων για τον ίδιο και την οικογένειά του η οποία έφτασε τα 117.000 ευρώ σε λιγότερο από 48 ώρες ενώ ένα βίντεο που δημοσιεύτηκε από την πεθερά λίγο πριν τη σύλληψη του, un video pubblicato dalla suocera poco prima del suo arresto, στο οποίο ο Cristophe εξηγεί τους λόγους της χειρονομίας του, δέχτηκε ήδη πάνω από ενάμιση εκατομμύριο προβολές.

Omaggio a Cristophe, il pugile parigino

Δεν ήμουν στο Παρίσι αυτό το Σαββατοκύριακο. Φορούσα το Κίτρινο Γιλέκο μου σε μια πόλη στο νότο, όπου ήμασταν πολυάριθμοι σε σχέση με τις τελευταίες εβδομάδες. Αυτό που φώτισε την μέρα μου, όμως, δεν ήταν η όψη των εκατοντάδων φωσφοριζόντων γιλέκων, αλλά, επιστρέφοντας στο σπίτι, η ανακάλυψη του βίντεο του Κριστόφ, του παριζιάνου πυγμάχου. Δεν θα υπογράψω αυτό το γράμμα με το όνομά μου, λυπάμαι γι αυτούς που θα το εκτιμούσαν, αλλά είναι λόγω (δημοσιογράφοι προσοχή, ταπώστε τα αυτιά σας) της καταστολής. Αυτό που θα πω δεν θα αρέσει στο μισητό πλήθος των μακρονιστών, ούτε σε εκείνους που άλλαξαν το κίτρινο σακάκι. Mα, ναι, ο Cristophe είναι ένας υπερήρωας. Όχι γιατί ξέρει πώς να αποκαταστήσει τον εαυτό του ως Spiderman ή επειδή ρίχνει γροθιές σαν τον Sagat [street fighter]. Πιο απλά, και είναι πράγμα σπάνιο, διότι μας έδειξε έναν τρόπο που αξίζει να δράσουμε.

Δεν θα μιλήσω για το περίφημο «πλαίσιο». Οι GG και οι υποστηρικτές τους το γνωρίζουν. Το γενικό πλαίσιο, η συγκυρία: οι χιλιάδες τραυματίες και αυθαίρετες συλλήψεις, τα χέρια σχισμένα και τα μάτια να θρυμματίζονται μέσα στη σιωπή των μέσων ενημέρωσης και με την ευλογία της κυβέρνησης. Το ιδιαίτερο πλαίσιο: οι χωροφύλακες που εμποδίζουν την πορεία των Gilet επάνω σε μια γέφυρα, και που κάνουν κανείς δεν ξέρει ακριβώς τι (τι καλή ιδέα!). Οι σχολιαστές, αυτοί δεν ενδιαφέρονται για το πλαίσιο, για την συγκυρία. Ή μάλλον, το χρησιμοποιούν ακριβώς όπως θέλουν, αρκεί να τους επιτρέπει να περάσουν τους μπάτσους ως θύματα ή να δικαιολογήσουν τη βία τους. Στη Mantes-la-Jolie η αστυνομία κινηματογραφεί παιδιά γονατισμένα επί ώρες με τα χέρια στα κεφάλια τους; Δίνει τη δική της εκδοχή, το δικό της συμφραζόμενο (άσχημες συγκρούσεις από πλευράς κακών παιδιών απ’ τα προάστια). Στο Παρίσι οι διαδηλωτές ρίχνουν αντικείμενα στην αστυνομία που βρίσκεται σε κίνηση; Το συμφραζόμενο και οι χειροβομβίδες (που ρίχτηκαν επάνω σε ένα πλήθος που δεν του ζητήθηκε τίποτα) θα μπούνε κάτω από το χαλί.

Όχι, πολύ μικρή σημασία έχει η εκδοχή, τα βίντεο ήταν αρκετά για να με κάνουν ευτυχισμένο, βλέποντας τον Cristophe να βουτά με το κεφάλι για να καταφέρει να διώξει προς τα πίσω μια γραμμή robocop από μόνος του.

Σε μια πρώτη ακολουθία, βλέπουμε αυτόν τον άνδρα, εύσωμο, ντυμένο στα μαύρα και με ένα καπέλο, να πραγματοποιεί μια εναέρια φιγούρα, να προσγειώνεται παρ’ όλα αυτά στα πόδια του, να τακτοποιεί το σκούφο του και να επαναλαμβάνει τα jab ενάντια στην ασπίδα ενός αστυνομικού, που λυγίζει κάτω από τα χτυπήματα και αναγκάζεται να υποχωρήσει ενώ οι συνάδελφοί του αποποιούνται να τον υποστηρίξουν. Αυτό το βίντεο έχει προκαλέσει την χαρά μου αλλά και τη συνηθισμένη κακοφωνία: «βία», «απαράδεκτος», blablabla. Ακόμα και η Ομοσπονδία Πυγμαχίας έκανε μια δήλωση.

Για ποια βία μιλάμε; Αυτή ενός άνδρα που δεν έχει καμία προστασία, ούτε όπλα και ρίχνει γροθιές, ένας εναντίον τεσσάρων, ενάντια σε έναν αστυνομικό που φορά ενισχυμένο γιλέκο, ασπίδα, κράνος με προστατευτικό αλεξίσφαιρο γείσο, επιγονατίδες, καλύμματα στις πλάτες, γκλομπ, χειροβομβίδες τοποθετημένες στην πλάτη και δεκάδες συναδέλφους γύρω του. Ένας άντρας με γυμνά χέρια μπροστά από ένα ρομπότ (πού είναι η υποδοχή για να βάλει τα χρήματα της αύξησης [που χορηγείται από τον Macron για να συνεχίσει να καταστέλλει τις διαμαρτυρίες];). Τι τραύματα θα εφεύρουν;

Τότε θα πουν ότι ο τύπος είναι ένας πυγμάχος και ότι, αν και δεν είναι οπλισμένος, το σώμα του είναι όπλο! Είναι αλήθεια … είναι αλήθεια ότι αφού κάνανε τόσες πολλές συλλήψεις GG λόγω «ένοπλης συνάθροισης» επειδή είχαν τέσσερις μαλακίες στο πορτμπαγκάζ, αφού είχαν κατασχέσει μερικές μάσκες αερίων (επειδή σε κάθε περίπτωση αν οι GG δεν φτύσουν τα πνευμόνια τους δεν αξίζει), θα μπορούσαν να συλλάβουν τους διαδηλωτές λόγω του σώματός τους ή των δεξιοτήτων τους. Ένα εκθεσιακό punching-ball στα διόδια και οι GG ψάχνονται ένας προς ένα. Πάρα πολύ δυνατό; Απαγόρευση διαδηλώσεων.
Θα μπορούσαν και να επιβάλλουν τα γάντια στην πορεία.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ιστορία. Στον αγώνα του Κριστόφ, υπάρχει πάντα η ίδια δυσαναλογία μεταξύ μιας υπερ-οπλισμένης αστυνομίας στη μία πλευρά και διαδηλωτών που δεν έχουν παρά μόνο τα χέρια τους.

Δεν υπάρχει καν η απελευθέρωση μιας βίας σε εκείνες τις εικόνες. Επειδή στην πραγματικότητα αυτό που «ταράζει» τους περισσότερους πολιτικούς και δημοσιογράφους (σε μια συγχώνευση εδώ και δύο μήνες σε αυτά τα μέρη) είναι ότι δεν είμαστε αδύναμοι. Ότι δεν δίνουμε την εικόνα αδύναμων ανθρώπων. Όταν αυτό είναι που θα ήθελαν να δουν. Κατ’ αρχήν θα ήθελαν να μας δουν πολύ λίγους. Μεγάλη ήταν η απογοήτευση όταν στο τέλος της ημέρας το Υπουργείο αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι παρακολουθούσαμε μιαν «επανάληψη» του κινήματος. Το Σάββατο, στις αρχές του απογεύματος, το κανάλι LCI με τίτλο «λιγότεροι από χίλιοι διαδηλωτές σε όλη τη Γαλλία, εκτός από το Παρίσι». Λιγότεροι από χίλιους! Γιατί χίλιοι; Γιατί όχι δύο; «Δύο κίτρινα γιλέκα εντοπίστηκαν στις πλευρές της D332 με έναν γρύλο» θα ήταν σχεδόν πιο αξιόπιστο.

Θέλουν να μας δουν λίγους και ακίνδυνους. Πριν θα ήθελαν να μας είχαν δει να κάνουμε πικ-νικ (24 νοεμβρίου), μετά να διαδηλώνουμε μέσα σε κλουβί (1 δεκεμβρίου), στη συνέχεια θα διαδηλώνουμε σε κατάσταση κράτησης (στις 8 Δεκεμβρίου), και στη συνέχεια να μην διαδηλώνουμε καθόλου (κατά τις αργίες). Δεδομένου ότι δεν έχουμε εκπληρώσει καμία από αυτές τις επιθυμίες των αστυνομικών και των συντακτών, κάθε νέα διαδήλωση της αποφασιστικότητάς μας είναι μια προσβολή, εξύβριση. Και εδώ είναι το πραγματικό σκάνδαλο: αυτό το σάββατο δεν ήμασταν αδύναμοι. Παρά τους ψευδείς αριθμούς ήμασταν πολυάριθμοι. Και παρά τους εκφοβισμούς, τις απειλές, τα μπλόκα, τις έρευνες δεν αφήσαμε να μας κάνουν ότι θέλουν. Κυρίως ο Κριστόφ.

Σε ένα δεύτερο βίντεο βλέπουμε στην πασαρέλα μια μάχη σώμα με σώμα μεταξύ των Κίτρινων Γιλέκων και των ίδιων αστυνομικών με εξοπλισμό κατά των ταραχών. Στη μέση αυτής της μάχης, ο Κριστόφ κλωτσά έναν χωροφύλακα πεσμένο κατά γης. Δεύτερο σκάνδαλο. Εκτός από το να είναι βίαιος, θα ήταν επομένως ένας δειλός. Είναι αλήθεια ότι δεν είναι μια χειρονομία εξαιρετικής ποιότητας. Ο Κριστόφ πρέπει να το γνωρίζει αυτό καθώς ασχολείται με την ευγενή τέχνη. Είναι εξασφαλισμένος αποκλεισμός. Η συμπλοκή συλλαμβάνεται από τις υπο-τηλεοπτικές κάμερες του διαδικτύου. Που βιάζονται να διαδώσουν τα χολυγουντιανά αποσπάσματα σχεδόν ζωντανά. Όπως μερικές εβδομάδες πριν με τις συγκρούσεις μεταξύ των GG και αστυνομικών μοτοσικλετιστών στα Champs. Με αυτά τα βίντεο που προσελκύουν μύγες, οι σκατάδες της κυβέρνησης θα παρασκευάσουν το χάπι που θα καταπιούν τα πρακτορεία ειδήσεων: «λιντσάρισμα», «απαράδεκτο», »σεχταριστές», «αντισημίτες»! Ο Macron τα έκανε ένα κομπολόι την πρώτη του έτους: είναι το «πλήθος που μισεί» που τα παίρνει στο κρανίο εναντίον «των επιλεγμένων, της αστυνομίας, των δημοσιογράφων, των εβραίων, των αλλοδαπών και των ομοφυλοφίλων». Στα τηλεοπτικά σαλόνια ζητούν με ανοικτό στόμα αυτό το είδος ζαχαροπλαστικής, τα βιντεοκλίπ της «βίας» που βρίσκονται στο διαδίκτυο, με τίτλους που υπερβάλλουν στο συναίσθημα με τη γλώσσα του κόμματος του προέδρου.

Η ανισότητα των μέσων που είναι διαθέσιμη στους εμπόλεμους: ένα κίτρινο γιλέκο μπροστά σε μια πανοπλία, μπορεί να εξηγήσει αυτού του είδους τα χαμηλά χτυπήματα. Ίσως και την περιέργεια, που ωθεί τον άνθρωπο να μετακινήσει με την άκρη των ποδιών ένα σκελετό φτιαγμένο από πλαστικό και μέταλλο σαν να θέλει να επαληθεύσει αν υπάρχει πραγματικά κάτι ανθρώπινο εκεί μέσα. Σίγουρα όχι πολύ αριστοκρατικό αλλά να τον πουν και δειλό; Όλοι οι GG θυμούνται ένα γεγονός που ίσως επιτρέπει καλύτερα να διαπιστωθεί τι είναι δειλία. Την 1η δεκεμβρίου (δημοσιογράφοι: καλύψτε τα μάτια σας θα μιλήσω για αστυνομική βία) ένας άνδρας χτυπιέται στο έδαφος από 8 αστυνομικούς αντι-ταραχές. Τον ακολούθησαν σε ένα δρόμο. Ήταν οπλισμένοι και τον χτύπησαν πολλές φορές με γκλομπ. Εάν αυτή η πράξη είναι μια ακατανόμαστη δειλία δεν είναι επειδή ο άνθρωπος ήταν στο έδαφος. Δεν είναι επειδή ήταν 8 εναντίον 1, διότι είχαν πανοπλίες και αυτός είχε μόνο ένα καπέλο, επειδή είχαν γκλομπ και αυτός απολύτως τίποτα. Είναι επειδή εκείνοι οι αστυνομικοί γνώριζαν ότι θα καλύπτονταν. Μπορούσαν να χτυπήσουν χωρίς φόβο.

Ο Κριστόφ συνελήφθη μετά από λίγες ώρες, επειδή εντοπίστηκε ταχέως (δεν είχε καλύψει το πρόσωπο του). Εάν οι βίαιοι αστυνομικοί μπορούσαν να εντοπιστούν εξίσου γρήγορα θα τιμωρούνταν, έτσι δεν είναι; Την ίδια μέρα με τα exploi του Kριστόφ, ένας αστυνομικός τραβήχτηκε ενώ δέρνει με μπουνιές έναν διαδηλωτή απροστάτευτο. Η ταυτότητά του αναγγέλθηκε γρήγορα στα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης. Ωστόσο ο Εισαγγελέας της Δημοκρατίας αποφάσισε να μην κινήσει έρευνα εναντίον του. Είναι ελεύθερος.

Ποιοι είναι οι αδύναμοι και δειλοί; Σε μια ροτόντα, στη συνέχεια σε μια πορεία, μου είπαν δύο διαφορετικοί αστυνομικοί: «δεν θα χρειαστεί να έρθετε και να μας καλέσετε όταν θα υπάρξουν τρομοκρατικές επιθέσεις». Σε διάφορα κοινωνικά μέσα διάφοροι αστυνομικοί καλούν τον Κριστόφ σε μονομαχία, σε αγώνες πυγμαχίας ένας προς έναν. Στη Νάντη το ίδιο σάββατο ένας αστυνομικός φορούσε μια μάσκα του Punisher. Είναι όλο το δράμα των αστυνομικών: θεωρούν τους εαυτούς τους ως ήρωες, δυνατούς άνδρες, το τελευταίο ανάχωμα της Γαλλίας μπροστά στο χάος όταν αυτό που κάνουν, εδώ και δύο μήνες, όλα τα σάββατα, είναι να ρίχνουν σφαίρες από καουτσούκ στα κεφάλια των μαθητών λυκείου, να ρίχνουν εκρηκτικές χειροβομβίδες χωρίς στόχευση και μέσα στο πλήθος, να χτυπούν τους ηλικιωμένους με τα γκλομπ, να αρπάζουν τα τηλέφωνα που τους κινηματογραφούν, να σέρνουν νέες γυναίκες στο έδαφος και απ’ τα μαλλιά, να κατάσχουν τα γυαλάκια κολύμβησης, να μπλοκάρουν τους ανθρώπους σε μια γέφυρα επειδή θέλουν να φτάσουν στο κοινοβούλιο. Έχουμε δει καλύτερους supermens,

Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Η αδυναμία και η δειλία δεν είναι τα χαϊδευτικά χτυπήματα του Cristophe. Είναι να παραμορφώνουν τους διαδηλωτές ενώ αρνούνται να στοχεύσουν στο κεφάλι. Είναι να κάνουν κάθε μέρα τους προβοκάτορες στο Twitter και να το σκάνε στη συνέχεια από την πίσω πόρτα του Υπουργείου όταν κάποιος έρχεται να χτυπήσει το κουδούνι. Είναι να καταγγέλλουν για «βία» αυτούς που μόλις έχουν φάει ξύλο. Είναι να λεν «ας έρθουν να με πάρουν» με δύο ελικόπτερα έτοιμα να απογειωθούν στην αυλή. Είναι να εκτοξεύουν χειροβομβίδες διασποράς στο πλήθος και στη συνέχεια να αξιώνουν 45 ημέρες πρόγνωσης για ψυχολογικό κλονισμό επειδή τους πέταξαν δυο πατίνια. Είναι να λεν «ισχύς και τιμή» και να μην έχουν ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Με προειδοποίησαν να «μην υποστηρίζω τον Κριστόφ χωρίς να γνωρίζω ποιος είναι». Ίσως είναι παιδο-ναζί ή χειρότερα ένας μακρονιστής που διείσδυσε στο κίνημα. Το ερώτημα δεν είναι αυτό του ανθρώπου ή του μποξέρ αλλά της χειρονομίας του. Αυτό μας έδωσε θάρρος και πρέπει να μας εμπνεύσει. Δεν σημαίνει να μπούμε στο τριπάκι να ξεκινήσουμε την αγγλική πυγμαχία. Αυτό σημαίνει: να προχωρήσουμε, να μην κάνουμε πίσω, να παραμείνουμε αποφασισμένοι.

από Lundi.am

 VEDI IL DOSSIER DI INFOAUT: CHI SONO I GILET GIALLI?

 

https://www.infoaut.org/segnalazioni/omaggio-a-cristophe-il-pugile-parigino