μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Η διήγηση ενός νεαρού γάλλου που μάχεται με τους κούρδους ενάντια στην Τουρκία

Αφού συμμετείχε στην απελευθέρωση της Raqqa από την κατοχή του Ισλαμικού Κράτους, ο Arnaud πολέμησε τις τελευταίες εβδομάδες εναντίον της Τουρκίας στη βόρεια Συρία

Il racconto di un giovane francese che combatte con i curdi contro la Turchia

Όταν μας απαντά στο τηλέφωνο, ο Arnaud (το όνομα είναι φανταστικό) – ένας νεαρός γάλλος μαχητής που στρατεύτηκε μαζί με τους κούρδους στη Συρία – έχει στη πλάτη του δώδεκα μέρες έντονων μαχών ενάντια στην τουρκική επίθεση στη Rojava, το όνομα που αποδόθηκε στο συριακό Κουρδιστάν. Εξαπολύθηκε μετά την ξαφνική απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τα τουρκοσυριακά σύνορα στις αρχές οκτωβρίου, η επίθεση που αποφασίστηκε από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ετοιμάζονταν επί μήνες και έχει ήδη αναγκάσει περίπου 300.00 αμάχους να εγκαταλείψουν τη συνοριακή περιοχή μέσα σε μία εβδομάδα.

Αποσπασμένος στη συνοριακή πόλη Serekaniye (αραβική Ras al-Ain Arab), ο Arnaud συμμετείχε στις μάχες προσπάθειας αντίστασης στις επιθέσεις του ισχυρού τουρκικού στρατού πλαισιωμένου από τις ισλαμιστικές ομάδες συμμάχους της Άγκυρας. Αφού ο Arnaud και οι σύντροφοί του στριμώχτηκαν από τον εχθρό στο τέλος της περασμένης εβδομάδας, έγινε διαπραγμάτευση κατάπαυσης του πυρός, επιτρέποντάς τους να εγκαταλείψουν την Serekaniye, ξεφεύγοντας από ένα σχεδόν βέβαιο θάνατο.

Αν ο Arnaud επέζησε το 2017 στην επίπονη ανακατάληψη της Raqqa από τα χέρια της οργάνωσης του Ισλαμικού Κράτους όπως και στη μάχη της Afrin που ξεκίνησε το 2018 (ένα καντόνι που κρατούσαν οι κούρδοι μέχρι την τουρκική επίθεση), αυτή τη φορά δεν πίστευε ότι θα μπορούσε να βγει ζωντανός. Από τη Συρία μας μιλά με μια ήρεμη και γαλήνια φωνή και μας διηγείται για τις τελευταίες αυτές ημέρες, ενώ η Ρωσία και η Τουρκία πρόκειται να καταλήξουν σε μια συμφωνία που θα μπορούσε να θέσει υπό αμφισβήτηση την ίδια την ύπαρξη της Ροζάβα.

VICE: Μετά την Raqqa και την Afrin άφησες την Rojava. Αλλά επέστρεψες τον μάρτη. Ένιωθες ότι επρόκειτο να συμβεί κάτι;

Arnaud:Φανταζόμουν ότι θα είχαμε έναν πόλεμο με την Τουρκία. Αλλά δεν πίστευα ότι θα έρθει φέτος. Δεν περίμενα να ξεκινήσουν το χειμώνα, σκεφτόμουν ότι θα περίμεναν μέχρι το επόμενο καλοκαίρι. Αλλά ήμουν λίγο υπερβολικά αισιόδοξος.

Η αναγγελία της αμερικανικής υποχώρησης σε ξάφνιασε;

Όχι, υπό την έννοια ότι ποτέ δεν πιστεύαμε ότι οι ιμπεριαλιστές θα συνεχίσουν να μας στηρίζουν μακροπρόθεσμα. Πάνω απ ‘όλα, μας ξάφνιασε ότι μας άφησαν εντελώς χωρίς καμία πιθανότητα να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Θα περιμέναμε ότι θα είχαν εμποδίσει την Τουρκία να έχει πρόσβαση στον συριακό εναέριο χώρο. Χωρίς τη βοήθεια των drones ή των βομβαρδιστικών, πιστεύω ότι θα μπορούσαμε να αντισταθούμε στην τουρκική εισβολή. Δεν ήταν έτσι. Το μόνο που έκαναν οι αμερικανοί ήταν να αρνούνται επισήμως να γνωστοποιήσουν τις θέσεις μας στην Τουρκία. Super … Θεωρήσαμε επίσης ότι θα μας είχαν κρατήσει λίγο περισσότερο ενήμερους για τους χρόνους της απόσυρσής τους, απλά για να μπορέσουμε να προετοιμαστούμε. Τελευταία έκπληξη, δεν πιστεύαμε ότι η τουρκική εισβολή θα είχε επεκταθεί τόσο πολύ. Σφάλαμε νομίζοντας ότι η Τουρκία θα είχε επικεντρωθεί στην επίθεση στις πόλεις. Δεν νομίζαμε ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα τόσο υποστηριζόμενο σχέδιο νεο-οθωμανικής επέκτασης.

Που βρισκόσουν όταν ξεκίνησε η τουρκική επίθεση;

Τη στιγμή που ξεκίνησε, είχαμε ήδη βρεθεί στη Serekaniye από αρκετές ημέρες, διατηρούμενοι σε κατάσταση αναμονής. Την πρώτη μέρα των μαχών βρισκόμουν στο κέντρο της πόλης και επρόκειτο να αγοράσω την πρώτη μοτοσικλέτα της ζωής μου, ένα ημι-cross για να μετακινούμαι στο τραχύ έδαφος που περιβάλλει την πόλη. Ήμουν ικανοποιημένος, κατάφερα και να διαπραγματευτώ την τιμή. Οι πωλητές πήραν τη μηχανή για να την γεμίσουν και εκείνη την στιγμή είδα καταδιωκτικά στον ουρανό να κάνουν ένα είδος έκλειψης μεταξύ των συνόρων και ημών. Συνειδητοποίησα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Επιπλέον, τα καταδιωκτικά άφηναν πίσω τους ένα μεγάλο άσπρο ίχνος, το οποίο γενικά δεν συμβαίνει. Με έναν άλλο διεθνή εθελοντή σύντροφο αναρωτηθήκαμε αν οι αμερικανοί μας προειδοποιούσαν με αυτό τον τρόπο για την εισβολή ή αν οι τούρκοι είχαν αρχίσει να κάνουν τις αναγνωρίσεις τους. Στη συνέχεια τα αεροσκάφη πέρασαν και πάλι για ένα δεύτερο γύρο. Σε εκείνο το σημείο δεν θα μπορούσε να είναι πραγματικά κάτι καλό – κυρίως διότι ακούγονταν όλμοι να πέφτουν επάνω σε στρατιωτικές βάσεις έξω από την πόλη. Στον τρίτο γύρο των αεροσκαφών, οι πωλητές επέστρεψαν με τη μηχανή μου έχοντας γεμίσει το ρεζερβουάρ. Με τον σύντροφό μου ανεβήκαμε πάνω και φύγαμε γρήγορα, ενώ οι όλμοι συνέχιζαν να πέφτουν γύρω από την πόλη.

Που κατευθυνθήκατε;

Πήγαμε για να πάρουμε τα πράγματα μας στη μικρή βάση που είχαμε στο κέντρο της πόλης και στη συνέχεια βγήκαμε από την πόλη και πήγαμε σε καταφύγιο περιμένοντας οδηγίες. Μας είπαν ότι το καθήκον μας θα ήταν να διακόψουμε τις διαδρομές πρόσβασης μεταξύ της πόλης και των δυνάμεων του εχθρού για να αποτρέψουμε η πόλη να περικυκλωθεί από το νότο. Αλλά μέσα σε 48 ώρες η στρατηγική είχε αλλάξει, μας ζήτησαν να επιστρέψουμε στην πόλη επειδή υπήρχε ανάγκη καλών μαχητών. Χρειάζονταν ενισχύσεις επειδή ο εχθρός δεν είχε προσπαθήσει αρχικά να περικυκλώσει την πόλη από τη νότια πλευρά, αλλά απλώς περιορίστηκε να κινείται κατά μήκος των συνόρων για να επιτεθεί απευθείας στην πόλη.

Όταν άρχισε η μάχη πως αισθανόσουν;

Τις πρώτες δύο ημέρες των μαχών, όταν βρισκόμασταν έξω από την πόλη, ήμουν νευρικός. Οι όλμοι δεν έπεφταν πολύ μακριά από εμάς, όπως και οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί. Παρόλο που δεν ήμασταν εκτεθειμένοι σε άμεσες συγκρούσεις πεζικού, μας έρχονταν πληροφορίες για ομάδες εχθρών που κατάφεραν να διεισδύσουν και να πλησιάσουν κοντά μας. Ως αποτέλεσμα μείναμε τη νύχτα και ντυμένοι με πολιτικά ρούχα για να μπορούμε να πάμε στις κοντινές γειτονιές για να δούμε αν υπήρχε πράγματι διείσδυση ισλαμικών συμμοριών συμμάχων με την Τουρκία. Ήταν αρκετά εξαντλητικό να μην ξέρουμε τι μας περιμένει, να μην γνωρίζουμε ποιος ήταν φίλος και ποιος δεν ήταν. Επιπλέον ένα όχι μικρό μέρος του άμαχου πληθυσμού δεν συμπαθούσε απαραίτητα για εμάς και ήταν αρκετά ικανοποιημένο βλέποντας ότι η εισβολή ξεκίνησε. Ήξερα ότι είχαμε συντρόφους που μάχονταν ήδη μέσα στην πόλη, ένιωθα ένοχος επειδή δεν βρισκόμουν μαζί τους. Όταν είμαι έξω από τη δράση και όχι στην καρδιά της σύγκρουσης, νιώθω νευρικός.

Στη συνέχεια σας στείλανε στη πόλη…

Φτάσαμε στην πόλη με το πρώτο φως της αυγής και δύο ώρες αργότερα ήμασταν ήδη σε δράση. Αισθανόμουν απόλυτα ήρεμος και είπα ότι θα μείνω εκεί. Ξαφνικά όλα έγιναν πολύ έντονα. Την πρώτη μέρα ο εχθρός ήταν πολύ κοντά. Αλλά με την πρόοδο της εμπειρίας μου ως μαχητής στην Ροζάβα, έχω χάσει όλες τις μορφές άγχους κατά τη διάρκεια των μαχών. Νόμιζα ότι θα πεθάνω κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης αλλά ήμουν ήρεμος. Ήρεμος όχι με μια έννοια παραίτησης ή αυτοκτονικού ενστίκτου. Αλλά γαλήνιος για το γεγονός πως δέχεσαι το αναπόφευκτο. Είχα αποδεχτεί την ιδέα να πεθάνω και σκεφτόμουν ότι ήταν ένας πολύ ευγενής τρόπος θανάτου – με μια συγκεκριμένη ποιότητα, αξία, όπως λένε. Δεν ήταν μια ιδέα που με τρόμαζε σε κάθε περίπτωση. Το γεγονός είναι ότι βγήκα από αυτό χωρίς ακόμη να έχω καταλάβει καλά καλά πώς επιβίωσα σε όλο εκείνο.

Όσον αφορά την ένταση η μάχη της Serekaniye είναι συγκρίσιμη με αυτό που είχες ζήσει μέχρι τότε;

Φαινόταν σαν ένας συνδυασμός μεταξύ Raqqa και Afrin, αλλά πολύ πιο έντονος. Πολέμησα για μια δωδεκάδα μέρες αναπαυόμενος μόνο για 24 ώρες. Ήταν ταυτόχρονα μια αστική σύγκρουση εκ του πλησίον όπως στην Raqqa και μια μάχη εξ αποστάσεως ενάντια σε τανκς και τεθωρακισμένα, όλο αυτό με εναέριους βομβαρδισμούς χειροβομβίδες και όλμους που έπεφταν επάνω μας όπως στην Afrin. Με τη διαφορά ότι οι αστικές μάχες ήταν ακόμα πιο κοντινές από ότι είχα δει στη Raqqa. Στη Serekaniye βρεθήκαμε σε ένα μέτρο απόσταση από τον εχθρό – δεν υπερβάλλω. Βρισκόμασταν στο ίδιο κτίριο μαζί τους, μόνο ένας τοίχος μας χώριζε. Μπορούσαμε να τους ακούμε να μιλούν, να αναπνέουν, να κατουρούν. Ήταν αρκετά ενοχλητικό-ανησυχητικό. Είχα βρει ένα μαχαίρι, το είχα επάνω μου και ήμουν διαρκώς σε ετοιμότητα.

Όταν τελικά βρεθήκατε τελείως περικυκλωμένοι μέσα σε λίγες μέρες μάθατε ότι είχε γίνει διαπραγμάτευση μιας κατάπαυσης του πυρός…

Οι σύντροφοι διοικητές μας είπαν ότι είχαν γίνει κάποιες συνομιλίες. Ελπίζαμε ότι κάποιος θα έρθει για να σώσει την κατάσταση ή τουλάχιστον να στηρίξει τη δράση μας. Αρχικά πιστεύαμε ότι θα κινηθούμε προς μια συμμαχία με το καθεστώς [της Συρίας]. Μια πολιτικά οδυνηρή συμμαχία, αλλά στρατιωτικά … γιατί όχι; Δεν μας ένοιαζε τίποτα. Ήμασταν σε μια τόσο εξοντωτική δυσκολία που ήμασταν έτοιμοι να δεχτούμε τα πάντα. Αργότερα, ακούσαμε να μιλούν γι αυτήν την κατάπαυση του πυρός και αναρωτηθήκαμε για ποιον λόγο: να μας επιτρέψουν να ξεκουραστούμε; ώστε να μπορέσουν να φτάσουν ενισχύσεις; Όχι, απλά να εγκαταλείψουμε την πόλη. Αυτό δεν το περιμέναμε.

Πώς συνέβη η εκκένωση της πόλης;

Οι διοικητές ήξεραν ότι ήμασταν αντίθετοι με την ιδέα αυτής της κατάπαυσης του πυρός που αποσκοπούσε στην έξοδο από την πόλη και ότι θα είχαμε προτιμήσει να πούμε: «Παραμένουμε». Για να αποφευχθεί αυτή η κάπως θυσιαστική πρωτοβουλία, οι διοικητές μας είπαν: «Ετοιμαστείτε, θα φύγετε για μια επιχείρηση. Πρόκειται για μια γενική επιχείρηση για να διώξουμε τον εχθρό έξω από την πόλη». Ξαφνικά, ήμασταν ενθουσιασμένοι από αυτή την ιδέα να πάρουμε πίσω την πόλη κτίριο προς κτίριο. Αλλά σύντομα όλα έγιναν ύποπτα επειδή μας είπαν να κατευθυνθούμε προς το παζάρι-il suk, μια φιλική περιοχή. Αναρωτηθήκαμε γιατί μας έστελναν εκεί. Δεν το συζητήσαμε πολύ διότι οι διοικητές μας είπαν να βιαστούμε και να υπακούμε. Φτάνοντας στον κεντρικό δρόμο της πόλης είδαμε δύο τεράστιες σειρές οχημάτων που μας περίμεναν. Μας είπαν να ανέβουμε. Ανεβήκαμε πάνω σε αυτά τα οχήματα πιστεύοντας ότι ήταν περίεργο. Να φύγουμε μηχανοκίνητα για να πραγματοποιήσουμε μια επιχείρηση ανακατάληψης της πόλης ήταν τρελό, θα μας είχαν εξολοθρεύσει. Δεν είχε κανένα νόημα, τότε συνειδητοποιήσαμε ότι υποχωρούσαμε και ότι αφήναμε την πόλη. Πράγματι, αυτό συνέβαινε.

Δίχως την κατάπαυση του πυρός, τι θα συνέβαινε σε σας;

Θα είχαμε πεθάνει. Είχαμε ακόμα αρκετά πυρομαχικά για να αντέξουμε μία ή δύο ημέρες το πολύ. Εάν δεν είχαμε στείλει ενισχύσεις πίσω από τις εχθρικές γραμμές για να τους επιτεθούμε, θα ήμασταν απόλυτα απομονωμένοι. Νομίζω ότι θα είχαμε πολεμήσει πολύ θαρραλέα μέχρι το θάνατο. Όλοι ήθελαν να μπούνε στη δράση, οπότε δεν ανησυχούσαμε.

Πιστεύεις ότι η έναρξη της σύγκρουσης με την Τουρκία θα είναι αιτία να αρχίσει ξανά ένα νέο κύμα αφίξεων από διεθνείς εθελοντές όπως τον καιρό του Ισλαμικού Κράτους;

Νομίζω πως ναι. Υπάρχουν πολλοί σύντροφοι που μας έχουν πει ότι θα ήθελαν να επιστρέψουν. Γνωρίζουμε επίσης νέους ανθρώπους που θα ήθελαν να έρθουν εδώ. Η άφιξη νέων διεθνών εθελοντών διευκολύνεται από το γεγονός ότι οι Πεσμεργκά του ιρακινού Κουρδιστάν δεν υποστηρίζουν την τουρκική εισβολή και μας έχουν πλησιάσει, ενώ πριν οι σχέσεις ήταν πολύ τεταμένες. Τα σύνορα τον προηγούμενο καιρό ήταν πραγματικά δύσκολο για κάποιον να τα περάσει. Αλλά τώρα είναι πολύ πιο άνετη η διέλευση από τα σύνορα, είναι πραγματικά απλό αυτή την περίοδο. Είναι κάτι πολύ θετικό. Κάθε διεθνής εθελοντής μπορεί να φτάσει στη Συρία από το Ιράκ. Είναι πολύ καλό για εμάς. Ελπίζω να μην είναι πολύ αργά.

Πιστεύεις ότι η Rojava εξακολουθεί να έχει μέλλον;

Η συμφωνία που υπεγράφη την τρίτη το βράδυ μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας περιπλέκει πολύ τα πράγματα. Η συμφωνία αυτή καθιερώνει μια ζώνη πλάτους 32 χιλιομέτρων κατά μήκος των συνόρων κάνοντας να αποσυρθούν οι δυνάμεις αυτοάμυνας και καταλαμβάνοντας την με τουρκικούς και ρωσικούς στρατούς. Δεν θα παραμείνει μεγάλο μέρος του εδάφους της Rojava, το οποίο αποτελείται κυρίως από εδάφη κοντά στα σύνορα. Περιμένουμε τώρα την επίσημη απάντηση των συριακών δημοκρατικών Δυνάμεων (FDS) [που υπερασπίζονται τη Ροζάβα και μάχονται κατά της Τουρκίας]. Όλοι εδώ σκέφτονται ότι θα προχωρήσουμε προς τον πόλεμο, ενώ η κουρδική κοινότητα στην Ευρώπη πιστεύει αντίθετα ότι θα προχωρήσουμε με διπλωματικά μέσα. Εγώ δεν έχω ιδέα.

Εάν εξεταστεί η επιλογή της ένοπλης σύγκρουσης, θα ήσουν έτοιμος να πάρεις μέρος;

Με λιγότερο ενθουσιασμό, είναι πολύ απογοητευτικό να σκεφτόμαστε ότι θα πολεμήσουμε για κάτι που σίγουρα σύντομα δεν θα υπάρχει πλέον. Αλλά νομίζω ότι μπορούμε να πολεμήσουμε ακόμη και χωρίς να ελπίζουμε απαραίτητα για μια νίκη. Μπορούμε να πολεμήσουμε μόνο και μόνο επειδή η ηθική μας υποχρεώνει να το πράξουμε. Σε ηθικό επίπεδο δεν έχω άλλη επιλογή παρά να είμαι πρόθυμος να πάω. Στην πραγματικότητα, για να επιβιώσω θα ήταν προτιμότερο να φύγω από την Ροζάβα αμέσως, αλλά πολιτικά θα ήταν πραγματικά καταδικαστικό. Κάποιοι σύντροφοι έχουν φύγει τις τελευταίες ημέρες και τις τελευταίες εβδομάδες επειδή πιστεύουν ότι η κατάσταση είναι πολύ θερμή. Εάν εγκαταλείψουμε τους φίλους μας όταν μπορούμε να τους βοηθήσουμε, νομίζω ότι δεν έχει νόημα να αποκαλούμαστε διεθνιστές. Δεν μπορούμε μόνο να ερχόμαστε εδώ να καταναλώσουμε την επανάσταση και τις θετικές της πτυχές. Η προσέλευση στην Rojava δεν είναι μια επαναστατική δράση από μόνη της. Πρέπει επίσης να παράγουμε κάτι εδώ και να δώσουμε τη δική μας συμβολή. Είναι λίγο σαν αυτό που συμβαίνει σε μια διαδήλωση στο δρόμο, στην πλατεία. Σε μια διαδήλωση στην πλατεία υπάρχει κάποιος που έρχεται για να κάνει τις συγκρούσεις αλλά δεν κάνει τίποτα για να προετοιμαστεί για την περίσταση ούτε για να διαχειριστεί τις πιθανές συνέπειες. Απλώς καταναλώνει το γεγονός. Θεωρώ ότι είναι πραγματικά γελοίο, μου φαίνεται μια μηδενιστική προσέγγιση, πολύ οπορτουνιστική και πολύ εγωκεντρική. Από σεβασμό και αλληλεγγύη προς τους συντρόφους, αν και θα είχα να κάνω πολλές κριτικές στο κουρδικό κίνημα, νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μαζί τους.

Ακόμη και αν η επιστροφή σου συμβεί αργότερα, σκέφτεσαι ποτέ τις νομικές επιπλοκές που θα συνεπάγεται αυτό;

Σκεφτόμαστε γι ‘αυτό. Αλλά αυτή η σκέψη δεν μας κρατά πίσω, δεν μας φρενάρει. Είναι σίγουρα παράνομο να αγωνιζόμαστε εναντίον ενός στρατού του ΝΑΤΟ [του οποίου η Τουρκία είναι μέλος], αλλά η ηθική διάσταση για εμάς είναι πρωταρχική. Επιπλέον, είναι δύσκολο για ένα ευρωπαϊκό κράτος να αποδείξει ότι πολεμήσαμε εναντίον ενός στρατού του ΝΑΤΟ. Πρέπει να αποδείξουν ότι ήμασταν εκεί, ότι πολεμήσαμε εναντίον των τούρκων στρατιωτών και όχι εναντίον των συμμάχων τους ισλαμικών συμμοριών. Μέχρι να έχουν επίσημες αποδείξεις, θα είναι δύσκολο γι ‘αυτούς.

Αλλά υποθέτω ότι αυτού του είδους συνέντευξη περιπλέκει λίγο την κατάστασή σου…

Η κατάστασή μου επιδεινώνεται, αλλά πιστεύω ότι κάποιος πρέπει να μιλήσει για τα πράγματα που συμβαίνουν εδώ, αλλιώς κανείς δεν θα το κάνει.

 

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/il-racconto-di-un-giovane-francese-che-combatte-con-i-curdi-contro-la-turchia

Da Vice Francia

 

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/10/31/intervista-ad-un-compagno-francese-impegnato-nella-difesa-del-nord-della-siria-contro-lattacco-turco/

 

 

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΩΩγ. στη χώρα του ποτέ…ή 16

 

24.02.1974   Firenze, Φλωρεντία. Στη διάρκεια μιας εξέγερσης στις φυλακές Murate ένας σωφρονιστικός υπάλληλος ρίχνει μια ριπή με το αυτόματο ενάντια στην ομάδα που είχε σκαρφαλώσει στην οροφή. Ο Giancarlo Del Padrone, είκοσι χρόνων, σκοτώνεται επί τόπου. Άλλοι τέσσερις κρατούμενοι τραυματίζονται, ένας σοβαρά. Η διαδήλωση διαμαρτυρίας είχε οργανωθεί από τους κρατουμένους ενάντια στις καθυστερήσεις της μεταρρύθμισης των φυλακών.

1 4.03.1974    Firenze. Κάποια επεισόδια διαδραματίζονται μπροστά στις φυλακές delle Murate ανάμεσα σε αγωνιστές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που εμφανίζονται αλληλέγγυοι με τους κρατουμένους που βρίσκονται σε εξέγερση και τις δυνάμεις της τάξης. Αρκετοί οι ελαφρά τραυματισμένοι.

1 7.04. 1 976    Calenzano (Φλωρεντία). Τέσσερις μολότοφ ρίχνονται ενάντια στα γραφεία της εταιρείας La Pasquale. Την ευθύνη της επίθεσης αναλαμβάνει η »Lotta armata per il comunismo», »Ένοπλος αγώνας για τον κομουνισμό» που διαμαρτύρεται ενάντια στην μαύρη εργασία.                                                                                                                         Firenze. Κάποιες μολότοφ ρίχνονται ενάντια στο ισπανικό Προξενείο στην piazza Saltarelli.

31.05.1976
Firenze. Σοβαρά επεισόδια συμβαίνουν μπροστά στο Palazzo Strozzi στο τέλος ενός συλλαλητηρίου του φασίστα Ahnirante που αποδοκιμάζεται από αγωνιστές της αριστεράς. Η αστυνομία επεμβαίνει. Είκοσι συλλήψεις και δεκάδες προσαγωγές.

14. 1 2. 1 976
Φλωρεντία. Έξι βομβιστικές επιθέσεις πραγματοποιούνται στη διάρκεια της νύχτας εις βάρος των μεγαλύτερων κτηματομεσιτικών γραφείων. Την ευθύνη των επιθέσεων αναλαμβάνουν οι
«Reparti comunisti combattenti contro la speculazione immobiliare»,  »μαχόμενα κομουνιστικά Τμήματα ενάντια στην κερδοσκοπία των ακινήτων».

1 8. 12. 1 976      Firenze. Στην διάρκεια μιας σοβαρής εξέγερσης στις φυλακές delle Murate οι κρατούμενοι παίρνουν ομήρους έξι φύλακες και έναν υπαξιωματικό. Σοβαρές οι υλικές ζημιές στις εγκαταστάσεις της φυλακής.

24.03.1977  Φλωρεντία. Δυο ένοπλα commando εισβάλλουν στην Firenze στα γραφεία της Ένωσης μικρών βιομηχάνων της τοσκάνης,  παίρνοντας στην κατοχή τους διάφορα έγγραφα, και στο Prato στα γραφεία μιας εταιρείας έρευνας για τον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας, όπου καταστρέφουν εξοπλισμό, βάζουν φωτιά σε έντυπα και αφαιρούν χρήματα από τους παρόντες. Οι δυο ενέργειες υπογράφονται από τις »Unità combattenti comuniste», »μαχόμενες κομουνιστικές Μονάδες».

29.03.1977                                                                                                                                                 Φλωρεντία, Firenze. Έξι επιθέσεις ενάντια σε άλλα τόσα γραφεία της χριστιανοδημοκρατίας DC στην Φλωρεντίa. Οι έξι εκρήξεις προκαλούν ζημιές στις αντίστοιχες εισόδους, σε έπιπλα και παντζούρια. Για τις επιθέσεις την ευθύνη αναλαμβάνουν με τηλεφώνημα στην ραδιοτηλεόραση Rai-TV τα «Reparti comunisti di combattimento», »κομουνιστικά μαχόμενα Τμήματα».

20.06.1977
Prato (Firenze). Μια εμπρηστική επίθεση εις βάρος μιας εγκατάστασης αποθήκευσης αυτοκινήτων της Fiat λαμβάνει χώρα στη διάρκεια της νύχτας από την Prima linea. Σημαντικές οι ζημιές.

21.07.1977
Φλωρεντία. Τρεις επιθέσεις με εμπρηστικούς μηχανισμούς ενάντια σε κατοικίες και επαγγελματικά στούντιο τριών καθηγητών του Πανεπιστημίου της Firenze. Ένας από τους καθηγητές είναι μέρος της ομάδας καθηγητών που αντιτέθηκε στα αιτήματα των φοιτητών για εξετάσεις με πολιτική ψήφο, στην πολιτική βαθμολογία δηλαδή. Η διεκδίκηση των επιθέσεων έγινε με μπροσούρα υπογεγραμμένη «Organizzare a armare i bisogni proletari comunisti», »να Οργανώσουμε και να οπλίσουμε τις κομουνιστικές προλεταριακές ανάγκες».

28.09.1977
Firenze. Τρία κτηματομεσιτικά γραφεία δέχονται επίθεση, ληστεύονται και πυρπολούνται δικασαπό τρεις ομάδες νεαρών. Την ευθύνη αναλαμβάνουν με φυλλάδιο υπογεγραμμένο οι «Squadre proletarie di combattimento», »προλεταριακές Ομάδες μάχης».

1 9. 1 0. 1977
Φλωρεντία. Ένα commando της Prima linea, Πρώτης γραμμής, τρεις νεαροί και μια κοπέλα οπλισμένοι, εισβάλλουν στο συνδικάτο της τοσκάνης των διοικητών βιομηχανικών εταιρειών. Οι δράστες της επίθεσης παίρνουν μαζί τους τις καρτέλες των μελών, συγκεντρώνουν αρχεία και φακέλλους σε ένα δωμάτια και τα παραδίδουν στη φωτιά. Πριν διαφύγουν γράφουν στους τοίχους: ‘Να κλείσουμε τα κέντρα της εχθρικής διοίκησης, Chiudiamo i centri del comando nemico’

25.11. 1977
Prato (Firenze). Μια βομβιστική επίθεση προκαλεί ζημιές στα γραφεία της DC στη via Pozzi.
Σοβαρές οι ζημιές. Λίγο αργότερα δέχεται επίθεση και η έδρα της DC στην via San Domenico.

20.01. 1 978
Φλωρεντία. Δυο άνδρες και μια γυναίκα οπλισμένοι εισέρχονται στο σπίτι ενός συνταγματάρχη της φρουράς της φυλακής le Murate, που βρίσκεται δίπλα στην είσοδο της φυλακής, στην προσπάθεια να επιτύχουν την απόδραση κάποιων κρατουμένων, μεταξύ των οποίων ο Renato Bandoli, ένας φοιτητής που είχε συλληφθεί τον απρίλη του ’77 σε ένα διαμέρισμα όπου βρέθηκε υλικό των »μαχόμενων κομουνιστικών Μονάδων», «Unità combattenti comuniste» και για τον οποίον υπήρχαν υποψίες διασυνδέσεων με την τρομοκρατική ομάδα επαναστατική Δράση, Azione rivoluzionaria. Τρεις αστυνομικοί που έφτασαν τυχαία στον τόπο με αυτοκίνητο, συγκρούονται με άλλα δυο μέλη του commando που επιβλέπουν από έξω,κρατώντας τσίλιες. Στην διάρκεια της ανταλλαγής πυρών σκοτώνεται ο αστυνομικός Fausto Dionisi και τραυματίζεται ο συνάδελφος του Dario Atzetù. Οι πέντε συμμετέχοντες στο commando καταφέρνουν να διαφύγουν.

28.06. 1978
Firenze. Ένα commando των «Reparti comunisti combattenti, μαχόμενων κομουνιστικών τμημάτων» εισβάλλει στα γραφεία των τροχονόμων και αφού ακινητοποιεί τους παρόντες ληστεύει χρήματα και οπλισμό.

01.07.1978                                                                                                                                                 Φλωρεντία. Ένα commando των «μαχόμενων προλεταριακών Ομάδων, Squadre proletarie combattenti» εισέρχεται στα γραφεία της Pretura, του Περιφερειακού Δικαστηρίου και αφού ακινητοποιεί τους παρόντες τα  καταστρέφει

14.11. 1978                                                                                                                                                Prato (Firenze). Μια βομβιστική επίθεση πραγματοποιείται ενάντια σε ένα γραφείο του δήμου. Ανάλογες επιθέσεις στην Pisa εναντίον δυο γραφείων του δημοσίου, για όλες την ευθύνη αναλαμβάνουν οι «μαχόμενες κομουνιστικές Μονάδες, Unità
Combattenti Comuniste». Ένας εκρηκτικός μηχανισμός προκαλεί ζημιές στην κατοικία του δημοτικού συμβούλου Vestri.                                                                                         Φλωρεντία. Έξι επιθέσεις βομβιστικές, κάποιες αποτυχημένες, πραγματοποιούνται σε δημόσια κτίρια και ενάντια σε ένα στρατόπεδο καραμπινιέρων. Ιδιαίτερα ισχυρή η έκρηξη που καταστρέφει τα επαρχιακά γραφεία του υπουργείου Οικονομικών στην via Masaccio. Για τις επιθέσεις την ευθύνη αναλαμβάνουν οι «προλεταριακές Ομάδες μάχης, Squadre proletarie di combattimento» και οι «Κομουνιστικές Μαχόμενες Μονάδες, Unità Combattenti Comuniste».

21.12.1978                                                                                                                                                 Firenze. Εκρηκτικός μηχανισμός και ριπές αυτομάτου ενάντια στο στρατόπεδο των καραμπινιέρων του Rifredi. Την ευθύνη της επίθεσης αναλαμβάνει η Prima linea.                Φλωρεντία. Εισβολή τριών ενόπλων προσώπων, δυο ανδρών και μιας γυναίκας, στα γραφεία της διαφημιστικής εταιρείας Manzoni. Την ώρα που η γυναίκα γράφει στους τοίχους με spray, οι άλλοι δυο παραδίδουν μια ανακοίνωση στον διευθυντή της εταιρείας που ακινητοποιήθηκε μαζί με την γραμματέα. Η ανακοίνωση που υπογράφεται από την Prima linea ξεκινά με το slogan » Να επιτεθούμε στα κέντρα της συνεργασίας και του αντεπαναστατικού ψυχολογικού πολέμου» και συνεχίζει κηρύττοντας πόλεμο στις εφημερίδες.

06.02.1979
Firenze. το αυτοκίνητο του προέδρου της Υπηρεσίας Πανεπιστημιακής Αρωγής, dell’Opera Universitaria, του Guido Clemente, πυρπολείται και καταστρέφεται. Την ευθύνη αναλαμβάνουν οι «προλεταριακές Περιπολίες, Ronde proletarie».

15.02. 1979
Φλωρεντία. Τέσσερις οπλισμένοι άνδρες εισβάλλουν στην έδρα του Ιταλικού Ινστιτούτου Ακινήτων, dell’Istituto Mobiliare Italiano και τοποθετούν εκρηκτικά που προκαλούν σοβαρές ζημίες. Την ευθύνη της επίθεσης αναλαμβάνει η Πρώτη Γραμμή,
Prima linea.

17.03. 1979
Firenze. Μια βομβιστική επίθεση λαμβάνει χώρα ενάντια στο κέντρο τηλεπικοινωνιών της αστυνομίας, il centro di telecomunicazioni della PS στην οδό del Tiratoio. Την ευθύνη αναλαμβάνει η Πρώτη γραμμή, Prima linea. Μια ανάλογη επίθεση πραγματοποιείται λίγο αργότερα ενάντια σε ένα κέντρο αυτοκινήτων της αστυνομίας στην via Baracca, την ευθύνη αναλαμβάνουν οι «Squadre
proletarie di combattimento», »προλεταριακές Ομάδες μάχης».

28.03.1979                                                                                                                                 Φλωρεντία. Επίθεση της  Prima linea ενάντια στο Commissariato di PS, στο αστυνομικό τμήμα του Rifredi-Peretola. Η επίθεση αποτυγχάνει διότι ένας περαστικός παρατήρησε τον εκρηκτικό μηχανισμό, τον οποίον οι πυροτεχνουργοί πυροδότησαν στη μέση του δρόμου.

12.04.1979                                                                                                                                                 Firenze. Τρεις νεαροί αντάρτες εισέρχονται στο ηλεκτρονικό κέντρο, centro elettronico του CNR και, αφού φιμώνουν και δένουν τους υπαλλήλους, τοποθετούν εκρηκτικό μηχανισμό που καταστρέφει ολόκληρο τον ηλεκτρονικό μηχανισμό. Για την επίθεση την ευθύνη αναλαμβάνει η Πρώτη γραμμή, Prima linea.

1 9.05.1979                                                                                                                                 Φλωρεντία. Έντεκα εντάλματα σύλληψης ενάντια σε φερόμενα μέλη της Πρώτης γραμμής, Prima Linea. Οκτώ πρόσωπα βρίσκονται ήδη στην φυλακή: Salvatore Palmieri, Doriana Donati, Gabriella Argentierο, Corrado
Marcetti, Giuliana Ciani, Sergio d’Elia, Pia Sacchi, Luisa Malacarne.

http://www.memoria.san.beniculturali.it/c/document_library/get_file?uuid=56605269-e5c6-4452-8955-92ad8d078638&groupId=11601

http://www.memoria.san.beniculturali.it/c/document_library/get_file?uuid=04c76755-04c0-4814-966d-60f4fa5479e9&groupId=11601

 

 

αλληλεγγύη

ANGELIC UPSTARTS – Solidarity

https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/07/23/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CF%89%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5/

συνέντευξη Franco Bonisoli, BR μέρος 1

αριστεροι τουρκοι 2

εικόνα από το σήμερα : Τουρκία, μάρτης ’15

κι όπως τραγουδά ένας πολύ αγαπημένος:

Τα σύνορα που πέρασα δεν είχανε φρουρό
μόνο λίγα γεράκια διψασμένα
στα γόνατά μου αράξανε ζητώντας μου νερό
και πώς να τα χορτάσω τα καημένα

Σε πολιτεία βρέθηκα που ‘ψαχνα για καιρό
στου ονείρου μου τον χάρτη τον κρυμμένο
πάω να την ψηλαφίσω τρέχω να τη χαρώ
κι αυτή με προσπερνάει με βλέμμα ξένο

Στην αγορά ζωήλατα και ξωτικά πουλιά
και κράχτες που σωσίβια διαλαλούνε
αγόρασα από ένα σε δυο γυμνά παιδιά
κι εκείνα ζαρωμένα μ’ απαντούνε:

«Οι δοκιμές μας γέρασαν νωρίς στον κόσμο αυτό
κι αν τόσο θες να κάνεις μια αβαρία
δώσε μας λίγο πράσινο Κιφ Μαροκινό
και θα στο ξεπληρώσει η Ιστορία».

Στο πάρκο ένας μπατίρης μου ζάλιζε τ’ αυτιά
πως ήσουν τράπουλα σημαδεμένη
στους τέσσερις ανέμους σκορπίσαν τα χαρτιά
πού να σε ψάξω χώρα μου χαμένη

Στον ώμο το δισάκι μου σε σας ξαναγυρνώ
φωτιά νερό αέρα μου και χώμα
δε βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό
δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα

KIF Dimitris Mitropanos – YouTube

συνεχίζεται
τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΞΞ. χόρεψες πάνω στο φτερό του καρχαρία – 10

Ας επιστρέψουμε όμως και πάλι πίσω. Βρίσκομαι λοιπόν για λίγο ακόμα στη Θεσσαλονίκη, είναι αρχές του 2000 όταν χωρίζουμε με τη Λίνα. Τότε ήταν που γνώρισα εκείνα τα παιδιά από τα οποία άκουσα για ρέικι, με μύησαν κιόλας, μου έδειξαν καινούρια πράγματα, εμπειρίες και τρόπους εναλλακτικούς να κάνεις θέατρο ας πούμε, με αυτό ασχολήθηκα εγώ, εμπειρίες εξωστρέφειας, άνοιγμα του μέσα, του εγώ, εξωτερίκευση μύχιων σκέψεων και προβληματισμών, κάτι σαν ομαδική ψυχοθεραπεία κάποιες στιγμές, εξωτερικεύεσαι κάνοντας τέχνη. Εμείς, η ομάδα στην οποία μετείχα το έκανε δημιουργώντας θέατρο, παράσταση Και όπως σας είπα με μύησαν στο ρέικι,το οποίο άφησα αργότερα, στα χρόνια που ξεκίνησε ο φόβος, [μετά τις αρρώστιες].

Έχω επιστρέψει από τη ‘συμπρωτεύουσα’ καλοκαίρι του ‘01,αφού πεθαίνει ο πατέρας μου και απολύομαι από τη δουλειά στον κλιματισμό,μιας και υπάρχουν μεγάλες αλλαγές και ανακατατάξεις στην επιχείρηση. Γίνομαι ασφαλιστής με εκπαιδεύουν στην Καβάλα και στην Αθήνα για το καινούριο ξεκίνημα.Ζορίζομαι πολύ,χρειάζεται να ντύνομαι σαν χαρτογιακάς, όχι ότι δεν μου πάει,μου κάθεται όμως κάπως, στάθηκα αξιοπρεπώς στο χώρο,μα κάτι δεν μου ταιριάζει. Υπάρχει και αυτή η λαθεμένη άποψη περί λαμογιάς του κλάδου, μέχρι να πάρω μπρος,μπαμ και κάτω, στηθάγχη και ανάγκη τετραπλού by pass !! Πάρτον κάτω! Χοληστερίνη κληρονομική, βουλωμένες αρτηρίες, εγχείρηση ανοικτής καρδιάς, εντατική κλπ. Από τότε λοιπόν άρχισαν οι κρίσεις πανικού.

Έχω ήδη γνωρίσει, ερωτευτεί και παντρευτεί τη Βίκυ, γεννιέται και ο Προδρομάρας ένα πρωινό του Γενάρη ανήμερα τα Φώτα, και χιονίζει αβέρτα. Είναι πια το 2004, η χρονιά του μεγάλου μας τσίρκου. Μου αρέσουν τα σπορ, τρελαίνομαι για τον στίβο,γουστάρω πολύ. Για την Ελλάδα όμως είναι καταστροφή και το λέμε από πριν.
Βλέπουμε την τελετή στο Paradiso και μετά πάρτι στην Αλμύρα με τον John Digweed. Όλη νύχτα, αλλά το μέλλον έχει υποθηκευτεί.
Η εντατική μαρτύριο, 21 του δεκέμβρη εγχειρίζομαι, τα φάρμακα με έχουν κάνει άνω κάτω, η ψυχολογία γάμησε τα, βγαίνω τη μέρα του μεγάλου τσουνάμι στην Ανατολή, στην Ταϋλάνδη, έχοντας αφήσει γερά τα σημάδια μου στους νοσηλευτές. Μέχρι τότε ένιωθα άτρωτος, ο φόβος έχει φωλιάσει στην ψυχή μου. Άγιος Λουκάς, Αντώνης Πίτσης. Εντατική, μ’ έχουν πειράξει τα κατασταλτικά φάρμακα, κάνω δυο μέρες να κλείσω μάτι, αντιστέκομαι στη ‘δολοφονία’ που ‘πιστεύω’ πως μου ετοιμάζουν οι νοσηλευτές για να δώσουν την καρδιά μου σε πρώην αθλητή του Άρη που νοσηλεύεται στο διπλανό σε εμένα κρεβάτι!
Αβάστακτο έμοιαζε τότες, κακό όνειρο σήμερα.
Συνήλθα!

Βέβαια μέχρι να γίνει οριστικά αυτό άλλες Συμπληγάδες Πέτρες. Εκεί που πάω να συνέλθω για τα καλά από την επέμβαση, τα παρελκόμενα και το πατατράκ, άρπα την, ανακαλύπτω τυχαία φθινόπωρο του 06 πως έχω λέμφωμα! Άντε βγάλε τα πέρα! Χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία! τυχερός βέβαια στην ατυχία μου,δεν είναι καλπάζουσα. Αρχίζουν επιθετικές χημειοθεραπείες, ο γιατρός μου είναι της αμερικάνικης σχολής, αντιμετωπίζει την αρρώστια επιθετικά και την εξαφανίζει. Αντέχω. Εγώ ξέρω πως ! Εμμανουηλίδης, Διαβαλκανικό Ο πρώτος καιρός ήταν μαρτυρικός, τότε που δεν έχεις ακόμη καταλάβει τι παίζει, τι εστι βερίκοκο, ποια θα είναι η εξέλιξη,πως θα ανταποκριθεί ο οργανισμός. Σιγά σιγά συνηθίζεις, στην αρχή είναι πιο ζόρικα γιατί δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Βέβαια μεγαλώνει η κόπωση με τον καιρό, εκείνο τα ασφυκτικό συναίσθημα. Νιώθεις να πνίγεσαι συχνά. Και ξαναγύρισαν οι κρίσεις πανικού που είχανε πάει ταξίδι. Βράσε τα Χαράλαμπε, πέρασε κι αυτό ,αντέξαμε, μοιάζουν άσχημο όνειρο όλα αυτά πλέον. Κι άλλο κακό ας μη μας βρει !!

Ήμουν ασφαλιστής και σχεδόν από την πρώτη μέρα δούλευα . …να μη πούμε ψυχικά ανάπηρος, από τη δεύτερη και σωματικά. Μη το συζητάμε! η Βίκυ κοιμήθηκε το βράδυ μαζί μου και ήμουν γερός, ξύπνησε ράκος. Μεγάλα λόγια αλλά αληθινά. Τα κουράγια να με εγκαταλείπουν, παρατρίχα να την πληρώσει ο Πρόδρομος,που έπρεπε να μεγαλώσει φυσιολογικά κι εγώ μόνο τέτοιος δεν ήμουν για πολύ, πολύ καιρό. Πέρασε και αυτό, μου έχει αφήσει σημάδια. Μου λείπει η ενέργεια, αργώ να επανέλθω, είναι τραυματισμένη η ψυχή,αυτό είναι το κυριότερο. Τι γίνεται με την αυτοπεποίθηση; Καταλαβαίνεις πλέον, συνειδητοποιείς πόσο ευάλωτος είναι ο άνθρωπος. Από πρώτο χέρι.
Φοβήθηκα !
Εκνευρίζομαι ευκολότερα, ήμουν νευρικός και ευέξαπτος έτσι κι αλλιώς.

  • Επιστρέφουν οι θύμησες.
    Τι εμπειρία και αυτή στον Ορειβατικό με τον Τσιλογιώργη, ανεβήκαμε τα βουνά της Βόρειας Ελλάδας με όλους τους τρόπους, μάθαμε την αναρρίχηση στον πάγο, περπατήσαμε και σκαρφαλώσαμε στο χιόνι, τσουλήσαμε σε απότομες πλαγιές για να μάθουμε να φρενάρουμε, περάσαμε τέλεια, είδαμε ομορφιές απίθανες, κολυμπήσαμε στον παγωμένο Βοϊδομάτη και στις πηγές του, ήταν τέλεια.
    Είχα και μοτόρια, Tenere πρώτα και Africa μετά, ένα 400άρι ενδιάμεσα,ταξίδεψα πολύ, μέσα στην Ελλάδα φυσικά μιας και το εξωτερικό είναι απαγορευμένο, Δεν καίγομαι,είναι πανέμορφη η χώρα, άσε που τώρα πια το να γυρίσεις ή να κάνεις διακοπές γίνεται ολοένα δυσκολότερο και σε πολύ λίγο θα μοιάζει απαγορευμένο και αυτό.

Με κάλεσαν φίλοι στη Γερμανία, χρόνια πίσω, ο Γιώργος με τον Vladan.Είπα, θα με έχουν ξεχάσει πια είκοσι χρόνια μετά τις διώξεις. Πήγα.Με τσίμπησαν στα σύνορα, μόλις κατέβηκα το αεροπλάνο, η Έλλη έκανε να ξαναμιλήσει ένα μήνα. Στάμνχαιμ, Στουτγάρδη, παρέα με κούρδους, βόσνιους, κροάτες και μόνο προς το τέλος με έναν έλληνα. Το εθνικιστικό ήταν σε έξαρση, τα χρόνια του εμφύλιου στην Γιουγκοσλαβία, υπήρξε όμως αλληλεγγύη στη φυλακή, όχι ρατσισμός και τέτοια, δεν σκέφτηκαν να μας πειράξουν μουσουλμάνοι ή καθολικοί που ήταν πολλοί περισσότεροι μάλιστα.
Με θέλανε πίσω οι Ιταλοί,με είχαν καταδικάσει ερήμην πολλά χρόνια, καμιά εικοσαριά. Η δίκη όμως στην Ελλάδα,που οι ίδιοι είχαν ζητήσει, προηγείτο, άρα η καταδίκη στην Ιταλία δεν έχει καμία νομική ισχύ σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Δεν δικαιούται λοιπόν η Γερμανία να με εκδώσει και επιστρέφω ελεύθερος. Έμεινα σαράντα μέρες στον τόπο όπου αντάρτες της Raf άφησαν τη τελευταία τους πνοή.
Τι ζητάω; Μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάω!

Έγινα καπετάνιος, ταξιδευτής, αναζητητής, ήμουν μαχητής, έχω να θυμάμαι. Ζωή σαν παραμύθι μοιάζει τώρα που τη ξετυλίγω..
Τις πορείες, τις καταλήψεις στα εστιατόρια της πόλης για να επιβάλλουμε προλεταριακή τιμή στο φαγητό, ίση με αυτή των φοιτητικών εστιατορίων. Τις καταλήψεις σε κτίρια και σχολές, μέρες και νύχτες αγκαλιασμένοι, αδελφωμένοι, αυτόνομοι.
Τις συγκρούσεις, η αδρεναλίνη στα ύψη,η αίσθηση του απόλυτουη αντιεξουσία στην πράξη, η πόλη μας ανήκει. Φτάσαμε παντού με τραίνα που έχουν καταληφθεί. Ρώμη, Μπολόνια, Μιλάνο, Νάπολι,Πίζα, Λιβόρνο,Τζένοβα, Ραβέννα μου έρχονται στο μυαλό. Στις μεγάλες πάνω από μία φορές. Χιλιάδες, όλοι όμοιοι, ο ένας να φυλάει τα νώτα του άλλου. Είδα κτίρια στις φλόγες, οι σφαίρες να σκίζουν τον αέρα, μια φορά στη τεράστια διαδήλωση της Ρώμης το ’77 τις ένιωσα σχεδόν κυριολεκτικά στο πετσί μου,τότε που οι σύντροφοι άνοιξαν δυο τρία οπλοπωλεία. Κτίρια σύμβολα της κρατικής εξουσίας να βάλλονται με πραγματικά πυρά. Τρεχάλα, πορεία και ξανά τρεχάλα, άλλοτε συντεταγμένα, άλλοτε μας διασπούσαν, διασκορπισμένοι για να ανασυνταχθούμε λίγο πιο κάτω, για ώρες.. Απαλλοτριώσεις μεγάλων καταστημάτων, επανοικειοποίηση του πλούτου.Που από ιδιωτικός, ατομικός γινότανε κοινωνικός. Εισβολές σε γραφεία και εταιρίες. Αυτά!

συνέδριο στην Bologna

Για να είμαστε πολλοί μαζί στην καθημερινότητα της διαβίωσης, ψάχναμε παλιά αρχοντικά με τα οποία ήταν διάσπαρτη η ύπαιθρος γύρω από την πόλη. Τα νοικιάζαμε λοιπόν αρκετοί μαζί κι έτσι η τιμή γίνονταν προσιτή. Πανέμορφα τεράστια κτίσματα, κρυμμένα συνήθως στο πράσινο, μέσα σε δάση, που οι ιδιοκτήτες τους απόγονοι ξεπεσμένων ευγενών αδυνατούσαν να συντηρήσουν. Ήταν λίγο απομακρυσμένα βέβαια και η συγκοινωνία όχι και τόσο συχνή. Όλο κι έσκαγε κάποιος με αυτοκίνητο όμως και διευκόλυνε τα πράγματα.

Ξαναλέω πως αδυνατώ να ορίσω το σωστό και το λαθεμένο μιας και οι απόψεις διίστανται, είναι υποκειμενικές. Η κοινωνία,οι πολλοί δείχνουν χρόνια τώρα πως αρκούνται στο να είναι θεατές σε αυτά που συμβαίνουν, και μάλιστα στο ίδιο έργο. Τους αρκεί να αποδέχονται παθητικά άλλοι να ορίζουν τις τύχες τους, την έκβαση των υποθέσεων που τους αφορούν. Μην παίζουμε με τις λέξεις, η παθητικότητα τους χαρακτηρίζει, αντιπαθούν το ξεκούνημα. Αρκούνται στην ετερονομία. Και με αυτή τους την στάση καθορίζουν και τις ζωές των υπολοίπων. Που όταν εξεγείρονται ακούνε βρισίδια κι από πάνω. Τους αφήνουν απροστάτευτους. Βέβαια τα οφέλη από τις κινητοποιήσεις τα καρπούνται όλοι!

Γράφω αυτές τις γραμμές γυμνός στα βράχια του Μπάτη,στη μύτη, απέναντι από την Κακόπλακα. Βλέπω πιο πίσω την Καβάλα που αστράφτει στον ήλιο, και ζωγραφίζεται μια εικόνα που αποτυπώνει την κατάσταση για την οποία μιλάμε. Η Παναγία κάνει τη μεγάλη διαφορά μέσα στο κάδρο. Με σπίτια που έχουν άποψη, που έχουν χρώμα. Με τα κόκκινα κεραμίδια. Σχεδιασμένα με ευαισθησία. Η υπόλοιπη εικόνα άχρωμη, όλα ίδια, γκρίζες πολυκατοικίες, τετράγωνα μεγάλα κουτιά. Χωρίς ψυχή Κάποτε τα μαστόρια έδιναν ζωή στα δημιουργήματά τους. Σήμερα. … να τελειώνουμε μια ώρα νωρίτερα.
Χώροι για να μαντρώνουν, να κοιμίζουν.

Θελήσαμε ν’ αλλάξουμε την κοινωνία,φτιάχναμε και τους εαυτούς μας διαφορετικά, όλα διαμορφώνονται, έτσι κι αλλιώς. Με τα χρόνια, με τις προσπάθειες. Ότι σπέρνεις φυτρώνει. Η σπορά μένει. Αύριο θα καρπίσει!
ΤΟ ΚΑΛΌ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ. Εκείνο που χρειάζεται είναι να ισορροπείς, σαν τον σχοινοβάτη. Κι όταν επικρατεί η αγάπη και η αλληλεγγύη είναι καλό. Ο ένας για όλους και όλοι για τον ένα.

Θα αδίκησα σίγουρα κάποιους, δεν έγινε με πρόθεση.

Και, άντε να γράψεις μπαλάντα σαν το One και να την ερμηνεύσεις όπως ο Bono.
In the name of love.
Ο οποίος φυσικά διαγράφηκε από την καρδιά μας μόλις έγινε αυλοκόλακας προέδρων-δολοφόνων.

Ταξίδεψα, είδα και άλλη ήπειρο. Μεξικό, Σαλβαδόρ, Βρετανική Ονδούρα. Σε αυτή την τελευταία μάλιστα που είναι όλη κι όλη η χώρα μια πόλη, κτισμένη ολοκληρωτικά με ξύλο και την αποχέτευση να χύνεται σε ποταμάκι που την διασχίζει. Μοναδικό και φυσικά σιχαμερό. Το μακρινό 1979 νομίζω, καλοκαίρι.Μέρη διαφορετικά, ζούγκλα, υγρασία αφόρητη, πήγα στις πυραμίδες των Αζτέκων και αυτές των Μάγια, βαθιά μες τη ζούγκλα, σκαρφαλώνεις σχετικά εύκολα μα το κατέβασμα είναι σκέτη περιπέτεια,γιατί είναι πολύ απότομες. Και το ασήμι πάμφθηνο.
Σε υψόμετρο, με λίμνες τεράστιες, ιθαγενείς που μιλούν σχεδόν μόνο την αρχαία γλώσσα τους και δεν καταλαβαίνεις λέξη, συνεννόηση μονάχα με νοήματα, Με τους υπόλοιπους εμείς ιταλικά,αυτοί ισπανικά με ξεχωριστή προφορά, ρίζα λατινική και οι δύο γλώσσες, συνεννοούμασταν. Mexico City αχανές,το κέντρο πανέμορφο, στην περιφέρεια παραγκούπολη.

Πολύ αργότερα,πίσω ξανά, ο μεγάλος Τζίμας κάνει παρέα στο Τεμπελχανείο με τον Μανώλη, τον Βαγγέλη και τ’ άλλα παιδιά, θα μας φύγει κι αυτός βρε γαμώτο! Ο Καρράς ανοίγει ξανά την Μυροβόλο παίρνοντας την σκυτάλη από τον Τσαλκιτζόγλου, αφού έχει περάσει εν τω μεταξύ από τον Κήπο και την Μαρκίζα. Ο Γκάλης Ελλαδογραφία, στα Καπνομάγαζα τώρα, έκανα κι εγώ κάποια μεροκάματα εκεί για να βοηθηθώ στο ξεκίνημά μου σαν ασφαλιστής, μέχρι ν’ αρχίσω να βγάζω κάποια χρήματα απ’ την καινούργια μου δουλειά. Πολλά χρόνια πριν με τα παιδιά του Έρεβος φτιάξαμε και δουλέψαμε το Πικ Νικ στη Βενιζέλου. Ήταν τα χρόνια του Ωκεανίς, Σαρίδης, Picchio Rosso με τους αδελφούς Κοντόρια, Salina και Νικολαϊδης με τον αγαπητό Σούλη στην Ηρακλίτσα, Enjoy στην Πέραμο,και Χρήστος Τουμανίδης στο Παλιό με το Joyfull. Γίνεται friend αργότερα και κατεβαίνει και αυτός παραλία. Στο χωριό,στην Ηρακλίτσα κάποια στιγμή ο Μίκης με τον Καφά φτιάχνουν το Ναυτίλο, και στους παρθένους ακόμη αμμόλοφους ο Βαγγέλης ο Γκαγκάκιας ένα απλό,χαριτωμένο μπαράκι για να ξεδιψούν οι γυμνιστές που αναγκαστήκαν να φορέσουνε μαγιό. Αυτό,ακόμη πιο πίσω στον χρόνο.

Dire Straits & Eric Clapton – Walk of Life [Wembley -88]

Ανέβηκε στις 3 Σεπ 2008

Dire Straits performing live with Eric Clapton at Wembley Stadium at Nelson Mandela 70th Birthday Party 11th June 1988.

Ήταν τα χρόνια του Bico και του Νέλσωνα Μαντέλα, των μεγάλων μουσικών ραντεβού για την ελευθερία, ενάντια στον ρατσισμό και το απαρτχάιντ, για την απελευθέρωση του μεγάλου ηγέτη. Των αγώνων ενάντια στην νεοαποικιοκρατία, για το δικαίωμα στη ζωή, ενάντια στην καταλήστευση του Τρίτου Κόσμου, αυτό που αργότερα έγινε αγώνας ενάντια στο χρέος. Τότε επίσημα χρεωμένος φαίνονταν μοναχά ο Τρίτος Κόσμος,που τον λήστευαν απ’ όλες τις πλευρές για να απολαμβάνουμε προνόμια εμείς οι υπόλοιποι και μία ‘άνετη’ ζωή.

Σήμερα ζούμε τα χρόνια που θα έπρεπε να πολεμάμε ενάντια στα χρέη του ‘Πρώτου Κόσμου’.
‘Για ένα κομμάτι ψωμί δεν φτάνει μόνο η δουλειά, δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου, δεν φτάνει μόνο το κορμί σου, το πιο σπουδαίο είν’ η ψυχή σου δικέ μου. Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία.’

1976, τραγούδι Μίκης Θεοδωράκης. Τους στίχους, συγκλονιστική προφητεία ο Νίκος Γκάτσος.
Τη μουσική ο Μάνος Χατζιδάκις.
ΕΛΛΑΔΟΓΡΑΦΊΑ.
Τω καιρώ εκείνο ο ακμαιότατος κλάδος της πελασγικής δρυός εκάλυπτε τρείς οικισμούς πέριξ του μυστηριώδους Βράχου της Ακροπόλεως. Αλλά μετά τα δραματικά γεγονότα της Μεσοποταμίας, τα οποία οδήγησαν εις την έξωσιν των πρωτοπλάστων εκ της κοιλάδας του Τίγρεως και προεκάλεσαν σύγχυσιν εις τας φρένας των ανθρώπων οι οικισμοί των Αθηνών ήρχισαν να πληθύνονται παραλόγως. Αποτέλεσμα υπήρξεν η αλματώδης επέκτασις της πόλεως και η δημιουργία του μεγάλου άστεως, το οποίο κατά τους αρχαιόπληκτους ιστορικούς εμεγαλούργησε και περιεβλήθη την αίγλη της αιωνιότητος.
Επίσκοποι και προεστοί
κατακτητές και στρατηλάτες
επαναστάτες και αστοί
της ιστορίας οι πελάτες.
Αλλά οι αρχαίοι Θεοί, εν τη μερίμνη των διά τα υπόλοιπα πελασγικά φύλα, απεφάσισαν την βαθμιαία κατάρρευσιν των Αθηνών ως ηγέτιδος πόλεως, και την απαλλαγήν του Ελληνισμού, ως εθνικού πλέον συνόλου, εκ των κινδύνων του συγκεντρωτισμού. Κατά τους επόμενους μακρούς αιώνας κατεβλήθησαν αρκεταί προσπάθειαι δια την αναβίωσιν του παλαιού άστεως, αλλ’ αύται απέβησαν άκαρποι. Ευτυχώς δε, διότι κατά την νεωτέραν και σκληροτέραν δοκιμασίαν του γένους, η εκ νέου κυριαρχία των Αθηνών θα απεδυνάμωνε τας κορυφάς και τας πεδιάδας της πελασγικής γης, αι οποίαι διεμόρφωσαν την οριστικήν φυσιογνωμίαν της φυλής και κατηύγασαν δι ανεσπέρου φωτός τους ομιχλώδεις ορίζοντας της περιδεούς ανθρωπότητος.
Στο Σούλι και στην Αλαμάνα
κάναμε φως τη συμφορά
θα μας θυμούνται τάχα μάνα
καμμιά φορά ;
Ματαία ελπίς. Ουδείς τους ενεθυμήθη ως ζώσαι αιωνιότητας, ουδείς τους κατενόησεν εις τας πραγματικάς των διαστάσεις. Και αι Αθήναι, καταστάσαι πρωτεύουσα του νεοπαγούς κράτους, ήρχισεν να προετοιμάζονται δια την εκ νέου απορρόφησιν της ικμάδας του έθνους. Αλλά η προγονική κληρονομιά δεν είχεν εξ ολοκλήρου σπαταληθεί και οι μεταγενέστεροι αδελφοί του μικρού Χαρμόπουλου ,εκ των Ηπειρωτικών ορέων και εξ όλων των στενωπών της αθανάτου πατρίδος, διέπλευσαν την Αχερουσίαν της μοίρας των με την γαλήνην του μαρτυρίου και της θυσίας. Και τα βαρβαρικά έθνη ηπόρησαν και κατ’ ιδίαν εκάγχασαν ακριβώς όπως
αι Αθήναι
Χτυπάτε της οργής προφήτες
καμπάνα στην Καισαριανή
να ρθουν απόψε οι Διστομίτες
να ρθουν κι οι Καλαβρυτινοί
με σπαραγμό κι απελπισία
για τη χαμένη τους θυσία.
Άραγε είναι αληθές ότι η θυσία των απέβη επί ματαίω ;
Ουδείς δύναται να αποφανθή μετά βεβαιότητος και ουδείς δύναται να προεξοφλήση το μέλλον διότι η ιστορία του ανθρώπου είναι μία συνεχής παλινδρόμησις. Αλλά με την διαρκώς ογκούμενην υπερτροφίαν της Αττικής αι προοπτικαί διαγράφονται σκοτειναί. Οι αρχαίοι Θεοί δεν υπαρχουν πλέον δια να δώσουν την λύσιν, και ούτω, θάττον ή βράδιον, αι Αθήναι θα συγκεντρώσουν εις τους κόλπους των και θα εξαφανίσουν διά παντός την Ελληνικήν αρετήν, ως ο Κρόνος εις το απώτατον παρελθόν κατέτρωγε τα ίδια αυτού τέκνα ή ως ο Ήλιος εις το απώτατον μέλλον θα συγκεντρώσει εις τας αγκάλας του τους πλανήτας του
και θα καταβροχθίσει αυτούς!
Γένοιτο! και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.
Πότε θ’ ανθίσουν τούτοι οι τόποι ;
Πότε θα ρθούνε καινούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε τη βλακεία
στην τελευταία της κατοικία ;

  • Θα ξεχωρίσω και θα αναφέρω δύο φανταστικές συναυλίες που είδα στην πόλη αυτά τα χρόνια. Η πρώτη στο θεατράκι της Παναγίας,με τα κρουστά του Δημήτρη Τουλιάτου και τον Ρος Ντέιλυ στην μπάντα, αξέχαστοι. Η δεύτερη στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων αποτέλεσε για μένα μια ντροπιαστική στιγμή στην πόλη, ο Γιάννης Μαρκόπουλος με όλο το επιτελείο του,και μιλάμε για εξαιρετικούς καλλιτέχνες, Χαλκιάς, Γαργανουράκης, Λαβίνα,δεν καταφέρνουν να μαζέψουν πάνω από τριακόσιους θεατές. Δεν πτοούνται όμως και δίνουν μια εξαιρετική παράσταση. Αξέχαστη.

Θα αναφέρω επίσης το υπέροχο feeling των περιστρεφόμενων ντερβίσηδων στο θεατράκι του κάστρου. Πανέμορφα.[ Tο θεατράκι αυτό πρέπει να εγκαινιάστηκε με παράσταση του Θεατρικού Εργαστηριού, εάν θυμάμαι καλά, τα χρόνια που βρέθηκα κι εγώ μαζί με τα παιδιά, την περίοδο πριν μετεξελιχθεί σε ΔΗΠΕΘΕ.]
Πρέπει να έχουμε ξαναμιλήσει για τις συγκρούσεις ανάμεσα σε Τζάγκερ αστυνομικούς και θεατές τον Απρίλη του 67 στην Αθήνα, κατά την διάρκεια της συναυλίας των Stones. Nα πούμε λοιπόν με την ευκαιρία και για άλλα σημαντικά μουσικά γεγονότα στα οποία στάθηκα τυχερός να παρευρίσκομαι.

Και πρώτα απ’ όλα στη φανταστική συναυλία των Pink Floyd στο ΟΑΚΑ, ότι ποιο δυνατό μου έχει συμβεί ΜΟΥΣΙΚΆ ΣΤΗ ΖΩΉ ΜΟΥ. Μάιος του 89. Mε το φίλο μου τον Τάκη τον ‘Μαπίκ‘. Θα πω μόνο πως ξεκίνησαν χαλαρά κι όσο περνούσε η ώρα η ένταση ανέβαινε, ο κόσμος στην αρχή αποσβολωμένος ξαφνικά ξέσπασε σε ένα ασταμάτητο παραλήρημα στο τελευταίο μέρος του θεάματος. Απλά πανζουρλισμός! Στην κιθάρα,δεν έχω λόγια να σας μεταφέρω τον τρόπο με τον οποίο την χειρίζονταν ο Gilmour. Δεν νομίζω να έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο.

Σεπτέμβρης 97, Θεσσαλονίκη και U2, ΣΤΟ ΛΙΜΆΝΙ, η πόλη για τρεις ημέρες ανέπνεε αλλιώς. Μηχανές. Απόλυτος άρχοντας στη σκηνή ο Bono, φανταστικός στην κιθάρα ο Edge. Τρομεροί. Τρεις μέρες ατέλειωτη γιορτή στην πόλη που την έχουν κατακλύσει νέοι απ’ όλα τα Βαλκάνια.

http://www.mixanitouxronou.gr/i-proti-synaylia-ton-u2-stin-ellada-peninta-chiliades-thaymastes-plimmyrisan-to-limani-tis-thessalonikis-pos-i-apergia-ton-teloneiakon-

Και να γυρίσουμε πιο πίσω στο μακρινό 88, είναι Οκτώβρης, πολύ ζεστός καιρός, έχω κατέβει με τη μηχανή στην Αθήνα μέσω Σκοπέλου, η μεγάλη συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η πιο πολιτική και συγκινητική μιας και κεντρική στιγμή στάθηκε αυτή που 30 με 50 ‘μητέρες των εξαφανισμένων της Αργεντινής’ παρέλασαν στη σκηνή, με τα μάτριξ να μεταδίδουν εικόνες από την καταστολή του φασιστικού καθεστώτος του στρατηγού Βιντέλα. Τρέϊσι Τσάπμαν, Πίτερ Γκάμπριελ, Γιου Σου Ν’ Ντουρ, ο δικός μας Γιώργος Νταλάρας να ξενερώνει την κατάσταση, ο Στίνγκ και ο Μπρούς Σπρίνγκστιν, έπαιξαν, τραγούδησαν και φώναξαν στον κόσμο να ‘ξεσηκωθεί για τα δικαιώματά του’. Πάλι στο ΟΑΚΑ.

  • Ιδιώτευσα λοιπόν πολλά χρόνια. Από την εξέγερση του 2008 και μετά πήρα τα πάνω μου, πέρσι με το κίνημα των πλατειών βγήκα απ’ το καβούκι μου, με τις όποιες δυνάμεις έχω. Είναι ενθαρρυντική η κατάσταση, κι ας μη φαίνεται αρκετά, κι ας αποκρύπτεται μαζικά από τα μέσα χειραγώγησης και παραπληροφόρησης. Ένα ικανό κίνημα έχει απλωθεί στις γειτονιές της Αθήνας και σε πολλούς χώρους της υπόλοιπης χώρας, αυτόνομο.Έχει δημιουργήσει αντιδομές, οργανώνοντας τον κόσμο της χειραφέτησης. Θέλει πολύ δρόμο ακόμη και υπομονή, και να σταθούμε μακριά από ιδεοληψίες. Θέλει ψυχραιμία. Το σύστημα χρησιμοποιεί απροκάλυπτα όλα τα όπλα που διαθέτει, κρατικά και παρακρατικά για να φιμώσει ή και να σβήσει τελείως όπου μπορεί τις μορφές αντίστασης και ανυπακοής. Οι δομές των ελεύθερων ανθρώπων που αυτοοργανώνονται είναι εκεί έξω. Οι αυτόνομες φωνές.

Ας κρατήσουν οι χοροί, υπάρχουν ήδη στέκια αλλιώτικα, επαρχιώτικα και παντού! Με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς! ας πληθύνουν,ας δυναμώσουν. Έχουμε ένα πλούσιο παρελθόν από το οποίο να μάθουμε.
Δεν μοιάζουμε με κανένα από αυτά που κυκλοφορούν σαν πρότυπα από τους θεσμικούς παίχτες αυτού του ‘παιχνιδιού’ που λέγεται καπιταλισμός και αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ακούστε το με προσοχή.

Από τους τοίχους:
Αφήστε τις σακούλες και πιάστε τις κουκούλες.
Σκάσε και ψώνιζε.
Καταναλώνω, άρα υπάρχω.
Οι συνειδήσεις γεννιούνται στα οδοφράγματα.
Δούλευε, ψήφιζε και σκάσε.
Αφήστε τα ψώνια και πιάστε τα καδρόνια.
24ωρο της υποταγής, δουλειά και κατανάλωση και στ’ άλλα θεατής.
Ύλη παντού, αγάπη πουθενά.

συνεχίζεται

μιχαλης 277

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΛΛ. στη χώρα του ποτέ…ή 11

»Σε αυτή την περίοδο υπήρχαν ήδη πράξεις που διεκδικούνταν απ’ τις Ομάδες και φαινόταν καθαρά ότι ο Μίκης ήταν μέσα σε μία δομή καλά καθορισμένη που διαρθρωνόταν μέσα στις ομάδες.
Μία παραπέρα προσπάθεια ανάμιξης ήταν ο προγραμματισμός μιας απαλλοτρίωσης στην οποία και η ομάδα μας θα έπρεπε να συμμετάσχει. Οι στόχοι μου υποδείχθηκαν από τον Μίκη και τον Νάκη, σε συνάντηση που είχαμε στον πρώτο όροφο της αρχιτεκτονικής σχολής. Δύο καταστήματα ρούχων και παπουτσιών στην οδό τάδε. Αυτοί θέλανε να σηκώσουμε πράγματα και χρήματα, εγώ έλεγα να αφήσουμε συμβολικό αντίτιμο.

Άλλη διαφορά. Αυτοί σκεφτόντουσαν να μπούνε μέσα λίγα άτομα, πολύ αποφασισμένα, που έπρεπε ν’ ακινητοποιήσουν υπαλλήλους και πελάτες με κολλητική ταινία. Εγώ έλεγα να γίνει μαζική είσοδος και να γίνει αυθαίρετη μείωση.
Κατέληξαν στη θέση μου γιατί διαφορετικά τους είπα πως δεν θα συμμετείχαμε.
Τα γκρούπ ήταν του Συσσιτίου, της Αρχιτεκτονικής και ένα επονομαζόμενο ‘Επιτροπή Νέων’.
Του Φοιτητικού Εστιατορίου είχε επικεφαλής τον Μίκη, εκείνο της Αρχιτεκτονικής τον Νάκη.
Άλλα γκρούπ με 70 έως 80 άτομα θα φρουρούσαν τις παρακείμενες περιοχές ώστε να δώσουν αφορμή για συμπλοκές πεζοδρομίου όπου θα επενέβαινε η αστυνομία.

Είμαστε επί τόπου με στόχο το κατάστημα ρούχων όταν ακούστηκε η φωνή πως οι άλλοι που δρούσαν στο μαγαζί με τα παπούτσια θα έκαναν απαλλοτρίωση με όλη την σημασία της λέξης και πως υπήρχαν και οπλισμένοι.
Αυτό προκάλεσε τη διακοπή της επιχείρησης.
Σε εκείνη την περίπτωση ο Μίκης και ο Νάκης είχαν κάνει λόγο για ομάδα ένοπλης κάλυψης, είπαν ότι σε περίπτωση ανάγκης θα ήταν σε θέση να σηκώσουν το επίπεδο της σύγκρουσης. Είδα στο Μπόργκο Αλμπίτσι για πρώτη φορά αυτόν που στη συνέχεια έμαθα ότι ονομαζόταν Κώστας, θυμάμαι έκανε βόλτες με ένα κορίτσι.»
‘Αυτά συμβαίνουν τον Νοέμβρη του ’77.
Επιδεινώθηκαν οι σχέσεις μας.

Έγιναν συζητήσεις και βγήκε προς τα έξω ότι στην ουσία τα γκρούπ στα οποία ήταν επικεφαλής ο Μίκης έδιναν πίστη για δυνατότητες της ομάδας μου οι οποίες στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν.
Πίστευαν δηλαδή πως ακόμη από την εποχή του Συνεχή Αγώνα είχαμε κρατήσει όπλα, εκρηκτικά,ντοκουμέντα αντιπληροφόρησης που παλαιότερα ανήκαν σε αυτόν και έμειναν σε εμάς μετά την διάλυσή του, όπως και μία ικανότητα στρατιωτικού τύπου [χρήση όπλων και εκρηκτικών.]
Όπως και το ότι είχαμε ικανότητα συσπείρωσης προσωπικοτήτων που ανήκαν στο κίνημα.
Η αλήθεια ήταν πως τίποτα από τα δύο δεν ίσχυε.
Γεννήθηκαν λοιπόν οι διαφωνίες και οι δυό τους πρότειναν να κρατούν επαφές όχι μόνο μ’ εμένα αλλά και με τους άλλους της ομάδας.
Οι άλλοι δεν συμφώνησαν.’

‘Μου ανέφεραν για την διοίκηση των ομάδων, εδαφική δομή που δρούσε σε όλη την πόλη. Έμαθα πως κάθε ομάδα έκφραζε έναν εκπρόσωπο στο εσωτερικό της διοίκησης. Ποτέ δεν έμαθα πόσες είναι οι ομάδες, ήξερα όμως πως η επιτροπή συσσιτίου έκφραζε δύο ομάδες και άλλες δύο η αρχιτεκτονική. Καθεμιά ομάδα αποτελούνταν από πέντε έως επτά άτομα. Πιστεύω πως μία ομάδα εκφραζόταν από την επιτροπή νέων. Μία ομάδα θεωρούνταν η δική μας,από την οποία ζητούσαν κάποιος να μπει στην διοίκηση των ομάδων, σύντροφος με πολιτική πείρα επαρκή, και προσωπικότητα με παρελθόν που να μην τον εξέθετε στην προσοχή των οργάνων της αστυνομίας.
Στην πραγματικότητα λοιπόν κανείς από εμάς δεν πήρε μέρος σε συγκέντρωση της διοίκησης γιατί είμαστε αρκετοί που είμαστε γνωστοί στην αστυνομία, μιας και οι λιγότερο γνωστοί δεν είχαν αρκετή πολιτική πείρα.

Βρήκαμε λοιπόν ένα σύστημα για να προωθηθεί η μέγιστη ομοιογένεια κατεύθυνσης ανάμεσα στην ομάδα μας και τις υπόλοιπες. Την μέρα που συγκεντρωνόταν η Διοίκηση εγώ φρόντιζα να μαζεύω το δικό μου γκρούπ. Έτσι ο Μίκης, ο Νάκης ή και οι δύο με συναντούσαν μόλις η συνάντησή τους τελείωνε, μου εξέθεταν τα θέματα που είχαν κουβεντιάσει και τις αποφάσεις που είχαν παρθεί, μου μετέφεραν τους προσανατολισμούς που πρόβαλαν μέσα στη Διοίκηση και στο εσωτερικό του γκρούπ μου, συζήτηση που συχνά έφερνε στο φως διαφορές δεμένες κατ’ ουσίαν με τον διαφορετικό τρόπο προεικόνισης των μεθόδων επίτευξης των στόχων.

Εγώ μετά εξέθετα στους συντρόφους μου τις λύσεις που είχαν υιοθετηθεί από την Διοίκηση, κι εμείς, παρόλο που εξασφαλίζαμε ένα επίπεδο αυτονομίας προσπαθούσαμε να γίνουμε όσο περισσότερο ομοιογενείς με τις κατευθύνσεις της διοίκησης.
Ο Νάκης μου είπε πως έπαιρνε μέρος στη Διοίκηση.
Ο Μίκης δεν μου το είπε ποτέ
αλλά ήταν φανερό ότι έπαιρνε μέρος κι αυτός γιατί αν μη τι άλλο ήταν πάντα σε θέση να μου διηγηθεί εκείνο που είχε συμβεί στις συναντήσεις της Διοίκησης, άσε που οι θέσεις του ενός και του άλλου ταυτίζονταν.
Οι συναντήσεις διεξήγοντο στις βάσεις των ομάδων αλλά ποτέ δεν γνώρισα καμιά από αυτές καθ’ όσον θα έπρεπε να μείνουν μυστικές σ’ όποιον δεν είχε μακριά αγωνιστική θητεία στις πιο σπουδαίες δομές των ομάδων.

Συναντούσα τον Μίκη κι τον Νάκη κάτω από τις καμάρες στην πλατεία ντέλλα Λιμπερτά και κάποια στιγμή με συνόδεψαν με το κόκκινο αυτοκίνητο του Μίκη που είχαν παρκαρισμένο στην οδό Πίππο Σπάνο.’
‘Τα γεγονότα για τα οποία μιλάμε φτάνουν λίγο πριν το τέλος του ’77.’

Μορούτσι, 1

‘Τότε άρχισαν να με προμηθεύουν με ντοκουμέντα που πολυγραφούντο στο Τορίνο με υπογραφή ‘Προλεταριακές Ομάδες Μάχης.’
‘Ιδιαίτερα θυμάμαι ένα που πραγματευόταν την δομή της ομάδας. Οι βασικές αρχές ήταν πως καθεμιά έπρεπε να είναι αυτάρκης και να διαθέτει τρεις βασικούς τομείς :
-έναν τεχνικό,επιμελητειακό
-έναν αντιπληροφοριακό και
-έναν επιχειρησιακό.
Ο πρώτος αφορούσε τον εξοπλισμό, την φύλαξη και την συσσώρευση των όπλων, των εκρηκτικών κλπ. Έπρεπε λοιπόν κάποιος να ειδικευτεί σε αυτά τα θέματα σε ένα κύκλο μαθημάτων. Εδώ επίσης είχε ανατεθεί και η μελέτη των συστημάτων παρακώλυσης των επικοινωνιών της αστυνομίας.

Ο δεύτερος τομέας έπρεπε να αποκτάει πληροφορίες για τις δυνάμεις της καταπίεσης και όχι μόνο, γινόταν αναφορά στο ‘κοινωνικό μπλόκ’, καταστηματάρχες ας πούμε που οπλίζονταν πχ.
Ο τρίτος προοριζόταν για την υλική εκτέλεση των επιχειρήσεων.
Η βάση φυλασσόταν από ένα μόνο άτομο και κάθε ομάδα διέθετε περισσότερες βάσεις. Άτομο πλατιά διαθέσιμο και πολιτικά έμπιστο.
Αναφέρονταν στους υποστηριχτές επαγγελματίες όπως γιατροί, δικηγόροι και παρόμοιοι
και προλετάριοι που κατοικούσαν στις λαϊκές συνοικίες.
Ένιωθαν τις προλεταριακές συνοικίες σαν απελευθερωμένα εδάφη
και φυσικά άλλο βάση εννοούμενη σαν αποθήκη υλικού και άλλο η βάση που το γκρούπ έκανε τις συναντήσεις του.
Η ομάδα μας ποτέ δεν κατάφερε να κάνει μια παρόμοια διάρθρωση’.
‘Υπήρξε ανάμεσά μας ένας χωρισμός καθηκόντων, σε θεωρητικό επίπεδο. Σε μένα ανατέθηκε εκείνο της αντιπληροφόρησης και το τεχνικο-επιμελητειακό, στον Φαίδωνα το επιχειρησιακό.’

Μιλά μετά για την έννοια διπολικότητας στην οποία αναφέρθηκε εκφράζοντας την σχέση ανάμεσα στην οργάνωση Πρώτη Γραμμή και των Προλεταριακών Ομάδων Μάχης.
Η πρώτη λειτουργεί στο ένοπλο κόμμα
οι δεύτερες στην επέκταση της πάλης των μαζών.
‘Προσθέτω ότι στην διοίκηση των ομάδων και σε κάθε μία ομάδα μπορούσαν να υπάρχουν μέλη της Π.Γ. με την διαφορά ότι αυτή τους η ιδιότητα παρέμενε άγνωστη στα άλλα μέλη της Διοίκησης ή της ομάδας’.
‘Πάντα από τον Μίκη και τον Νάκη πήρα το καθήκον να μελετήσω ένα οπλοπωλείο ή ένα μεγάλο συλλέκτη για να βρούμε όπλα αλλά μετά έφτασε εντολή που ακύρωσε την πρώτη γιατί όπλα είχαν πλέον αγοραστεί’.

‘Μετά μου ειπώθηκε από αυτούς τους δύο για μιά εκστρατεία που έπρεπε να πραγματοποιηθεί κατά της Χριστιανικής Δημοκρατίας και μου ανατέθηκε και στο γκρούπ μας να μελετήσουμε μία έδρα.
Με δύο τρόπους δρούσαμε
ή ταυτόχρονα σε πολλούς στόχους μιας ορισμένης κατηγορίας
ή κλιμακώνοντας τα σε διαφορετικές μέρες με μία τελική διεκδίκηση.
Αυτός ο δεύτερος ήταν περισσότερο λειτουργικός διότι εάν κάποιος συλλαμβάνονταν δεν θα γίνονταν η διεκδίκηση ώστε το γεγονός να φαίνεται πως μοιάζει με ατομική πρωτοβουλία και όχι από ομάδα. Άσε που ξεγελιόνταν έτσι και οι δυνάμεις της αστυνομίας που δεν θα περίμεναν περαιτέρω επεισόδια την επομένη κλπ.’
‘Δεν κάναμε τίποτα τελικά διότι μας φάνηκε σαν ντιρεκτίβα αυτή η εκστρατεία που δεν προήλθε από συζήτηση.’

την επομένη συνεχίζει:
αναφέροντας πως το κόκκινο αυτοκίνητο δεν ήταν δικό μου, αλλά του Νάκη.
‘Είμαστε στα τέλη του ’77, αρχές του ’78, η ομάδα μας βρίσκεται σε κατάσταση σύγχυσης, κάποιοι απομακρύνονται κι εγώ συλλαμβάνομαι για εξύβριση τροχονόμου, μαζί με τον Πέτρο.Έμεινα στις Μουράτε για μία εβδομάδα,όπου ήταν και ο Ντίνος και δυο- τρείς ακόμη, ο ένας είχε συλληφθεί κατά τη διάρκεια ένοπλης συμπλοκής και λέγονταν Νότης, οι άλλοι Παύλος και Ερμής. Αυτά τα άτομα, αν και με κατηγορούσαν ότι έπεσα στα χέρια της αστυνομίας για ένα κοινό επεισόδιο, μου συμπαραστάθηκαν να ξεπεράσω τις δυσκολίες της φυλακής, δίνοντάς μου για παράδειγμα τρόφιμα.

Γίνονταν συζητήσεις πολιτικού χαρακτήρα αλλά ο Ερμής μιλούσε περισσότερο για θέματα που αφορούσαν την μάχη, αναφερόμενος μεταξύ άλλων στην ανάγκη να βγάλουμε συντρόφους από την φυλακή. Θυμάμαι ότι μιλούσε για την αναγκαιότητα απελευθέρωσης του κρατούμενου προλεταριάτου
΄όπως επίσης στην αναγκαιότητα να εναντιωθούν στις υπερφυλακές που ξεκινούσαν να κτίζονται έξω από την πόλη.’
‘Είχαν χρηματική άνεση, έδωσαν χρήματα σε ένα μικροκλέφτη όταν βγήκε από την φυλακή. Μου έδωσαν να καταλάβω πως υπήρχαν στενές επαφές μεταξύ εξωτερικού και εσωτερικού περιβάλλοντος. Είχαν ένα ραδιοκασσετόφωνο στο κελί του Νότη και του Παύλου και δεν άλλαζαν ποτέ σταθμό, ούτε καν το ακουμπούσαν.
Κρατούσαν αρνητική στάση προς συγκεκριμένους.
Λίγες μέρες μετά βγήκα όπως και ο Πέτρος που φαινόταν πολύ αποπροσανατολισμένος.’

‘Τότε έγινε το επεισόδιο – προσπάθεια απελευθέρωσης κρατουμένων και πιαστήκαμε από τους καραμπινιέρους που νόμισαν πως είχαμε κάποια ανάμιξη. Μας άφησαν όμως γρήγορα, μάλιστα μου είχαν βρει στην τσέπη ένα γραμμάριο χασίς’.

‘Ξανάρχισαν οι επαφές με τους δύο και μου είπαν πως έπρεπε να ξεκινήσει μία καμπάνια ενάντια στις αστυνομικές δυνάμεις, κρατικές και ιδιωτικές. Εγώ προσπάθησα να ξαναστήσω την ομάδα μου στα πόδια της’.
Αναφέρεται λοιπόν,ύστερα από υπόδειξη του Νάκη, στους σταθμούς Τροχονόμων και Αστυνομίας στις Κούρε, για τους οποίους μιλήσαμε. Λέει για κάποιες επιχειρησιακές λεπτομέρειες, πως προτάθηκε ένας χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων αστυνομίας ή καραμπινιέρων προς την Περέτολα, και πως ο Νάκης τον διαβεβαίωσε πως θα του έδινε έναν οπλισμένο άνδρα για προκάλυψη.Θα χρησιμοποιούσαν δυναμίτες που θα τους δίναμε εμείς, σε μάτσα των πέντε, και θα τους πετούσαν πάνω από τον τοίχο της περίφραξης, τοποθετούμενοι σε ένα υπερύψωμα, περνώντας από τα γειτονικά κτίρια.

‘Με εφοδίασε με σκόνη, φυτίλι και εκπυρσοκροτητές,μαζί με οδηγίες.’ Η παράδοση έγινε όταν συνάντησα στο μπάρ Σαν Γκάλλο τον Νάκη που μου είπε ότι θα έβρισκα το υλικό κοντά στο αμάξι μου. Πράγματι, το βρήκα και το έκρυψα κάτω από την γέφυρα του σιδηροδρόμου στις Κούρε.’
Χρησιμοποίησαν τα υλικά και έφτιαξαν τις βόμβες, ονοματίζει τους συνεργάτες του,Φαίδωνα, Σπανό, Λάκη και Ανδρέα.
και λέει ,’όσο κι αν του στοιχίζει ακριβά’, πως η διεκδίκηση έγινε από την γυναίκα του.
Συνεχίζει επαφές με τον Ντίνο ‘που όταν έμαθε πως ήμουν παντρεμένος με ρώτησε εάν έχω ανάγκη από χρήματα, διέθεσε κι ένα δωμάτιο του σπιτιού του σε δύο συντρόφους της ομάδας μας που ξέμειναν, τον Σπανό και τον Πέτρο, στην πλατεία Τζιορτζίνι.’

Πήγαν να κάνουν αυτοψία σε ένα αστυνομικό σταθμό στην Περέτολα, τέσσερις, μεταξύ των οποίων ο ένας θα μπορούσε να ήμουν εγώ. Μπήκαν σε μονόδρομο και τους σταμάτησαν ζητώντας στοιχεία. Ο Φαίδων και ο Σπανός ήταν οι άλλοι δύο.’Πήραμε την οδό Νόβολι και μετά μπήκαμε στην οδό Μπαράκκα από τον μονόδρομο’.
‘Η ομάδα μας δεν τα πήγαινε καλά, μας ενοχλούσε ο τρόπος που γίνονταν όλα αυτά, έτσι η απόπειρα δεν είχε το προβλεπόμενο αποτέλεσμα.’

‘Τότε ο Σπανός άρχισε να έχει επαφές με τον Μίκη και ήταν συχνά μαζί του η Ροσσάνα. Εγώ σταμάτησα να τον βλέπω και τον αντικατέστησε ο Κώστας που μου συστήθηκε από τον Νάκη σαν μέλος των Ομάδων.
Αυτός λοιπόν μου έλεγε πως καλές και σπουδαίες οι ομάδες, τουλάχιστον εννοούμενες σαν έκφραση της παρανομίας των μαζών, αλλά περισσότερο είχε σημασία το οπλισμένο κόμμα, του οποίου οι ομάδες είναι μία στρατηγική στιγμή. Έλεγε πως οι ομάδες δεν είναι το πάν,μιάς και η καταπίεση-καταστολή αυξάνονταν. Έπρεπε λοιπόν να ενισχυθεί το οπλισμένο κόμμα.
Εγώ είχα παθητική συμπεριφορά που πιθανώς να την εξέλαβε σαν συγκατάθεση.’

‘Τούπα πως ήμουν πολύ γνωστός στην αστυνομία, εάν σκεφτόταν κάτι συγκεκριμένο για το άτομό μου και μου πρότεινε να με φέρει σε επαφή με μία κοπέλα, όπως και έκανε, που μου μίλησε για την σπουδαιότητα τομέων αντιπληροφόρησης και επιμελητείας, και πως χρειάζονταν κάποιον σαν κι εμένα, και πως θα πληρωνόμουν.’
‘Το ραντεβού με τον Κώστα είχε γίνει στους κήπους που είναι απέναντι από το μπάρ ‘Αμίτσι Μιέι’. Με την κοπέλα η συνάντηση έγινε στους κήπους της ‘Πόρτα Σαν Νικολό’, σε δύο μέρες ξαναβρεθήκαμε, αυτή την φορά στους κήπους της ‘Ορτικολτούρα’, στην ‘Κόκκινη Γέφυρα’, ήταν εκεί και ο Ντίνος. Χρησιμοποιούσαμε ψευδώνυμα, την κοπέλα την έλεγαν Φιόνα. Θα έρχονταν και κάποιος Μάριο ο οποίος όμως δεν εμφανίστηκε μιάς κι εγώ δεν έδινα συγκατάθεση’.

‘Γίνανε και άλλες συναντήσεις, γνώρισα και έναν Ρένο, καταζητούμενο στο Τορίνο. Την φορά που συναντήθηκα με αυτόν σε ένα μπάρ πίσω από την Στάντα της οδού Τσερετάνι, με έφερε στο οπλοπωλείο του ‘Πόντε αλ Πίνο’, πήγαμε με λεωφορείο και μου ζήτησε να εξετάσω τον μηχανισμό με τον οποίο κλείνει η πόρτα, αφού μπω στο εσωτερικό’.
Περιγράφει τον τύπο,που έπρεπε να μένει στην οδό Μόρο.
‘Γνωστοποίησα πως δεν ήθελα να ανακατευτώ στην οργάνωση εκθέτοντας και την οικογενειακή μου κατάσταση και μου εγγυήθηκαν οικονομική βοήθεια. Κατάλαβα εν τω μεταξύ πως η κοπέλα για την οποία σας μίλησα ήταν η εγγύηση για τις διασυνδέσεις μεταξύ συντρόφων άλλων πόλεων’.

‘Κατάλαβα πως κάποιες φορές μάλιστα στην πόλη δρούσαν σύντροφοι από άλλες περιοχές’ και παρουσιάζει ένα περιστατικό στο οποίο βρέθηκε τυχαία και του έδωσε αυτή την εντύπωση,σε δημόσιο χώρο, να μη σας κουράζω με λεπτομέρειες.
Τον ρωτούν για κάποιους άλλους και αναφέρει αυτά που γνωρίζει.
Του ζήτησαν να μεριμνήσει για την ανεύρεση σπιτιών, δωματίων στην περιοχή του Σέστο.’Μου μίλησαν και για λατομεία που έπρεπε να βρίσκονται στην Γκαρφανιάνα. Δεν έκανα ποτέ αυτά που μου ζητούσαν.’
‘Φτάσαμε σε αποφασιστική αντίθεση και είπα στην κοπέλα πως δεν συμμεριζόμουν καμιά απ’ τις μεθόδους τους’.
‘Είχα ξαναρχίσει να χρησιμοποιώ ναρκωτικά,όπως και ο Πέτρος.’
‘ο καθένας μας ήταν στον κόσμο του, άλλος έφυγε για την Ινδία, ο Ανδρέας, άλλος είχε προσωπικά θέματα, ο Λάκης, άλλος αφιερωνόταν στους συναισθηματισμούς ,ο Φαίδων, και στην πραγματικότητα, ομάδα δεν υπάρχει πλέον, από την αρχή του καλοκαιριού του ’78.’

Μορούτσι 2

Τον Μάρτη τον ξαναφωνάζουν για διευκρινήσεις. Αντιγράφω :
‘σκεπτόμενος καλύτερα δεν είμαι σε θέση να πω, με απόλυτη σιγουριά εάν ο Μίκης ή ο Νάκης είναι αυτός που μου έδωσε το εκρηκτικό. Προς στιγμήν σκεφτόμουν τον Νάκη, μου φαίνεται πιο πιθανό να μου έδωσε το εκρηκτικό ο Μίκης. Βλέποντας τις σχέσεις ανάμεσα στους δύο είχα την εντύπωση ότι ο Μίκης είχε ένα βαθμό μεγαλύτερο του Νάκη μέσα στην οργάνωση!!!’
‘Είμαι απόλυτα σίγουρος ότι ήταν μέλος της Διοίκησης. Για τον Νάκη αυτή την σιγουριά δεν την έχω, απλά μου ανέφερε ότι και ο Μίκης,κι έτσι συμπεραίνω πως ήταν και αυτός’.

Αναγνωρίζει καμιά εικοσαριά συντρόφους από φωτογραφίες,είναι οι ήδη γνωστοί μας και από τις περιγραφές των προηγούμενων, συν δυο-τρία καινούρια ονόματα
Κάποιους έβλεπε μαζί με άλλους, κάποιος ήταν το αγόρι της Άννας και ‘ήταν στην μέση αυτών των πραγμάτων’, κάποιος΄’ήταν πάντα μαζί με τον Κώστα και τον Ντίνο’, κάποια την γνωρίζει γιατί έμενε με την άλλη, κάποιον τον έβλεπε συχνά αλλά δεν είχε σχέση μαζί του, τον άλλο τον γνώριζε σαν άτομο που κάπνιζε χασίς,και ούτω καθ’ εξής.

‘Μπορώ να πω ότι είναι δυο χρόνια που δεν συχνάζω πια σ’ αυτά τα άτομα’

Τον Απρίλη τον ξαναφωνάζουν και τον ρωτούν για τον Ρούλη, για την δραστηριότητα που ανέπτυξε στην κατάληψη στην Μπόργκο λα Κρότσε.
Τους απαντά πως ο Ρούλης συμμετείχε πιό δραστήρια στην κατάληψη της οδού Καλτσαιουόλι και ερχόταν κατά διαστήματα στην Μπόργκο λα Κρότσε.
‘Δεν μπορώ να επιβεβαιώσω,αλλά ούτε να αποκλείσω ότι τις προκηρύξεις της Πρώτης Γραμμής που βρέθηκαν στο καταλυμένο κτίριο τις έφερε ο Ρούλης. Δεν ξεκαθαρίστηκε ποτέ ποιος τις έφερε.Με αυτόν έλαβα μέρος σε μία διανομή προκηρύξεων μπροστά στο Σούπερ-Μάρκετ του ‘Ολτράρνο’, κατά την διάρκεια της οποίας επενέβη η αστυνομία και πήρε τα στοιχεία της Λέλας, της κοπέλας του Κώστα, και άλλων. Θυμάμαι ότι το θέμα των προκηρύξεων ήταν εκείνο για την ακρίβεια της ζωής και δεν ήταν μονογραμμένο από τις ‘Περιπολίες’, ήταν υπογραμμένο με την λέξη ‘Αυτονομία’.
‘Πρίν την διάλυσή της, που έγινε στα μέσα του ’75, ο Συνεχής Αγώνας πρότεινε την ιδέα της αυτομείωσης των αποδείξεων του ΟΤΕ και της ΔΕΗ. Εγώ όμως δεν έλαβα μέρος σ’ αυτή τη φάση του αγώνα γιατί είχα αρχίσει να χρησιμοποιώ ναρκωτικά.’

‘Στην επιτροπή για την αυτομείωση, του ‘Σέστο Φιορεντίνο’, πήγαινα καμιά φορά μετά από πρόσκληση του Τσέκου που προσπαθούσε να με ξαναφέρει στην πολιτική’. Δεν βρήκα εκεί κανέναν ‘από τους μεγάλους’, δηλαδή τον Ντίνο ή τον Κώστα, που μετά με πλησίασαν για επαφές, όπως είπα στις προηγούμενες ανακρίσεις’.
‘Ξαναδιαβάζοντας όσα δήλωσα την 13η Ιανουαρίου 1980 επ’ ευκαιρία της εκστρατείας ενάντια στις δυνάμεις της αστυνομίας, θέλω να κάνω περισσότερο ακριβές ότι ο Νάκης ήταν το άτομο που μου μιλούσε,μετά από μία συνέλευση,νομίζω, της Διοίκησης, αφού συναντηθήκαμε στο συνηθισμένο μπάρ, στην πλατεία Ελευθερίας. Ενώ, όσον αφορά την πλευρά της δράσης, παράδοση της σκόνης με το χαρτί με τις οδηγίες, υπόσχεση προκάλυψης με οπλισμένο άνδρα, ενδιαφέρθηκε ο Μίκης και όχι ο Νάκης, που λανθασμένα προηγουμένως επιβεβαιώθηκε από μένα.

Ομολογεί ξανά πως έκανε λάθος και τα λέει ανάποδα. Και αυτό γιατί θυμάται πως πήγα μαζί τους να κάνουμε αναγνώριση.
Βέβαια, στο τέλος δεν έγινε τίποτα μιας και δεν μπορούσαν ν’ αποφασίσουν τι θέλουν να κάνουν, ή αν θέλουν πραγματικά να κάνουν κάτι, μια και διαφωνούν συνεχώς με τα πάντα και για όλα.
Και όλοι αυτοί που τους εμπλέκει στην υπόθεση είναι τόσο μαλάκες ώστε να τον πιλατεύουν επί μήνες να αναλάβει κάποια πρωτοβουλία, αυτός ή η ομάδα του!

‘Σε μένα ο Φαίδωνας δεν είπε ποτέ ότι έχει κάνει απόπειρα εμπρησμού της Χ.Δ. του Γκαλλούτσο και στο αυτοκίνητο του καθηγητή τάδε’. Άσχετο.

‘Αναφέρω ότι μετά από τις δηλώσεις που έκανα, έλαβα απειλές’.
Έλαβε απειλητικά γράμματα στο σπίτι του που τα διάβασε η γυναίκα του. Του ζητούν να ανακαλέσει όπως έχουν κάνει και οι υπόλοιποι. Του ανέφεραν ότι ο Ντένης θα ανακαλούσε και ότι ο μοναδικός που δεν ανακάλεσε ήταν αυτός.
Επαναλαμβάνει πως η συμπεριφορά των συντρόφων που είχε γνωρίσει στη φυλακή από τον Ντίνο έμοιαζε με ατόμων που ετοιμάζονταν να δραπετεύσουν, διευκρινίζοντας πως αυτό το σκέφτηκε μετά, όταν συσχέτισε την συμπεριφορά τους με αυτά που έγιναν αργότερα.

‘Μετά την απόπειρα στην Τροχαία της Βιλλαμάνια, η ομάδα, της οποίας ήμουν αρχηγός, διέλυσε.. Ήμουν σ’ αυτό το σημείο, που στην προσπάθεια να ξαναφτιαχτεί, επενέβη ο Κώστας και άρχισε επαφές κατ’ ευθείαν μ’ εμένα, ενώ ο Μίκης συνέχιζε τις σχέσεις του με τον Σπανό.’
‘Ο Κώστας έλεγε ότι κάθε ομάδα θα έπρεπε να είναι εξ ολοκλήρου αυτοδύναμη από την πλευρά της τεχνικοεπιμελητείας, της αντιπληροφόρησης και της δράσης’.

Του παρουσίασαν ένα νέο, που τον αναγνωρίζει σε φωτογραφία, ειδικό στον ηλεκτρονικό τομέα, που θα έπρεπε να τους μάθει να συντονίζουν τα ράδια στα μήκη κύματος της αστυνομίας. Αυτό έγινε στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, παρόντος και του Φαίδωνα.
Επιστρέφει στην συνάντηση στο σπίτι της οδού Μπάρντι, μας μίλησε και ο Σπανός γι αυτή, την καλοκαιρινή περίοδο του ’78, όπου βρισκόμουν εγώ, ο Νάκης,ο Σάσσα, ο Κώστας και άλλοι.Περιγράφει το σπίτι.Εκεί του παρουσίασαν τον ‘μεγάλο ειδικό στα όπλα, και τον αναγνωρίζει. Είναι ο Σαμάνος.

Θυμάται πως μιλούσε με τα καλύτερα λόγια για την 9άρα Μπερέττα, ‘έλυσε το όπλο μπροστά μας για να μας το δείξει.’ Μίλησε για πιστόλια, κοντόκανα τουφέκια, τα χαρακτηριστικά τους και πού και πώς χρησιμοποιούνταν. Ανέφερε και το δίκαννο με σπαστή κάνη, και τουφέκια, λέγοντας πως το καλύτερο ήταν εκείνο που έχει η αστυνομία, το Μ12.’
‘Μίλησε επίσης και για την ψυχολογική επίδραση που προξενεί το πέταγμα μιάς χειροβομβίδας’. ‘Θυμάμαι ότι με την ευκαιρία, μίλησε για ένα επεισόδιο που έγινε σ’ εκείνη την εποχή, εις βάρος κάποιου Στρατοπέδου, εγκρίνοντάς το, αφού με παρόμοιες ενέργειες επιτυγχάνουμε έναν διπλό σκοπό σαν εκείνο του να αφοπλιστεί ο εχθρός και ν’ αποκτήσουμε σύγχρονα όπλα’.

Μιας και έχουν μιλήσει για την αναγκαιότητα της τεχνικο-επιμελητείας να εφοδιαστούν με ράδια θυμάται πως ο Σπανός έκλεψε δύο από κατάστημα ναυτικών ειδών.
Λέει πως δεν θυμάται το ψευδώνυμο του Σπανού, αναφέρει για τον εαυτό του ψευδώνυμο διαφορετικό από αυτό που έδωσε προηγούμενη φορά.
Θυμάται ότι την εποχή των Ομάδων, τέλη του ’77, του δόθηκε ραντεβού μπροστά σ’ ένα σπίτι της οδού Βίνια Νουόβα, όπου τον περίμενα εγώ, και μας άνοιξε ο Κώστας. Ήταν και ο Νάκης εκεί και άλλα άτομα από την Εμίλια. Υπήρχε ανάγκη να μεταφερθούν μηχανήματα που παραποιούν έγγραφα και είχαν οι Εμιλιάνοι, σε μία τοποθεσία.
‘Συζητήθηκε η αναγκαιότητα να βγεί μια εφημερίδα που να δείχνει τις δύο περιοχές με ενωτικό τρόπο, πράγμα που έγινε ένα μήνα μετά. Ο τίτλος της ήταν ‘Αντιεξουσία’, σε μαύρο χρώμα. ‘Είδα μερικές εφημερίδες στην οδό Οστερία ντελ Γκουάντο.’Η διανομή γίνονταν στα μέρη που σύχναζε η κίνηση. Τα μέρη που αφορούσαν την Φλωρεντία τα επιμελήθηκε ο Κώστας. Είδα ένα νούμερο του οποίου η κεντρική σελίδα είχε ένα κατάλογο με τις απόπειρες που επαληθεύτηκαν στην Τοσκάνα.’

‘Νομίζω ότι Γάκης αμοιβόταν απ’ την οργάνωση, αυτό το συμπεραίνω από το γεγονός ότι δεν εργαζόταν, είχε πρόβλημα στο να εξηγήσει στο σπίτι του πώς ζούσε χωρίς να εργάζεται.
Σε κάποια στιγμή είχε και αυτοκίνητο. Ξέρω, γιατί μου το είπε ο Σπανός, ότι έλαβε μέρος σε μία εισβολή σε εταιρεία ακινήτων, το ’78, εισβολή που δεν πραγματοποιήθηκε μέχρι τέλους γιατί μιά κοπέλλα που βρίσκονταν μέσα άρχισε να ουρλιάζει, και τότε όλοι, δηλαδή και ο Σπανός που είχε μπει πρώτος ,και όσοι ήταν μαζί του, έφυγαν’.

‘Ξέρω ότι ο Φαίδων, έλαβε μέρος σε μία εισβολή στη Φλωρεντία σε βάρος μιας κτηματικής μαζί με τον Κώστα. Γράψανε στους τοίχους. Απ’ όσα μου είπε, βρισκόταν όλη την ώρα δίπλα του και ότι αυτή η εμπειρία τον είχε ταράξει πολύ. Είχε μείνει άναυδος.’
‘Τον χρησιμοποίησαν γιατί ήθελαν να τον δέσουν με την οργάνωση, όπως προσπαθούσαν να κάνουν και μ’ εμένα.’ ‘Πρέπει να πήρε μέρος και ο Σάσσα.’

‘Με καλείτε να δείξω τις διάφορες ομάδες. Σε μία ήταν αρχηγός ο Κώστας, σε μία ο Νάκης, σε μία ο Μίκης και σε μία ο Λουκάς. Ο Κώστας,ο Νάκης, ο Σάσσα και ο Λουκάς αποτελούσαν μία Ομάδα Φωτιάς της οργάνωσης. Ο Ντίνος ήταν επικεφαλής σε περισσότερες από μία περιοχές. Η Φιόνα είχε την αποστολή να φροντίζει τα άτομα που έρχονταν έξω από την Φλωρεντία. Επί πλέον, αναζητούσε τις καινούργιες βάσεις.’
Αυθορμήτως λέει: ‘και ο Έκτορας ήταν αρχηγός ομάδας.’ ‘Αυτό το ξέρω, όμως δεν μου έρχονται οι λεπτομέρειες στο μυαλό. Θυμάμαι μόνο ότι τον έβλεπα συχνά με τους άλλους, μπορώ να προσθέσω ότι του μίλησα όπως μιλάνε σε αρχηγό, δηλαδή μιλώντας του για πράγματα που σε άλλον δεν θα είχα πει’.

‘Με ερωτάτε να εξηγήσω από πού πήρα τα στοιχεία βάση των οποίων βεβαιώνω ότι τα ονόματα που ανέφερα ήταν μέρος της διοίκησης των ομάδων, ή ότι ήταν αρχηγοί των ομάδων, με ιδιαίτερη αναφορά στον Έκτορα, στον Λουκά και στον Μίκη’.
‘Έχω ήδη μιλήσει για τις συγκεντρώσεις που γινόντουσαν στην Οδό Πίππο Σπάνο, στις οποίες δεν συμμετείχα ποτέ. Διαψεύδω τις δηλώσεις που έγιναν σε αυτό το σημείο από τον Σπανό που λέει ότι έγιναν δύο συναντήσεις στις οποίες έλαβα μέρος με αυτόν συναντώντας τον Ντίνο και την Φιόνα με παρόντα τον Βαγγέλη. Εγώ δεν έλαβα ποτέ μέρος. Όχι μόνο στις αρχές του ’79 ήμουν έξω από τον γύρο, αλλά σε αυτό το διαμέρισμα πήγα με τον Σπανό μία φορά να πάρουμε τον Κώστα. ‘

‘Γυρίζοντας στις συγκεντρώσεις, θυμάμαι ότι κάποτε είδα τον Νάκη και τον Μίκη αλλά και άλλα άτομα μπροστά στο κτίριο της οδού Πίππο Σπάνο, όπου εγώ περίμενα μέσα στο αυτοκίνητο. Μία φορά μπόρεσα να δω καλά αυτά τα άτομα που έβγαιναν από την συγκέντρωση, όλους αυτούς για τους οποίους με ρωτάτε, και δεν ξέρω αν και άλλους. Μια άλλη φορά είδα κάποιους που είχαν φύγει από την συγκέντρωση και σταμάτησαν στο μπάρ’!

Δεν χρειάζεται να σχολιάσω, έτσι δεν είναι; Τα έχει κάνει πλέον θάλασσα!
‘Οι αρχηγοί βγαίνουνε πάντοτε μαζί! ‘

‘με ρωτάτε για την Άννα, εγώ δεν έμαθα ποτέ ότι είχε σχέση με τις ομάδες ή την οργάνωση. Πήγα με αυτή και άλλους μια φορά στο σπίτι του Φαίδωνα για να καπνίσουμε.’ Έβγαλα το συμπέρασμα πως δεν είχε σχέση, δεν μίλησαν για θέματα αφορώντα τις ομάδες και την οργάνωση’.

Λίγο νωρίτερα τον έχουν ρωτήσει ξανά επί πλέον λεπτομέρειες αναφορικά με την συγκέντρωση στην οδό ντει Μπάρντι στην διάρκεια της οποίας δόθηκαν οδηγίες διαφόρου είδους από την Σαμάνο.
‘Πράγματι είναι αλήθεια ότι πήραν μέρος και ο Σπανός με τον Φαίδωνα. Δεν το είχα πει την άλλη φορά για να μην τους μπλέξω’.
‘Όμως δεν είναι αλήθεια ότι σ’ εκείνη την συγκέντρωση ήλθε μετά από μένα ο Σπανός γιατί ήταν παρέα μου πριν απ’ την συγκέντρωση. Αυτός ήλθε μόνος του, ενώ είναι αλήθεια ότι ο Φαίδων ήλθε μαζί μου, μια που και οι δύο,εξαιτίας της σημαντικής θέσης στην ομάδα που καθοδηγούνταν από εμένα, είχαμε κληθεί.’

Τους μίλησε ο Σαμάνος για τα όπλα και τις επιχειρήσεις που γίνονται με αυτά. Μίλησε για εισβολές και χτυπήματα στα πόδια εξηγώντας τις διαφορές των όπλων που χρησιμοποιούνται σε κάθε περίπτωση, όπως επίσης και τη σημασία του όπλου με ταμπούρο,που δεν σκορπίζει κάλυκες, σε αντίθεση με το αυτόματο. Θα έπρεπε να γίνουν και άλλες συναντήσεις αυτού του τύπου και συζήτηση και κατανόηση άλλων μορφών στρατιωτικού τύπου, τις οποίες θ’ ακολουθούσαν πρακτικές ασκήσεις.
Δεν κλήθηκε άλλο γιατί η ομάδα τους είχε αρχίσει να διαλύεται.
Ο Γιώργος ο Σπανός είχε υιοθετήσει έναν αυτόνομο ρόλο, βλέπει από μόνος του εμένα.

Μιλά για κλοπές αυτοκινήτων και πως δεν ήθελε να βοηθήσει, να πάρει μέρος γιατί είναι ‘εκτεθειμένος’, όταν του ζήτησε ο Σπανός να συνεργαστεί μαζί του. ‘Μάλιστα του παρατήρησα πως εκτεθειμένος είναι και ο ίδιος.’ Αργότερα έμαθε για ένα περιστατικό από αυτόν, μία τρέλα όπως την αποκάλεσε όταν του είπε πως θα είχε ένοπλη κάλυψη. Τον κάλεσαν σε συνάντηση,στο πάρκο της πλατείας, στην οποία συμμετείχαν η Φιόνα και ο Ντίνος, ο οποίος οργισμένος δήλωσε »πως μία εντολή σε μία οργάνωση ‘στρατιωτικού τύπου’ δεν αμφισβητείται, δεν συζητιέται. Εγώ έκανα την συνήθη κριτική μου και αυτός με άφησε να καταλάβω πως οι επιπλοκές που προέκυψαν από την αντίθεσή μου είχαν τινάξει στον αέρα κάτι. Το γεγονός συνέβη το ’78,σίγουρα πριν το καλοκαίρι, διότι τότε εγώ είχα ξαναρχίσει την χρήση ηρωίνης, από τον Ιούνη και μετά».

‘Είχαν όλοι πλέον καταλάβει τί παίζει και δεν μου ζητούσαν πλέον τίποτα, μάλιστα με συνάντησε μιά μέρα στην πλατεία του Άγιου Πιερίνου ο Κώστας με το κορίτσι του και μου έκανε επίπληξη, επειδή κατάλαβε πως βρισκόμουν στην περιοχή επειδή έψαχνα ναρκωτικά’. ‘Θυμάμαι ότι εκείνη την εποχή σύχναζε, μάλλον κατοικούσε από όσο ξέρω, στην οδό Φιεζολάνα, πηγαίνοντας προς την οδό ντέλι Αλφάνι, στο σπίτι ενός φοιτητή, του οποίου κι εγώ είχα κάνει γνωριμία, και τον έβλεπα συχνά παρέα με τον Κώστα.’
‘Αναγνωρίζω στο άλμπουμ τον Λουκά’.
Του δείχνουν και τον Σαμάνο και τον αναγνωρίζει.

‘Ο Μίκης με τον Νάκη διαμαρτύρονταν για την αδράνειά μας [μιλά για το προηγούμενο διάστημα] και αποφασίσαμε να πάρουμε ενεργητικό μέρος στην καμπάνια-εκστρατεία ενάντια στην Χριστιανοδημοκρατία.’ ‘Είχαν γίνει διάφορες απόπειρες, εξάλλου, δίχως την συμμετοχή μας’.
‘Αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι κι εμείς, δύο επιχειρήσεις, δύο ομάδες. Αντόνιο, Λάκης, Φαίδων, Ανδρέας, Σπανός και Μπάμπης, ευρισκόμενοι συγκεντρωμένοι μπροστά στο Τεχνικό Ινστιτούτο Γκαλιλέϊ.’

‘Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες, πήγαμε να βάλουμε φωτιά στο παράθυρο του τμήματος της οδού Φαεντίνα, εγώ με τον Σπανό και τον Λάκη. Οι άλλοι ασχολήθηκαν με το τμήμα του Γκαλούτσο.Την διεκδίκηση πρέπει να έκαναν ο Φαίδων με τον Λάκης με τηλεφώνημα από την καμπίνα της πλατείας ντελλα Ρεπούμπλικα.’

Τον ρωτούν για άλλες απόπειρες εναντίων εδρών της Χρ. Δημοκρατίας της οδού Βέργκα, του Βιάλε Μανφρέντο Φάντι και του Βιάλε Γκουϊντόνι, απόπειρες που έγιναν όλες με εμπρηστικές φιάλες και λέει πως δεν γνωρίζει. Το σύστημα με το οποίο έγιναν του θυμίζει όμως και του φέρνει στο νού εκείνο που χρησιμοποιήθηκε για το ‘Μπάρ Τορίνο’, στο λάργκο που πάει από την πλατεία Ντονατέλλο στην πλατεία ντέλλα Λιμπερτά, μπάρ που είχε υποστεί επίθεση σε εποχή πρόσφατη. Αυτό το σύστημα χρησιμοποίησε μία ‘ομαδούλα’ επονομαζόμενη ‘ομάδα επέμβασης νέων’ που είχε σχηματιστεί για να επεμβαίνει στο νεανικό προλεταριάτο, στην οποία έπρεπε να παίρνουν μέρος τρία,τέσσερα παιδιά με επικεφαλής τον Γάκη που μένει στο Βιάλε ντει Μίλλε, μπροστά από την εκκλησία ντει Σέττε Σάντι, ο Μίρκος, ο Ντένης και ο Βαγγέλης.’
‘Αυτή η ομάδα, όμως, από όσο μου προκύπτει, διαλύθηκε πρίν από την δική μας’.

Του δείχνουν τη φωτογραφία του Γάκη και τον αναγνωρίζει, σαν ένα από τους νέους που σύχναζαν στην πλατεία Σαν Μάρκο και τον συνάντησε μια μέρα σε μία συνάντηση στον κήπο Ορτικολτούρα, στους κήπους του Πόντε Ρόσσο με την Φιόνα, ‘μία από τις συναντήσεις όπου η κοπέλα συζητούσε μ’ εμένα και τον Σπανό τα θέματα του επονομαζόμενου ‘Επιτελειακού-Τεχνικού’ τομέα. Από τα πράγματα που είπε μου έδωσε την εντύπωση ότι είχε μπεί στην οργάνωση, είχε σχέση πολύ άνετη με την Φιόνα και τον Ντίνο, και δεν φαίνονταν όπως εκείνος που ορισμένα πράγματα τα μάθαινε ή τα άκουγε για πρώτη φορά.’

‘Μιά φορά μας ανατέθηκε το καθήκον να πάμε να κοιτάξουμε για ενδεχόμενη ληστεία στο παράρτημα του Μόντε ντει Πάσκι του Βιάλε ντει Μίλλε. Το κόλπο έπρεπε να μελετηθεί για την στιγμή της επιστροφής των υπαλλήλων, μετά την παύση για το γεύμα. Κάναμε μισής ώρας βάρδιες ο καθένας. Στο τέλος τον συνόδεψα στο σπίτι του κι έτσι έμαθα που μένει. Μου συστήθηκε με άλλο όνομα, αργότερα έμαθα το βαπτιστικό του.’
‘Πρίν ξεκινήσουν οι συναντήσεις του Ε.Τ. Τομέα αποκαλούσαμε ο ένας τον άλλο με τα πραγματικά μας ονόματα, αργότερα υιοθετήσαμε ψευδώνυμα. Μπερδευόμουν καμιά φορά κι εκεί που έπρεπε ν’ αποκαλώ κάποιον με το ψευδώνυμό του τον καλούσα με το κανονικό του ή το αντίθετο. Δημιουργείτο εκνευρισμός’.

Τον ξαναφωνάζουν τον Σεπτέμβρη και τον ρωτούν γιατί δεν παρουσιάστηκε στην αντιπαράσταση με τον Σπανό, όπως είχε συμφωνηθεί.
‘Η κατάσταση είναι πως στην Φλωρεντία κυκλοφορεί η φήμη πως ο μόνος που έχει μιλήσει είμαι εγώ. Μάλιστα έγινε και μία εκπομπή στον ελεύθερο ραδιοφωνικό σταθμό Ράδιο Τσέντο Φιόρι που βεβαιώνει ότι οι ανακριτές κατηγόρησαν 90 άτομα,χωρίς καμία απόδειξη, αλλά μοναχά στη βάση βεβαιώσεων ενός ή δύο τοξικομανών, που τους έχει στο χέρι η αστυνομία, και από αυτή την εκπομπή εγώ υποδείχθηκα στον κύκλο των γνωριμιών μου.’

‘Μας ζητήσατε τρείς φορές, εμένα και τον Σπανό να έρθουμε σε αντιπαράσταση. Και τις τρείς, το προηγούμενο βράδυ, ήρθε στο σπίτι μου και μου ζήτησε να δώσω μία εκδοχή συμφωνημένη για τα γεγονότα που ήταν γι αυτόν δυσμενή.
Είπε πως γνώριζε που υπάρχουν αντιθέσεις. Εγώ ούτε βεβαίωσα ούτε αρνήθηκα ότι έκανα στον ανακριτή τις εν λόγω βεβαιώσεις.
Δεν ήθελα να γεννηθούν μεγάλες διαφορές ανάμεσά μας, αυτό και αναφορικά με την σχέση φιλίας μεταξύ των οικογενειών μας’.

‘Σε σχέση με την πρώτη αντίθεση επικαλούμαι όσα έχω δηλώσει, ότι δηλαδή,μετά την διάλυση της ομάδας μας που έγινε λόγω της σύλληψης του Πέτρου για το γνωστό περιστατικό της κλεπταποδοχής των διαβατηρίων, που έγινε πάνω κάτω το καλοκαίρι του ’78, όσον αφορά τις συναντήσεις με εκείνους της Πρώτης Γραμμής στην οδό Πίππο Σπάνο πήραμε με τον Σπανό μέρος σαν οργανικοί της Πρώτης Γραμμής και όχι πιά σαν τα μέλη των ομάδων, με αυτή την ιδιότητα συμμετείχε σε αυτές τις συναντήσεις και ο Φαίδων’.

‘Αναφορικά με την διήγηση του Σπανού σχετική με μία εισβολή στην Πίζα σε Κτηματικό Γραφείο στην διάρκεια της οποίας μία γυναίκα ξεφώνισε, επιμένω ότι ήταν αυτός ο ίδιος που έκανε αυτή την εξιστόρηση.Η εισβολή έγινε 17-2-79. Καταλαβαίνω γιατί αρνείται. Σημαίνει ότι εκείνη την εποχή ήταν ακόμη στην οργάνωση ενώ εγώ είχα βγει προγενέστερα.’
‘Μέχρι που υπήρχε η ομάδα μας, στις συνεδριάσεις της διοίκησης πηγαίναμε εγώ και ο Φαίδων. Σε μία μόνο πήρε μέρος κρυφά ο Σπανός, ενώ μετά που διαλύθηκε η ομάδα, αρχές καλοκαιριού του ’78, ο Σπανός όπως εγώ συμμετείχε σε συνεδρίαση της Πρώτης Γραμμής σαν οργανικός στον τεχνικοεπιμελητειακό τομέα’.

‘Με ρωτάτε για την κλοπή του χρυσαφιού Γκόλφ που έκλεψε ο Σπανός, σε σχέση με τον ‘τσακωμό’ που έγινε με τον Ντίνο για την άρνηση της ένοπλης κάλυψης, αυτοκίνητο που έπρεπε να κλαπεί το πρωί και εκλάπη μετά τις έξι το απόγευμα,καταστρέφοντας έτσι την επιχείρηση για την οποία προορίζονταν. Μπορεί ο Σπανός να έκανε την κλοπή με τον Βαγγέλη.’
‘Είναι αλήθεια ότι οικειοποιήθηκα ένα ποσόν χρημάτων, κέρδος πλασαρίσματος ελαφρών ναρκωτικών, είναι αλήθεια ότι αυτό προκάλεσε μία ψυχρότητα μεταξύ μας, ενώ ήδη από καιρό είχα κλείσει τις σχέσεις σε πολιτικό επίπεδο’.
‘Δεν ξέρω τίποτα σχετικά με το μάζεμα χρημάτων που ο Σπανός μαζί με άλλους είχε κάνει πιθανόν για να διευκολύνει την φυγοδικία του Γάκη. Δεν είχα σχέσεις φιλίας με αυτόν’.

  • Έτσι, δικάστηκα την πρώτη φορά, το ’81 για ληστεία, εμπρησμό εκ προθέσεως, έκρηξη, διακεκριμένη φθορά, συμμορία και παράβαση περί των εκρηκτικών υλών, όπως και παράβαση των νόμων περί όπλων για την καταστολή της τρομοκρατίας
    την δεύτερη το 1985 για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως κατά συναυτουργία, για ληστεία κατά συρροή εν συναυτουργία, για έκρηξη κατά συρροή εν συναυτουργία, αγορά εισαγωγή προμήθεια κατοχή μεταφορά όπλων, πυρομαχικών, εκρηκτικών εν συναυτουργία κατ’ εξακολούθηση.

http://video-morfwsh.blogspot.gr/search/label/%27%CE%A4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1%27-%CE%A6%CF%85%CE%BB%CE%B1%CE%BA%CE%AE#/page/1

τρομοκρατία, φυλακή

  • Βίοι παράλληλοι :
    ‘Η ιστορία των ΝΑΡ, Ένοπλοι Προλεταριακοί Πυρήνες, έχει κι ένα κεφάλαιο που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον,
    [γράφει ο Κώστας Καλφόπουλος στο διαδίκτυο για την ιστορία των ΝΑΡ]
    και για τις δικές μας εξελίξεις στην υπόθεση της ελληνικής τρομοκρατίας.’
    [εγώ εδώ θα πω πως υπάρχει αντάρτικο,στην Ελλάδα και τον κόσμο, τρομοκράτες είναι οι φασίστες και οι φονταμενταλιστές που επιτίθενται τυφλά, στο πλήθος].

‘Στις 11 Μαρτίου του ’75, μετά από έκρηξη βόμβας στην οδό Κονσάλβο της Νάπολης, σκοτώνεται ο Βιταλίνο Πρίντσιπε και τραυματίζεται βαριά ο Αλφρέντο Παπάλε. Στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται, μόλις βγήκε από το χειρουργείο, ο ανακριτής τον υπέβαλε σε δεκατετράωρη ανάκριση. Αρκεί το σχόλιο της δικηγόρου, κυρίας Λομπάρντι, που υπερασπίζεται τον Παπάλε :
‘Δεν βασανίζουν έτσι κάποιον που έχει χάσει το ένα του μάτι και του οποίου το σώμα είναι γεμάτο θραύσματα. Όμως δεν περιορίστηκαν σε αυτό. Οι ανακριτικές αρχές προσπάθησαν να εκφοβίσουν τον κατηγορούμενο επισείοντάς του την ποινή των ισοβίων.’

Εικοσιεπτά χρόνια μετά ακριβώς το ίδιο σκηνικό, με τις ίδιες πρακτικές θα επαναληφθεί στην Ελλάδα, με τον Σάββα Ξηρό, το πρώτο ταυτοποιημένο μέλος ένοπλης οργάνωσης που συλλαμβάνεται μετά την έκρηξη στον Πειραιά.’

Τσε, Βασίλης

«They ain’t done me no wrong
 
So I ain’t got no fight
 
With them Vietcong!»
Έχει περάσει πάνω από μισός αιώνας από εκείνη τη δήλωση και 77 χρόνια από τότε που γεννήθηκε στο Λούιβιλ του Κεντάκι, στις 17 Ιανουαρίου 1942. Ασφαλώς αποτελεί ένα πολιτιστικό μνημείο, ένα απαύγασμα φιλειρηνισμού, που είναι παράδοξο να προέρχεται από έναν πυγμάχο. Ο Μοχάμεντ Αλί όχι μόνο δεν κρατούσε το στόμα του κλειστό, αλλά σκάρωνε ποιήματα για να μιλήσει, που προφανώς, αν και δεν αφορούσαν μόνο στις δικές του ραψωδίες στα ρινγκ, έχουν περίοπτη θέση στην αθλητική ανθολογία.

Ο Αλί έκανε την πυγμαχία πιο συναρπαστική από ό,τι ήταν απλώς ρίχνοντας τη χρυσόσκονή του πάνω της
Ένα σπορ που ούτως ή άλλως είχε χιλιάδες οπαδούς έβγαινε στο φως και τη διαφάνεια, αφήνοντας τον σκοταδισμό που το συνόδευε. Η δήλωση-ποιηματάκι για το Βιετνάμ, μία από τις πιο σπουδαίες στην ιστορία, ήταν απλώς ένα τρίστιχο που συνοδεύτηκε από ένα ολοκληρωμένο ποίημα:
«My conscience won’t let me go shoot my brother,
 
or some darker people,
 
or some poor hungry people in the mud
 
for big powerful America.
 
And shoot them for what?
 
They never called me nigger,
 
they never lynched me,
 
they didn’t put no dogs on me,
 
they didn’t rob me of my nationality,
 
rape and kill my mother and father.
 
Shoot them for what?
 
How can I shoot them poor people?
 
Just take me to jail!»

 

 

Δευτέρα του Πάσχα σήμερα που ολοκληρώνω το ταξίδι μας στη Χώρα του Ποτέ τριάντα πέντε χρόνια μετά
κατά την Μεγάλη Εβδομάδα του ’13, παρέα με την λοίμωξη μου.
Ασυναίσθητα λοιπόν και αυτονόητα μου έρχεται ν’ αναφερθώ στο μεγάλο θέμα που απασχολεί όλους,
το αναπόφευκτο του θανάτου, η αναζήτηση του μετά, η πίστη και η θρησκεία.
Δεν γνωρίζω εάν υπάρχει Θεός
σίγουρα θα μου άρεσε να μη τελειώνουν όλα εδώ και τώρα, να υπάρχει συνέχεια.
Αυτό δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από αυτό που ακούγεται, από αυτό που λέμε.

Σημαίνει πως για το μετά δεν γνωρίζουμε τίποτα.
‘Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό’ λέει ο σοφός λαός.
‘Άνθρωπε αγάπα’ τραγουδά ο ποιητής
μη περιμένεις ανταπόδοση!
δεν χρειάζεται να προσμένεις ανταμοιβή.
Αγαπάς γιατί σ’ αρέσει, γεμίζεις όταν προσφέρεις, μεθάς όταν μοιράζεσαι,
νιώθεις ολοκληρωμένος με το άλλο σου μισό στην αγκαλιά.
Ο άνθρωπος χρειάζεται να νιώθει ασφαλής, αυτή την ασφάλεια ψάχνει,μέσα του, και την αποκαλεί Θεό.

Εγώ νιώθω ασφαλής όταν συνεργάζομαι με άλλους. Νιώθω ασφαλής όταν η συνείδησή μου είναι ήσυχη, όταν νιώθω καθαρός, τίμιος, δίκαιος, πως να το πω καλύτερα; δεν ξέρω
Τις Βίβλους δεν τις θέλω πια. Αυτές οι βεβαιότητες έχουν προκαλέσει μύρια δεινά στην ανθρωπότητα, που άλλο δεν παίρνει!
και σίγουρα ευτυχία και ασφάλεια δεν έφεραν στους λαούς.
Άσε που τις θρησκείες χρησιμοποίησαν οι δυνατοί για να εξασφαλίσουν την κατοχή τους, διαχρονικά.
Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται διαχωρισμούς. Ενότητα και συνεργασία χρειάζονται. Ισότητα και αυτονομία.
Ούτε κατοχή χρειάζονται.

Η Γη, ο πλούτος, τα αγαθά είναι για όλους. Για να μοιράζονται σε όλους, σύμφωνα με τις ανάγκες τους.
Δεν θα κοροϊδέψω ποτέ κανέναν για την πίστη, το χρώμα ή την ιδεολογία του.
Αυτός είναι. Ας πρόσεχε.
Δείχνεις με το παράδειγμά σου.
Αλληλεγγύη χρειαζόμαστε, να οργανωθούμε σε παρέες, στις γειτονιές, παντού.
Και να διευθύνουμε εμείς τις ζωές μας από κοινού, αυτόνομα.
Φτάνει πια με τους σωτήρες!

Είμαστε εμείς άγιοι και δαίμονες μαζί. Ισορροπία χρειαζόμαστε.
Ας είναι όπως θέλει νάναι
σήμερα είναι ώρα για δράση
σήμερα είναι η ώρα για καλύτερη ζωή
αυτήν έχουμε, αυτή γνωρίζουμε
δίκαιη, όμορφη. Γιατί ωραία η γη μας
γεμάτη ομορφιές που περιμένουν να τις ψαχουλεύσουμε, να τις εξερευνήσουμε. Όλοι
ΑΦΉΣΤΕ ΝΑ ΤΟ ΚΆΝΟΥΜΕ!

Let love in, Nic Cave.

ευχαριστώ τα κορίτσια που με ανέχτηκαν, τους φίλους που με υπέμειναν
η Βίκυ στάθηκε ήρωας, με γνώρισε στην δυσκολότερη περίοδο της ζωής μου και δεν λάκισε. Βράχος. Την ευγνωμονώ
έχω τρία υπέροχα παιδιά, πέρασαν κι αυτά μέσα από Συμπληγάδες.
Τους ευχαριστώ όλους που υπάρχουν, που μου στέκονται
την αδελφή μου, τον άντρα της,τ’ ανίψια μου, τα ξαδέλφια και τις οικογένειές τους, τα υπέροχα πεθερικά μου.
Είναι όλοι τους θαυμάσιοι
στα μεγάλα μαρτύρια δεν με άφησαν, ο καθένας με τον τρόπο του, νιώθω πολύ τυχερός.
Τους ευχαριστώ θερμά για μια ακόμη φορά!

Δικαίωμα στο όνειρο ΛΆΚΗΣ ΠΑΠΑΔΌΠΟΥΛΟΣ 1985

Μιά σιωπή καταλυτική
Η πόρτα κλειδωμένη
Το στίγμα σου ξεμακραίνει,
κι η νύχτα απορρυπαντική
Βλέμμα γυάλινο, χλωμό
Σ’ ένα παιχνίδι χαμένο
ψάχνεις για κερδισμένο
κι εγώ πάλι στο βυθό
Όμως με τίποτα δεν μπορείς
να μου στερήσεις το όνειρο
Δικαίωμα στο όνειρο,
δικαίωμα στο τίποτα
Φυγάς σε δίκη που εκκρεμεί,
που τίποτα δεν περιμένει
παρά απόφαση καταδικαστική
Μέσα σε γυάλινο κελί
η τύχη σου δοσμένη
Το μέλλον ξεμακραίνει
Η όψη σου αποθαρρυντική
Όμως με τίποτα, με τίποτα, με τίποτα, με τίποτα
δεν μπορείς
να μου στερήσεις το όνειρο.

  • Αυτή είναι η ιστορία των παιδιών που ονειρεύτηκαν την χώρα του Ποτέ και είπαν να ψάξουν να την βρούνε. Δοκίμασαν. Το τόλμησαν.
    Δεν φοβήθηκαν το ταξίδι, δεν δείλιασαν στο άγνωστο, δεν τρόμαξαν να ρισκάρουν, αψήφησαν τους κινδύνους, εμπιστεύτηκαν το όνειρο, τράβηξαν αντίθετα στο ποτάμι, από κάποια στιγμή τουλάχιστον και μετά.
    Δεν δικαιώθηκαν, την ιστορία την γράφουν οι νικητές.
    Το στίγμα όμως που αφήνουν οι νικημένοι δεν εξαφανίζεται. Είναι εκεί δυνατό και όμορφο, μια παρακαταθήκη που βγαίνει από ψυχές άδολες, σαν το αγαπημένο, γαλλικό σύνθημα που φωνάζαμε στις πορείες μας τα χρόνια της φωτιάς : ‘δεν είναι παρά μόνο η αρχή, θα συνεχίσουμε να μαχόμαστε’ !

Sunday morning, Velvet Underground.

Richie Havens, Freedom, (Woodstock)

DSC02215

Η Μπαλάντα Του Μαουτχάουζεν

https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/03/07/%CE%B7-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%87%CE%AC%CE%BF%CF%85%CE%B6%CE%B5%CE%BD/

 

συνεχίζεται

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Ψ. στη χώρα του ποτέ…ή 5

συνεχίζω την επομένη, ο πυρετός έχει πέσει αλλά η αίσθηση κόπωσης είναι εδώ. Δεν πειράζει, περάσαμε και χειρότερα.
Έξω Μεγάλη Παρασκευή με ένα ήλιο τεράστιο και τριάντα βαθμούς θερμοκρασία. Καιρός για θάλασσα κι όχι κλάματα, όσο και αν σας φαίνεται κρύο και αιρετικό,
δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει κάθε χρόνο να τον σταυρώνουν και να τον ξανασταυρώνουν τον καημένο τον Χριστούλη, και να βρίζουν τον Ιούδα, που δίχως αυτόν τίποτα δεν θα είχε συμβεί.
Και μετά έρχεται η Ανάσταση, γι αυτούς που έχουν τις αμαξάρες ενώ τα φτωχαδάκια ψάχνουν στις τρύπιες τσέπες τους για να βρουν κανένα ψιλό για το κεράκι
όλα τα άλλα τα ακούω βερεσέ.

Η ανάσταση είναι μοναχά για τους δυνατούς, οι μικροί θα είναι μικροί και μετά την Ανάσταση του Κυρίου, που φτωχούλης ήτανε κι αυτός
και για τους φτωχούληδες ετοίμασε τη Βασιλεία του, εξοστρακίζοντας στα ίσα τους παραλήδες. Τι τρέχουν λοιπόν οι υποκριτές να γιορτάσουν δίπλα σε παραλήδες, στρουμπουλούς αρχιπαπάδες, παραλήδες βουλευτές και πολιτικούς, παραλήδες μεγαλοκαρχαρίες και άλλους τέτοιους επώνυμους.
Για τους ανώνυμους μίλησε ο Χριστός,
Αυτοί λοιπόν πρέπει να βρουν τη δύναμη, να αποκτήσουν τη δύναμη να πετάξουν στα σκουπίδια αυτούς που έχουν σήμερα τη δύναμη και να τους βάλουν να εργάζονται εθελοντικά και αμισθί, όπως οι ίδιοι προτείνουν ανερυθρίαστα .

Αυτά τα ολίγα για το πνεύμα των καταναλωτικών εορτών που είναι στενάχωρες στα λόγια αλλά μες την καλή χαρά της τσέπης των οργανωμένων μεγάλων αγορών.
Δώρων, καφέδων και οινοπνευματωδών ποτών στα γεμάτα θαμώνες κωλάδικα
σ’ ένα δευτερόλεπτο, προσέξατε, το δάκρυ γίνεται γέλιο. Και το σταυροκόπημα τσίμπημα στα καπούλια του θηλυκού που τριγυρίζουμε σαν τους καρχαρίες, με γουρλωμένα τα μάτια προς βυζάκια και μπουτάκια.

ΘΥΜΗΘΕΊΤΕ.
ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΆ, ΜΕΣ ΤΟ ΝΑΌ ΜΑΣ ΕΜΑΣΤΊΓΩΣΕ Ο ΚΎΡΙΟΣ
γιατί πουλούσαμε και ξεπουλιόμασταν!
ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΊΔΙΟΙ ΤΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΎΣΑΜΕ ΤΟΝ ΈΡΩΤΑ. ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΆ ΤΗΣ ΑΓΆΠΗΣ.
όλα μαζί, σε μια φράση ,
σας επιστρέφω την διαστροφή σας φαρισαίοι-γραμματείς υποκριταί!

‘όλοι θέλουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δεν θέλει ν’ αλλάξει τον εαυτό του.’
L. Tolstoy.

Last temptation of Christ, Peter Gabriel.

 

Επιστρέφουμε στη Φλωρεντία, δείχνουν ξανά φωτογραφίες στον Saverio.

‘όσον αφορά αυτό που είπα την πρώτη φορά για τον Νάκη, σαν άτομο ανταποκρινόμενο στην φωτογραφία του Ρομπέρτο,ορίζω με ακρίβεια ότι, αφού είδα τις φωτογραφίες του Ρομπέρτο και Νάκη, παρατηρώ μεταξύ αυτών μιά ομοιότητα. Όμως, από άλλες ενδείξεις που δόθηκαν από μένα σε προηγούμενες ανακρίσεις, καταλήξαμε στην ακριβή ταύτιση του Νάκη που δεν είναι ο Ρομπέρτο’.
Πάρτα Λίζα και κάντα κορνίζα!

Τον έχει συναντήσει τρεις ή τέσσερις φορές στον συνεταιρισμό Κοοπερατίβα Κάμπο Ικόνικο.
Πήρε μέρος μαζί του σε συγκέντρωση που αφορούσε την κλοπή εκρηκτικών. Στην ίδια τοποθεσία ξέρει όμως πως γίνονται πολλές συγκεντρώσεις με θέματα που δεν τον αφορούν. Στη συγκεκριμένη όμως όπου σύμφωνα με αυτά που έχει αποκαλύψει ασχολούνταν μονάχα η ηγεσία των ομάδων καλούν και τον ίδιο όπως και τον Νάκη! μαζί τους είναι και ο Γιώργος και ο Σπανός, που είναι ένα και το αυτό πρόσωπο, και θα το καταλάβετε σιγά-σιγά. Το έχει παραδεχτεί νωρίτερα. Ένα άτομο,με όνομα και παρατσούκλι. Κι αυτός δείχνει δύο διαφορετικές φωτογραφίες. Άντε, καίει τον ένα, που δεν έχει κανένα λόγο να παρευρίσκεται σε τέτοιες συγκεντρώσεις, όπως και ο ίδιος ο Σαβέριο, πάντα σύμφωνα με τα δικά του λεγόμενα. Τον δεύτερο όμως, γιατί τον καίει ;
αλλά ποιος θα τον ρωτήσει!

τους βάζει λοιπόν και αυτούς τους τρεις, που είναι δύο, στις ηγεσίες των ομάδων, όπου αυθαίρετα τοποθετεί και τον εαυτό του. Εκεί λοιπόν που οι ομάδες της πόλης είναι 4, σύμφωνα με την κατάθεσή του εδώ και μήνες, τώρα τις ανεβάζει σε επτά.

Τι γίνεται ρε παιδιά ;

Αμέσως μετά προσπαθεί να τα μπαλώσει, διορθώνεται και λέει πως ‘όχι, στην συγκέντρωση ο Γιώργος και ο Σπανός δεν παρεβρέθησαν, ήταν σε μία διαφορετική συγκέντρωση από εκείνη που έλαβα εγώ μέρος στην οποία με πληροφόρησαν πως αυτοί οι δύο είναι που εντόπισαν το λατομείο, έτσι συμπέρανα πως ανήκουν στη διοίκηση,μιας και αυτή ασχολείται με το θέμα. Στην συγκέντρωση πήραν μέρος άλλα άτομα, ίσως η Αλέκα.
Να και η όγδοη αρχηγός. Σε λιγάκι οι αρχηγοί θα είναι περισσότεροι από τα μέλη.
Της κοινής γυναικός το κιγκλίδωμα!!
Που γίνονται αυτές οι συναντήσεις ρωτήσατε ; Μα στο γραφείο του συνεταιρισμού Κοοπερατίβα Κάμπο Ικόνικο, στο ισόγειο του σπιτιού όπου κατοικώ. Βλέπεις πως δένει το γλυκό!

Πριν κλείσει με ξαναβάζει στο στόμα του, επαναλαμβάνει πως : ‘όταν βγήκα από την φυλακή μπήκα μετά από λίγο στο εσωτερικό των ομάδων, αφ’ ότου με είχε πλησιάσει ο Μαυρόπουλος για να με βολιδισκοπήσει κατά πόσο ήμουν διαθέσιμος να μπω σε μια δομή που δρούσε στην περιοχή της Φλωρεντίας. Μου έδωσε να διαβάσω μερικά έγγραφα των ομάδων, χωρίς να μου πει από που προέρχονταν’, [πάλι καλά!]. ‘Εγώ του δήλωσα την συγκατάθεσή μου και αυτός έπειτα με κάλεσε να πάω στην συγκέντρωση της ομάδας του που έγινε μετά από κάποια μέρα στο σπίτι του, στην οδό Οστερία ντελ Γκουάντο. Παρόντες ήταν όλα τα μέλη της ομάδας που ήδη ονόμασα, χωρίς να λείπει κανείς.’

Εγώ θα πω μονάχα πως σε όλες τις σελίδες που έχει γεμίσει μέχρι τώρα αναφέρει τόσους και τόσους αγωνιστές που τον ‘γνωρίζουν’, ‘συζητούν’ μαζί του, ‘αγωνίζονται’, του ‘αναθέτουν καθήκοντα’ άσχετα με αυτά της ομάδας στην οποία υποτίθεται πως ‘ανήκει’, και έχει και το θράσος να λέει πως τον βολιδοσκόπησα εγώ, ο μόνος που δεν τον έχει γνωρίσει ή συναντήσει νωρίτερα. Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ πριν τον ‘βολιδοσκοπήσω’!
Σύμφωνα πάντα με τα ίδια τα λεγόμενα, μυθεύματα του!
Και ένα παιδάκι θα αντιλαμβάνονταν αυτή την τεράστια πολιτική και πρακτική αντίφαση!

Tsopana Rave » Kornilia «

οι ερυθρές Ταξιαρχίες, le Brigate rosse 11 Mario Moretti

Την 15η Απριλίου επανέρχεται στην κλοπή των εκρηκτικών δηλώνοντας πως αυτή ανετέθει στην διοίκηση των ομάδων. Δηλώνει λοιπόν πως αναμφίβολα όποιος δραστηριοποιήθηκε ανήκει στη διοίκηση. ‘Προσδιορίζω ότι δυνάμει κανόνος της οργάνωσης μόνο ο αρχηγός, ήτοι εκείνος ο οποίος είχε την ευθύνη του εφοδιασμού της επιχείρησης και της ομάδος και όστις δυνάμει αυτής της ευθύνης διοικούσε την ομάδα ηδύνατο να συμμετάσχει εις τας συγκεντρώσεις αυτάς διά θέματα εφοδιασμού.

Τονίζω επακριβώς ιδιαίτερα για όσον αφορά στην συμμετοχή του Σπανού στη Διοίκηση των Ομάδων, αυτή την συμπέρανα από το περιστατικό ότι έπρεπε να γίνει μία κλοπή εκρηκτικών, για λογαριασμό της οργάνωσης, στην περιοχή της Μάσσα, και ότι αυτή η δραστηριότητα δεν ανατέθηκε σε μία συγκεκριμένη ομάδα, αλλά επελήφθη κατ’ ευθείαν η κορυφή. Η ‘οργάνωση’ των Ομάδων είχε ανάγκη για απαιτήσεις των ίδιων των Ομάδων να οικειοποιηθεί εκρηκτικού. Δεδομένου ότι ο Σπανός δραστηριοποιήθηκε για να βρεί το υλικό, επισήμανε τον τόπο, έβγαλα το συμπέρασμα ότι αποτελούσε μέρος της διοίκησης.’

‘όμως όχι μόνο είχα την πεποίθηση, αλλά και την βεβαιότητα από την στιγμή που στη συνεδρίαση όπου συζητήθηκε το θέμα, καθορίστηκαν τα διάφορα καθήκοντα των ομάδων [οικειοποίηση εκρηκτικού, ένοπλη κάλυψη, μεταφορά στην Φλωρεντία].Εφ όσον επρόκειτο για ‘μία επιμελητειακή ‘ συνέλευση, σε αυτήν μπορούσαν να πάρουν μέρος μόνον εκείνοι που είχαν την επιμελητειακή διαθεσιμότητα καθεμιάς Ομάδας.Μονάχα αυτός που διοικούσε την ομάδα, μπορούσε να πάρει μέρος στις συνεδριάσεις επιμελητειακού χαρακτήρα’.

Αναρωτιέμαι λοιπόν, ο ίδιος πώς γνωρίζει ποιοι παίρνουν μέρος στις συγκεντρώσεις ;
Άσε που νωρίτερα δηλώνει πως σε μία πήρε μέρος και ο ίδιος μαζί με την Άννα και τον Γιώργο, άτομα που σε προηγούμενες καταθέσεις του δεν τα αναφέρει σαν αρχηγούς. Έχει πολλές φορές αριθμήσει σε 4 τις ομάδες της Φλωρεντίας και 2 της Σαρζάνα, κωμόπολης προς την θάλασσα της Τοσκάνης. Έχει συχνά, τρεις με τέσσερις φορές κατονομάσει τους αρχηγούς των, που μοναχά αυτοί παίρνουν μέρος στις συγκεντρώσεις της διοίκησης!! Όλοι οι υπόλοιποι τι ζητούνε εκεί πέρα ;

Ακολουθούν και άλλα ευτράπελα :
‘Γνωρίζω ότι οι προκηρύξεις αίτινες διενεμήθησαν εις όλην την Ιταλίαν με την υπογραφήν Κομμουνιστική Οργάνωση Μάχης Πρώτη Γραμμή ανήκουν εις την αρμοδιότητα του Έκτορα και της Άννας, οίτινες και διένειμον τας προκηρύξεις που ελάμβαναν….που απόσυραν από μία καντίνα που βρισκόταν στην οδό Ντι Μέτζο.Οι προκηρύξεις με την υπογραφήν Ομάδες Προλετάριων Μάχης διενέμοντο επίσης από τους ίδιους και οι ομάδες πέρα του να λαμβάνουν τα όπλα ελάμβαναν και τις προκηρύξεις πάντοτε μέσω της Άννας και του Έκτορα που φρόντιζαν να τα διανέμουν στους αγωνιστές όταν γινόταν διεκδίκηση μιάς πράξης. Δεν υπήρχε διάκρισις μεταξύ των χρησιμοποιούμενων μέσων διά την σύνταξιν και την αναπαραγωγήν των εγγράφων της οργάνωσης και των ομάδων υπό την έννοιαν ότι η ιδία οργάνωσις εχρησιμοποιείτο δι αμφοτέρους σκοπούς. Όσον αφορά ιδιαιτέρως τα έγγραφα των ομάδων,τα πρόσωπα που ήταν ευθέως υπεύθυνα διά την ενέργειαν αυτήν ήταν η Αλέκα και ο Σάσσα!!
Με αυτή την έννοια επιβεβαιώνω και τις δηλώσεις που έκανα σε σχέση με ότι ανήκαν στην οργάνωση τα υλικά που βρίσκονταν στο Πράτο’.

Διαμαντένια προβλήτα ενδελέχεια

Μάο: «Πολεμήστε αυτά που υπερασπίζεται ο εχθρός. Για να υπερασπιστείτε όλα όσα πολεμά ο εχθρός»

Τελικά βρε άνθρωπε, θα συμφωνήσεις πουθενά με τον εαυτό σου ;;;

Συνεχίζει λέγοντας πως όλα αυτά γίνονται υπό τον έλεγχο των διοικούντων. Τους ονοματίζει και αυτή την φορά λείπουν οι μισοί!! [Κώστας, Ντίνος και Φιόνα].
Αναγνωρίζει και τον Μέντη της Πίζας σε φωτογραφία που του δείχνουν.

Τον ρωτούν και ξαναμπαίνει στην φάρσα του Γιώργου και του Σπανού υποδεικνύοντας δύο διαφορετικά άτομα με αυτά τα ονόματα, όταν και οι πέτρες γνωρίζουν πως το Σπανός είναι το παρατσούκλι του Γιώργου. Φωτογραφίες με δύο διαφορετικά άτομα για το ίδιο πρόσωπο! με το υποκοριστικό του. Δείχνει δύο ξεχωριστές φώτο, ξανά και ξανά. Θα έπρεπε να τον πετάξουν έξω με τις κλωτσιές.

Με την ευκαιρία, να σας πω πως ο Γιώργος ο ‘Σπανός’ είναι αυτός που αργότερα με ‘δίνει’και αυτός. Θα παρελάσει λοιπόν απ’ τις σελίδες μας μαζί με έναν τρίτο, τον Αντόνιο. Οι δικές τους καταθέσεις θα χρησιμοποιηθούν για να ξανανοίξει η υπόθεση εδώ στην Ελλάδα, λίγα χρόνια αργότερα, 1985. Θα τα πούμε εν καιρώ.

Παρακολουθείστε τον :
‘Όπως ήδη ξεκαθάρισα, όπου υπέδειξα σαν εκπροσώπους μιας απ’ τις ομάδες τον Σπανό και κάποιον Γιώργο, ξεκαθάρισα κατόπιν ότι ο Σπανός ταυτιζόταν με τον Γιώργο, ως εκ τούτου ξεκαθάρισα ότι ο Σπανός έκανε παρέα με τον Λάκη είναι φανερό ότι τα άτομα που υπέδειξα στην αρχή σαν τον Σπανό και τον Γιώργο πρέπει να ταυτιστούν με τον Γιώργο και τον Λάκη.’
‘όσο για το αν ανήκε και το άτομο που είχα πάντα πιστέψει ότι ονομαζόταν Γιώργος στην διοίκηση, ισχύει γι αυτόν η ίδια συζήτησα που έγινε για τον Σπανό και δηλαδή ότι και αυτός συμμετείχε σ’ εκείνη την συνεδρίαση στην οποία αναφέρθηκα και στην οποία συζητήθηκαν οι πλευρές του προβλήματος ανεύρεσης των εκρηκτικών.’

‘Κάνω γνωστό ότι η δομή που δρούσε στην Πίζα, ήταν μια δομή αυτόνομη και σε σχέση με την διοίκηση, επρόκειτο για μία δομή που είχε πραγματωθεί από την οργάνωση στην ιδιαίτερη Πιζάνικη πραγματικότητα.
σε μένα προκύπτει ότι η διοίκηση των ομάδων αποτελούνταν από έξη άτομα, απ’ όπου συμπεραίνω ότι οι ομάδες λειτουργικά συνδεδεμένες με την διοίκηση ήταν 6. τέσσερεις παρούσες στην φλωρεντινή κατάσταση και δύο στην κατάσταση της Σαρζάνα. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ήταν δύο οι ομάδες που οι επικεφαλής τους εκπροσωπούνταν στο εσωτερικό της Διοίκησης. Επιβεβαιώνω ότι οι 4 ομάδες της Φλωρεντίας εκπροσωπούνταν από την Φιόνα, τον Κώστα, τον Ντίνο και τον Λουκά της οδού Φιεζολάνα.’

Μιλάει και για διάφορες προκηρύξεις στη συνέχεια, άλλες πολιτικού και άλλες στρατιωτικού περιεχομένου. Συγκεκριμένα για ‘την προκήρυξη που φέρει την φράση Προλεταριακές ομάδες πάλης, εφημερίδα εξουσιοδοτημένη από το δικαστήριο του λαού, που αναφέρεται και στην επίθεση στο Πρωτοδικείο Φλωρεντίας τον Ιούλιο του ’78’,αντίγραφο της οποίας ανέγνωσε διότι αφέθει εις το Πανεπιστημιακό Εστιατόριο, και για μια άλλη, τεσσάρων φύλλων που αφορούσε στο πρόβλημα του σπιτιού και ήταν υπογεγραμμένες από τις Προλεταριακές Ομάδες Πάλης. ‘Για τη διανομή αυτής της τελευταίας ασχολήθηκε ο Ρούλης, ο οποίος είμαι βέβαιος πως ανήκε στις Ομάδες γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, και γιατί επίσης, ενώ ήμουν κρατούμενος έμαθα από φίλους που ήλθαν να με βρουν στη φυλακή ότι ο Ρούλης φιλοξενούσε στο σπίτι όπου εκείνη την εποχή κατοικούσε τον Κάρλο, ο οποίος θεωρείτο καταζητούμενος για το ότι είχε επισημανθεί μετά από μία εισβολή που είχε γίνει σε ένα κτηματικό γραφείο. Απ’ όσα γνωρίζω ο Κάρλο τον οποίο γνώρισα στις αρχές του ’77, πριν μπώ φυλακή, έπαιρνε μέρος στην επιτροπή Προλετάριοι Εστίας, ούτε πριν ούτε μετά από την φυλάκισή μου έμαθα ότι έπαιρνε μέρος στην Πρώτη Γραμμή,δηλαδή στις Ομάδες Μάχης.Είχα διαβάσει στη φυλακή ότι εισβολές σε κτηματικά γραφεία είχαν διεκδικηθεί από τις Ομάδες Μάχης, όμως αν και το ήξερα αυτό δεν τον ρώτησα αν έπαιρνε μέρος σε αυτές γιατί δεν είναι πράγματα για να ρωτηθούν’.

Χώνει λοιπόν στη μέση και άλλο παλικάρι που διανέμει προκηρύξεις και ανήκει στις ομάδες επειδή το έμαθε από τον Θεό! μετά μιλάει για τον φίλο του που τον πρωτοέμπασε στην κολεκτίβα του συσσιτίου και διαβεβαιώνει ότι ποτέ δεν πληροφορήθηκε να είναι μέλος της οργάνωσης. Ξέρει όμως ‘ότι φυγοδικεί διότι έχει αναγνωρισθεί από τις έρευνες εις τας οποίας προέβαινε εις τα διάφορα κτηματικά γραφεία’!
Θεέ και Κύριε. Όποιος θέλει κάνει έρευνες, δίνει τα στοιχεία όπου νομίζει,και όταν γίνονται επιθέσεις τρέχει να κρυφτεί. Στις οργανώσεις όμως δεν ανήκει. Πως να το μάθουμε άλλωστε μιας και κάποια πράγματα δεν ερωτώνται!
Αυτά τα πράγματα σας φαίνονται λογικά,σε μία περίοδο έντονης και σοβαρής πολιτικοποίησης και αγώνα ;

Εγώ σιωπώ!!
‘Δεν δύναμαι να είπω από ποίον έμαθα ότι ο τάδε εφιλοξενήθει από τον δείνα, ξέρω όμως ότι εφιλοξενήθη’.
Άσε που κατηγορεί τον Ρούλη στην συνέχεια πως έχει χάσει την εμπιστοσύνη των συντρόφων του διότι ‘παίρνει ύφος αρχηγού’. ‘Και έτσι είχε ζητήσει να παύσει συμμετέχων στις ομάδες’. Τον φυγόδικο Κάρλο όμως τον φιλοξενεί στο σπίτι του,ο ψιλομύτης! Ο αθεόφοβος!!!

Και επαναλαμβάνει την τεράστια αντίφαση στην οποία έχει πέσει : ‘μου τονίζεται ότι εις την ανάκρισίν μου της 4ης Ιανουαρίου ότι μόνο από τινων μηνών είχα αποφασίσει να διακόψω τας σχέσεις μου διότι δεν ήμουν πλέον σύμφωνος με μίαν ωρισμένην πολιτικήν πρακτικήν, και ότι η δήλωσίς μου αυτή φαίνεται να έρχεται σε αντίθεσιν με την διαβεβαίωσή μου ότι εγκατέλειψα τας αμάδας τον Μάϊο του ’78. Η σχέση μου με τα πρόσωπα τα οποία εγνώρισα συνεχίστηκε επί προσωπικού επιπέδου, εγώ απομακρύνθηκα επειδή είχα γίνει γνωστός εις την αστυνομίαν αλλά δεν ήθελα να διακόψω τελείως τις επαφές μου για λόγους αυτοπροστασίας δεδομένου ότι μέσω των επαφών μου ηδυνάμην να πληροφορούμαι ενδεχομένας έρευνας ή διατάξεις περί συλλήψεώς μου από την αστυνομία και την δικαιοσύνη ή ακόμη περισσότερο για περιοριστικά μέτρα απέναντί μου και εντεύθεν θα ηδυνάμην να τύχω επαρκούς βοηθείας εις την περίπτωσιν θα υποχρεούμην να φυγοδικήσω. Τα αυτά ισχύουν και για την Σάρα την οποία συνάντησα εν συνεχεία για λόγους καθαρά αισθηματικούς, [αλλά την έδωσα με τόσην ευκολία για να σώσω το τομάρι μου ο αθεόφοβος]. Είναι κατ’ ακολουθίαν προφανές ότι τόσον εκ μέρους της Σάρας όσο και των άλλων φίλων που εγνώριζα από πρίν και μετά των οποίων είχα υπηρετήσει εις τας ομάδας έλαβον γνώσιν των σχετικών πληροφοριών και ενεργειών της οργάνωσης εις ήν συμμετείχα’.

‘Ο Ανδρέας κατοικούσε στην οδό Οστερία ντελ Γκουάντο μέχρι την στιγμή κατά την οποίαν αναγκάστηκαν ν’ αφήσουν το διαμέρισμα ,από εκείνη την στιγμή έμεινε στην οδό Μοντεμπέλλο.’
‘Όσον αφορά τη δήλωσή μου σχετικά με τα όπλα που αφαιρέθηκαν από ιδιωτικούς αστυνομικούς και μεταφέρθηκαν στο σπίτι της Ντονατέλλας επαναλαμβάνω πως η ίδια μου το είπε, όχι ποιός τα πήγε ή που εχρησιμοποιήθηκαν.

‘Σε εξήγηση της δήλωσής μου στη σελίδα 225, όπου βεβαιώνω ότι τα σχεδιαγράμματα συντάχτηκαν από τον Σάσσα, προσδιορίζω ότι εγώ δέν είδα τον Σάσσα να συντάσσει αυτά τα σχεδιαγράμματα, τα εξετάσαμε μαζί, αφού τα έφερε σπίτι μου. Εγώ συνέταξα το σχεδιάγραμμα που σε μεγέθυνση αναπαρήγε ένα από τα δύο σκίτσα που είχε φέρει ο Σάσσα.’
‘Μου λέτε πως η δήλωσίς μου της σελίδας 312 σχετικά με την συγκέντρωσιν για την επίθεση στη Ντάτα Μάνατζμεντ έρχεται σε αντίθεση με τα σημειούμενα προηγουμένως εις την σελίδα 224. Προσδιορίζω…….κλπ, νέες ανακατασκευές κλπ.
Μετά λέει πως πήγαινε και συναντούσε την Ροσσάνα σ’ ένα σπίτι που έμενε με μία φιλενάδα της, την Αντρέα.

Με όλες τις κοπέλες που σχετίστηκα εκείνα τα χρόνια της αμφισβήτησης, οι σχέσεις μου ήταν απόλυτα ελεύθερες. Και από τις δύο πλευρές. Γνώριζα όλες τις παρέες και τις σχέσεις, ερωτικές ή φιλικές που είχε η κοπέλα, όπως φυσικά κι εκείνη τις δικές μου.
Το καινούριο βγαίνει από την κουβέντα και τον πειραματισμό, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Ναι, είμαστε σύντροφοι, μαχητές, αυτόνομοι και ανατρεπτικοί. Σε ρήξη με το κράτος και τις συμμορίες του που τις βαπτίζει ‘δημοκρατία’. Πολυλογάδες όμως ποτέ. Και μάλιστα με χαρακτήρες που κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα πως ‘είναι κινούμενες νάρκες’.

Κι απ’ ότι είδατε, κατηγορεί για ελιτίστικη συμπεριφορά ένα παλικάρι που αγαπούσα πολύ, που περάσαμε πολλά μαζί, για την προσωπική μας ζωή εννοώ,
που έδινε και το σώβρακο του εάν το χρειαζόσουν, που ίσως ήταν περισσότερο ελευθεριακός για τα γούστα κάποιων μιλιταριστών,
που ντύνονταν χίπικα και που ακριβώς γι αυτόν τον λόγο δεν έδινε στόχο στους σμπίρους, μιας και ‘δεν γέμιζε το μάτι’.
Και για την σοβαρότητά του εκεί που χρειαζότανε είχε δώσει πολλά παραδείγματα!

Roger Waters – Wait for Her, written by the Palestinian poet Mahmoud Darwish!

Roger Waters:  »Μισούμε να βλέπουμε τους άνδρες και τις γυναίκες μας να σφαγιάζονται στο βωμό της απληστίας και του εμπορίου. Ο πόλεμος δεν αφορά την ιδεολογία. Δεν πρόκειται για θρησκεία. Πρόκειται για χρήματα. Είναι πάντα για τα χρήματα. Πρόκειται για χρήματα και εξουσία. Και είναι εξαιρετικά λυπηρό το γεγονός ότι η ανθρώπινη φυλή αναγκάζεται να περπατήσει το μονοπάτι της ολικής καταστροφής. Το Ιερό Δισκοπότηρο είναι η αγάπη. Πρέπει να το προωθήσουμε και να το προστατεύσουμε με κάθε κύτταρο μας»

Δείτε για τι χαρακτήρα μιλάμε :
‘Δεν αισθάνομαι να πω από ποιόν έμαθα ότι ο Κάρλο φιλοξενούνταν απ’ τον Ρούλη. Δεν είχα ποτέ προσωπικές σχέσεις με τον Ρούλη, συνεπώς δεν μπορώ να πω πού έμενε εκείνη την εποχή. Θέλω να προσθέσω επίσης, σχετικά με τον Ρούλη, ότι είχε κυκλοφορήσει η φωνή μεταξύ των μελών των Ομάδων ότι ο Ρούλης είχε ζητήσει να πάψει να ανήκει στις Ομάδες. Το είχε επιτύχει αυτό και όλοι το είχαν πληροφορηθεί για λόγους ασφαλείας όπως συνηθίζονταν. Δεν ξέρω για ποιούς λόγους το είχε ζητήσει αυτό, αλλά αλληθοφανώς θάπρεπε να ήταν γιατί τελευταία πολύ λίγο τον εμπιστεύονταν και είχε πάρει έναν αέρα ‘εξυπνάκια’. Αυτό συνέβη κάνα μήνα πριν τον Μάϊο του ’78.’

Σε αυτή την τελευταία παράγραφο κρύβεται όλη η περίπτωση Σαβέριο. Έχει συμπυκνώσει όλες του τις αντιφάσεις μέσα σε τέσσερις γραμμές λόγου : Λέω ότι αισθάνομαι να πω, κατά βάθος γνωρίζω ελάχιστα, δεν συμπαθώ γιατί δεν με συμπαθούν, επειδή το παίζω εξυπνάκιας που τα ξέρει όλα και το δηλώνω απ’ εδώ κι απ’ εκεί, είμαι ο γαμάω, αλλά απομονωμένος κατά βάθος, και θα σας κάνω κακό,όπως μου κάτσει! Βλέπετε, δεν είναι τα δικά μου μυαλά ‘φουσκωμένα’ αλλά του θύματος!
Και ο θύτης βγαίνει από πάνω, λάδι!
Ξέρει όμως πως μιλάει για τον εαυτό του!
Κατηγορεί το θύμα του ότι τον κάνουν πέρα,για λόγους ασφαλείας, μιας και ζήτησε να βγει από την οργάνωση, αλλά στον ίδιο συνεχίζουν να του εμπιστεύονται τα πάντα,και ας την έχει κάνει από καιρό!

‘Σε εξήγηση της δήλωσής μου στη σελίδα 225, στην οποία βεβαιώνω ότι οι χάρτες συντάχτηκαν απ’ τον Σάσσα, προσδιορίζω ότι εγώ δέν είδα τον Σάσσα να συντάσσει υλικά αυτά τα σχεδιαγράμματα, τα εξετάσαμε μαζί με τον Σάσσα που μου τα έφερε και έμειναν σπίτι μου. Εγώ συνέταξα το σχεδιάγραμμα που σε μεγένθυνση αναπαρήγε ένα από τα δύο σκίτσα που είχε φέρει ο Σάσσα.’

Και πιο κάτω : ‘δεν μου προκύπτει, ούτε απ’ ευθείας ούτε άκουσα από άλλους, ότι εκεί [στην οδό ντει Μπάρντι, στο σπίτι της Ροσσάνα] είχαν μεταβεί άτομα με καθήκον να εκπαιδεύσουν, στην χρήση των όπλων, τα μέλη των ομάδων. Δεν μου προκύπτει ούτε για οδηγίες που έπρεπε να μοιραστούν πάνω σε τεχνικούς τρόπους για τον μετασχηματισμό ραδιοφώνων ή ραδιοπομπών. Όμως κάνω γνωστό ότι από τον Μάϊο του ’78 εγώ ήμουν ‘εκτός’ και ως εκ τούτου δεν μπορούσα να ξέρω λεπτομέρειες για την περαιτέρω δραστηριότητα των δομών.
Επιτέλους!

Του ξαναδείχνουν φωτογραφίες, ανασκευάζει προηγούμενη δήλωση, παραδέχεται λάθος και ονοματίζει άλλον στη θέση αυτού που έχει υποδείξει νωρίτερα. Και μπλα-μπλα-μπλα, επαναλαμβάνει προηγούμενες ασυναρτησίες του
και το ημερολόγιο γράφει 15 Απριλίου ’80.
Ξεκίνησα απ’ τα πίσω προς τα μπρος
Γυρίζουμε στο Γενάρη, 6 του μήνα
μιλάει για την εισβολή στη Διοίκηση της αστυνομίας Πόλεων. Ήταν καλοκαίρι. Θυμάται πως αυτοί που έκαναν την εισβολή έγραψαν συνθήματα για τους πεσόντες συντρόφους της Μπολόνια. Αυτό λέει έγινε στην πλατεία Σινιορία. Σημειώνει όπως πάντα όμως πως ‘η θύμηση της πλατείας μπορεί να μην είναι ακριβής. Αν δεν κάνω λάθος……κλπ. [οι σύντροφοι πήραν μαζί τους έγγραφα, χειροπέδες, στολές.]

λέει όμως εδώ το κουφό,που όσο κι αν προσπάθησε να το ανασκευάσει αργότερα δεν κατέστη δυνατόν :
‘Διευκρινίζοντας όσα ήδη έχω πει, και επιβεβαιώνοντας ότι, από τα έξη άτομα που συγκροτούσαν την Διοίκηση των Ομάδων, ο Γιώργος και ο Σπανός αποτελούσαν σίγουρα μέρος, το επαναλαμβάνω.’
‘Η Οργάνωση, εκ των πραγμάτων, είναι μία μαχητική Οργάνωση και αυτή καθορίζεται σαν γκρουπ που έχει μία πολιτικο-στρατιωτική στρατηγική.’
‘Μόνο σε επίπεδο Διοίκησης Ομάδων γίνονται γνωστές οι πράξεις που γίνονται από κάθε μεμονωμένη ομάδα, κι αυτό ακόμη κι αν πρόκειται για πράξεις που πρέπει να διεξαχθούν με συντονισμένο τρόπο από περισσότερες ομάδες’.

Δεν εξηγεί όμως πως είναι δυνατόν αυτός να μαθαίνει όλα όσα λέει χωρίς να έχει περάσει ποτέ το κατώφλι της πόρτας μέσα στην οποία διεξάγονται οι συναντήσεις της Διοίκησης, και έχοντας μάλιστα παραμείνει σε τέτοια ομάδα για λίγους μοναχά μήνες, απ’ ότι ο ίδιος λέει και ξαναλέει, δεν μας διαφωτίζει. Ανάμεσα στην αποφυλάκισή του και τα ψαξίματα της αστυνομίας μάλιστα. Μεγάλο μυστήριο.

‘Σε σχέση με τον Σπανό, θυμάμαι κιόλας ότι ήταν ικανός να διαπράττει κλοπές ή αδικήματα κατά της περιουσίας. Την αναφορά του στην Μάσσα ή Σαρτζάνα εγώ την έκανα καθ’ όσον αυτός είχε πολύ καλά μελετήσει το ζήτημα των λατομείων.’
Αναγνωρίζει τον Σπανό στην φώτο του Γιώργου, που είχε εντοπιστεί σε μία περιπολία στην Πλατεία Σάντα Κρότσε με άλλα άτομα,μέσα σε αυτοκίνητο. Ήταν ο Λάκης και ο Μένιος μαζί με ένα κορίτσι.

Γίνεται γνωστό ότι την στιγμή που επιδεικνύονται διάφορες φωτογραφίες,βλέποντας εκείνη του Λάκη αναφωνεί : ‘να ο Σπανός, να που έκανα λάθος’.

Ο Γιώργος όμως παρουσιάζεται διαρκώς στους πάντες με το παρατσούκλι του που είναι Σπανός. Γιώργος και Σπανός όμως είναι το ίδιο πρόσωπο. Κι αυτός αναπηδά και αναγνωρίζει άλλον.
ΕΠΙΜΈΝΕΙ : ‘Νομίζω ότι έχω δει τον Γιώργο και τον Σπανό, και το κορίτσι, τρείς φορές, όντας αυτοί πάντοτε μαζί.

Σας κουράζω, το αντιλαμβάνομαι. Βλέπετε όμως πόσες φορές αυτός ο άνθρωπος αυτοπαγιδεύεται με τα λόγια που υπογράφει. Έχω χάσει και εγώ ο ίδιος πλέον τη μπάλα, συνεχίζω όμως, όσο κουραστικό και να καταντά διότι….
είμαστε όλοι άνθρωποι, με αδυναμίες, είμαι διατεθειμένος να καταλάβω και να δεχτώ τα πάντα. Η βλακεία όμως είναι ανυπόφορη, ειδικά όταν αναγκάζει κάποιον να ζήσει σε κλουβί.

Δεν σου ζητώ να κάνεις επιλογές. Σου ζητώ όμως ειλικρίνεια.
Σου μοιάζει ο άνθρωπος που μιλά ζωντανός ή ζόμπι; Πως συνεχίζεις και του δίνεις τον λόγο, όργανο, δικαστή, υπάλληλε,
ορκισμένε στο Βιβλίο που λες πως προσκυνάς ;
και βάζεις και το χέρι στην καρδιά!

Υπογράφουν χαρτιά και γεμίζουν χρόνια ζωής τα κάτεργα με ανθρώπους ζωντανούς,
πρόσωπα με αισθήματα και ενέργεια. Με αίμα που τρέχει στις φλέβες. Ανθρώπους σαν εμένα και εσένα, τον διπλανό, τον γείτονα.
Ο τύπος καταδικάζει αυτούς που συναναστρέφεται, αυτούς με τους οποίους νιώθει ασφαλής,
διότι ξέρει πως σε περίπτωση που τον κυνηγήσουν οι αρχές, αυτά τα παιδιά θα βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα.
Διακινδυνεύοντας φυσικά.
Έχει το θράσος και το παραδέχεται εν ψυχρώ.
Αυτός χρήζει καταδίκης.

Αν τον τσιμπήσει η αστυνομία για το αμάξι που παραδέχεται πως έκαψε, αυτοί που στέλνει στα κελιά θα του σταθούν, θα τον κρύψουν, θα τον ταίσουν, θα τον υποστηρίξουν, θα κάνουν έρωτα διάολε μαζί του, θα του χαρίσουν αγκαλιά! θα τον βοηθήσουν.
Ήμαρτον!

Έρχεται η αποθέωση : ‘γύρω από τους λόγους χάριν των οποίων εγώ είχα τον τρόπο να μάθω ποιες ήταν οι ταυτότητες των μελών Διοίκησης των Ομάδων υπενθυμίζω ότι όταν ένας είναι από αρκετό καιρό μέσα στις Ομάδες, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο μαθαίνει ορισμένα πράγματα. Ύστερα δεν είναι ανάγκη να διηγούνται τα μέλη των ομάδων ο ένας στον άλλο για όσα έχουν μάθει : ένας ορισμένα πράγματα τα βλέπει, τα μαθαίνει, τα συμπληρώνει με στοιχεία που ήδη γνωρίζει, και φτάνει σε γνώσεις σαν τις δικές μου’.
ΠΉΓΕ ΣΕ ΜΆΓΙΣΣΕΣ, ΣΕ ΧΑΡΤΟΡΊΧΤΡΕΣ!!

‘Γύρω από τον Ντένη για τον οποίο μίλησα σαν συμμετέχοντα μαζί με τον Βαγγέλη στην εισβολή στην Μάνατζμεντ το μόνο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι μου φαίνεται πως στο φοιτητικό εστιατόριο, μετά από την σύλληψή του και κάποιου άλλου για το ζήτημα του κινήματος για την ζωή, κολλήθηκε μία αφίσα ή ένα τατζεμπάο στο οποίο γινόταν λόγος για ‘λευτεριά στον Ντένη και τον Βαγγέλη’.

 

Πατέρας Φιλόθεος Φάρος:
Το δικό μου κριτήριο είναι προσωπικό. Μια τραγωδία για τη σύγχρονη ζωή είναι πως είναι απρόσωπη. Γενικά είναι απρόσωπη, ακόμα και η ζωή της οικογένειας είναι απρόσωπη. Υπάρχει πλήρης απροσωπία. Κανείς δεν ενδιαφέρεται, δεν έχει μάθει, να ρωτήσει τον άλλον πώς αισθάνεσαι αυτή τη στιγμή; Όλα είναι απρόσωπα. Στην οικογένεια, στην κοινωνία, στην πολιτική. Άκουσα κάποιον να λέει δεν απαντώ επί προσωπικού. Εμένα μόνο το προσωπικό με ενδιαφέρει. Πρέπει να είμαστε ηλίθιοι για να μην έχουμε καταλάβει πως το τι θα κάνουν οι νόμοι εξαρτάται από αυτούς που θα τους εφαρμόσουν και με ποια κριτήρια θα τους εφαρμόσουν. Και το βασικό κριτήριο, το οποίο είναι και η βάση της διαφθοράς, είναι η ιδιοτέλεια. Για να εξασφαλίσεις το συμφέρον σου, πουλάς την ψυχή σου, εκεί δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές. Τον κόσμο τέλειο δεν θα τον κάνουμε ποτέ. Διαρκώς μιλάμε για το τι θα γίνει μετά. Όλοι οι πολιτικοί μάς λένε αυτές τις ημέρες τι θα γίνει μετά και όχι τώρα. Τι γίνεται τώρα; Ο άνθρωπος, αν μάθει το λειτουργικό τρόπο ζωής, θα ζει καλά τώρα. Δεν χρειάζεται να περιμένει να έρθει κάποιος Μεσσίας, δεν ξέρω κι εγώ πότε, να του φτιάξει τη ζωή. Όταν περιμένει ο άνθρωπος από κάπου αλλού να φτιαχτεί η ζωή του, τότε την έχει βάλει σε πολύ άσχημη θέση.-

 

και από το αγωνιστικό σήμερα:

Σαν να μη πέρασε μια μέρα. ……

9η Γενάρη 2013 : Υπάρχουν κάτι ξημερώματα…….
Από 1 από τους 92 από τους 10000 από τους……

Πως να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου, ο ουρανός δικός μου, η θάλασσα στα μέτρα μου. …στου βούρκου μέσα τα νερά ποια γλώσσα μου μιλάνε, αυτοί που μου ζητάνε να χαμηλώσω τα φτερά…..

Λίγα σκόρπια λόγια, λίγες ανάκατες λέξεις για εκείνο το ξημέρωμα της 9ης Γενάρη 2013 που 92 σύντροφοι και συντρόφισσες καταστήσαμε το ‘αδιανόητο’ σε χειροπιαστή πραγματικότητα. Για εκείνο το ξημέρωμα που το ξυπνητήρι δεν ήχησε σαν καταναγκασμός αλλά σαν προσκλητήριο για την επιβεβαίωση της κυριολεξίας των ιδεών μας, των πράξεών μας, της ίδιας της ζωής μας. Για εκείνα τα γοργά βήματα προς την Βίλα Αμαλίας που τα κάναμε σχεδόν χωρίς να πατάμε στο έδαφος. Για την ευχαρίστηση που γεμίσαμε μόλις αντιληφθήκαμε ότι ,ναι, τα καταφέραμε να πιάσουμε στον ύπνο τους ένοπλους φρουρούς της αστικής νομιμότητας. Για την ικανοποίηση που νιώσαμε εκείνες τις 2 ώρες που βρεθήκαμε πάλι μέσα στο Μεγάλο Σπίτι του Κινήματος. Για τα γρυλίσματα των ματατζήδων και των δελτάδων μόλις συνειδητοποίησαν το κάζο που είχαν πάθει και το οποίο προσπάθησαν να επουλώσουν με ότι είχαν πάνω τους και μέσα τους από βρισιές, απέλπιδες κλωτσιές στις πόρτες, δακρυγόνα και ασφυξιογόνα. Για τις καθαρές κουβέντες που τους ειπώνονταν και σίγουρα θα τις θυμούνται για όλη την υπόλοιπη δολοφονική σταδιοδρομία τους : άντε γειά, εδώ είναι το σπίτι μας, πάρτε τηλέφωνο τον Δένδια, χαιρετίσματα στον Παναγιώταρο. Για την αμηχανία που διακρίνονταν κάτω από τις κουκούλες των ρόμποκοπ-εκαμιτών. Για τις συντροφικές αλυσίδες μας, τα αδιάκοπα συνθήματα μας, τα καθαρά βλέμματά μας, τα χαμόγελά μας, τις υψωμένες γροθιές μας προς τους αλληλέγγυους και τις αλληλέγγυες που βρέθηκαν κοντά μας όταν το κράτος των αφεντικών μας αιχμαλώτισε και μας στοίβαξε στις κλούβες του. Για τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που κατέλαβαν τα γραφεία της πιο ξεφτιλισμένης εκδοχής της κυβερνώσας ‘αριστεράς’. Για την αυθόρμητη συγκέντρωση στο υπουργείο οικονομικών και την ματαίωση της φιέστας του ρέιντζερ πρωθυπουργού. Για την θλίψη στο άκουσμα της εκδικητικής εισβολής στην κατάληψη Πατησίων 61 κ Σκαραμαγκά.

Για εκείνα τα μερόνυχτα στη γ.α.δ.α. Που κατά κάποιο τρόπο αποτέλεσε, ακόμα και αυτή η κτιριακή επιτομή της Εξουσίας, μια δική μας προσωρινή κατάληψη. Για τα αστεία μας και τους χαβαλέδες μας που τους δημιουργούσαν εκνευρισμό. Για το αντιφέγγισμα απ’ τα φώτα την Μητρόπολης πάνω στα θολά τζάμια των κρατητηρίων. Για την μασίφ και περήφανη στάση μας μπροστά σε ένστολους και ασφαλίτες, σε ανακριτές και εισαγγελείς. Για τη χαρά στο άκουσμα κάθε κίνησης αλληλεγγύης που πραγματώνονταν εκτός των τειχών. Για τους δικηγόρους που με ανιδιοτέλεια στάθηκαν στο πλάι μας. Για όλους εμάς, αναρχικούς και κομμουνιστές, αυτόνομους και αντιεξουσιαστές, αδέσποτους και ανέστιους, τρελαμένους και σαλταρισμένους, αλάνια και μάγκισσες, ΄παλιούς’ και ‘νέους’, ίσους και διαφορετικούς. Για τις πολλές χιλιάδες των ανδρών και των γυναικών του κόσμου της Αντίστασης και του Αγώνα που στις 12 Γενάρη του ‘13 γράψανε ιστορία. Για την ατάκα συγκρατούμενου συντρόφου στο άκουσμα του μεγέθους αυτής της ανθρωποπλημμύρας : το φυτίλι ποτέ δεν βλέπει την έκρηξη.

Για όλα αυτά και για άλλα τόσα, για όλους τους λόγους του κόσμου, να μην κάνουμε βήμα πίσω, να μην υποχωρήσουμε, να μην απογοητευτούμε, να μην λιγοψυχίσουμε, να συνεχίσουμε να ζούμε και ν’ αγωνιζόμαστε με αξιοπρέπεια ενάντια στην χούντα της εποχής μας, για τον δικό μας κόσμο, για τους δικούς μας κόσμους, για τον Κομμουνισμό και την Αναρχία. Γιατί ότι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς. Γιατί ότι είπαμε ισχύει. Γιατί όπως λέει ένα παλιό βιλιώτικο άσμα : ….η δύναμη είσαι εσύ, η δύναμη είναι μέσα σου, νιώσε ξεχυλίζει από την θέλησή σου, ζήσε τη ζωή σου μας εσύ την θέλεις, η μόνη εξουσία είναι ο εαυτός σου, μαζί μπορούμε να κάνουμε τα πάντα, μπορούμε να διώξουμε το όραμα του τέλους, που φαίνεται πολύ κοντά, μπορούμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι ελεύθεροι, σαν άνθρωποι περήφανοι και άνθρωποι ελεύθεροι, μπορούμε να γκρεμίσουμε τον τοίχο και να δούμε, μια ολόκληρη ζωή χαράς που μας περιμένει…….
Από τα σωθικά της Μητρόπολης 17. 01 ‘13

κι ακόμη πιο σήμερα: Χορός στο Μέγαρο

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου δημιουργεί μια παράσταση μεγάλης εικαστικής και καλλιτεχνικής δύναμης, με αναφορές στην ελληνική μυθολογία, σε πίνακες των Μαντένια, Κουρμπέ και Ρέμπραντ ή σε ταινίες όπως η Οδύσσεια του Διαστήματος του Κιούμπρικ. Άλλες φορές με χιούμορ και άλλες με μελαγχολική διάθεση, η παράσταση προτείνει ένα ταξίδι με τις αισθήσεις προς τις βασικές δυνάμεις που ο άνθρωπος καλείται να δαμάσει μέσα του για να ολοκληρωθεί.
Ως μάστορας της ψευδαίσθησης, ο Παπαϊωάννου καταπιάνεται με θεμελιώδη ερωτήματα της ύπαρξης – το πεπρωμένο, ο θάνατος, η φιλότητα. Ζωγραφίζει κινούμενες εικόνες που ξεπερνούν την πραγματικότητα, σκηνές που συνδυάζουν την πλαστικότητα, το σωματικό θέατρο, το τσίρκο, το χορό, την περφόρμανς, και αιχμαλωτίζουν όλες τις αισθήσεις. Ένα ερευνητικό έργο άκρως προσωπικό, δομημένο πάνω σε αμέτρητες υποβλητικές εικόνες, που μας καλούν να σκεφτούμε αλλά και να δραπετεύσουμε, να απολαύσουμε ελεύθερα ένα εικαστικό «συμπόσιο» καθηλωτικής ομορφιάς, να ανοίξουμε τα μάτια διάπλατα ενώπιον νέων πραγμάτων και να αφεθούμε μαγνητισμένοι σε μια παρέλαση σουρεαλιστικής εικονοποιίας. Ένα παράδοξο τσίρκο που ζωντανεύει εικόνες οι οποίες συνθέτουν και αποσυνθέτουν την ιστορία του βηματισμού του ανθρώπου πάνω στη Γη.

 

συνεχίζεται προς το τελευταίο

DSC02200

εργατική εξουσία

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Χ. στη χώρα του ποτέ…ή 4

‘Αφού τελείωσε η συνεδρίαση για την οποία μίλησα, στην οδό ντέι Μπάρντι επέστρεψα στο σπίτι. Μετά από λίγο επέστρεψε η Σάρα και με πληροφόρησε για το θετικό αποτέλεσμα της εισβολής στη Ντάτα Μάνατζμεντ. Μου υπενθύμισε πως είχε καεί και ότι είχε βάλει αλοιφή. ΕΊΧΕ ΓΥΡΊΣΕΙ ΠΆΝΤΑ ΦΟΡΏΝΤΑΣ ΤΑ ΡΟΎΧΑ ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΊΑ ΕΊΧΕ ΒΓΕΊ.’
‘Από αυτό συμπέρανα ότι θα έπρεπε να πάει ν’ αλλάξει σε ένα σπίτι κοντινό στον τόπο που βρίσκεται η Ντάτα, δεν μπορούσε να ήταν άλλο από αυτό της οδού Φιεζολάνα, που έχει αναφερθεί από εμένα. Μου είχε πει κιόλας ότι το άλλοθί της θα ήταν εκείνο του να πάει στο σπίτι του Κλεομένη στην Περέτολα,δίνοντας έτσι την εντύπωση πως ήταν εκεί όλο το απόγευμα.’‘Βγήκαμε και πήγαμε στην ταβέρνα του Μάριο όπου βρίσκονταν η Φιόνα, ο Ντίνος, ο Σάσσα και το κορίτσι του Ντίνου. Μιλήσαμε περί ανέμων και υδάτων. Αφού απομακρυνθήκαμε η Σάρα μου είπε πως έδωσε στη Φιόνα τα κλειδιά του σπιτιού γιατί έπρεπε να έλθουν να κοιμηθούν σ’ εμάς δύο σύντροφοι. Πήγαν να κοιμηθούν στο δωμάτιο του Πέρση που ήταν στο Νοσοκομείο.’
‘Την προηγούμενη της εισβολής μου ειπώθηκε να απομακρυνθώ από το σπίτι γιατί έπρεπε να έλθουν δύο άτομα που δεν έπρεπε να δω, πράγμα που έκανα. Μετά το δείπνο η Φιόνα μου είπε να ξαναφύγω γιατί είχαν μια ακόμη συνεδρίαση.
Από όλα αυτά συμπέρανα ότι τα άτομα της συνεδρίασης θα ήταν σε εμένα γνωστά, αλλιώς δεν θα υπήρχε ανάγκη να με απομακρύνουν και μιά που το βράδυ της εισβολής ήλθαν να κοιμηθούν σ’ εμάς οι Βαγγέλης και Ντένης, συνέδεσα τα δύο γεγονότα, συμπεραίνοντας από αυτό ότι αυτοί οι δύο είχαν σχέση με την εισβολή.’
‘Μετά από την κράτησή μου για το πρακτορείο πήγα να βρώ τον Σάσσα στην οδό Οστερία ντελ Γκουάντο για να ειδοποιήσω τον Κώστα για τις ανακρίσεις! Μου έκλεισε το ραντεβού στην Φορτέτσα ντα Μπάσσο. Εδώ μίλησα με τον Κώστα για την έκβαση των ερευνών που μου είπε να μείνω ήσυχοςΔεδομένου ότι η Σάρα είχε χαθεί από τον γύρο, κατάφερα να έλθω σε επαφή μαζί της με σημειωματάκια που παρέδιδα στην Φιόνα. Την συνάντησα τελικά σε ένα εστιατόριο μαζί με τον Κώστα και την Φιόνα. Υποθέτω ότι είχε κρυφτεί στο σπίτι όπου μετά συνελήφθη ο Σάσσα, δηλαδή στην οδό ντει Ρενάι’.
‘Μου ειπώθηκε να πάρω επαφές με τους συντρόφους της Πίζας με σκοπό να δω τι δομές είχαν στην κατοχή τους για να βρεθεί καταφύγιο για την Σάρα. Πήγα στην Πίζα με τον Λουκά. Με έφερε σε επαφή με τον Αλέκο και γύρισε πίσω. Βρήκαμε σπίτι, στην οδό Ταβολερία, όπου έμενε ο Αλέκος με τον Ρικάρντο. [αναγνωρίζει όλους σε φωτογραφίες].

Την επομένη κάναμε συνεδρίαση με τον Αλέκο, τον Ρικάρντο ,την Σάρα και τον Μέντη [τους αναγνωρίζει όλους σε φωτογραφίες] όπως και την Λούκα. Καθορίστηκε να κάνουμε εισβολή σε κτηματικό γραφείο που πήγα να ελέγξω.’

‘ήταν το κτηματικό γραφείο κείμενο στο Λουγκάρνο σε μικρή απόσταση από την περιοχή όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο Νεττούνο και στα γύρω μέρη του Πόντε ντι Μέτζο.’

Θα έρθει να τους βοηθήσει από την Φλωρεντία ο Αποστόλης. Τελικά αποφασίζεται να έρθει ο Κώστας. Μπαίνει και ένας χιλιανός στη μέση που θα τους πουλήσει βλήματα! ‘Ακριβώς γι αυτόν το λόγο έπρεπε να γυρίσω στην Φλωρεντία,να φέρω χρήματα γι αυτή την αγορά και για ανταλλαγή εκρηκτικού με έναν ερυθροταξιαρχίτη! ΤΕΛΙΚΆ ΜΑΘΑΊΝΩ ΠΩΣ ΣΤΗΝ ΘΈΣΗ ΤΟΥ ΚΏΣΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΉ ΘΑ ΈΡΘΕΙ Ο ΣΤΈΛΙΟΣ !’

Γυρνά τελικά στη Φλωρεντία και μαθαίνει πως τον ψάχνει η αστυνομία!
‘Ξέρω πως η επιχείρηση που έπρεπε να εκπληρώσω εγώ πραγματοποιήθηκε, όχι από ποιόν. Άλλωστε εκείνη η εποχή συμπίπτει με την απομάκρυνσή μου από την οργάνωση και τις ομάδες!! δεν έχω πια επαφή και με την Σάρα!’

Αλησμονώ + Whole Lotta Love — manitarock

ερυθρές Ταξιαρχίες 8, Fenzi

Εν συνεχεία στήνει ένα μπέρδεμα άνευ προηγουμένου με δύο σακίδια γεμάτα όπλα, βλήματα, πυροκροτητές, στολές και ταυτότητες αστυνομικών, χειροπέδες και αντίτυπα της εφημερίδας Χωρίς Ανάπαυλα, που κάνουν βόλτες δεξιά κι αριστερά από την Πάολα και την Τζίνα,
για να καταλήξουν σπίτι του από την Ντονατέλλα.
Μ’ ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια.
Είχαν ξεκινήσει από το σπίτι ενός τοξικομανούς στην Πόρτα Ρομάνα με τον οποίο συγκατοικούσε και ο Τάσος,που τα πήρε όμως χαμπάρι και αναγκάστηκαν να τα διώξουν. Τους αναγνωρίζει σε φωτογραφίες κι όλους αυτούς.

Τελικά μαθαίνουμε πως τα σακίδια είχαν ξεκινήσει το ταξίδι τους στην πόλη από την κατοχή κάποιου Τσέκου.
Πως το έμαθε ; Ζήτησε από την Ντονατέλλα ‘να μιλήσει με κάποιον πιο ξύπνιο από αυτή’! Τον στέλνει λοιπόν στον Τσέκο που του ζητάει συγνώμη εκ μέρους ‘της χαζής’,που έκρυψε τα όπλα με αυτόν τον τρόπο!
Ζήτησε και παραπέρα πληροφορίες και έμαθε ότι όλα αυτά είναι φρούτο μιας εισβολής σε ένα διοικητήριο της Αστυνομίας Πόλεων που είχε γίνει από δύο ‘αποστάτες’.

 

Όσο περισσότερο μιλά ένας ‘μετανιωμένος’, τόσο περισσότερο νομίζει πως συνεργάζεται.
Λόγω βλακείας.
Η κοπελιά κρύβεται
αυτός ανακρίνεται αλλά την ίδια στιγμή της στέλνει μπιλιετάκια. Παρόλ’ αυτά την επομένη της απελευθέρωσης του συναντιέται με το κορίτσι και όλη την ηγεσία της οργάνωσης! σύμφωνα με τα λεγόμενά του τρώνε σε ταβέρνα! του αναθέτουν να βρει σε άλλη πόλη καταφύγιο για την κοπελιά! βρίσκει και συναντά Πιζάνους συντρόφους. Άλλα ονόματα, άλλες αναγνωρίσεις, άλλες φωτογραφίες.Γαμώ την τρέλα μου! ελέγχει κτηματικό γραφείο για να εισβάλλουν σύντροφοι. Αλλάζει η σύνθεση την τελευταία στιγμή και αυτός παρότι απών και καταζητούμενος γνωρίζει τα πάντα. Ο ανιψιός του Τειρεσία! Ο ξάδελφος του Κάλχα!

Βλέπει όπλα, βλέπει χρήματα, διαπραγματεύεται, το βλήμα, την αγορά βλημάτων,
γυρνά πίσω με το κορίτσι για να πάρει χρήματα και να ανταλλάξει όπλα με σύντροφο των Ε.Τ. Αυτόν όμως δεν ξέρει να τον αναγνωρίσει,
πως γίνεται αυτό ; Δεν τον αναγνώρισε ποτέ.

Όσες φορές και ν’ αλλάξουν οι συνθέσεις των ομάδων αυτός γνωρίζει και τις τελευταίες λεπτομέρειες. Πρέπει να είναι ο προσωπικός εξομολόγος περισσότερων από μια τριανταριά Τοσκάνων συντρόφων! στους οποίους έχει αναφερθεί μέχρι στιγμής.

Τον ερωτούν για τις επιχειρησιακές ικανότητες αγωνιστών και τους καθησυχάζει. Γνωρίζει τους πάντες και τα πάντα, έχει επιχειρήσει με όλη την πόλη. Και στο τέλος αυτής της μεγάλης’κουβεντούλας’ θα αποκαλυφθεί περήφανα πως η μόνη κίνηση που παραδέχεται με σαφήνεια πως έχει κάνει είναι να βάλει μια εμπρηστική βόμβα κάτω από ένα αυτοκίνητο ιδιωτικής αστυνομίας! Ο τεράστιος.Που σύντροφοι ζητούν τη γνώμη του για τις ικανότητες του δείνα και του τάδε, έτσι, για να κοιμούνται ήσυχοι τα βράδια!
Ανεπανάληπτος. Γκουρού.

perfect day, lou reed

Επιστρέφει,μιας και η ανταλλαγή δεν έγινε ποτέ.
Να γιατί γλυτώνει ο ερυθροταξιαρχίτης! κι αναρωτιόμασταν.
Αποσύρει όπλα και χρήματα.
Η αστυνομία τον ψάχνει κι έτσι αποφασίζει να τα παρατήσει οριστικά. Προλαβαίνει να εμπλέξει όμως καμιά δεκαριά συντρόφους που τριγυρίζουν στην πόλη τα σακίδια με τα όπλα,
αναγκάζονται να του ζητήσουν και συγνώμη που δεν είναι τόσο έξυπνοι όσο αυτός! Χαζά κορίτσια που διακινδυνεύουν τα πάντα για δυο παλιοσακίδια γεμάτα χτενάκια για τους ιθαγενείς. Που τριγυρνάν πέντε-έξι σπίτια μέχρι να βρούνε λιμανάκι απάγκιο στο δικό του.
Εμπλέκει δεκάδες ανθρώπους και το κάνει με τόση ευκολία που σπάζει κόκαλα. Και να φανταστείς πως είναι στα πράγματα για λίγους μόνο μήνες, χρόνο δεν συμπλήρωσε ούτε με σφαίρες, σύμφωνα πάντα με τα δικά του λεγόμενα!
Ένα αυτοκίνητο πρόλαβε να κάψει, και αυτός συζητά με αφοπλιστική σιγουριά για γεγονότα που δεν είναι δυνατόν να τα γνωρίζει κανείς όλα μαζί, και με τόσες λεπτομέρειες!

Ζητά συνεχώς πληροφορίες, του διηγούνται τα πάντα ακόμη και αυτοί που δεν ξέρουν τίποτα.
Σαν σε μυθιστόρημα Άρλεκιν.
Ο Τζον λε Καρέ , και βάλε!
Τώρα μπορεί να πάει να κάνει μπάνιο! μη βρίσουμε κιόλας και μας κόψει η λογοκρισία, ακούνε και παιδάκια, μυθιστόρημα για ανηλίκους!
Ξέρει και για τους αποστάτες, αυτούς που άρπαξαν τα όπλα απ’ την αστυνομία αλλά μετά αποστατούν! Φυσικά, δεν είναι δυνατόν να μη μάθει και γι αυτούς!
Εδώ οι απόψεις διίστανται. Άλλος του τα λέει έτσι, άλλος του τα λέει αλλιώς.

Έφυγαν γιατί διαφώνησαν πολιτικά του λέει ο ένας. Διαφώνησαν επί της πρακτικής του λέει ο άλλος.
Όλα τα μαθαίνει το παλικαράκι, όλα τα ξεφουρνίζει.
Ρωτάει τα πάντα, του απαντούν για τα πάντα. Μα δεν ξέρουν να κρατούν μυστικά αυτά τα παιδιά ; Πολύ κουτσομπόληδες βρε παιδί μου!
Βέβαια,καμιά φορά,κάθε τόσο, όταν βρίσκεται σε αμηχανία και σκοντάφτει σε κανέναν ξύπνιο αναγνωρίζει πως ‘δεν ρωτάμε, δεν μιλάμε’.!
Και έγιναν αυτά λέει το ’79. ‘δηλαδή σε μια εποχή πολύ μακρινή μετά από εκείνη κατά την οποία είχα βγει από την οργάνωση’. Επί λέξη.

Tracy Chapman For My Lover

Κρατάει το καλύτερο για το τέλος, αυτής της συνεδρίας που ξεκίνησε 15-4-80 όταν λέει πως με συνάντησε ένα βράδυ που πήγαμε στον κινηματογράφο με την Ροσσάνα, κοντά στην στάση Νο 6, στη γωνία της οδού Μοντεμπέλλο,τον είδαμε στην έξοδο από το σινεμά Ουνιβερσάλε και τον προειδοποιήσαμε να μην επιστρέψει προς το κέντρο από συγκεκριμένη διαδρομή αλλά να γυρίσει σπίτι του από άλλον δρόμο. Διότι κάτι θα συνέβαινε.
Τι ; Άκουσε το μπαμ και τρόμαξε κιόλας και διαμαρτυρήθηκε στους φίλους του την άλλη μέρα για το ακατάλληλο της ώρας που οι παλιοτρομοκράτες βάζουν τις βόμβες τους!
Καλά ακούσατε! Διάβασε στις εφημερίδες και έμαθε λοιπόν για την επίθεση στο Κέντρο Τηλεπικοινωνιών της Δημοτικής Αστυνομίας.

‘Ενώ ήμαστε στον κινηματογράφο ο Μαυρόπουλος, λίγο πριν από το τέλος της προβολής, μου είπε να βγω ενωρίτερα και να περάσω για να πάω στο σπίτι από το Πόντε αλλα Βιττόρια, γιατί στον συνηθισμένο δρόμο που έκανα για να επιστρέψω σπίτι, Πόρτα Σαν Φρεντιάνο-Πόντε Αμερίγκο Βεσπούτσι, θα συνέβαινε ‘κάτι.’
Μα αυτός ξέρει και ποιος το έκανε!
Είδε λέει φεύγοντας από το σινεμά δύο παιδιά ν’ απομακρύνονται με ποδήλατα από την περιοχή, τον Ανδρέα και την Νένα. Λίγο νωρίτερα ήμασταν στη στάση του λεωφορείου όλοι μαζί.
Γνωστοί και αυτοί ,από την προηγούμενη αγαπημένη του παρέα.
Αυτοί λοιπόν το έκαναν! ποιος άλλος ;

‘Σημειώνω ότι αντιλήφθηκα την Νένα και τον Ανδρέα που τοποθετούσαν τα ποδήλατά τους κοντά στο σπίτι τους, προχωρώντας από την οδό Αλ Πράτο προς την οδό Όρτι Οριτσελάρι.’

Στέρεο Νόβα – Ηλίθια αστεία

Ήταν κάτι περισσότερο από έναν κινηματογράφο για τη Φλωρεντία στη δεκαετία του ’70 και του ’80

«Όταν ο κόσμος μένει ίδιος, πρέπει εσύ ν’αλλάζεις, να προκαλείς να γελάς, έχοντας ψηλά το κεφάλι».  Stereo Nova

και

‘να μην συνηθίσεις ποτέ την ασχήμια. Σας το λέω. Εγώ πάντα εκπλήσσομαι όταν βλέπω την ασχήμια. Δεν την συνήθισα ποτέ. Όσα χρόνια ζω σε αυτό τον τόπο. Το μυστικό είναι να μην συνηθίζεις στην ασχήμια. Από την ώρα που την συνηθίζεις και μειώνεις την σημασία της, θα πει οτι αρχίζεις και να της μοιάζεις. Όλη η αντίστασή μας θα πρέπει να είναι αυτή: Να μην μοιάσουμε στα τέρατα που μας περιβάλλουν. Να μην γίνουμε ήρωες ταινιών φρίκης!’  Μάνος Χατζιδάκις

 

συνεχίζεται

[να αποχαιρετήσω με δυο φιλιά την Σόνια που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι]

 

-‘Μικρή ή μεγάλη, καμία ιστορία δεν μπορεί να μετρηθεί με εκείνη της ύπαρξης δίπλα μας. Είναι όλες μοναδικές, όπως ακριβώς είναι κάθε άνθρωπος. Το μονοπάτι που οδηγεί στην προδοσία [περ]πατιέται από τον «προδότη». Αλλά ποιος άνοιξε το δρόμο; Ο ‘προδομένος’ ίσως; Ο μύθος της Κερκόπορτας, της πίσω πόρτας του κάστρου μας μιλάει για την πτώση της Κωνσταντινούπολης που συνέβη … γιατί κάποιος ξέχασε την ομώνυμη πορτούλα των τειχών ανοικτή. Από εκεί ήρθαν οι Γενίτσαροι, η ελίτ του στρατού του σουλτάνου, και σήμανε το τέλος του βασιλείου. Η πόρτα άνοιξε από μέσα. Έτσι ένας κάτοικος του κάστρου … πρόδωσε την πόλη του στον εχθρό. Η προδοσία έγινε από μέσα. Ένας προδότης που θα μπορούσε να κλαίει ταυτόχρονα ακόμη και από τη θέση του προδομένου, καθώς ταξιδεύει μέσα από την ιστορία μέχρι σήμερα ανώνυμα.                          Ο προδότης εξαγοράστηκε από τον εχθρό, έδωσε τη συγκατάθεσή του σε μια επαίσχυντη συμφωνία και αντιτάχθηκε στην ίδια του την πόλη, στην κοινωνία στην οποία ζούσε και ήταν μέρος της. Ποιος ήταν ο σκοπός του; Πανικόβλητος να σώσει τη ζωή του, για την οποία ανησυχούσε».-

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

cat stevens – lady d’arbanville

κατάνγκα

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Μ. εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 11

Κι αφού με ρωτάς για γεγονότα σημαδιακά, για φυσιογνωμίες που σημάδεψαν τη ζωή μας, θα σου αναφέρω μερικά, πολύ επιγραμματικά μιας και μιλούν από μόνα τους :
Τζιαντζιάκομο Φελτρινέλλι. Έχει όλα αυτά που ονειρεύονται οι αστοί και γίνεται επαναστάτης. Τινάχτηκε στον αέρα την στιγμή που προετοιμάζει επίθεση, τον Μάρτη του ‘72, στις 14. Ιδρυτής των GAP, Ομάδων Αντάρτικης Δράσης.
Λούκα Μαντίνι. Σέρτζιο Ρομέο. Δολοφονήθηκαν σε ενέδρα από τους καραμπινιέρους στη Φλωρεντία το ‘74. Αποχωρούσαν από απαλλοτρίωση τράπεζας. NAP, Ένοπλοι Προλεταριακοί Πυρήνες.
Μάρα Καγκόλ. Ιούνης ‘75, εκτελείται από τους καραμπινιέρους μετά τη σύλληψής της, ύστερα από την απελευθέρωση μεγαλοεπιχειρηματία που είχαν απαγάγει οι Ερυθρές Ταξιαρχίες.
Άννα Μαρία Μαντίνι. Ιούλης ‘77. Δολοφονείται σε ενέδρα των καραμπινιέρων στη Ρώμη, αδελφή του Λούκα. ΝΑΡ.
Βάλτερ Αλαζία. Πέφτει μαχόμενος όταν πηγαίνουν να τον συλλάβουν. Μιλάνο, Δεκέμβρης του ‘76. Ερυθρές Ταξιαρχίες.
Ρομάνο Τονίνι. Πρίμα Λίνεα. Πρώτη Γραμμή. Δολοφονήθηκε αποχωρώντας από απαλλοτρίωση οπλοπωλείου τον Ιούλη του ‘77 κοντά στη Βαρέζε.
Τέλος, Μπάρμαρα Ατζαρόνι, Ματέο Καγκέτζι, Prima Linea. Δολοφονούνται στο Τορίνο τον Φλεβάρη του ‘79.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και συνεχίζεται.
Φυσικά εμβληματική η φυσιογνωμία του Ρενάτο Κούρτσιο και καθοριστική για τη συνέχεια η απαγωγή του Γραμματέα της Χριστιανο δημοκρατίας Άλντο Μόρο, όταν οι ΕΤ δείχνουν εξαιρετική επιχειρησιακή ικανότητα και το κράτος το πλέον απεχθές πρόσωπό του θυσιάζοντας τον άνθρωπο και προειδοποιώντας τους υπόλοιπους για το τι μέλει γενέσθαι στο μέλλον. Έδειξε το κράτος πόσο αιμοβόρο είναι κάνοντας την κοινωνία να καταλάβει, και σε όλους εμάς τον δρόμο που σκοπεύει να ακολουθήσει. Υπό τις ευλογίες των Αμερικανών και τις υποδείξεις τους.
Με εντυπωσιάζει, χρόνια μετά, η επιμονή των Ταξιαρχιών, με την απαγωγή του στρατηγού του ΝΑΤΟ Ντόζιερ, στη Βερόνα αν δεν κάνω λάθος.

Και ο Σέτζιο, μοναδικός. Ήρωας και ελευθερωτής, θυμίζει σε όλους ποιοι πραγματικά είμαστε! Αντιγράφω λοιπόν κάποια λόγια του Σέρτζιο όταν σχολίασε την ταινία ‘ΠΡΙΜΑ ΛΙΝΕΑ’ που προβλήθηκε στην Ιταλία τα τελευταία χρόνια :
‘’Και ακόμη, ο πατέρας μας είναι ευρέως ανιχνεύσιμος στις προσωπικές βιογραφίες και στα χρονικά, κοινωνικά και πολιτικά πλαίσια μέσα στα οποία γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε: ονομάζονταν κίνημα του ’77, το οποίο και αυτό, εξάλλου, ευτελίστηκε, ποινικοποιήθηκε και παρερμηνεύτηκε, και ακόμη και πριν από αυτό, για την πλειοψηφία αυτών που έδωσαν ζωή στην πρώτη Γραμμή, είναι ανιχνεύσιμος στην στράτευση στις ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς των αρχών της δεκαετίας του Εβδομήντα, ιδιαίτερα στην Lotta continua και την Potere operaio.

Η ‘μάνα’ μας, αντιθέτως, κατάγονταν από παλιότερη οικογένεια, έρχονταν από μια παλαιότερη οικογένεια, η οποία είχε διατρέξει και υπήρξε πολύ καρποφόρα καθ’ όλη τη διάρκεια του Εικοστού αιώνα. Το όνομά της ήταν: επαναστατική ρήξη. Μια συγκεκριμένη ουτοπία που ξεκίνησε από το σοβιετικό 17, αλλά η οποία είχε τις ρίζες της σταθερά ριζωμένες στη γαλλική εξέγερση του 18ου αιώνα και στα κινήματα και την αναρχική, προλεταριακή και σοσιαλιστική κουλτούρα του δέκατου ένατου αιώνα, στις προσδοκίες για ελευθερία, ισότητα , στην αδελφοσύνη και την κοινωνική δικαιοσύνη».

Canzone Arabbiatta, Nino Rota.

δώσε μου το πλάνο, ο Enrico Scuro και οι πιο αγαπημένες του φωτογραφίες για το κίνημα του ’77

Δημοσιεύτηκε στις 6 Φεβ 2015

Δημοσιεύτηκε στις 11 Μαρ 2012
o Enrico Scuro τεκμηριώνει με χιλιάδες φωτογραφίες το κίνημα στην Μπολόνια στα μέσα των χρόνων Εβδομήντα, που κορυφώθηκε τον περίφημο »μάρτιο ’77». Λήψεις που δημοσιεύτηκαν πρώτα στο Facebook και που στην συνέχεια συλλέχθηκαν σε ένα βιβλίο : «I ragazzi del ’77»

 

  • Έρχονται στο Ρέτζιο οι Genesis, είναι μεγάλη στιγμή για μένα μιας και μου αρέσουν ιδιαίτερα. Είναι ακόμη ενωμένοι, όλα τα αστέρια μαζί. Δίνουν φανταστική παράσταση στο ασφυκτικά γεμάτο κλειστό γήπεδο.

Είμαι ξανά μονάχος, για μια ακόμη φορά δεν ακολουθεί κάποιος, βρίσκομαι στο γήπεδο από νωρίς. Γίνεται χαμός, σχεδόν διπλάσιος κόσμος από αυτόν που χωρά, βρίσκεται στους γύρω δρόμους, τα εισιτήρια είναι εξαφανισμένα, πρέπει έτσι κι αλλιώς να μπούμε μέσα, υπάρχει υποχρέωση προς τους νέους, τους άνεργους, τους χαμηλόμισθους.
Η αστυνομία εμποδίζει την πρόσβαση, ξεσπούν συγκρούσεις.
Έχω γνωριστεί στο τραίνο με ένα παλικάρι, τώρα έχω και φίλο. Βρίσκουμε μια διέξοδο την ώρα που το πλήθος σπάει το πρώτο μπλόκο και ξεχύνεται προς τις εισόδους, που φυλάσσονται και αυτές.

Πλησιάζουμε στο τοίχωμα και γλιστράμε προς την πίσω πλευρά του γηπέδου, εκεί υπάρχει ερημιά. Σκαρφαλώνουμε προς τα παράθυρα που είναι ορθάνοιχτα για να αερίζεται ο χώρος που είναι κατάμεστος από νεαρούς, στις κερκίδες και στον αγωνιστικό χώρο, πανδαιμόνιο. Ο ένας κρέμεται πάνω στον άλλο σαν τσαμπιά από σταφύλια, αγόρια και κορίτσια ένα. Η ατμόσφαιρα είναι εκρηκτική, μας δίνουν ένα χέρι από τα πάνω και πηδούμε μέσα.
Η πρώτη μεγάλη συναυλία που παραβρίσκομαι στη ζωή μου. Χειμώνας του ‘74 ή το αργότερο ΄75. Ο κόσμος παραληρεί. Ο Πήτερ Γκάμπριελ απλά μοναδικός. Το κλίμα δεν περιγράφεται. Δυόμισι ώρες συγκρότημα και θεατές έχουν γίνει ένα. Εξαιρετικά επικοινωνιακοί οι καλλιτέχνες δημιουργούν τρομερή ατμόσφαιρα. Επιστρέψαμε στην Φλωρεντία εκστασιασμένοι.

Λίγους μήνες μετά συναντιόμαστε στην Πάρμα φιλοξενούμενοι εκείνου του φίλου σου που σπουδάζει Φαρμακευτική, του αγοριού από την πατρίδα σου Μιχάλη, του τόσο συμπαθούς που μας τρατάρει θαυμάσια για τρεις μέρες και δεν μας αφήνει να φύγουμε. Αν θυμάμαι καλά λέγεται Βασίλης και τον φωνάζουμε Μπαζίλιο. Σωστά ;

A Trick of the Tail, Genesis.

Χρόνια αργότερα ανεβαίνω και βορειότερα, στα ‘πεθερικά’ μου. Δυο τρεις φορές μάλιστα. Στα τελευταία αυτό χρειάστηκε για να χαθούν για λίγο τα ίχνη μου, λίγη απουσία κάνει καλό. Αυτή την τελευταία φορά μένω εκεί για καιρό. Οι φίλοι της Ρέας και ο αδελφός της, η οικογένειά της, όλοι, μου φέρονται άψογα, πάντοτε.
Νιώθω όμως έντονα τον ρατσισμό στο πετσί μου, αιωρείται στην ατμόσφαιρα της πόλης πολύ έντονα. Ξέρεις πως προέρχομαι από νότια κι εγώ, είμαι λίγο μελαχρινότερος από αυτούς. Δέχομαι συχνά σχόλια, σε διαφορετικά μέρη. Ακόμη και σε αυτή την συναυλία που δίνεται προς τιμή του Μπόμπ Μάρλεϊ στο κλειστό γυμναστήριο της πόλης, με μουσικές και προβολή ταινίας σε γιγαντοοθόνη την περίοδο των Γουέϊλερς. Πήγα να πάρω μπύρες στο αναψυκτήριο και μου ‘την πέφτουν λεκτικά.’
Και άλλη φορά, σε λαϊκό πανηγύρι, σε χωριό της περιοχής, παραλίγο να πιαστούμε στα χέρια δυο μεγάλες παρέες. Μας χωρίζουν οι ψυχραιμότεροι που μπαίνουν στη μέση.

Για να μη βαρύνω περισσότερο τους γονείς του κοριτσιού φιλοξενούμαι επίσης για κάποιες μέρες στο σπίτι της Άννας, του κοριτσιού του Λεονάρντο. Είναι τα παιδιά με τα οποία επισκεπτόμαστε καλοκαίρι την πόλη σου! Μας καλείς στην Ελλάδα και ερχόμαστε πέντε μαζί, αράξαμε για κάποιες μέρες στο Ακρωτήρι, έξω από την πόλη, κάτω από τα πεύκα. Θυμάσαι φαντάζομαι για τα παιδιά και την εποχή που σου μιλώ.
Μένουμε κατασκηνωμένοι μία εβδομάδα εκεί πέρα. Μετά οι υπόλοιποι περνούν Κωνσταντινούπολη κι εγώ μένω μαζί σου, στο σπίτι στην πόλη. Στο λιμάνι, πάνω από τα καφενεία,  παρέα με τον εξαιρετικό σου πατέρα.
Στην επιστροφή μένει και η Ρέα μαζί μας. Μας πηγαίνεις στη Θάσο όπου κατασκηνώνουμε ελεύθερα στην παραλία, έξω από το χωριό, πάνω σχεδόν στο νερό, κάτω από αρμυρίκι, κοντά σε κάμπινγκ που φιλοξενεί πολλούς Εγγλέζους, αυτό το θυμάμαι έντονα διότι κάθε νύχτα είναι σουρωμένοι και κάνουν φασαρία πολύ, μαλώνουν με όλους και μεταξύ τους.

Εκεί, ένα βράδυ σε κλαμπάκι, εσύ και η Ρέα κερδίζετε σε διαγωνισμό χορού το βραβείο, ένα όμορφο παραδοσιακό φόρεμα. Σας βραβεύει εκείνος ο συμπαθέστατος κύριος ο οποίος, σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, κυκλοφορεί στην πόλη σας καβάλα σε άλογο! Μεγάλη μούρη.

  • Η Άννα λοιπόν μου ανοίγει το σπιτικό της για μπόλικες μέρες το διάστημα που βρίσκομαι στον βορρά. Ένα φανταστικό κορίτσι, δεν το ξέχασα ποτές.
    Με γυρίζουν και γνωρίζω την περιοχή για τα καλά. Και η καλύτερή μου είναι όταν βουτάμε στα υπέροχα νερά σε εκείνη την φανταστική αμμουδιά, εκεί που εκβάλλει το ποτάμι τη δύναμή του στη θάλασσα. Σε μια όμορφη χρωματική απόχρωση, ούτε γλυκά ούτε αλμυρά επίσης. Μαγεία αληθινή.
    Θαυμάσια κρασιά παντού, τσίπουρα και ρακί.
    Σου ξαναμίλησα για τον μπαμπά της Ρέας, πρώην καταδρομέα και βατραχάνθρωπο. Μου δείχνει πως να κρατώ το όπλο έτσι ώστε να μην αφοπλίζομαι εύκολα.

Lively up yourself, Bob Marley.

Μιλάμε για θάλασσες, θυμάμαι τότες που αρπάζουν τους συντρόφους μου, σχεδόν όλους μαζί, Μάιο μήνα του ’79. Εμείς την έχουμε γλυτώσει προς το παρόν. Αποφασίζουμε, και καλά κάνουμε, κατόπιν συστάσεων, να την κάνουμε για κάποιο διάστημα, φεύγουμε προς γνώριμα μέρη, παραλία Τοσκάνης μεριά, παρά την ψύχρα και τον βροχερό καιρό. Μας πιάνει η καταιγίδα νυχτιάτικα σε εκείνη την οργανωμένη παραλία, καταφεύγουμε και στρώνουμε τους υπνόσακους στα σπιτάκια που χρησιμοποιούν τα καλοκαίρια οι λουόμενοι για να γδύνονται και να φυλάν τα πράγματά τους. Μακρόστενες ξύλινες κατασκευές, χωρούν με το ζόρι μια ξαπλώστρα κι εκεί πάνω απλώνουμε τους σάκους μας, και στην μέση εμείς αγκαλιασμένοι να τουρτουρίζουμε, δεν κλείσαμε μάτι όλη νύχτα από την υγρασία. Είναι και αυτή η στεναχώρια για την τύχη των φίλων μας….
Σάκος και αγκαλιά ζεσταίνουν. Η λύπη όμως….

Εκεί δίπλα μια πανέμορφη αμμουδιά γεμάτη πεύκα, κατεβαίνουν μέχρι κάτω και γλείφουν τα νερά.
Απλώνεται για πολλά χιλιόμετρα μέχρι που ξεκινά ο ανήφορος που θα φέρει στην Populonia. Από την μία ο δρόμος και από την άλλη η θάλασσα. Και στην μέση το πευκοδάσος.
Τα θυμάμαι σαν όνειρο, όμορφο αλλά θαμπό. Πολλά χρόνια πριν. Μια στενάχωρο, μια χαρούμενο. Πολλές στιγμές εκεί πέρα. Τώρα έχουν αρχίσει τα δύσκολα.

1984, Μανώλης Ρασούλης, Νίκος Παπάζογλου, Νίκος Ξυδάκης

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου κρύβομαι για να γλιτώσω απ’ του Ηρώδη το μαχαίρι.
Μισοτελειωμένος στη Χιροσίμα μου. Κάτι προγόνων ξύδι και χολή σ’ αυτήν την άδεια πόλη.
Εδώ στη ρωγμή του χρόνου θάβομαι για να μεστώσω μες του Διογένη το πυθάρι.
Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου. Σχεδόν το βρέφος περπατά καθώς εσύ κουρνιάζεις.
Εδώ στη γιορτή του πόνου ντύνομαι να μην κρυώνω, του Ουλιάνωφ το μειδίαμα.
Σαντάλια του Χριστού φορώ στα πόδια μου. Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό μα εγώ θα αναστηθώ.

  • Χρειάζεται να επιχειρήσουμε εκτός Φλωρεντίας, στην όμορφη πολιτεία που και αυτήν διαπερνά το ποτάμι. Έχω ξαναπάει παλιότερα σε εκείνα τα μέρη, δεν μου είναι άγνωστη.
    Έτσι κι αλλιώς, ντόπιοι σύντροφοι έχουν ετοιμάσει κάποια σχέδια επί χάρτου, πρέπει όμως να τα δοκιμάσουμε και οι ίδιοι επί τόπου, να κάνουμε αυτοψία κλπ. Να περπατήσουμε τους δρόμους, να κάνουμε διορθώσεις, εάν χρειάζονταν, να κοιτάξουμε τις εναλλακτικές διαδρομές και πιθανές διαφυγές γενικότερα. Να τεστάρουμε από μόνοι μας, να βάλουμε σημάδια, να γνωρίσουμε τα τετράγωνα γύρω από το σημείο σαν την παλάμη μας. Να εξαντλήσουμε όλες τις πιθανότητες, να παίξουμε στα δάχτυλα τον χάρτη της περιοχής.
    Φτάνουμε ξεχωριστά, καταλύουμε σε διαφορετικά μέρη, θα επιχειρήσουμε πέντε, κάποιοι ντόπιοι θα παρακολουθούν από απόσταση μήπως και κάτι χρειαστεί.

Είμαστε πλέον έτοιμοι αφού έχουμε εξονυχιστικά αναλύσει τα πάντα. Γνωρίζουμε πλέον το εσωτερικό, από περιγραφές και σχέδια, σαν το σπίτι μας, την όλη περιοχή μέχρι τις μικρότερες λεπτομέρειες. Διασχίζουμε το ποτάμι την συγκεκριμένη ώρα χωρισμένοι στα δύο, εισβάλουμε και …γνωρίζεις όλα τα υπόλοιπα. Πάντα υπάρχει ένας καινούριος για να μάθει, οι υπόλοιποι ‘βετεράνοι’, έχουμε τον αέρα και την κατάλληλη ψυχολογία. Σε λιγάκι θα κάνουμε ειδικούς και τους αναγνώστες σου!
Εδώ όμως υπάρχει ένα απρόοπτο, κάπως ασυνήθιστο για την κατά τα άλλα τεταμένη ατμόσφαιρα που συνοδεύει τέτοιου είδους πράξεις. Είναι η γλυκιά, λιγάκι ευτραφής γραμματέας της εταιρείας η οποία, την ώρα που ο Αντρέα την δένει, του ψιθυρίζει κάτι στο αυτί και τρίβεται με νάζι επάνω του προκαλώντας μια κάποια σαστιμάρα στην αρχή που φυσικά εκτονώνει στη συνέχεια μέσα σε χαμόγελα και κάποια επιφωνήματα επιδοκιμασίας την ένταση. Τα πράγματα είναι σοβαρά, μια στιγμή χαλάρωσης δεν αρκεί για να χάσουμε τον έλεγχο.
Το χαμόγελο πάντως που μας ρίχνει το κορίτσι σπάει κόκαλα.

Τους κλείνω στην τουαλέτα, την σπρώχνει απαλά ο Αντρέα τελευταία για να συνεχίσω στα άλλα μου καθήκοντα όπως έχουμε σχεδιάσει, και να τους κλειδώνει μέσα. Εκείνη τη στιγμή λοιπόν του σκάει και ένα αναστεναγμό όλο υποσχέσεις που κάνει τον Σίλβιο να πνίξει το γέλιο που δεν άντεξε να κρατήσει μέσα του σε βήχα.
Η αλήθεια είναι πως αυτή η στιγμιαία αστειότητα βοηθά στο να χαλαρώσει κι άλλο η ένταση που έτσι κι αλλιώς συνοδεύει τον μαχητή την ώρα της δράσης.
Ολοκληρώνουμε και αποχωρούμε σκορπώντας φυλλάδια σε κάθε γωνία που στρίβουμε χωρισμένοι πάντα σε δύο γκρουπάκια, όπως προβλέπεται. Ο σχεδιασμός δεν μας έχει προδώσει μέχρι σήμερα, ούτε υπάρχουν απρόοπτα.
Οι ομάδες δουλεύουν άψογα.

Περπατούμε λίγο περισσότερο και διασχίζουμε το ποτάμι από διαφορετική γέφυρα αυτής των υπολοίπων μας συντρόφων. Ακούμε τις σειρήνες όταν πλέον βρισκόμαστε ασφαλείς πολύ μακριά, σχεδόν στα καταφύγια μας. Άσε που μπορεί να είναι και σύμπτωση, ποτέ δεν ξέρεις. Η ικανοποίηση πάντως ξεχυλίζει, σαν την πρώτη φορά.
Τώρα όμως που τα γεγονότα καθαρίζουν στο μυαλό μου περισσότερο πρέπει να διορθώσω πως τελικά τα πλάνα τα είχαμε φτιάξει ολοκληρωτικά εμείς, δεν υπήρξε ποτέ πρόταση από άλλους. Απλά, έχουμε ταξιδέψει νωρίτερα στην περιοχή δυο και περισσότερες φορές, παρακολουθούμε σχολαστικά ότι μας ενδιαφέρει, και ετοιμάζουμε την δράση από μόνοι μας.
Δυο- δυο, τρεις- τρεις, διαφορετικοί κάθε φορά. Όλοι οι σύντροφοι κάνουν όλα, είναι καταρτισμένοι πλήρως, ολοκληρωμένοι, δεν υπάρχουν ρόλοι.

Θυμάμαι στα ταξίδια μας δίνεται η δυνατότητα να κουβεντιάσουμε διεξοδικά, με τις ώρες, θέματα διαφορετικά, με συντρόφους με τους οποίους με τον καιρό έχουμε απομακρυνθεί λιγάκι, δεν γίνεται να συναντιόμαστε πλέον τόσο συχνά και τακτικά όσο παλαιότερα, δεν είμαστε όλη μέρα μαζί πλέον. Για ευνόητους λόγους.
Οι ντόπιοι απλά συμπληρώνουν κάποιες πινελιές, κυρίως όσον αφορά την εσωτερική διαμόρφωση των γραφείων και την κίνηση που υπάρχει.

Esperanza, Manu Chao.

Και με την ευκαιρία θα σου πω μοναχά δυο λόγια πάνω σε θέμα ευαίσθητο, που απασχολεί κάποιους και σηκώνει συζητήσεις και διαφοροποιήσεις. Είναι η δική μου γνώμη, τεσταρισμένη στη πράξη και στην καθημερινότητά μας.
Δεν γνωρίζω κανένα σύντροφο που να μην έχει περάσει όλα τα στάδια. Θα ήταν επικίνδυνος διαφορετικά.
Ο σύντροφος γίνεται πλήρης σιγά σιγά. Διαμορφώνεται σταδιακά. Κάνει και θα κάνει τα πάντα. Θα πάρει μέρος σε όλες τις διεργασίες της προετοιμασίας και της πράξης.
Την ώρα της δράσης, κάποιος πρέπει να ηγείται. Τελεία και παύλα. Δεν μπορείς να χώσεις τη μούρη σου στο λάκκο με τα λιοντάρια χωρίς πυξίδα. Δεν είναι όλοι ίδιοι, δεν κάνουν όλοι για όλα. Πρέπει να έχουμε το κουράγιο να παραδεχόμαστε την πικρή αλήθεια που λέει πως κάποιος γράφει καλύτερα και πως κάποιος άλλος παίρνει γρηγορότερα αποφάσεις, κάποιος έχει δυνατότερη προσωπικότητα. Οι ιδιοσυγκρασίες διαφέρουν.

«Games Without Frontiers»  Peter Gabriel.

Όλοι έχουμε λόγο, και ο λόγος μας μετρά το ίδιο. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, κι εγώ το σήμερα γνωρίζω, δεν δύνασαι να κάνεις αντάρτικο φτιάχνοντας συνέλευση στη μέση του δρόμου μόλις παρουσιαστεί το απρόοπτο και πρέπει να αποφασίσεις μέσα σε ένα δευτερόλεπτο για τη συνέχεια. Αυτός που παίρνει την πρωτοβουλία εκείνη την ώρα, ηγείται. Και είναι στο δικό σου χέρι να τον κρατάς μονίμως προσγειωμένο εάν δείξει τάσεις ελιτισμού, ηγεμονισμού ή όπως αλλιώς μπορούν να εμφανιστούν τάσεις διαχωρισμού.
Και να σου πω και κάτι άλλο. Αλλιώς νιώθω με τον Μάρκο στην ομάδα και αλλιώς με τον Άλεξ. Η σιγουριά που με κάνει να νιώθω ο ένας δεν μετριέται. Πως θα το αρνηθώ αυτό; Δεν ισοπεδώνονται τα πάντα. Όλοι έχουν τις ίδιες ευκαιρίες, δεν τα καταφέρνουν όμως όλοι το ίδιο. Κι εδώ μιλάμε για ζωές, για ασφάλεια. Εμείς δεν γουστάρουμε τις παράπλευρες απώλειες, σωστά; Δεν πηγαίνουμε στον πόλεμο ξυπόλητοι στ’ αγκάθια.

Οι ρόλοι δημιουργούνται από ανθρώπους που θέλουν ρόλους και θέσεις. Υπάρχουν επίσης επειδή κάποιοι τους ανέχονται. Εμείς δεν ανήκουμε σε καμία από αυτές τις κατηγορίες. Καταργούμε τους ρόλους, εκεί που είναι δυνατό, με τη συζήτηση. Στην πράξη, όχι στα λόγια. Αυτοί που τους καταργούν συζητώντας μάλλον δεν έχουν πράξει ποτέ.
Μπορεί να κάνω και λάθος. Στο ξαναείπα, όχι στις αυθεντίες. Δεν θα αρνηθώ όμως κάποιον που κάνει καλύτερο κολύμπι από εμένα. Που είναι πιο γρήγορος στην απόσταση, την καλύπτει δε και με ωραιότερο στυλ, πως να το κάνουμε !
Αυτά τα λίγα.

Θέλω να προσθέσω επίσης με την ευκαιρία πως νιώθω πολύ τυχερός που αυτά τα τόσο ενδιαφέροντα και ταραγμένα χρόνια βρέθηκα κι εγώ εκεί, μέσα στην καρδιά της αμφισβήτησης στην πράξη. Βέβαια, η δική μας πόλη δεν έχει την κεντρικότητα του Μιλάνο ή της Ρώμης, του Τορίνο ή της Νάπολι, είναι αλήθεια. Η σύγκρουση των δυο κόσμων παίχτηκε κυρίως σε αυτά εδώ τα μέρη, στις μεγαλουπόλεις του βορρά και του κέντρου.
Στάθηκε ένα τεράστιο σχολείο στη ζωή μου εκείνη η περίοδος απελευθερωτικόΑλληλεγγύης και αυτοδιαχείρισης. Αυτονομίας.
Ένα επαναστατικό εργαστήρι.
Και πολύ συνειδητά στεκόμαστε όλοι μας έξω από τις Ταξιαρχίες.
Ο λόγος λιγάκι ξύλινος. Η προοπτική πιο συγκεντρωτική, τριτοδιεθνιστική, εμείς σας ξαναείπα νομίζω, ήμασταν παιδιά της Παρισινής Κομούνας, πάντα μέσα στα κινήματα, ενεργοί.

Πότε άρχισε για εμάς η αντίστροφη μέτρηση; Όταν θελήσαμε να μοιάσουμε στις ερυθρές Ταξιαρχίες! Αυτή στάθηκε η απαρχή της ήττας μας, πολιτικής πρώτα, ηθικής βέβαια, επιχειρησιακής μετά!

CANCELLI DELLA MEMORIA 3 Asinara ed il ’77, η Αζινάρα και το ’77, καγκελόπορτες της μνήμης

Βέβαια θαυμάζουμε την επιχειρησιακή τους δυνατότητα. Είμαι όμως σίγουρος πως όσες φορές και να μου δινόταν η ευκαιρία εγώ θα στεκόμουν αλλού.
Με όλο τον σεβασμό προς τεράστιους ανθρώπους. Που κράτησαν και κρατούν εξαίσια, αξιοπρεπέστατη στάση. Μεγαλειώδη κάποιες φορές.
Απλά είμαστε αλλού.
Πιστεύω στην σύνθεση, όχι όμως με οποιοδήποτε κόστος. Δεν είναι αυτοσκοπός.
Νιώθω, με την διαίσθηση θα έλεγα, πως αν υπάρχει μια αλήθεια, είναι φτιαγμένη με χιλιάδες κομματάκια, σαν ένα πάζλ. Και είναι η αλήθεια του καθενός. Είναι η δική μας υποχρέωση, να βρούμε τον δικό μας, προσωπικό, αυτόνομο δρόμο, που θα πλησιάσει κοντά της, να την αγγίξουμε, να την γευτούμε, να μας κατακτήσει και να την κατακτήσουμε. Απελευθερωτικά.
Όλα τα κομμάτια είναι το ίδιο πολύτιμα, σπάνια, απαραίτητα. Με υπέροχο άρωμα και πολύχρωμα φτερά.
Κακό πράγμα ο σεχταρισμός, ο φανατισμός, ο διαχωρισμός.

Η πίστη στο σκοπό είναι καλή. Μονοπάτια όμως για την Ιθάκη υπάρχουν πολλά. Το ταξίδι προλεείναι όλα τα λεφτά.
Να διαλέξουμε ένα και να προχωρούμε. Με αποφασιστικότητα και εμπιστοσύνη.
Η αναβλητικότητα και η παθητικότητα δεν είναι καλοί φίλοι, έτσι νομίζω.
Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, θέλει και προσπάθεια, [βλέπεις πόσες επιρροές έχω από την κουλτούρα σας φίλε μου! ]. Ο καθείς έχει ξεχωριστές δεξιότητες και πρέπει να τις καταθέσει στον κοινό σκοπό, στο κοινό όραμα.
Για να ελευθερωθούμε από την καταδυνάστευση του εμπορεύματος.
Οι δρόμοι, οι απόψεις είναι σεβαστές.

Ο συγκεντρωτισμός βλάπτει.
Κάποιες απόψεις επίσης. Ο μιλιταρισμός ας πούμε.
Με το χέρι στην καρδιά λοιπόν λέγω πως αυτοί ξέφυγαν.
Άσε που έχουν θεώρηση για το σήμερα και το αύριο διαμετρικά αντίθετη από την δική μας.
Το άλμα προς τα μπρος που επιχείρησαν μας κολλά με την πλάτη στον τοίχο. Βάζουμε φυσικά κι εμείς το χεράκι μας όπως ξαναείπα. Και βγάζουμε τα ματάκια μας.
Την ώρα που ο αντίπαλος ενώνει όλες του τις δυνάμεις, επιστρατεύει και τις τελευταίες του εφεδρείες κάτω από την απαίσια ομπρέλα του, εμείς είμαστε χωρισμένοι, τρωγόμαστε μεταξύ μας. Από πολλούς προδομένοι. Και ακόμα χειρότερα, μας έχουν παρατήσει οι φυσικοί μας σύμμαχοι. Μας εγκατέλειψαν οι αδύναμοι, οι καταπιεσμένοι, οι προλετάριοι, οι εκμεταλλευόμενοι. Οι από κάτω.

Οι σύγχρονοι δούλοι δεν είναι πια μαζί μας, στην πλειοψηφία τους.
Δυστυχώς το ίδιο γίνεται και σήμερα. Είναι η άτυπη συμμαχία εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων που εξασφαλίζει ασυλία στο μεγάλο κεφάλαιο και στους λακέδες του.
Το ότι φοβόμαστε κάποια πράγματα δεν σημαίνει πως έχουμε δίκιο απέναντί τους.

Kill me, Feel me The Who

Λόγια της Εξέγερσης

Μιχάλης Κατσαρός, Aντισταθείτε

Αντισταθείτεσ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκικαι λέει: καλά είμαι εδώ.Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτικαι λέει: Δόξα σοι ο Θεός.Αντισταθείτεστον περσικό τάπητα των πολυκατοικιώνστον κοντό άνθρωπο του γραφείουστην εταιρεία εισαγωγαί – εξαγωγαίστην κρατική εκπαίδευσηστο φόροσε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες
ατελείωτες τις παρελάσεις
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές στις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών
και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την
Ελευθερία.

Bertold Brecht, Μήνυμα του ετοιμοθάνατου ποιητή στη νεολαία

Εσείς οί νέοι άνθρωποι των εποχών πού έρχονται
Καί της καινούργιας χαραυγής πάνω στίς πολιτείες
Πού δέ χτίστηκαν ακόμα, καί σεις
Πού δέ γεννηθήκατε, άκούστε τώρα
Τη φωνή τή δική μου, πού πέθανα
Όχι δοξασμένα.
‘Αλλά
Σάν τόν αγρότη πού δέν όργωσε τό χωράφι του
Καί τόν χτίστη πού ξετσίπωτα τό ‘βαλε στά πόδια
Σάν είδε την τρύπια στέγη,
Έτσι κ’ εγώ,
Δέ βάδισα μέ τήν εποχή μου, ξόδεψα τίς μέρες μου,

Καί τώρα πρέπει νά σας παρακαλέσω
Νά πείτε εσείς αυτά πού δέν ειπώθηκαν,
Νά κάνετε αυτά πού δέν έγιναν, καί μένα
Γρήγορα νά μέ ξεχάσετε, σας παρακαλώ,
Γιά νά μήν παρασύρει καί σας
Τό δικό μου κακό παράδειγμα.
Αχ, γιατί κάθησα στων στείρων τό τραπέζι
Τρώγοντας τό φαΐ
Πού αυτοί δέν ετοίμασαν;
Αχ, γιατί ξόδεψα τά καλύτερα μου λόγια
Στη δική τους
Έξω όμως
Διάβαιναν οι άδίδαχτοι
Διψασμένοι νά μάθουν.
Αχ, γιατί
Τά τραγούδια μου δέν υψώνονται στά μέρη εκείνα
Πού θρέφουν τίς πολιτείες, εκεi
Πού ναυπηγούνται τά καράβια;
Γιατί δέν υψώνονται
Απ’ τίς γρήγορες ατμομηχανές
Σάν τόν καπνό
Πού αφήνουν πίσω τους στόν ορίζοντα;
Εκείνων πού είναι χρήσιμοι καί δημιουργικοί.
Ούτε μιά λέξη
Δέν ξέρω νά πω σέ σας, γενιές των εποχών πού έρχονται,
Μήτε μιά υπόδειξη δε θά μπορούσα νά σάς κάνω
Μέ δάχτυλο τρεμάμενο,
Γιατί πώς τό δρόμο νά δείξει
Αυτός πού δέν τόν διάβηκε!
Έτσι σπατάλησα άλλο δέ μένει
Παρά νά σας ζητήσω
Νά μή δώσετε προσοχή σε λέξεις
Πού βγαίνουν άπό τό δικό μας
Σάπιο στόμα, μήτε καί συμβουλή
Καμιά νά μή δεχτείτε
‘Απ’ αυτούς πού στάθηκαν τόσο ανίκανοι,
‘Αλλά μόνοι σας ν’ αποφασίσετε
Ποιό τό καλό γιά σάς καί τί σάς βοηθάει
Τόν τόπο νά χτίσετε πού εμείς αφήσαμε
Νά ρημάξει σάν τήν πανούκλα,
Καί γιά νά κάνετε τίς πολιτείες
Κατοικήσιμες.

 

 

8