ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Η πολιτική οικονομία για τα κοινά – L’economia politica del comune

L’economia politica del comune

Στις πράξεις της καθημερινής ζωής: η εκμετάλλευση αυτού που είναι »κοινό»

Εκμετάλλευση και υπαγωγή στον βιο-γνωστικό καπιταλισμό

€ 17.00 in uscita με την έξοδο
Συχνά μας συμβαίνει να ανεβούμε σε ένα τρένο ή λεωφορείο και βρισκόμαστε σε επαφή με μια ποικιλία ανθρώπων που μιλούν σε ένα κινητό τηλέφωνο, περιηγούνται σε σελίδες facebook, στέλνουν sms ή παίζουν ένα μοναχικό παιχνίδι. Ένα σολιψιστικό κλίμα όπου η ανθρώπινη κοινωνικότητα φαίνεται να έχει εξαφανιστεί και να έχει αντικατασταθεί από μια εικονική κοινωνικότητα, ψυχρή. 
Ωφελείται αυτός από τη χρήση φυσικών συσκευών – ταμπλέτες, κινητά τηλέφωνα, φορητούς υπολογιστές, iPad – και όλα τα αξεσουάρ που χρειάζονται για να επαναφορτισθούν και επανασυνδεθούν μεταξύ τους και μαζί μας. Είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου που κρύβει έναν παραγωγικό μηχανισμό και ένα [επισφαλή] εργατικό σύμπαν που περιλαμβάνει τους ανθρακωρύχους που εξάγουν πρώτες ύλες, τους εργάτες στον τομέα της συναρμολόγησης, τους μεταφορείς, τους αποθηκάριους, τους χειριστές τηλεφωνικών κέντρων, τους μηχανικούς υπολογιστών και δημιουργούς γλωσσών, τους δημιουργούς διαφήμισης , και τους πωλητές ψευδαισθήσεων και εμπορικών σημάτων. 

Όλα σχεδιάζονται για να εξασφαλίσουν ότι η ανθρώπινη κοινωνικότητα, τα δίκτυα των σχέσεων, η κοινωνική αναπαραγωγή οι γνώσεις και οι γνωριμίες, με μια λέξη, η ζωή μας, τίθενται στην εργασία και αμέσως εμπορευματοποιούνται και αποτιμώνται προς όφελος ολίγων. Είμαστε το έμμεσο, συχνά ασυνείδητο, ανθρώπινο δυναμικό που επιτρέπει στη ζωή, στα σώματα και στο μυαλό να αποτιμώνται. Χωρίς την κοινωνική μας συνεργασία δεν υπάρχει παραγωγή πλούτου: μια παραγωγή αξίας που προκύπτει από την κοινωνική μας οντότητα, απ’ το να είμαστε κοινωνικοί. Η εκμετάλλευση της κοινότητας, των κοινών γεννιέται εδώ. Στις πράξεις της καθημερινής ζωής.

Αυτό το βιβλίο θέλει να ερευνήσει τον μηχανισμό εκμετάλλευσης και υποτέλειας των ζωών μας, που φαίνονται ελεύθερες, αλλά είναι καρφωμένες από αόρατες αλυσίδες και υποταγμένες από τις πιο αυστηρές σειρήνες, από αυτές που προκύπτουν από μια υποταγή ιεραρχική και άμεση εξουσίας.

Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός είναι η διοίκηση επί της ζωής, επί της ικανότητά μας να παράγουμε γνώση και αυτονομία. Μπορούμε να απαλλαγούμε από αυτόν τον ζυγό με τον οποίο συχνά είμαστε συνεργοί, συνυπεύθυνοι; Εδώ βρίσκεται το στοίχημα της επιβίωσης και της ελευθερίας μας.

 ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

 

Andrea Fumagalli

Ο Andrea Fumagalli είναι καθηγητ’ης οικονομίας στο Πανεπιστήμιο της Pavia. Υπήρξε ιδρυτής του περιοδικού  «Altreragioni». Μαζί με τον Sergio Bologna έχει επιμεληθεί την εργασία Il lavoro autonomo di seconda generazione (Feltrinelli, 1997). Άλλες εργασίες του είναι : Bioeconomia e capitalismo cognitivo(Carocci, 2007) και La moneta nell’impero(μαζί με τους Christian Marazzi και Adelino Zanini, Ombre corte, 2002).

http://www.deriveapprodi.org/2017/10/leconomia-politica-del-comune/

ιστορία, storia

HOLGER MEINS »Ή το πρόβλημα ή η λύση. Στη μέση δεν υπάρχει τίποτα”

Gesellschaft, Extremismus, Justiz Holger Meins wird verhaftet

Gesellschaft, Extremismus, Justiz Holger Meins wird verhaftet

Δημοσιεύω στη συνέχεια την τελευταία επιστολή του Holger Meins (όνομα μάχης Starbuck), που γράφτηκε από την φυλακή της Wittlich, όπου ο Meins ήταν κρατούμενος από την 1 ιουνίου 1972 με την κατηγορία της «τρομοκρατίας», η επιστολή γράφτηκε στις 31 οκτωβρίου1974, 9 ημέρες πριν πεθάνει εξ αιτίας  της καταναγκαστικής διατροφής την οποίαν υπέστη στην διάρκεια της απεργίας πείνας ενάντια στις καταστρεπτικές συνθήκες στις οποίες υποβάλλονταν οι πολιτικοί κρατούμενοι.

Ο Holger Meins ήταν ένας καλλιτέχνης, ασχολούνταν με την ζωγραφική, την φωτογραφία και τον κινηματογράφο, μα κυρίως ήταν ένας πολεμιστής και ένας επαναστάτης και τέτοιος έμεινε για όλη τη ζωή του. Ήταν ένα όμορφο αγόρι, ψηλός πάνω από ένα μέτρο και ενενήντα, την στιγμή του θανάτου του (αμέσως διαδόθηκε πως καθορίστηκε από τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες οι φυλακισμένοι ήταν αναγκασμένοι να ζουν) ζύγιζε λιγότερο από 45 kg.

Το γερμανικό κράτος δολοφόνος δεν επέτρεψε σε κανένα γιατρό έξω από αυτόν της φυλακής να παρέμβει και να ελέγξει τις συνθήκες του, παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις του δικηγόρου του, ο οποίος ήδη στην διάρκεια της πρώτης συνέντευξης τύπου μίλησε έξω από τα δόντια περί δολοφονίας, τεκμηριώνοντας τους ισχυρισμούς του με συγκεκριμένα ντοκουμέντα, μεταξύ των οποίων της απόφασης στην σκιά του ναζιστικού διατάγματος του περιφερειακού Υπουργού δικαιοσύνης, Martin, να διατάξει το μπλοκάρισμα της διανομής νερού σε εκείνους που έκαναν απεργία πείναςHOLGER MEINS2, δηλώνοντας πως “όποιος δεν ήθελε να φάει δεν είχε δικαίωμα να πιει νερό” (απόφαση που προκάλεσε την τύφλωση κάποιων κρατουμένων) και να διατάξει την αναγκαστική τροφοδότηση των φυλακισμένων, για την οποίαν ο υπεύθυνος ιατρός χρησιμοποίησε ένα σωλήνα του ίδιου μεγέθους με αυτόν του πεπτικού σωλήνα, ο οποίος προκάλεσε στους κρατουμένους εσωτερικούς τραυματισμούς ανίατους.

Ήταν μια δολοφονία, έτσι όπως υπήρξαν δολοφονίες οι θάνατοι της Ulrike Meinhof (στις 9 μαίου 1974) και των Andreas Baader, Gudrun Ensslin και Jan-Carl Raspe (στις 18 οκτωβρίου 1977) στην ειδική φυλακή του Stammheim-Στουτγάρδη, και η ευθύνη αυτών των εγκλημάτων είναι της σοσιαλδημοκρατίας των Willy Brandt και Helmut Schmidt, καγκελάριων από το 1969 μέχρι το 1982.
598417_4887983726525_112397181_n

Το μόνο πράγμα που μετράει είναι ο αγώνας  – τώρα, σήμερα, είτε έχεις φάει είτε όχι. Αυτό που μετράει είναι εκείνο που κάνεις: ένα τίναγμα προς τα εμπρός. Να γίνεσαι καλύτερος. Να μαθαίνεις από τις εμπειρίες. Αυτό είναι ακριβώς που χρειάζεται να κάνεις. Όλα τα άλλα είναι σκατά. Κάθε νέος αγώνας, κάθε δράση, κάθε μάχη φέρει μαζί της εμπειρίες καινούργιες και άγνωστες, και είναι έτσι που αναπτύσσεται ο αγώνας. Αντιθέτως, μόνον έτσι αναπτύσσεται.
Η υποκειμενική πλευρά της διαλεκτικής επανάστασης/αντεπανάστασης: «Το αποφασιστικό πράγμα είναι να ξέρεις να μαθαίνεις».
Μέσα απ’ τον αγώνα για τον αγώνα. Από τις νίκες, μα ακόμα περισσότερο από τα λάθη, από τα πάνω κάτω  και τις αποκλίσεις, από τις ήττες…
Να αγωνίζεσαι, να υποκύπτεις, να αγωνίζεσαι ξανά, ξανά να υποκύπτεις, να μάχεσαι ξανά, κι έτσι μέχρι την τελική νίκη – αυτή είναι η λογική του λαού. (Λέει ο παλιός).
Ύλη»: ο άνθρωπος δεν είναι άλλο από ύλη όπως όλα τα πράγματα. Όλος ο άνθρωπος, αυτό που είναι, η ελευθερία του, είναι που η συνείδηση κυριαρχεί επί της ύλης – επί του ίδιου και της εξωτερικής φύσης και κυρίως του είναι του. Η σελίδα του Ένγκελς: ξεκάθαρη. Αλλά ο αντάρτης υλο-ποιείται στον αγώνα – στον επαναστατικό αγώνα, και δηλαδή: δίχως τέλος – στον αγώνα μέχρι θανάτου και φυσικά με τρόπο συλλογικό.
Το χθες πέρασε. Ένα κριτήριο, μα κυρίως ένα πράγμα συγκεκριμένο. Αυτό που είναι – τώρα – εξαρτάται πρώτα απ’ όλα από εσένα. Η απεργία πείνας απέχει πολύ από το να τελειώσει.
Ή γουρούνι ή άνθρωπος
Ή θα επιβιώσουμε με οποιοδήποτε κόστος
Ή ο αγώνας μέχρι θανάτου
Ή το πρόβλημα ή η λύση
Στη μέση δεν υπάρχει τίποτα.
Η νίκη ή ο θάνατος, λεν παντού, και είναι η γλώσσα του ανταρτοπόλεμου – ακόμη και σε αυτή την πολύ μικρή διάσταση με την ζωή είναι όπως με τον θάνατο: «Οι άνθρωποι (οπότε εμείς) που αρνούνται να θέσουν τέλος στον αγώνα  – ή νικούν ή πεθαίνουν, αντί να χάσουν ή να πεθάνουν».
Φυσικά δεν γνωρίζω πως είναι όταν κάποιος πεθαίνει ή όταν σκοτώνουν έναν. Πως θα μπορούσα να το ξέρω; Σε μια στιγμή αλήθειας, ένα πρωί, μια ιδέα, μου διέσχισε το μυαλό: λοιπόν έτσι είναι (δεν το ήξερα ακόμη) και μετά (μπροστά σε ένα όπλο που σημαδεύει ακριβώς ανάμεσα στα μάτια): όλα καλά, γι αυτό πρόκειται. Τέλος πάντων, απ’ τη σωστή πλευρά.
Τελικά όλοι πεθαίνουν. Το ερώτημα είναι το πως, και πως έζησες, και το πράγμα είναι ξεκάθαρο: μαχόμενος ενάντια στα γουρούνια σαν άνθρωπος για την απελευθέρωση του ανθρώπου: σαν επαναστάτης, στον αγώνα – με όλη την αγάπη για τη ζωή: περιφρονώντας το θάνατο. Αυτό είναι για μένα να υπηρετώ τους ανθρώπους – η RAF
.

[Holger Klaus Meins (26 October 1941 – 9 November 1974)]

https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/03/17/holger-meins-o-il-problema-o-la-soluzione-in-mezzo-non-ce-nulla/

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/2015/03/16/holger-meins-o-il-problema-o-la-soluzione-in-mezzo-non-ce-nulla/

διανοηση

Κοινωνική αυτονομία

…το αποφασιστικό σημείο κατά την περίοδο αυτή –  αποφασιστικό για την ελληνική ιστορία, αλλά επίσης και για την ιστορία της ανθρωπότητας γενικά –  δεν είναι μόνο ούτε κυρίως η δημοκρατία θεωρούμενη ως κυριαρχία του νόμου ή ως ελευθερία των πολιτών ή ως ισότητα. Το αποφασιστικό στοιχείο  είναι η αμφισβήτηση του πατροπαράδοτου νόμου. Έχουμε εδώ την πρώτη εμφάνιση της κοινωνικής αυτονομίας, με την έννοια ότι η κοινωνία αμφισβητεί την ίδια της την θέσμιση, και αυτή η αμφισβήτηση και η αναδιαμόρφωση του ίδιου της του νόμου γίνονται ρητά, σε συνάρτηση με δημόσια πολιτική δραστηριότητα εν λόγω και δια του λόγου, της συζήτησης, της αντιπαράθεσης των απόψεων και όχι απλώς δια της τυφλής βίας. Ιδού το ουσιώδες. Ιδού αυτό που μας ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα στον ελληνικό κόσμο. Τα όρια της αθηναϊκής δημοκρατίας είναι υπαρκτά: δουλεία, θέση της γυναίκας, σχέση με τις άλλες πόλεις ή τους άλλους λαούς αποτελούν απλώς όψεις, συνέπειες του γεγονότος ότι η συγκεκριμένη αμφισβήτηση του θεσμού δεν προχώρησε μέχρι τέλους, δεν ήταν ολοκληρωτική….

ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ – Η ΠΟΛΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΜΟΙ σελ. 68

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Γυναίκα, ζωή, ελευθερία – Donna, vita, libertà

15 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 2017 | IN FEMMINISMO & GENDERS. ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Ένα γράμμα από την Kobane που απευθύνεται στην εθνική συνέλευση των Non una di meno και διαβάστηκε στην ολομέλεια της τελικής συνόδου της ολομέλειας της κυριακής

Γεια σας σε όλες και σε όλους,
Είμαι η Martina από τις Non una di Meno από την Pisa, σας γράφω αυτές τις γραμμές από την πόλη της Kobane, στην Rojava, Ομοσπονδία της Συρίας του Βορά, σύμβολο της νίκης ενάντια στη φασιστική και πατριαρχική βία του ISIS στην οποίαν σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι γυναίκες, στην πρώτη γραμμή μάλιστα. Στις εβδομάδες που ζω εδώ είδα, μίλησα και άγγιξα με το χέρι το βάθος της επανάστασης των γυναικών. Πολύ συχνά τη βλέπουμε μόνο ως μαχήτριες, είναι ήδη κάτι τεράστιο αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα. Είναι η πρώτη επανάσταση που χάρη στο έργο δεκαετιών ξεκινά από την κεντρικότητα του ρόλου των γυναικών στην κοινωνία, στην πολιτική και στον αγώνα. Οι Κοινότητες οργανώνουν τη διαχείριση των συγκρούσεων σε γειτονιές και χωριά, τη συνεχή κατάρτιση κατά της πατριαρχικής και καπιταλιστικής βίας που ενυπάρχει στους κρατικούς θεσμούς, οι νέες γυναίκες δημιουργούν τέχνη ενάντια σε γάμους ανήλικων κοριτσιών και ενδοοικογενειακή βία, οι Mala Jin [ σπίτι των γυναικών) που είναι τα πρώτα που ανοίγουν στα εδάφη που μόλις αφαιρέθηκαν από την καταστροφή του ISIS, η επιτροπή της Jineoloji (επιστήμης των γυναικών) αναπτύσσει και εμβαθύνει την ανασυγκρότηση μιας γνώσης που είναι ικανή να απελευθερωθεί από την χιλιετή καταπίεση της πατριαρχίας, το Jin War [το γυναικείο χωριό) σχεδόν ολοκληρωμένο στο οποίο οι γυναίκες όλων των ηλικιών θα βρουν ένα ελεύθερο τόπο απ’ όπου θα μπορέσουν να ξεκινήσουν εκ νέου κατακτώντας αυτονομία από την οικογένεια και τους ανεπιθύμητους γάμους. Αυτό είναι δυνατό επειδή χιλιάδες γυναίκες, μητέρες, γιαγιάδες, μικρά κορίτσια κάθε μέρα διακινδυνεύουν τη ζωή τους και αλλάζουν για να αλλάξουν την πραγματικότητα που έχουν γύρω τους. Αυτό είναι δυνατό επειδή η απελευθέρωση των γυναικών αποτελεί εγγύηση για την απελευθέρωση της κοινωνίας στο σύνολό της. Κάθε σταγόνα ενώνεται σε ένα χείμαρρο που κατακλύζει τα αναχώματα. Μίλησα για εμάς για το δύσκολο έργο που επιτελούμε και θέλουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε εναντίον των θεσμών και της κοινωνίας στην οποία ζούμε, τη σημασία να δούμε την αποφασιστικότητα και τη θυσία τους. Είναι φυσιολογικό απαντούν, αυτή είναι η ζωή μας και θέλουμε να είναι διαφορετική για εμάς και τις κόρες μας. Μας προσκαλούν και δεν θέλουμε να μείνουμε αδιάφοροι και να μην φοβόμαστε τους βράχους που θα συναντήσουμε, γιατί θα είμαστε εμείς που θα ξεσκεπάσουμε το πιο ξεχασμένο καπάκι της ιστορίας.

Όλες οι γυναίκες που συνάντησα δίνουν χαιρετισμό και μια ευχή αγώνα, η επανάσταση που θέλουμε είναι η ίδια.

Jin, jiyan, azadi.
Γυναίκα, ζωή, ελευθερία.

https://www.infoaut.org/femminismo-genders/donna-vita-liberta

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Jin War: να οικοδομήσουμε ευκαιρίες, δυνατότητες – costruire possibilità

07 OΚΤΩΒΡΙΟΣ 2017 | IN CONFLITTI GLOBALI. στις ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Συνεχίζουν τα reportage της αποστολής του Infoaut στον βορά της Συρίας

Jin War: να χτίσουμε ευκαιρίες, δυνατότητες

 

Ένας τεράστιος ανοιχτός χώρος άγονης γης, μακριά από το νερό, που κάηκε από είκοσι χρόνια χημικής μονοκαλλιέργειας που πραγματοποίησε η δικτατορική κυβέρνηση του Assad. Ακριβώς εδώ, στα ταλαιπωρημένα και παρατημένα χώματα από το καθεστώς αναδύεται το Jin War, το χωριό των γυναικών. Ίδιο έδαφος, άλλος κόσμος. Σήμερα εδώ, μπροστά στα μάτια μας, ένα τούβλο ψημένο στον ήλιο μετά το άλλο, παίρνει μορφή ένας τόπος που είναι επίσης μια υπόσχεση. Αυτή της δυνατότητας να είμαστε ανεξάρτητες, να είμαστε σε θέση να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας και να ζούμε μαζί .

Αυτό το πείραμα αντιπροσωπεύει ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία πρακτικής σύνθεσης της μεθόδου της jineoloji, της επιστήμης των γυναικών. Η συζήτηση στην Jin War ανοίγει κατά τη διάρκεια μιας από τις πολλές εκδηλώσεις για την κατάρτιση [perwerde] που οργανώνει το κίνημα. «Η αυτονομία των γυναικών είναι κεντρική υπόθεση, ναι, αλλά πέρα από τα λόγια με ποια μέσα μπορούμε να την κατακτήσουμε; Εάν οι προοπτικές ανεξαρτησίας εκτός γάμου είναι σχεδόν ανύπαρκτες τι θα κάνουμε; «Από εδώ ξεκινήσαμε, με την ανάγκη για ένα σπίτι και το σχέδιο της οικοδόμησης ενός χωριού. Πρόκειται για ένα σαφές σχέδιο, ακριβές, το οποίο αναθεωρείται συνεχώς με την ενσωμάτωση των αναδυόμενων αναγκών, όπως οι μελλοντικοί κάτοικοι τις εκφράζουν. Ένας κοινός κήπος για να απολαμβάνουν και να συγκεντρώνονται, χώρους σεμιναρίων και συνέλευσης, για να κάνουν θέατρο, για ιατρικούς σκοπούς. Αυτός ο οικισμός των σπιτιών δεν είναι το τελευταίο σημείο αλλά ένας τόπος από τον οποίο θα μπορούν να ξαναρχίσουν για να αλλάξουν την κοινωνία, οικοδομώντας τη δική τους ανεξαρτησία και δύναμη, μια βάση από την οποία ο αγώνας ενισχύεται και συνεχίζει να αναπτύσσεται, να εξαπλώνεται.

Στο κίνημα, είναι πάνω από τριάντα χρόνια που θεματοποιείται και ασκείται ένας αγώνας απελευθέρωσης των γυναικών, που διεξάγεται από αυτόνομες οργανώσεις που καλύπτουν κάθε πτυχή της ζωής και της κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο εισάγεται η θεωρία της ρήξης, δηλαδή η αυτόνομη οργάνωση που επιτρέπει μια τομή, τόσο της σκέψης όσο και του να αισθάνεσαι την εξάρτηση από την πατριαρχική κυριαρχία και από τα οικονομικά, φεουδαρχικά ή καπιταλιστικά της μέσα, εργαλεία. Είναι η ρήξη που καθιστά δυνατή την επανάκτηση του εαυτού με έναν τρόπο που ποτέ δεν είχε βιώσει ως άτομο, αλλά πάντα σαν μια εσωτερική ανάγκη για την κοινωνία.
Αυτή η θεωρία-πρακτική στην πραγματικότητα δεν γίνεται ποτέ κατανοητή με αφηρημένους όρους, είναι ξεκινώντας από την θυσία και τις χειρονομίες ορισμένων βασικών στοιχείων, στοιχείων κλειδιά του γυναικείου απελευθερωτικού κινήματος που έχουν συστηματοποιηθεί και ανανεωθεί οι μέθοδοι οργάνωσης της στράτευσης και του να είμαστε στρατευμένες.

Για να το πούμε με μια αποτελεσματική μεταφορά που έχουμε ακούσει, ρίχνοντας ένα παλιόχαρτο σε μια λίμνη δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα, αντίθετα ρίχνοντας μια πέτρα κουνιέται ο πυθμένας και κυματίζει η επιφάνεια. Αυτές οι γυναίκες υπήρξαν πέτρες που άλλαξαν το όραμα του αγώνα στην ’ideolojÎ και την οργάνωση.

Ακριβώς σχετικά με την οργάνωση, ή μάλλον από την έλλειψη της, κινούνται κριτικές για τους δυτικούς φεμινισμούς. Αν και ήταν η πρώτη φορά που επαναστάτησε το πιο καταπιεσμένο κομμάτι της κοινωνίας, δεν ακολούθησε καμία πολιτική πρακτική σε θέση να αλλάξει βαθιά την κοινωνία. Μια από τις κύριες επικρίσεις είναι ότι σταμάτησαν στο αίτημα για δικαιώματα εντός της κοινωνίας, χάνοντας έτσι την οπτική της δυνατότητας μιας εναλλακτικής λύσης σε αυτήν. Με τα χρόνια, έλειψε στη συνέχεια μια ρεαλιστική οργανωτική προοπτική, στην οποία στις κοινωνικές αναλύσεις της κοινωνίας να ακολουθήσει μια οργάνωση για να την μετατρέψει. Η αντίδραση κατά του άνδρα συχνά κατανοήθηκε ως επίτευξη του ίδιου του status του, όχι ως ρήξη αυτού του status για όλες και για όλους.

Η jineoloji έχει ως στόχο και προϋπόθεση να αναδημιουργήσει μια επιστήμη και μια αυτογνωσία των ιδίων των γυναικών ως είδος, επαναφέροντας και σαν κομμάτια της κατακερματισμένης και λεηλατημένης γνώσης από την αρσενική και πατριαρχική κυριαρχία, ώστε να οπλιστούν οι γυναίκες με όργανα καθαρά από αυτή την λογική.

Αλλά για να ανασυντεθούν ξανά αυτές οι γνώσεις, για να μπορέσουν ξανά να προκύψουν νέες γνώσεις και συνειδητοποιήσεις που να αποτελούν τη βάση για τις σχέσεις μιας άλλης κοινωνίας, ο σχηματισμός και η κατάρτιση πρέπει να θεωρείται ότι είναι έμφυτη για το άτομο και την ίδια την κοινωνία. Οι γυναίκες με τη νέα και παλιά τους εργαλειοθήκη, οι άνδρες με την ανάγκη να παραιτηθούν από τα προνόμιά τους, να διερευνήσουν τη θέση τους στις σχέσεις . Η αλλαγή εάν πρέπει να είναι βαθιά και συλλογική δεν μπορεί να μην αναζητήσει μια σύνθεση μεταξύ ενεργειών διαφορετικών, θηλυκών και αρσενικών. Προτεραιότητα είναι η χειραφέτηση των γυναικών ως αναπόσπαστο στοιχείο για το στόχο μιας ελεύθερης κοινωνίας.

Είναι σημαντικό πράγματι να τονιστεί ότι οι γυναικείες οργανώσεις είναι η ψυχή και η ραχοκοκαλιά του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, αλλά ταυτόχρονα κινούνται με εντελώς ανεξάρτητο τρόπο από αυτόν. Παράλληλα, λειτουργούν ως τραίνο και εγγύηση. Εάν το συνομοσπονδιακό σύστημα πρέπει να αντιμετωπίσει μακροπρόθεσμες πολιτικές λύσεις, η οργάνωση των γυναικών δεν μπορεί να περιμένει και η Jin War είναι το ζωντανό παράδειγμα.

 

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Maxmur: 20 χρόνια δημοκρατικής αυτονομίας μέσα στην ιρακινή έρημο

11 Oκτωβριου 2017 | IN CONFLITTI GLOBALI. Στις ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Ένα μέρος της αντιπροσωπείας του InfoAut έφτασε στο Κουρδιστάν και μας στέλνει μια πρώτη ανταπόκριση.

Maxmur: 20 χρόνια δημοκρατικής αυτονομίας στην ιρακινή έρημο

Ύστερα από ένα μακρύ ταξίδι φθάνουμε στην Maxmur, από τη μία πλευρά οι άγονοι λόφοι και από την άλλη η έρημος της οποίας δεν βλέπεις το τέλος που κοιτάζει στην Rojava. Μας υποδέχονται χαμόγελα, λόγια καλωσορίσματος που ακόμη δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε και φυσικά τρία φλιτζάνια çay, τσάι. Βρισκόμαστε στην καρδιά της ερήμου του Ιράκ, σε αυτό που γεννήθηκε ως προσφυγικό στρατόπεδο και είναι τώρα, στην πραγματικότητα, μια μικρή πόλη με μια τεράστια ιστορία.
Μια ιστορία που ξεκινά πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια στο Bakur, στο Βόρειο Kurdistan, μέσα στο κίνημα για την απελευθέρωση του κουρδικού λαού στην Τουρκία.
Η δύναμη της λαϊκής υποστήριξης στο επαναστατικό κίνημα αντιτάχθηκε στη στρατιωτική παρέμβαση που ο τουρκικός στρατός διενεργούσε(και συνεχίζει να διενεργεί ακόμη και σήμερα) εναντίον πολιτών, με στόχο την καταστροφή των χωριών, τη διασπορά των κατοίκων τους και την καταστροφή της ενότητάς τους πολιτιστικής και πολιτικής.
Στις αρχές των χρόνων ’90 πάνω από 10 χιλιάδες άνθρωποι από αυτά τα χωριά αποφάσισαν να αντισταθούν  ενωμένοι και πέρασαν τα σύνορα ανάμεσα στην Τουρκία και το Ιράκ. Μετά από 5 χρόνια συνεχών μετακινήσεων, αποκλεισμών, απαγορεύσεων και επιθέσεων που προκάλεσαν πολλούς θανάτους και χαμούς, μέσα σε ελλείψεις ανθρωπιστικής βοήθειας και αντιμετωπίζοντας την αντίθεση από πλευράς Τουρκίας, Ιράκ και από την κυβέρνηση του Ιρακινού Κουρδιστάν, αυτές οι οικογένειες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Maxmur, στην έρημο στα σύνορα της κουρδικής περιοχής στο Ιράκ.

Εδώ, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, έδωσαν ζωή στην πρώτη εμπειρία της εφαρμογής του συστήματος της δημοκρατικής κοινωνίας σύμφωνα με τις θεωρίες του Abdullah Öcalan.
Το Maxmur έχει σήμερα περίπου 13.000 κατοίκους, εκ των οποίων περισσότεροι από 3.500 φοιτήτριες και φοιτητές, οι οποίοι από τις αρχές οκτωβρίου και την πτώση των θερμοκρασιών (νάχουμε να λέμε) ξεκίνησαν το σχολικό έτος.
Η πόλη ζει με φυσικό αυθορμητισμό, με τους τσιμεντένιους δρόμους και τα χωμάτινα λιθόστρωτα σοκάκια, που περνούν σφικτά από το ένα σπίτι στο άλλο, όπου οι γάτες και οι κότες περιφέρονται, ενώ τρέχουν παιδιά και κορίτσια όλων των ηλικιών και παίζουν σε όλες τις ώρες.

Ο προσανατολισμός είναι πολύ δύσκολος, αλλά τη νύχτα από την κορυφή μιας στέγης τα 5 Semt (διαμερίσματα γεωγραφικά) είναι καλά ορατά και περιγράφουν τα όρια αυτής που είναι σήμερα μια πραγματική πόλη. Η πόλη διοικείται και διαχειρίζεται εξ ολοκλήρου από τον πληθυσμό, μέσω του συστήματος του Δημοκρατικού Civaka, δημοκρατικής κοινωνίας (Civaka Demokratik). 10-20 οικογένειες που ζουν κοντά σχηματίζουν ένα Komin, το βασικό οργανωτικό πυρήνα, βάσης, ο οποίος συνήθως συναντάται μία φορά το μήνα. H αντιπαράθεση και οι συλλογικές συζητήσεις είναι οι αρχές επάνω στις οποίες βασίζεται μια κοινοτική ζωή και που της επιτρέπουν να λειτουργεί και να αναπτύσσεται συνεχώς: η οικοδόμηση αυτής της πόλης είναι το απτό παράδειγμα. Οι Komin συζητούν τόσο τα προβλήματα όσο και τα επιτεύγματα, τόσο από την άποψη της καθημερινής ζωής όσο και για θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος.

Κάθε ένα από τα 5 Semt υποδιαιρείται σε 4 Mihel (υπο-διαμερίσματα), στα οποία ανήκουν περίπου 50 οικογένειες που συγκεντρώθηκαν στην Komin. Κάθε επίπεδο εκλέγει τους αντιπροσώπους του που είναι παρόντες και προεδρεύουν στο ανώτατο επίπεδο.
Μπορεί να μοιάζει με έναν πολύπλοκο μηχανισμό, αλλά αυτό είναι που επιτρέπει την επίλυση απλών ζητημάτων στο επίπεδο βάσης και την προοδευτική εμφάνιση των μεγαλύτερων ή πολύπλοκων ζητημάτων στα υψηλότερα επίπεδα μέχρι να φθάσουν στο Meclisa Gel( συμβούλιο του λαού).
Σε όλα τα επίπεδα, οι εκπρόσωποι εκλέγονται με τη μορφή συνύπαρξης, δηλαδή σε ίσο αριθμό μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι γυναίκες της Maxmur είναι πολύ δραστήριες στην κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης, έχουν τη δική τους Meclisa Iσtar (συμβούλιο των γυναικών) και έχουν εκπροσώπους από κάθε επίπεδο.
Πολύ πριν μας εξηγήσουν τον πρακτικό μηχανισμό οργάνωσης της πόλης, μας φάνηκε προφανές ότι όλες και όλοι, νεότεροι και μεγαλύτεροι, συμμετείχαν στον συλλογικό μηχανισμό και είχαν ένα ρόλο μέσα στην κοινωνία.

«Είναι καθήκον της κοινωνίας να οικοδομήσει την ελευθερία του λαού και είναι καθήκον του λαού να την αυξήσει και να την διαφυλάξει. – Μας λέει μια νεαρή κάτοικος – Δηλαδή κάθε άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει τον εαυτό του, να διαμορφώνεται και να βελτιώνεται για χάρη της συλλογικής ζωής, αγωνιζόμενος κάθε μέρα με κάθε κόστος για την ελευθερία του λαού του. Η ελευθερία δεν είναι εύκολη!»

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/maxmur-20-anni-di-autonomia-democratica-nel-deserto-iracheno

διανοηση

ΔεύτερηΣκέψη – BisPensiero

benoit

Να ανατρέψουμε αυτό το σύστημα, μας το ζητούν οι καπιταλιστές!  Abbattiamo questo sistema, ce lo chiedono i capitalisti!
του- di Benoit Bohy-Bunel –

Εάν τα δικαιώματα των εργαζομένων , ανδρών και γυναικών θέτονται υπό αμφισβήτηση, το κοινωνικό κίνημα διαμαρτυρίας που το καταγγέλλει βρίσκεται μπροστά σε ένα πρόβλημα θεωρητικής και στρατηγικής τάξης.
Θέλουμε να πούμε πως νόμοι όπως ο «loi travail 2» είναι κυρίως πλούσιοι σε διδάγματα.
Ένα σύστημα που θέτει στην πρωτοκαθεδρία στόχους και σκοπούς όπως την «ανάπτυξη», την «παραγωγικότητα», την «ανταγωνιστικότητα», εάν από την μια πλευρά εξασφαλίζει μια νομιμότητα η οποία επιτρέπει πως η λειτουργία της δεν αποκλείει καθόλου την άρνηση των ζωτικών συμφερόντων της εργαζόμενης τάξης  (καθιστώντας έτσι δυνατή την δημιουργία της αξίας, με την αυστηρή έννοια του όρου), ταυτόχρονα κάνει μια ρητή εξομολόγηση.

Κατά κάποιο τρόπο, και με έναν παράδοξο τρόπο, αυτό το σύστημα καταγγέλλει τον εαυτό του. Προκηρύσσει χωρίς ντροπή πως αυτό που γι το ίδιο είναι «έντιμο» αντιστοιχεί, εκ των πραγμάτων, σε μια σκίαση της ποιότητας της συγκεκριμένης εμπειρίας, της συγκεκριμένης βιοτής-διαβίωσης εκείνων που κάνουν τη μηχανή να «λειτουργήσει», δηλαδή αντιστοιχεί σε αυτό που από μόνο του είναι σκανδαλώδες.
Αυτή η εξομολόγηση, αυτή η ομολογία είναι μάννα εξ ουρανού: η τάξη που κατέχει το κεφάλαιο, και το Κράτος που υπερασπίζεται τα συμφέροντα της, μας προσφέρουν έτσι το ρόπαλο με το οποίο να τους χτυπήσουμε. Ένας τέτοιος, παρόμοιος κυνισμός, τόσο προφανής, μας δείχνει με οριστικό τρόπο πως το σύστημα δεν έχει απολύτως τίποτα το «υγιές» (πράγμα που ο μύθος των «τριάντα ένδοξων χρόνων» τείνει να μας κάνει να  ξεχάσουμε).
Μια επίδειξη τόσο ριζοσπαστική αυτής που είναι μια θεσμοποιημένη περιφρόνηση, είναι μια πρόσκληση στην εξέγερση.

Ποια είναι η έννοια, το νόημα μιας τέτοιας πρόκλησης- «προβοκάτσιας»; Αυτός που προκαλεί περιμένει μιαν αντίδραση ανάλογη με την έκταση της πρόκλησης. O νόμος που τρέχει θα είναι μια τελική πρόκληση, η οποία απαιτεί μια απάντηση ανάλογη με το σκάνδαλο. Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, δεν μπορεί κάποιος να περιοριστεί σε μια ακόμη μεταρρύθμιση, σε σχέση με την οποίαν θα απαιτούνταν μονάχα η «αναθεώρηση», ή ακόμη και η «κατάργηση». Αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη είναι μάλλον ένα ποιοτικό άλμα. Το σύστημα συσσωρευμένης αξίας εκθέτει το πραγματικό του πρόσωπο, και πρέπει να ξέρουμε πως να αδράξουμε αυτή την ευκαιρία. Το ασυνείδητο των παραγόντων της διατήρησης του «δημοκρατικού-ρεπουμπλικάνικου» συστήματος είναι ένα ευρύ πεδίο γεμάτο χαλάσματα που μπορούμε να εξερευνήσουμε.
Εδώ μπορείτε να βρείτε εγκαταλελειμμένα ιδεώδη νεολαίας, απορρίψεις, παραιτήσεις. Οπουδήποτε κι αν βρίσκονται, βασιλεύει αδιαμφισβήτητο ένα «bis-pensiero» (Orwell) μια «δι-σκέψη», πρόκειται για την διαμόρφωση, σύμφωνα με μια κόπωση, εξωπραγματικών τεχνοκρατικών συνταγών, από τις οποίες ξεχάσαμε τελείως την αληθινή έννοια του «ανθρώπινου».

H κοινωνική τους σύνδεση συνοψίζεται στην ποσοτική τους ανάλυση στις  «καμπύλες» ή στα «γραφήματα», των «δημοσκοπήσεων» ή των «στατιστικών», που δεν έχουν πλέον τίποτα το απτό. Μέσα σε αυτή την αξιολύπητη παρακμή, αναδεικνύεται λοιπόν μια κουβέντα, ένας λόγος: η «αρετή» αυτού του συστήματος, μας λεν, αντιστοιχεί στην ανάγκη να καταπατήσουμε αυτούς όλους που του επιτρέπουν να λειτουργήσει.
Και ξαφνικά, μας παραδίδεται, έμμεσα μα σίγουρα, μια πικρή αλήθεια, που είχαμε προτιμήσει να μην βλέπουμε: το σύστημα για το οποίο ομιλούμε δεν έχει σαν σκοπό τον προβληματισμό και την θετική αναγνώριση των εργατικών μελών του. Ένα άτομο που αναγνωρίζει πως η «αρετή» του συνίσταται στην συσκότιση-καταστροφή των άλλων αυτοκαταστρέφεται: μια τέτοια πρόκληση απαιτεί μια ανάλογη αντίδραση.
Αναλογικά, ένα σύστημα που καθιστά δυνατή την αμφισβήτηση νόμων όπως ο «loi travail XXL» ζητά τη ριζική κατάργηση του.
Ασυνείδητα, οι πράκτορες της διατήρησης του «δημοκρατικού» συστήματος, προτείνοντας και υποστηρίζοντας σχέδια που αρνούνται την ανθρωπιά με τρόπο τόσο σκανδαλώδη, γνωρίζουν ότι θα προκαλέσουν  μιαν αντίδραση αναλογική: παρόλα αυτά, καθοδηγούνται από μια μη αναστρέψιμη λογική, η οποία είναι η λογική της αυτοκαταστροφής του καπιταλισμού, του αυτο-ξεπεράσματος του καπιταλισμού, προς μια κοινωνία μετά-καπιταλιστική, post-capitalista.

Γι αυτό λοιπόν θα έπρεπε να βρεθούμε στο ύψος του σκανδάλου. Σε αυτό το αγωνιστικό κίνημα, θα πρέπει να εξεταστούν δυο επιλογές: ή διεκδικούμε αποκλειστικά την κατάργηση του νόμου (κι έτσι, εάν επιτύχουμε σε αυτό το σημείο, θα μπορούμε να επιστρέψουμε στις «κανονικές» μας δραστηριότητες, θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να επιβιώνουμε σε ένα σύστημα το οποίο ωστόσο θα έχει επιδείξει με τρόπο τόσο υπερήφανο τον εγγενή μηδενισμό του), ειδαλλέως μπορούμε να επωφεληθούμε από αυτή την ευκαιρία για να προωθήσουμε, με πιο σφαιρικό τρόπο, την ριζική κατάργηση του συστήματος, και το πέρασμα σε νέες μορφές ζωής, δημιουργικές και έντονες.
Φυσικά, οι δυο επιλογές δεν αποκλείονται αμοιβαία.

Πρώτα μέσα σε ένα πλαίσιο και μια συγκυρία που δεν είναι ακόμη επαναστατική, πρέπει φυσικά να μπορούμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των εργαζομένων, ανδρών και γυναικών, την στιγμή που απειλούνται, στο μέτρο κατά το οποίο ο καπιταλισμός  ακόμη δεν έχει καταργηθεί, πρέπει έτσι κι αλλιώς να ζήσουμε, κι αυτό πρέπει να γίνεται στις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Μα πρέπει να γίνεται επίσης δυνατό – και είναι επίσης απαραίτητο, μου φαίνεται – να κρατούμε από κοινού τους δυο στόχους: την ώρα που υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα των μισθωτών εργαζομένων, ενώ προσπαθούμε να μειώσουμε τις ανισότητες σε επίπεδο διανομής των εμπορευμάτων και της αξίας, ενώ θέλουμε να αποφύγουμε η πολιτική των κομμάτων να παράξει ανεπανόρθωτες ζημιές, μπορούμε ταυτόχρονα να προετοιμάσουμε την έλευση μιας κοινωνίας μέσα στην οποίαν θα καταργηθεί η εργασία, η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, το εμπόρευμα, η αξία και το Κράτος.

Η σημερινή προσοχή στον «loi travail XXL» (που δεν είναι μοναχά ένα πρόσχημα, μα κυρίως ένας πυροκροτητής) δεν θα απέκλειε έτσι σε έναν επαναστατικό ορίζοντα, και δεν θα μας στερούσε από ένα μετά καπιταλιστικό σχέδιο. Το να είμαστε, να βρεθούμε στο «ύψος» της σκανδαλώδους εξομολόγησης που μόλις έχει γίνει, το να βρεθούμε στο ύψος μιας πρόκλησης που αποκαλύπτει στο είναι του ανήθικο και μηδενιστικό, θα μπορούσε γι αυτό να σημαίνει: να προωθήσουμε έναν πιο ριζοσπαστικό αγώνα, να θέσουμε υπό αμφισβήτηση τους κανόνες του οικονομικού και κοινωνικού παιχνιδιού, πέρα από οποιοδήποτε αισθητικό ρετουσάρισμα. Αυτός ο νόμος αποκαλύπτει την ουσία της εργασίας στο καπιταλιστικό καθεστώς.

Πρώτα απ’ όλα, η εργασία βρίσκεται σε κρίση. Η επανάσταση της μικρο-πληροφορικής, la rivoluzione miιcro-informatica, έχει καταστήσει λιγότερο απαραίτητη την ζωντανή εργασία. Η μαζική προσφυγή στην αυτοματοποίηση της παραγωγής, που επιτρέπει ανταγωνιστικά κέρδη, προκαλεί μια σχετική αναποτελεσματικότητα ενός μεγάλου αριθμού εργαζομένων και των δυο φύλων. Αλλά μάταια αυτή η αναποτελεσματικότητα είναι μόνο σχετική: από τη στιγμή που το καπιταλιστικό σύστημα έχει ανάγκη, κάτω απ’ το τραπέζι, την εκμετάλλευση ζωντανής εργασίας, έτσι ώστε να συσσωρευτεί, και επίσης για να διατηρείται, η αξία, ούσα η εργατική δύναμη το μόνο  «εμπόρευμα» σε θέση να δημιουργήσει περισσότερη αξία από αυτό που κοστίζει.
Εξ αιτίας αυτής της αντίφασης, ο καπιταλισμός έρχεται αντιμέτωπος με μια ριζική και μη αναστρέψιμη υποτίμηση της αξίας. Η εργασία, που κατέστη άχρηστη, αρχίζει να επιβεβαιώνει την αναντικατάστατη αναγκαιότητα της. Πολιτικά, αυτή η ένταση που είναι εγγενής στον καπιταλισμό δεν μεταφράζεται σε μια τελευταία αναγνώριση των εργαζομένων, αλλά μάλλον στην ανεπανόρθωτη ανασφάλεια τους, επισφαλειοποίηση τους, μέσω μιας κατάλληλης νομοθεσίας: επειδή, στο μέτρο κατά το οποίο το σύστημα έρχεται αντιμέτωπο με τις δυνατότητες αυτοκαταστροφής του, η εξαγωγή της υπεραξίας πρέπει να γίνει πιο  «επιθετική», πιο «αποτελεσματική».

Ένα άλλο μάθημα: η εργασία δεν αξίζει δεδομένου ότι παράγει αξίες χρήσης συγκεκριμένες, σε θέση να έχει μια ιδιαίτερη συγκεκριμένη κοινωνική ποιότητα, μα αξίζει μονάχα δεδομένου ότι επιτρέπει μια «ανάπτυξη» που θεωρείται με τρόπο ποσοτικό και αφηρημένο. Με τον «loi travail XXL», στη συνέχεια του «loi El Khomri», εκείνο που προκύπτει ριζοσπαστικά είναι η ιδέα της «εργασίας γενικότερα», της εργασίας «tout court»: πολύ λίγο μας ενδιαφέρει η δραστηριότητα σας, ο τρόπος με τον οποίον αναγνωρίζεστε σε αυτήν, και ο τρόπος με τον οποίον αυτή εξυπηρετεί το κοινό καλό, αυτό που ενδιαφέρει, είναι πρώτα απ’ όλα το γεγονός πως αυτή είναι παραγωγική δραστηριότητα μισθωτή-αμειβόμενη αφηρημένης αξίας. Δεδομένου ότι η  «ανάπτυξη» για την οποίαν τόσο πολύ η Πολιτική ενδιαφέρεται και ανησυχεί δεν είναι άλλο  παρά ένας στόχος δίχως σώμα, πέρα από οποιοδήποτε ανθρώπινο λογικό ή αυθεντικό έργο, σχέδιο.
Αυτός ο νόμος αποκαλύπτει την ουσία του Κράτους σε καθεστώς καπιταλιστικό. Πρέπει να πάρουμε αυτό το μάθημα. Ποιο είναι αυτό το μάθημα; Το Κράτος είναι μοναχά ο manager του καπιταλισμού. Οι στόχοι του (παραγωγικότητα, ανταγωνιστικότητα) μπορούν όλοι να περιοριστούν στην έννοια του κέρδους (κέρδος που έχει να κάνει, που αφορά μια χείριστη μειοψηφία του πληθυσμού ).
O τρόπος με τον οποίον καθορίζει την διαχείριση του επί του κοινωνικού συνόλου ζητά συστηματικά να προνοήσει ένα σύνολο ιδιωτικών συμφερόντων που αρνούνται την κοινή ευημερία. Η  «διπλή σκέψη – pensiero doppio» [bis-pensiero] που ενδύεται αποτελείται από τη διέλευση αόριστων και άσχημων παιχνιδιών (ανάπτυξης) για ζητήματα που επηρεάζουν κάποιο αφηρημένο και αμέσως σαγηνευτικό «γενικό συμφέρον». Μα κάθε πράγμα καθολικό-αφηρημένο, όμως, κρύβει κάτι ιδιαίτερο και συγκεκριμένο  που έχει την συνολική τάση να υποδύεται παραπλανητικά πως είναι τα πάντα, όταν δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μη αντιπροσωπευτικό μέρος αυτού του όλου. Δια μέσου νόμων όπως ο «loi travail XXL», το «δημοκρατικό- repubblicano» Κράτος μας εξομολογείται: για αυτό, η ελευθερία δεν είναι άλλο από την ελευθερία της επιχείρησης  (ή της κατανάλωσης); μα μια τέτοια ελευθερία είναι το αντίθετο της πολιτικής ελευθερίας με την στενή έννοια, η οποία είναι μια θετική ελευθερία εκ των πραγμάτων και στα λόγια, για το Κράτος, η ισότητα είναι μια ισότητα ποσοτική που αφορά τη σφαίρα της κυκλοφορίας των αγαθών,  μα μια τέτοια ισότητα βασίζεται στην αρχή της αριστοκρατίας χωρίς αποκλεισμούς (την εκμετάλλευση στην παραγωγή).
Το να λάβουμε γνώση αυτής της ομολογίας-εξομολόγησης σημαίνει να λάβουμε υπ όψιν μας ένα σημαντικό γεγονός: το ίδιο Κράτος που επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα να υπερασπίζεται τις «δημοκρατικές- democratici» αρχές δηλώνει πως ισχυρίζεται ότι θέλει να τις καταργήσει, στο μέτρο κατά το οποίο υποστηρίζει το αντίθετο της πραγματικής δημοκρατίας.
Στη δημοκρατική σφαίρα, αυτή είναι η συνέπεια της «διπλής σκέψης»: τα ίδια άτομα που είναι οι «αντιπρόσωποι-εκπρόσωποι» της «δημοκρατικής» » εξουσίας», απαιτούν, σίγουρα ασυνείδητα, να ανατραπούν, και να μπει ένα τέλος στα καραγκιοζιλίκια τους. Αν ήταν συνεπείς, και εάν αντιλαμβάνονταν πραγματικά τη σημασία της υπεράσπισης τους προς την  «δημοκρατία- democrazia», θα ήταν αυτοί οι ίδιοι που δεν θα ήθελαν πλέον να κυβερνήσουν, και θα αναγνώριζαν τη νομιμότητα κάθε πολιτικού κινήματος ανυπακοής. Συνεπώς, από αυτή την άποψη, ας τους ακούσουμε και σύμφωνα με την ασυνείδητη επιθυμία τους : ας ανατρέψουμε το σύστημα τους, βλέποντας πως φαίνεται να το θέλουν και να το επιθυμούν τόσο πολύ (αν και οι ίδιοι δεν το γνωρίζουν…).

– Benoit Bohy-Bunel – Δημοσιεύτηκε στις  24 σεπτεμβρίου 2017 στο Les Enragés
(από: Benoit Bohy-Bunel, La lutte contre la loi travail XXL. Finalités révolutionnaires, stratégies possibles, internationalisme)

πηγή: Les Enragés

http://francosenia.blogspot.gr/