σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Η »δεύτερη ζωή»της Eddi; – La «seconda vita» di Eddi?

Stampa

 

23015

Ένα σχόλιο επάνω στο άρθρο της εφημερίδας La Stampa του Massimo Numa επάνω στην απόφαση της Eddi να καταταχθεί στις YPJ, τις Μονάδες Υπεράσπισης των Γυναικών στην Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας.

Η »δεύτερη ζωή» της Eddi; – La «seconda vita» di Eddi?

Σήμερα, σε ένα άρθρο γεμάτο από ανακρίβειες, παραλείψεις και υπαινιγμούς, η εφημερίδα La Stampa μιλά για την επιλογή μιας από τις συντρόφους μας να ενωθεί στις YPJ  (εδώ θα βρείτε την επιστολή της  -> http://bit.ly/2iYE9JNhttp://bit.ly/2iYE9JN), https://aenaikinisi.wordpress.com/2018/02/05/h-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC/

Το άρθρο αρχίζει λέγοντας ότι οι YPJ θεωρούνται από τις τουρκικές αρχές ως «τρομοκρατική οργάνωση», αλλά δεν επισημαίνει ότι δεν θεωρούνται ως τέτοιες από την ΕΕ, τον ΟΗΕ και αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μας. Αφού γέμισε τις σελίδες της με επιφανειακή ανάλυση σχετικά με την αυταρχική στροφή στην Τουρκία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, τώρα η Stampa αναφέρεται στον εν λόγω χαλίφη Ερντογάν. Αλλά δεν έχει σημασία, κάθε περιστροφή της πραγματικότητας είναι καλή φτάνει να μπορεί να αφήσει να αιωρείται μέσα στο άρθρο την σκιά που πάντα ενθουσίαζε τον γράφοντα, Massimo Numa, αρκεί να μπορεί να καλέσει τη μαγική λέξη που ρίχνει σύγχυση και σκιές πάνω σε μια θαρραλέα επιλογή που θα υποστήριζαν ενστικτωδώς όλοι οι αναγνώστες του. Το κείμενο που βρίσκεται πιο κάτω είναι προφανές: από επικίνδυνη notav σε επικίνδυνη μαχήτρια των YPJ.

Από την άλλη πλευρά, η μόνη ιστορία της Eddi που περιέχεται στο άρθρο της Stampa είναι εκείνη των δικαστικών της υποθέσεων, εκείνα τα μέτρα μέσω των οποίων οι ιταλικές αρχές αποφασίζουν να τιμωρήσουν αυτή που, έξω από τις λογικές των συνδικάτων και των κομμάτων, μακριά και έξω από προσωπικά κέρδη , αποφασίζει να εμπλακεί σε έναν αγώνα για αλλαγή των πραγμάτων, της υφιστάμενης κατάστασης. Μια ιστορία που η Eddi διεκδίκησε και για την οποία ανέλαβε την ευθύνη πάντοτε με υπερηφάνεια, χωρίς ρητορική ή μεγαλοστομίες, γνωρίζοντας ότι όταν πρόκειται να αγγίξει κάποιος τα συμφέροντα των κυβερνούντων στη χώρα μας, το Κράτος δεν έχει ποτέ αμφιβολίες σχετικά με το ποιον θα υποστηρίξει. Η προσπάθεια, λίγο άτσαλη, είναι να την παρουσιάσουν σαν μια κοπέλα που έχει λιγάκι βαρεθεί τη ζωή της και είναι στοιχείο ταραχοποιό αντί για ένα κορίτσι στρατευμένο πολιτικά που έχει κάνει μια βαθιά και συνειδητή επιλογή. Μήπως έχει αφήσει πίσω της «μιαν αστική και εύπορη οικογένεια»; Είναι το στίγμα της κόρης του μπαμπά, το αγαπημένο βέλος που αρέσουν να πυροβολούν οι υπερβολικά καλά αμειβόμενοι δημοσιογράφοι από τα άνετα διαμερίσματα τους για να προσπαθήσουν να αποκλείσουν από την αρχή όποια πιθανότητα αντίδρασης μιας γενιάς φτωχοποιημένης και βασανισμένης από πολιτικές που υποστηρίζονται από εφημερίδες όπως η Stampa, πολιτικές που μας έχουν φέρει σήμερα στην άβυσσο όπου βρισκόμαστε, στην Ιταλία όπως στη Μέση Ανατολή. Από τις στήλες τους, εκείνες τις ίδιες από τις οποίες αποκαλούσαν μέχρι πριν λίγους μήνες  «σύριους επαναστάτες» τις συμμορίες των σαλαφιστών όπως το ISIS, μετά από κάθε επίθεση εξαπέλυαν πονεμένες όσο και υποκριτικές εκκλήσεις για την επείγουσα ανάγκη καταπολέμησης της βαρβαρότητας του Ισλαμικού Κράτους.

Όταν μια νεαρή ιταλίδα αποφασίζει να το κάνει σε πρώτο πρόσωπο, κρατώντας το όπλο δίπλα στις συνομήλικες της κάθε θρησκείας για να υπερασπιστεί μια διαδικασία κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης που εξελίσσεται σε όλο τον Βορρά της Συρίας ξεκινώντας απ ‘αυτά τα υποκείμενα που περισσότερο απ’ όλα τα άλλα το Daesh προσπάθησε να εξοντώσει, τις γυναίκες, αντί της υποστήριξης και του θαυμασμού εκεί ανάμεσα στις γραμμές αποπνέει μόνο η απογοήτευση η δυσαρέσκεια και η ανομολόγητη θέληση να δυσφημήσουν τον παντοτινό εχθρό.

Εκείνο που μας ενόχλησε περισσότερο, όμως, είναι το να διαβάσουμε τον τίτλο του άρθρου: μια δεύτερη ζωή. Σαν την επιλογή της Έντι να σημάδευε μια ασυνέχεια με τη στράτευση της στο Τορίνο, σαν να υπήρχε διφορούμενη διπροσωπία στην απόφασή της. Σε μια Δύση που αποσυνδέθηκε, που διαχωρίστηκε από τον εαυτό της, κατά την εποχή της κακίας και της παράνοιας που υιοθετήθηκαν σε παγκόσμιες αξίες, το να ακολουθήσεις τις δικές σου ιδέες θεωρείται ύποπτη χειρονομία. Είναι βασικά ενδεικτικό του τι δεν έχουν καταλάβει ποτέ από εμάς τόσοι πολλοί ξεπουλημένοι γραφιάδες και πολιτικοί εξ επαγγέλματος, αυτό που γι αυτούς είναι τόσο ανυπόφορο και ως εκ τούτου πρέπει να το αποκρύψουν με τη συκοφαντία: δεν κάνουμε αυτό που κάνουμε για να καθόμαστε σε μια πολυθρόνα, να κάνουμε σταδιοδρομία ή λόγω δίψας για περιπέτεια. Το κάνουμε επειδή πιστεύουμε ότι είναι οι αγώνες ενάντια στην καταπίεση και την αδικία που επαναστατούν τον κόσμο, που ελευθερώνουν και μας απελευθερώνουν.

Κανένας διαχωρισμός, καμία ρήξη. Η ζωή μας είναι πάντα η ίδια και είναι η ίδια φλόγα που μας οδηγεί από την Val di Susa στο Τορίνο μέχρι τη βόρεια Συρία.

Aέρα στα πανιά σου Eddi, berxwedan jiyane!

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/la-seconda-vita-di-eddi

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Όταν μισείς για να υπάρχεις

 Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Ελλάδα / 15.02.18 ]

Βλέπω τον 19χρονο από τη Φλόριντα και την 17χρονη από την Παλαιστίνη. Ο πρώτος σκορπίζει το θάνατο και η δεύτερη φυλακίζεται επειδή θέλει μια ελεύθερη ζωή για την ίδια και τους δικούς της. Τι όπλισε το χέρι του νεαρού Αμερικανού; Τι υψώνει ένα μικρό κορίτσι και το καθιστά σύμβολο της ελπίδας για έναν καλύτερο άνθρωπο κι έναν καλύτερο κόσμο; Η απάντηση προκύπτει εύκολα: Οι αξίες. Εδώ ο άγριος ατομικισμός και «ο θάνατός σου η ζωή μου». Εκεί ο αγώνας για ελευθερία και αξιοπρέπεια. Και στις δύο περιπτώσεις το βλέμμα των άλλων, η ορατότητα καθορίζει το κάθε Πρόσωπο και τη ζωή του. Στις ΗΠΑ η ορατότητα αποκτάται με το χρήμα –με τη βία της συσσώρευσης-, στην Παλαιστίνη με τον αγώνα για τη λευτεριά και την αγάπη των συντρόφων, των ομοεθνών. Εκεί στην Αμερική –κι από εκεί σε όλο τον κόσμο- ζουν στην εποχή του homo mente captus, του παράφρονος ανθρώπου, αυτού που συσσωρεύει πλούτο χωρίς όρια και εισάγει την ακραία αρνητικότητα, σύμφωνα με την οποία τα αινίγματα επιλύονται με βομβαρδισμούς ή με πυροβολισμούς.

Υπάρχεις κι ύστερα –όταν δεν έχεις- δεν υπάρχεις. Αποβάλλεσαι από το σχολείο, αλλά κυρίως από το βλέμμα των άλλων. Και τότε δεν έχεις άλλο δρόμο. Ο τρόπος επίλυσης του προβλήματος βρίσκετε στο ίδιο το σπίτι, και σ’ έναν κόσμο, που διέπεται από μία παροξυσμική αδιαφορία για τον άλλον. Η λύση βρίσκεται στο οπλοπωλείο της γειτονιάς. Και τότε ο θάνατος στο μυαλό του νεαρού δολοφόνου αίρει τη δομική ανισότητα προσδοκιών και ευκαιριών.

Γι’ αυτό το μεγαλύτερο πρόβλημα των νέων της Δύσης, σήμερα, είναι ότι καλούνται να αποδεχτούν μία α-νόητη ζωή, μιαν ερήμωση και το «κάψιμο» της προσωπικότητας την ώρα που πάει ν’ ανθίσει. Και ενώ οι μεσήλικες δεν έχουν άλλη ευκαιρία και αυτοκτονούν, ο νέος είτε στρέφεται στη βία είτε τρελαίνεται(ή ενδοβάλει τη βία με το χημικό ζουρλομανδύα και τα ναρκωτικά). Η τρέλα επισυμβαίνει όταν δεν έχεις κανένα να δεις το πρόσωπό σου, όταν κανείς δεν σε αναγνωρίζει.

Η 17χρονη στην Παλαιστίνη έχει απέναντί της τον εχθρό, βλέπει αυτόν που ακυρώνει τη λευτεριά τη δική της και της πατρίδας της. Και ο αγώνας την κάνει ηρωίδα και σύμβολο. Αυτό της επιστρέφεται και την κάνει να αντέχει τη φυλακή και όλες τις φυλακές του κόσμου. Όμως, στην Αμερική και στη Δύση γενικά, ο εχθρός είναι αόρατος, είναι παντού και πουθενά. Γι’ αυτό καταλήγει να γίνεται εχθρός, τελικά, ο διπλανός σου, ο όμοιός σου, ο αδερφός σου. Γιατί ο αποξενωμένος εαυτός αφού δεν μπορεί να υπάρξει με αγάπη και να βρει νόημα και αναγνώριση μέσα απ’ αυτή, θα επιδιώξει να υπάρξει μέσω του μίσους. Θα μισεί για να υπάρχει. Και τότε ο φόνος θα γίνει η αιχμή του μίσους…

Γι’ αυτό χρειάζονται συνδικάτα πέρα από τους θεσμούς που συντηρούν το σύγχρονο κοινωνικό και εργασιακό μεσαίωνα. Χρειάζονται νέοι κοινωνικοί φορείς που θα υποδέχονται την οδύνη των αποκλεισμένων, των αόρατων και όσων έχουν αποβληθεί από τη ζωή και θα την καθιστούν πολιτική ενέργεια αλληλεγγύης και ανατροπής της σημερινής απάνθρωπης κατάστασης. Και αυτή η πολιτική ενέργεια θα αποκαθιστά από μόνη της το θρυμματισμένο πρόσωπο των αδικημένων και των απόκληρων με τρόπο αγαπητικό και όχι μισερό…

http://www.artinews.gr/%CE%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%B5%CE%AF%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%82.html

διεθνισμός, internazionalismo

Παλαιστίνη: Λέιλα Χάλεντ: Να υψώσουμε και τις δικές μας φωνές για την Αφρίν – Palestina:Leila Khaled: Alziamo anche le nostre voci per Afrin

Stampa

 

31

«Υψώνουμε κι εμείς τη φωνή μας ενάντια στον πόλεμο στην Αφρίν. Οι πόλεμοι δεν προάγουν τη ζωή αλλά οδηγούν στο θάνατο», δήλωσε η Leila Khaled στο Συνέδριο HDP στην Άγκυρα.

Παλαιστίνη:Leila Khaled: Υψώνουμε και τις δικές μας φωνές για την Afrin

Η Leila Khaled, μια από τις κορυφαίες εκπροσώπους του λαϊκού Μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, συμμετείχε επίσης στο τρίτο συνέδριο του λαϊκού δημοκρατικού Κόμματος (HDP) που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στην Άγκυρα με το σύνθημα «Ελπίδα, θάρρος, αποφασιστικότητα». Την ομιλία της Khaled, την οποία έδωσε στο ακροατήριο στην γεμάτη αίθουσα συνεδρίων παρουσιάζουμε στη συνέχεια.

«Σας έφερα χαιρετισμούς από τον παλαιστινιακό λαό Ο γενικός γραμματέας του λαϊκού μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης βρίσκεται σε μια ισραηλινή φυλακή. Χαιρετώ όλους τους φυλακισμένους μας, τους συντρόφους μας και τον Selahattin Demirtas και τους συντρόφους του.

Οι φυλακές δεν έχουν ταυτότητα. Είναι όλες ίδιες και είναι εκεί για να εμποδίσουν τη δημοκρατία και την ελευθερία. Το μάθαμε στις γαλλικές φυλακές. Σε αλληλεγγύη με σας, θα καταστρέψουμε όλες τις φυλακές του κόσμου και θα οικοδομήσουμε πολιτιστικά κέντρα και σχολεία στη θέση τους.

Σήμερα στην Άγκυρα είδα δύο διαφορετικές σκηνές. Από τη μια πλευρά όλοι οι αστυνομικοί που περιβάλλουν την αίθουσα συνεδριάσεων και γεμίζουν τους δρόμους. Την ίδια εικόνα βλέπουμε στην Παλαιστίνη. Από την άλλη πλευρά όμως είδα τους λαούς της Τουρκίας και του Κουρδιστάν. Οι φωνές που ανεβαίνουν σε αυτή την αίθουσα θα πνίξουν τις αλυσίδες όλων των φυλακών και θα γίνουν η ηχώ των φωνών όλων των λαών.

Όπου υπάρχει αποικιοκρατία, καταπίεση και βία, η αντίσταση θα αποκτήσει δύναμη. Εσείς αντέχετε. Είστε η φωνή εκείνων που αντιστέκονται στην αποικιοκρατία. Σας χαιρετώ εξ ονόματος των παλαιστινίων μαχητών. Υψώνουμε επίσης τη φωνή μας ενάντια στον πόλεμο στην Αφρίν. Οι πόλεμοι δεν προάγουν τη ζωή αλλά οδηγούν στο θάνατο. Οι λαοί οικοδομούν τη ζωή και το μέλλον. Από αυτή την αίθουσα χαιρετώ όλους τους λαούς που αντιστέκονται «.

 

Πρωτότυπο άρθρο, Articolo originale: https://anfenglish.com/news/leila-khaled-we-also-raise-our-voices-for-afrin-24873

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/palestina-leila-khaled-alziamo-anche-le-nostre-voci-per-afrin

διεθνισμός, internazionalismo

Jin, jiyan, azadi: έκκληση για την αλληλεγγύη με τις κούρδες γυναίκες – appello per la solidarietà con le donne curde

Stampa

Στις 17 φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί στη Ρώμη η διαδήλωση για την απελευθέρωση του Οτσαλάν και όλων των πολιτικών * κρατουμένων * για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στο Κουρδιστάν και, ειδικότερα, ενάντια στις εγκληματικές επιθέσεις της τουρκικής κυβέρνησης κατά της Αφρίν. Η έκκληση των Γυναικών που συμμετέχουν στη συνέλευση του Δικτύου Κουρδιστάν, Rete Kurdistan

Jin, jiyan, azadi: έκκληση για την αλληλεγγύη με τις κούρδισσες γυναίκες, appello per la solidarietà con le donne curde

Καλούμε όλες τις γυναίκες να βγουν στους δρόμους στο κομμάτι που θα βρίσκεται πίσω από το πανό «jin, jiyan, azadi», για να βρεθούν κοντά στις φίλες μας και τις κούρδες συντρόφισσες οι οποίες επί του παρόντος δέχονται επιθέσεις από πατριαρχικά κράτη: αντιστέκονται στη γη τους και είναι οι πρωταγωνίστριες μιας επανάστασης. Οι επιθέσεις του φασιστικού συστήματος κατά των γυναικών εκδηλώνονται στην επιβολή γάμων σε μικρά κορίτσια, στο εξαναγκαστικό κλείσιμο γυναικείων ενώσεων και εφημερίδων, στον βιασμό που χρησιμοποιείται ως όπλο πολέμου, στις γυναικοκτονίες, στις παρενοχλήσεις, ακόμη και σεξουαλικές, στις φυλακές, στο να σκυλιάζουν, να λυσσάν ενάντια στα σώματα των δολοφονηθέντων μαχητριών, σε στοχευμένες δολοφονίες εναντίον των συντροφισσών. … και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί επί μακρόν.

Όπως όλοι οι πόλεμοι, έτσι και αυτός είναι ένας πόλεμος κυρίως εναντίον των γυναικών, αυτός είναι ο λόγος που η αντίσταση και ο αγώνας των γυναικών γίνεται κεντρικής σημασίας.

Ένας αγώνας που, δρόμο με δρόμο, σπίτι προς σπίτι, οργανώνει και ελευθερώνει τις γυναίκες απελευθερώνοντας μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία, μια αντίσταση τόσο στην κρατική βία στις φυλακές της Τουρκίας όσο και στα απελευθερωμένα βουνά του Κουρδιστάν. Ο αγώνας για τον οποίο οι πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν διεκδικούν την αυτονομία τους είναι ο ίδιος αγώνας που φέρνει στους δρόμους τις γυναίκες και τους λαούς του Ιράν, που θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται και είναι ο ίδιος αγώνας που οικοδομεί, βήμα προς βήμα, την επανάσταση στην Ροζάβα: την γυναικεία επανάσταση.

Είναι η ίδια αντίσταση με αυτή των Sakine Cansiz, Fidan Dogan, Leyla Suylemez, που δολοφονήθηκαν πριν από πέντε χρόνια στο Παρίσι, στην καρδιά της Ευρώπης, από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, είναι η ίδια με αυτή των Seve Demir, Pakize Nayir, Fatma Uya, που δολοφονήθηκαν στη Silopi κατά τη διάρκεια της απαγόρευσης της κυκλοφορίας πριν από 2 χρόνια.

Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, φιλόσοφος και ηγέτης του PKK, υποστήριζε πάντα αυτή την αντίσταση και τον αγώνα των γυναικών. Στην ανάλυσή του, η υποταγή των γυναικών, η πατριαρχία και η καταπίεση του κράτους / καπιταλιστή είναι τρεις πλευρές του ίδιου φαινομένου και γι ‘αυτό η απελευθέρωση μέσω της αυτοοργάνωσης των γυναικών είναι, ταυτόχρονα, ένα εγκάρσιο όργανο και απαραίτητη προϋπόθεση για την απελευθέρωση της κοινωνίας.

Η επίθεση του τουρκικού φασιστικού κράτους ενάντια στο καντόνι της Αφρίν είναι μια επίθεση στην επανάσταση της Ροζάβα, στην επανάσταση των γυναικών. Κρατώντας τον Οτσαλάν στη φυλακή, το τουρκικό κράτος φυλακίζει έναν άνδρα που αγωνίστηκε και αγωνίζεται χωρίς διακοπή για την ελευθερία των γυναικών και, επομένως, της κοινωνίας.

Αυτή η έκκληση απευθύνεται σε όλες τις γυναίκες που, στο πλαίσιο των αγώνων και των αντιστάσεων τους, αισθάνονται αλληλέγγυες με τον κουρδικό λαό και, ειδικότερα, με τις γυναίκες. Ζητούμε τη μέγιστη διάχυση σε κάθε σάιτ, λίστα mail, blog, κλπ. Καλούμε επίσης όλες τις πραγματικότητες να συμμετάσχουν επίσημα στην έκκληση, γράφοντας στη διεύθυνση

 

solidarietadonnekurde@gmail.com

 

Λευτεριά για τον Οτσαλάν και όλους τους πολιτικούς κρατούμενους! – Libertà per Ocalan e per tutt* i/le prigionier* politic*!

Ειρήνη και δικαιοσύνη στο Κουρδιστάν! – Pace e giustizia in Kurdistan!

Jin jiyan azadi! Γυναίκες ζωή ελευθερία! Donne vita libertà! #WomenRiseUpForAfrin

Ανανεούμενη λίστα προσχωρήσεων – Lista adesioni in aggiornamento:

– associazione femminista IFE/FAE

– WILPF Italia (Womens International League for Peace and Freedom)

– Rete femminista “No muri, no recinti”

– Casa delle donne di Milano

– Associazione Cultura è Libertà

– Attac Italia

– Ponte Donna

– Donne per la rivoluzione gentile

– Toponomastica femminile

– Collettivo Donne e Diritto di Milano

– k_alma

– campagna lasciatecientrare

– Le mafalde di Prato

– associazione senza paura genova

– AdaTeoriaFemminista/Napoli

– donne in nero Bologna

– Dumbles feminis furlanis libertariis

– donne in nero Varese

– Rete delle città vicine

– associazione città felice

– Progetto Degage Roma

– Sapienza Clandestina

– Movimento Femminista Proletario Rivoluzionario di Palermo, Taranto, Milano, L’Aquila, Bologna, Bergamo

– casa delle donne Lucha y Siesta

– Laboratoria Autogestita/Assemblea Degenere di Udine

– Mala Servanen Jin di Pisa

– Alma Teatro di Torino

– non una di meno

– non una di meno Napoli

– non una di meno Roma

– amazora

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/jin-jiyan-azadi-appello-per-la-solidarieta-con-le-donne-curde

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Leonard Peltier, 42 χρόνια στη φυλακή αθώος

Στις 6 φεβρουαρίου 1976 συνελήφθη ο Leonard Peltier. Από τότε βρίσκεται έγκλειστος στη φυλακή, καταδικασμένος δύο φορές σε ισόβια, μετά μια δίκη που το να χαρακτηριστεί «μεροληπτική» είναι απλώς ένας τραγικός ευφημισμός. Χωρίς συγκεκριμένες αποδείξεις, με ενδείξεις δημιουργημένες με τέχνη και συγκεχυμένες ή αποσπασμένες με εκβιασμούς μαρτυρίες, ο Leonard Peltier ζει εδώ και 42 χρόνια (αλλά αυτός είναι επίσης ένας ευφημισμός) κλειδωμένος σε ένα κελί. Ένα κελί που για πολλά χρόνια βρίσκονταν στην απομόνωση.

Το σφάλμα του Peltier υπήρξε εκείνο του να γεννηθεί στην «λάθος πλευρά» του κόσμου. Το τμήμα εκείνο στο οποίο ζουν (και είναι πάντα ένας ευφημισμός) οι απόκληροι, οι εκμεταλλευόμενοι, εκείνοι οι άνθρωποι που υποβαθμίζονται, ταπεινώνονται και καταστρέφονται από την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό.

Ο Leonard Peltier είναι ένας αμερικανός αυτόχθονας που πάντα αγωνίστηκε για τα δικαιώματα του λαού του. Ένας περήφανος λαός, που ζούσε σε εδάφη πάρα πολύ πλούσια και τεράστια που έγιναν στόχος της κατάκτησης από τον «λευκό πολιτισμό». Ένας λαός που έχει εξοντωθεί, θύμα μιας πραγματικής γενοκτονίας. Ένας λαός του οποίου θέλησαν να ξεριζώσουν την αξιοπρέπεια και που τον ανάγκασαν να επιβιώνει στις «riserve, περιοχές αποκλειστικά γι αυτόν», υπό συνθήκες ταπεινωτικής απελπισίας. Και εάν και όταν κάποιος τόλμησε να έχει τη δύναμη να σηκώσει το κεφάλι και να εξεγερθεί, διώχθηκε, καταδικάστηκε, σκοτώθηκε.

Αυτό συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει σε εκείνες τις Ηνωμένες Πολιτείες που θεωρούνται συνήθως ένα παράδειγμα ελευθερίας και δημοκρατίας. Μια ελευθερία και μια δημοκρατία που είναι μόνο εκείνων που έχουν πλούτο και δεν είναι για εκείνους που, όπως ο Leonard Peltier, ανήκουν σε έναν ταπεινωμένο και κατεστραμμένο λαό.

Ο Leonard Peltier (είναι σωστό να επαναλαμβάνουμε το όνομά του αρκετές φορές για να το θυμόμαστε καλά) είναι ο πολιτικός κρατούμενος που είναι κλεισμένος για το μεγαλύτερο διάστημα, για τον περισσότερο καιρό σε φυλακή. Σαράντα δύο χρόνια κατά τα οποία προσπάθησαν να τον αποδυναμώσουν σωματικά και ηθικά. Αλλά οι βασανιστές του απέτυχαν επειδή ο Leonard Peltier δεν κάμφθηκε ποτέ και ακόμα σήμερα, από εκείνο το κελί στο οποίο αναγκάζεται να επιβιώσει εξ αιτίας μιας «ταξικής εκδίκησης», μας διδάσκει ότι η αδικία και η βία είναι συγκεκριμένα πράγματα, που υπάρχουν ακόμη και στις χώρες που θεωρούνται πολιτισμένες και πως εκείνοι που τις κατευθύνουν, σήμερα, και τις διοικούν δεν έχουν καμία ηθική και καμία πρόθεση να σταματήσουν μπροστά σε οποιαδήποτε ζωή και κανένα ανθρώπινο ον, ειδικά αν είναι ένας επαναστάτης, ένας εξεγερμένος.

Οπότε, ας σηκώσουμε το ποτήρι και ας πιούμε στην υγειά του Leonard Peltier, ενός δίκαιου ανθρώπου, ενός πραγματικό ήρωα που έχει ξεχαστεί από πάρα πολλούς που επιμένουν να ορίζουν τους εαυτούς τους ως δημοκράτες.

Ευχόμαστε τσουγκρίζουμε και πίνουμε στην υγεία για την ακατάρριπτη συνέπεια του, που κρατά το κορμί του ευθύ και όρθιο και το κεφάλι ψηλά, που είναι ένα ολοκληρωμένο άτομο και ελεύθερο παρά τα κάγκελα και τη φυλακή.

Ας ευχηθούμε τσουγκρίζοντας κι ας πιούμε στην υγειά για όλα αυτά που μας διδάσκει η ζωή του και αυτά που υποφέρει. Πίνουμε στη νοημοσύνη του, στην εξυπνάδα που κανείς δεν κατάφερε να ακυρώσει. Στα όνειρά του που κανείς δεν κατάφερε να καταστρέψει.

Ανασηκώνουμε το ποτήρι τσουγκρίζουμε ευχόμαστε και πίνουμε στην υγειά του Leonard Peltier.

Ας τον αγκαλιάσουμε το (τουλάχιστον μεταφορικά) επειδή είναι ένας από εμάς, ίδιος με εμάς, ένας επαναστάτης που συνεχίζει να αγωνίζεται, παρ’ όλα αυτά, ώστε ο λαός του να επανοικειοποιηθεί εκείνη την ελευθερία και εκείνη τη δύναμη που του έκλεψαν οι ισχυρότεροι και πλουσιότεροι.

 – © Η αναπαραγωγή είναι δυνατή μετά από ρητή συναίνεση της συντακτικής ομάδας του Contropiano, Riproduzione possibile DIETRO ESPLICITO CONSENSO della REDAZIONE di CONTROPIANO

Tελευταία μετατροπή: STAMPA

 http://contropiano.org/documenti/2018/02/07/per-leonard-peltier-0100530
σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Επιστολή στην Eddi – Lettera a Eddi

La rivoluzione delle donne è la rivoluzione delle rose. Lettera da una donna italiana nelle YPJ

H επανάσταση των γυναικών είναι η επανάσταση των τριαντάφυλλων. Γράμμα μιας ιταλίδας γυναίκας μαχήτριας στις YPJ

https://aenaikinisi.wordpress.com/2018/02/05/h-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC/

Stampa

 

1195

Μια επιστολή των συντροφισσών της Eddi μετά την απόφαση της να ενωθεί με τις Ypj, τις Μονάδες Υπεράσπισης των Γυναικών στην Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας. Qui  Εδώ τα λόγια με τα οποία η Eddi αποφάσισε να επικοινωνήσει την απόφαση της.

Γράμμα στην Eddi

Αγαπημένη Eddi,
αφού διαβάσαμε την όμορφη και δυνατή επιστολή που μας έστειλες, αισθανθήκαμε την ανάγκη να σου γράψουμε από εδώ, από αυτή που είναι η πόλη σου και ένα από τα πολλά σπίτια σου, για να συντομεύσουμε την απόσταση που μας χωρίζει.
Είμαστε οι συντρόφισσες σου, εκείνες με τις οποίες έχεις μοιραστεί πολλές μάχες: από τους αγώνες στο πανεπιστήμιο, μέχρι εκείνες του κινήματος NoTav στη Val Susa, περνώντας από τους καθημερινούς στους δρόμους των γειτονιών μας. Στους αγώνες μας, στις στιγμές που γιορτάζαμε και σε εκείνες της θλίψης, μάθαμε να σε γνωρίζουμε σαν μια γενναιόδωρη σύντροφο και φίλη, πάντα μαζί με εκείνους που αντιστέκονται, οπότε δεν μας προκάλεσε έκπληξη όταν μάθαμε την απόφασή σου να μείνεις στη Rojava στο πλευρό των YPJ.

Αυτό που θέλαμε να σου πούμε, όμως, είναι ότι τίποτα περισσότερο από τη πράξη σου μας επέτρεψε να νιώσουμε κι εμείς πιο κοντά σε αυτή την επανάσταση, που μερικές φορές μπορεί να μοιάζει πολύ μακρινή. Η επιλογή σου έχει καταστήσει ακόμα πιο προφανές ότι αυτός ο αγώνας μας εμπλέκει άμεσα και μας επηρεάζει, όλες και όλους.
Με θάρρος αποφάσισες να ενωθείς με εκείνες τις συντρόφισσες που μάχονται εναντίον εκείνων που είναι και εχθροί μας και όλων των γυναικών. Με γενναιοδωρία σταμάτησες εκεί μαζί με εκείνους που επιλέγουν μια ελεύθερη ζωή ενάντια στις χίλιες μορφές βίας που προσλαμβάνει η καταπίεση του άνδρα στη γυναίκα και του ανθρώπου στον άνθρωπο. Πολλά και διαφορετικά είναι τα πρόσωπα της, αλλά γνωρίζουμε ότι εκεί αυτοί που προσπάθησαν να χτυπήσουν την αυτονομία και την ελευθερία των γυναικών, όπως έχουν κάνει οι πολιτοφυλακές του Daesh αυτά τα χρόνια, έχουν σχεδόν εξουδετερωθεί από την αποφασιστικότητα ενός οργανωμένου κινήματος όπως το κουρδικό, το οποίο έχει μάθει να αναγνωρίζει στις γυναίκες την καρδιά της δύναμής του, καθιστώντας τες την πρωτοπορία του.

Αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι η σύγκρουση δεν τελειώνει εδώ. Τα φασιστικά καθεστώτα όπως το τουρκικό, το συριακό καθεστώς, οι ιμπεριαλιστικές και νεοαποικιοκρατικές δυνάμεις που καταλαμβάνουν τη Μέση Ανατολή εξακολουθούν να απειλούν, και πλέον περισσότερο από ποτέ, το επαναστατικό σχέδιο της συνομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας. Πράγματι, είναι σε αυτά τα μέρη που κάθε μέρα εργάζονται προς την κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός μοντέλου κοινωνίας αντίθετου με αυτό που αναπαράγουν αυτές οι δυνάμεις, δουλεύοντας συγκεκριμένα για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας που να μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται και να αυτοαμύνεται, μια ελεύθερη κοινωνία.
Παρέμεινες εκεί να υπερασπίζεσαι αυτήν την ελπίδα, την οποία περισσότερο από ποτέ νιώθουμε και δικιά μας. Υπάρχει στην πραγματικότητα μια λιγότερο ρητή βία, λιγότερο άμεση και μερικές φορές λιγότερο αναγνωρίσιμη για να τη νικήσουμε: η βία που είναι εγγενής στο καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα, μια βία δομική, θεσμοθετημένη, στρωματοποιημένη βία, η οποία είναι η έκφραση τόσο του καθεστώτος Ερντογάν όσο και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων.
Να πολεμάς με το κίνημα των κούρδων γυναικών σημαίνει να πολεμάς ενάντια σε αυτό το σύστημα και αυτή τη βία, η οποία αν και με διαφορετικά πρόσωπα είναι η ίδια στη Μέση Ανατολή όπως και στη Δύση και παντού όπου υπάρχει και καθίσταται δυνατή από την εκμετάλλευσή μας.

Στις καθημερινές μας διαδρομές αναγνωρίζουμε τον ίδιο εχθρό να κρύβεται πίσω από μια βία την οποίαν διαχειρίζεται ως «έκτακτη ανάγκη», να κρύβεται πίσω από το πέπλο μιας επίσημης «ισότητας των φύλων» που πρέπει να σηματοδοτεί τη «δημοκρατία» της διακυβέρνησής μας ή πίσω από το στίγμα της ντροπής και τον υποβιβασμό της θυματοποίησης με το οποίο οι γυναίκες πιέζονται ώστε να μην αντιδρούν στη βία που υφίστανται, καθώς ήταν πάντα ένα ιδιωτικό ζήτημα και ποτέ ένα πρόβλημα που θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί συλλογικά.
Αντίθετα, η επιθυμία για λύτρωση, η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στις σχέσεις που χτίζουμε μεταξύ μας και η ικανότητα να οργανωθούμε στον αγώνα είναι τα όπλα με τα οποία θέλουμε να πολεμήσουμε αυτές τις μάχες, τις ίδιες που μαθαίνεις να ακονίζεις μαζί με τις γυναίκες των YPJ .
Γι αυτό είμαστε κοντά σας και οι νίκες σας θα είναι και δικές μας νίκες.

Έχουν περάσει λίγες μέρες από την επιστολή σου και οι εφημερίδες έχουν ήδη γράψει για σένα επιπόλαια άρθρα, γεμάτα ανακρίβειες, που δεν λένε ούτε μια λέξη για την κατάσταση, το πλαίσιο μέσα στο οποίο βρίσκεσαι. Ο πόλεμος αυτοάμυνας των γυναικών στη Βόρεια Συρία έχει πράγματι χαιρετιστεί συχνά σε αυτό το μέρος του κόσμου ή από την σιωπή των mainstream μέσων ή σαν μια αφήγηση που επικεντρώνεται στην περιέργεια για την εξωτική ευχαρίστηση να μιλάς για «πανέμορφες γυναίκες που κρατούν Kalashnikovs», εναπόκειται σε εμάς να επιβάλλουμε μια διαφορετική αφήγηση.

Αντιμέτωποι με την προσωπική σου απόφαση, θεωρούμε όμως ότι αυτή είναι επίσης – και πάνω απ ‘όλα – μια επιλογή ευθύνης που έχει τόση καθολικότητα: οι YPJ και το κουρδικό γυναικείο κίνημα, και εσύ μαζί τους, αγωνίζεστε για την απελευθέρωση όλων μας. Ακόμη και μέσα στο πόνο του πολέμου μας δείχνουν και μας διδάσκουν, στην πράξη, πώς μεταμορφώνουν τον εαυτό τους για να μεταμορφώσουν το περιβάλλον τους, όλα αυτά που υπάρχουν γύρω τους.

Αγαπημένη Eddi, ποτέ δεν είμασταν τόσο μακριά και ταυτόχρονα δεν είμασταν ποτέ τόσο κοντά και αισθανόμαστε ότι το θάρρος σου μας δίνει νέα δύναμη.
Θα υποστηρίξουμε από εδώ την απόφασή σου σε κάθε περίπτωση και θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε σε όλους και ειδικά σε όλες τις γυναίκες που συναντούμε και γνωρίζουμε, γιατί μια ιταλίδα κοπέλα αποφάσισε να πάει στη Συρία για να σταθεί στο πλευρό των YPJ και γιατί αυτή η επιλογή έχει να κάνει με αυτά που νιώθουμε μέσα μας, οικεία, και την καθημερινότητά μας.Ο καλύτερος τρόπος να παραμείνουμε κοντά σου και να πλέξουμε τα μονοπάτια μας θα είναι, όπως πάντα, ο αγώνας, τώρα περισσότερο από ποτέ: serkeftin yan serkeftin.

Νίκη ή νίκη!

 

https://www.infoaut.org/femminismo-genders/lettera-a-eddi

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

H επανάσταση των γυναικών είναι η επανάσταση των τριαντάφυλλων. Γράμμα μιας ιταλίδας γυναίκας μαχήτριας στις YPJ – La rivoluzione delle donne è la rivoluzione delle rose. Lettera da una donna italiana nelle YPJ

Stampa

 

2K121

Δημοσιεύουμε την επιστολή μιας συντρόφισσας από το Torino η οποία αποφάσισε να πάρει μέρος στις YPJ, τις Μονάδες Υπεράσπισης των Γυναικών στην Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας, που διαβάστηκε το σάββατο στη διάρκεια μιας τρανσφεμινιστικής εκδήλωσης  manifestazione transfemminista Non Una Di Meno.

Η επανάσταση των γυναικών είναι η επανάσταση των τριαντάφυλλων. Γράμμα από μια ιταλίδα γυναίκα στις YPJ. La rivoluzione delle donne è la rivoluzione delle rose. Lettera da una donna italiana nelle YPJ

Γεια σε όλες και σε όλους,
σας γράφω από τη Βόρεια Συρία, έναν τόπο που αν και βασανισμένο από χρόνια δικτατορίας και εμφύλιου πολέμου, χάρη στην τεράστια θυσία πολλών ανδρών και γυναικών είναι σήμερα μια ελεύθερη γη. Μια ελεύθερη γη και ελευθερία ειδικά για τις γυναίκες, που είναι η πρωτοπορία αυτής της επανάστασης.
Αυτός ο πρωταγωνιστικός ρόλος βασίζεται σε μια σαφή ιδεολογική θέση: ο ρόλος των γυναικών στην κοινωνία είναι κεντρικός αλλά συντρίβεται από χιλιετίες πατριαρχίας, η εκμετάλλευσή τους είναι η πιο βάναυση και ριζωμένη, αν θέλουμε μια ελεύθερη κοινωνία οι γυναίκες πρέπει να είναι ελεύθερες. Πρέπει να είναι σε θέση να στηρίζουν τον εαυτό τους οικονομικά και πολιτικά, να διαμορφώνουν τον εαυτό τους, να αναπτύσσουν τις δικές τους δυνατότητες στο μέγιστο, να επιδιώκουν κάθε επιθυμία, να αισθάνονται και να είναι ασφαλείς και δυνατές. Να είναι σε θέση να προστατεύσουν τον εαυτό τους, τους ανθρώπους και τη γη που αγαπούν.
Αυτή η θεωρία έχει καταστεί πρακτική: συλλογικά οργανώνονται για να ανταποκριθούν σε κάθε μια από αυτές τις ανάγκες και κάθε μέρα υπάρχει ένας τρόπος, τον βρίσκουν, να ξεπεραστούν τα νέα εμπόδια. Οι οργανώσεις τους είναι αυτόνομες: οι γυναίκες είναι η λύση στα προβλήματα των γυναικών! Αλλά εκεί που τα προβλήματα προκύπτουν, στην κοινωνία με τις αντιφάσεις της, εκεί είναι απαραίτητο να σπείρουν, προκειμένου να ριζώσει μια αλλαγή που θα χτίσει ένα μέλλον απαλλαγμένο από την πατριαρχική βία. Είναι με την αυτονομία και τη γνώση τους που οι γυναίκες λειτουργούν ως κινητήρια δύναμη και εγγυώνται ότι όλες και όλοι θα ζήσουν μαζί μια ελεύθερη και αξιοπρεπή ζωή. Εκεί γεννήθηκαν οι YPJ, οι Μονάδες Άμυνας των Γυναικών, και είναι η πεποίθηση ότι αυτό ισχύει και στο σπίτι μας που με ώθησε να επιλέξω να είμαι μέρος αυτών των Μονάδων και αυτής της επανάστασης.
Οι Ypj είναι ένα στρατιωτικό σώμα που μπόρεσε να επιτύχει εξαιρετικές νίκες στο πεδίο της μάχης, έχουν απελευθερώσει χιλιάδες ανθρώπους από τη φρίκη του Isis, τους προστατεύουν από το συριακό καθεστώς, ποτέ δεν έκαναν πίσω μπροστά στις επιθέσεις ενός φασιστικού και πατριαρχικού κράτους οπλισμένου με οπλοστάσια όπως η Τουρκία … αλλά όχι μόνο … Είναι πάνω απ’ όλα μια επαναστατική οργάνωση που ενσωματώνει και αναπτύσσει μια βαθιά αλλαγή, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική. Θέλω να εξηγήσω αυτήν την έννοια μιλώντας γι αυτό που ονομάζεται «η θεωρία του τριαντάφυλλου», κάθε ζωντανό πλάσμα έχει τις δικές του μορφές αυτοάμυνας. Ένα τριαντάφυλλο καλλιεργεί την ομορφιά των πετάλων του χάρη στα αγκάθια που το προστατεύουν από αυτό που το απειλεί. Κάθε γυναίκα είναι ένα τριαντάφυλλο και μπορεί να καλλιεργήσει την ομορφιά της μόνο χάρη στα αγκάθια της, στην άμυνα της. Η ικανότητά μας να υπερασπιζόμαστε σημαίνει να έχουμε πολιτιστικές, φιλοσοφικές και κοινωνικές βάσεις που να είναι εντελώς διαφορετικές από εκείνες στις οποίες θεμελιώνεται η πατριαρχία. Η γυναικεία επανάσταση είναι η επανάσταση των τριαντάφυλλων. Κάθε φυτό βγάζει ρίζες λουλουδιών που μετακινούν τη γη πάνω στην οποία μεγαλώνει και καλλιεργεί τα αγκάθια που θα επιτρέψουν την πλούσια ανθοφορία του.
Οι καθημερινοί αγώνες μας κατά της κοινωνικής και θεσμικής βίας έχουν πολλά να μοιραστούν με αυτό που συμβαίνει στη Συρία. Η ελευθερία και η γνώση που κερδίζουν οι γυναίκες εδώ είναι η ελευθερία και η γνώση μας. Όπως και κάθε δική μας πρόοδος, κάθε προώθηση των θέσεων και της ελευθερίας μας είναι και δική τους. Ζούμε σε διαφορετικά πλαίσια, σε διαφορετικές συνθήκες και συγκυρίες, ναι, όπως διαφορετικές είναι οι μορφές βίας που χρησιμοποιούνται εναντίον μας, αλλά ο εχθρός είναι ο ίδιος. Όπου κι αν είμαστε, η δύναμή μας έγκειται στην οργάνωση του θυμού μας, της επιθυμίας μας για λύτρωση, αλλαγή και ισότητα. Όπου υπάρχει βία υπάρχει ένας τρόπος να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, μαζί.

Στην καθεμιά οι μάχες της, για όλες η πάλη και τη νίκη!
Πάντα κοντά σας, στο πλευρό σας,
Eddi

https://www.infoaut.org/femminismo-genders/la-rivoluzione-delle-donne-e-la-rivoluzione-delle-rose-lettera-da-una-donna-italiana-nelle-ypj