ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

«Οι Λεηλάτες του Μεσημεριού»

«Για χρόνια, νύχτες ολόκληρες κυριεύουν τη σκέψη μου οι άνθρωποι που κρατούν όπλο στο χέρι, οι άνθρωποι που τριγυρνούν τις νύχτες στις πόλεις με στουπί και βενζίνη και πυρπολούν τα κέντρα της εξουσίας και του χρήματος. Κι αυτοί οι άλλοι οι δάσκαλοι, που φορούν μακριούς χιτώνες, σανδάλια στα πόδια τους κι έχουν άδεια χέρια, το μόνο όπλο τους είναι ο λόγος τους». Συνάντηση με την Αθηνά Τσάκαλου, μια γυναίκα, μια συγγραφέα, μια μάνα που η φυλάκισή της, της άφησε μια περίεργη συγκίνηση γιατί περπάτησε τους διαδρόμους που περπάτησαν και τα παιδιά της, το γράψιμο έγινε ένας διάλογος με τον εαυτό της και τις επιλογές των παιδιών της και μια αναζήτηση προς την ομορφιά και το όνειρο.

Συνέντευξη στον Γιώργο Μουργή και την Τζένη Τσιροπούλου

Κείμενο: Τζένη Τσιροπούλου

Η Αθηνά ζει σε ένα ελληνικό νησί και το μπαλκόνι της είναι σαν να αρμενίζει στη θάλασσα. Συντροφιά της μονάκριβη είναι τα σκυλιά της, οι γάτες της και ο κήπος της με τη ροδιά, τις φιστικιές, τη βερικοκιά, τις ελιές και τα τριαντάφυλλα. Γεννήθηκε το 1955 στο βλαχοχώρι Τρυγώνα στην ορεινή Θεσσαλία και σπούδασε φιλολογία. Νεαρή κοπέλα, στα 19 της, γνώρισε τον συγγραφέα και στιχουργό, Γεράσιμο Τσάκαλο. Μελοποιημένος από τον Βασίλη Τσιτσάνη, πολλά από τα τραγούδια του έχουν συντροφεύσει στιγμές μας. Χάρη στον Γεράσιμο, η Αθηνά αγάπησε τη λογοτεχνία. Τους διαλόγους των ηρώων της τους πλάθει στο μυαλό της όταν κάνει βόλτα στο βουνό, πριν να τους ακουμπήσει στο χαρτί. Έγνοια της δεν είναι η πραγματικότητα, αλλά το πώς θα φτάσουμε στο όνειρο και τις ουτοπίες μας, πώς δε θα συμφιλιωθούμε με το λίγο, με τα λίγα.

Η Αθηνά Τσάκαλου είναι η μητέρα του Χρήστου και του Μάκη (Γεράσιμου) Τσάκαλου που βρίσκονται στη φυλακή εδώ και μερικά χρόνια ως μέλη της Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς. Το 2015 συνελήφθη και η ίδια, κατηγορούμενη για υπόθαλψη εγκληματία και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση. Δε μεμψιμοιρεί και ακόμα και μέσα από ένα τέτοιο τραχύ βίωμα, κρατάει μόνο τα καλά που μένουν.

Μια ηλιόλουστη μέρα του Απριλίου μάς φιλοξένησε στο σπίτι της, ένα σπίτι που μοιάζει σαν να κουρνιάζουν μέσα του οι ήρωες από το πρώτο της μυθιστόρημα «Οι Λεηλάτες του Μεσημεριού», το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο από τις Εκδόσεις των Συναδέλφων. Η πρωταγωνίστριά της, η Λένη, είναι μία φοιτήτρια από ένα χωριό με βουνά και πηγές. Μία μαλακή ύπαρξη, που πολλά από τα γνωρίσματα τού χαρακτήρα της «οπισθοχωρούν, μαγκώνονται» για να αφήσει χώρο σε ανθρώπους «που ακόμα κι ο αέρας που τους περιβάλλει αποκτά κάτι από τον πυρετό τους και το γέλιο τους αφήνει αντίλαλο στο δωμάτιο». Ο αδερφός της Λένης, ο Σταύρος, είναι αναρχικός και σκοτώνεται μετά από συμπλοκή με αστυνομικούς, σαν άλλος Ίκαρος που το όνειρό του έβαλε φωτιά στα φτερά του. Η Αθηνά Τσάκαλου αφηγείται την ιστορία του μέσα από τα μάτια της μάνας, του πατέρα μετανάστη και κυρίως της αδελφής τού νεαρού αναρχικού. Από τους ήρωες που έπλασε, ο αγαπημένος της είναι ο μοναχός Δανιήλ που ζει παρέα με κιτρινισμένα βιβλία τα οποία μιλάνε για την επανάσταση.

«Οι Λεηλάτες του Μεσημεριού» μού άφησαν μία μελαγχολία και μία πίστη για τον κόσμο, μία ανάγκη να βρω τους δικούς μου ανθρώπους και μία γεύση από μήλο, κυδώνι και καρύδια, που έκρυβε η Λένη στις τσέπες της.

Βάλαμε καφέ στις κούπες και συζητήσαμε ώρες για τα βιβλία, τη ζωή της, τα παιδιά της, το πώς περνάει τις μέρες της στο νησί το οποίο δε θα εγκατέλειπε με τίποτα για την Αθήνα, τα τραγούδια του άντρα της, τη μάνα της, τα λόγια που γίνονται «εφαλτήριο για να πάνε λίγο πιο μακριά οι πράξεις» και για εκείνους τους ανθρώπους που «τους κυριεύει ένας αλλόκοτος ενθουσιασμός, μια έπαρση σχεδόν θεϊκή».

«Οι Λεηλάτες του Μεσημεριού». Πώς επέλεξες αυτόν τον τίτλο; 

Κοίτα, για μένα υπάρχουν κάποια βιβλία στα οποία πάντα επανέρχομαι, δεν τα βάζω ποτέ σε ράφι βιβλιοθήκης. Είναι κάτι σαν τον Νίτσε που τον ανοίγω όταν απελπίζομαι από την αδυναμία μου, σαν τις ερωτευμένες γυναίκες του Λώρενς όταν θέλω να θυμηθώ τα χρώματα του ρομαντισμού, του υπερβολικού ρομαντισμού, ή σαν τη Βίβλο που συνήθως την διαβάζω για να στηρίζω σθεναρά τις αντιρρήσεις μου. Κάποια κείμενα με γοητεύουν με την ομορφιά τους και κάποια άλλα με συγκινούν με το πένθος τους. Έτσι λοιπόν, τον χειμώνα του 2010, όταν εγώ βίωνα την αρχή μιας δύσκολης ιστορίας -είχαν συλλάβει τον γιο μου τον Μάκη ως μέλος της επαναστατικής οργάνωσης Συνωμοσία των Πυρήνων της Φωτιάς- βρήκα ένα εδάφιο του Ιερεμία που περιείχε όλον τον θρήνο μου: «Ουαί εις εμέ μήτερ μου διότι εγέννησες εμέ άνδρα έριδος και άνδρα φιλονικείας μεθ’ όλης της γης…». Και λίγο παραπάνω λέει: «Έφερα επί τας μητέρας των νέων, λεηλάτην εν μεσημβρία. Επέφερα επ’ αυτάς εξαίφνης ταραχάς και τρόμους». Από αυτούς τους στίχους πήρα τον τίτλο του μυθιστορήματος.

Ποιες ήταν οι πρώτες σου σκέψεις, Αθηνά, όταν πρωτοέμαθες για τη σύλληψη του γιου σου; Και ποιες υπήρξαν τότε οι διέξοδοί σου από αυτή την ταραχή και τον τρόμο; 

Σε τέτοια γεγονότα ξαφνικά όλα ανατρέπονται. Νιώθεις μετέωρος και μέχρι να βρεις ξανά τις ισορροπίες σου χρειάζεσαι χρόνο. Όσο για τις διεξόδους, το γράψιμο υπήρξε μια τέτοια διέξοδος, ένα είδος διαλόγου με τον εαυτό μου και τις επιλογές των παιδιών μου.

Και δεν άργησε και μια άλλη περιπέτεια, όπως την περιγράφεις και στο βιογραφικό σου σημείωμα στο βιβλίο: «Μου έρχεται στον νου η γνωστή φράση του Αντόρνο: “Μετά το Άουσβιτς, είναι βαρβαρότητα να γράφει κανείς ποίηση». Ήταν πριν επτά χρόνια όταν συνέλαβαν τα παιδιά μου για συμμετοχή στην επαναστατική αναρχική οργάνωση Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς και ήταν επίσης πριν δύο χρόνια όταν βρέθηκα κι εγώ στη φυλακή για υπόθαλψη εγκληματία (φιλοξένησα μια καταζητούμενη φίλη τους στο σπίτι μου) αλλά κατηγορήθηκα και για μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης και υπήρξα ένα χρόνο εξόριστη στη Σαλαμίνα περιμένοντας τη δίκη. Μέσα σε όλα αυτά τα γεγονότα είπα λοιπόν πως οποιαδήποτε ενασχόληση με τη λογοτεχνία θα ήταν τουλάχιστον ακραία κενοδοξία από μέρους μου». 

Γιατί αποφάσισες τελικά να γράψεις και να μας αφηγηθείς αυτή την ιστορία; 

Η αλήθεια είναι πως σε χρόνια ήσυχα, τότε που ακόμα δεν είχε συμβεί τίποτα με τα παιδιά μου, είχα βάλει ένα στοίχημα με τον εαυτό μου: αν θα κατάφερνα να γράψω ένα μυθιστόρημα. Κι αυτό βέβαια δεν προέκυψε έτσι τυχαία. Από τα 19 μου, τότε που γνώρισα τον σύντροφό μου τον Γεράσιμο Τσάκαλο, έναν από τους καλύτερους Έλληνες συγγραφείς που δεν κρύβω ότι θαυμάζω πάντα το έργο του, μαθήτευσα κοντά του στο θέμα της λογοτεχνίας. Μερικά χρόνια μετά τον θάνατό του, έβαλα λοιπόν αυτό το στοίχημα. Κατά παράξενο τρόπο, σαν ένα προμήνυμα για το μέλλον -να σου πω ότι επιτρέπω στον εαυτό μου να μιλώ έτσι γιατί έχω μια βαθιά επιθυμία για τα παράξενα, τα ανεξήγητα που δεν συμβαίνουν συχνά- είχα διαλέξει ήδη πολλά χρόνια νωρίτερα για θέμα, αυτούς για τους οποίους λέω σε κάποιο σημείο του βιβλίου μου: «Για χρόνια, νύχτες ολόκληρες κυριεύουν τη σκέψη μου οι άνθρωποι που κρατούν όπλο στο χέρι, οι άνθρωποι που τριγυρνούν τις νύχτες στις πόλεις με στουπί και βενζίνη και πυρπολούν τα κέντρα της εξουσίας και του χρήματος. Κι αυτοί οι άλλοι οι δάσκαλοι, που φορούν μακριούς χιτώνες, σανδάλια στα πόδια τους κι έχουν άδεια χέρια, το μόνο όπλο τους είναι ο λόγος τους».

Σε μια συνέντευξη σου έχεις πει, μάλιστα, ότι το πρόσωπο του νεκρού αναρχικού Χρήστου Τσουτσουβή, μέσα από την εικόνα που διακινούνταν στην τηλεόραση ώστε αυτός να αναγνωριστεί, ήταν αυτή που σε ενέπνευσε.

Η εικόνα που μου έδωσε την ιδέα για το μυθιστόρημα, ήταν πράγματι μια εικόνα από την δεκαετία του ‘80. Ήταν αυτή η εικόνα του νεκρού Χρήστου Τσουτσουβή στις οθόνες των τηλεοράσεων, όταν σκοτώθηκε σε μια συμπλοκή με αστυνομικούς και επειδή δεν είχε στοιχεία ταυτοποίησης πάνω του, πρόβαλλαν την εικόνα του συνέχεια για να αναγνωριστεί.

«Πόσες φορές θυμόμουνα αυτό το τραγούδι της μάνας μου, όχι το τραγούδι, αυτή τη δειλή και ψιλή φωνή της κι ήταν αυτή η θύμηση, ένα χρυσό σχοινί που με κρατούσε από τα ριψοκίνδυνα μονοπάτια, ήταν δεσμός και χειροπέδη και δεν με άφηνε να τρέξω στους επικίνδυνους, γοητευτικούς ή απλώς άγνωστους δρόμους της ελευθερίας και της παραβατικότητας» λέει η πρωταγωνίστρια, η Λένη σου. 

Η οικογένεια μπορεί να είναι βάρος; Αυτή η αγάπη είναι παράγοντας ανελευθερίας; 

Είναι αυτό ακριβώς που λέει, ένα χρυσό σχοινί, μια χειροπέδη που κάποιους τους κρατάει και δεν τους αφήνει ελεύθερους. Όχι πως αυτοί που τολμούν να περπατήσουν σ’αυτούς τους άλλους δρόμους δεν αγαπούν, αλλά τους κυριεύει ένας αλλόκοτος ενθουσιασμός, μια έπαρση σχεδόν θεϊκή. Νιώθουν καθαροί, λαμπεροί, διεκδικώντας τα πάντα. «Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε», λένε σε κάποιο σημείο του βιβλίου, «γιατί στην πραγματικότητα όλοι και εσείς οι απ’ έξω ξέρετε πως η ομορφιά είναι με το μέρος μας».

Και σε ένα άλλο σημείο γράφεις: «Και θα ζήσουν πάλι οι άνθρωποι ήχους εξέγερσης και θα δουν πρόσωπα νεανικά ανδρών και νέων γυναικών να ενσαρκώνουν τους κρυφούς τους πόθους […] αυτοί ορμούν στον κόσμο όχι ως σωτήρες αλλά ως νέοι προμηθείς κρατώντας αναμμένους πυρσούς για να φωτίσουν τις νύχτες του κόσμου και να φωνάξουν: “δεν είναι η μοίρα σας να ζείτε σαν τρυφερά και άβουλα μυρμήγκια”. Και τότε γεμίζουν τα κελιά με Κρατούμενους που επιμένουν να πιστεύουν πως μπορούν οι άνθρωποι να είναι υπέροχοι και μετατρέπουν τις φυλακές στα πιο φωτεινά σημεία του κόσμου ετούτου». 

Αφουγκράζεσαι και εξανθρωπίζεις έναν πολιτικό χώρο, τον αναρχικό χώρο, ο οποίος είναι πεισματικά δαιμονοποιημένος από πολλούς. 

Δεν με φοβίζει ο ηρωικός τόνος που δίνω κάποια στιγμή στην ιστορία μου, δεν με φοβίζει το ότι κάποιες φορές ομορφαίνω ίσως με υπερβολή κάποιες πλευρές αυτών των ανθρώπων. Δεν με φοβίζει γιατί στόχος μου δεν είναι αυτό που λέμε πραγματικότητα, αλλά η επιθυμία, το όνειρο. Και τι είναι πραγματικότητα. Άραγε υπάρχει μόνο μία ανάγνωση της πραγματικότητας;

Αλλά, όχι, δεν εντοπίζω το θέμα ούτε στην αναρχία, ούτε σε κάποια άλλη ιδεολογία. Εκείνο που με απασχολεί είναι γενικά ο επαναστατημένος άνθρωπος.

Ο Χρήστος και ο Μάκης το διάβασαν το βιβλίο; Πώς τους φάνηκε;

Στα παιδιά μου είχα δώσει τα χειρόγραφα. Με ενδιέφερε πολύ η γνώμη τους. Επειδή μιλούσα για πράγματα που τους άγγιξαν περισσότερο, ήθελα να ακούσω πώς έβλεπαν τη δική μου προσέγγιση. Αυτό που κράτησα από την ανάγνωσή τους ήταν ότι μου είπαν πως τους συγκίνησε.

Ποιες ήταν οι δύσκολες στιγμές κατά τη συγγραφή των «Λεηλατών»; 

Θα έλεγα ότι δεν υπήρξαν δύσκολες στιγμές.

Μια φιγούρα αμφίσημη για εμένα ήταν ο μοναχός Δανιήλ. Πιστεύει στην επανάσταση, διαβάζει επαναστατικά βιβλία και ταυτόχρονα ενδύεται τον χιτώνα του μοναχού και ζει στο μοναστήρι. Αναρχία και θρησκεία ακούγεται ένας παράδοξος εναγκαλισμός, σαν δύο αντίθετοι πόλοι -αν και ιστορικά ήρθαν κοντά αυτοί οι δύο χώροι, αλλά σε μας είναι πάντα χωριστοί. Γιατί θέλησες να τα συμφιλιώσεις; 

Ο άνθρωπος ο επαναστατημένος κινείται στα άκρα, ο άνθρωπος που αναζητά, ή καλύτερα θέλει να αναμετρηθεί με τον θεό, να τον κρίνει ή ακόμα και να τον απορρίψει, κι αυτός κινείται στα άκρα. Τους διαπερνά μια κοινή ιερή τρέλα. Θέλουν και οι δύο μιαν άλλη ζωή μέσα από διαφορετικούς δρόμους. Κάτι άλλο που με κάνει να ασχολούμαι με τη θρησκεία είναι η διαπίστωση ότι εδώ στην επαρχία, η εκκλησία είναι τόπος συνάντησης των ανθρώπων και κυρίως των γυναικών που αυτές κυρίως επηρεάζουν, διαπαιδαγωγούν και ανατρέφουν τους νέους ανθρώπους -τους ανταγωνίζεται βέβαια η τηλεόραση αλλά ακόμα έχουν δύναμη στα χέρια τους. Πριν λίγες μέρες παρακολούθησα -ομολογώ πως το έκανα από περιέργεια και μόνο- μία τελετή κουράς ενός μοναχού. Ε, ναι! Ξέρουν να στήνουν τελετές, είπα στον εαυτό μου. Ήταν μια τελετή μεσαιωνικού ύφους, κι εκείνο που πρόσεξα ήταν η ευχαρίστηση και το ρίγος που ένιωσαν οι γυναίκες -και μη νομίσετε τίποτα γυναίκες γριές. Ήταν πολύ νεότερες από μένα, εγώ ίσως ήμουν από τις μεγάλες. Μας αρέσουν τα παραμύθια, οι τελετουργίες, υποκύπτουμε πρόθυμα και γλυκά στην παραπλάνηση, όχι μόνο της θρησκείας, αλλά και του διαδικτύου. Μου φαίνεται πως για να αλλάξει ο κόσμος πρέπει να δοθεί μεγάλη βαρύτητα στους μύθους, να φτιαχτούν καινούργιοι μύθοι. Άλλωστε δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι από παιδιά αγαπάμε τα παραμύθια.

Πώς περνάς αλήθεια τις ώρες και τις μέρες σου στο νησί; Διαβάζεις πολύ; 

Το πρώτο που μπορώ να πω είναι πως είμαι αγρότισσα, ίσως ερασιτέχνης ως προς την παραγωγή σοδειάς, αλλά κανονική ως προς τις εργασίες. Οργώνω, κλαδεύω, κόβω τα χορτάρια της άνοιξης -αν και τώρα τελευταία αμφισβητώ την ειρηνικότητα των γεωργικών εργασιών, καθώς η φόρμα που φορώ γεμίζει με το πράσινο αίμα των φυτών που κόβω, με τις κομμένες μέλισσες και τα μαδημένα φτερά των πεταλούδων. Το διάβασμα είναι επίσης μία από τις αγαπημένες μου συνήθειες. Διαβάζω κάθε μέρα αλλά καθώς περνούν τα χρόνια όλο και πιο δύσκολα διαβάζω κανονικά. Συνήθως ξεφυλλίζω και σταματώ κάπου-κάπου και διαβάζω. Ναι, ακούγεται κάπως αυτό, αλλά είναι η αλήθεια.

Αυτές τις μέρες, διαδραματίζονται γεγονότα όπως η απεργία πείνας του κρατούμενου Βασίλη Δημάκη που αγωνίζεται για να σπουδάσει μέσα από τη φυλακή, η ιστορία των νεαρών παιδιών που αθωώθηκαν για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση αλλά καταδικάστηκαν ως «ατομικοί τρομοκράτες», η ιστορία της Ηριάννας, του Περικλή, του Τάσου Θεοφίλου. Με την πείρα της ζωής σου, τη δική σου φυλάκιση, την εμπειρία με τα παιδιά σου, γιατί το κράτος πιστεύεις ότι στοχοποιεί και τιμωρεί δυσανάλογα αυτό το κομμάτι της κοινωνίας του; Εσύ μάλιστα, είχες γράψει στην επιστολή σου από τις φυλακές: «Θα είμαι πάντα υπόλογη απέναντι σ’ αυτή τη νέα γενιά των ανθρώπων γιατί κι εγώ, όπως όλες οι μάνες και οι πατέρες της ηλικίας μου, δεν καταφέραμε να παραδώσουμε στους γιους μας και στις κόρες μας έναν κόσμο καλύτερο».

Γιατί τους στοχοποιεί και τους τιμωρεί δυσανάλογα; Με τα λίγα που ξέρω -έτσι θα το πω γιατί έτσι το νιώθω, δεν είμαι ειδικός και μπορεί να κάνω και λάθος- η παραβατικότητα των πολλών ανθρώπων ξεκινά από προσωπικό όφελος, έτσι όπως ο καθένας μπορεί να το σκεφτεί αυτό, και τελειώνει πάλι με σκοπό το προσωπικό όφελος. Όχι πως στους επαναστατημένους ανθρώπους δεν υπάρχει προσωπικό όφελος, όμως εδώ ο στόχος είναι μια άλλη ποιότητα ζωής και αυτό αφορά ουσιαστικά και όλους τους άλλους. Και είναι ένας λόγος που αν γίνει αντιληπτός από τους πολλούς ενέχει πάντα έναν κίνδυνο εξέγερσης.

Είναι αλήθεια πως νιώθω υπόλογη ως άνθρωπος που τώρα μπαίνει σιγά-σιγά στη σειρά των αναχωρούντων, και κυρίως με καταλαμβάνει ένας φόβος και θυμός γιατί όλο και περισσότερο συνειδητοποιώ τον τρομερό ρόλο των ΜΜΕ. Δεν υπήρξε ποτέ άλλοτε στον κόσμο αυτή η εφιαλτική δυνατότητα ελέγχου και χειραγώγησης των ανθρώπων. Είναι ο πόλεμος που διεξάγεται καθημερινά στους χώρους των σπιτιών μας, ο πόλεμος των μικρών ειδήσεων που κρατά απασχολημένο το μυαλό μας, ο πόλεμος της παραπληροφόρησης που ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις ποια είναι αλήθεια, κι όταν δεν ξέρεις την αλήθεια αποδυναμώνεσαι, γίνεσαι άβουλος, ζωντανός νεκρός, προσηλωμένος στις οθόνες της τηλεόρασης, των τάμπλετ, των κινητών τηλεφώνων… Όλα αυτά που λες, η απεργία πείνας του Δημάκη, οι «ατομικοί τρομοκράτες», η Ηριάννα, ο Περικλής, ο Τάσος Θεοφίλου, μπορούν και τα περνούν σε τρίτο και τέταρτο επίπεδο ή ακόμα και τα αποσιωπούν. Και θα πει κανείς, δεν υπάρχει ελπίδα; Αν κάτι μου δίνει ελπίδα στον κόσμο είναι η δυνατότητα δραστικής παρέμβασης που έχουν οι άνθρωποι στην ιστορία, είναι τα «γιατί» που μπορούν και θέτουν οι άνθρωποι σε μορφές καταπίεσης και αδικίας, είναι οι καινούργιες δυνατότητες παρέμβασης που δίνει το διαδίκτυο.

Για να σε προλάβω, αν σκέφτεσαι ότι μιλάω αγνοώντας αυτά που έδειξε η ιστορία, θα σου πω πως η ιστορία δεν τελείωσε. Ναι, είναι αλήθεια πως υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στα λόγια των φιλοσοφιών, των ποιημάτων, των ουτοπιών και των πράξεων των ανθρώπων που επιθυμούν την αλλαγή. Αλλά λέω πως είναι φυσικό και αναγκαίο αυτό το χάσμα, γιατί οι λέξεις λειτουργούν πάντα ως εφαλτήριο για να πάνε λίγο πιο μακριά οι πράξεις.

Πώς ήταν το να βρίσκεσαι ξαφνικά στη φυλακή λόγω και της ποινικοποίησης της συγγενικής σου σχέσης με τα παιδιά σου;

Αυτό που μου άφησε η φυλάκισή μου, ήταν μια περίεργη συγκίνηση γιατί περπάτησα τους διαδρόμους που περπάτησαν τα παιδιά μου και όχι μόνο. Γιατί κοιμήθηκα σ’ εκείνο το μικρό ασφυκτικό κελί στη ΓΑΔΑ, γιατί διέτρεξα τους δρόμους της πόλης με τα χέρια δεμένα στις πλάτες όπως εκείνοι, και κατάλαβα την τρελή χαρά των οδηγών της αντιτρομοκρατικής όταν με τον ήχο των σειρήνων τρέχουν ως νικητές, τρομοκρατώντας τους άλλους οδηγούς. Είναι η ώρα τους βλέπεις.

Διηγήματα που έγραφες στο Facebook, συλλέχθηκαν και έγιναν το πρώτο σου βιβλίο «Το γέλιο του νερού», τα έσοδα από το οποίο πήγαν στους πολιτικούς κρατούμενους. Εκεί, όπως και στους «Λεηλάτες του Μεσημεριού», η μάνα κατέχει ιδιαίτερη θέση. Ποια ανάγκη σε κάνει να την τοποθετείς στο προσκήνιο τόσο έντονα;

Αυτό είναι αλήθεια και συμβαίνει γιατί εγώ λειτουργώ κυρίως ως μάνα. Αλλά ακόμα, πηγή έμπνευσης για τις ιστορίες του χωριού ήταν η δική μου μάνα, που τα τελευταία χρόνια, τους χειμώνες, όταν καθόμασταν μαζί κοντά στο τζάκι, μου μιλούσε συνέχεια για ιστορίες από τη νεανική της ζωή. Ήταν πολύ καλή αφηγήτρια. Και είναι αλήθεια παράξενο το πόσο επίμονα, όταν περάσουμε ακόμα και τα 80, επιστρέφουμε στους τόπους της πρώτης μας νιότης, επιστρέφουμε στα παιδικά μας χρόνια σαν να συμβαίνει μια παράλογη διαγραφή των ενδιάμεσων χρόνων.

«Δε δέχομαι κανένα στρίμωγμα, καμιά πειθαρχία, ούτε τις εποχιακές τους ηθικές, που είναι σαν τις φράουλες την άνοιξη και σαν τα παγωτά το καλοκαίρι. Δεν αξίζει κανένας κόπος για να ζήσεις ανάμεσα σε τούτον τον κόσμο. Εκείνο που έχει αξία είναι να μπορείς να γίνεσαι ένα ζώο που να τα καταλαβαίνει όλα και να επιμένεις να είσαι ζώο, κι όταν οι άλλοι, για να μπουν στα σπίτια τους, καθαρίζουν τα παπούτσια τους στα ποδόμακτρα, εσύ, που θα έρχεσαι από τους βάλτους, να μπαίνεις με τις λασπωμένες αρβύλες σου στα σαλόνια τους με τα παχιά χαλιά και να αφήνεις αποτυπώματα, κόκκινα αποτυπώματα σαν αίμα. Σε όλα, σε κάθε σου κίνηση να υπάρχει η ηρεμία, η αδιαφορία, το νωχελικό περπάτημα του λιονταριού».

Ένα μικρό κομμάτι από το βιβλίο του Γεράσιμου Τσάκαλου «Τζοτζό θέλω να με λένε», που το έγραψε λίγο πριν φύγει από τη ζωή. Κάποιοι λένε ότι η στάση του πρωταγωνιστή ήταν στάση ζωής και για τον ίδιο τον Γεράσιμο. Θεωρείς ότι ήταν σαν να άφησε μια παρακαταθήκη για τα δυο σας αγόρια, τον Μάκη και τον Χρήστο;

Δύσκολα θα το έλεγα παρακαταθήκη γιατί είναι μια πολύ ακραία στάση ζωής. Σίγουρα όμως είναι μια προτροπή να περιφρονεί κανείς το λούστρο των πραγμάτων και των ανθρωπίνων σχέσεων και να μην διστάσει να γίνει ταξιδευτής και ψαράς που θα ρίχνει σε βαθιές θάλασσες το χρυσό αγκίστρι για να ψαρέψει το καινούργιο και το σπουδαίο.

Πριν σε αποχαιρετήσουμε Αθηνά, «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα»: ένα πολύ αγαπημένο μας τραγούδι που μελοποίησε ο Βασίλης Τσιτσάνης, σε στίχους του άντρα σου, Γεράσιμου Τσάκαλου. Έτυχε ποτέ να του το τραγουδήσεις;

Ήταν ένα τραγούδι που το έγραψε πριν γνωριστούμε, και όταν οι άνθρωποι συναντιούνται, όταν ερωτεύονται, ποτέ δεν μιλούν για το παρελθόν. Μιλούν για τα παιδικά τους χρόνια, για τα όνειρά τους, τα σχέδιά τους, αλλά φροντίζουν με πολύ πάθος να μην φανούν στον ορίζοντα περίεργες ζυγαριές και συγκρίσεις.

https://www.thepressproject.gr/article/127081/Oi-Leilates-tou-Mesimeriou

 

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΩΩγ. στη χώρα του ποτέ…ή 16

 

24.02.1974   Firenze, Φλωρεντία. Στη διάρκεια μιας εξέγερσης στις φυλακές Murate ένας σωφρονιστικός υπάλληλος ρίχνει μια ριπή με το αυτόματο ενάντια στην ομάδα που είχε σκαρφαλώσει στην οροφή. Ο Giancarlo Del Padrone, είκοσι χρόνων, σκοτώνεται επί τόπου. Άλλοι τέσσερις κρατούμενοι τραυματίζονται, ένας σοβαρά. Η διαδήλωση διαμαρτυρίας είχε οργανωθεί από τους κρατουμένους ενάντια στις καθυστερήσεις της μεταρρύθμισης των φυλακών.

1 4.03.1974    Firenze. Κάποια επεισόδια διαδραματίζονται μπροστά στις φυλακές delle Murate ανάμεσα σε αγωνιστές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που εμφανίζονται αλληλέγγυοι με τους κρατουμένους που βρίσκονται σε εξέγερση και τις δυνάμεις της τάξης. Αρκετοί οι ελαφρά τραυματισμένοι.

1 7.04. 1 976    Calenzano (Φλωρεντία). Τέσσερις μολότοφ ρίχνονται ενάντια στα γραφεία της εταιρείας La Pasquale. Την ευθύνη της επίθεσης αναλαμβάνει η »Lotta armata per il comunismo», »Ένοπλος αγώνας για τον κομουνισμό» που διαμαρτύρεται ενάντια στην μαύρη εργασία.                                                                                                                         Firenze. Κάποιες μολότοφ ρίχνονται ενάντια στο ισπανικό Προξενείο στην piazza Saltarelli.

31.05.1976
Firenze. Σοβαρά επεισόδια συμβαίνουν μπροστά στο Palazzo Strozzi στο τέλος ενός συλλαλητηρίου του φασίστα Ahnirante που αποδοκιμάζεται από αγωνιστές της αριστεράς. Η αστυνομία επεμβαίνει. Είκοσι συλλήψεις και δεκάδες προσαγωγές.

14. 1 2. 1 976
Φλωρεντία. Έξι βομβιστικές επιθέσεις πραγματοποιούνται στη διάρκεια της νύχτας εις βάρος των μεγαλύτερων κτηματομεσιτικών γραφείων. Την ευθύνη των επιθέσεων αναλαμβάνουν οι
«Reparti comunisti combattenti contro la speculazione immobiliare»,  »μαχόμενα κομουνιστικά Τμήματα ενάντια στην κερδοσκοπία των ακινήτων».

1 8. 12. 1 976      Firenze. Στην διάρκεια μιας σοβαρής εξέγερσης στις φυλακές delle Murate οι κρατούμενοι παίρνουν ομήρους έξι φύλακες και έναν υπαξιωματικό. Σοβαρές οι υλικές ζημιές στις εγκαταστάσεις της φυλακής.

24.03.1977  Φλωρεντία. Δυο ένοπλα commando εισβάλλουν στην Firenze στα γραφεία της Ένωσης μικρών βιομηχάνων της τοσκάνης,  παίρνοντας στην κατοχή τους διάφορα έγγραφα, και στο Prato στα γραφεία μιας εταιρείας έρευνας για τον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας, όπου καταστρέφουν εξοπλισμό, βάζουν φωτιά σε έντυπα και αφαιρούν χρήματα από τους παρόντες. Οι δυο ενέργειες υπογράφονται από τις »Unità combattenti comuniste», »μαχόμενες κομουνιστικές Μονάδες».

29.03.1977                                                                                                                                                 Φλωρεντία, Firenze. Έξι επιθέσεις ενάντια σε άλλα τόσα γραφεία της χριστιανοδημοκρατίας DC στην Φλωρεντίa. Οι έξι εκρήξεις προκαλούν ζημιές στις αντίστοιχες εισόδους, σε έπιπλα και παντζούρια. Για τις επιθέσεις την ευθύνη αναλαμβάνουν με τηλεφώνημα στην ραδιοτηλεόραση Rai-TV τα «Reparti comunisti di combattimento», »κομουνιστικά μαχόμενα Τμήματα».

20.06.1977
Prato (Firenze). Μια εμπρηστική επίθεση εις βάρος μιας εγκατάστασης αποθήκευσης αυτοκινήτων της Fiat λαμβάνει χώρα στη διάρκεια της νύχτας από την Prima linea. Σημαντικές οι ζημιές.

21.07.1977
Φλωρεντία. Τρεις επιθέσεις με εμπρηστικούς μηχανισμούς ενάντια σε κατοικίες και επαγγελματικά στούντιο τριών καθηγητών του Πανεπιστημίου της Firenze. Ένας από τους καθηγητές είναι μέρος της ομάδας καθηγητών που αντιτέθηκε στα αιτήματα των φοιτητών για εξετάσεις με πολιτική ψήφο, στην πολιτική βαθμολογία δηλαδή. Η διεκδίκηση των επιθέσεων έγινε με μπροσούρα υπογεγραμμένη «Organizzare a armare i bisogni proletari comunisti», »να Οργανώσουμε και να οπλίσουμε τις κομουνιστικές προλεταριακές ανάγκες».

28.09.1977
Firenze. Τρία κτηματομεσιτικά γραφεία δέχονται επίθεση, ληστεύονται και πυρπολούνται δικασαπό τρεις ομάδες νεαρών. Την ευθύνη αναλαμβάνουν με φυλλάδιο υπογεγραμμένο οι «Squadre proletarie di combattimento», »προλεταριακές Ομάδες μάχης».

1 9. 1 0. 1977
Φλωρεντία. Ένα commando της Prima linea, Πρώτης γραμμής, τρεις νεαροί και μια κοπέλα οπλισμένοι, εισβάλλουν στο συνδικάτο της τοσκάνης των διοικητών βιομηχανικών εταιρειών. Οι δράστες της επίθεσης παίρνουν μαζί τους τις καρτέλες των μελών, συγκεντρώνουν αρχεία και φακέλλους σε ένα δωμάτια και τα παραδίδουν στη φωτιά. Πριν διαφύγουν γράφουν στους τοίχους: ‘Να κλείσουμε τα κέντρα της εχθρικής διοίκησης, Chiudiamo i centri del comando nemico’

25.11. 1977
Prato (Firenze). Μια βομβιστική επίθεση προκαλεί ζημιές στα γραφεία της DC στη via Pozzi.
Σοβαρές οι ζημιές. Λίγο αργότερα δέχεται επίθεση και η έδρα της DC στην via San Domenico.

20.01. 1 978
Φλωρεντία. Δυο άνδρες και μια γυναίκα οπλισμένοι εισέρχονται στο σπίτι ενός συνταγματάρχη της φρουράς της φυλακής le Murate, που βρίσκεται δίπλα στην είσοδο της φυλακής, στην προσπάθεια να επιτύχουν την απόδραση κάποιων κρατουμένων, μεταξύ των οποίων ο Renato Bandoli, ένας φοιτητής που είχε συλληφθεί τον απρίλη του ’77 σε ένα διαμέρισμα όπου βρέθηκε υλικό των »μαχόμενων κομουνιστικών Μονάδων», «Unità combattenti comuniste» και για τον οποίον υπήρχαν υποψίες διασυνδέσεων με την τρομοκρατική ομάδα επαναστατική Δράση, Azione rivoluzionaria. Τρεις αστυνομικοί που έφτασαν τυχαία στον τόπο με αυτοκίνητο, συγκρούονται με άλλα δυο μέλη του commando που επιβλέπουν από έξω,κρατώντας τσίλιες. Στην διάρκεια της ανταλλαγής πυρών σκοτώνεται ο αστυνομικός Fausto Dionisi και τραυματίζεται ο συνάδελφος του Dario Atzetù. Οι πέντε συμμετέχοντες στο commando καταφέρνουν να διαφύγουν.

28.06. 1978
Firenze. Ένα commando των «Reparti comunisti combattenti, μαχόμενων κομουνιστικών τμημάτων» εισβάλλει στα γραφεία των τροχονόμων και αφού ακινητοποιεί τους παρόντες ληστεύει χρήματα και οπλισμό.

01.07.1978                                                                                                                                                 Φλωρεντία. Ένα commando των «μαχόμενων προλεταριακών Ομάδων, Squadre proletarie combattenti» εισέρχεται στα γραφεία της Pretura, του Περιφερειακού Δικαστηρίου και αφού ακινητοποιεί τους παρόντες τα  καταστρέφει

14.11. 1978                                                                                                                                                Prato (Firenze). Μια βομβιστική επίθεση πραγματοποιείται ενάντια σε ένα γραφείο του δήμου. Ανάλογες επιθέσεις στην Pisa εναντίον δυο γραφείων του δημοσίου, για όλες την ευθύνη αναλαμβάνουν οι «μαχόμενες κομουνιστικές Μονάδες, Unità
Combattenti Comuniste». Ένας εκρηκτικός μηχανισμός προκαλεί ζημιές στην κατοικία του δημοτικού συμβούλου Vestri.                                                                                         Φλωρεντία. Έξι επιθέσεις βομβιστικές, κάποιες αποτυχημένες, πραγματοποιούνται σε δημόσια κτίρια και ενάντια σε ένα στρατόπεδο καραμπινιέρων. Ιδιαίτερα ισχυρή η έκρηξη που καταστρέφει τα επαρχιακά γραφεία του υπουργείου Οικονομικών στην via Masaccio. Για τις επιθέσεις την ευθύνη αναλαμβάνουν οι «προλεταριακές Ομάδες μάχης, Squadre proletarie di combattimento» και οι «Κομουνιστικές Μαχόμενες Μονάδες, Unità Combattenti Comuniste».

21.12.1978                                                                                                                                                 Firenze. Εκρηκτικός μηχανισμός και ριπές αυτομάτου ενάντια στο στρατόπεδο των καραμπινιέρων του Rifredi. Την ευθύνη της επίθεσης αναλαμβάνει η Prima linea.                Φλωρεντία. Εισβολή τριών ενόπλων προσώπων, δυο ανδρών και μιας γυναίκας, στα γραφεία της διαφημιστικής εταιρείας Manzoni. Την ώρα που η γυναίκα γράφει στους τοίχους με spray, οι άλλοι δυο παραδίδουν μια ανακοίνωση στον διευθυντή της εταιρείας που ακινητοποιήθηκε μαζί με την γραμματέα. Η ανακοίνωση που υπογράφεται από την Prima linea ξεκινά με το slogan » Να επιτεθούμε στα κέντρα της συνεργασίας και του αντεπαναστατικού ψυχολογικού πολέμου» και συνεχίζει κηρύττοντας πόλεμο στις εφημερίδες.

06.02.1979
Firenze. το αυτοκίνητο του προέδρου της Υπηρεσίας Πανεπιστημιακής Αρωγής, dell’Opera Universitaria, του Guido Clemente, πυρπολείται και καταστρέφεται. Την ευθύνη αναλαμβάνουν οι «προλεταριακές Περιπολίες, Ronde proletarie».

15.02. 1979
Φλωρεντία. Τέσσερις οπλισμένοι άνδρες εισβάλλουν στην έδρα του Ιταλικού Ινστιτούτου Ακινήτων, dell’Istituto Mobiliare Italiano και τοποθετούν εκρηκτικά που προκαλούν σοβαρές ζημίες. Την ευθύνη της επίθεσης αναλαμβάνει η Πρώτη Γραμμή,
Prima linea.

17.03. 1979
Firenze. Μια βομβιστική επίθεση λαμβάνει χώρα ενάντια στο κέντρο τηλεπικοινωνιών της αστυνομίας, il centro di telecomunicazioni della PS στην οδό del Tiratoio. Την ευθύνη αναλαμβάνει η Πρώτη γραμμή, Prima linea. Μια ανάλογη επίθεση πραγματοποιείται λίγο αργότερα ενάντια σε ένα κέντρο αυτοκινήτων της αστυνομίας στην via Baracca, την ευθύνη αναλαμβάνουν οι «Squadre
proletarie di combattimento», »προλεταριακές Ομάδες μάχης».

28.03.1979                                                                                                                                 Φλωρεντία. Επίθεση της  Prima linea ενάντια στο Commissariato di PS, στο αστυνομικό τμήμα του Rifredi-Peretola. Η επίθεση αποτυγχάνει διότι ένας περαστικός παρατήρησε τον εκρηκτικό μηχανισμό, τον οποίον οι πυροτεχνουργοί πυροδότησαν στη μέση του δρόμου.

12.04.1979                                                                                                                                                 Firenze. Τρεις νεαροί αντάρτες εισέρχονται στο ηλεκτρονικό κέντρο, centro elettronico του CNR και, αφού φιμώνουν και δένουν τους υπαλλήλους, τοποθετούν εκρηκτικό μηχανισμό που καταστρέφει ολόκληρο τον ηλεκτρονικό μηχανισμό. Για την επίθεση την ευθύνη αναλαμβάνει η Πρώτη γραμμή, Prima linea.

1 9.05.1979                                                                                                                                 Φλωρεντία. Έντεκα εντάλματα σύλληψης ενάντια σε φερόμενα μέλη της Πρώτης γραμμής, Prima Linea. Οκτώ πρόσωπα βρίσκονται ήδη στην φυλακή: Salvatore Palmieri, Doriana Donati, Gabriella Argentierο, Corrado
Marcetti, Giuliana Ciani, Sergio d’Elia, Pia Sacchi, Luisa Malacarne.

http://www.memoria.san.beniculturali.it/c/document_library/get_file?uuid=56605269-e5c6-4452-8955-92ad8d078638&groupId=11601

http://www.memoria.san.beniculturali.it/c/document_library/get_file?uuid=04c76755-04c0-4814-966d-60f4fa5479e9&groupId=11601

 

 

αλληλεγγύη

ANGELIC UPSTARTS – Solidarity

https://aenaikinisi.wordpress.com/2015/07/23/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%B1-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CF%89%CE%B8%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5/

συνέντευξη Franco Bonisoli, BR μέρος 1

αριστεροι τουρκοι 2

εικόνα από το σήμερα : Τουρκία, μάρτης ’15

κι όπως τραγουδά ένας πολύ αγαπημένος:

Τα σύνορα που πέρασα δεν είχανε φρουρό
μόνο λίγα γεράκια διψασμένα
στα γόνατά μου αράξανε ζητώντας μου νερό
και πώς να τα χορτάσω τα καημένα

Σε πολιτεία βρέθηκα που ‘ψαχνα για καιρό
στου ονείρου μου τον χάρτη τον κρυμμένο
πάω να την ψηλαφίσω τρέχω να τη χαρώ
κι αυτή με προσπερνάει με βλέμμα ξένο

Στην αγορά ζωήλατα και ξωτικά πουλιά
και κράχτες που σωσίβια διαλαλούνε
αγόρασα από ένα σε δυο γυμνά παιδιά
κι εκείνα ζαρωμένα μ’ απαντούνε:

«Οι δοκιμές μας γέρασαν νωρίς στον κόσμο αυτό
κι αν τόσο θες να κάνεις μια αβαρία
δώσε μας λίγο πράσινο Κιφ Μαροκινό
και θα στο ξεπληρώσει η Ιστορία».

Στο πάρκο ένας μπατίρης μου ζάλιζε τ’ αυτιά
πως ήσουν τράπουλα σημαδεμένη
στους τέσσερις ανέμους σκορπίσαν τα χαρτιά
πού να σε ψάξω χώρα μου χαμένη

Στον ώμο το δισάκι μου σε σας ξαναγυρνώ
φωτιά νερό αέρα μου και χώμα
δε βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό
δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα

KIF Dimitris Mitropanos – YouTube

συνεχίζεται
τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΟΟ. στη χώρα του ποτέ…ή 13

θλίψη, πινκ φλόιντ

Ας γυρίσουμε πίσω τις σελίδες μας, εκεί που μιλούσαμε για την εποχή των πλατειών :
Προς στιγμήν ενθουσιάστηκα.
Παρασύρθηκα.
Πίστεψα ξανά στην επανάσταση,
τότε που τον κόσμο τον έδιωχναν οι δυνάμεις καταστολής από τον δημόσιο κατειλημμένο χώρο δέρνοντας και δηλητηριάζοντας αλύπητα. Και οι άνθρωποι ξαναγύριζαν με ένα πείσμα πρωτόγνωρο.
Πίστεψα ναι! πως η εξέγερση πραγματοποιούνταν, πως η επανάσταση ήταν κοντά. Η φάση μου έμοιασε προ επαναστατική.
Πιο ώριμες συνθήκες από αυτές πώς πρέπει να είναι δηλαδή;

Τελικά αποδείχθηκε πως ήταν περισσότερο προσδοκία, παρά πίστη ή βεβαιότητα.

Οκτώβριος, 2011

ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΣΧΟΛΉ ΠΡΟΈΡΧΟΜΑΙ, τι άλλο χρειάζεται για να αντιληφθεί ο δούλος πως είναι τέτοιος; Τι άλλο πρέπει να του κάνουν ακόμη του ραγιά για να καταλάβει πως τέτοιος κατάντησε;
Όχι μόνο στην Ελλάδα, παγκοσμίως, αυτοί που δημιούργησαν το χάος.
Να το πω αλλιώς
αυτοί που διαχειρίζονται την κατάσταση,
αυτοί με τους οποίους φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, αυτοί οι ίδιοι παρουσιάστηκαν σαν σωτήρες και διορθωτές και επικροτήθηκαν!
Πολλοί επικροτούν, άλλοι επιδοκιμάζουν, τους ξαναδίνουν το τιμόνι, τα ηνία
ΓΙΑΤΊ ΧΡΕΙΆΖΟΝΤΑΙ ΗΝΊΑ.
ΚΑΛΆ ΝΑ ΠΆΘΟΥΝ!
Οι υπόλοιποι σιωπούν. Καλά να πάθουν κι αυτοί.
Εμείς οι υπόλοιποι όμως τι φταίμε;
Αλλά μια ζωή έτσι δεν είναι
Το έχουν μάθει καλά το μάθημά τους οι κεφαλαιοκράτες. Παραμυθιάζουν τον κόσμο με κουτόχορτο. Το αυτονόητο -τις ανάγκες- το τύλιξαν στη διαπλοκή με ένα δαιδαλώδες σύστημα ‘εξυπηρετήσεων’ και παίρνουν ‘την πλέμπα’ με το μέρος τους!
Και όλος αυτός ο κόσμος, η μάζα, δεν θέλει να ενηλικιωθεί.
Που θα πάει; δεν μπορεί να γίνεται αιώνια αυτό! το θεωρώ αδύνατο.
Αντλώ ελπίδα.

We’ re an american band, Grand Funk.

Είμαι σπίτι, με τους πολύ δικούς μου.
Χαμογελώ στον κόσμο, όχι στους φασίστες και τους ρατσιστές παντός τύπου.
Και περιμένω.
Δεν μου αρέσουν τα πολλά -πολλά και οι μεγάλες συναναστροφές πλέον, δεν αντέχω πολύ ώρα, είμαι αλλού!
Η γλώσσα του σώματος, τα βλέμματα, μια ξέμπαρκη κουβέντα, και δρόμο
δεν έχουμε πολλά κοινά, μεγάλωσα, οι δρόμοι που περπάτησα είναι το διαβατήριό μου. Δεν χρειάζομαι επιβεβαιώσεις.
Οι νέοι θα περπατήσουν τους δικούς τους, από εκεί θα βγει το καινούργιο.
Θα το δούμε και θα είμαστε μαζί τους.
Δεν είμαστε δάσκαλοι και καθηγητές, την ανατροπή περιμένουμε.
Άλλαξαν οι καιροί, τα χνώτα μας μυρίζουν αλλιώς, κακά τα ψέμματα.

Μη περιμένετε Αλέξανδρους να κόψουν τον γόρδιο δεσμό. Μπορεί και να υπάρχουν, να υπάρξουν, δεν αμφιβάλλω.
Συλλογικό πνεύμα χρειάζεται, συνεργασία
αυτή θα φτιάξουν οι νέοι, μόνοι τους
αν δεν λαθέψουν δεν θα μάθουν.
Δεν θα καθόμαστε εμείς να διορθώνουμε
τι να διορθώσουμε στο κάτω-κάτω ;
Επαναλαμβάνω, άλλο τότε άλλο τώρα
Ερώτηση κάνω! απάντηση δεν έχω,
το μόνο σίγουρο είναι πως όσο υπάρχουν καταπιεστές θα υπάρχουν καταπιεσμένοι!
Θα πειραματιστούν τα παιδιά, θα διασχίσουν μονοπάτια, θ’ ανοίξουν δρόμους.
Θα βρούνε την άκρη!
κι εμείς από κοντά!
Δεν περιμένει από την γενιά μου η ιστορία ν’ ανοίξει την οδό, οι νέοι θα το κάνουν.
Περιμένουμε!
Σίγουρα έχουμε γίνει σοφότεροι εμείς οι παλιότεροι, λέει ένας σύντροφος, ο αγαπημένος μου Σαλβατόρε
γίναμε ;

Mama Africa, Peter Tosh.

Λέω λοιπόν πως θ’ αντέξω με ότι αυτό συνεπάγεται. Δεν θα τους αφήσω να με πεθάνουν, ούτε να με ‘εξαφανίσουν’ ψυχικά, ούτε να με εξοντώσουν.
Έχουμε καθήκον και υποχρέωση ν’ αντέξουμε. Να είμαστε καρφιά στο κορμί τους, αγκάθια στα μάτια τους. Να μας βλέπουν και να γυρίζει το στομάχι τους, εμπόδιο στα σχέδια τους.
Όπως μπορεί και αντέχει ο καθένας.
Λεφτά θέλουν ; Δεν τους τα δίνουμε.
Αργούμε.
Με το σταγονόμετρο.
Να μπλοκάρουμε τον μηχανισμό τους.
Να πέσουν στο γκρεμό που χτίσανε για μας!
Γίνετε! Γίνεται!
Όλοι μας πρέπει όμως! οι περισσότεροι τουλάχιστον!
Αλλιώς είμαστε άξιοι της τύχης μας.
Μας αγοράζουν, μας εξαγοράζουν για δυο πιάτα φακή. Φτάνει πια!
Εξαγόρασαν πρώτα όλους τους ‘αριστερούς’ για να μας κάνουν ευκολότερα πιόνια, εμπορεύματα που πωλούν με άνεση στο πανηγύρι των ‘αγορών’.
Φτάνει ρε γαμώτο!
Για την αξιοπρέπεια ρε γαμώτο!

 

Χαλίλ Γκιμπράν,  Ο Τρελός, εκδόσεις Ιάμβλιχος.

Hurdy Gurdy man, Donovan.

Θα γίνουμε σαν τους χαμαιλέοντες, ξέρουν να προσαρμόζονται παντού, αλλάζουν το χρώμα στο δέρμα τους και δεν μπορείς να τους ξεχωρίσεις μέσα στο περιβάλλον. Έτσι συμβαίνει και μ’ εμάς. Περάσαμε καλά τα χρόνια τα ανέμελα, θα αντέξουμε και τώρα που τα πράγματα δυσκόλεψαν. Γιατί ο επαναστατημένος άνθρωπος δεν κοιτάζει μόνο την πάρτη του, θέλει το καλό όλων και γι αυτό πασχίζει.Και στέκεται αλληλέγγυος ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό.
Μούλεγε μια κοπελιά πως σήμερα πρωί είδε στο δρόμο νεαρή, έγκυο γυναίκα, να ζητιανεύει.
‘Δεν είχα Μιχάλη ένα ευρώ να της δώσω και με έπιασε το παράπονο. Τόσο για την δική μου κατάσταση, πάλι καλύτερη μιας και το φαί στο σπίτι δεν έλειπε, αλλά κυρίως για την δική της. Γιατί να υπάρχει άνθρωπος αβοήθητος στην κοινωνία Μιχάλη;’ μου είπε με δάκρυα στα μάτια το κορίτσι!
Αυτοί είμαστε,
είμαστε άνθρωποι και θα παραμείνουμε και τώρα χαμογελαστοί και δακρυσμένοι την ίδια ώρα, μέχρι την τελική νίκη!

Sound of silence, Simon and Garfunkel.

Σας αγαπώ, αν ξέρω ν’ αγαπώ!
Μιχάλης

de Andre

Για υστερόγραφο θα τραγουδήσουμε τους στοίχους που σημάδεψαν τη δική μου την γενιά
τότε που στη ζούγκλα της μάχης ο Δαυίδ ταπείνωνε τον Γολιάθ :

1966 Βιετνάμ γιέ-γιέ Διονύσης Σαββόπουλος

Στο Βιετνάμ πυρπόλησαν το ρύζι
πυρπόλησαν το ρύζι
Στη Σαϊγκόν δεν μπόραες να ζήσεις
δε σου ‘φτανε ο αέρας για να ζήσεις.
Τώρα, κρυμμένος στο ποτάμι, ανασαίνεις
Φο Μι τσιν, ανασαίνεις
με καλάμι.
Γιέ γιέ γιέ γιέ……
Ο καιρός θα ‘ταν όμορφος στο δάσος
θα ‘ταν όμορφος στο δάσος
αν δεν κουφαίνονταν τα φύλλα απ’ τον κρότο,
αν δεν πάγωνε ο ήλιος απ’ τον κρότο.
Τα παιδιά αν δεν τρώγανε σκουπίδια.
Τα αεροπλάνα αν δεν καίγανε καλύβια.
Γιέ γιέ γιέ γιέ……..
Φο Μι Τσιν, τι θα ‘κανες αλήθεια
τι θα ‘κανες αλήθεια,
τα παιδιά αν δεν τρώγανε σκουπίδια,
τα αεροπλάνα αν δεν καίγανε καλύβια;
Α! το κορίτσι σου θα ‘παιρνες για βόλτα
χέρι, χέρι
στο δάσος για βολτίτσα χέρι χέρι
Γιέ γιέ γιέ γιέ………

πόσο απλή είναι κατά βάθος η ζωή!

Αποκάλυψη τώρα

Σήμερα οι πόλεμοι είναι οικονομικοί, εδώ στη ‘Δύση’ τουλάχιστον δεν χρειάζονται αεροπλάνα και ναπάλμ, αυτά και τα άλλα ‘έξυπνα’ όπλα τα κρατούν για τους ‘υποανάπτυκτους’ ή τους υπό ‘ανάπτυξη’ λαούς.
Εδώ σκοτώνουν πλέον εκατομμύρια με όπλα πιο ‘έξυπνα’ : τα οικονομικά μέτρα
ειδικά σε περιόδους κρίσης και υπέρ συσσώρρευσης που οι κεφαλαιοκράτες πρέπει να καταστρέψουν κεφάλαιο
οι αγορές εξοντώνουν ανθρώπους και υποδομές με τα ‘μέτρα’
Κεντρικές Τράπεζες, διεθνή Φάντς, ΔΝΤ υποδεικνύουν τους ‘στόχους’ και οι κυβερνήσεις εκτελούν δίχως ντροπή και δισταγμό
άγχος, ανεργία, ανασφάλεια, κατάθλιψη, αρρώστιες, αυτοκτονίες, ανησυχία
διεσπαρμένα όλα τούτο μέσα στα πιο ευαίσθητα και ευπαθή κομμάτια του κοινωνικού ιστού
εκτελούν εν ψυχρώ
βόμβες πυρηνικής ισχύος που εξολοθρεύουν ότι παραπανίσιο για τις ανάγκες των κεφαλαιοκρατών.

‘Athens Thessaloniki’, Literal X κ.C.U.B.A. Cabbal.

Ανταπαντούν τώρα πια και οι χάκερς, αυτοί οι μοντέρνοι αντάρτες, οι οποίοι με κινήσεις συνδυασμένες εκτελούν σαμποτάζ εκτεταμένα, με διάφορους τρόπους και σε ευαίσθητες λειτουργίες, προκαλώντας πανικό, μεγάλες οικονομικές χασούρες-ληστείες και διασπορά πληροφοριών, προκαλώντας τεράστια φθορά στο ίματζ, αμαυρώνοντας δηλαδή την εικόνα των δυνατών. Τζούλιαν Ασσάνζ και οι Γουικιλίκς, ας πούμε, και οι Ανόνυμους με τα εξαιρετικά χακαρίσματα τους.
Υπάρχουν ακόμη ευαίσθητοι άνθρωποι, βλέπε στρατιώτης-λοχίας Μάνινγκ ή κάτι τέτοιο.
Γεια στα χέρια τους ! και τα υπέροχα μυαλά τους ! και τη ζεστή καρδιά τους !

Uprising, Muse.

Μιας λοιπόν και οι εξελίξεις τρέχουν :
‘στο στόχαστρο επίθεσης των Αnonymous φέρονται να βρέθηκαν κυβερνητικοί αξιωματούχοι, βουλευτές, υπουργοί και το σύνολο της τηλεπικοινωνιακής και πληροφορικής υποδομής της Βουλής. Στην περίπτωση που οι πληροφορίες επιβεβαιωθούν, θα πρόκειται για την ισχυρότερη κυβερνοεπίθεση που έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα.
Ακολουθεί η προκήρυξη των Αnonymous για την επίθεση :
‘Καλημέρα Ελλάδα. Είμαστε οι Ανώνυμοι. Παρακολουθούμε από την πρώτη στιγμή τα γεγονότα που αφορούν την δημόσια τηλεόραση ΕΡΤ. Θέλουμε να εκφράσουμε την υποστήριξή μας στους Έλληνες πολίτες και δημοσιογράφους οι οποίοι γίνονται μάρτυρες ενός αυταρχικού καθεστώτος που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το καθεστώς Ερντογάν. Αναρωτηθήκατε που αποσκοπεί η κίνηση που έκανε ο πρωθυπουργός σας ;…….

Τους ξέρουμε. Τους παρακολουθούμε στενά εδώ και πολλά χρόνια. Βρισκόμαστε παντού, κι αν αυτό το παντού σημαίνει ‘την Βουλή’ των Ελλήνων, τότε ναι. Έχουμε εσωτερική πρόσβαση μεταξύ άλλων και εκεί. Ξέρουμε κάθε σπιθαμή των μελλοντικών τους σχεδίων πολύ πριν ανακοινωθούν, όπως βέβαια γνωρίζουμε και αυτά που δεν ανακοίνωσαν ποτέ. Το πρόγραμμα PRISM και τα Αμερικανικά Κυβερνητικά Προγράμματα παρακολούθησης και άντλησης δεδομένων δεν είναι ο μόνος τρόπος για να εξάγουμε πληροφορίες. Θα χρησιμοποιήσουμε τα δικά μας ισχυρά όπλα παρακολούθησης εναντίον των άσεμνων, ανήθικων και άτιμων Ελλήνων πολιτικών και οποιουδήποτε τους υποστηρίζει με οποιονδήποτε τρόπο, από τις Τράπεζες μέχρι τις επιχειρήσεις.
Την επόμενη φορά θα ασχοληθούμε με καθέναν από εσάς προσωπικά.
Είμαστε Ανώνυμοι.
Είμαστε Λεγεώνα
Δεν συγχωρούμε, Δεν ξεχνούμε
Μην μας περιμένετε, είμαστε ήδη εκεί’.
tvxs, Athens Indymedia.

  • Κι ένα δεύτερο υστερόγραφο :

όλα αυτά τα χρόνια που είμαστε μαζί μιλήσαμε για θέατρο και κινηματογράφο, είπαμε για ποίηση,μουσική και τραγούδι, αναφερθήκαμε και στη ζωγραφική.
Καιρός να μιλήσουμε και για τον χορό.
Νεότερος χόρεψα πολύ, πάρα πολύ.

[Μεταξύ πολλών άλλων, να θυμηθώ υπέροχα πάρτι στην αξέχαστη Αλμύρα, που έγραψε κι αυτή τη δική της ιστορία στη ζωή της πόλης, με έλληνες και ξένους dj’s της ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής, όπου το κέφι απογειώνονταν το χάραμα, με την ανατολή του ήλιου!]

Μια μέρα, πριν από κάποια χρόνια, έπεσε το βλέμμα μου πάνω σ’ ένα κείμενο που αναφέρονταν στην Ισιδώρα Ντάνκαν που με εντυπωσίασε πολύ.

Όταν ακόμη ζούσα στη Θεσσαλονίκη είχα πάρει μέρος στα μαθήματα γνωστής σχολής χορού,
όταν σταμάτησα ήταν για λόγους ανωτέρας βίας
με είχε σπρώξει να διαβώ το κατώφλι της σχολής το παράδειγμα του Αλ Πατσίνο, σ’ εκείνη την όμορφη ταινία, που τυφλός συνταξιούχος στρατιωτικός χορεύει ένα υπέροχο, καταπληκτικό τανγκο με μία όμορφη κοπέλα.
Χθες λοιπόν, τελευταία Τρίτη του Μάη, σκάλωσα ξανά σε ένα αφιέρωμα στην υπέροχη Αμερικάνα στο διαδίκτυο, στον Παραλληλογράφο συγκεκριμένα
μία αναφορά σε αυτόν τον ελεύθερο άνθρωπο
και σας την μεταφέρω για να κλείσουμε με τον καλύτερο τρόπο τη διαδρομή μας.
Από τον μανικάκο :

η ‘μητέρα’ του σύγχρονου χορού και οι αρχαιοελληνικές επιρροές της !

Η περίφημη ‘ξυπόλητη χορεύτρια’ που καλούσε σε επιστροφή στην αρχαία ελληνική χορογραφία έμελλε να αλλάξει ριζικά τη μορφή του σύγχρονου χορού.
Οι διδασκαλίες της στράφηκαν ενάντια στις αυστηρές αρχές του κλασσικού μπαλέτου, το οποίο χαρακτήριζε κακόγουστο και αφύσικο, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα ότι ο χορός πρέπει να λειτουργεί ως μέσο έκφρασης και ψυχαγωγίας και όχι να περιορίζει τον χορευτή μέσω ανόητων κανόνων που εναντιώνονται στην ανθρώπινη φύση !
Συνδυάζοντας τη μουσική και την ποίηση και αξιοποιώντας τα ‘καλά’ στοιχεία του μπαλέτου, η Ντάνκαν δημιούργησε ένα εξ ολοκλήρου δικό της είδος χορού, το οποίο διέφερε από όλα τα προυπάρχοντα χορευτικά είδη.

‘Δεν επινόησα τον χορό, υπήρχε πριν από μένα. Κοιμόταν όμως κι εγώ τον ξύπνησα’
είπε κάποτε η Ντάνκαν σε μια δόση υπερβολής, με πολλούς ιστορικούς να της αναγνωρίζουν ωστόσο ότι προσέφερε περισσότερα από κάθε άλλον στην τέχνη της κίνησης.
Κι αυτό γιατί η Ντάνκαν δεν ήταν απλώς μία χορεύτρια που σφράγισε ανεξίτηλα τη χορευτική κουλτούρα του 20ού αιώνα, αλλά μία ολοκληρωμένη πνευματική οντότητα :
λάτρης της περιπέτειας και κοινωνικά συνειδητοποιημένη γυναίκα, δεν άφησε πίσω της μόνο την χαρακτηριστική τεχνική της και το αναντίρρητο παιδαγωγικό της έργο, αλλά και μία πληθώρα από σχέδια, ζωγραφιές και θεωρητικά κείμενα.

Και περισσότερο ίσως απ’ όλα, ήταν μια απελευθερωμένη γυναίκα, με πρωτοποριακές για την εποχή της αντιλήψεις. Ο αντισυμβατικός αμφισεξουαλικός τρόπος ζωής της είχε προκαλέσει κατά καιρούς θύελλα αντιδράσεων και σχολίων, αλλά η ίδια δεν απαρνήθηκε ούτε στιγμή τις πεποιθήσεις της :
θεωρητικός του χορού, δεν δίστασε να ασκήσει κριτική στη σύγχρονη κοινωνία, τον πολιτισμό και την εκπαίδευση.
Υπήρξε ένθερμη υποστηρικτής του αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων της γυναίκας και ονειρευόταν μια κοινωνική επανάσταση και έναν κόσμο δικαιότερο…..
ΠΡΏΤΑ ΧΡΌΝΙΑ

Γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια τον Μάϊο του 1877 ως Άντζελα Ντάνκαν.
Ο πατέρας της, ήδη χωρισμένος παντρεύτηκε την μητέρα της, Ντόρα Γκρέι, το 1869, με την σύζυγο να είναι μάλιστα 30 χρόνια νεότερη του.
Ως η νεότερη, η μελλοντική Ισιδώρα ξεκίνησε μαθήματα μπαλέτου πολύ μικρή. Κορυφαίο ταλέντο από παιδί, ένιωθε δυσφορία με τον παραδοσιακό τρόπο που εκτελούνταν το μπαλέτο και άρχισε να αναπτύσσει το δικό της στιλ από πολύ νωρίς, έναν πιο φυσικό τρόπο χορού δηλαδή.
Από την τρυφερή ηλικία των 6 ετών βοηθούσε μάλιστα τη δασκάλα της στην εκμάθηση των λιγότερο ικανών μαθητών, με την ίδια να παραμένει χαρισματική και προικισμένη δασκάλα σε όλη την διάρκεια της ζωής της.

Στα 13 της, το 1890, ήταν ήδη επαγγελματίας χορεύτρια και εμφανιζόταν στο Σαν Φρανσίσκο Barn Theatre, κι από εκεί Σικάγο, και Νέα Υόρκη. Κάπου εκεί, στα 16 της χρόνια θα άλλαζε το όνομά της στο καλλιτεχνικότερο Ισιδώρα, Isadora.
ΒΡΕΤΑΝΊΑ
Το 1899 μετακομίζει στην Αγγλία για να διευρύνει τους ορίζοντές της ακολουθούμενη από την μητέρα της, την αδελφή της Ελίζαμπεθ και τον αδελφό της Ρέιμοντ.
Φοιτά σε πρόγραμμα Ελληνικής γλυπτικής του Βρετανικού Μουσείου και βρίσκει την πολυπόθητη έμπνευση που έψαχνε :
από τα κοστούμια μέχρι και το χορευτικό στιλ, ο αρχαίος ελληνικός χορός γίνεται το μεγάλο της πάθος.

Υιοθετεί τον ελληνικό μανδύα και εμφανίζεται πια ξυπόλητη, κερδίζοντας διθυραμβικές κριτικές για την πρωτοτυπία και την χορευτική της τόλμη.
Η ελεύθερη χορογραφία και τα ασυνήθιστα και ‘αεράτα’ κοστούμια που χρησιμοποιεί την καθιερώνουν ως χορεύτρια στη Βρετανία και σύντομα κάνει εμφανίσεις και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, όπως την Ελλάδα που λάτρεψε, τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, με τη φήμη της να εδραιώνεται.
‘Η τέχνη μου δεν είναι παρά μια προσπάθεια να εκφράσω την ύπαρξή μου’,
συνήθιζε να λέει.
Σύμφωνα με την ίδια, η τέχνη της θα έπρεπε στο εξής να προσανατολιστεί προς τα αρχαιοελληνικά πρότυπα. Φυσικότητα και ελευθερία…….

ΠΡΟΣΩΠΙΚΈΣ ΤΡΑΓΩΔΊΕΣ
Τα δυο παιδιά της Ισιδώρας, γεννημένα από παράνομους δεσμούς με παντρεμένους άνδρες έμελλε να πνιγούν το 1913 στο Παρίσι, όταν το αυτοκίνητο της νταντάς τους έπεσε στο Σηκουάνα.
Όταν έχασε και το τρίτο της παιδί που πέθανε λίγο μετά την γέννα, τότε ήταν που θα υιοθετούσε το περίφημο ‘τραγικό στιλ’ στις ερμηνείες της, επιλέγοντας πλέον δραματικό ρεπερτόριο.

ΓΆΜΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΠΈΤΕΙΕΣ
Το 1920, όντας στη Μόσχα για την ίδρυση τοπικού παραρτήματος της περίφημης σχολής της, γνωρίζει τον ποιητή Σεργκέι Αλεξάντροβιτς Yesenin, ο οποίος ήταν κατά 20 χρόνια νεότερός της.
Το ζευγάρι παντρεύεται το 1922 και αποφασίζει να εγκατασταθεί στις ΗΠΑ, όχι ωστόσο χωρίς παρατράγουδα.
Όταν άρχισαν λοιπόν να κυκλοφορούν οι φήμες για ενδεχόμενη επιστροφή της στην πατρίδα, η ρωσική καταγωγή του συζύγου της έγινε αντικείμενο διαμάχης, με πολλούς να τον χαρακτηρίζουν – και την Ισιδώρα φυσικά – μπολσεβίκο και κομμουνιστή. Οι ύβρεις που δέχονταν ο ποιητής με το που αποβιβάστηκε το ζευγάρι στις ΗΠΑ θα έκαναν την Ντάνκαν να δηλώσει αηδιασμένη ότι δεν θα επέστρεφε ποτέ πια στην Αμερική, υπόσχεση που τήρησε κατά γράμμα.

Επιστρέφουν άρον-άρον στη Σοβιετική Ένωση το 1924, με τα γεγονότα να έχουν περιπλέξει ωστόσο τις σχέσεις τους. Ο Yesenin εγκαταλείπει την Ισιδώρα και αυτοκτονεί τον επόμενο χρόνο………
ΘΆΝΑΤΟΣ
Αφιερώνεται προοδευτικά στη διδασκαλία,αποσυρόμενη από τα φώτα της δημοσιότητας στη Νίκαια της Γαλλίας.
Εκεί, στις 14 Σεπτεμβρίου 1927, θα βρει το θάνατο με τραγικό τρόπο :
το μακρύ φουλάρι που φορούσε πιάστηκε στον πίσω τροχό του ανοιχτού αυτοκινήτου της, με τον στραγγαλισμό να είναι αναπόφευκτος. Αμέσως μετά τον χαμό της κυκλοφόρησε μάλιστα η αυτοβιογραφία της, με τίτλο ‘My life’.

ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΆ.
Η Ισιδώρα Ντάνκαν, πέρα από διαπρεπής χορεύτρια περιλαμβάνεται στα ονόματα που ανανέωσαν τον χορό, αποδεσμεύοντας τον από τις πεπατημένες νόρμες.
Η ελευθερία στην κίνηση που εισήγαγε έμελλε να γίνει κοινός τόπος στον σύγχρονο χορό, εμπλουτίζοντας τη χορογραφία με την απαραίτητη δόση ορμητικότητας και αυθεντικότητας που φαίνονταν να έχει ανάγκη.
Κατηγορούσε το μπαλέτο ότι
‘κατέστρεφε τη φυσική ομορφιά του σώματος’

και πίστευε ότι ο χορευτής έπρεπε να νιώθει ότι βρίσκεται σε αρμονία με τη φύση. Γι αυτό και οι κινήσεις που εμπνεύστηκε ήταν εξαιρετικά απλές :
τρεξίματα, χοροπηδητά, πηδήματα κι όλα αυτά με τα χέρια ελεύθερα να κυματίζουν.
Αναζητούσε τη ‘θεία έκφραση του ανθρώπινου πνεύματος’ περισσότερο στην έμπνευση παρά στην τεχνική.

Ο τρόπος που χόρευε χαρακτηριζόταν από κομψότητα, χάρη, αιθέριες και γήινες κινήσεις, μελωδικότητα και έντονη εκφραστικότητα. Η ίδια ,μέσω της διδασκαλίας της, προωθούσε την ελευθερία κινήσεων, τη φυσικότητα, τον αυτοσχεδιασμό και την προσωπική έκφραση κάθε χορευτή.
Στα χνάρια της βάδισαν κατόπιν χιλιάδες χορευτές, οι οποίοι εμπνεύστηκαν από την ίδια για να αναπτύξουν τα δικά τους χορευτικά στιλ.
Πέρα από αυτό ίδρυσε μια σειρά από σχολές χορού στα πέρατα του κόσμου. Παρά το γεγονός ότι οι περισσότερες θα έκλειναν σύντομα οι μαθητές της θα συνέχιζαν τη χορευτική της παράδοση, μένοντας στην ιστορία του χορού ως ‘Isadorables’.
Σήμερα στον Βύρωνα λειτουργεί το Κέντρο Μελέτης Χορού Ισιδώρας κ Ραϋμόνδου Ντάνκαν, στεγάζεται στο κτίριο που σχεδίασε και έκτισε ο ίδιος ο Ρέιμοντ αδελφός της, σύμφωνα με τα πρότυπα του ανακτόρου του Αγαμέμνονα στις Μυκήνες……..

Silence, Delerium-Tiesto.

Ευχαριστώ.

 

μιχαλης 021

D’Amore E Della Libertà / D’Amore E D’Anarchia**

ΑΠΟ ΒLACKΜEDITERRANEANPIRATE

http://wp.me/pPn6Y-kR4

αυτή η ανάρτηση είναι εξαιρετικά αφιερωμένη

στον καλό μου φίλο kleoviskleovis

 

**Του Έρωτα & της Ελευθερίας / Του Έρωτα & της Αναρχίας

 

εξαιρετικές ερμηνείες

Mario Frangoulis & Deborah Myers – CANZONE ARRABBIATA

CD: «Φεγγάρι Ερωτευμένο» (1999)

.

Canzone Arrabbiata – Έλλη Πασπαλά

.

Μια επίσης όμορφη ερμηνεία, όπου μπορείτε να παρακολουθήσετε την μετάφραση των στίχων στα ελληνικά >

Canzone arrabbiata – Carlos Sanchez

*

Canzone arrabbiata

Canto, per chi non ha fortuna
canto per me
Canto per rabbia a questa luna
contro di te
Contro chi e ricco e non lo sa
chi sporcherà la verità
Cammino e canto, alla rabbia che mi fa

Penso a tanta gente nell’oscurità
alla solitudine della città
Penso all’illusioni dell’umanità
tutte le parole che ripeterà

Canto per chi non ha fortuna
canto per me
Canto per rabbia a questa luna
contro di te
Canto a quel sole che verrà,
tramonterà, rinascerà,
alle illusioni e alla rabbia che mi fa.

Penso a tanta gente nell’oscurità
alla solitudine della città
Penso all’illusioni dell’umanità
tutte le parole che ripeterà

Canto per chi non ha fortuna
canto per me
Canto per rabbia a questa luna
contro di te
Canto a quel sole che verrà,
tramonterà, rinascerà,
alle illusioni, alla rabbia che mi fa.

Giovanni Rota & Arcangela Wertmuller

Πηγή: lyricstranslate

*

Οργισμένο τραγούδι

Versions: #1#2

Τραγουδώ, για εκείνους που δεν έχουν τύχη
τραγουδώ για μένα
Τραγουδώ με οργή σε αυτό το φεγγάρι
ενάντια σ΄εσένα.
Ενάντια σ΄εκείνον που είναι πλούσιος και δεν το ξέρει,
Σ΄εκείνον που κηλιδώνει την αλήθεια.
Περπατώ και τραγουδώ, για την οργή που με διακατέχει.

Σκέφτομαι τόσο κόσμο που ζει μέσα στο σκοτάδι,
μέσα στη μοναξιά της πόλης τους.
Σκέφτομαι τις αυταπάτες της ανθρωπότητας,
όλα εκείνα τα λόγια που επαναλαμβάνει.

Τραγουδώ για εκείνους που δεν έχουν τύχη
τραγουδώ για μένα
Τραγουδώ με οργή σε αυτό το φεγγάρι
ενάντια σ΄εσένα.
Τραγουδώ στον ήλιο που θα υπάρχει,
που θα ξεθωριάσει και θα ξαναγεννηθεί,

με τις αυταπάτες και την οργή να με κατακλύζουν.

Σκέφτομαι τόσο κόσμο που ζει μέσα στο σκοτάδι,
μέσα στη μοναξιά της πόλης τους.
Σκέφτομαι τις αυταπάτες της ανθρωπότητας,
όλα εκείνα τα λόγια που επαναλαμβάνει.

Τραγουδώ για εκείνους που δεν έχουν τύχη
τραγουδώ για’ μένα.
Τραγουδώ με οργή σε αυτό το φεγγάρι
ενάντια σ΄εσένα.

Τραγουδώ στον ήλιο που θα υπάρχει,
που θα ξεθωριάσει και θα ξαναγεννηθεί,

με τις αυταπάτες και την οργή να με κατακλύζουν.

Μουσική: ΝΙΝΟ ΡΟΤΑ,

ΣΤΙΧΟΙ: ΛΙΝΑ ΒΕΡΤΜΥΛΕΡ

Πηγή: FotDis-YouTube / lyricstranslate

συνεχίζεται

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΝΝ. στη χώρα του ποτέ…ή 12

Γράφτηκε αυτή η ιστορία με τα λόγια παιδιών που πλησίασαν, που θέλησαν να γευτούν την ομορφιά του ονείρου αλλά η γεύση τους τρόμαξε, η θωριά τους σάστισε, τα έχασαν, έκαναν πίσω.
Ξεθώριασε μέσα τους η εικόνα, παραπάτησαν και έπεσαν. Δεν θέλησαν να ξανασηκωθούν, δεν τα κατάφεραν, μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν.
Ίσως μας πουν μια μέρα.
Το όνειρο είναι πάντα εδώ, τα όνειρα δεν χάνονται.
Κανείς και ποτέ δεν δύναται να τα εξαφανίσει.
Ο άνθρωπος γεννιέται κι ερωτεύεται, ονειρεύεται, παλεύει.
Έρωτας για ζωή μας κίνησεγια ζωή πραγματική. Όχι μονότονη επανάληψη, μονότονων σκέψεων, κινήσεων, συνηθειών.
Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που αντί να συνεργάζονται μαλώνουν, τις περισσότερες φορές για ευτελή αντικείμενα, το όνειρο θα είναι πάντα εκεί, θα περιμένει στην γωνία, θα συντροφεύει τους ευαίσθητους, θα αποφεύγει τα παχύδερμα.
Θα περιμένει αυτόν που θα σκαλίσει.

Σαν τη φωτιά, Νεκ.

  • Μαρτυρία από Ταξίμ. Ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’ αυτούς τους τόπους.
    Από τον Blackpanther :
    Μαρτυρία μέσα από την Πλατεία Ταξίμ. Γράφει ο Durukan :
    ‘Πλατεία Ταξίμ 2 Ιουνίου 1913
    Ενημέρωση από τη Gezi Commune
    Oύτε ο πιο ταλαντούχος συγγραφέας του κόσμου, ακόμα και με κούπες καφέ και σωρούς πακέτων από τσιγάρα, δεν θα μπορούσε να είναι αρκετά καλός ώστε να περιγράψει αυτό που συμβαίνει εδώ, πως θα μπορούσα εγώ ;
    Απίστευτο.
    Ξεκίνησε σαν διαμαρτυρία, μετά έγινε κίνημα αντίστασης, έπειτα η αντίσταση διαδόθηκε και σε άλλες πόλεις της Τουρκίας και μετά, η ρίζα όλου αυτού, το Gezi Park στην Ταξίμ, έγινε η Gezi Commune ’13.

Μια πραγματική Κομμούνα.
Αναρχική ουτοπία – χωρίς κράτος, χωρίς οργάνωση, χωρίς βία, μόνο ελευθερία, μόνο αλληλεγγύη
και άνθρωποι που παίρνουν πρωτοβουλίες.
Μέχρι τώρα, το μεσημέρι της 2ης Ιουνίου, όλοι οι δρόμοι που οδηγούν στην Ταξίμ έχουν αποκλειστεί με περισσότερα από 20 οδοφράγματα [αρκετά ισχυρά ώστε να συγκρατήσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας].
Η πλατεία Ταξίμ και ιδίως το Gezi Park ζουν την πλήρη ελευθερία : Καθένας και όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, εκτός από το Κράτος και την αστυνομία του.
Και κανένα κέντρο. Καμία οργάνωση. Κανένα πολιτικό κόμμα. Ούτε καν κέντρο συντονισμού. Απλώς άνθρωποι !

Αυτό φίλοι είναι αδύνατο να περιγραφεί. Ξενοδοχεία εξυπηρετούν την αντίσταση δωρεάν, κόσμος φέρνει τρόφιμα και ποτά με αυτοκίνητα, γιατροί και φοιτητές ιατρικής προσφέρονται εθελοντικά ώστε να λειτουργήσουν νοσοκομεία πρώτων βοηθειών σε τζαμιά κοντά στα οδοφράγματα, άνθρωποι που δεν μπορούν να βγουν απ’ τα σπίτια τους σχηματίζουν το μεγαλύτερο δίκτυο πληροφόρησης, μια και τα διεφθαρμένα ΜΜΕ δεν λένε ούτε μία λέξη ενώ ένα εκατομμύριο άνθρωποι είναι στους δρόμους, [φανταστείτε την έκταση της διαφθοράς, ή μάλλον όχι, είναι πολύ δύσκολο και να την φανταστείτε….]

Ηλικιωμένες κυρίες και οικογένειες ανοίγουν τα διαμερίσματά τους στην αντίσταση. Δικηγόροι τρέχουν από αστυνομικό τμήμα σε αστυνομικό τμήμα, ώστε να διασφαλίσουν ότι όσοι προσάγονται είναι ασφαλείς και καλά. Οδηγοί φορτηγών αφήνουν τα οχήματά τους στη μέση του δρόμου, ώστε να εμποδίσουν τα τεθωρακισμένα της αστυνομίας να κινηθούν. Μουσικοί συρρέουν στη Gezi Commune, καλλιτέχνες, οικογένειες, παιδιά, γέροι, γυναίκες.
Θες να κάνεις κάτι αλλά χρειάζεσαι βοήθεια ; Έλα στη Gezi Commune αυτές τις μέρες, θα βρεις εκατοντάδες ανθρώπων έτοιμους να σας βοηθήσουν, πριν καν προλάβεις να τελειώσεις την πρόταση : ‘φίλε, υπάρχει κανείς που…’
Η κοινωνία της Τουρκίας ανακάλυψε τον εαυτό της, ξανά. Τα μάτια άρχισαν πάλι να λάμπουν. Οι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν – και το εννοώ, κυριολεκτικά – ο ένας τον άλλο, [όλοι τριγυρνούν στην κομμούνα του Gezi σαν χορευτές μπαλέτου, φροντίζοντας ο ένας τον άλλον].

Αλλά ποιος το έκανε όλο αυτό ; Πως οι Τούρκοι πολίτες που είναι πασίγνωστοι για το φόβο τους για την αναρχία και το πάθος τους για το κράτος έγιναν έτσι ;
Αυτή είναι η γαμημένη ουσία!
Πρώτα – Πως ;
Η απάντηση είναι εύκολη. Χάρη στον πρωθυπουργό. Οι άνθρωποι κουράστηκαν απ’ το να βλέπουν το ακραία αλαζονικό, αυθάδη, λαίμαργο και το ‘κάνω ότι θέλω και κανείς δεν μπορεί να με σταματήσει’ πρόσωπό του συνέχεια, ικανό ώστε να κάνει όλους τους θεσμούς [και ιδίως τα ΜΜΕ] και την γραφειοκρατία να γονατίζουν κυριολεκτικά μπροστά του, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό του κάτι σαν Θεό….

Οι άνθρωποι κουράστηκαν να σκέφτονται ότι τίποτα δεν μπορεί ν’ αλλάξει, ότι η κοινωνία κάποτε θα σηκώσει ανάστημα, ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα ανάσχεσης της δύναμης από την αλαζονεία ενός άνδρα προς την νομιμότητα και ότι κάποτε ίσως οι άνθρωποι θα χαμογελάσουν ξανά.
Τα αλαζονικά του λόγια για το Gezi Park, μαζί με τους βουλευτές που στέκονται μπροστά στα μηχανήματα καταστροφής [που έδειξαν στους ανθρώπους ότι ‘όλοι μπορούμε’, χρωμάτισαν την πιο μεγάλη, την πιο ειρηνική και την περισσότερο ελπιδοφόρα εξέγερση στην ιστορία της Τουρκίας, ίσως και της Μέσης Ανατολής!

Και ποιος το έκανε; Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον σημείο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κατηγορούσαμε ότι είναι τόσο ηλίθιοι που μιλούν μόνο για ποδόσφαιρο. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τους κοροϊδεύουμε επειδή πόσταραν μόνο το τι τρώνε στα Facebook. Είναι εδώ. Ορισμένοι ήδη μπροστά στα οδοφράγματα, άλλοι ήδη μέσα στην Κομμούνα, καθαρίζοντας και το παραμικρό σκουπιδάκι, μέχρι και τις γόπες που βρίσκονταν εδώ για χρόνια!
Δεν πρόκειται για εξέγερση. Είναι η μέρα γέννησης μιας αληθινής κοινωνίας. Άνθρωποι που νοιάζονταν ο ένας για τον άλλον, που τρέχουν να βοηθήσουν όποιον το έχει ανάγκη. Σε χτυπά κάποιος από τους εκατό χιλιάδες ανθρώπους κατά λάθος στο πόδι στη μέση του μικρού Gezi Park Commune; Οι άνθρωποι γίνονται τόσο ευγενικοί που σου ζητούν συγνώμη 5 φορές, μ’ένα μεγάλο χαμόγελο.

Ακόμη και οι γονείς μας που είδαν το πραξικόπημα της δεκαετίας του ’80 και φοβούνται τις διαδηλώσεις [ένας από τους λόγους που εξηγεί γιατί οι διαδηλώσεις δεν ήταν μεγάλες μέχρι τώρα] καλούν τους γιους και τις κόρες τους για να τους πουν : ‘είμαι περήφανος για σένα. Απλώς να προσέχεις, εντάξει;’
Η αναρχο-ουτοπιστική Κομμούνα επιτρέπει τα πάντα [ LGBTQ ανθρώπους να πορεύονται με αντικαπιταλιστές μουσουλμάνους, Κούρδους να διαδηλώνουν με Κεμαλιστές] εκτός από το Κράτος. Και η Ταξίμ δεν ήταν ποτέ τόσο ασφαλής. Ούτε έναν καυγά δεν είδα, αφού κάθε μικρή σπίθα αμέσως σβήνεται από τους ίδιους τους ανθρώπους.
Τα πάντα, όλα όσα μπορείτε να φανταστείτε ότι χρειάζονται σε μία πλατεία για να φιλοξενήσει ένα εκατομμύριο ανθρώπους προμηθεύονται, οργανώνονται και εκτελούνται από αν-οργανωμένους ανθρώπους. Εκπληκτικό. Αυτό είναι το πιο εκπληκτικό απ’ όλα.

Ο καθένας είναι χρήσιμος σε κάτι. Είσαι σκληροπυρηνικός αναρχικός έτοιμος να παλέψεις στα οδοφράγματα; Ή είσαι ένας 17χρονος που πρώτη φορά βγαίνει στους δρόμους; ή ένα ζευγάρι 70χρονων; Δυνατός; Αστείος; Ψηλός; Κοντός;…..
Είμαστε όλοι εξίσου σημαντικοί, για να γεμίσουμε ένα διαφορετικό κενό, ένα κενό που πρέπει να γεμίσει ώστε η αντίσταση και η κομμούνα να συνεχιστεί.
Εν τω μεταξύ άσχημα νέα έρχονται ιδιαίτερα από την Άγκυρα, το Εσκισεχίρ και τη Σμύρνη – πολλοί τραυματισμοί, χιλιάδες.
Η αστυνομία χρησιμοποιεί pentium gas και αέρια πιπεριού, και πλαστικές σφαίρες.

Και τέλος. Χθες βράδυ στα οδοφράγματα, η αστυνομία επιτέθηκε ξανά με μπουλντόζες και τεθωρακισμένα. Δεκάδες κάψουλες με αέρια πιπεριού εκτοξεύτηκαν, μια από αυτές χτύπησε τον διπλανό μου. Έπιασα το χέρι του και τρέξαμε μαζί στα τζαμιά που έχουν γίνει εθελοντικά ιατρικά κέντρα από τους γιατρούς. Αιμορραγούσε από το κεφάλι, τρέξαμε μέσα, ήρθαν οι γιατροί, το τραύμα των 4 εκατοστών στο μέτωπό του ‘αποκαταστάθηκε’. Προσπαθούσα να τον ηρεμήσω και να τον κάνω να χαλαρώσει στη διάρκεια της επέμβασης, λέγοντάς του ότι είναι καλά με την σχεδόν σβησμένη μου φωνή, από τις τρεις μέρες διαδηλώσεων.
Και μετά με κοίταξε και μου είπε κάποια πράγματα. Δεν έχει σημασία τι είπε, αυτό το βλέμμα – που ακόμα κάνει το πρόσωπό μου υγρό από τα δάκρυα γράφοντας αυτές τις γραμμές – αυτό το νόημα της ζωής, η πηγή του να χαμογελάς για πάντα.

Δεν μπορώ να βρω λέξεις που να αντανακλούν επαρκώς την ένταση των συναισθημάτων, της ευτυχίας, του ενθουσιασμού του να είσαι εδώ. Καμιά τέτοια λέξη δεν λέχτηκε ποτέ σ’ αυτούς τους τόπους, επειδή ποτέ τέτοια συναισθήματα δεν τα ‘νιωσε κανείς σ’ αυτούς τους τόπους.
Και τώρα, αρχίζουμε να μιλάμε. Με λέξεις που κανείς δεν είπε μέχρι τώρα. Για ένα κόσμο που κανείς δεν τον ονειρεύτηκε μέχρι τώρα. Από ανθρώπους που δεν είχαν μιλήσει μέχρι τώρα. Αρχίσαμε να μιλάμε τώρα. Για να μη σιωπήσουμε ποτέ ξανά.’

Καλή τύχη Durukan! και στα δικά μας! Ας εμπνεόμαστε κι ας παίρνουμε κουράγιο οι μεν από τους δε, προς ένα μοναδικό paradigm shift.
Tην αφοβιά φοβούνται μόνο, για να παραφράσω τον Γκάτσο στον ‘απαγορευμένο’ Κεμάλ !

Ταξιαρχίες, Φιόρε

  • Η ζωή συνεχίστηκε, για όλους μας.
    Οι σύντροφοί μου ζορίστηκαν περισσότερο, μακρύς ο δρόμος, ψηλά τα εμπόδια. Ήτανε όμως ξανά μαζί, οι περισσότεροι τουλάχιστον.
    Δύσκολο το έργο τους.
    Δύσκολο και το δικό μου.
    Διαφορετικές οι συνθήκες, του καθενός ο Γολγοθάς του φαίνεται αξεπέραστος, βαρύτερος.
    Ο δικός μου αλάφρωσε γρήγορα. Σαν να αυτοτιμωρήθηκα όμως αργότερα, με τις αρρώστιες και τα λοιπά. Για να τραβήξω κι εγώ ζόρια βαριά, όπως οι σύντροφοί μου!

Βλέπετε, ήρθε εκείνη η φανταστική περίοδος όπου ο ευλογημένος ο Τοτός μας παραχώρησε εκείνη την αυτόνομη γωνιά γης και θάλασσας να την ζήσουμε όπως επιθυμούμε, μέσα στην επαρχιακή μονοτονία. Μια μεγάλη παρέα φτιάχτηκε πάνω στο κύμα και την καυτή αμμουδιά, κάτω απ’ τον ίσκιο της λεύκας και του πλάτανου.
Μια εικοσαετία όπου η δουλειά είναι χαρά και διασκέδαση μαζί, δημιουργία αληθινή, γεμάτη απρόοπτα. Η μέρα κρύβει δεκάδες εκπλήξεις, κάθε μέρα καινούρια αρχή και τέλος,
διαφορετική από την προηγούμενη. Δεν υπάρχουν εξουσίες, δεν υπάρχουν αρχές παρά μόνο συνεργατικότητα, μοίρασμα και αλληλεγγύη.
Κατά το πλείστον δηλαδή διότι ο παρείσακτος, ο χοντρόπετσος, ο λουφατζής πάντα θα υπάρχει. Χάνονταν όμως στο σύνολο. Που αυτοσχεδιάζει καθημερινά.

Στον αέρα, στο νερό, στην άμμο, στο χορτάρι
μες τα λουλούδια και το πράσινο, αυτόνομοι, ανεξάρτητοι ξανά, μ’έναν άλλο, ξεχωριστό τρόπο, για κάμποσους μήνες τον χρόνο.
Απλά έπρεπε να ξεχειμωνιάσουμε κιόλας, όπως-όπως.
Αυτό είναι το ζόρι, να περάσει ο χειμώνας.
Ευχάριστο το θεατρικό διάλειμμα, κράτησε όμως λίγο.
Μιά υπέροχη εικοσαετία όπου γνώρισα και με γνώρισαν εκατοντάδες άνθρωποι.
Διαμάντια και χαλίκια υπάρχουν παντού, το ίδιο συμβαίνει κι εδώ.
Μου κράτησαν συντροφιά εξαιρετικά παιδιά, απ’ όλες τις κοινωνικές κατηγορίες. Τους ευχαριστώ όλους γιατί μου έδωσαν πολλά, και το κυριότερο, γιατί με ανέχτηκαν, τις ιδιοτροπίες και τα ξεσπάσματά μου.

Το μαγιό ξέρετε εξισώνει τις κοινωνικές αντιθέσεις, ξεβράκωτοι είναι όλοι ίδιοι!
Έδωσα κι εγώ μπόλικα. Δεν μπόρεσα ίσως αυτά που θα ήθελα περισσότερο, το έκανα όμως μ’ ένα διαφορετικό τρόπο. Προσαρμόζεται ο άνθρωπος στις συνθήκες και μαθαίνει να είναι αντισυμβατικός σύμφωνα με τις περιστάσεις, με τον τρόπο που τον παίρνει.
Νομίζω πως τα κατάφερα.
Κάθε τι ωραίο έχει κι ένα τέλος.

Η ΕΞΈΓΕΡΣΗ ΠΟΥ ΚΡΆΤΗΣΕ ΧΡΌΝΙΑ ΕΊΧΕ ΈΝΑ ΤΈΛΟΣ ΠΙΚΡΌ.
Τα καλοκαίρια στο Εστέλλα όχι .

Εκεί μες το νυχτερινό τρίγωνο του διαβόλου Salina – Enjoy – Blue Bay, τα τρία νυχτερινά κλαμπ της πόλης με τη μεγαλύτερη κίνηση που μάζευαν όλη την αφρόκρεμα της περιοχής και όχι μόνο, Το κάμπινγκ μάζευε όλο τον κόσμο την ημέρα, κυριολεκτικά όλο τον κόσμο, μα όλον, ήταν όλοι εκεί!

Η κατάσταση είχε αρχίσει να φθίνει σιγά-σιγά, φυσιολογική φθορά πες το,
οι συνθήκες που άλλαξαν δραματικά μετά τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία μας προετοίμασαν .
Την εγκαταλείψαμε μόνοι μας, ήταν αναπόφευκτο.
Μετά Θεσσαλονίκη, και ξανά πίσω.
Κάθε καινούρια εμπειρία μου μάθαινε πολλά.

Χθες πέρασα πάλι απ’ τον κυρ Δημήτρη και τον χαιρέτησα, έγινε πλέον 91 χρόνων και μισότυφλος, μούσφιξε το χέρι στοργικά, ήταν και η Έλλη μαζί μου, συγκινήθηκε, του υποσχέθηκα σε λίγες μέρες να επιστρέψω για να πιούμε τσιπουράκι να τα πούμε για τα καλά, δεύτερος πατέρας μου στάθηκε στα χρόνια τα παλιά, τα καλά και για μένα και γι αυτόν, 12 εκατομμύρια έφαγα εδώ μέσα Μιχάλη μου μου είπε, πάνε όλα τα λεφτά, δεν έχω πλέον μια, όμως ούτε ένα φτωχαδάκι δεν καταχράστηκα, έδωσα δουλειά σε πολλούς, τάισα δεκάδες, μόνο από πλούσιους επήρα, το ξέρω κυρ Δημήτρη του είπα, βοήθησες πολλούς, κι εσύ Μιχάλη, εγώ δυο τρεις Τοτέ του λέω εσύ δεκάδες! κι έφυγα, σύντομα, ελπίζω, θα επιστρέψω, παρ’ τηλέφωνο πρώτα, να είμαι καλά, αλλιώς δεν έχει αξία, εντάξει; εντάξει

How you remind me, Nickelback.

  • Να ανοίξω την αγαπημένη μου παρένθεση για να μη ξεχάσω να αναφέρω δύο σημαδιακά γεγονότα.
    Το πρώτο δεν έχει αναφερθεί καθόλου μέχρι σήμερα.
    Το διάστημα ανάμεσα στις εδώ δύο ποινικές διώξεις ήρθε ένα πρωϊνό από την Ιταλία η μητέρα της Τζιοβάννα, αγαπημένης μου φίλης, να μου ζητήσει μία μεγάλη χάρη. Η κόρη της τραβιόταν στις φυλακές και κινδύνευε με πολλά χρόνια καταδίκης εξ αιτίας της μαρτυρίας του Σαβέριο,
    μοναδικής,
    όπου με λίγα λόγια την κατηγορούσε πως η ομάδα μας στην οποία σύμφωνα πάντα με τα λόγια του ανήκε, την έστειλε, εγώ για την ακρίβεια, να κάνει αυτοψία σε ένα κτηματικό γραφείο.

Δεν το σκέφτηκα δευτερόλεπτο, έκανα μία δήλωση την οποία επικυρώσαμε στο Ιταλικό Προξενείο στη Θεσσαλονίκη, με την οποία αρνούμουν κατηγορηματικά πως έστειλα το κορίτσι οπουδήποτε, διαψεύδοντας τον συγκεκριμένο.
Τι απέγινε με την Τζιοβάννα δεν θυμάμαι, θα μάθω όμως κάποια στιγμή, πολύ σύντομα μάλιστα.
Το δεύτερο έχει να κάνει με το ατυχές γεγονός του ταξιδιού στη Γερμανία που επιχείρησα,κόντρα σε όλα τα ‘προγνωστικά’ ας πούμε.
Ποτέ δεν κατάλαβα τι με ώθησε να κάνω εκείνη την κίνηση, σχεδόν αυτοκτονική.

Ήταν σίγουρα μία πολύ τραυματική εμπειρία, σχεδόν είκοσι χρόνια αφ’ ότου είχαν γίνει τα γεγονότα που οδήγησαν στη σύλληψη, τη φυλάκιση, τη νέα δικαστική μου περιπέτεια κλπ. Τα έχουμε αναφέρει σε άλλο μας πόνημα,δεν χρειάζεται να επαναλάβω τίποτα.
Αυτή είναι η παρένθεση.

Lola, the Kinks.

Οι κυβερνήσεις, πράσινες και γαλάζιες, έχουν εν τω μεταξύ βυθίσει την χώρα στον ατομικισμό και τον καταναλωτισμό, κάτω από τις διαταγές των ‘αγορών’,ώσπου η παγκόσμια καπιταλιστική φούσκα σκάει με πάταγο.
Έχουμε εδώ την εξέγερση των νέων του 2008 και την αντεπίθεση του κεφαλαίου που κορυφώνεται με την είσοδο της χώρας στα μνημόνια. Την πολυμέτωπη επίθεση προς τον αντιεξουσιαστικό χώρο που μόνος-ολομόναχος κρατάει σηκωμένη τη σημαία της αντίστασης
για να φτάσουμε πλέον στην ωμή καταστολή οποιασδήποτε φωνής ανυπάκουης,
ενάντια στην ανυπακοή και αυτονομία,
μιας και όλες οι παραδοσιακές δυνάμεις,οργανώσεις και δομές της καθεστωτικής αριστεράς και των συνδικάτων σιωπούν εκκωφαντικά, ευρισκόμενες σε πλήρη αδράνεια.

Έχουμε ένα εμφανέστατο πραξικόπημα ενάντια στις εκφράσεις της αστικής, ψευτο αντιπροσωπευτικής, ψευτοδημοκρατίας.
Που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μία σύγχρονη φεουδαρχία.
Υπήρξε ενδιάμεσα το κίνημα των πλατειών το οποίο εξουδετερώθηκε λίγο μετά την γέννησή του μέσα στα δακρυγόνα με τα οποία κυριολεκτικά το έπνιξαν οι δυνάμεις καταστολής. Και στο ξύλο, άφθονο ξύλο, ωμή βία, χωρίς διακρίσεις.
Πνίγηκε και στις εσωτερικές του αντιθέσεις. Κίνημα πολυσυλλεκτικό, όπου το πρόταγμα της άμεσης δημοκρατίας που φάνηκε να κυριαρχεί στην αρχή, δεν κατάφερε να οργανώσει τον κόσμο σε μόνιμα και σταθερά αυτοδιαχειριζόμενα σχήματα δομών αλληλεγγύης με μαζικότητα και συνέχεια!

Κι έμειναν για μία ακόμη φορά μόνοι τους οι αντιεξουσιαστές να προσπαθούν αυτό που μοιάζει αδύνατο, αυτή τουλάχιστον τη στιγμή που μιλάμε.
Με όλες τις αντιθέσεις που έχει στο εσωτερικό του αυτός ο ανομοιογενής χώρος.
Από εδώ και από εκεί, σκόρπια, θα γεννηθεί, θα γιγαντωθεί, θα εκραγεί και θα πλημμυρίσει το μέλλον το ανατρεπτικό, ριζοσπαστικό, απελευθερωτικό του ανθρώπου αυτόνομο κίνημα που θα καταργήσει την εκμετάλλευση και θα δώσει ξανά στον λαό τη φωνή του και την εξουσία, μέχρι να καταργήσει και αυτής την ανάγκη!
Λευκίμη, Κερατέα, Ιερισσός, Βίλα Αμαλία και δεκάδες άλλες Βίλλες διασκορπισμένες στο Αθηναϊκό και Ελλαδικό Παγκόσμιο χωριό δείχνουν τον δρόμο.

‘Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος’ φώναζαν οι Χιλιανοί σύντροφοι,από την μία πλευρά, και τους απαντούσαν απ’ την άλλη πως ‘λαός αρματωμένος ποτέ νικημένος’.

post image

Born in the usa, Bruce Springsteen.

Ταξιαρχίες,

  • Δεν βγήκε ακόμη ο μάϊος. Πριν λίγες μόνο μέρες γιορτάσαμε την ‘εργατική πρωτομαγιά’, πανάθεμα μας. Μεγαλύτερο μνημόσυνο δεν έχω ξαναδεί, σύμφωνα με τα λεγόμενα δηλαδή, μιας κι εγώ εμπύρετος ήμουν στο κρεβάτι
    σας ρωτάω όμως
    εκείνον τον Αλέκο Παναγούλη τον θυμήθηκε κανένας, αν εξαιρέσουμε δέκα καλούς φίλους και συντρόφους του;
    Βλέπετε, τα κόμματα που χειραγωγούν τις μάζες – και μοιράζονται την εξουσία που τους επιτρέπει να διαχειρίζονται το κεφάλαιο – και τις κατευθύνουν, είναι εχθροί τέτοιων ανθρώπων.
    Έκαναν το παγώνι λοιπόν.

Τέτοια μέρα λοιπόν ένας απ’ τους μεγαλύτερους σύγχρονους ήρωες άφηνε την τελευταία του πνοή το μακρινό ’76.
Δεν τον θυμούνται γιατί ήταν ανεξάρτητος, αυτόνομος. Δεν ανήκε σε κόμμα, και για τέτοιους ανθρώπους επιβάλλουν την λήθη
κι ας ήταν ο μόνος που στην χούντα αντιστάθηκε έμπρακτα, ένας από τους ελάχιστους μάλλον,
απέτυχε να τινάξει στον αέρα τον ηγέτη της,
βασανίστηκε αγριότατα, καταδικάστηκε δις εις θάνατον και δεν εκτελέστηκε χάρη στην τεράστια διεθνή κινητοποίηση. Θάφτηκε ζωντανός σε κελί, απομονωμένος από τα πάντα και τους πάντες, έφτασε στο σημείο να γράφει ποιήματα χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του στους τοίχους των φυλακών Μπογιατίου, όταν για σπάσιμο του πήραν το χαρτί και το μολύβι.

Θέλουν να τον οδηγήσουν στη λήθη γιατί δεν ανήκει σε κόμμα.
Αυτοί είναι οι δικοί μας ήρωες κύριοι.
Ήταν έτοιμος να καταθέσει φάκελλο όπου αποδείκνυε την συνεργασία της χούντας με ενεργούς, γνωστούς πολιτικούς της τότε εποχής,
χαρακτήρισε τον Ανδρέα Παπανδρέου ‘σύγχρονο Μουσολίνι΄, αρνήθηκε να συνεργαστεί μαζί του,
παράτησε την Ένωση Κέντρου γιατί ο πρόεδρός της είχε συνεργαστεί με την χούντα.
Ετοιμαζόταν να καταθέσει και φάκελλο για τα βασανιστήρια που η χούντα χρησιμοποίησε για να εξοντώσει τους πολιτικούς της αντιπάλους.

Άσε που είχε καταφέρει ν’ αποδράσει δυο φορές από τις φυλακές, βασανισμένος, εξουθενωμένος.
Αυτοεξορίστηκε, όταν η χούντα τον απελευθέρωσε, ύστερα από την ύστατη προσπάθεια φιλελευθεροποίησης που προσπάθησε, κάτω από την διεθνή πάντοτε πίεση, στην Φλωρεντία. Σύντομα όμως επέστρεψε κρυφά στην χώρα για να οργανώσει την αντίσταση. Τότε που ο ‘Λαός’ ροχάλιζε βαριά αφήνοντας τους φοιτητές σχεδόν μονάχους να προσπαθούν να βγάλουν το φίδι απ’ την τρύπα!
Δεν κατάφερνε βλέπετε να ησυχάσει. Όταν έχεις το σαράκι να σε τρώει μέσα σου……….

Έχασε τη ζωή του σε αυτό το παράξενο ατύχημα στην Λεωφόρο Βουλιαγμένης, οι φάκελλοι του ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν, η απάτη κουκουλώθηκε μιας και όλοι τα έκαναν μεταξύ τους πλακάκια, ο μηχανισμός παρέμεινε ανέπαφος και ανέγγιχτος, την πλήρωσαν δέκα μεγαλόσχημοι μονάχα, και ούτε γάτα ούτε ζημιά.
Γι αυτό λοιπόν κι εγώ του κάνω το μνημόσυνο με ένα ποίημα τεράστια αλήθεια, που όσο κι αν την ξορκίζουμε αυτή πάντα επιστρέφει για να μας θυμίσει τα αυτονόητα. Δυστυχώς ή ευτυχώς :

Πάλης ξεκίνημα
νέοι αγώνες
οδηγοί της ελπίδας
οι πρώτοι νεκροί.
Όχι άλλα δάκρυα
κλείσαν οι τάφοι
λευτεριάς λίπασμα
οι πρώτοι νεκροί.
Λουλούδι φωτιάς
βγαίνει στους τάφους
μήνυμα στέλνουν
οι πρώτοι νεκροί
Απάντηση θα πάρουν
ενότητα κι αγώνα
για να βρουν ανάπαυση
οι πρώτοι νεκροί.
στίχοι Αλέκος Παναγούλης τραγούδι Μαρία Φαραντούρη μουσική Μίκης Θεοδωράκης.

ότι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο! έγραψε ένας άλλος ποιητής.

»τα δάκρυα που από τα μάτια μας

Θα δείτε να τρέχουν

Μην πιστέψετε ποτέ

πως είναι σημάδια απόγνωσης

Υπόσχεση είναι μοναχά

Υπόσχεση αγώνα’

Αλέξανδρος Παναγούλης

  • Και ξαναγυρίζοντας στην εξεγερμένη Τουρκία του Ιουνίου ’13 :
    ‘Κοιμήθηκα μόλις 5 ώρες μέσα σε 3 ημέρες. Με ψέκασαν με δακρυγόνα αμέτρητες φορές, ρίσκαρα τον θάνατό μου 3 φορές. Και ξέρετε τι λέει ο κόσμος; Παράτα τα, εσύ θα είσαι που θα σώσεις την χώρα;
    Ναι, και αν δεν την σώσουμε εμείς, θα πεθάνουμε όσο το προσπαθούμε.
    Είμαι τόσο κουρασμένος που έχω πιει 7 ενεργειακά ποτά και 9 παυσίπονα σε 3 μέρες, η φωνή μου έχει κλείσει αλλά θα είμαι ξανά στην πλατεία σήμερα στις 6. Απλά για την επανάσταση.’
    Το μήνυμα που άφησε στο Facebook ο 22άχρονος διαδηλωτής Αμντουλάχ Κομέρτ, ο οποίος έπεσε νεκρός από σφαίρα στο Χατάι της Τουρκίας.

Μαρία Δημητριάδη _ Χρέος (Γ.Ρίτσος)

μιχαλης 000

Μίσσιου “Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε?”

Σχετική εικόνα

 

συνεχίζεται

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΖΖ. στη χώρα του ποτέ…ή 8

Ας επιστρέψουμε στην αφήγηση μας.
Δεν παραδέχτηκα λοιπόν ποτέ πως ήμουν μαχητής και με αθωώνουν. Δεν υπήρχε άλλωστε λόγος.
Την Ροσσάνα την έχουν διώξει, έχουν κάνει έτσι το καθήκον τους.
Επιστρέφω βράδυ στην Καβάλα και συνειδητοποιώ με την μία πως η πραγματική Οδύσσεια ξεκινάει μόλις αυτή τη στιγμή!
Γιατί, στην πραγματικότητα είμαι ένας ξένος, ανάμεσα σε ξένους.
Δεν έχω σκοπό, σε μία πόλη που, κακά τα ψέμματα, μυρίζει φορμόλη, απολυμαντικό.
Φίλους έχω πολλούς,
με αγαπούν αρκετά παιδιά και τους το ανταποδίδω με τον τρόπο μου. Τα ενδιαφέροντα όμως δεν είναι κοινά, έτσι, απλά. Δεν θέλω να επεκταθώ, δεν χρειάζεται, πιστεύω πως έχω γίνει αντιληπτός.
Σφίγγω τα δόντια και λέω πως θα μάθω να προσαρμόζομαι. Μέσα μου έχω το σαράκι της φυγής.

Διάφανα Κρίνα – Κλόουν την Τετάρτη, την Κυριακή νεκρός

Σε δυο-τρεις μήνες πρέπει να παρουσιαστώ στον στρατό. Κόρινθος, υποψήφιος αξιωματικός.
Δεν σφάξαν!
Παρουσιάζομαι άνοιξη, με τον Θοδωρή τον ‘λουκουμά’. Αρνούμαι το αξιωματιλίκι.
Πριν ξεκινήσουν τα καψόνια έχει προλάβει να με ‘ανακαλύψει’ ο αρχιλοχίας μου, είναι αλάνι με την τρύπα απ’ το σκουλαρίκι στο αυτί. Με προστατεύει με νύχια και με δόντια, δεν έκανα ούτε ένα ‘γερμανικό’ νούμερο σκοπιά, το αργότερο ήταν 12 – 2:00. Δεν μου την έπεσαν ποτέ!
Κάθε βράδυ, μετά το σιωπητήριο, μαζεύει στον κοιτώνα του έξι-εφτά καρντάσια, ακούμε τους αγαπημένους του Ντόρς και πίνουμε ρετσίνα!
Στον ιματισμό, την πρώτη μέρα στο τάγμα,έπεσα επάνω σε σύντροφο από τον Ρήγα Φεραίο της Φλωρεντίας. Όπως ήδη ξέρεις, η πολιτική μου αφύπνιση και διαδρομή ξεκίνησε από εκεί.

Αγκαλιές, φιλιά, με έντυσε με χρησιμοποιημένες φόρμες, δεν μοιάζω λοιπόν καθόλου με ‘ψάρι’,
τριγυρίζω και μοιάζω με ‘παλιό’, κάποιοι μάλιστα με αποφεύγουν, ξέρετε, ‘ψάρακλες’, και τέτοια άλλα κουλά.
Μέχρι και στο γραφείο όπου κανονίζονται και υπογράφονται οι μεταθέσεις βρίσκω γνωστό απ’ τα περασμένα, παρακάμπτει το φύλλο πορείας που μου ετοιμάζουν, δυσμενή για Λήμνο, και με στέλνει Ελευθερούπολη!
Πολλές φορές σας μίλησα στα περασμένα μου γραπτά για ‘το λαμπρό μου το αστέρι’. Δεν με αφήνει ούτε λεπτό.

Purple rain, Prince.

Να μη ξεχάσω να μνημονεύσω τον Ηρακλή τον Παπαναστασίου μια και βρισκόμαστε ακόμη στην Κόρινθο
δεν είμαι και πολύ σίγουρος για το μικρό του όνομα, για το επίθετο βέβαιος. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής, ίσως διευθυντής σε δημοτικό, πιθανότατα στη Δεξαμενή. Δεξιός αλλά ακριβοδίκαιος, τίμιος και σεβαστός άνθρωπος στην πόλη, μπορώ να πω και πολύ αγαπητός. Είχε ένα μικρό κτηματάκι στην αμμουδιά, στον δρόμο προς Θεσσαλονίκη, μετά το Όσεαν Βιού, όπου μας φώναξε κάποια στιγμή να θυμηθούμε και να μιλήσουμε για το παλικάρι του.

Μες την τρέλα ο υιός, έκανε τα πάντα για να γίνουμε φίλοι κι ας ήμασταν δύο άκρα αντίθετα. Μιλούσαμε έξω απ’ τα δόντια, δεν κρύφτηκε ποτέ, εκτίμησα το πάθος και την ειλικρίνειά του, δεν προσπάθησε στιγμή να μου χαϊδέψει τ’ αυτιά. Όπως κι ο πατέρας του,πίστευε αυτό που έκανε. Και το έκανε με την καρδιά του.Γίναμε κολλητοί στο Κέντρο, κι ας ήμασταν από άλλο ανέκδοτο ο καθένας.
Πίστευε στην ελεύθερη αγορά και την ατομική πρωτοβουλία, ήταν όμως και τυχοδιώκτης και αλάνι.

Είχε μπαρκάρει για κάποιο διάστημα, αν θυμάμαι καλά, και βρέθηκε στην Κεϋλάνη. Υπηρέτησε ένα χρόνο εθελοντής στον αμερικάνικο στρατό, απολύθηκε οικειοθελώς, εγκαταστάθηκε στο Κολόμπο και παντρεύτηκε μια κοπέλα ντόπια. Άνοιξαν ένα σούπερ μάρκετ, και λίγο αργότερα ήρθε στην Ελλάδα να την γνωρίσει στους δικούς του. Τον τσιμπάνε λοιπόν και τον βάζουν να υπηρετήσει. Δεν είχε καμία όρεξη και μούλεγε πως με την πρώτη ευκαιρία θα την κάνει.
Μόλις βρέθηκε έξω με άδεια τόσκασε λοιπόν και γύρισε στη νέα του πατρίδα.
Μπουκάρουν μία μέρα ληστές στο μαγαζί του, αντιστέκεται και πέφτει νεκρός, γαζωμένος από τις σφαίρες!
Τόλεγε η καρδιά του, αλλά έφυγε άδοξα.

Στο Πράβι ξεκινούν τα αληθινά ζόρια, μόλις αντιλαμβάνομαι πως θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα, φεύγω για 424. Επίθεση αυτοί, τρελίτσα εγώ.Παίρνω δυο χρόνια αναβολή και επιστρέφω κατακαλόκαιρο στην πόλη.
Έχω γνωρίσει τη Λίνα, λίγες μέρες αφότου βγήκα από την φυλακή, στο Ωκεανίς που ‘παίζει’ πολύ εκείνο τον καιρό, με τον Καφά και τον Γρηγόρη στα ντέκ.Έχω γίνει φίλος και με τους δύο, παρέα κάνω με τον Χρήστο. Ο Γρηγόρης έφυγε από την πόλη νωρίς.
Όλοι θέλουν να με συναναστρέφονται, ‘είμαι της μόδας’ βλέπετε, το λέω με πνεύμα ταπεινό, δεν καυχιέμαι κι ας μέσα μου βαθιά ξέρω πως μ’ αρέσει.

Τριγυρνώ κυρίως με τα παιδιά που συχνάζουν στον Σαλαβάτη και τον Πέππα, τον Θεσσαλονικιό συνεταίρο του. Θυμάμαι κάποια ονόματα, ο Μήτσος ο Σοφιανός, η Σόνια και η Κέλυ του Νικόλα, η Πεπίνα, η Σόνια και ο Μητσάκος, ο Μαρμάγκαλος που συγχωρέθηκε αργότερα, ο Κωστίκας από την Γερμανία, έφυγε κι αυτός νωρίς, ο Πάρις, ο Τσιμπίδης.
Δεν ξεχνώ και τους παλιούς μου φιλαράκους, τον Αποστόλου, τον Πελέ, τον συγχωρεμένο τον Θανασάκη τον Βούρα με τον οποίο γνωριζόμαστε από παιδιά και ήταν ένα εξαιρετικό παλικάρι,
και τ’ άλλα παιδιά.
Άλλη κατάσταση με τους μεν, άλλη με τους δε, άλλες μουσικές, άλλες συνήθειες.

Γνωρίζω και Αρβανίτη, Μαρωνόπουλο, Τέλη και πάει λέγοντας. Έχω τρεις διαχρονικές μεγάλες, διαφορετικές παρέες.
Είναι και ο Σωκράτης ο Διαμαντόπουλος που έρχεται για κάποιο διάστημα απ’ την Αθήνα, αυτός του βιβλιοπωλείου ‘Ήλιος’.
Και τέλος ο Κωστάκης ο Χατζηγεωργίου και οι συν αυτώ και έχουμε σχεδόν ολοκληρώσει, μιας και παρ ολίγο να ξεχάσουμε τον Δημήτρη τον Παπαθεοδώρου με την Καίτη, όπως επίσης τον ‘Αραχτό’ και την Ελλάδα. Και φυσικά το φιλαράκι μου τον Παυλίτο.
Είναι όμως και λίγο βαρετά. Τα ίδια και τα ίδια.Μπάτης, χειμώνα-καλοκαίρι.[ Να θυμηθώ το ‘Κοντίκι’ και την Ρούθ, που έγινε Βολιώτισσα]. Τότε είναι που έμαθα να παλεύω με το πανί,τη σανίδα και τα κύματα! νάναι καλά ο Γιαννακούδης.

Εμείς παίζουμε μπάλα, στην αμμουδιά και στο χορτάρι, άλλοι ρακέτα.
Μυροβόλος το πρωί, Σαλαβάτης το βραδάκι. Σε λίγο θα μπει στην παρέα και ο Γιώργος ο Σιμήτας με το ‘Νησί’ του.
Καμιά ταινία, όταν έχει της προκοπής. Μούμειναν για χρόνια στο μυαλό ‘Οι μαχητές’ που την είδα με τον Σοφιανό στο Παλλάς,
τα έργα για το Βιετνάμ,[‘Ελαφοκυνηγός’, ‘Πλατούν’ και ‘Αποκάλυψη’], και την Κουβανική μαφία με τον Πατσίνο και την Ιταλική με τον ανεπανάληπτο Μάρλον Μπράντο και τον Ντε Νίρο, όπως και την ‘Φωλιά του Κούκου’ με τον Νίκολσον.

Apocalypse now – Music Video – Gimmie shelter

Και να μη ξεχάσω τα ξημεροβραδιάσματα στις Αλυκές τα καλοκαίρια, στην πίσω αμμουδιά όπου μαζεύονταν οι γυμνιστές, Έλληνες και ξένοι. Με απλωμένα τα σλίπινγκ μπάγκ κοντά στα βράχια. Τότε που δεν υπήρχε ηλεκτρισμός και το ταβερνάκι της Ρούλας δούλευε με γεννήτρια, οι κατασκηνωτές έστηναν τα σκηνάκια τους στο λοφάκι, κάτω από τις ελιές.

You keep me hangin’ on, Vanilla Fudge.

Ν’ ανοίξω μια πολύ μικρή παρένθεση. Διαβάζω στις τοπικές εφημερίδες πως η Νοέλ η Μπάξτερ θα παρουσιάσει το τελευταίο της βιβλίο στην πόλη.
Την έχω γνωρίσει πολύ μικρούλα, με τον αδελφό της όμως τον Ρόνι κάναμε πολύ παρέα και ήμασταν καλοί φίλοι, στα χρόνια του σχολείου. Με το που τελειώσαμε και φύγαμε νομίζω για σπουδές, χαθήκαμε οριστικά. Του στέλνω πολλά φιλιά λοιπόν μέσα από τις σελίδες.

  • Κάτι όμως αλλάζει μόλις μου κάνουν πρόταση μαγική, να παρακολουθήσω και να συμμετάσχω στις υπέροχες προσπάθειες του Θεατρικού Εργαστηριού, νομίζω από την Μαρία την Κρεάδα : ‘έλα να δεις, είσαι εκφραστικός, είμαστε μια μεγάλη και πολύ δεμένη, δημιουργική παρέα, θα τα καταφέρεις, περνάμε καλά μαζί, θα νιώσεις τέλεια, είμαστε σαν αδέλφια’.
    Ναι, πήγα, είπα το ναι μισή ώρα μετά. Ήταν ακριβώς όπως μου τα περιέγραψαν. Έζησα μαζί τους τρία υπέροχα χρόνια, αν θυμάμαι καλά. Πρόβες, χτυποκάρδια συζητήσεις, παραστάσεις, ταξίδια, ξενύχτια, ερωτοχτυπήματα.
    Τότε είναι που ο φιλαράκος μου ο Μεσσήνης σπάει το ποδάρι του, μια βροχερή νύχτα που επιστρέφει, μετά από πρόβα που παρακολούθησε, στη Δράμα.

Δεν ήμουν ποτέ καλός σύντροφος με την έννοια που χρησιμοποιούμε εδώ πέρα. Είχα μάθει αλλιώς. Τα δικά μου δικά σου, όχι στις ιδιοκτησίες. Μέχρι να συνηθίσω τη νέα πραγματικότητα έκανα χρόνια και ζαμάνια, το πλήρωσα κιόλας
τέλος πάντων, αξέχαστα τα χρόνια γύρω απ’ ‘το σανίδι’
έκανα και την στραβή με τον Νάκο, τον σκηνοθέτη, τον Γιαννιώτη. Τα έβαλα μαζί του γιατί ήθελε, από κάποια στιγμή και μετά, να μοιράζει τους ρόλους σε δύο ανθρώπους, να δίνουμε παραστάσεις τη μία μέρα ο ένας, την άλλη ο άλλος. Δεν μου κάθισε,
νομίζω, τώρα πλέον που πέρασε ο καιρός και βλέπουμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα, πως με πείραξε γιατί σκέφτηκα εγωιστικά.
Ψυχρανθήκαμε. Λίγο μετά έφυγε. Ήρθε άλλος, άριστος βέβαια, ο Δημήτρης ο Ιωάννου απ’ την Θεσσαλονίκη.

Στενοχωρέθηκα, μετάνιωσα λίγο αργότερα που αντιλήφθηκα την στραβωμάρα μου.
Χρόνια μετά το εργαστήρι αναβαθμίστηκε σε επαγγελματική ομάδα και έγινε ΔΗΠΕΘΕ, σήμερα υπό τις οδηγίες ενός εξαιρετικού επίσης επαγγελματία, όπως λένε αυτοί που ξέρουν,
του Θοδωρή του Γκόνη.
Οι ‘γλώσσες’ λένε πολλά, δεν σταματούν ποτέ !
Και η Γιούλη προσφέρει έργο, η Αποκατανίδου, μαζί με τον Ανδρέα. Και ο Κουκιάς, και ο Δημήτρης ο Ντουμπουρίδης-Κεραμέας, στις ομάδες τους. Φοβερά παιδιά.

Να ‘ναι καλά οι Ομάδες. Την ιστορία γράφουν οι παρέες!

οι ερυθρές Ταξιαρχίες, Le Brigate rosse 17 Moretti μέρος 1

Συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησα:
ξεκινώ ταυτόχρονα και την περιπέτεια στη παραλία της Ηρακλίτσας, στο ‘Εστέλλα’ του Τοτούτώρα πια αρχίζω και νιώθω γεμάτος, δημιουργικός. Υπάρχει μια καινούρια αίσθηση ελευθερίας, αυτονομίας. Η ενέργεια διοχετεύεται σε όμορφα πράγματα, που με γεμίζουν. Περπατώ δρόμο που μ’ ευχαριστεί, ανακαλύπτω καινούρια μονοπάτια, άγνωστα μέχρι τότε ενδιαφέροντα. Νιώθω ξανά θερμός, νιώθω χρήσιμος.
Είναι φανταστικό να ζεις την αμμουδιά στις ζέστες, να δείχνεις στον κόσμο να αθλείται, κι εσύ μαζί, η δουλειά να είναι ευχαρίστηση .
Και να ανοίγει το μυαλό σου ταυτόχρονα, παρέα με καλλιτέχνες, ερασιτέχνες μεν αλλά άξιους. Ανθρώπους που τρίβουν και τρίβονται με τις μεγάλες αλήθειες για να βγάλουν έργο-λόγο-θέαμα-άποψη
κι αυτά μαζί ταυτόχρονα είναι δείγμα εκρηκτικό, σπουδαίο.
Θα μου μείνουν αξέχαστες οι εξορμήσεις στην Αρετούσα και κυρίως στο Φιδονήσι, μεσημεριανές, απογευματινές και βραδινές εξορμήσεις-γιορτές-πάρτι με μουσικές, κρασάκι και μπόλικους πάντα μεζέδες. Μύδια, φούσκες, αχινούς που μαζεύαμε ένα ένα, με το χέρι.Οι βουτιές στα κρουστάλλινα νερά, τα πυρακτωμένα φιλόξενα βράχια που για να δεχτούν τα κορμιά μας έπρεπε πρώτα να τα καταβρέξεις με θάλασσα,                             οι ζαλισμένες πάντοτε επιστροφές!

Τότε που η περιοχή γέμιζε με νέους από κάθε γωνιά του πλανήτη, που αναστάτωναν τις ζωές μας κάθε καλοκαίρι.
Μέχρι που ήρθαν οι φωτιές. Τη χαριστική βολή έδωσε ο πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία και η γωνιά μας άρχισε να χάνει τη ζωντάνια και την πολυχρωμία της, σιγά-σιγά και προοδευτικά άδειασε από αυτή την πανσπερμία φυλών και γλωσσών, ερήμωσε μπορώ να πω, με έδιωξε κι εμένα.
Χρόνια που με σημάδεψαν κι αυτά, ανεξίτηλα.

Dire Straits – Telegraph Road – Alchemy Live 1984 Full HD

και:

Every you, every me Placebo.

  • Επιστρέφοντας λοιπόν στα μισά των ’80 πέφτει καινούρια κεραμίδα, πάνω που αρχίζω να στρώνω και να προσαρμόζομαι στην καινούρια μου ζωή.
    Για πολιτική δεν μιλάμε, ‘άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει’. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι 17 Νοεμβρίτες που ταρακουνάνε το σκηνικό.
    Υπάρχει βέβαια και ο Ανδρέας, ο ‘Γκαντάφι των Βαλκανίων’, που μοιράζει λεφτά και τριπλασιάζει το εισόδημα του μέσου Έλληνα.
    Μεγάλη υπόθεση, δεν λέω. Ναι. Και ο αστυνόμος δεν είναι πλέον φόβητρο, μπαμπούλας.

Τον κλείνει συγχρόνως στο σπίτι, στο καβούκι του τον έλληνα,
τον απομονώνει στον ατομικισμό, τον εγωισμό και τον καταναλωτισμό.
Τον χωρίζει σε κλαδικές, κι άντε να ξανασηκωθεί κεφάλι ή αίσθημα συλλογικότητας ή έστω κάποια μορφή συνεργατικότητας.
Πως να σε νοιάξουν πλέον τα κοινά ;
Ο καθένας για την πάρτη του. Αμύνεσθαι περί πάρτης.
Μνήμα.

Ο φράκτης, Κίμωνας.

Σας μίλησα όμως για μια κεραμίδα που έπεσε και έκαμε θόρυβο σαν αυτή που σκότωσε τον Κόδρο. Με βρήκε λιγάκι ξόφαλτσα και την γλίτωσα, δεν με αποτελείωσε!
Νέα ποινική δίωξη, για τα ίδια γεγονότα, με καινούργιες κατηγορίες, λόγω νέων αποκαλύψεων-καταθέσεων από τον γνωστό Σαβέριο, τον επίσης γνωστό μας Γιώργο τον ‘Σπανό’ και τον Αντόνιο.
Υπάρχει λοιπόν το βούλευμα/ανακριτική απόφαση,τεύχος 261,με ημερομηνία 15-10-1984, 479 σελίδων, για 61 αγωνιστές που τους ονοματίζει, με κατηγορίες για συμμετοχή σε ένοπλη συμμορία και σύσταση ανατρεπτικής ενώσεως, ένοπλης εξέγερσης, καταστροφής κλπ. Απόπειρα δραπέτευσης, αυτοχρηματοδότηση. Απαγωγές, κλοπές και ληστείες Πρακτορείων, Τραπεζών. Κλοπές εκρηκτικών, κλοπή εις βάρος καταστήματος πολυτελείας. Απόπειρες εναντίον Στρατοπέδων Καραμπινιέρων και Αστυνομίας, διαρρήξεις σε έδρες κομμάτων.

Διαρρήξεις και κλοπές πολυκαταστημάτων, απόπειρες κατά αντιπροσωπειών αυτοκινήτων, διαρρήξεις σε μεσιτικά γραφεία, στο Συνδικάτο Βιομηχανίας. Απόπειρες κατά αυτοκινήτων αστυφυλάκων και Τμημάτων, απόπειρες εις βάρος κρατικών στόχων, Εταιρειών ακινήτων, Κέντρο Τηλεπικοινωνιών Δημόσιας Ασφάλειας. Αδικήματα παροχής βοήθειας και συνδρομής στους ανήκοντας στην ένοπλη συμμορία. Απόπειρα πρόκλησης δραπέτευσης κλπ. Συνολικά 32 επιθέσεις.
Και τώρα ; Ξανά προφυλακίσεις γαμώτο;
Οι δικηγόροι την πέφτουν στις δικογραφίες και οι φίλοι μου του θεατρικού στις διαμαρτυρίες :
‘αφήστε τον φίλο και συνεργάτη κοντά μας, μέχρι την δίκη, τον χρειαζόμαστε, τον θέλουμε κοντά μας, γνωρίζουμε τον άνθρωπο και το ποιόν του, τον αγαπάμε.’

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, δεν τους ξέχασα ποτέ. Κι ας τους βλέπω πλέον ‘στη χάση και στη φέξη’.
[Μεγάλωσα, με ταλαιπώρησε η υγεία μου,κλείστηκα για να αντέξω, συνήθισα, τώρα μ’ αρέσει η μοναχικότητα].
Οι δικηγόροι μου στηρίζονται νομικά, ο κ. Παναγιωτόπουλος κυρίως, στην Καβάλα και ο κ. Γιαλιτάκης στην Ξάνθη.Τους ευχαριστώ δημοσίως :
‘Μα αφού αποδείξαμε πως ο Σαβέριο είναι μυθομανής, οι άλλοι δύο παραδέχονται πως είναι τοξοκομανείς, ο ένας μάλιστα χρόνιος. Είναι εύκολος στόχος ο Μιχάλης, βρίσκεται μακριά, δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, τα ρίχνουν όλα επάνω του. Αφήστε τον άνθρωπο στις ασχολίες του. Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να το σκάσει, εδώ είν’ η ζωή του, να φύγει να πάει που ;
Τα καταφέρνουν, λιγάκι Πύρρειος η νίκη : 500000 χιλιάρικα εγγύηση, πολλά λεφτά για εκείνα τα χρόνια. Απαγόρευση εξόδου απ’ τον νομό Καβάλας. Δίνω και το παρών μια φορά τον μήνα στην Εισαγγελία, εκεί στο κτίριο που αργότερα φτιάχτηκε το ‘Μετά της Δέκα’. Υπήρχε και Ξενοδοχείο τα προηγούμενα χρόνια, για όποιον θυμάται την παλιά Καβάλα.

Πέφτουμε με τα μούτρα στη μελέτη, με τον κ.Γιάννη, της δικογραφίας, να την ξεψαχνίσουμε, να βρει τα αδύνατα σημεία. Υπάρχουν κι εδώ πολλά!
Θα σας παραθέσω λοιπόν, σε γενικές γραμμές,τις καταθέσεις αυτών των παιδιών.

Voodoo chile, Stevie ray Vaughan.

  • Θα ανοίξω την συνηθισμένη μου παρένθεση :
    Κάποιος που έμαθε πως έχω πέσει με τα μούτρα στο γράψιμο με ρώτησε γιατί το κάνω. Γιατί ν’ ανοίξω παλιές πληγές, να τις ξύσω ;
    Δεν του απάντησα.
    Σίγουρα γράφω από ματαιοδοξία.
    Κάνω και κατάθεση ψυχής μαζί.
    Κυρίως όμως,δίνω φωνή, μέσω των μη ‘μετανιωμένων’ σε όλους αυτούς που έχει φιμώσει η κατεστημένη προπαγάνδα.
    Κάποια πράγματα απαγορεύεται αυστηρά να τα αναφέρεις,
    είναι σαν οι’διαφορετικοί’ να μην υπάρχουν, να μην υπήρξαν.
    Ξορκίζοντας ‘το διαφορετικό’ δεν το εξαφανίζεις, είναι εκεί και περιμένει.

Του ξαναδίνω την φωνή του.
Εμφανίζονται ‘οι αόρατοι’.
Ξαναδίνω τον λόγο σ’ ένα κίνημα που παρ’ ολίγο ν’ αλλάξει τον ρου στην ιστορία μιας χώρας εδώ κοντά, ανοίγοντας τους ‘ασκούς του Αιόλου’ που θα επέτρεπαν σε αυτές τις αλλαγές να σαρώσουν ίσως τον ευρύτερο Ευρωπαϊκό Νότο.
Την ιστορία την γράφουν οι νικητές, εμείς ξαναγράφουμε το κομμάτι που επιμελώς αυτοί έκρυψαν, προσπάθησαν να σβήσουν, ως μη γενόμενο.
Το μόνο σίγουρο είναι πως πολύ πιθανά ότι συμβαίνει σήμερα κι έχει αναστατώσει την ‘Ευρωπαϊκή οικογένεια’ να είχε αποφευχθεί.

DSC02228

Γράφω,για να μάθουμε από τα λάθη μας.
Θα δούμε σε αυτήν την τριλογία πώς έζησε ένας λαός, δύο λαοί, ένα μεγάλο κομμάτι τους. Τι ένιωσε, πώς το βίωσε, πώς το πάλεψε.
Θα δούμε την καθημερινότητα αυτής της γενιάς. Τι σκέφτονταν, πώς σκέφτονταν. Τι αγάπησε, πώς αγαπούσε. Τι τραγούδησε, τι ποιήματα έγραψε.
Θα δούμε μαζί το στίγμα που άφησε,τέλος πάντων. Αυτό που το κατεστημένο προσπάθησε να εξαφανίσει.
Μίλησε και ο Μπαλεστρίνι για τους αόρατους, αυτό κάνω κι εγώ.
Ένα αφιέρωμα στους αγωνιστές, σε κάθε γωνιά του κόσμου. Για όλους αυτούς που δεν φοβήθηκαν ν’ αφιερώσουν τη ζωή τους στον αγώνα για την κοινωνική χειραφέτηση. Νεκροί, κυνηγημένοι,φυλακισμένοι, κρυμμένοι.

Σε όσους άντεξαν, και όχι μόνο!
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Δεν έχουμε τις ίδιες αντοχές.
Η συγχώρεση απελευθερώνει
όπως κι η συγνώμη.
Μακάρι να την ζητήσουν, να την ζήτησαν ή να την ζητούν οι επί Γης Εφιάλτες.

We shall overcome, Joan Baez.

http://blackout.yfanet.net/pdf/nani.pdf

αυτονομία

Χαλίλ Γκιμπράν για την Αγάπη από την ποιητική συλλογή «Ο κήπος του προφήτη»
…τότε η Αλμήτρα είπε:
Μίλησε μας για την Αγάπη.
Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντίκρυσε το λαό,
κι απλώθηκε βαθιά ησυχία.
Και με φωνή μεγάλη είπε:
Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησε την,
μ’ όλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα.
Κι όταν τα φτερά της σ’ αγκαλιάσουν
παραδώσου, μ’ όλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο
ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.
Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ’ όλο που η φωνή της
μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρα σου
σαν τον βοριά που ερημώνει τον κήπο.
Γιατί, όπως η Αγάπη σε στεφανώνει, έτσι θα σε σταυρώσει.
Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.
Κι όπως ανεβαίνει ως την κορυφή σου και χαϊδεύει
τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,
έτσι ανεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει
την προσκόλλησή τους στο χώμα.
Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.
Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει. Σε κοσκινίζει
για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.
Σε αλέθει για να σε λευκάνει.
Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.
Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της
για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού
το άγιο δείπνο.Όλα αυτά θα σου κάνει η Αγάπη
για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου
και με τη γνώση αυτή να γίνεις
κομμάτι της καρδιάς της ζωής.Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο
την ησυχία της Αγάπης και την ευχαρίστηση
της Αγάπης,
τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα
να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις
έξω απο το αλώνι της Αγάπης.
Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο
όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου,
και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δακρυά σου.Η Αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της
και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της.
Η Αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται
γιατί η Αγάπη αρκείται στην Αγάπη.

Όταν αγαπάς, δε θα ‘πρεπε να λες: « Ο Θεός είναι
στην καρδιά μου» αλλά μάλλον « εγώ βρίσκομαι
στην καρδιά του Θεού.»

Και μην πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις
την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη,
αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία…

συνεχίζεται

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΓΓ. χόρεψες πάνω στο φτερό του καρχαρία – 5

Η ζωή είναι ένα θαύμα, είναι το μεγαλύτερο θαύμα που έχει γίνει ποτέ και πρέπει να την τιμούμε, να την χαιρόμαστε μέχρι την τελευταία στιγμή.Να την σεβόμαστε αλλά να δημιουργούμε τις συνθήκες και οι άλλοι να την σέβονται. Αυτό σήμερα δεν συμβαίνει, η ζωή δεν κοστίζει ούτε λίγα ευρώ. Είναι πανέμορφη και ιερή. Για όλους. Όμως η απληστία έχει καταντήσει τους κρατούντες και κατέχοντες δολοφόνους κατά συρροή.

Ξέρω μου λέει και μου κλείνει το μάτι, το έζησα, βρέθηκα μέσα σχεδόν χωρίς να το καταλάβω, υπήρξαν τεράστιες περιοχές γεμάτες χρώμα, απελευθερωμένες μέσα στο γκρίζο του καπιταλισμού, και τα όποια αντιλαϊκά μέτρα περνούσαν πάρα πολύ δύσκολα, όταν κατάφερναν να περάσουν. Κι αυτό μόνο με τη συνεργεία των κρατικοδίαιτων συνδικάτων που ελέγχονταν από τον ρεφορμισμό. Γραφεία, υπηρεσίες, υπουργεία, τμήματα αστυνομικά, καταστήματα τραπεζών και αγορές στο στόχαστρο του κινήματος, φωτιές και δυναμίτης. Καθημερινά στις εφημερίδες πολεμικά δελτία με τον λαό να επικροτεί και να χειροκροτεί. Τρέμανε οι μπουρζουάδες τις απελευθερωτικές επιθέσεις, τρέμανε και για την υγεία τους, πρόσεχαν πολύ, δεν διανοούνταν να ξεσαλώσουν έτσι όπως συμβαίνει σήμερα…!

Ρωτάει: ποια βρίσκετε πως είναι η διαφορά ανάμεσα στο σημερινό καθεστώς και τη χούντα των συνταγματαρχών; Σύμφωνα με αυτόν μόνο το ότι τον Καραμανλή τον ψήφισε το σαράντα δύο στα εβδομήντα ένα τοις εκατό αυτών που ψήφισαν [μια ισχνή μειοψηφία λοιπόν ]πέρυσι ενώ οι συνταγματαρχαίοι αυτανακηρύχθηκαν μόνοι τους σωτήρες της χώρας με τον τσαμπουκά.
Με τον ίδιο τσαμπουκά κυβερνά ακριβώς η νεοδημοκρατική κλίκα χωρίς να ρωτά κανέναν, όπως οι χουντικοί. Χωρίς ν’ ακούει και να αφουγκράζεται κανέναν, όπως εκείνοι. Μειοψηφία αυτοί, το ίδιο και οι άλλοι.

Φύλλο δεν κουνιέται σήμερα, το ίδιο και τότε. Λογοκρισία σήμερα και χθες. Επειδή ο πρόεδρος της ΕΡΤ δεν αρέσει τη δουλειά του οποιουδήποτε Κούλογλου τον εκπαραθυρώνει.
Αν θυμάμαι καλά μου λέει, η χούντα ξεμπέρδεψε κλείνοντας μέσα την ίδια μέρα καμιά χιλιάδα αριστερούς, την τότε πρωτοπορία, και ξεμπέρδεψε.
Εάν εξαιρέσετε κάποιους αντιστασιακούς, διαμαρτυρία δεν ακούστηκε οκτώ χρόνια. Μόνη της έφυγε η χούντα, εάν εξαιρέσετε το λαμπρό παράδειγμα των φοιτητών [τι λέγαμε νωρίτερα;] Ούτε φωνή ούτε ακρόαση, μόνο κάποιοι έλληνες στο εξωτερικό.
Επειδή όπως είπαμε νωρίτερα την πρόλαβα τη χούντα και θυμάμαι, ο τόπος ήταν γεμάτος Έλληνες χαφιέδες φοιτητές να παρακολουθούν τις αντιστασιακές οργανώσεις σε συνεργασία με τις Ιταλικές αρχές και την ελληνική πρεσβεία.

Θέλετε κι άλλα; Η βασιλεία στο δημοψήφισμα της μεταπολίτευσης πήρε τριάντα στα εκατό και κάτι. Αυτά είναι τα ιστορικά νούμερα των ορκισμένων δεξιών, μη κρυβόμαστε, φασιστών θα έλεγα, μουρμουρίζει. Όλοι οι άλλοι που κλαίνε και διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, την αισχροκέρδεια τα σκάνδαλα και την κερδοσκοπία, την απληστία της εξουσίας που κωφεύει, όλοι αυτοί μόλις πάρουν ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΡΟ Η ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΡΟΥΣΦΕΤΙ ξεχνούν τα πάντα, και στο όνομα των 600 ευρώ, αυτή είναι η αξία του έλληνα σήμερα, όλο και χαμηλώνει το ποσό με τα χρόνια που περνούν, για 600 αργύρια ξεχνά και λησμονεί τα πάντα, έχουν αναδείξει το δικομματισμό σε ύψιστη αξία.

Ποιοι θα στενοχωριόντουσαν με τον Παπαδόπουλο νεκρό από την απόπειρα του αείμνηστου Αλέκου Παναγούλη. Αυτοί είναι οι ίδιοι που θα στενοχωρηθούν με τη πτώση σήμερα του δικομματισμού της αστικής ‘δημοκρατικής’ δικτατορίας. Όλοι οι υπόλοιποι είναι παρατρεχάμενοι και παπαγαλάκια. Η σιωπηλή μειοψηφία που γίνεται πλειοψηφία και επιτρέπει στους άπληστους να κυβερνούν με ασυδοσία.
Σε κανέναν δεν αρέσει η βία. Όχι στη βία λοιπόν. Ας αυτοοργανωθούμε οι έλληνες και ας κάνουμε επί αορίστου χρόνου καθιστική διαμαρτυρία στους δρόμους των πόλεων παραλύοντας τα πάντα. Διαμαρτυρόμενοι που κανείς δεν αφουγκράζεται την αγωνία μας. Για μέρες, με σκηνές στημένες στους δρόμους ενάντια σε αυτούς όλους που κάνουν πως δεν ακούνε, στο καθεστώς που δεν συγκινείται ! Να παραλύσει το σύστημα, η οικονομία, οι τράπεζες. Μέχρι να τα μαζέψουν και να φύγουν.

Θέλει ρίσκο, κούραση. Υπομονή και ξεβόλεμα. Είναι οι Έλληνες σήμερα διατεθειμένοι να κάνουν επιτέλους κάτι για τον εαυτό τους;
Ούτε βόμβες λοιπόν, ούτε φωτιές ούτε πιστολίδι. Γενική, γενικευμένη ανυπακοή. Με τον νόμο, ενάντια σε αυτούς που τον καταπατούν καθημερινά ατιμώρητοι. Που θέσπισαν την ατιμωρησία. Να παραλύσουν τα πάντα. Είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε να παραλύσουν τα πάντα;
Γιατί δεν το οργανώνει η αντιπολίτευση; Αυτή υφίσταται μόνο για να εναλλάσσεται στις καρέκλες και να σπεκουλάρει και αυτή. Να τρώει από το άλλο κομμάτι με τοδικό της πιρούνι.

Οι αριστεροί; Αυτοί είναι άξιοι της μοίρας τους. Είχαν τον μεγαλύτερο αντιστασιακό στρατό και τον διέλυσαν από μόνοι τους. Παρέδωσαν τα όπλα και αντί κυβερνήσεως του βουνού, στα δικά τους ελεύθερα βουνά και πόλεις, άφησαν τους εγγλέζους να αλωνίζουν. Δεν κατεβαίνουν και στις εκλογές και στέλνουν άοπλο τον λαό στους δρόμους βορά των πάνοπλων βρετανών στο στρατό των οποίων οι ίδιοι επέτρεψαν ν’ αλωνίζει την Αθήνα. Πρόδωσαν αρχηγούς καπεταναίους και ηγέτες τους. Και αυτό το τεράστιο εθνικό μουσικό κεφάλαιο, ο Μίκης, τρομάζει τα πλήθη στη μεταπολίτευση με το ‘ή ο Καραμανλής ή τα τανκς’. Παίρνει μέρος σε κυβερνήσεις της δεξιάς. Το δε πάλαι ποτέ κραταιό ΚΚ συνεργάζεται και αυτό με τη δεξιά στις οικουμενικές κυβερνήσεις, παγκόσμιο πρωτοφανές φαινόμενο. Είναι άξιοι της τύχης τους, νομιμοποιούν με την παρουσία τους στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι την αστική δικτατορία και το επτά στα εκατό που έχουν αυτή τη στιγμή πολύ τους πέφτει. Θυμίζουν στο φίλο μας εκείνο το απίστευτο δίλημμα στην Πόλη του ήρωα Παλαιολόγου που δίχαζε το λαό και τους άρχοντες : ‘με τον Αλλάχ ή με τον Πάπα ;’
Η τιμή, τιμή δεν έχει !
‘ Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε, αυτό έχω μόνο να σας πω, τα όνειρα των εραστών δεν σβήνουν’.

Τελειώνοντας για σήμερα μου θυμίζει τους Area.Τη βδομάδα που πέρασε η Κυριακάτικη είχε στο ένθετο της αφιέρωμα στον θρυλικό Δημήτρη Στράτο και το συγκρότημά του. Μου έβαλε να ακούσω το δισκάκι λέγοντάς μου πόσο τυχερός νιώθει που τον άκουσε ζωντανά σε συναυλία στην άλλη λαϊκή γειτονιά του κέντρου της Φλωρεντίας, Santo Spirito, Άγιο Πνεύμα, στην πλατεία της, στη διάρκεια φεστιβάλ οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς. Τότε που μεσουρανούσε στα μουσικά δρώμενα της Ιταλίας και του κόσμου. Τον είχε μάλιστα γνωρίσει προσωπικά λίγο διάστημα νωρίτερα στο σπίτι κάποιου κοινού γνωστού, τότε μάλιστα δεν ήξερε ακόμη για το πόσο μεγάλος ήταν, το κατάλαβε αμέσως με το ξεκίνημα του concerto! θυμάται ακόμη πόσο τεράστιος του φάνηκε, πανύψηλος, μεγαλόσωμος με μακριά μαλλιά, ένας άντρας μέχρι εκεί πάνω, μια υπέροχη φυσιογνωμία, μια μοναδική φωνή. Να είναι πάντα καλά εκεί που βρίσκεται παρέα με άλλους συγκλονιστικούς όπως αυτός. Και σημειώνει πως ο Στράτος ήταν τραγουδιστής με φωνητικές δυνατότητες ασύλληπτες για τα ανθρώπινα δεδομένα. Τη στιγμή που ένας τενόρος συνήθως φτάνει τα 523hz και μια σοπράνο τα 1046hz η δική του φωνή άγγιζε τις συχνότητες των 7000hz.
Έπαιξαν την Διεθνή με έναν τρόπο ανεπανάληπτο, όπως ο Χέντριξ τον αμερικανικό ύμνο στο φεστιβάλ του Γούντστοκ.

ο δίσκος La Cantata Rossa Per Tall El Zaatar σε συνεργασία με άλλουςCometa Rossa και Luglio Agosto Settembre Nero !! Δηλαδή : Κόκκινος Πλανήτης και Ιούλιος Αύγουστος Μαύρος Σεπτέμβρης, κάποια από τα πιο γνωστά κομμάτια.

χαρά και επανάσταση από τους Area και τον Δημήτρη Στράτο

Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ
Κείμενο που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία τον Ιούλιο του ’08,άγνωστου,περιγράφει εξαιρετικά και τη γενιά μας.
‘’Συνειδητοποίησες ότι η γενιά σου έχαψε την παραμύθα που της σερβίρουν οι διάφοροι Κωστόπουλοι. Την παραμύθα του χύμα, του εύκολου, του ωχαδελφισμού, της νεομαγκιάς. Κι ύστερα, ώσπου να το συνειδητοποιήσεις, μεγάλωσες. Μα δεν μπορεί, εγώ ο επίδοξος brand manager,project manager, IT specialist να είμαι ακόμα εδώ, στην Κυψέλη, στο Παγκράτι, στην πλατεία Βικτωρίας, σκέφτεσαι. Είσαι γύρω στα 30 πάνω κάτω. Έχεις σπουδάσει, απέκτησες μεταπτυχιακά, μιλάς μια δυο ξένες γλώσσες.
Πηγαίνεις γυμναστήριο,όποτε μπορέσεις, μια δυο φορές το εξάμηνο, κάνεις συχνά δίαιτες,και διαβάζεις το ζώδιό σου χωρίς να ντρέπεσαι. Έχεις διάφορα ενδιαφέροντα, σου αρέσει το έντεχνο, νιώθεις καλλιεργημένος, διαβάζεις λιγότερο από όσο θα ήθελες, βλέπεις fame story και πηγαίνεις σινεμά. Στη ντουλάπα σου έχεις ακόμα μερικά ξεχασμένα τεύχη του ’Κλικ’ και στη βιβλιοθήκη σου υπάρχουν βιβλία του Μάρκες και του Εκο. Έχεις πληθώρα cd,τα οποία σπανίως ακούς. Αγοράζεις τουλάχιστον 2 εφημερίδες την Κυριακή [με κριτήριο τα DVD]και αρχίζεις την ανάγνωσή τους από τα ένθετα :πρώτα τα διαφημιστικά, μετά τα τηλεοπτικά, τα life style και τέλος, αν προλάβεις, ρίχνεις και μια ματιά στην εφημερίδα!
Είχες όνειρα.ω ναι. Να κάνεις παιδιά και να αγοράσεις ένα μεγάλο σπίτι με θέα στη θάλασσα. Τώρα καλόμαθες και ανατριχιάζεις στη σκέψη και μόνο. Κοιτάς και την τελευταία μισθοδοσία σου και συμβιβάζεσαι, στην καλύτερη με πολιτικό γάμο, ένα παιδί και θέα στον ακάλυπτο. Κορνιζάρεις και κρεμάς στον τοίχο τα πτυχία σου που σου είχαν υποσχεθεί να σε κάνουν brand manager κλπ. ΣΥΜΒΙΒΆΖΕΣΑΙ με την κακογουστιά, την αγένεια, τη μαζικότητα. Συμβιβάζεσαι με το έτερον ήμισυ, παρά το γεγονός ότι κατά βάθος είσαι εγωιστής και θα ήθελες να είσαι πάντα από πάνω. Ας όψεται η χαμηλή αυτοεκτίμηση που σου κληροδότησε το ’Κλικ’, το ‘Νίτρο’, ο Ζαμπούνης, η Πετρουλάκη, η οικογένεια Φόρεστερ και όλος αυτός ο δήθεν υπέρλαμπρος κόσμος της χαλαρότητας, της ευδαιμονίας και της ευζωίας. Ξέρεις ότι δεν είσαι πανέξυπνος, πανέμορφος. Επιτυχημένος, political correct. Συμβιβάζεσαι και με αυτό. Εντέλει φτάνεις να συμβιβάζεσαι με τον συμβιβασμό.
Σκέφτεσαι: πότε θα πάω εκδρομές σε εξωτικούς προορισμούς; Πότε θα μείνω σε εκείνο το ξενοδοχείο στο Ντουμπάι που μοιάζει με καράβι; Πότε θα αγοράσω τηλεόραση πλάσμα για να την εγκαταστήσω στο play room μου, πότε θα μετακομίσω σε μεζονέτα στην εξοχή,πότε θα βρω χρόνο να διαβάσω όλα τα βιβλία που θέλω; Να ταξινομήσω όλα τα άρθρα που έχω κρατήσει, να ακούσω όλα τα δισκάκια που έχω αντιγράψει, και να δω όλες τις ταινίες που έχω συγκεντρώσει από τις εφημερίδες; Ποιος θα μου πει πότε να επαναστατήσω επιτέλους;
Υπήρξαν γενιές που ανδρώθηκαν μέσα από ένδοξες επαναστάσεις !όλοι έφαγαν τελικά τα μούτρα τους, αλλά τους έμεινε τουλάχιστον η ανάμνηση ότι αγωνίστηκαν για κάτι. Λυπάμαι πολύ. Εσείς αγαπητέ μου, είστε ο πιο αδύναμος κρίκος. Η ιστορία σας κλήρωσε κι εσάς μια κάποια επανάσταση. Την επανάσταση του life style και της τεχνολογίας. Είστε ένας φρενήρης και ανικανοποίητος καταναλωτής’’.

Από την άλλη μεριά : η Μαρίνα Πετρέλλα, πρώην μέλος των Ερυθρών Ταξιαρχιών, κατέφυγε στην Γαλλία το 1993, αξιοποιώντας το άτυπο άσυλο που είχε χορηγήσει ο Μιτεράν. Όμως το γαλλικό κράτος υπαναχώρησε, η Πετρέλλα βρέθηκε στη φυλακή και είναι υπό έκδοση στην Ιταλία. Πάσχει από βαριά κατάθλιψη και αργοπεθαίνει. Από την απομόνωση η Μαρίνα έστειλε στον σύντροφό της Αχμεντ Μερανσί,πατέρα της δεύτερης κόρης της μια φωτογραφία με θάλασσα και ήλιο. Από πίσω έγραψε: ‘θα μπορούσε να είναι η θάλασσα της Κρήτης,αλλά δεν θα τη δούμε ποτέ. Περάσαμε καλές και κακές στιγμές, αλλά δεν είναι ώρα για απολογισμούς, ας αρκεστούμε που τις ζήσαμε. Tώρα σου ζητώ να φροντίσεις να μεγαλώσει η Έμμα με υγεία, όχι υπάκουη ή επαναστάτρια, αλλά με υγεία και καλές αρχές. Όσο για μένα είσαι ο τελευταίος άνδρας που αγάπησα …όπως σου είχα υποσχεθεί.’’

Και λέμε λοιπόν : σε ένα κόσμο δίχως αξίες,όπου η μόνη αξία και αρχή που διαλαλείται από κάθε πλευρά είναι το κέρδος και ο πλουτισμός χωρίς αναστολές, ότι κι αν αυτό κοστίζει,η μόνη διέξοδος είναι να δώσουμε αρχές στα παιδιά μας, είναι η αντίσταση στο σύστημα. Και αυτό δεν μπορεί παρά να φέρει ανυπακοή και τελικά σύγκρουση. Δώσε αρχές στο παιδί σου φωνάζει η Petrella,δεν χρειάζεται να το καθοδηγήσεις. Αύριο θα συγκρουστεί από μόνο του ένα παιδί με αρχές ενάντια στην κατάπτωσηΜη καθοδηγείτε τα παιδιά σας, διδάξτε τους αξίες, αφήστε τα ελεύθερα, μη κρύβετε την αλήθεια, διδάξτε την τους. Η αλήθεια ελευθερώνει. ΑγάπηΤζόνι, σεβασμός, αλληλεγγύη. Πάλη για το δίκαιο, ατομική, κοινωνική.

hasta siempre

Λέει ο Τζόνι Ρότεν:
‘’η ελευθερία είναι καταπληκτική.σκέψου ότι ήμασταν απαγορευμένοι στην Ανατολή και τη Δύση την ίδια ακριβώς εποχή. Μία τιμή που δεν απόκτησε καμία άλλη πολιτική δύναμη. Οι Sex Pistols δημιούργησαν περισσότερες απαγορεύσεις από όσες κατάργησαν,ήταν το αποτέλεσμα του ότι ανοίξαμε με τη βία όλες τις πόρτες. Έτσι όλες οι πολιτικές δυνάμεις απέδειξαν ότι είναι εχθροί της ελευθερίας. Η μόνη λύση για να σωθεί το ανθρώπινο γένος είναι η κωμωδία. Πρέπει να γίνουμε ικανοί να γελάμε. Ο Χίτλερ έγινε ηγέτης, επειδή βρήκε την κατάλληλη τρύπα στο σκοτάδι της απόγνωσης. Το κακό υπάρχει μόνο στον γκρίζο κόσμο των σκιών. Αν ζούμε σε μια κοινωνία ανοικτή, όπου τα πάντα τίθενται υπό αμφισβήτηση, τότε ποτέ δεν θα κινδυνεύουμε από τον φασισμό. Η φωνή μου είναι η φωνή όλων των μη προνομιούχων και προορισμένη να χτυπά στόχο. Πρέπει πρώτα να υποφέρεις για να μπορείς να κηρύττεις. Η πολιτική και κοινωνική κατάσταση είναι ίδια εδώ και τριάντα χρόνια. Πρέπει να αποδεχθείς το αυτονόητο, ότι κανείς από εμάς δεν θα βρει ικανοποίηση στο χρήμα ή την ιδιοκτησία. Οι πλούσιοι μας προσφέρουν μόνο ψέματα και απατηλά όνειρα.
Δεν θα υπάρξει μέλλον για κανέναν, εκτός αν δώσετε προσοχή στο παρελθόν σας και στο παρόν, και ίσως τα καταφέρετε. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι τους λένε. Η εκπαίδευση είναι εχθρός. Στα σχολεία σας μαθαίνουν εξειδίκευση και τον διαχωρισμό. Και έρχεται η ευρωπαϊκή ένωση ως η δύναμη που θα μας κάνει όλους Βέλγους. Αυτό είναι αδύνατο. Δεν είμαστε ένα έθνος. Κάθε χώρα έχει διαφορετικό πολιτισμό, που εξελίσσεται. Δεν θα επιτρέψουμε στην γραφειοκρατία να μας υποδουλώσει.
Από την άλλη ο Ομπάμα είναι πολύ λάϊτ πολιτικός. Και λίγο αφελής. Πίσω του τα συμφέροντα λύνουν και δένουν. Δεν κατάλαβε το τσίρκο στο οποίο έμπλεξε. Αλλά είναι πολύ καλύτερος από την αγριεμένη βιτσιόζα και ζηλότυπη Χίλαρι. Το τελευταίο που θα ήθελες θα ήταν να ηγείται των ΗΠΑ μία κακιασμένη νοικοκυρά. Από την άλλη ο Ομπάμα είναι τόσο μαύρος όσο εσύ κι εγώ. Αν εκλεγεί,θα αποδειχθεί σύντομα πιο δεξιός από τους ρεπουμπλικάνους.
Υπάρχει πολύ ψέμα στον κόσμο. Πρέπει ν’ αρχίσουμε να λέμε την αλήθεια. Όποιος σου λέει ψέματα κόφτου τον λαιμό. Οποιοσδήποτε προλετάριος μεγαλώνει σ’ ένα φτωχόσπιτο βλέπει τον κόσμο πιο καθαρά από κάθε διανοούμενο. Εδώ στη Βρετανία η ταξική σου θέση δεν αλλάζει. Γεννιέσαι και παραμένεις προλετάριος όσα λεφτά ή κοινωνική καταξίωση κι αν αποκτήσεις. Ο κόσμος ανήκει στους προνομιούχους. Αυτός είναι ο αγώνας μας. Είναι ένας συνεχής ανελέητος αγώνας ενάντια στην προνομιούχα μειοψηφία που δεν μας αποδέχτηκε ποτέ, όχι τέχνασμα για να πουλήσουμε δίσκους. Οι Sex Pistols ήταν επανάσταση’’ .

‘’Γίνε η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο’’, Μαχάτμα Γκάντι.

‘’Αυτοί που περιμένουν ότι οι περίοδοι αλλαγής θα είναι χαλαρές και χωρίς συγκρούσεις δεν έχουν μελετήσει την ιστορία του’’. Τζόαν Γουάλατς Σκότ, καθηγήτρια Ιστορίας, Αμερικανίδα.

‘Καμία κοινωνική αλλαγή δεν επήλθε χωρίς μια επανάσταση- και επανάσταση δεν είναι παρά σκέψη που μεταφέρεται στην πράξη’
Έμα Γκόλντμαν, Λιθουαμερικανίδα μορφή του αναρχικού κινήματος.

‘’Όταν ξεκινήσει η κοινωνική αλλαγή δεν μπορεί να αναστραφεί. Δεν γίνεται να ταπεινώσεις τον άνθρωπο που νιώθει περήφανος. Δεν γίνεται να ξεμορφώσεις τον άνθρωπο που έμαθε να διαβάζει. Δεν γίνεται να καταπιέσεις τους ανθρώπους που δεν φοβούνται πια. Έχουμε δει το μέλλον και το μέλλον είναι δικό μας ‘’. Σέζαρ Τσάβες, Αμερικανός ακτιβιστής.

Σέρζ Χαλιμί. Ο νέος διευθυντής της Μόντ Ντιπλοματίκ : ‘’απειλείται η ελευθερία της σκέψης. Όχι από κάποιο σύγχρονο δεσποτισμό αλλά από την συγκέντρωση των ΜΜΕ από ορισμένους βιομηχάνους. Αν πριν από 45 χρόνια ο πρόεδρος του ριζοσπαστικού κόμματος είχε πει ότι 200 οικογένειες που ελέγχουν την οικονομία ελέγχουν και την πολιτική, σήμερα από τους 13 πλουσιότερους Γάλλους, που έχουν περιουσία πολλών δις δολαρίων έκαστος, οι 7 δραστηριοποιούνται σε επιχειρήσεις Τύπου και ΜΜΕ. Οι διαστάσεις της διαπλοκής, της στενής σχέσης οικονομικών συμφερόντων, ΜΜΕ και εξουσίας πολιτικής είναι τεράστιες. Όταν εξελέγη ο Σαρκοζί γιόρτασε τη νίκη του με τον πιο πλούσιο Γάλλο, ιδιοκτήτη εντύπου και τηλεοπτικού καναλιού. Την επόμενη συνέφαγε με μεγαλομετόχους τηλεοπτικών καναλιών και ιδιοκτήτες εντύπων, στη συνέχεια πήγε να ξεκουραστεί στο πλοίο ιδιοκτήτη δύο καναλιών και όλα αυτά στις δύο πρώτες εβδομάδες της προεδρίας. Στην κυβέρνησή του έχει δύο υπουργούς παντρεμένους με γνωστές δημοσιογράφους, ενώ δύο ακόμη δημοσιογράφοι είναι στις υπηρεσίες του και έμπιστος του επίσης ανέλαβε ένα κανάλι.’’

  • Κάνει ένα διάλειμμα, πίνουμε λίγο χυμό φρούτα και ξαναρχίζει: ‘γύριζα το μεσημέρι από τη θάλασσα, τον Προ, τον γιο μου τον πήρε ο ύπνος στο αυτοκίνητο στο πίσω κάθισμα, άκουγα μουσική από το ράδιο. Έπαιζε ένα παλιό κομμάτι που παίχτηκε στη συναυλία στο Γούντστοκ, το ’69 στις ΗΠΑ. Δεν θυμάμαι καλλιτέχνη και τίτλο. Έλεγε πως η γενιά του τραγουδιστή θα άλλαζε τον κόσμο. Πολλά κατάφερε.’

http://www.veoh.com/watch/v18397652Kw796aMR

Γούνστοκ

‘Σήμερα οι νέοι σακατεύονται στο δρόμο, σκοτώνονται κυνηγώντας έναν εγωισμό, αδιαφορώντας πρακτικά για τον εαυτό τους και τους άλλους. Παραμυθιάζονται απ’ τους ‘δυνατούς’, παραδίνονται στο κυνήγι του χρηματικού πλούτου μέχρι θανάτου του διπλανού που τον βλέπουν μόνο σαν ανταγωνιστή. Ραγιάς, γιουσουφάκι, παραδίδεται σε κούφιες υποσχέσεις. Φωνάζει και εξανίσταται στον καναπέ και ξεχνά τα πάντα στο κατώφλι της εξόδου από το σπίτι για μια ‘εξυπηρέτηση’. Να επαναστατούμε διαρκώς, ναι, να κυνηγάμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Καθημερινά, αλλάζοντας τον εαυτό μας με έγνοια τον διπλανό. Δεν αλλάζει αυτός που δεν το επιθυμεί. Αυτοί που φώναζαν για αλλαγή βόλεμα ήθελαν‘.

‘Και το κτύπημα τιμωρία, και αυτό το μπορεί όποιος το επιθυμεί. Αυτοί που αντέχουν! Τιμωροί, εκδικητές, να ζήσουν τη δική τους λευτεριά. Κι επαναστάτες οι υπόλοιποι στην καθημερινότητά μας,όλοι μαζί. Απείθεια, ανυπακοή, πολλοί μικροί αγώνες. Μαζί μας και οι τιμωροί, οι μαχητές. Όλοι επαναστάτες ήμαστε! Όλοι χωράνε στο καλάθι. Άλλοι μιλούν, άλλοι φωνάζουν, άλλοι πράττουν. Για το ίδιο πράγμα αγωνιούμε, κάτω από τα ίδια ασφυκτιούμε, τον ίδιο αέρα χρειαζόμαστε ν’ αναπνεύσουμε, τα ίδια όνειρα κάνουμε.
Αν δεν φοβάσαι το κελί κυνήγησε την παρανομία, τιμώρησε τους ανάλγητους. Χτύπησε το σύστημα στην καρδιά του, ίσως να μη νικήσεις σίγουρα όμως θα τους φοβίσεις, θα νιώθεις κι εσύ καλύτερα.
Αν φοβάσαι το κελί υπάρχουν κι άλλοι τρόποι : η πένα, η συνεχής καταγγελία, οι αγώνες στο πεζοδρόμιο τον δρόμο και τις πλατείες, οι φωτιές μ’ άλλους μαζί.
Η παρανομία θέλει υπομονή σιωπή και εγρήγορση. Θέλει κανόνες. Είναι σκληρή η διπλή ζωή, θέλει κότσια.

Αγάπα τη ζωή, τη φύση, Στην επαρχία, εδώ, μπορείς να τη ζήσεις πολύ εύκολα. Αγάπα το σύνολο και όχι μόνο τον εαυτό σου. Αν θέλεις να προστατέψεις τον εαυτό σου πρέπει να αγωνιστείς να προστατέψεις το σύνολο. Αγάπα και άκου. Άκου το μέσα σου, αληθινά, άκου και τους άλλους, αληθινά. Άκου. Αν μάθεις ν’ ακούς υπάρχουν απαντήσεις σε όλα. Ίσως αυτός να είναι ο Θεός, εσύ οι άλλοι, το σύνολο, το Όλον!! Κάνε ησυχία και άκου. Ξεκουράσου, χαλάρωσε και άκου!’
‘Και χτύπα τους όπως μπορείς ! Εάν μπορείς μη το πεις σε κανένα. Όσο λιγότεροι ξέρουν τόσο καλύτερα. Ας οργανωθούν κι αυτοί, μπορούν. Στείλε μηνύματα. Δέξου μηνύματα. Όλοι ακούν, μπορούν ν’ ακούσουν, μπορούν να δεχτούν αν θέλουν, κάποιοι. Αυτο οργάνωση χρειάζεται, αυτονομία από το παλιό, το κορεσμένο,. Είναι ψεύτικο. Δεν αρκεί, δεν χρειάζεται.Μη λες τίποτα, κάνε, αρκεί. Λέγε την αλήθεια παντού, μη λες όμως τι κάνεις ούτε στον ύπνο σου.
Ξέρε πως αν αρχίσουν να γίνονται πράγματα θα ψάξουν εκεί που λέγονται πράγματα. Εδώ λοιπόν θέλει ισορροπίες.Εάν κάνεις μη λες πολλά. Εάν λες πολλά κάνε λίγα. Θέλει προσοχή. Έχουν μηχανισμούς, ζωντανά αυτιά, κάμερες, τεχνολογία, ρουφιάνους. Πρόσεχε τριπλά.
Θέλει επιμονή για να φτάσεις στο στόχο σου. Εγωισμό, θέλει υπομονή στο δρόμο για να έρθει το αποτέλεσμα, πίστη σ’ αυτό, θα ‘ρθει οπωσδήποτε εάν την έχεις. Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία θα το πούμε τόσες πολλές φορές στις κουβέντες μας !’

Μη κρατάς τίποτα για μια ειδική περίσταση, κάθε μέρα που ζεις είναι μια ειδική περίσταση!.
Ακούστε αυτά τα λόγια με προσοχή, δεν είναι δικά μου, είναι όλων μας:

‘Περνώ περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου. Δουλεύω λίγο. Συνειδητοποίησα πως η ζωή είναι το σύνολο των εμπειριών που σε γεμίζουν και όχι απλή επιβίωση. Δεν μαζεύω πια τίποτα. Χρησιμοποιώ τα ακριβά κρυστάλλινα ποτήρια κάθε μέρα. Δεν κρατώ το ακριβό κασμίρ κοστούμι μου για τις ειδικές περιστάσεις. Το φοράω το πρωί όταν πάω στη δουλειά
Η ρήση ‘μια μέρα’ εξαφανίστηκε από το λεξιλόγιό μου. Αν αξίζει να κάνεις κάτι, κάνε το τώρα !τώρα προσπαθώ να μην αναβάλλω οτιδήποτε που θα μπορούσε να μου προσφέρει γέλιο και χαρά για κάτι άλλο που είμαι υποχρεωμένος να κάνω. Κάθε μέρα λέω στον εαυτό μου: ‘αυτή η μέρα είναι ξεχωριστή’.

»Δίνε στους ανθρώπους περισσότερα από αυτά που περιμένουν από σένα και κάνε το με γούστο.
Όταν λες σ’ αγαπώ πες το σοβαρά. Όταν λες λυπάμαι κοίτα στα μάτια αυτόν στον οποίο απευθύνεσαι. Αγάπα βαθιά και με πάθος. Μπορεί να βγεις λαβωμένος από αυτή την αγάπη αλλά είναι ο μόνος τρόπος να ζήσεις ολοκληρωτικά την ζωή.
Σε περίπτωση διαφωνίας να είσαι δίκαιος. Μην προσβάλλεις και μη δικάζεις τους άλλους για τα λάθη των γονιών τους. Να μιλάς αργά, αλλά να σκέφτεσαι γρήγορα. Μην επιτρέψεις μία μικρή ανοησία να καταστρέψει μια μεγάλη φιλία. Αν διαπιστώσεις πως έκανες λάθος, επανόρθωσε το αμέσως. Παντρέψου άτομο που του αρέσει η συζήτηση.
Πέρνα λίγο καιρό μόνος, άνοιξε την αγκαλιά σου στην αλλαγή. Χωρίς να ξεχάσεις τις αρχές και τις αξίες σου . Θυμήσου πως η σιωπή πολλές φορές είναι η καλύτερη απάντηση. Κάνε ότι μπορείς για να δημιουργήσεις ένα περιβάλλον ήσυχο και αρμονικό.

Να σέβεσαι τον πλανήτη μας. Μην διακόπτεις ποτέ κάποιον τη στιγμή που σου δείχνει την αγάπη του. Μην εμπιστεύεσαι κάποιον που δεν κλείνει τα μάτια του όταν σε φιλάει. Μια φορά τον χρόνο πήγαινε κάπου που δεν έχεις πάει ποτέ. Κρίνε την κάθε επιτυχία σου με βάση όσα αναγκάστηκες να απαρνηθείς για να μπορέσεις να τα καταφέρεις. Αν κερδίσεις αρκετά χρήματα διέθεσε ένα μέρος για την βοήθεια των άλλων’’.

Άκουσε φίλε και κάποιους άλλους που φωνάζουν : η κραυγή της γης και ο Δαλάι Λάμα του Τροπικού Δάσους: »πρέπει να ακούσουμε την κραυγή της Γης που ζητάει βοήθεια. Δεν μπορείς να τιμολογήσεις την Γη. Η Γη δεν μπορεί να αγοραστεί, να πουληθεί ή να ανταλλαγεί. Λευκοί, μαύροι και ιθαγενείς πρέπει να πολεμήσουν μαζί για να σώσουν τη ζωή του δάσους και της Γης.’’

Ντάβι Κοπενάουα Γιανομάμι: ’αν δεν πολεμήσουμε μαζί, ποιο θα είναι το μέλλον μας ; Τα παιδιά σας χρειάζονται την Γη και τη φύση ζωντανές. Εμείς οι Ινδιάνοι θέλουμε να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματά μας. Μπορείτε να διδαχτείτε από εμάς και τους σαμάνους μας. Αυτό είναι σημαντικό όχι μόνο για τους Γιανομάμι αλλά για το μέλλον ολόκληρου του κόσμου!’

Ομάρ Φαρούκ Τεμπιλέκ Τουρκο αιγύπτιος μουσικός:
‘’οι περισσότεροι έχουμε ρηχή αναπνοή. Ουσιαστικά δεν αναπνέουμε. Η βαθιά εισπνοή και εκπνοή,ο ρυθμός, η εσωτερική γαλήνη μπορούν να σε οδηγήσουν σε μια πιο βαθιά επαφή με τον εαυτό σου. Επιπλέον, έχεις μια έντονη αίσθηση του θείου, της αγάπης του Θεού προς όλα τα πλάσματα του.Γεμίζεις με αγάπη. Δεν είμαι θρήσκος,αλλά έχω μια πολύ έντονη αίσθηση του ιερού. Βλέπετε πιστεύω πολύ και στο σώμα, είναι ο ναός του Θεού κι εκεί κρύβεται το πνεύμα μας κρυμμένο. Έτσι,για μένα, η μουσική είναι μια μορφή προσευχής.
Το μυστικό είναι η συγνώμη. Πρέπει να συγχωρήσεις. Όλους και όλα. Και τον εαυτό σου. Και τότε δημιουργείται το κενό. Και γαληνεύεις. Και γίνεσαι ένα με το σύμπαν. Επιστρέφει η αρμονία και εισβάλει η αγάπη. Η πραγματική, η άδολη. Αυτή είναι η λευτεριά. Θέλει πολύ κότσια και αγώνα διαρκή. Αυτή η στιγμή είναι ότι υπάρχει. Όλα είναι καλοδεχούμενα, λύπη και χαρά.’’

 

Επιτάφιος για την Ρόζα Λούξεμπουργκ

Στίχοι: Μπ. Μπρεχτ     Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος   Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Ας βγούμε ξανά προς τα έξω ν’ ακούσουμε τον γεωγράφο Αλί Μπενσαάτ : ‘για μένα αυτή η χρονιά [2008] ήταν μια χρονιά σωτήριας αταξίας. Μια χρονιά που μου δίνει τη διάθεση να πλέξω το εγκώμιο της αταξίας. Πολλοί μπορούν να σκεφτούν πως μιλώ για το παγκόσμιο οικονομικό χάος, αυτό το γιγάντιο χρηματιστηριακό κραχ, αυτή την κρίση της παγκοσμιοποίησης,που αποσυνδέει την πραγματικότητα από τους ανθρώπους.’ Κι όμως ο Μπενσαάτ μιλάει για το χάος που προκαλούν τα ανεξέλεγκτα κύματα των λαθρομεταναστών, δημιουργώντας μια αταξία στην παγκόσμια ‘τάξη’ και που επιβάλουν την επιστροφή της ανθρώπινης διάστασης που παρέμεινε κρυμμένη. ‘Αυτοί οι μετανάστεςείναι ο ταραχοποιός κόκκος της ερήμου που εισχωρεί στον παγκόσμιο θεσμικό μηχανισμό και ζητά μια παγκόσμια ανθρώπινη κυβέρνηση. Με την επιμονή τους,θα καταφέρουν να γίνουν αποδεκτοί με τον ίδιο τρόπο που έγιναν αποδεκτοί σήμερα στο οικονομικό επίπεδο. Ο Θουκυδίδης πριν από 25 αιώνες έλεγε πως ‘τα τείχη είναι λιγότερο ισχυρά από τη βούληση του ανθρώπου να τα υπερβεί ‘ .Αυτή η ρήση δεν μας υπενθυμίζει απλά πως τα τείχη είναι άχρηστα, αλλά πως κυρίως είναι επικίνδυνα για εκείνους που προστατεύουν, γιατί η έγερση τειχών σηματοδοτεί την αρχή της κατάρρευσης ενός συστήματος, πάντα. Όπως μάθαμε από τα πενήντα χρόνια του σιδηρού παραπετάσματος και όπως μας υπενθυμίζει με τραγικό τρόπο σήμερα ‘προστατευτικό ‘ τείχος των Ισραηλινών ‘’.

Και μιας και βγήκαμε εδώ στην Ελλάδα μπαρουτοκαπνισμένοι από το 2008, για το οποίο θα μιλήσουμε σε λιγάκι, ας δούμε το δικό μας πρότυπο για τη νεολαία. Διαβάζω λοιπόν στις εφημερίδες για τον ‘’ καλό συμμορίτη’’:
‘Οικοδόμος στο επάγγελμα, αναρχικός στην ιδεολογία και με ταλέντο στην πλαστογραφία ο Λούσιο Ορτούμπια ήθελε να κατακλύσει την Αμερικανική οικονομία με πλαστά δολάρια. Το 1962 μάλιστα το είχε προτείνει στον Τσε ο οποίος είχε κάνει σταθμό στο Παρίσι και στην πρέσβειρα της Κούβας στην Γαλλία. Ο Λούσιο και οι φίλοι του είχαν τις πλάκες και την τεχνογνωσία. Το Κουβανικό κράτος είχε την χαρτόμαζα και τα μεγάλα τυπογραφεία και η συνεργασία τους θα μπορούσε να είχε καταστρέψει τις ΗΠΑ, πνίγοντας τες με πλαστά δολάρια, χαρτονομίσματα. Όμως ο Τσε δεν έδειξε ενδιαφέρον.
Το πρωί ο Λούσιο ήταν οικοδόμος στα εργοτάξια και τη νύχτα τύπωνε εκατομμύρια πλαστές πεσέτες δολάρια και φράνγκα, αλλά και ταυτότητες για τους συντρόφους του. ‘ Η ζωή μου ανήκει πρώτα πρώτα σε όλους αυτούς τους αναρχικούς που έκαναν πολύ καιρό φυλακή ‘ λέει στη Λιμπερασιόν. ‘ το να κλέβεις είναι τιμή, εφάρμοσα τον αφορισμό αυτόν όπως μπόρεσα.’

Γεννήθηκε το 1931 σ’ ένα μικρό χωριό της Ναβάρα, στη βόρεια Ισπανία. ‘Είχα την τύχη να γεννηθώ φτωχός’ λέει. Με τον φορτηγατζή αδελφό του έκανε λαθρεμπόριο καφέ, φρούτων και κλοπιμαίων μέσα από τα Πυρηναία. Τον κάλεσαν στο στρατό, όμως το ’54 λιποτάκτησε και κατέφυγε στο Παρίσι όπου ήρθε σε επαφή με τους ομοϊδεάτες του και έγινε ληστής Τουτραπεζών για την ‘υπόθεση’.
‘Πηγαίναμε στο ταμείο, μας έδιναν το χρήμα. Δεν υπήρχαν κάμερες ούτε θωρακισμένες πόρτες, ούτε φύλακες. Είχαμε τα πρόσωπά μας ξεσκέπαστα. Έβαζα μόνο λίγη κρέμα για να κρύβω την ελιά μου στο μάγουλο. Όμως κατουριόμουν επάνω μου από τον φόβο. Δεν έχει πλάκα να απειλείς κάποιον με το αυτόματο. Προτίμησα να περάσω στην πλαστογραφία’.

Εκεί φάνηκε το ταλέντο του. Μέλη των Τουπαμάρος, της Prima Linea, της Άμεσης Δράσης,της ΕΤΑ των Ταξιαρχιών χρησιμοποίησαν τον Λούσιο. Στο μεγαλύτερο κόλπο του κατάφερε να αποσπάσει 25 εκατομμύρια δολάρια από τη σημερινή Citybank [τότε First National City Bank],πλαστογραφώντας ταξιδιωτικές επιταγές.
Όταν συνελήφθη η Αμερικανική τράπεζα προτίμησε να τον πληρώσει, σχεδόν 60 εκατομμύρια παλιά γαλλικά φράνγκα, για να της παραδώσει τις πλάκες και τα πλαστά χαρτονομίσματα που είχε ακόμη στην κατοχή του. Τα χρήματα τα μοίραζε σ’ αυτούς που τον βοηθούσαν ή τα ‘επένδυε’ σε μια οικοδομική επιχείρηση που δούλευαν πολλοί σύντροφοί του. Ο τύπος τον αποκαλούσε ‘ο καλός συμμορίτης’ ή ο ‘Βάσκος Ζορρό’  .

Ο Λούσιο πήρε σύνταξη ως οικοδόμος πριν 4 χρόνια και ζει μαζί με τη γυναίκα του την Άν στο Παρίσι, στον όροφο πάνω από ένα κέντρο που οργανώνει συναντήσεις, συζητήσεις, εκθέσεις. Πέρυσι ο Χοσέ Μαρία Γκοενάνγκα και ο Αιτόρ Αρέγκι γύρισαν ένα ντοκυμαντέρ 93 λεπτών για τη ζωή του. ‘ Μου χρωστούν τουλάχιστον 70 ταινίες ακόμη αυτοί οι ληστές ‘ λέει γελώντας ο γερο αναρχικός.

Κι αν έλεγε λίγο νωρίτερα ο Αλί Μπενσαάτ για το τι σήμαινε γι’ αυτόν το 2008 ας δούμε τι σήμαινε για τη νεολαία, την πλανητική νεολαία, ακούμε λοιπόν τους ίδιους : Κάλεσμα για μια νέα διεθνή!

»Πολιτικοί και δημοσιογράφοι τριγυρνάνε κομπάζοντας και προσπαθούν να υποβάλλουν πάνω στο κίνημά μας τη δική τους αποτυχημένη λογική. Σύμφωνα με αυτή τη λογική εξεγειρόμαστε γιατί η κυβέρνησή μας είναι διεφθαρμένη ή γιατί θέλουμε περισσότερα από τα λεφτά τους ή από τις δουλειές τους.

Αν σπάμε τις τράπεζες αυτό είναι γιατί αναγνωρίζουμε πως τα λεφτά είναι μια βασική αιτία της θλίψης μας. Αν σπάμε τις βιτρίνες δεν είναι γιατί η ζωή είναι ακριβή,αλλά γιατί οι ανέσεις μας εμποδίζουν να ζήσουμε με κάθε κόστος. Αν χτυπάμε την αισχρή αστυνομία, δεν το κάνουμε μόνο για να εκδικηθούμε για τους νεκρούς συντρόφους μας, αλλά γιατί ανάμεσα σε αυτόν τον κόσμο και σε αυτόν που επιθυμούμε θα στέκονται πάντα ως εμπόδιο.
Ξέρουμε πως ήρθε η ώρα να σκεφτούμε στρατηγικά. Στην εποχή της αυτοκρατορίας ξέρουμε πως η συνθήκη για μια νικηφόρα εξέγερση είναι το γεγονός ότι εξαπλώνεται, τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τα τελευταία χρόνια είδαμε και μάθαμε: οι σύνοδοι κορυφής, τα φοιτητικά και η εξέγερση στα γκέτο της Γαλλίας,το No Tav κίνημα στην Ιταλία,η κομμούνα της Οαχάκα, η επιθετική υπεράσπιση της κατάληψης Ungdom Huset στην Κοπεγχάγη, οι συγκρούσεις ενάντια στο εθνικό συνέδριο των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, και η λίστα συνεχίζεται.

Γεννημένοι μέσα στην καταστροφή, είμαστε παιδιά κάθε κρίσης, πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής, οικολογικής. Ξέρουμε πως αυτός ο κόσμος είναι ένα αδιέξοδο. Θα πρέπει να είσαι τρελός για να κρατιέσαι από τα ερείπια του. Θα πρέπει να είσαι σοφός αν αυτο οργανώνεσαι. Η πλήρης άρνηση της κομματικής πολιτικής και των κομματικών οργανώσεων δηλώνει το προφανές, δηλαδή ότι είναι μέρος του παλιού κόσμου. Είμαστε τα κακομαθημένα παιδιά αυτής της κοινωνίας αλλά εμείς δεν θέλουμε τίποτα από αυτήν. Αυτή είναι η υπέρτατη αμαρτία που δεν θα μας συγχωρήσουν ποτέ. Πίσω από τις κουκούλες είμαστε τα παιδιά σας και οργανωνόμαστε.
Δεν θα καταβάλαμε τόση προσπάθεια στο να καταστρέψουμε την υλικότητα αυτού του κόσμου, τις τράπεζες του, τα σούπερ μάρκετ του, τα αστυνομικά τμήματά του, αν δεν γνωρίζαμε ότι την ίδια στιγμή υποτιμούμε την ίδια την μεταφυσική, τα ιδεώδη του, τις ιδέες και τη λογική του.

Τα μίντια θα περιέγραφαν τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας ως μια έκφραση μηδενισμού. Αυτό που δεν πιάνουν είναι ότι κατά την ίδια διαδικασία προσβολής και παρενόχλησης αυτής της πραγματικότητας, βιώνουμε μια ανώτερη μορφή κοινωνικότητας και μοιράσματος, μια ανώτερη μορφή αυθόρμητης και χαρούμενης οργάνωσης που θέτει τη βάση του νέου κόσμου.
Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η εξέγερση μας βρίσκει τα δικά της όρια στο ίδιο το γεγονός ότι δημιουργεί μόνο αγνή καταστροφή.
Αυτό θα ήταν αλήθεια αν εκτός από τις οδομαχίες, δεν είχαμε στήσει την αναγκαία οργάνωση που απαιτεί ένα μακράς διαρκείας κίνημα: καντίνες που προμηθεύονται από συστηματικές απαλλοτριώσεις, ιατρεία για να περιποιούμαστε τους τραυματίες μας, τα μέσα για να εκδίδουμε τις εφημερίδες μας, και το δικό μας ραδιόφωνο. Καθώς απελευθερώνουμε έδαφος από τα χέρια της αυτοκρατορίας του κράτους και της αστυνομίας του, πρέπει να το καταλάβουμε, να το γεμίσουμε και να μεταμορφώσουμε την μέχρι πρότινος χρήση του ώστε να εξυπηρετεί το κίνημα. Έτσι το κίνημα δεν σταματάει ποτέ να αναπτύσσεται.

Σε όλη την Ευρώπη οι κυβερνήσεις τρέμουν. Αυτό που πραγματικά τους τρομάζει περισσότερο δεν είναι οι ίδιου τύπου τοπικές συγκρούσεις,αλλά η ίδια η δυνατότητα να βρει η δυτική νεολαία κοινό σκοπό, να γίνει ένα και να δώσει σε αυτήν την κοινωνία το τελειωτικό της χτύπημα.
Αυτό είναι το κάλεσμα σε όλους αυτούς που το ακούν:
Από το Βερολίνο μέχρι τη Μαδρίτη,από το Λονδίνο μέχρι το Ταρνάκ όλα γίνονται δυνατά. Η αλληλεγγύη πρέπει να μετατραπεί σε πολυπλοκότητα. Οι αναμετρήσεις πρέπει να διαχυθούν. Κομμούνες πρέπει να αναγγελθούν. Ώστε η κατάσταση να επιστρέψει ποτέ στην κανονικότητα. Ώστε οι ιδέες και πρακτικές που μας συνδέουν μεταξύ μας να γίνουν πραγματικοί δεσμοί.
Ώστε να γίνουμε ακυβέρνητοι.
Επαναστατικοί χαιρετισμοί σε όλους τους συντρόφους του κόσμου.
Προς όλους τους φυλακισμένους: θα σας βγάλουμε έξω.
ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ…ΚΟΙΤΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ».
Από το βιβλίο Ανησυχία που επιμελήθηκαν οι Αλέξανδρος Κυριακόπουλος και Ευθύμιος Γουργούρης.

  • Επιστρέφει λοιπόν η ιστορία και ο φίλος βρίσκεται στον έβδομο ουρανό!

http://video-morfwsh.blogspot.gr/search/label/%CE%94%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC%202008

δεκεμβριανά ’08

Τα Μωρά στη Φωτιά τραγουδούν:
Περπατάμε στην πόλη σαν μια μηχανή
και νιώθουμε σαν βόμβα έτοιμη να εκραγεί
κάνουμε θόρυβο κι αυτό είναι γεγονός
μιλάω για μια γενιά που δοκιμάζει την τύχη της αλλιώς. Και πιο κάτω :
Πενήντα χρόνια περιμέναμε αυτή τη βραδιά!

Και: ‘το όνομά μου είναι αναταραχή
θα φωνάξω και θα ουρλιάξω
θα σκοτώσω τον βασιλιά
και θα βρίσω τους υπηρέτες του’
Από το street figting man the Rolling Stones.

Και:
Συντρόφισσα, σύντροφε, εξεγερμένη Ελλάδα
Εμείς, οι πιο μικροί, από αυτή τη γωνιά του κόσμου, σε χαιρετάμε
Δέξου το σεβασμό μας και το θαυμασμό μας γι αυτό που σκέφτεσαι και κάνεις.
Από μακριά ,μαθαίνουμε από σένα.
Ευχαριστούμε. Υποδιοικητής Μάρκος
EZLN

Και:

Όλοι λένε το ορμητικό ρέμα βίαιο. Μα τη κοίτη του ποταμού που το κρατάει κανείς δεν τη λέει βίαιη.
Μπέρτολτ Μπρέχτ.

Από τους τοίχους της Αθήνας: αυτοί μας ρημάζουν τη ζωή, εμείς θα ρημάξουμε τα πάντα για να πάρουμε τις ζωές στα χέρια μας.

Και :
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει: καλά είμαι εδώ. Αντισταθείτε σε αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει Δόξα σοι ο Θεός.
Μιχάλης Κατσαρός η Διαθήκη μου.

Και τελειώνει η χρονιά κάπως έτσι:
Καταλάβετε σχολές, Σαμποτάρετε τα ακυρωτικά μηχανήματα, Μπείτε σε άδεια σπίτια, Πάρτε τηλ. για βόμβα. Ανάψτε τσιγάρο στο μετρό. Γιουχάρετε τον κάθε ένστολο. Παίξτε ποδόσφαιρο σε λεωφόρους. Ερωτευτείτε. Σπάστε βιτρίνες. Γρατζουνίστε πολυτελή αυτοκίνητα. Απελευθερώστε κατσαρίδες σε δημόσια κτίρια. Κάντε φάρσες. Πετάξτε μπογιές.Απαλλοτριώστε σούπερ μάρκετ. Ξεφουσκώστε λάστιχα περιπολικών. Βάλτε τις φωνές. Αφήστε απλήρωτους λογαριασμούς. Ρίξτε ζάχαρη στα μηχανήματα δημόσιων έργων. Γράψτε με σπρέϋ. Κωλυσιεργήστε στη δουλειά σας. Παρακωλύστε την κυκλοφορία των αυτοκινήτων. Φτύνετε στο πάτωμα σε εφορίες. Αρνηθείτε να σερβίρετε μπάτσους. Διαδώστε φήμες. Ταλαιπωρήστε δημοσίους υπαλλήλους. Στείλτε google bombs. Βουλώστε δημόσιες τουαλέτες. Μιλήστε σε αγνώστους. Αχρηστέψτε ΑΤΜ. Καλές γιορτές!! ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 08 ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ.

  • Είναι ενθουσιασμένος, ξανάνιωσε, η Ιστορία επέστρεψε λοιπόν ξανά. ‘ΚΙ ΌΜΩΣ ΕΊΜΑΙ ΑΚΌΜΑ ΕΔΏ’!

Και μια παρατήρηση:
Πριν από την έκτη του Δεκέμβρη,ΈΝΑ ΕΠΊΜΟΝΟ ΑΥΤΟΚΌΛΛΗΤΟ δρόμου βρισκόταν κολλημένο σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας. Ξεθωριασμένο και στις περισσότερες περιπτώσεις φθαρμένο. Φαινόταν παλιό και κουρασμένο, σαν να περίμενε κάτι. Ήταν ασπρόμαυρο και έγραφε μια μόνο λέξη ‘Ησυχία’. Λίγες μέρες αργότερα οι τοίχοι πλημμύρισαν με ένα παρόμοιο αυτοκόλλητο με ολόιδια γράμματα, με το ίδιο ακριβώς σχέδιο. Ολοκαίνουριο όμως και με χρώμα. Έγραφε μια άλλη λέξη. ‘Ανησυχία’ .

ΌΣΟ ΚΙ ΑΝ ΦΏΝΑΖΑΝ ΟΙ ΝΕΟΙ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΑ ΞΕΚΟΥΝΗΘΟΥΝ ΚΑΙ Ν’ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ……..ΤΙΠΟΤΑ.
Και αυτοί με μια φανταστική κίνηση στην εποχή της εικόνας πυρπολούν στο Σύνταγμα το χριστουγεννιάτικο δέντρο του ανεκδιήγητου Κακλαμάνη που θέλει να γιορτάσει στην πυρπολημένη πόλη. Τις μέρες του Αλέξη, του Κασσίμη, του Τσιρώνη, του Κουμή της Κανελοπούλου, του Καλτεζά, του Τσουτσουβή, του Πρέκα, του Τεμπονέρα, του Μαρίνου, του Τζουλιάνι, της Κουλούρη. ……όλων μας.

Και για επίλογο μου κράτησε το καλύτερο:
‘αυτοί οι ψευτοεπαναστάτες πρέπει να ξεσκεπαστούν αποτελεσματικά, γιατί αντικειμενικά υπηρετούν τα συμφέροντα της Γκωλικής εξουσίας και των μεγάλων καπιταλιστικών μονοπωλίων’ .L’ Umanite, η εφημερίδα του ΚΚΓ τον Μάη του ’68!!!

και :‘δεν φαίνεται αυθόρμητο, ….η οργανωμένη εκδήλωση αυτής της μορφής δράσης, από ομάδες που εχθρεύονται και καταπολεμούν την οργανωμένη μαζική πάλη, και που αποτελεί βούτυρο στο ψωμί της εξουσίας των μονοπωλίων, … άλλο πράγμα δείχνει.’ Ριζοσπάστης, Δεκέμβρης ’08.

 

 

συνεχίζεται

DSC02199

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Ω. στη χώρα του ποτέ…ή 6

Βρισκόμαστε στις 12 Ιανουαρίου:
Μιλάει για τον Νάκη που έλαβε το δίπλωμά του στην αρχιτεκτονική την ίδια μέρα με την διδακτορική εργασία του Μπίκο.
Από αυτόν λοιπόν έμαθε πως μαζί με τον Σάσσα θα νοίκιαζαν ένα ή δύο αυτοκίνητα για να παραλάβουν τα εκρηκτικά από μία σπηλιά και να τα φέρουν πίσω.
Γι αυτή λοιπόν την επιχείρησιν έγινε συγκέντρωση στο σπίτι μου, στην οδό Οστερία ντελ Γκουάντο, με παρόντες εμένα και αυτόν, τον Νάκη,τον Σάσσα και την Φιόνα. Δεν ακούστηκε τίποτα για τον Σπανό
‘αλλά εγώ εγνώριζα ότι αυτός ήταν σε γνώση της σπηλιάς, ότι αυτός την υπέδειξε!’
‘Επληροφορήθην κατόπιν ότι εις το σπήλαιον δεν ευρέθη τίποτε, ή τουλάχιστον τίποτε το σημαντικόν’.

‘Ως προς το γεγονός απ’ το οποίο συνήγαγα την πεποίθησιν ότι η Στέλλα, φίλη του Ίκαρου συμμετείχε σε ομάδα έμαθα από την Σάρα ότι ο Έκτορας,όταν έγινε η διανομή των προκηρύξεων σχετικών στον Βαλέριο Τονίνι μετέβη να τις παραλάβει από την καντίνα της κατοικίας της Στέλλας στην οδό Ντι Μέτζο, όπου φυλλάγονταν οι προκηρύξεις.’ Σε αυτό το σπίτι εκείνο το διάστημα ζούσε ο Μαυρόπουλος. Ο Ίκαρος συμμετείχε στην επιτροπή συσσιτίου. Μιάς και εγνώριζαν για τις προκηρύξεις θα ανήκαν σε ομάδα και οι δύο’.
‘Μοίρασαν μανιφέστα η Άννα και ο Έκτορας,με το αυτοκίνητά του’
‘Παραδόθηκαν πολλά και στον Ανδρέα, στην γέφυρα του Άρνου από την οποία φτάνει κάποιος στη γειτονιά του Σάντο Σπίριτο. Διένειμε και αυτός.’

‘Και ο Ρούλης ανήκε σε ομάδα μιάς και διένειμε προκηρύξεις που τις κολλούσε σε αυτοκίνητα ή τις έβαζε σε γραμματοκιβώτια,με υπογραφή των Προλεταριακών Ομάδων Μάχης, με περιεχόμενο το πρόβλημα της κατοικίας και τις κτηματικές εταιρείες που το είχαν δημιουργήσει, έντυπα 3ών η 4ων σελίδων’, σε μορφή επιστολής’.

Ονοματίζει κάποιους ακόμη λοιπόν και μιλά για ‘τις προκηρύξεις που ή επικολλώντο επ’ αυτοκινήτων ή ετίθεντο εντός γραμματοκιβωτίων και είχαν ευρείαν διάδοσιν,ιδίως εις τας λαϊκάς συνοικίας.’

Μιλάει και για άλλα κορίτσια που εντάχθηκαν σε ομάδες,
συγκεκριμένα για την Τιάρα που μπήκε στην ομάδα του μόλις αυτός βγήκε από την φυλακή [Οκτώβρης ’77]. Έφυγε πολύ γρήγορα λόγω ιδεολογικών διαφορών, όπως και η Τζίνα. Έρχονταν και οι δύο από το ‘συσσίτιο’. Μετέβησαν και οι δύο στην Πάντοβα για να ξαναγυρίσουν λίγο αργότερα στην Φλωρεντία.Από την Τιάρα πληροφορήθηκε πως ήταν πλέον κοντά στις ιδέες της η ‘πολιτική της αυτονομίας της Πάντοβας που ενεπνέετο περισσότερο από πνεύμα κινήματος, εννοώ δραστηριότητα κινήματος αυτή που συνίσταται σε συγκεντρώσεις, δραστηριότητες και εκδηλώσεις σε δημόσιο χώρο κλπ.

Όλα τα πρόσωπα που αποτελούν την ομάδα μου τα είχα δει πριν την σύλληψίν μου,να αποτελούν την Προλεταριακήν Επιτροπήν του Συσσιτίου. Πλήν της Άννας.’
‘Στην ομάδα λοιπόν μετείχαμε εγώ, ο Μαυρόπουλος, η Ροσσάνα, η Άννα, ο Μπίκο, ο Λουκάς και ο Ανδρέας.’

Θα σου θυμίσω φίλε πως μετά την απελευθέρωσή του ‘τον πλησίασα και τον ενέταξα στην ομάδα μας απ’ την οποία αποχώρησε τον Μάη του ’78.’ Σε οκτώ μοναχά μηνάκια κατάφερε όλα αυτά για τα οποία μας έχει εντυπωσιάσει!! Να τον χαιρόμαστε!

Έχω αηδιάσει.

οι ερυθρές Ταξιαρχίες, le Brigate rosse 12 Mario Moretti

Όπως αηδιάζω και σήμερα κάθε φορά που κάνω το λάθος ν’ ανοίξω τηλεόραση ή να διαβάσω εφημερίδες. Είναι τόσο απίστευτα ρηχός ο διάλογος, τόσο επιφανειακά τα νέα. Το ίδιο και το ξανά κλινικά νεκρό σκηνικό,
αν εξαιρέσει κάποιος τα ξεσπάσματα των λαών.
Και το διαδίκτυο επίσης. Μία επανάληψη, άλλοτε καλύτερη, άλλοτε χειρότερη.
Κλείνομαι στον μικρόκοσμό μου,ρίχνοντας έτσι κι εγώ νεράκι στον μύλο του μηδενιστικού συστήματος που κάνει πάρτι,πατώντας επάνω στην απάθεια και την αδιαφορία. Πόσες και πόσες φορές μέχρι τα σήμερα δεν είπα : ‘Δεν βαριέσαι ρε Μιχάλη, ψάξου λιγάκι, μάθε τι παίζει λίγο παρά έξω, ενδιαφέρσου’ .
Πολλές !

κι έφαγα την πατάτα, και πάλι θα ξεχαστώ και θα την ξαναφάω. ΈΤΣΙ ΕΊΝΑΙ Η ΖΩΉ. κάποιοι είναι ‘κάπως’, κάποιοι άλλοι αλλιώς!
Για δυο τέτοιους, διαφορετικούς, θα σας μιλήσω, να κάνουμε λίγο διάλειμμα, να σε ξεκουράσω βρε αδερφέ.
Αντιλαμβάνομαι πως αυτές οι γραμμές με τις οποίες καταπιαστήκαμε είναι οι πιο ζόρικες μέχρι σήμερα,
αυτές που βγαίνουν απ’ το στόμα και το χέρι και την γλώσσα με μεγάλο κόπο.
Με βάρος και με άγχος.
Είναι το θέμα τέτοιο,
καταπιαστήκαμε με την σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου, τον ξεσκεπάζουμε τον άνθρωπο,
εμένα,εσένα αναγνώστη, τον φίλο και τον άγνωστο. Τον κολλητό και τον γείτονα, τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας.

Ήρωας – Θέλω να μιλάς

Διαβάζω λοιπόν για τις αποκαλυπτικές εκθέσεις του Κιθ Χέιρινγκ στο Παρίσι. Από την Ήρα Φελουκατζή :
»Έκθεση σοκ,με έργα που καταγγέλλουν την καταπίεση του σύγχρονου ανθρώπου από το πανίσχυρο κατεστημένο, απ’ την υπερεξουσία της πολιτικής και του χρήματος, είναι το αφιέρωμα στον διάσημο Αμερικανό καλλιτέχνη, που παρουσιάζεται σε δύο μεγάλους εκθεσιακούς χώρους της γαλλικής πρωτεύουσας. Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Παρισιού φιλοξενεί μια γιγάντια έκθεση με 250 έργα ζωγραφικής, 30 γλυπτά, σχέδια, πολυάριθμα ντοκουμέντα ,φωτογραφίες, κολάζ, αντικείμενα, φίλμ, που δίνουν ένα πανόραμα της δημιουργίας του ‘πόπ στάρ’ καλλιτέχνη, ο οποίος πέθανε από AIDS σε ηλικία 32 χρόνων. Στο πρωτοποριακό Πολιτιστικό Κέντρο 104 -‘Centquatre’ παρουσιάζονται έργα με μνημειώδεις διαστάσεις, που έχουν εκτεθεί σε δημόσιους χώρους ή στο μετρό της Νέας Υόρκης. Ο τίτλος του αφιερώματος είναι ‘Keith Haring, η πολιτική γραμμή’.

Η έκθεση προβάλλει την πολιτική στράτευση του καλλιτέχνη, την οργή του για την υποδούλωση του ανθρώπου στις επιταγές του συστήματος, την εξέγερση του απέναντι σε κάθε μορφή βίας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο καλλιτέχνης αφιέρωσε όλο το έργο του στην καταγγελία των καταχρήσεων της σύγχρονης κοινωνίας, στη θερμοπυρηνική απειλή, την επικυριαρχία των μίντια, τον αναλφαβητισμό, τα ναρκωτικά, σε παντοειδείς παρεκτροπές που μεταβάλλουν το άτομο σε ‘σκλάβο’ ενός σαθρού συστήματος……..’

Από την άλλη θα μιλήσουμε για την ηθική της εξέγερσης, με τον Αλμπέρ Καμί και τον ‘Επαναστατημένο Άνθρωπο’.
‘Στο έργο του ο Καμί διατυπώνει το ‘Επαναστατώ, άρα υπάρχουμε’.Μόνο με την εξέγερση ο άνθρωπος μπορεί να αντιδράσει στο παράλογο και να δώσει ένα νόημα στην ύπαρξή του. Η εξέγερση βγάζει τα άτομα από την απομόνωσή τους, γεννάει επικοινωνία και αλληλεγγύη, συνδέει τους ανθρώπους στην πάλη για την υπεράσπιση της ελευθερίας, της δικαιοσύνης και της κοινής τους αξιοπρέπειας. Αλλά η εξέγερση μπορεί να παρεκκλίνει, οδηγώντας σε αποτελέσματα που την ακυρώνουν. Μπορεί να γίνει το άλλοθι για νέους τυράννους, να γεννήσει μια νέα σκλαβιά. Το κακό ξεκινάει από τη θεοποίηση της Ιστορίας, με την οποία οι κοσμικές ιδεολογίες αντικαθιστούν την παραδοσιακή θρησκεία.

Η έκδοση του ‘Επαναστατημένου ανθρώπου’,το 1951, πυροδότησε μιαν από τις πιο ζωηρές θεωρητικό-πολιτικές πολεμικές της μεταπολεμικής περιόδου. Η πρόκληση και το ‘σκάνδαλο’ έγκεινται στο γεγονός ότι ένας διανοούμενος της Αριστεράς, με αντιφασιστική δράση, όπως ο Καμί, σε μια εποχή που ο σταλινισμός βρίσκεται στο απόγειό του, καταγγέλλει χωρίς μισόλογα και χωρίς υποκρισίες τον αυταρχικό εκφυλισμό της ρωσικής επανάστασης και τα εγκλήματα του σοβιετικού κομμουνισμού. Κομμουνιστές, υπαρξιστές αλλά και σουρεαλιστές, δηλαδή σχεδόν όλοι όσοι κυριαρχούν στη γαλλική πνευματική σκηνή της εποχής, σπεύδουν να καταδικάσουν αυτό το βιβλίο, το οποίο αμφισβητεί ή επικρίνει τις διανοητικές πηγές της έμπνευσής τους, τις αρχές τους αλλά και τους τρόπους δράσης τους, μολονότι την ίδια στιγμή συνεχίζει να επικαλείται τις αξίες που και αυτοί θεωρούν θεμελιώδεις : την εξέγερση, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Με το πέρασμα του χρόνου πολλοί μύθοι διαψεύστηκαν και πολλές ψευδαισθήσεις διαλύθηκαν. Όσοι ξαναδιαβάσουν σήμερα τον ‘Επαναστατημένο άνθρωπο’ διαπιστώνουν ότι, ο Καμί, που πλήρωσε το τίμημα της διαφωνίας με την απομόνωση και τον εξοστρακισμό, είχε τελικά δίκιο απέναντι στους επικριτές του.’
Μισέλ Φάις
ΕΦΗΜΕΡΊΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΏΝ, Σάββατο, 11-12 ΜΑΊΟΥ 2013.
Από εδώ ψαρέψαμε αυτά τα δύο κειμενάκια.

Μοναχά ένα σχόλιο.
Δεν το έχω διαβάσει το βιβλίο. Μου άρεσε σίγουρα ο τίτλος, μου άρεσε και το σχόλιο.
Έχω διαβάσει τον ‘Ξένο’ του και με τρέλανε.
Ξεκίνησα να διαβάζω, μέχρι που σταμάτησα στην μέση, γιατί με έπιασε η τρέλα και άρχισα να γράφω αυτά που βλέπετε μπροστά σας αυτή την στιγμή, την ‘Πτώση’ του. Θα την τελειώσω μόλις ολοκληρώσω την παρούσα ιστορία. Έτσι θα έχω αποκτήσει γνώμη καλύτερη για τον άνθρωπο, για τα γραπτά του εννοώ.
Ότι είναι τεράστιος δεν υπάρχει αμφιβολία.

It’s the end of the world, REM.

οι ερυθρές Ταξιαρχίες, Le Brigate rosse 13 Mario Moretti

Κι αφού ξεκουραστήκαμε λιγάκι, είμαστε μάλιστα ενθουσιασμένοι για την μεγαλειώδη εμφάνιση της τεράστιας μπασκετικής μας ομάδας, χθες βράδυ στο Λονδίνο, μπορούμε να συνεχίσουμε με τις αναμνήσεις μας,που διηγούνται για το χθες, το παρόν και το αύριο της εξέγερσης
του ανθρώπου,
και του πόσο πολύπλοκος είναι ο χαρακτήρας, ο ψυχισμός και η αισθητική του.

Ο Σαβέριο δεν σταματά να ‘δίνει’ κόσμο,
φρέσκια ζωντανή σάρκα στο βωμό της…….ανυποληψίας
εδώ είναι που αναφέρεται,με λεπτομέρειες στο μοναδικό επεισόδιο που αποδέχεται και ξέρει πως έχει συμμετάσχει, ‘εις τον εμπρησμό αυτοκινήτων Ιδιωτικών Αστυνομικών.’ Αναφέρει μάλιστα ‘πώς εκατασκευάζοντο οι εμπρηστικές βόμβες
‘σε ένα σπίτι, του Μπίκο, κατασκευάζοντο οι συσκευές. Οι χημικοί επιβραδυντές σε άλλο, στου Λουκά το σπίτι. Στο τρίτο,του Μαυρόπουλου, τις αποθηκεύαμε’ για να τις παραλάβουν τα κομάντα που θα τις χρησιμοποιήσουν. ‘Η εξήγησις αυτής της κατανομής εις την φάσιν παρασκευής της συσκευής είναι ότι επεδιώκαμε την μη τιμωρίαν δεδομένου ότι εάν συλλαμβανόμεθα με μόνο ένα τμήμα της συσκευής δεν θα εθεωρούμεθα υπεύθυνοι οιουδήποτε αδικήματος’

Λέει ποιοι φτιάξανε τις συσκευές, ποιοι τις μετέφεραν [εδώ χώνει εμένα και την Ρόσσα] και ποιοι τους επιβραδυντές
και μετά μιλά για την επίθεση που έχει 3 σκέλη με τρεις διαφορετικές ομάδες που δρουν με κάποια λεπτά απόσταση. Είμαι κι εγώ εδώ, όπως και η Ροσσάνα, κάτι σαν προστασία στην περίπτωση που κάποιος τους αντιλαμβάνονταν και θα πρέπει να μπω στην μέση για να τους απεγκλωβίσω.
‘Εις το πρώτον επεισόδιον προσωπικώς συμμετέσχομεν εγώ και η Άννα. Βάλαμε από μία συσκευή κάτω από τα αυτοκίνητα, κοντά στον κινηματογράφο Κάπιτολ.’

Έκανα μία αναγνωριστική βόλτα στην Πλατεία ντέλλα Σινιορία και στην πλατεία Σάν Φιρέντσε στην αρχή για να διαπιστώσω την ενδεχόμενη ύπαρξη περιπόλων. Μετά βγήκε ο Μπίκο ο οποίος πήγε σε μία διεύρηνση της οδού Φέντσι όπου σταθμεύουν τ’ αυτοκίνητα της Άργκο. Η συσκευή του βρέθηκε άθικτη μιας και δεν πήρε φωτιά. Μετά βγήκαμε εμείς, όλα πήγαν καλά. Στο τέλος βγήκαν οι Ροσσάνα Λουκάς και Μίκης. Αυτός ο τελευταίος τοποθετήθηκε κοντά σε ένα μπάρ που ήταν ανοιχτό για να εμποδίσει τους θαμώνες να εξέλθουν, εάν προέκυπτε θέμα, και να δώσει την δυνατότητα στους άλλους δύο να σπάσουν το τζάμι του οικήματος όπου ετοποθετούντο οι μηχανές των αστυνομικών, και να βάλουν φωτιά.’

Μιλά για την ανάληψη ευθύνης που έγινε πρώτα με τηλεφώνημα και κατόπιν με προκήρυξη, στην οποία μάλιστα απενοχοποιούμε κάποια παιδιά που έχουν εν τω μεταξύ συλληφθεί κατά λάθος
‘εγώ δεν γνωρίζω τίποτα διά τον πολύγραφο όστις εξ άλλου δεν αφορούσε μόνο την δική μας ομάδα αλλά χρησιμοποιείτο για τις επιχειρήσεις πλειόνων ομάδων.’

Αργότερα στον χρόνο, λίγο νωρίτερα για εμάς, στα κείμενα που προηγήθηκαν λοιπόν και έχεις ήδη διαβάσει, ξαφνικά, από το πουθενά, μαθαίνει πράγματα και θαύματα τα οποία ξερνά τον Απρίλη όπως προείδαμε,
και για να μη σας μπερδεύω, όλοι είναι ήδη φυλακισμένοι από καιρό, κάποιοι κοντά ένα χρόνο. Εγώ θεωρούμαι φυγόδικος πλέον. Τα θυμήθηκε; του τα θύμισαν; ποιοι;

Μιλά για την Σάρα που του είπε για κάποιο επεισόδιο στο οποίο συμμετείχε με τον Κώστα, στην οδό Τορναμπουόνι, τότε που έγραψε σε έναν τοίχο. Και το θυμάται εξ αιτίας μίας λεπτομέρειας, τότε που για να τους ανοίξουν και να μπουν στο κτίριο το ζήτησαν από το γιό κάποιου ενοίκου

και ξαναμιλά για το Κέντρο Τηλεπικοινωνιών της Αστυνομίας, τότε που τον προειδοποίησα ν’ αλλάξει δρόμο, και ν’ απομακρυνθεί από κάποια παιδιά ,τον Ανδρέα και την Νένα εάν τα συναντήσει στον δρόμο!
να μην ακολουθήσει την διαδρομή που διέρχεται πλησίον της οδού ντέλ Τιρατόϊο
και ότι τρόμαξε από το μπαμ! τον κρότο!
ήταν και ακατάλληλη η ώρα!
δεν είναι πια στις ομάδες αλλά σαν καλά παιδιά που είμαστε τον προειδοποιούμε!
μη πάθει και τίποτα, και μείνει από καρδιά, απ’ την τρομάρα του!

Στη συνέχεια θυμάται πως τον Ρικάρντο τον συνάντησε στην Πίζα 10 μέρες μετά το επεισόδιο στη Ντάτα Μάνατζμεντ, τότε που συναντήθηκε με την Σάρα.’Ούτος συνεδέετο αισθηματικώς με την Σάρα, και κατώκει εις την οικίαν της εις Πίζαν.’ Έμενε εις το Νεττούνο και είχε μια μοτοσυκλέττα.’
‘Τέλος,γνωρίζω ότι η διοίκησις απαρτίζετο από τα άτομα που σας ανέφερα διότι μου το είπε ο Λουκάς που συμμετείχε σε μία συγκέντρωσιν.’
Ξαναλέει για τα όπλα που αφαιρέθηκαν από ιδιωτικούς αστυνομικούς και πού εφυλάχθησαν όπως επίσης και από ποιά το έμαθε,

  • έξω οι καμπάνες χτυπάνε πένθιμα και ταιριάζει απόλυτα το σκηνικό με την θλίψη που έχω στην καρδιά μου για την κατάντια του ανθρώπου.
    Θα πω με όλη μου την ειλικρίνεια πως δεν γνωρίζω την στάση που θα είχα κρατήσει εγώ στη θέση του, στην περίπτωσή του, μιας και τα πράγματα πήγαν αλλιώς. Ξέρω πως ο άνθρωπος είναι απίστευτο όν και πως οι αντιδράσεις του στα δύσκολα είναι απρόβλεπτες.
    Ξέρω όμως και για την στάση που κράτησε η Ροσσάνα και οι δεκάδες άλλοι σύντροφοι και φίλοι μου!

Le Brigate rosse 14 Mario Moretti

Και πριν υπογράψει, στις 12 του Γενάρη, πετάει και άλλο κουφό, πως γνωρίζει τα πρόσωπα που απαρτίζουν τη Διοίκηση των Ομάδων από τον Λουκά, που έπαιρνε μέρος, και του ανέφερε και όλους τους υπόλοιπους!
Η κρίση δική σας.
Έγραψε!

Η πρώτη-πρώτη κατάθεση, τελευταία στη σειρά μας, διεξήχθη την 4η του Γενάρη του ’80. Μας λέει πως :
Έχει γεννηθεί στο Μιλάνο πριν 22 χρόνια
μιλάει για την Πρώτη Γραμμή και τις Ομάδες Προλετάριων Μάχης, για το ποιες είναι αυτές οι ομάδες και από ποιους απαρτίζονται, για θέματα οργανωτικής και επιχειρησιακής φύσεως. Να λοιπόν γιατί κράτησα αυτή την κατάθεση για το τέλος
Λέει :

‘Πρώτη Γραμμή νοείται η κεντρική κατάτμησις εκ της κορυφής προς την βάσιν της οργανώσεως της οποίας η κυρία αποστολή είναι η κατεύθυνσις του αγώνος επί στρατηγικού πολιτικού και στρατιωτικού επιπέδου. Συνδέεται προς αυτήν την αποστολήν η αποστολή των Ομάδων Προλετάριων Μάχης αίτινες δέον να διαδίδουν εις όσον το δυνατόν μεγαλύτερην έκτασιν εδαφικήν το στρατηγικό πρόγραμμα της οργάνωσης.

Εκάστη ομάς αποτελείται εξ ενός αριθμού προσώπων που απαρτίζει τον οργανωτικόν πυρήνα. Δι εκάστην ομάδα υπάρχει ένα πρόσωπο που με ένα πρόσωπο από τις άλλες ομάδες απαρτίζει την διοίκησιν. Εις την Διοίκησιν συμμετέχει πάντα ένα πρόσωπο της κεντρικής ηγεσίας η οποία δημιουργείται στο πλαίσιο συγκεκριμένων πολιτικών καταστάσεων. Όλες οι κεντρικές διοικήσεις συνθέτουν επί εθνικού επιπέδου την οργάνωση Πρώτη Γραμμή.
Η οργάνωση επεξεργάζεται ένα πολιτικό πρόγραμμα εκστρατείας εναντίον συγκεκριμένων τομέων, πχ κτηματικών εταιρειών. Υπάρχει η δυνατότητα πλειόνων συνδυασμένων ενεργειών εναντίον πλειόνων στόχων, κατά την ιδίαν μέραν ή ώραν. Η Διοίκησις των Ομάδων καθορίζει τον χρόνον των ενεργειών. Η οργάνωσις εκφράζεται διά της κεντρικής ηγεσίας ήτις καθορίζει συγκεκριμένα το πολιτικό πρόγραμμα ως εκστρατείες. Η διοίκησις των ομάδων παρεμβαίνει στρατιωτικά όταν πρόκειται διά την επίθεσιν εναντίον στόχου ο οποίος απαιτεί ιδιαιτέραν επιμέλεια και μέσα τα οποία δεν ευρίσκονται εις την διάθεσιν της ομάδας.

Ήτοις η διοίκησις των ομάδων είναι κατ’ ουσίαν μία άλλη ομάς, και θεωρείται υπερέχουσα εις τον υπηρεσιακόν τομέα διότι εις αυτήν συμμετέχουν πρόσωπα υψηλότερης προπαρασκευής τεχνικής πολιτικής και στρατιωτικής.
Η διοίκησις των ομάδων γεννάται χρονολογικώς προ της δημιουργίας των ομάδων αυτών : έκαστο μέλος της διοίκησης έχει ως αποστολή να δημιουργήσει ομάδα.
Η οργάνωσις αναπτύσσει περί εαυτήν τρείς κύκλους. Ένας αντιπροσωπεύει τις κεντρικές ηγεσίες
ένας τις διοικήσεις των ομάδων
ένας τις ομάδες.

Η κρίσιμος στιγμή της πολιτικής επεξεργασίας είτε υπό μορφήν εκστρατείας είτε υπό μορφήν στρατηγικού σχεδίου καθορίζεται από την κομμουνιστική μαχητική οργάνωση Πρώτη Γραμμή.
Αναφέρει τα πρόσωπα που απαρτίζουν τις ηγεσίες και τα πρόσωπα που απαρτίζουν τις ομάδες, μεταξύ των οποίων το δικό μου και της Ροσσάνα, 25 συνολικά πρόσωπα. Προσθέτει και την κοπελιά του,σύνολο 26. Μιλάει και για δυο Πιζάνους.
Εδώ μπερδεύεται, και αριθμεί σε 4 τις ομάδες της πόλης, μία της Πίζας και μια της Σαρζάνα. Σημειώνει μάλιστα πως γι αυτήν την τελευταία ενδιαφέρονται ο Γιώργος και ο Σπανός, [δύο πρόσωπα που αποδεικνύεται αδιαμφισβήτητα πως είναι ένα και το αυτό!].
Συνεχίζει λέγοντας για το τυπογραφικό κέντρο και κάνει και άλλη πατάτα. Μια το τοποθετεί στην Φλωρεντία και μια στο Πράτο. Θυμάται τα επικόλλητα επί των αυτοκινήτων τα οποία ‘ενεφάνιζαν με ηρωϊκό πνεύμα τον θάνατο του Ρομάνο Τονίνι, επονομαζόμενου Βαλέριο, που εδολοφονήθη στη Βαρέζε μετά από ληστεία‘.
Αναφέρει τους υπεύθυνους του τυπογραφείου και της διανομής.
Βάζει και άλλη κοπέλα στο κόλπο και γίνονται 27 συν οι δυό από την Πίζα.

Για την επίθεση στη Ντάτα Μάνατζμεντ θυμάται την εξής λεπτομέρεια : ‘την προηγούμενη της επίθεσης η Σάρα μου εζήτησε να μεταβώ για να αποσύρω ένα πακέτο από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Φλωρεντίας χωρίς να μου εξηγήσει τι περιέχει το πακέτο. Έκανα ότι μου εζήτησαν και μόνο αργότερα έμαθα ότι το πακέτο περιείχε τα όπλα που εχρησιμοποιήθηκαν διά την επίθεσιν.’
Μιλάει για την επίθεση αυτοχρηματοδότησης στο πρακτορείο στοιχημάτων και λέει επί λέξη : ‘μεταβάλλω τις δηλώσεις που έκανα σε προηγούμενη δίωξή μου ,όταν εξετάσθην ως μάρτυς. Όντως προέβην σε ψευδή δήλωση. Εφεύρω ένα οποιοδήποτε όνομα για το άτομο με το οποίο συνέταξα τα σχέδια, το όνομα που ανέφερα είναι προϊόν φαντασίας. Αυτός που τα έκανε είναι άλλος’ και αναφέρει τον Σάσσα αντί του Ανδρέα. Αναγνωρίζει λοιπόν σε φώτο που του δείχνουν και άλλο σύντροφο.
‘δέν ξεύρω εάν ο Σάσσα ή άλλοι εκ των ομάδων έκαμαν ληστείας είς διαφόρους αίθουσας παιχνιδίων.’

Έγινε μια προσπάθεια απελευθέρωσης δύο συντρόφων από τη φυλακή της Φλωρεντίας. Δηλώνει πως δεν γνωρίζει τίποτα, ξέρει όμως πως για να την εκτελέσουν ήρθαν σύντροφοι εκτός πόλης. Πληροφορήθηκε όμως ότι ‘η συγκεκριμένη αποστολή είχε ανατεθεί σε ημιφορτηγό το οποίο μεταξύ άλλων ώφειλε να διασφαλίσει την ραδιοφωνικήν κάλυψιν της επιχείρησης. Ήτοι να διατηρήσει την επαφή με εκείνους οι οποίοι ετοιμάζοντο να αποδράσουν, να διατηρήσει την επαφή με τα μέλη της διοικήσεως που είχαν επιτεθεί εις την οικίαν του ανθυπασπιστού Γκαλάσο και τέλος να συλλαμβάνει τις τηλεφωνικές επικοινωνίες της αστυνομίας. Φυσικά αυτό το ημιφορτηγό στο τέλος της επιχείρησης θα παραλάμβανε τους αποδράσαντες και τα μέλη που είχαν δράσει στο εσωτερικό των φυλακών. Πληροφορήθηκε πως οι δύο σύντροφοι, ο Τόλης και ο Νότης είχαν συνδεθεί διά μέσου ραδιοφωνικής συσκευής με τον εξωτερικό χώρο.

Όλα αυτά τα έμαθε από το κορίτσι του, κι ας γνωρίζουν όλοι πως από την οργάνωση έχει αποχωρήσει. Επιτρέψτε μου λοιπόν να μην τον πιστεύω!
Αναφέροντας εδώ το κορίτσι έχουμε φτάσει στους τριάντα συνολικά συντρόφους που εμπλέκει, μάλιστα την ονοματίζει σαν την οργανώτρια σε μία επόμενη επίθεση, στο φυλάκιο Πόλφερ του Ριφρέντι, όπου ‘το πρόσωπο που συμμετείχε χρησιμοποίησε για να ξεφύγει τη βέσπα της Σάρας ,η οποία την είχε αφήσει εκεί κοντά και την οποία ο δράστης άφησε κοντά στον κινηματογράφο Μανζόνι, απ’ όπου η Σάρα παρέλαβε εκ νέου.’

Ξαναλέει για την επίθεση στο Κέντρο Τηλεπικοινωνιών κάνοντας τα ονόματά μας και αναφέρει πως γνωρίζει πως την επίθεση στο Δημοτικό Συμβούλιο αριθμός 10,στην Βίλλα Φαμπρικόττι την έκανε πάλι η ίδια η ομάδα μας αλλά πως δεν γνωρίζει ποια πρόσωπα συμμετείχαν, και πως έγιναν ανάλογες επιθέσεις ταυτόχρονα και στο Τορίνο.
Μετά μιλά για τον τραυματισμό του δικαστού Μπότσι και αναφέρει πως η πράξη προκάλεσε σύγκρουση, διαφωνία μεταξύ της οργάνωσης και των ομάδων και εξηγείται : ‘η οργάνωσις εθεώρει την Φλωρεντίαν ώς έδραν εις την οποίαν δεν συνέφερε ‘να ανέλθει το επίπεδο σύγκρουσης’, δηλαδή να γίνονται επιθέσεις κατά της σωματικής ακεραιότητας των προσώπων. Οι ομάδες δεν είχαν την κατάλληλον στρατιωτικήν ικανότητα. Η οργάνωσις επίστευεν ότι εις την πόλην έδει να επιχειρηθεί η άνοδος του ποιοτικού επιπέδου των ομάδων, η διεύρυνσίς των και ο πειραματισμός επί των επιχειρησιακών δυνατοτήτων κλπ.’
Μάλιστα για τον λόγο αυτό είχε αποκηρύξει νωρίτερα με προκήρυξη κάποια επίθεση σε στρατώνα των καραμπινιέρων και σε διαφημιστικό πρακτορείο που ανέλαβαν οι ‘Σχηματισμοί Κομμουνιστών Μαχητών, απομακρυνόμενη έτσι από αυτούς.
Μιας λοιπόν και δεν θεωρεί πιθανή τη θέληση να προέλθει διάσπαση μεταξύ οργάνωσης και ομάδων πιστεύει πως μία ομάδα μόνη της, αυτόνομα, αποφάσισε να δράσει και να τραυματίσει τον δικαστή! Και την κατονομάζει μάλιστα θεωρώντας τον αρχηγό της, τον Σάσσα, έτοιμο και ικανό να προχωρήσει σε τέτοιο εγχείρημα!
Έτσι, με τον τσαμπουκά! Δεν παίζεται ο άνθρωπος!
Εξηγεί πως ο συγκεκριμένος δικαστής υπέγραφε τις εξώσεις που πραγματοποιούντο εκείνο το διάστημα και είχε στοχοποιηθεί γι αυτόν τον λόγο. Μάλιστα εμπλέκει στην κουβέντα τον ρόλο μίας επιτροπής που ασχολείτο με το θέμα των εξώσεων, στο εσωτερικό της οποίας δρούσε η Τζίνα η οποία ανέπτυξε άμεση δράση δια τον πολιτικόν χρωματισμόν του επεισοδίου για να εμποδίσει να χαρακτηριστεί ως πράξις απλής βίας.
‘Τέλος, ως προς την επίθεσιν εις το εσωτερικόν του Δικαστηρίου και εις την απαγωγήν ενός Δικαστού ώς και προς την επίθεσιν με εκρηκτικάς ύλας τας παρατηρήσεις τας οποίας έκαμα σχετικώς προς τον ιδιαίτερον τρόπον δράσεως και προς το επίπεδον των συγκρούσεων αι οποίαι θα έδει να θεωρηθούν αναγκαίαι από τεχνικο-στρατιωτικής πλευράς θεωρώ ότι δύναμαι να είπω ότι η δράσις αυτή δέον να αποδοθεί εις την διοίκησιν των ομάδων όπου τα μέλη της δυνατόν να έλαβον άμεσον μέρος’

Θυμάται ότι τον Βαγγέλη τον είχαν συλλάβει διότι με ευκαιρία μίας διαδήλωσης κατά των αμβλώσεων που είχε οργανώσει το Κέντρο υπέρ της Ζωής αυτός προκάλεσε επεισόδια κατά την διάρκεια των οποίων τραυματίστηκε ένας αστυνομικός.
Πιο κάτω αναγνωρίζει και άλλον σύντροφο από φωτογραφίες πορείας που του δείχνουν και πληροφορεί την αστυνομίαν και για τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν σε συγκεκριμένη επίθεση στην οποία, όπως πάντα, ο ίδιος δεν πήρε μέρος,
αλλά το έμαθε επειδή είναι καλό παιδί!
Αναφέρει ξανά για την επίθεση στο κτηματικό γραφείο για την οποία ‘γνωρίζει’ με σιγουριά εμάς τους τέσσερις που πήραμε μέρος! Μάλιστα προσθέτει πως ‘όλα αυτά τα 4 πρόσωπα ανεμείχθησαν καίτοι γνωρίζω ότι η κυρίως δράσις εξεδηλώθη εκ μέρους τουλάχιστον του Μίκη και του Λουκά!
Επειδή το ξέρει, δεν του το είπε κάποιος άλλος όπως συνηθίζεται μέχρι στιγμής για άλλα περιστατικά. Αυτό το ξέρει!
Μιλάει γι αυτούς που επιτέθηκαν στη Διοίκηση της Αστυνομίας στην Πλατεία της Σινιορίας, που μπήκαν στην οργάνωση το ’77 και εξήλθον λίγους μήνες αργότερα για διαφωνίες ιδεολογικού χαρακτήρα.
Βάζει στο κόλπο δηλαδή δύο άτομα που γνωρίζουν πολλά, έχουν πάρει μέρος στην δράση, μάλιστα έχουν προσπαθήσει να δημιουργήσουν μία νέα ομάδα.
Λόγω του ότι ‘ήταν γνωστοί’ στην Ντονατέλλα, φίλη του Παύλου, όπως και τα παραπτώματά τους, σημαίνει πως και αυτοί οι δύο θα έπρεπε να γνωρίζουν τα πάντα. Μιας και γνωρίζουν λοιπόν, μέλη και αυτοί!

Είσαι φίλος – είσαι μέλος!

με λίγα λόγια :
η ακατάσχετη πολυλογία συνεχίζεται, από όλους, με όλους και για όλα!
όλοι ξέρουν τα πάντα!
τα συζητούν με όποιον καθίσει στο τραπέζι τους στην ταβέρνα, υπό τους ήχους της κιθάρας και του ταμπούρλου.
Μια ακατάσχετη μπουρδολογία, προς όλους και για όλα.
Μια ‘αναγνωριστική μηχανή’ που σπέρνει μοναχά θλίψη για το κατάντημα του ανθρώπου και αυτών που τον ακούν.

Όχι πως δεν βγάζουν κέρδος. Σου ξαναείπα όμως φίλε :
το να αποστηθίσεις το ιδεολογικό περίβλημα μιας οργάνωσης που συμπάθησες κάποια στιγμή,από τις τόσες προκηρύξεις που βρίσκεις δεξιά και αριστερά, δεν είναι δύσκολο, μιας μάλιστα πως δεν είναι και άγνωστα τα θέματα στα οποία αναφέρεσαι. Κουβεντιάζονται παντού, δημόσια. Και μη μου πείτε πως δεν κάνει μπαμ πως περί αποστηθίσεως επρόκειτο.
Έχετε ποτέ ακούσει κανέναν κινηματικό να μεταφέρει με τόσο ξύλινο τρόπο το προφίλ της οργάνωσης ;
Όσο για τα πρόσωπα, το ξαναείπαμε. Μέσα στους χώρους, όλοι γνωριζόμασταν. Το να ‘μυριστείς’ κάποια πράγματα ίσως και να είναι σχετικά ‘εύκολο’. Το να γνωρίζεις όμως κάποια πράγματα δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολο. Γι αυτό και οι αναρίθμητες κωλοτούμπες και τα ακροβατικά γυμνάσια!
Έτσι στήθηκε ολόκληρη η δικογραφία.

Συνεχίζοντας, βάζει κι έναν Χιλιανό στο κόλπο που ‘μιλά με το κορίτσι του, παράμερα, για πυρομαχικά‘, θα τα παραλάμβαναν από κάποιον ‘συνένοχο του οπλοποιό, ίσως από την Πίζα’.

Λίγο πριν κλείσει επανέρχεται στους Γιώργο και Σπανό. Δεν καταφέρνει να ξεμπερδέψει τον εαυτό του. Λοιπόν, τον Γιώργο τον γνωρίζουμε όλοι από καιρό, τον αποκαλούμε όλοι με το παρατσούκλι του,που είναι ‘σπανός’. Δεν έχει γένια, γι αυτό. Ο Σπανός εδώ, ο Σπανός εκεί.
Ο Σαβέριο δηλώνει ξανά και ξανά πως συναντιέται, ταυτόχρονα και με τους δύο! [υποδεικνύοντας δύο διαφορετικά πρόσωπα σε φωτογραφίες]. Άλλοτε λέει πως την ώρα που μιλάει με τον ένα ο άλλος δρα κάπου αλλού, χιλιόμετρα μακριά, ίσως και σε άλλη πόλη.
Σφαλιάρα δεν του άστραψε ποτέ κανένας.

Ολοκληρώνοντας, λέει το τεράστιο :
‘Εξήλθον από την φυλακήν τον Οκτώβριον του ’77, υπήρξα μέλος μιάς Ομάδας εδώ στην Φλωρεντίαν. Η ένταξίς μου κατέστη δυνατή λόγω της προηγούμενης πείρας μου εντός του κινήματος. [ η πείρα του , σύμφωνα με όλα όσα έχουμε δει,είναι η σύλληψή του σε μία διαδήλωση, με μια τσάντα μολότοφ, τότε που κατάφερε να γίνει αντιληπτός]. Ακούστε το παραλήρημά του :
‘ακριβώς διά τούτο [της πείρας του] έλαβον γνώσιν εκείνων τα οποία ανέφερα. Δέον προστεθεί ότι εγώ είχον φιλικάς σχέσεις με πολλά από τα πρόσωπα τα οποία ανέφερα και εις περίοδον προγενεστέραν ακόμη εκείνης η οποία ενδιαφέρει και ως εκ τούτου είχα ιδιαιτέραν ευκολίαν στο να γνωρίσω τα γεγονότα. Από τινων μηνών [ αν κάνετε τον λογαριασμό θα δείτε πως σύμφωνα με τον ίδιο έμεινε στην οργάνωση για επτά μήνες!] απεφάσισα να διακόψω τας σχέσεις μου διότι δεν ήμουν πλέον σύμφωνος με μίαν σχετικήν πολιτικήν τακτικήν. [ και έτσι, με μεγάλην ευκολίαν, τους ‘δίνω’ και ησυχάζω].

Αυτός είναι ο Σαβέριο.
Δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο,
απολύτως τίποτα. Τα είπαμε αναλυτικά και διεξοδικά, όσο κι αν φάνηκε κουραστικό. Απλά θα σας θυμίσω πως όταν τον ανέκριναν και ενέπλεξε κοντά την μισή πόλη στις ‘ιστορίες’ του θα κατηγορείτο μονάχα για τον εμπρησμό ενός αυτοκινήτου, [συν την εμπλοκή του σε ένοπλη και ανατρεπτική ομάδα, κατηγορία που από μόνη της σίγουρα κοστίζει κάποια χρόνια ποινής].

Σου άφησα φίλε για το τέλος κάτι πολύ καλό, σπουδαίο, ίσως το σπουδαιότερο απ’ όλα.
Κι όμως δεν έδωσε κανένας σημασία. Τυχαίο;
Του ζήτησαν να δώσει τα ονόματα μάχης των συναγωνιστών του στην ομάδα. Δεν κατάφερε να πει ούτε μισό.
Δεν υπάρχει κατάσταση παρανομίας όπου οι μαχητές ν’ αποκαλούνται με τα ονόματά τους. Κίνδυνος-θάνατος που λέμε. Αυτοκαταστροφή.
Δεν μπόρεσε να δώσει ούτε ένα. Διότι δεν γνώριζε να δώσει.
Σίγουρα στους μπάτσους βόλεψαν οι καταθέσεις του,
εάν δεν τις κατηύθυναν οι ίδιοι,
Κανένας δεν γνωρίζει.
Έστω και γεμάτες ασυναρτησίες βόλεψαν.
Είμαι όμως βέβαιος ότι δεν τον πίστεψαν ποτέ πραγματικά. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο.
Δεν μπορεί να είσαι μήνες σε ομάδα, να πηγαίνεις να κάψεις αυτοκίνητα και μηχανές αστυνομικών, και ν’ αποκαλείς τους συντρόφους σου, ή να φωνάζουνε εσένα με το βαπτιστικό σου όνομα !
Καταστροφή!

Ούτε ο ίδιος είχε, δεν μπόρεσε να αναφέρει κάποιο, ούτε καν ψεύτικο.
Τι σόι μαχητής είναι, που τον καλούν να μπει σε ομάδα ‘λόγω της αγωνιστικής του πείρας’,όπως ο ίδιος δηλώνει ;
Μάλιστα κυρία. Ούτε το δικό μου, που υποτίθεται πως τον στρατολόγησα ξέρει ν’ αποκαλύψει.
Θυμήθηκε αντιθέτως ν’ αναφέρει πως ‘με χρησιμοποίησαν’ στην ‘Εργατική Πρωτοπορία’, οργάνωση της επαναστατικής αριστεράς, πριν το ’77’.
‘Με χρησιμοποίησαν’! Λες και ήμουν εργαλείο, αντικείμενο.

Πριν το ’76-’77 στη σχολή μου δεν υπήρχε τίποτα.
Δραστηριοποιούμουν στην ‘αυτόνομη επιτροπή συσσιτίου’,απ’ όπου πέρασε κι αυτός για ένα φεγγάρι.
Συναναστρεφόμουν και τα παιδιά της ‘Πρωτοπορίας’, για πολλούς λόγους :
Μου άρεσαν πολλά από αυτά που έλεγαν, συμφωνούσα σε αρκετά [κινήματα αυτομείωσης ας πούμε].
Είχαν μια εξαιρετική ομάδα περιφρούρησης, αυτοί με έμαθαν να χρησιμοποιώ άριστα το στάλιν [σημαιούλα με κοντό κοντάρι], με τα οποία προπονούνταν σχεδόν κάθε μέρα, για να αποφεύγουν τα χτυπήματα των αστυνομικών και φασιστών. Τους οδηγούσε το φιλαράκι μου ο Αλέκος, από τον οποίο γνώρισα μια μέρα τον έρωτα της ζωής μου, και κάναμε πολύ παρέα για αρκετά μεγάλο διάστημα.
Θέλετε και άλλα ;

Βόλεψαν λοιπόν οι ψευτιές του. Στήριξαν ένα ολόκληρο κατηγορητήριο-κατασκεύασμα και καταδίκασαν δεκάδες αγωνιστές. Αυτές τις ασυναρτησίες που διαβάσατε νωρίτερα.
Οι δικαστές, απλά, είχαν εντολή.
Έτσι δεν γίνεται και σήμερα ;

Προ κατασκευασμένη απολογία.

DSC02208

 

Είναι οι τελευταίες μέρες του ‘12, όλα τα κείμενα έχουν παραδοθεί στον εκδότη όταν ο φίλος μου ο Δημήτρης ο Μεσσήνης από τη Δράμα μου ζητά και συναντιόμαστε πρωϊνό στην ‘Κατινάρα’ για καφέ. Εκεί λοιπόν μου παραδίδει ένα μικρό αλλά εξαιρετικό εισαγωγικό κείμενο για το βιβλίο μας που σας παραθέτω αμέσως, άνευ σχολίων :

‘Kαι λίγα λόγια για τον φίλο μου τον Μιχάλη, μια που καταπιάστηκε με τη συγγραφή αυτού του βιβλίου. Θα μπορούσαμε να γράψουμε ένα βιβλίο ακόμα με αυτά που ζήσαμε στην Φλωρεντία της Ιταλίας. Αλλά περιορίζομαι σε λίγα λόγια για την παρουσίαση του Μιχάλη.

Γνωριστήκαμε το 1976-77 στην Φλωρεντία. Φοιτητές τότε στο Πανεπιστήμιο και 20άρηδες περίπου, σε μια από τις πιο όμορφες πόλεις του σύγχρονου κόσμου, και ζώντας μια ταραχώδη περίοδο,με ταξικό χαρακτήρα, σε μια περίπου αναθεώρηση του ‘68 όπως λέγανε οι μεγαλύτεροι σύντροφοι που έζησαν στο εξεγερμένο Παρίσι αλλά και την Ιταλία. Κοινωνική κατάσταση που σημάδεψε τη σύγχρονη ιστορία των ταξικών και κοινωνικών κινημάτων όλης της Ευρώπης, που παρά την αγωνιστική κατάσταση όλων μας,και παρά τις κοινωνικές αλλαγές που ήρθαν, στο τέλος γευτήκαμε την πικρή γεύση της απογοήτευσης σε μεγάλο βαθμό.
Κοντά στα 60 μας πλέον περιμένουμε ένα ‘θαύμα’!

Αστειεύομαι.
Αυτή η φιλία κράτησε μέχρι σήμερα,περίπου 36 χρόνια μετά, γιατί είχε και ταξικό χαρακτήρα και συντροφικότητα.
Άτομο με υψηλό δείκτη κοινωνικής ευαισθησίας, έζησε με τον δικό του τρόπο τα γεγονότα, παρά τις συνέπειες, και μέσα μας ακόμα σιγοκαίει μια φωτιά, για κοινωνική δικαιοσύνη ισότητα και ελευθερία.
Κι αυτό γιατί η Ιταλία εκείνα τα χρόνια ήταν ένα μεγάλο σχολείο ταξικής και επαναστατικής συνείδησης. Για όλους. Για εργάτες, για αγρότες για φοιτητές για τους πάντες.
Σας αφήνω στην ανάγνωση του βιβλίου.
Δημήτρης.

Κι εγώ τον ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου.

 

Αυτά σε πρώτη φάση, θα υπάρξει και συνέχεια, αν όλα πάνε καλά….