ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Όταν ο Marx φίλησε τον Engels

του Luca Cangianti

Η παραλία της Ostenda, Οστάνδης συνορεύει με την Galleria Reale, μια βεράντα τετρακοσίων μέτρων που ενώνει τον ιππόδρομο με το πάρκο και την βίλα του βασιλιά των βέλγων. Μετά υπάρχουν εστιατόρια, caffè, τουριστικά καταστήματα, συγκροτήματα κατοικιών, διαμερισμάτων με στυλ αποδεκτό και κάποια πραγματικά φρικτά. Εκεί, μπροστά στην Φλαμανδική θάλασσα, πριν από 170 χρόνια, ένας Karl Marx ακόμη εικοσάχρονος, κάνοντας ισορροπία στους πέτρινους κυματοθραύστες, συζητούσε εμπνευσμένος με τον Friedrich Engels για μια επανάσταση που θα ήταν ταυτόχρονα υπαρξιακή, φιλοσοφική και κοινωνική. “Der junge Karl Marx” (ο νεαρός  Καρλ Μάρξ, Il giovane Karl Marx), το film του σκηνοθέτη από την Αϊτή Raoul Peck αφθονεί σε σκηνές με έντονο οπτικό και συμβολικό αντίκτυπο. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να συνθέσει με μεγάλη δεξιότητα σύνθετες φιλοσοφικές έννοιες και έντονα συναισθήματα.

Η φημισμένη XI Εργασία για τον Feuerbach («Οι φιλόσοφοι ερμηνεύουν μόνο διαφορετικά τον κόσμο, αλλά πρόκειται να τον μεταμορφώσουν») δηλώνεται, για παράδειγμα, από τον Γερμανό φιλόσοφο μετά από μια έκρηξη εμετού που προκαλείται από ένα κολοσσιαίο μεθύσι, τα χειρόγραφα κριτικής για τους νεαρούς hegeliani διαβάζονται εκ νέου υπό το φως των κεριών σε μια ζεστή και αισθησιακή ατμόσφαιρα από τον Καρλ, από τον φίλο Φρίντριχ και τη σύζυγό του Jenny von Westphalen. Ερωτικoύ νοήματος είναι η ίδια η σχέση μεταξύ Μαρξ και Ένγκελς, αρχικά χαρακτηριζόμενη από αμοιβαία αντιπάθεια, κατόπιν από συγκρούσεις και πνευματική ερωτοτροπία, και τελικά από συντριπτικό πάθος: μια κούρσα ανάμεσα στα σοκάκια και τις ρεματιές για να ξεφύγουν από τα νύχια των μπάτσων, τα νήματα της ζωής και της φιλοσοφίας που επανασυνδέονται σε μια καπνισμένη παμπ, μια σφιχτή αγκαλιά όπως η αγάπη που σαρώνει τους τυράννους και τη θλίψη και ακόμη και ένα φιλί (στο μέτωπο, όμως). Εδώ είναι όπου ο Peck φτάνει στο μέγιστο του, επειδή στη βάση της επανάστασης υπάρχει μια μορφή αγάπης, μια επιθυμία να ζουν οι άνθρωποι και να αγωνίζονται μαζί. Η επανάσταση είναι η έξοδος των ατόμων από τη μοναξιά, είναι να γίνουν μια συνειδητή κοινότητα, η κοινότητα ενός πεπρωμένου. Το φιλί ανάμεσα στον Μαρξ και τον Ένγκελς είναι η ανακοίνωση της εξεγερσιακής άνοιξης του 1848.

Η ταινία “Der junge Karl Marx” είναι γυρισμένη σε τρεις γλώσσες (γερμανικά, γαλλικά και αγγλικά) και από τον μάρτιο που μας πέρασε βγήκε στους κινηματογράφους της γερμανίας, της γαλλίας και του βελγίου. Από τον Οκτώβριο είναι επίσης διαθέσιμη στη γερμανική έκδοση σε dvd, αλλά δεν είναι ακόμα γνωστό πότε και αν θα φθάσει στους ιταλικούς κινηματογράφους. Αρχικά μπορεί να ακούγεται σαν ένα mainstream βιογραφικό, αλλά απλά επειδή είναι μια ποιοτική παραγωγή, με ένα καλά περιποιημένο περιβάλλον και ηθοποιούς που παίζουν καλά. Προκαλεί έκπληξη το πώς σε λιγότερο από δύο ώρες ο Peck κατάφερε να σχεδιάσει με μεγάλη ομοιότητα την προσωπικότητα του Μαρξ: θεωρητική αδιαλλαξία, πενιχρότης στα ρούχα, αυτοκτονική προτίμηση για δύσοσμα πούρα, το απόλυτο ρεαλιστικό έλλειμμα, τα χέρια του τρύπια όταν έφταναν λίγα χρήματα, το πάθος για τα οστρακοειδή, τα ενοχικά συναισθήματα (και ίσως το αίσθημα κατωτερότητας) απέναντι στην σύντροφό του, επενδύοντας ολόκληρη τη λίμπιντο σε μια παλιγγένεση, βασισμένη στο επιστημονικό ξεγύμνωμα της ψεύτικης εμφάνισης. Έτσι γεννιέται η εμμονή που καταδιώκει τον φιλόσοφο σε όλη τη ζωή του: να γράψει ένα βιβλίο που θα φέρει στο φως το αόρατο τέρας του καπιταλισμού, ανακατασκευάζοντας τον σύνθετο μεταβολισμό του. Ο Μαρξ άρχισε να εργάζεται στο Κεφάλαιο τη δεκαετία του ’40, γράφοντας και επαναγράφοντάς το σε διάφορες μορφές, δημοσιεύοντας ένα μέρος του συνεχώς χωρίς ποτέ να το ολοκληρώνει, γιατί κατά βάθος το αντικείμενο του ήταν άπειρο και μεταλλαγμένο.1
Πολύ καλά χαρακτηρισμένη είναι επίσης η φιγούρα του Ένγκελς, σε σύγκρουση με τον κλωστοϋφαντουργό βιομήχανο πατέρα, και ως εκ τούτου με την ταξική κατηγορία του. Το αποτέλεσμα αυτής της τριβής είναι μια πολύ συμπαθητικά αντιφατική και πολύ ανθρώπινη προσωπικότητα. Ο νεαρός Φρίντριχ είναι ένας αντικομφορμιστής, συχνάζει σε εργατικά και ιρλανδικά περιβάλλοντα, αλλά είναι και βαθύτατα αστός, εραστής του καλού κρασιού και των βικτοριανών ανέσεων.
Οι άλλοι ιστορικοί χαρακτήρες που στην αφήγηση έχουν δευτερεύοντα ρόλο δεν είναι ποτέ εμφανίσεις ανώδυνες. Ο καθένας έχει όντως ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα: ο Προυντόν χαμογελά γλυκύτατα, ο Weitling έχει τα μάτια του τρελού και κάνει εμπρηστικές ομιλίες, ο Ruge φοβάται την ίδια τη σκιά του, ο Μπακούνιν μιλάει ήδη για τον αναρχισμό και δείχνει τη δυσπιστία του στον αυταρχικό σοσιαλισμό.

Ωστόσο, κοιτάζοντας καλύτερα, υπάρχουν περισσότερα για αυτή την ταινία: υποσυνείδητες παραπομπές στο σήμερα, μικροσκοπικές (και πιθανώς επιθυμητές) αποκλίσεις από τις ιστορικές πηγές που δίνουν στην αφήγηση μια αυθεντικότητα που δεν θα μπορούσε να επιστρέψει καμιά σχολαστικότητα. Από αυτή την άποψη μπορεί να αναφερθεί : Η Jenny von Westphalen που αποκαλεί «εσύ» τον Ένγκελς και τη σύντροφό του Mary Burns, ο Marx μιλάει αγγλικά ήδη το 1845, αλλά πάνω απ’ όλα το πιο κολοσσιαίο ιστορικό συναρπαστικό και επιτυχημένο ψέμα: ο φιλόσοφος από το Treviri πιο όμορφος και συναρπαστικός από τον φίλο του, χάρη στη φυσική κατάσταση και στην ερμηνεία του γερμανού ηθοποιού August Diehl. Εν ολίγοις, αν η ταινία είναι κατάλληλη για κάθε τύπο ακροατηρίου, οι γνώστες της ζωής και της σκέψης του Marx θα απολαύσουν επιπλέον ευχαρίστηση χάρη στις λαμπρές αφηγηματικές λύσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να αναδείξουν ιστορικές λεπτομέρειες και θεωρητικές διαρθρώσεις.

Ο Karl Marx του Raoul Peck είναι ακριβώς το αντίθετο από τον παλιό γενειοφόρο προφήτη, λατρευτό και βαλσαμομένο από τον πραγματικό σοσιαλισμό. Είναι ένας εικοσάχρονος γεμάτος πάθος, αλαζονεία, σωματική ευαισθησία και χαρακτήρα. Τον βλέπουμε να κάνει έρωτα με την Jenny, να ζητάει δουλειά, να αλλάζει ιδέες αρκετές φορές, να νιώθει ενοχές για την οικογένεια, να συχνάζει σε κοινωνικά κέντρα της εποχής όπως το  Red Lion του Λονδίνου, να μελετά μανιωδώς, να ενθουσιάζεται, να καταθλίβεται, να μεθά και να αγωνίζεται σαν λιοντάρι. Αυτός ο νεαρός Μαρξ δεν είναι ένας ιππότης δίχως κηλίδες, ούτε καν ένας βαρετός ποντικός βιβλιοθήκης, είναι ένας βαθιά τραυματισμένος άνθρωπος που αφιερώνεται σε μια απεγνωσμένη, ευγενή και φιλόδοξη περιπέτεια. Στην ταινία που καλύπτει το χρονικό διάστημα από το 1842 έως το 1848, οι αιτίες του τραυματισμού του δεν αποκαλύπτονται και η τελική μάχη εναντίον του ανταγωνιστή αφήνονται στους τίτλους που πέφτουν στο τέλος, όταν οι εικόνες των επαναστάσεων του εικοστού αιώνα, οι αντι-αποικιακοί αγώνες, του Che Guevara και του Nelson Mandela συνοδεύονται από τις νότες του Like a rolling stone: “When you ain’t got nothing, you got nothing to lose”, «Όταν δεν έχετε τίποτα, δεν έχετε τίποτα να χάσετε», τραγουδάει ο Bob Dylan. Ομοίως, ο Μαρξ γράφει στα συμπεράσματα του Μανιφέστου του κομμουνιστικού κόμματος, στα λόγια με τα οποία καταλήγει: «Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν ολόκληρο κόσμο».

https://www.carmillaonline.com/2017/11/07/quando-marx-bacio-engels/

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Οκτώβρης – Ottobre

528 visualizzazioni, θεάσεις, προβολές

Ο πολύ προσωπικός μου τρόπος να θυμάμαι την Επανάσταση του Οκτωβρίου. Εκείνη τη στιγμή που, στο ρολόι της Ιστορίας, ο Χρόνος φάνηκε να επιταχύνεται ξαφνικά, κάνοντας να έρχονται, στο προσκήνιο των αιώνιων δευτερολέπτων, εκείνες τις μάζες των απόκληρων και εκείνες τις στρατιές των ζητιάνων τις οποίες οι μέχρι τότε αυτοκρατορίες, οι μοναρχίες, οι αστικές ολιγαρχίες και οι Πρωτεύουσες είχαν περάσει απ’ το σφαγείο.

Αιώνες αίματος που χύθηκε στους βωμούς του κέρδους. A Time, Ένας Καιρός, εκείνος ο Οκτώβρης του 1917, στον οποίο ονειρευτήκαμε ότι ποτέ πια ένας άνθρωπος δεν θα είχε ποτέ εκμεταλλευτεί έναν όμοιο του για να συσσωρεύσει πλούτη. Να τροφοδοτήσει τον εγωισμό και το μίσος.

Πως ποτέ πια η φρίκη της κοινωνικής γενοκτονίας, που τελείται με περιφρόνηση από την Φυλή των Αφεντικών εις βάρος της Φυλής με τα Κουρέλια, θα ήταν σωστό να υπάρχει, ρίχνοντας στο σκοτάδι την ανθρώπινη υπόθεση των σχέσεων μεταξύ των λαών και των ανθρώπων. Λαμπερός, στις πλάτες ενός παλατιού που χτίστηκε στον παγετό του χειμερινού χιονιού, φάνηκε να αρχίζει να ανεβαίνει ένας ήλιος δίχως σκιάσεις για τους τελευταίους της γης.

Δεν θα ήταν όμως έτσι. Πολύ σύντομη, ήταν η ζεστή ακτίνα αυτού του ήλιου. Οι γενοκτονίες και τα ολοκαυτώματα συνεχίστηκαν. Οι τυραννίες δεν σταμάτησαν. Το μίσος και ο πόλεμος ξέσκισαν τις φλέβες στα κουρασμένα χέρια των καταπιεσμένων λαών. Η φυλή των Αφεντικών άρχισε ξανά να υπαγορεύει το νόμο. Ο βιασμός έγινε μια επίδειξη, ένα γυμνό γεύμα για ένα Αρσενικό που ξέπεσε στην τάξη θεού τέταρτης τάξης, στο Πάνθεον της Ζωής.

Η εκμετάλλευση τελειοποιήθηκε, έγινε ακόμη πιο λεπτή και άγρια. Η παιδεραστία έγινε εκκλησιαστικό δόγμα. Ο Άνθρωπος μετατράπηκε σε Εμπορεύματα.

Αλλά εμείς, άσχημοι, βρώμικοι και κακοί, συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Ονειρευόμαστε ένα καιρό που υπήρξε και που θα υπάρξει. Εκείνο τον Καιρό, όταν οι μάζες των απελπισμένων θα μπορέσουν να σηκώσουν ξανά ψηλά την κόκκινη σημαία της Επανάστασης . Την Ώρα των Ποιητών και των Πολεμιστών, που προέρχονται από τους φλεγόμενους υπονόμους του δρόμου. Την Ώρα των ποιητριών και των μαγισσών, στρατεύματα που αποσπώνται από τις γδαρμένες εικόνες του σπιτιού, που το έσκασαν από τις εικόνες / αντικείμενο του φαντασιακού πορνο-τιμωρητικού. Η Ώρα των κραυγών στη μούρη των Αφεντικών του Κόσμου, των ζαλισμένων από τον τρόμο.

Εμείς είμαστε η Ιστορία που ξαναπαίρνει πίσω την αξιοπρέπειά της. Αυτός ο Χρόνος είναι μακριά. Είναι κοντά αυτή η στιγμή, αυτό ο Χρόνος. Επειδή, όπως έγραψε ο Marcuse: «Είναι μόνο λόγω των απελπισμένων που μας δίνεται μια ελπίδα».

 

Genocidi 

Coscienze stroboscopiche

Fluttuano in bagliori

Di memorie intermittenti

Veleggiando su lacrime

Di commozioni indotte

Ricordi di passati orrori

S’infrangono

Sulle punte aguzze degli scogli

Bare che affiorano

Tra i corpi morti

Dell’Olocausto attuale

Non piú cimiteri pianificati

Che urlano nel vuoto

Sotto l’egida malvagia

Della croce rotante

Illuminata cupa

Dalle torce di Norimberga

Genocidi-spettacolo

Di carne e sangue

Serviti a pranzo e a cena

Su tavole imbandite

Dal maggiordomo democratico

A servizio

Dell’uomo progredito

Nel segno della merce

Nel nome del denaro

L’oca dal passo marziale

Dei lupi saettanti

Ha ceduto il posto

Al vitello felpato

Delle volpi dorate

Cambia il predatore

La preda resta uguale

Ricordi Auschwitz?

Ricordo

Ricordi Dachau?

Ricordo

Ricordo Mauthausen

E Bergen- Belsen

Villa Triste e Fossoli

La Risiera di San Sabba

E Borgo San Dalmazzo

La Gestapo e la X MAS

Ricordo

Ma ho negli occhi

La polvere di Gaza

Il vento di Kobane

Le montagne di Kabul

Il sole di Damasco

La neve di Donetsk

La terra rossa dell’Africa

Macerie

Sulla terra dei tiranni

Ricordo di essere Uomo

Ricordo di essere Libero

Ricordo di Amare

Ricordo che la Memoria

Ha il volto del Potere

Ricordo e sogno

Un guanto rosso

Un mitra

L’Ottobre

E la mia donna

 – © η αναπαραγωγή είναι δυνατή κατόπιν ρητής συγκατάθεσης της συντακτικής ομάδας του CONTROPIANO

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Γυναίκα, ζωή, ελευθερία – Donna, vita, libertà

15 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 2017 | IN FEMMINISMO & GENDERS. ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Ένα γράμμα από την Kobane που απευθύνεται στην εθνική συνέλευση των Non una di meno και διαβάστηκε στην ολομέλεια της τελικής συνόδου της ολομέλειας της κυριακής

Γεια σας σε όλες και σε όλους,
Είμαι η Martina από τις Non una di Meno από την Pisa, σας γράφω αυτές τις γραμμές από την πόλη της Kobane, στην Rojava, Ομοσπονδία της Συρίας του Βορά, σύμβολο της νίκης ενάντια στη φασιστική και πατριαρχική βία του ISIS στην οποίαν σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι γυναίκες, στην πρώτη γραμμή μάλιστα. Στις εβδομάδες που ζω εδώ είδα, μίλησα και άγγιξα με το χέρι το βάθος της επανάστασης των γυναικών. Πολύ συχνά τη βλέπουμε μόνο ως μαχήτριες, είναι ήδη κάτι τεράστιο αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα. Είναι η πρώτη επανάσταση που χάρη στο έργο δεκαετιών ξεκινά από την κεντρικότητα του ρόλου των γυναικών στην κοινωνία, στην πολιτική και στον αγώνα. Οι Κοινότητες οργανώνουν τη διαχείριση των συγκρούσεων σε γειτονιές και χωριά, τη συνεχή κατάρτιση κατά της πατριαρχικής και καπιταλιστικής βίας που ενυπάρχει στους κρατικούς θεσμούς, οι νέες γυναίκες δημιουργούν τέχνη ενάντια σε γάμους ανήλικων κοριτσιών και ενδοοικογενειακή βία, οι Mala Jin [ σπίτι των γυναικών) που είναι τα πρώτα που ανοίγουν στα εδάφη που μόλις αφαιρέθηκαν από την καταστροφή του ISIS, η επιτροπή της Jineoloji (επιστήμης των γυναικών) αναπτύσσει και εμβαθύνει την ανασυγκρότηση μιας γνώσης που είναι ικανή να απελευθερωθεί από την χιλιετή καταπίεση της πατριαρχίας, το Jin War [το γυναικείο χωριό) σχεδόν ολοκληρωμένο στο οποίο οι γυναίκες όλων των ηλικιών θα βρουν ένα ελεύθερο τόπο απ’ όπου θα μπορέσουν να ξεκινήσουν εκ νέου κατακτώντας αυτονομία από την οικογένεια και τους ανεπιθύμητους γάμους. Αυτό είναι δυνατό επειδή χιλιάδες γυναίκες, μητέρες, γιαγιάδες, μικρά κορίτσια κάθε μέρα διακινδυνεύουν τη ζωή τους και αλλάζουν για να αλλάξουν την πραγματικότητα που έχουν γύρω τους. Αυτό είναι δυνατό επειδή η απελευθέρωση των γυναικών αποτελεί εγγύηση για την απελευθέρωση της κοινωνίας στο σύνολό της. Κάθε σταγόνα ενώνεται σε ένα χείμαρρο που κατακλύζει τα αναχώματα. Μίλησα για εμάς για το δύσκολο έργο που επιτελούμε και θέλουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε εναντίον των θεσμών και της κοινωνίας στην οποία ζούμε, τη σημασία να δούμε την αποφασιστικότητα και τη θυσία τους. Είναι φυσιολογικό απαντούν, αυτή είναι η ζωή μας και θέλουμε να είναι διαφορετική για εμάς και τις κόρες μας. Μας προσκαλούν και δεν θέλουμε να μείνουμε αδιάφοροι και να μην φοβόμαστε τους βράχους που θα συναντήσουμε, γιατί θα είμαστε εμείς που θα ξεσκεπάσουμε το πιο ξεχασμένο καπάκι της ιστορίας.

Όλες οι γυναίκες που συνάντησα δίνουν χαιρετισμό και μια ευχή αγώνα, η επανάσταση που θέλουμε είναι η ίδια.

Jin, jiyan, azadi.
Γυναίκα, ζωή, ελευθερία.

https://www.infoaut.org/femminismo-genders/donna-vita-liberta

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Κοινότητες χωριών, κοινότητες πόλεων – Comuni di villaggio, comuni di città

13 OΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 | IN APPROFONDIMENTI. στις ΕΜΒΑΘΥΝΣΕΙΣ

Νέα ανταπόκριση της αποστολής του InfoAut που επισκέπτεται το Derik, στην Rojava.

Κοινότητες στα χωριά, κοινότητες στις πόλεις

Η κοινότητα είναι η βασική συνιστώσα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και το μέσο που επιτρέπει στην επανάσταση να οργανωθεί ευρέως πάνω από το έδαφος και να εγγυηθεί σε όλες και σε όλους να συμμετάσχουν στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Μέσα από αυτήν δομείται η εργασία κατάρτισης και εκπαίδευσης (perwerde) των κατοίκων και βρίσκεται συλλογικά μια πρακτική λύση στις ανάγκες και όλες τις αναγκαιότητες των ανθρώπων. Είχαμε μια συνάντηση με αντιπροσώπους κάποιων κοινοτήτων της πόλης της  Derik και ενός κοντινού της χωριού. Όσον αφορά το αστικό περιβάλλον οι κοινότητες συνήθως περιλαμβάνουν 100-150 σπίτια, η περιοχή επιρροής κάθε κοινότητας μειώθηκε ενόψει των πρώτων ελεύθερων εκλογών στη βόρεια Συρία που πραγματοποιήθηκαν αυτό τον σεπτέμβριο, με σκοπό την πιο εμπεριστατωμένη εργασία στο έδαφος της μεγαλύτερης και αμεσότερης συμμετοχής των κατοίκων. Η πρώτη κοινότητα στην Derik γεννήθηκε τον μάϊο του 2013 με την επανάσταση. Τα προηγούμενα χρόνια η εκτεταμένη εργασία εκπαίδευσης και κατάρτισης σπίτι προς σπίτι και δρόμο προς δρόμο των αγωνιστών του κόμματος (το PYD ιδρύθηκε το 2003) ήταν συνεχής: όταν σχηματίστηκαν οι πρώτες συνελεύσεις των κοινοτήτων υπήρχε ήδη μια απολύτως πολιτικοποιημένη βάση στον κοινωνικό ιστό. Αυτό επέτρεψε την ανάληψη άμεσης δράσης για την κάλυψη των αναγκών του πληθυσμού – οι οποίες διαχειρίζονται συλλογικά και αυτο-οργανωμένα – και η δυνατότητα να διαμορφωθεί μια κοινή αποφασιστικότητα στη λήψη αποφάσεων στις συνελεύσεις. Αυτή η πρακτική λειτουργεί και κάθε φορά που απελευθερώνεται μια νέα επικράτεια, όσοι ήδη συμμετέχουν στο νέο σύστημα προχωρούν σε αυτές τις περιοχές για να προετοιμάσουν το μελλοντικό έργο της κοινότητας οικοδομώντας σχέσεις και οργανώνοντας τον εφοδιασμό. Τα επόμενα βήματα είναι η οργάνωση δυνάμεων αυτοάμυνας και κατάρτισης, η perwerde.

rojava1

Αυτό το καθήκον εκτελείται παράλληλα από την οργάνωση των γυναικών σε στενή συνεργασία με τα σπίτια των γυναικών (Mala Jin). Κάθε δήμος έχει τη δική του γυναικεία συνέλευση και πολλές επιτροπές με ποικιλία ρόλων: υπηρεσίες, αυτοάμυνα, υγεία, οικονομία, νέοι, τέχνη και πολιτισμός, κατάρτιση και γνώση . Αυτά τα διαφορετικά πεδία δράσης λειτουργούν αυτόνομα και συντονίζονται μεταξύ τους σε μηνιαία βάση. Εάν οι αποφάσεις που λαμβάνονται μέσα σε μια συνέλευση της κοινότητας αφορούν την ίδια την περιοχή της κοινότητας δεν χρειάζονται περαιτέρω βήματα και γίνονται αμέσως εκτελεστέες, εάν δεν μπορούν να επιλυθούν κάποιες διαφορές ή εάν το υπό συζήτηση θέμα είναι γενικότερου ενδιαφέροντος, οι συμπρόεδροι (μια γυναίκα και ένας άνδρας για κάθε νόμο, που δεν πληρώνονται για το ρόλο που ασκούν και δεν μπορούν να εκλεγούν για περισσότερο από δύο διαδοχικές λέξεις) φέρνουν τη συζήτηση στο συμβούλιο της πόλης, το οποίο στη συνέχεια περνά σε εκείνο της περιοχής, στη συνέχεια περνά στο καντόνι για να φτάσει τελικά στο γενικό συμβούλιο της ομοσπονδίας. Σε αυτό το σημείο, η ατομική απόφαση ξανατρέχει ολόκληρο το δρόμο στην αντίθετη κατεύθυνση έως ότου επιστρέψει στην κοινοτική συνέλευση όπου ξανασυζητιέται. Πολλοί από τους συμμετέχοντες σε αυτές τις συνελεύσεις παίζουν επίσης ρόλους σε άλλες οργανώσεις, όπως για παράδειγμα τις Kongreya Star (οργάνωση όλων των γυναικών της Rojava) και επομένως είναι πάντοτε ενημερωμένοι για την γενικότερη πολιτική δραστηριότητα του κινήματος.

Η Derik είναι μια πολυεθνική πόλη (κούρδοι, άραβες, αρμένοι, χαλδαίοι) και πολυ ομολογιακοί, αυτοί που ζουν εδώ είναι συνηθισμένοι να ζουν δίπλα δίπλα από πάντα, μόνο με το σύστημα των κοινοτήτων όμως κάθε κοινότητα έχει τη δυνατότητα να συμμετάσχει στην κοινωνική και πολιτική ζωή δίχως διακρίσεις. Η κοινότητα διαδραματίζει επίσης τον ρόλο του μεσάζοντα σε σχέση με την διοίκηση της δικαιοσύνης: η πρόθεση είναι να επιλυθούν η συγκρούσεις δίχως να διέλθουν μέσα από τα θεσμικά δικαστήρια και να αποφευχθεί να απευθυνθούν προς τους asays ( ένοπλους επαναστατικούς φρουρούς) στους οποίους καταφεύγουν μόνο σε πιο σοβαρές και συγκεκριμένες περιπτώσεις.

rojava4

Η κοινωνική οργάνωση προφανώς δεν σταματά στην πόλη. Όπως διάφορες γειτονιές, ανάλογα με την πυκνότητα, δημιουργούν μια διοικητική περιοχή, έτσι πολλά χωριά αποτελούν μιαν άλλη. Εάν στις γειτονιές οι κοινότητες έχουν συχνά επανασυνδέσει έναν κοινωνικό ιστό που έτεινε να απολεπιθεί, στα χωριά έχουν αλλάξει ριζικά την κοινοτική οργάνωση που ήταν ήδη από μόνη της συνεκτική, ακόμη και σε γεωγραφικό επίπεδο. Η δομή είναι η ίδια, αλλά οι διαδικασίες είναι διαφορετικές: τα περισσότερα από τα χωριά έχουν στην πραγματικότητα μετακινηθεί στην κοινοτική μορφή από μια αυστηρά φεουδαρχική στάση. Για παράδειγμα, στη κοινότητα Carudie, η ουσιαστική διαφορά, πέρα από την συγκέντρωση των εδαφών και των κοπαδιών, έγκειται στη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας της δικαιοσύνης από τον mukhtar (τοπικό κομισάριο) στις επιτροπές, εκείνο της αυτοάμυνας σε στρατιωτικό επίπεδο(μιλάμε για ένα χωριό επικίνδυνα κοντά στα τουρκικά σύνορα) και εκείνο της «συναίνεσης» στο επίπεδο των εσωτερικών συγκρούσεων προς την κοινότητα. Μέχρι πριν από την επανάσταση, ο mukhtar απαγόρευε την κατασκευή νέων σπιτιών, με αποτέλεσμα μεγαλύτερες οικογένειες να ζουν σε μικρότερους και ολοένα μικρότερους χώρους. Τώρα η αρχιτεκτονική ανάπτυξη του χωριού αποφασίζεται στη συνέλευση και προσαρμόζεται ανάλογα με τις συλλογικές ανάγκες. Ο καταμερισμός της εργασίας αφήνεται στην αυτονομία της κοινότητας φτάνει να μην παραβιαστούν οι επαναστατικές αρχές (παιδική εργασία, εκμετάλλευση) και όσον αφορά τα κοπάδια για παράδειγμα οι οικογένειες εργάζονται για ένα χρονικό διάστημα ανάλογο με τον αριθμό των αγελάδων που έχουν. Δύο αγελάδες, που τώρα μοιράζονται, είναι δύο ημέρες εργασίας και ούτω καθεξής. Οι συνελεύσεις, γίνονται στο δημαρχείο, στα χωριά χρησιμοποιούνται τα σπίτια των κατοίκων και οι κοινόχρηστοι χώροι χρησιμοποιούνται περισσότερο για την εκπαίδευση και τους εορτασμούς. Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία για το χωριό, που αντιπροσωπεύει την οργανωτική δύναμη αυτής της επανάστασης, είναι η συμμετοχή στο κοινοτικό σύστημα, το οποίο είναι συνολικό. Δεν μοιράζονται τις επαναστατικές αρχές όλοι οι κάτοικοι , στην πραγματικότητα, μερικές οικογένειες στη χώρα υποστηρίζουν τους Enks που δεσμεύονται στο KDP του Barzani, αλλά επειδή αυτός ο τρόπος διαχείρισης των πραγμάτων λειτουργεί, γι αυτό στέκονται μαζί μας. «Στην αρχή, κρατούνταν σε απόσταση, στη συνέχεια είδαν πως τα πράγματα λειτουργούσαν και δεν θα ήταν ωφέλιμο να αποκηρύξουν να είναι μέρος του συστήματός μας, οπότε είμαστε τώρα όλοι μαζί». Οι αντιφάσεις παραμένουν, η διαδικασία εξακολουθεί να ισχύει: για παράδειγμα, τα εδάφη του Mukhtar έχουν αναδιανεμηθεί μόνο εν μέρει. «Τώρα πρέπει να πολεμήσουμε το Daesh, μετά το καθεστώς και μετά θα πάμε και θα πάρουμε τα εδάφη του”.

 

rojava3

https://www.infoaut.org/approfondimenti/comuni-di-villaggio-comuni-di-citta

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Οι τελευταίες ημέρες του διοικητή Ernesto “Che” Guevara

1772 visualizzazioni

Ο αργεντίνος αντάρτης , ήρωας της κουβανικής Επανάστασης, βρήκε το θάνατο μέσα στα βολιβιανά βουνά ακριβώς πενήντα χρόνια πριν. Ας ξαναζήσουμε μαζί τςι τελευταίες μέρες του

“Οι ήρωες είναι όλοι τους όμορφοι και νέοι”

Francesco Guccini, La Locomotiva

Ernesto Guevara De La Serna, αποκαλούμενος “Che”. Ένας άνδρας που σημάδεψε στην ιστορία του Χίλια Εννιακόσια ακολουθώντας ένα ιδανικό το οποίο σύμφωνα με αυτόν ήταν σε θέση να ελευθερώσει την ανθρωπότητα από την φτώχεια και την ταλαιπωρία, τα βάσανα: τον κομουνισμό. Και όπως αυτός, πολλοί άλλου πίστεψαν και άλλοι πολλοί ακόμη πιστεύουν σε αυτόν. Στις προσδοκίες του, δεδομένης της κεντρικής της θέσης στο γεωγραφικό πλαίσιο της Νότιας Αμερικής, η Βολιβία θα εξυπηρετούσε τέλεια σαν πυρήνας της πιθανής ηπειρωτικής επανάστασης . Αλλά λάθη τακτικής και απροσδόκητα διαφορετικού τύπου δεν επέτρεψαν να ευοδωθεί αυτό το σχέδιο , Ma errori tattici e imprevisti di diverso tipo non permisero di portare avanti questo progetto.

Στη συνέχεια θα μιλήσουμε για γεγονότα που έλαβαν χώρα στη περιοχή της Vallegrande ανάμεσα στις 8 και στις 10 oκτωβρίου 1967: ακριβώς πενήντα χρόνια νωρίτερα.

 

Quebrada del Churo

Βουνά στην επαρχία της Vallegrande, διαμέρισμα της Santa Cruz, κοντά στο χωριό της La Higuera. Στη μέση από αυτά, η χαράδρα del Churo. 

Κατά μήκος αυτού του μονοπατιού μέσα απ’ τα βουνά, οι αντάρτες που οδηγούσε ο Che έδωσαν μια μάχη με τους βολιβιανούς στρατιώτες: είναι η Quebrada del Churo

Ένα στη μέση του βουνού. Εδώ οι αντάρτες που οδηγούσε ο Ernesto Guevara, ο οποίος σε αυτή την περίπτωση είχε πάρει το όνομα μάχης  “Ramón”, προχωρούσαν με κατεύθυνση τον βορά, προς την πόλη που δίνει το όνομα της στην επαρχία όπου έλαβε χώρα αυτή η ιστορία, Vallegrande. Προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την ενέδρα που τους είχε στήσει ο βολιβιανός στρατός, εκπαιδευμένος μήνες πριν από απεσταλμένους της Cia για την περίσταση. Μα συνελήφθησαν ή σκοτώθηκαν όλοι.

Μετά από μια μάχη σχεδόν δυο ωρών, όπου από τους 17 μαχητές στις γραμμές των ανταρτών το μεγαλύτερο μέρος σκοτώνεται ή καταφέρνει να διαφύγει, ο Che και άλλοι δυο σύντροφοι του αναγκάζονται να βγουν από την quebrada del Churo και να καταφύγουν σε ένα ξέφωτο. Εδώ συλλαμβάνονται από τον βολιβιανό στρατό.

Πριν ένα χρόνο περίπου, με προτροπή των αγροτών που ζουν στην περιοχή, χτίστηκε εδώ μια μικρή πλατεία στη μνήμη του γεγονότος.

La Higuera

Μετά μια ώρα περίπου ο στρατός με τους αιχμαλώτους έφτασαν στο χωριό που βρίσκονταν εκεί κοντά της  La Higuera. Οι αντάρτες που οδηγούνταν από τον  Che είχαν ήδη περάσει από εκεί μια μέρα πριν, για να συνεχίσουν προς την quebrada del Churo.

Είσοδος του χωριού της La Higuera.

Ένα πραγματικά μικρό κατοικημένο κέντρο: κατοικούν 16 οικογένειες, μα εκείνη την εποχή που γίνονταν τα γεγονότα για τα οποία μιλούμε ζούσαν  50.

Ο Che και οι άλλοι δυο αντάρτες φυλακίστηκαν στο σχολείο του χωριού. Μετά από μιαν ημέρα από την La Paz φθάνει μια διαταγή από τον τότε πρόεδρο της χώρας  René Barrientos: οι τρεις πρέπει να θανατωθούν. Είναι η 9 οκτωβρίου 1967.

Σήμερα το παλιό σχολείο είναι ένα μουσείο όπου διηγούνται για όλη την επιχείρηση του Che, γεμάτο αφιερώματα στον αργεντίνο αντάρτη.

Το Δημοτικό Μουσείο “La Higuera”. Κάποτε ήταν το σχολείο του χωριού, κι εδώ φυλακίστηκε ο Che με τους άλλους δυο συντρόφους μαζί του.

Κοντά στο μουσείο υπάρχει η κύρια της La Higuera. Κυριαρχεί η σκηνή, κυρίως, το μεγάλη προτομή του Che.

PΚεντρική πλατεία της. Στο βάθος, η προτομή του Τσε

η προτομή του Τσε στην La Higuera. “Το παράδειγμα σου φωτίζει τη νέα ημέρα” είναι γραμμένο εδώ κάτω.

Άλλος ενδιαφέρον τόπος που βρίσκεται στην La Higuera είναι το Σπίτι του Τηλεγραφητή, ήταν κάποτε το μέρος απ’ όπου στέλνονταν και όπου έφταναν τα τηλεγραφήματα σε αυτό το χωριό. Σήμερα πλέον δεν υπάρχει τηλεγραφητής στην La Higuera. Τα κτίρια του Οίκου αποκτήθηκαν από έναν γάλλο φωτογράφο, τον Juan Lebras, 13 χρόνια πριν, ο οποίος έφτιαξε εκεί ένα ξενώνα.

Είσοδος Casa del Telegrafista.

 

Vallegrande

Το σώμα του Guevara και εκείνα των δυο συντρόφων του ακόμη ζεστά μεταφέρονται στην Vallegrande, πρωτεύουσα της επαρχίας του διαμερίσματος τηςi Santa Cruz που φέρει το ίδιο όνομα. Η κυβέρνηση έχει την πρόθεση να τους εκθέσει σε δημόσια θέα για να δείξει στον κόσμο πως η επανάσταση απέτυχε, κι έτσι θα γίνει στις 10 οκτωβρίου  1967.

Η Vallegrande βρίσκεται περίπου 5 ώρες με το αυτοκίνητο από την Santa Cruz de la Sierra, πρωτεύουσα του διαμερίσματος της Santa Cruz και οικονομικό κέντρο της  Bolivia. Είναι ένα τακτοποιημένο χωριουδάκι, με σαφή αποικιακή οργάνωση.

Το πιο σημαντικό νοσοκομείο, το Señor de Malta, φιλοξένησε το σώμα του Che μέσα στο πλυντήριο όπου γίνονταν η μπουγάδα. Αυτή τη στιγμή το νοσοκομείο βρίσκεται κανονικά σε λειτουργία.

Eξωτερική όψη του νοσοκομείου Señor de Malta.

Το πτώμα του Guevara καθαρίστηκε πριν το εμφανίσουν πιθανότατα για να είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται περί αυτού, του πιστού συντρόφου του Fidel Castro, που σκοτώθηκε από τον βολιβιανό στρατό. Αυτή η δομή δεν έχει άλλη λειτουργία σήμερα παρά μόνον τουριστική.

Πλυντήριο “Ernesto Guevara”.

Το σώμα του Τσε ήταν ξαπλωμένο στο ντους μέσα σε αυτό το κτίριο για την δημόσια έκθεση. Ένα πλήθος ανθρώπων στήθηκε στην ουρά για να τον δει, φωτογράφοι απ’ όλο τον κόσμο ήρθαν σε αυτόν εδώ τον τόπο για να τον αποθανατίσουν.

Το  σώμα του Che εκτίθεται από τους βολιβιανούς στρατιωτικούς στην Vallegrande. (Foto: Presencia, 12/10/67)

Η κυβέρνηση αποφάσισε στη συνέχεια να θάψει τα σώματα, μα δίχως να αποκαλύψει ακριβώς το που. Τα χέρια του Τσε αντιθέτως κόπηκαν και στάλθηκαν στην  La Paz για την οριστική ταυτοποίηση, αν και ελάχιστες ήταν οι αμφιβολίες για το γεγονός πως ο άνδρας που βρίσκονταν ξαπλωμένος στο πλυντήριο της Vallegrande μπορούσε να είναι άλλος από τον ήρωα της κουβανικής επανάστασης. Ζητήθηκαν τα δακτυλικά αποτυπώματα από την Αργεντινή, η οποία αποφάσισε να συνεργαστεί με τους βολιβιανούς σε αυτό το θέμα, παραδίδοντας τους εκείνα που είχε ο  στρατός της , consegnando quelle in possesso del suo esercito.

Μια υπόθεση, εκείνη της ανεύρεσης του πτώματος του Τσε και των φίλων του, για την οποίαν θα μιλήσουμε σε λίγο, όταν θα σας μεταφέρουμε στον τόπο όπου έγινε αυτό.

Άλλος τόπος μεγάλου ενδιαφέροντος στην πρωτεύουσα της επαρχίας είναι το μαυσωλείο που είναι αφιερωμένο σε άλλους αντάρτες που για έναν ή για άλλον λόγο χωρίστηκαν από τον Τσε και έχασαν τη ζωή τους στην μάχη. Το μαυσωλείο στήθηκε στον τόπο όπου, το  1997, βρέθηκαν τα σώματα, που σήμερα είναι θαμμένα μαζί με εκείνο του Che στο  μαυσωλείο της Σάντα Κλάρα στην Κούβα αφιερωμένο στον αργεντινό επαναστάτη,  mausoleo di Santa Clara a Cuba dedicato al rivoluzionario argentino.

Εσωτερικό του μαυσωλείου “Fosa de guerrilleros”

 

Στη Vallegrande δημιουργήθηκε επίσης ένα πολιτιστικό κέντρο προς τιμή του Che και των συντρόφων του στον ανταρτοπόλεμο.

Στα δεξιά, είσοδος του μουσείου αφιερωμένου στον Τσε. Στα δεξιά, το μανιφέστο του προγράμματος, “Evo Cumple”, που πιστοποιεί την κρατική χρηματοδότηση: απεικονίζεται ο παρόν Πρόεδρος της Bolivia, Evo Morales.

Μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα δυο είναι οι σημαντικές δομές : το μουσείο το αφιερωμένο στην εξεγερτική περιπέτεια και το μαυσωλείο που οικοδομήθηκε στο ίδιο σημείο όπου βρέθηκαν τα σώματα του Τσε και των άλλων συντρόφων του. SΥπάρχουν και άλλες αίθουσες, που αυτή την στιγμή είναι κενές όμως.

Εσωτερικό του μουσείου. Υπάρχουν τραπέζια με φωτογραφίες από το αντάρτικο και διάφορες άλλες φωτογραφίες. Η στρατιωτική στολή που φαίνεται στο κέντρο είναι μια αναπαραγωγή εκείνης του Τσε. Στην άλλη θήκη είναι παρούσα μια αναπαραγωγή του Ημερολογίου που έγραφε ο Γκεβάρα στην διάρκεια του αντάρτικου.

Το πτώμα του Ernesto Guevara βρέθηκε στο μικρό αεροδρόμιο της Vallegrande μαζί με εκείνα άλλων έξι συντρόφων του τον ιούνιο του 1997. Οι έρευνες ξεκίνησαν όταν ένας από τους στρατηγούς του βολιβιανού στρατού που πήρε μέρος στην αποστολή που κατάφερε να σβήσει την αντάρτικη προσπάθεια έκανε αποκαλύψεις σε έναν βιογράφο του Τσε τον  Jon Lee Anderson. Οπότε αιτήθηκε στην βολιβιανή κυβέρνηση (που τότε οδηγούνταν από τον φιλοαμερικανό  Gonzalo Sanchez de Lozada) να εξουσιοδοτήσει τις ανασκαφές για να βρεθεί το σώμα. Ο Che και οι σύντροφοι του τελικά βρέθηκαν ακριβώς κάτω από εκείνη την πίστα, και μαζί με αυτόν και τα σώματα άλλων ανταρτών.

Από το σώμα έλειπαν τα χέρια,  le mani, που μέσα από μια διαδρομή πολύ πλάγια έφτασαν τελικά στην κουβανική κυβέρνηση, che attraverso un percorso molto tortuoso sono infine giunte al governo cubano, που τα έλαβε πίσω χάρη σε κάποιους βολιβιανούς αξιωματικούς.

Σήμερα αποφασίστηκε να μετακινηθεί η πίστα προσγείωσης για να φτιαχτεί, στο ίδιο σημείο, ένα μαυσωλείο το οποίο να θυμίζει την εύρεση.

Πρώην πίστα προσγείωσης της Vallegrande, σήμερα τόπος όπου στήθηκε στο μαυσωλείο που θυμίζει την εύρεση του σώματος του Τσε.

Mαυσωλείο προς τιμήν του  Ernesto “Che Guevara” που ανεγέρθη στον τόπο όπου βρέθηκε το πτώμα. Στην είσοδο υπάρχουν δυο πινακίδες προς τιμή του: μια από την κουβανική κυβέρνηση και μια από την πρώην πρόεδρο της αργεντινής  Cristina de Kirchner.

Εσωτερικά του μαυσωλείου. Περιέχει: επιτύμβιους αφιερωμένους στον Guevara και στους άλλους συντρόφους που βρέθηκαν μαζί του, ένα μωσαϊκό που αντιπροσωπεύει όλους τους εκπροσώπους του αντάρτικου και μια συλλογή ιστορικών φωτογραφιών.

Ακριβώς στο σημείο όπου βρέθηκαν τα σώματα, έχουν τοποθετηθεί αυτές οι επιτύμβιες στήλες. Κάτω αριστερά, η αφιερωμένη στον Che.

Στήλη προς τιμήν του Ernesto Guevara de la Serna λεγομένου “Che”, που βρίσκεται στο ίδιο σημείο όπου βρέθηκε το πτώμα του.

http://contropiano.org/news/internazionale-news/2017/10/09/gli-ultimi-giorni-del-comandante-ernesto-guevara-096477

μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Πενήντα χρόνια μετά το θάνατο του Τσε – Cinquant’anni dopo la morte del Che

ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ  ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ  ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ

ΜΗΝ ΠΑΡΑΔΙΔΕΣΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ

»Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει… αυτός που δεν αγωνίζεται έχει ήδη χάσει.»

Πενήντα χρόνια πριν στην La Higuera, πέθαινε ο Ernesto Guevara. Έπεσε από τα τουφέκια των βολιβιανών στρατιωτικών μονάδων, ειδικά εκπαιδευμένων και διοικούμενων από τη CIA, έπεφτε μαζί του και το όνειρο ενός κομμουνιστικού ανταρτοπόλεμου επίσης, ο οποίος, ξεκινώντας από τη Βολιβία, θα έπρεπε στη συνέχεια να επεκταθεί στο μεγαλύτερο μέρος της λατινοαμερικάνικης ηπείρου. Μισό αιώνα αργότερα, ο Che και η ιστορία της επανάστασης στην Κούβα και στην λατινική Αμερική, συνεχίζουν να μιλούν στο παρόν. Πάνω σε όλα, είναι σε θέση να επιστρέψουν στον κομμουνιστικό ορίζοντα μια επική διάσταση, που συχνά παραλείπεται. Δεν χρειαζόμαστε ήρωες, αλλά τη συνειδητοποίηση ότι μπορούμε πάντα να πολεμήσουμε, να αγωνιζόμαστε, όποια και αν είναι η ανισότητα των δυνάμεων στον αγωνιστικό χώρο, εναντίον εκείνων που κάνουν τη δυστυχία, την εκμετάλλευση, την καταπίεση τον λόγο για τον οποίον βρίσκονται στον κόσμο. Εάν υπάρχει η δυνατότητα να έχουμε έναν λαό στις πλάτες μας, εάν επιτύχουμε πολιτική διαύγεια, επιστημονική ανάλυση της πραγματικότητας και θάρρος που είχαν χαρακτήρες όπως ο Che Guevara, μπορούμε να κερδίσουμε. Σε έναν κόσμο που τον θέλουν ειρηνευμένο στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, ακόμα και στη λατινική Αμερική, όπου οι σοσιαλιστικές εμπειρίες βρίσκονται υπό καθεστώς επίθεσης, αυτό δεν είναι λίγο. Με τους συντρόφους του Corto Circuito θα θυμηθούμε τον Che στους δρόμους της Cinecittà και του Lamaro με αυτό το μανιφέστο, με αυτή την αφίσα, εδώ το κάνουμε προσθέτοντας τα τελευταία λόγια της αυτοβιογραφίας του που γράφτηκε από τον Paco Ignacio Taibo II, Senza perdere la tenerezza, Χωρίς να χάσει την τρυφερότητα: «Από χιλιάδες φωτογραφίες, αφίσες, μπλούζες, ταινίες, δίσκους, βίντεο, καρτ ποστάλ, πορτραίτα, περιοδικά, βιβλία, τουριστικά δρομολόγια, cd, φράσεις, μαρτυρίες, όλα τα φαντάσματα της βιομηχανικής κοινωνίας που δεν μπορεί να προφυλάξει τους μύθους της στη νηφαλιότητα της μνήμης, ο Τσε μας κοιτά προσεκτικός. Επιστρέφει πέρα από όλους τους κυκεώνες σε μια εποχή ναυαγίων, είναι ο λαϊκός μας άγιος. Περισσότερο από σαράντα χρόνια μετά το θάνατό του, η εικόνα του διασχίζει τις γενιές, ο μύθος του περνά τρέχοντας μέσα από τις αυταπάτες των μεγαλείων του νεοφιλελευθερισμού. Ασεβής, περιπαικτικός, πεισματάρης, ηθικά πεισματάρης, αξέχαστος”. Hasta Siempre, Comandante!

http://www.militant-blog.org/?p=14801#more-14801

αυτονομία, autonomia

Βρισκόμαστε στην Rojava γιατί θέλουμε την επανάσταση

03 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 | ΣΤΙΣ CONFLITTI GLOBALI. ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

«Σαν στρατευμένοι αυτόνομοι αγωνιστές βρισκόμαστε εδώ διότι θέλουμε ν’ αγγίξουμε με το χέρι αυτό το πολιτικό πείραμα ριζικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας, θέλουμε να αντιληφθούμε την μέθοδο και την προσέγγιση της συνεχούς κατάρτισης τόσο των αγωνιστών όσο και ολόκληρης της κοινωνίας.» Μια μεγάλη αντιπροσωπεία συντροφισσών και συντρόφων της σύνταξης του InfoAut διαφόρων ιταλικών πόλεων εδώ και κάποιες ημέρες έφτασε στην Rojava και στην Maxmur: «βρισκόμαστε εδώ για να συντομεύσουμε τις αποστάσεις ανάμεσα σε μιαν επανάσταση που βρίσκετε σε εξέλιξη και εκείνη που δεσμευόμαστε να χτίσουμε, να οικοδομήσουμε στη χώρα μας.»

 

Siamo in Rojava perché vogliamo la rivoluzione [IT/EN] Βρισκόμαστε στη Ροζάβα γιατί θέλουμε την επανάσταση

Pubblichiamo di seguito integralmente la prima corrispondenza della delegazione. Δημοσιεύουμε στη συνέχεια πλήρως την πρώτη ανταπόκριση της αντιπροσωπείας μας στα ελληνικά [ENGLISH VERSION]
Raqqa, ottobre 2017. οκτώβριος 2017
Στην συριακή πρωτεύουσα του ISIS, le Forze Siriane Democratiche (SDF), οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις μάχονται νικηφόρα για την απελευθέρωση της πόλης, σημειώνοντας ένα αποφασιστικό βήμα στον πόλεμο που διαρκεί εδώ και έξι χρόνια. Εν τω μεταξύ και στο Deir el-zor το ISIS χάνει το τελευταίο το προπύργιο και η συνοσπονδική επανάσταση έφτασε στην άμεση σύγκρουση και με το συριακό κράτος που κυβερνάται από το δικτατορικό καθεστώς του Bashar al-Assad. Στις 22 σεπτεμβρίου έλαβαν χώρα οι πρώτες ελεύθερες εκλογές στην Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας για την εκλογή προέδρων και συμπροέδρων των οργανισμών λαϊκής εξουσίας. Τις ίδιες ημέρες μια αντιπροσωπεία της σύνταξης του Infoaut, που συμπεριλάμβανε συντρόφισσες και συντρόφους πολλών ιταλικών πόλεων, βρίσκεται στις Rojava και Maxmur: η πρώτη, στην Βόρεια Συρία, είναι το μοναδικό νικηφόρο μέτωπο της συριακής επανάστασης, η δεύτερη, στο Ιράκ, είναι η ξεχασμένη επαναστατική εμπειρία, το πρώτο εργαστήρι κοινωνικής δημοκρατικής οργάνωσης. Θα ερωτηθούμε γιατί να αντιμετωπίσουμε ένα τέτοιο ταξίδι για να πάμε σε μια χώρα που μοιάζει πολύ μακρινή και πολύ διαφορετική από τη δική μας.
Πολλοί από εμάς έχουμε έρθει μέχρι εδώ για να φέρουμε αλληλεγγύη ή να πολεμήσουμε. Εμείς είμαστε μόνο στην αρχή. Θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τους λόγους που μας ώθησαν μέχρι εδώ, χωρίς να γνωρίζουμε ακόμη πώς θα μπορέσουν να αλλάξουν οι ιδέες μας κατά τη διάρκεια αυτής της εμπειρίας. Σε αυτή τη χώρα υπάρχει μια επανάσταση που αλλάζει την κοινωνία και είναι η μόνη δύναμη ικανή να καταπολεμήσει αποτελεσματικά το ISIS, το ισλαμικό κράτος.

Ποιος πολεμά το ISIS;
Ποιος πολεμά σήμερα στην πρώτη γραμμή το ISIS δεν είναι οι διάφοροι πρωθυπουργοί σαν τους  Salvini, Minniti ή την Le Pen, ούτε οTrump και ο Renzi, μα είναι οι χιλιάδες νέων γυναικών και ανδρών κούρδων, αράβων, ασσυρίων, τουρκομάνων και διεθνών που θέτουν σε κίνδυνο και ρισκάρουν τις ζωές τους καθημερινά και για εμάς. Πιθανότατα κανείς να μην ήξερε για ποιο πράγμα μιλάμε αυτή τη στιγμή εάν το Daesh (ISIS) δεν είχε τελέσει τις βομβιστικές επιθέσεις που χτύπησαν την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ή εάν η πόλη της  Kobane δεν είχε αντισταθεί ηρωικά στην πολιορκία του  2014. Πριν από τότε η προσοχή της κοινής γνώμης για όλα όσα συνέβαιναν σε αυτή την περιοχή της Μέσης Ανατολής πρακτικά ήταν ανύπαρκτη , παρά το ότι σε αυτές ακριβώς εδώ τις χώρες υπήρχε ο μεγαλύτερος αριθμός βομβιστικών επιθέσεων και θυμάτων από πλευράς του ισλαμικού κράτους, του ISIS. Χώρες μακρινές, ιστορίες που δεν μας αγγίζουν. Δεν συμφωνούμε, θεωρούμε πως δεν μπορούμε να στεκόμαστε παθητικοί και αδιάφοροι.

Ποιος από εμάς δεν είχε έναν φίλο στο Bataclan, στους δρόμους του Παρισιού, στη Ramblas ή στους δρόμους του Βερολίνου και της Νίκαιας; Σε εκείνους τους τόπους και σε εκείνους τους νέους αναγνωρίζουμε τους ομοίους μας και στο ISIS έναν εχθρό. Στις χώρες μας η συλλογική συνειδητοποίηση της ύπαρξης του Daesh και της επικινδυνότητας του μεταφράστηκε σε παράνοια ασφάλειας, κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εκλογική καταλήστευση από πλευράς ξενοφοβικών κομμάτων ενάντια σε μουσουλμάνους και μετανάστες. Αυτή είναι η αντίδραση που δυναμώνει το ISIS, του οποίου στόχος είναι να σκάψει ένα αυλάκι μίσους ανάμεσα σε μουσουλμάνους και τον υπόλοιπο κόσμο. Γιατί, αξίζει τον κόπο να το θυμίσουμε, δεν πρόκειται μοναχά για μια θεσμική προσπάθεια που εκτείνεται γεωγραφικά σε προσπάθεια εδαφικής επέκτασης μεταξύ Ιράκ και Συρίας, αλλά για μια πολιτική πρόταση σε εκατομμύρια μουσουλμάνους. Τόσο σε εκείνους που ζουν σε χώρες μονίμως ασταθείς και στο χείλος καταστροφικών πολέμων, εξ αιτίας και των δυτικών συμφερόντων, όσο και σε εκείνους που ζουν σε μια ξενοφοβική Ευρώπη.

Δεν γίνετε να καταστραφεί το ISIS δίχως να καταστραφεί το σύστημα του οποίου είναι μέρος.
Αυτό όμως δεν είναι εφικτό χωρίς μια βαθιά αλλαγή της νοοτροπίας, των κοινωνικών σχέσεων και της ζωής ολόκληρης. Πράγματι, επί του παρόντος, η μόνη αποτελεσματική λύση ενάντια στο ISIS είναι αυτή της συνομοσπονδιακής επανάστασης, η οποία εξερράγη με την εκδίωξη του καθεστώτος του Assad το 2012 και ήταν το αποτέλεσμα σχεδόν 40 ετών πολιτικής δουλειάς που ξεκίνησε με την ίδρυση του Κόμματος των εργατών του Κουρδιστάν (PKK) το 1978. Οι και τώρα υπάρχουσες κοινότητες του Maxmur αποτέλεσαν το κύριο σημείο, τον κόμβο της ιστορίας αυτής, δημιουργώντας από το 1995 μια τεράστια κομμουνιστική εμπειρία στην ιρακινή έρημο νότια της Mosul. Αυτή η κοινωνική δύναμη μπόρεσε να καταπολεμήσει στρατιωτικά το ISIS, και να προσφέρει επίσης μια εναλλακτική πρόταση πολιτικής που να ισχύει για όλη τη Μέση Ανατολή και ενδεχομένως για όλη την ανθρωπότητα: τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό.

Το PYD και οι YPG / YPJ έχουν μετατρέψει την τραγωδία του πολέμου στην Συρία στην ευκαιρία να δώσουν δύναμη και ορθότητα στην πρόταση του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Στη Βόρεια Συρία, ο πόλεμος κατά του ισλαμικού κράτους δεν αποσυνδέεται από τις ριζικές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Στη βάση της μετατροπής των κοινωνικών, οικονομικών σχέσεων και του ρόλου των γυναικών, των νέων και της εγκαθίδρυσης της λαϊκής εξουσίας, έχει διαμορφωθεί η πρόταση μιας ζωής που θέλει να ξεπεράσει το κράτος και τα τεχνητά όρια που επιβάλλονται από τις αποικιακές δυνάμεις και που προβλέπει τη συνύπαρξη πολλών λαών στην αμοιβαία φιλία.

Υποστηρίζοντας και γνωρίζοντας την επανάσταση.
Σε πόσους έτυχε να δουν μια επανάσταση; Να παρακολουθήσουν και να συνδράμουν σε μια κατάσταση ριζικής μεταμόρφωσης μιας κοινωνίας, την καθιέρωση κοινοτήτων και άλλων μορφών λαϊκής εξουσίας; Θεωρούμε ότι είναι ακριβώς το καθήκον κάθε επαναστάτη να υποστηρίζει και να γνωρίζει τις επαναστάσεις της ιστορικής εποχής του. Είναι σημαντικό να σπάσουμε την απομόνωση στην οποία διατηρείται η συνομοσπονδιακή επανάσταση, να αμφισβητηθεί και να αντιμετωπιστεί το τουρκικό εμπάργκο, συνεργού του ISIS και του καθεστώτος του Massoud Barzani προέδρου του ιρακινού Κουρδιστάν. Και πάνω απ ‘όλα, θέλουμε να συμβάλουμε στην άρση της πολιτικής απομόνωσης και της σιωπής των μέσων ενημέρωσης επάνω σε αυτή την επανάσταση. Είναι ακόμη πιο αναγκαίο από τη στιγμή που τα κράτη της περιοχής, πρώτα απ ‘όλα η Τουρκία, την οποίαν σέβεται και η οποία θεωρείται οικονομικός εταίρος της Ιταλίας και της Ευρώπης, αναζητούν κάθε μέσο για να περιορίσουν την επανάσταση, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής δράσης και των βομβαρδισμών στη Συρία στο Ιράκ και στο Μπακούρ. Ειδικότερα, η σκέψη μας πηγαίνει σε εκείνους τους άνδρες και τις γυναίκες που ήρθαν εδώ από την Ιταλία και άλλες χώρες για να πολεμήσουν για την επανάσταση.

Σαν αυτόνομοι αγωνιστές είμαστε εδώ επειδή θέλουμε να αγγίξουμε με τα χέρια αυτό το ριζοσπαστικό πολιτικό εγχείρημα μετασχηματισμό της ριζικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας, θέλουμε να κατανοήσουμε τη μέθοδο και την προσέγγιση της συνεχούς κατάρτισης και των αγωνιστών και της κοινωνίας στο σύνολό της. Αυτή η επανάσταση έχει κάτι να μας διδάξει επίσης και σε εμάς; Σίγουρα. Με ποιους όρους; Πόσο αποφασιστικές είναι οι διαφορές μεταξύ της ιταλικής κοινωνίας και του τρόπου σκέψης του δικού μας; Αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Δεν επιδιώκουμε την εξωτική γοητεία μιας επανάστασης, ελλείψει εναλλακτικών δυνατοτήτων στις χώρες μας. Αντ ‘αυτού, είμαστε εδώ για να συντομεύσουμε την απόσταση ανάμεσα σε μια συνεχιζόμενη επανάσταση και σε αυτό που έχουμε αναλάβει να οικοδομήσουμε στη χώρα μας

Βλέποντας τη μοναδική αντικαπιταλιστική επανάσταση του αιώνα μας δεν είναι ούτε ένα φετίχ ούτε ένα μετάλλιο. Ο ριζοσπαστικός μετασχηματισμός μιας ολόκληρης κοινωνίας είναι μια εξαιρετικά πολύπλοκη και μακρά διαδικασία, όπου οι αντιφάσεις αλληλεπικαλύπτονται και οι στιγμές επιτάχυνσης εναλλάσσονται με στιγμές δυσκολίας και αντοχής, αντίστασης. Στη βάση υπάρχει μια πολιτική πρακτική που χρησιμοποιεί τις δυνατότητες που ανοίγονται από τις αντιφάσεις του πλαισίου εντός του οποίου λειτουργεί, σχεδιάζοντας την κατασκευή διαφορετικών οργανώσεων για να επιτύχει διαφορετικούς σκοπούς, συσφίγγει συμμαχίες που επιτρέπουν την ενίσχυση της επανάστασης, δίχως να χάνει απ’ τη ματιά της τον τελικό στόχο.

Το να ζούμε αυτή την πραγματικότητα μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε την ακρίβεια, την υλική υπόσταση της λέξης hevalti, την πολιτική φιλία. Μια πολύ σημαντική ιδέα, έννοια για αυτή την επανάσταση και πολύ ισχυρή, την οποία θέλουμε να εμβαθύνουμε και στη ζωή, στη καθημερινότητα. Μιλάμε για τις σχέσεις που συναντάμε σε όσους διανύουν μαζί ένα κομμάτι του ταξιδιού και συμβάλλουν στην επανάσταση στις πιο ποικίλες μορφές. Hevalti είναι η συνεχής αναφορά με την πολυπλοκότητα των κοινωνικών σχέσεων, τη αμφισημία και την ασάφεια της κοινωνίας και όχι μόνο με αυτόν που είναι ίσος με εμάς. Αλλά δεν σημαίνει να δεχόμαστε αυτό που βρίσκετε μπροστά μας έτσι όπως είναι. Στην πραγματικότητα, δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην perwerde, την εκπαίδευση και την συνεχή μετατροπή του τρόπου να βλέπουμε τον κόσμο. Εξίσου θεμελιώδης είναι η επανάσταση των γυναικών με βάση το jineoloji. Η ανατροπή του κοινωνικού και πολιτικού ρόλου των γυναικών είναι πραγματική και δύσκολη. Ξεκινώντας από διαφορετικές προϋποθέσεις από τους δυτικούς φεμινισμούς, αυτή η επανάσταση είναι ικανή να επιφέρει συγκεκριμένες αλλαγές δίνοντας νέα πνοή στις προοπτικές των γυναικών στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο.

Από αυτή την εμπειρία πρέπει να φέρουμε μαζί μας πίσω όσο το δυνατόν περισσότερα μαθήματα, τον θησαυρό μας, να αυξήσουμε τα θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία που έχουμε στην κατοχή μας για να επανεξετάσουμε την κοινωνία μας και τις ζωές μας επίσης και να φέρουμε την επανάσταση εκεί μέσα, στα πάντα. Γιατί το να κάνουμε την επανάσταση σημαίνει επίσης να μεταμορφώνουμε τον εαυτό μας, τον τρόπο σκέψης και διαβίωσης μας. Το οφείλουμε σε αυτήν την επανάσταση και σε όλους τους ανθρώπους που έχουν δώσει τη ζωή τους, ώστε να είναι δυνατή μια καλύτερη κοινωνία.

 

 

 https://www.infoaut.org/seminari/infoaut-in-rojava-reportage-ottobre-20
 https://www.infoaut.org/conflitti-globali/siamo-in-rojava-perche-vogliamo-la-rivoluzione