ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Η Barbara Balzerani και το κάλεσμα του δάσους, e il richiamo della foresta

Stampa

 

1054

Η κριτική του Militant A (μέλους του συγκροτήματος Assalti frontali) στο βιβλίο της Barbara Balzerani “L’ho sempre saputo”, »Το γνώριζα πάντα» (Derive e approdi).

Barbara Balzerani και το κάλεσμα του δάσους

Βγαίνει αυτές τις ημέρες το καινούργιο βιβλίο της Barbara Balzerani, “L’ho sempre saputo”, που δημοσιεύεται από τον εκδοτικό οίκο DeriveApprodi. Η Barbara Balzerani, την οποίαν για χρόνια αποκαλούσαν “primula rossa” των ερυθρών Ταξιαρχιών, άπιαστη, έρχεται με αυτή τη δουλειά στο έκτο έργο της και για εμάς το να διαβάσουμε τις σελίδες της είναι και το να ψάχνουμε ένα σημάδι, ένα συναίσθημα, μια συγκίνηση, που να μας λέει κάποια πράγματα για εκείνο το γλυκό πρόσωπο που αναστάτωνε τα καλά σαλόνια της ιταλικής μπουρζουαζίας και έβαζε φωτιά στην επανάσταση των χρόνων εβδομήντα. Και ενώ όλοι οι σύντροφοι της συλλαμβάνονταν, χρόνο με τον χρόνο, αυτή κατάφερνε πάντα να ξεφεύγει και να αντεπιτίθεται την ώρα που ο κόσμος άλλαζε, κι εμείς οι νεαροί εξεγερμένοι που γεννιόμασταν μέσα στα χρόνια ογδόντα την γνωρίζαμε από τις φωτογραφίες που έδινε η αστυνομία στα μέσα μαζικής επικοινωνίας και σκεφτόμασταν: “Δεν θα την πιάσουνε ποτέ”… “ποιος ξέρει πόσες επιχειρήσεις, πόσα πράγματα θα καταφέρει ακόμη να κάνει”… αντιθέτως μια μέρα την συνέλαβαν και υπήρξαν περισσότερα από είκοσι χρόνια φυλάκισης γι αυτήν. Σήμερα, στο 2017, διπλωματούχος στην φιλοσοφία και στην συνέχεια στην ανθρωπολογία, μας μεταφέρει σε ένα ταξίδι, διαμέσου της σκοτεινότητας του καιρού μας συνοδεύει στις απαρχές, στην προέλευση του ανθρώπινου είδους, στην αναζήτηση των χαμένων αρχέγονων ενστίκτων, όταν ο άνθρωπος ζούσε σε επαφή με την φύση με τρόπο αρμονικό και οργάνωνε τη ζωή σε κοινότητα, με την ανταλλαγή και την αλληλεγγύη. Το βιβλίο “L’ho sempre saputo”, »πάντα ήξερα» θυμίζει το »κάλεσμα του δάσους»,  “Il richiamo della foresta” στην κεντρική, βαθύτατη ιδέα του, μα εδώ δεν υπάρχει μια ελεύθερη ζωή όπου να καταφύγεις αφού αποδράσεις βρίσκοντας ξανά τα ένστικτα σου, ο λύκος της Barbara είναι φυλακισμένος στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο και ουρλιάζει ενάντια στην μυθική “πρόοδο”.

Η αφήγηση ξεδιπλώνεται μέσα από σελίδες που φαίνονται να προδιαγράφουν ένα μυθιστόρημα, για να περάσουν στη συνέχεια σε στιγμές που μοιάζουν πανεπιστημιακά κείμενα, παίρνουν φωτιά με επιθέσεις ενάντια στους υπεύθυνους της καταστροφής, για να επιστρέψουν στην οικεία διάσταση μιας σχέσης. ΄Βρισκόμαστε μέσα σ’ ένα κελί, πίσω από σιδερένια κάγκελα, η Barbara είναι εκεί. Πως κατέληξε εκεί; Το πρώτο κεφάλαιο μιλά για τις μάχες των χρόνων ’60, ταραχώδεις μέρες, πικετοφορίες, διαδηλώσεις ενάντια στους Yankee, χέρια δυνατά που δείχνουν το δρόμο, όπλα, μια εποχή εξέγερσης, όχι ένας ακριβής λόγος, μα μια πρωταρχική γνώση προς πια πλευρά να σταθείς, με ποιους θα είσαι, ποιους θα υποστηρίζεις. Η συγγραφέας δεν είναι μόνη, μαζί της υπάρχει μια γυναίκα, έτσι την αποκαλεί, »Η γυναίκα», δεν ξέρουμε το όνομα αλλά γνωρίζουμε την κοινωνική προέλευση: “Η γυναίκα” ανήκει σε μια γη αρχαία, σε ένα χωριό, ένα προάστιο, ένα κόσμο από εκείνους που βρίσκονται από κάτω, ανθρώπων που τους εκμεταλλεύονται και τους λεηλατούν, για να ζήσει γίνεται διεθνής μεταφορέας ναρκωτικών ώσπου την αρπάζουν, την τσιμπάνε. Εκτός απ’ τις δυο πρωταγωνίστριες στο κελί υπάρχει και κάποιος άλλος, μια παρουσία. “Η γυναίκα” υπενθυμίζει την τελευταία της εγκυμοσύνη, διηγείται με μια συγκλονιστική δύναμη για το όταν είχε στην κοιλιά της ένα κουτάβι που κολυμπούσε στο αμνιακό υγρό και για εννιά μήνες, ενώ το θαύμα της ζωής ολοκληρώνονταν και το ανθρώπινο είδος αναπαράγονταν, εκείνο το κορμάκι μετέδιδε οράματα, ιστορίες της Αφρικής, από τις απαρχές και την γένεση, που ταρακουνούν τα θεμέλια και θέτουν υπό αμφισβήτηση “όλα εκείνα που νόμιζα πως ήξερα”.

Τα νεογέννητα έχουν μια αρχική γνώση, μια μνήμη που παραδίδεται στο DNA, τις πρώτες μέρες της ζωής ξέρουν να περπατούν αλλά αμέσως το ξεχνούν, έχουν το ένστικτο να αρ παχτούν σαν να ψάχνουν ένα κλαδί, σαν να νιώθουν πως πέφτουν στο κενό ενθυμούμενα τον καιρό κατά τον οποίο κοιμόντουσαν στα δέντρα. Έτσι, μέσα στην στενότητα του κελιού, στις μακριές ημέρες που περνούνε μαζί, η  “γυναίκα” εκμυστηρεύεται στην συντρόφισσα της τις ενέργειες που ξεχάστηκαν και της μετέδωσε η κοιλιά, τα σήματα, τις φωνές που μιλούσαν για τα πράγματα που υπήρχαν “πριν”, γι αυτό που υπήρχε »πριν», όταν ο άνθρωπος δεν είχε μολυνθεί από τον εαυτό του. Είναι μια trance, μια έκσταση, ένα τέχνασμα αφηγηματικό για να μας πει μέσα σε εκατό σελίδες πως η βιομηχανική επανάσταση κατέστρεψε πολιτισμούς που ήταν σοφοί και εκείνη η σοφία που εξολοθρεύτηκε και ξεχάστηκε ήταν σημαντική και δίχως αυτήν προκαλέσαμε θανατηφόρα λάθη, μοιραία. Η δυτική ιδέα σύμφωνα με την οποίαν εάν δεν έχεις διασχίσει τους μοντέρνους καιρούς είσαι ένας πρωτόγονος, εννοώντας για πρωτόγονο κάτι αρνητικό, κάποιον οπισθοδρομικό, υπήρξε μια καταστροφή. Και η Barbara μπαίνει στο παιχνίδι. Ο δρόμος της απελευθέρωσης είναι πολύπλοκος, μας λέει, ακόμη κι όταν αυτή τα έπαιξε όλα, την ζωή, την δική της και εκείνη των άλλων, το έκανε μέσα στην ψευδαίσθηση πως η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων θα έφερνε την ευτυχία και πως ο κομουνισμός ήταν το τελευταίο στάδιο της ανάπτυξης. Μα ίσως εκείνη η ιδέα του τελευταίου σταδίου ήταν αδύνατη διότι  “η ανάπτυξη” υπήρξε μια καταστροφή, και χρειάζεται να επιστρέψουμε στο πρώτο στάδιο, στην ξεχασμένη αρχή, για να βρούμε ξανά οξυγόνο και επαναστατική ελπίδα.

https://www.infoaut.org/culture/barbara-balzerani-e-il-richiamo-della-foresta

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Η επανάσταση σε κατάσταση πολιορκίας. Μια ανταπόκριση από το καντόνι της Efrin – La rivoluzione sotto assedio. Una corrispondenza dal cantone di Efrîn

Stampa

 

3318

Μια ανταπόκριση από την Efrîn, το περιτριγυρισμένο καντόνι εδώ και πολλά χρόνια από τουρκικές και ισλαμιστικές δυνάμεις, του Jacopo ενός συντρόφου απ’ το Τορίνο ο οποίος συμμετέχει στην επανάσταση της συνομοσπονδίας της βορείου Συρίας.

Το καντόνι της Efrin @ https://syriancivilwarmap.com/

Το να βρίσκεσαι στην Efrîn αυτή την στιγμή μεγάλης εξωτερικής απειλής δεν είναι ούτε εγγυημένο ούτε απλό, αλλά από την άλλη είναι η ξεκάθαρη επιλογή να ακολουθήσεις ένα ένστικτο, εκείνο του να νιώθεις σαν χρέος το να πάρεις μέρος στον αγώνα των λαών που από το Κουρδιστάν δείχνουν πως μπορούν να χτίσουν μια δημοκρατική και σοσιαλιστική εναλλακτική στην βαρβαρότητα που αντιμετωπίζει σαν ζορισμένη από τανάλια η περιοχή. Να θέτεις τον εαυτό σου, σε πρώτο πρόσωπο στο κέντρο των γεγονότων που μπορούν να καταστούν αποφασιστικά για το μέλλον της συνομοσπονδιακής εμπειρίας.

Η Efrîn είναι στην πραγματικότητα ένα από τα στρατηγικά σενάρια για τη συριακή πολιτική δομή, κατάσταση, τόσο λόγω της πεποίθησης που οι κάτοικοί της έχουν σχετικά με το επαναστατικό σχέδιο, όσο και για τη γεωγραφική της θέση, που την καθιστά κεντρικό στόχο τόσο από την άποψη, την οπτική της τουρκικής κυβέρνησης, αποφασισμένης να χτυπήσει τη συνομοσπονδία στην καρδιά, όσο και από εκείνη της επανάστασης.
Το να χτυπηθεί το καντόνι θα ήταν θεμελιώδους σημασίας για να δοθεί ένα φρένο στην επαναστατική escalation, που στην αντίθετη περίπτωση βλέπει την ενοποίηση του καντονιού της Efrîn στην υπόλοιπη συνομοσπονδία σαν ένα στόχο πρωταρχικό που θα καθιστούσε ολόκληρο τον βορά της Συρίας μια ελεύθερη και δημοκρατική περιοχή. Είναι μέσα σε αυτό το πλαίσιο που ο Jacopo πήρε την απόφαση να βρεθεί εκεί πέρα, στον τόπο ο οποίος όλο και περισσότερο παραλληλίζεται με την Kobane από άποψη συμβολικής σημασίας, όπου όλοι ετοιμάζονται για την πιο σκληρή αντίσταση αποφασισμένοι να κάνουν τα πάντα ούτως ώστε καμιά εχθρική δύναμη να μην βάλει το πόδι της στην ήδη απελευθερωμένη από το 2012 περιοχή.

Έχεις την δυνατότητα να πας στην Efrîn, μπορείς επίσης να πεις όχι. Το καντόνι της Efrîn είναι μεγάλο σαν το ένα τρίτο της επαρχίας του Τορίνο και απ’ όταν ξεκίνησε η επανάσταση επτά χρόνια πριν είναι περικυκλωμένο από εχθρικές δυνάμεις. Στις δυο πλευρές, δυτικά και βόρεια, υπάρχει η Τουρκία, στα νότια και ανατολικά εναλλάσσονται οι μπάντες των Jabhat al-Nusra, Daesh, Ahrar al Sham και Jaysh al-Islam. Τώρα ο τουρκικός στρατός πιέζει και από αυτές τις δυο πλευρές με την κατάληψη στα νότια της Idlib και της Al-bab στα ανατολικά, όπου μεταξύ των άλλων στηρίζει τις ισλαμιστικές μπάντες. Εδώ και καιρό ο Erdogan απειλεί την εισβολή στο καντόνι και τον τελευταίο μήνα επαναλαμβάνονται σχεδόν καθημερινά βομβαρδισμοί και στρατιωτικές κινήσεις κατά μήκος των συνόρων.

 Η Efrîn είναι στρατηγικής σημασίας από στρατιωτική άποψη, πολιτική και οικονομική λόγω της θέσης της και διότι είναι πλούσια αγροτικά και σε μικρές βιομηχανίες. Την ίδια στιγμή από πάντα έδειξε δυνατή ιδεολογική προσκόλληση στον αγώνα απελευθέρωσης του κουρδικού λαού, και είναι μια περιοχή στην οποίαν η επανάσταση και οι δομές της είναι ιδιαίτερα ριζωμένες. Ο Erdogan θέλει να εισβάλλει στην Efrîn διότι είναι το κλειδί για να καταστρέψει την επανάσταση της Βορείου Συρίας, μου λεν, και με αυτό τον τρόπο ελπίζει να επιλύσει το κουρδικό ζήτημα και στην Τουρκία.

Δεν είχα ποτέ σκεφτεί πως θα μπορούσα να πάω στην  Efrîn. Εκείνες τις λίγες φορές που το σκέφτηκα ήμουν τελείως τρομοκρατημένος: να βρίσκομαι υπό κατάσταση πολιορκίας και υπό συνεχή απειλή μέσα σε ένα μικρό κομμάτι γης και του οποίου δεν γνωρίζω την γλώσσα.

 Μα θα είχα μπορέσει να πω όχι; Πως θα μπορούσα να είμαι ένας πολιτικός αγωνιστής και να κάνω πίσω μπροστά στον φόβο όταν η επανάσταση βρίσκεται σε εξέλιξη;  Εάν είχα τραβηχτεί πίσω πως θα μπορούσα να επιστρέψω στην Ιταλία (που μεταξύ άλλων μου λείπει αρκετά) και να αγωνίζομαι για μιαν ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές, στο κίνημα No Tav, ξέροντας πως δεν θα ήμουν σε θέση να φθάσω σε βάθος, πέρα ως πέρα, εάν ήταν απαραίτητο; Ποιο το νόημα να λέμε »Θέλουμε την επανάσταση» εάν το κάνουμε μόνο όταν ο κίνδυνος, το ρίσκο είναι αποδεκτό, όταν είναι μικρό δηλαδή; Αψηφώντας την τουρκική πολιορκία και αυτή των ισλαμιστικών ομάδων και είναι απαραίτητη η συμβολή στην επανάσταση και σε αυτό το καντόνι, δεν θέλω να κάνω πίσω. Πηγαίνω.

IMG 1292Η Efrîn είναι διαφορετική από την υπόλοιπη Συρία του Βορά. Είναι μια περιοχή ορεινή, αποτελεί μια εξαιρετική άμυνα για έναν λαό παροιμιωδώς αντάρτη, προσηλωμένο δηλαδή στα αντάρτικα καθήκοντα, και είναι γεμάτη πράσινο και δέντρα, ειδικότερα τα περίφημα ελαιόδεντρα. Στην διάρκεια του πολέμου και εξ αιτίας αυτού, περίπου 30.000 πρόσφυγες μετακινήθηκαν από το κοντινό Χαλέπι στο καντόνι (που φθάνει στο 1 εκατομμύριο κατοίκους) διπλασιάζοντας τον πληθυσμό της κύριας πόλης απ’ όπου παίρνει το όνομα. Αυτό, μου λεν, έκανε να αυξηθεί η μητροπολιτική στάση και εκείνη που μοιάζει με αυτήν της μεσαίας τάξης στην Efrîn. 

Τριγυρνώντας στους δρόμους της πόλης, ο Heval Zagros μου εξηγεί πως, παρά την ιδεολογική προσκόλληση του πληθυσμού, στην Efrîn η επανάσταση βρίσκεται μπροστά σε νέες προκλήσεις. Εδώ το καθεστώς του Assad είχε μια συμπεριφορά ελαφρώς διαφορετική από αυτή στην υπόλοιπη Rojava: πολλοί άνθρωποι εργάζονταν για την διοίκηση του συριακού κράτους και με κάποιον τρόπο εμφανίζουν ακόμη και σήμερα μια κάποια επίδραση, μια κάποια προσήλωση σε αυτό. Όχι στο καθεστώς και στις βάναυσες μεθόδους του, αλλά σε κάποια συγκεκριμένη ασφάλεια και σε μιαν κάποια ιδέα κράτους. “Κάποιοι έρχονται να μας ρωτούν και να μας ζητούν πράγματα σαν να είμαστε μοναχά ένα άλλο κράτος, μια άλλη ομάδα εξουσίας. Δεν έχουν καταλάβει πως φτιάχνουμε την επανάσταση για μια κοινωνία αυτοοργανωμένη η οποία μπορεί να υπάρχει δίχως το κράτος, που μπορεί να ζήσει δίχως αυτό”. Για παράδειγμα, αν και το κίνημα των δημοκρατικών φοιτητών είναι καλά οργανωμένο, στο  πανεπιστήμιο της Efrîn δεν έχουν ακόμη καταφέρει να εισάγουν εκείνες τις ριζοσπαστικές αλλαγές στις διδασκαλίες και στην διαχείριση που είναι ήδη ενεργές στο Πανεπιστήμιο της Rojava με έδρα την Qamişlo.

 Εν τω μεταξύ παρατηρώ ομάδες νεαρών φοιτητών παρόμοιες με φοιτητές μιας ευρωπαϊκής πόλης να στέκονται κολλημένοι στην οθόνη των smartphone τους. Είναι προφανές πως εδώ η επανάσταση βρίσκεται να αντιμετωπίζει ένα διαφορετικό σενάριο από τα χωριά του καντονιού της Kobane ή στις φτωχές συνοικίες της Qamişlo. Ο Heval Zagros συνεχίζει λέγοντας μου πως το να είσαι μεσαία τάξη ανοίγει τις πόρτες στην ελπίδα να βρεις μια στέγαση, μια θέση μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, να ταχτοποιηθείς, να μπεις στο σύστημα μέσα από τις σπουδές ή μεταναστεύοντας στην Ευρώπη. Οι σειρήνες του συστήματος ενεργούν, επιδρούν στη μεσαία τάξη ώστε να την ενσωματώσουν, να την παραπλανήσουν πως μια επανάσταση δεν είναι αναγκαία. “Εάν είσαι της μεσαίας τάξης σκέφτεσαι πάντα πως μπορείς να βρίσκεσαι με το ένα πόδι στο σύστημα, σκέφτεσαι να κρατήσεις την πιθανότητα, την δυνατότητα να μπορείς να κάνεις ένα βήμα πίσω”. 

Το πως θα αντιμετωπίσουμε αυτό το σενάριο ακόμα δεν μου είναι ξεκάθαρο. 

Λίγο αργότερα στο κέντρο νεαροί της Efrîn μου μεταφράζουν μια συζήτηση που ακούσαμε από μακριά:

 “Δεν μπορείτε να πείτε κάτι τέτοιο. Είδες τι έγινε στην Kobane; Εάν επιτεθεί ο Τουρκικός  στρατός, η Efrîn θα καταστραφεί και θα χάσουμε χιλιάδες συντρόφους κι αδέλφια. Ναι, θα πολεμήσουμε και θα νικήσουμε, αλλά δεν μπορείς να πεις ότι το θέλουμε”.

IMG 1297

Με μιας βρίσκομαι εκ νέου στην Συρία που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση.

 Η καθημερινή ζωή ρέει κανονικά αν και είναι φανερή η ένταση και η αναμονή να γίνουν αντιληπτές οι προθέσεις της Τουρκίας και όλοι κοιτάζουν με ελπίδα στους ξεσηκωμούς και τις εξεγέρσεις στην Başur (ιρακινό Κουρδιστάν) και Rojhilat (ιρανικό Κουρδιστάν). Η ελπίδα πως η επανάσταση θα ξεκινήσει και σε άλλα μέρη του Κουρδιστάν είναι διαδεδομένη σε όλα τα σπίτια. 



Μετά από λίγες ημέρες φθάνω στο χωριουδάκι στα τουρκικά σύνορα που είναι περικυκλωμένο από πράσινα βουνά όπου θα επιτελέσω την δραστηριότητα μου, την επιχείρηση μου. Εδώ συναντώ τον Heval Cudî ο οποίος μου εξηγεί πως σε αυτή την επανάσταση η οργάνωση των νέων έχει έναν βασικό, θεμελιώδη ρόλο. Οι νέοι είναι αυτοί που έχουν ακόμη μπροστά τους πολλές διαφορετικές δυνατότητες να αποφασίσουν πως θα ζήσουν, είναι εκείνοι που συνεισφέρουν στις πτυχές αυτοάμυνας και εκείνοι που μελετούν μπορούν να συνεισφέρουν να αναπτυχθεί η ελεύθερη κοινωνία. Θα είναι οι γενιές που πρέπει να συνεχίσουν το επαναστατικό μονοπάτι και γι αυτό πρέπει να έχουν την σωστή συμμετοχή σε όλες τις δομές της επανάστασης.

 Μετά από μια σύντομη βόλτα μου δείχνει στην κοιλάδα το σύνορο με την Τουρκία, το τείχος που σήκωσε ο Erdogan και μια στρατιωτική θέση του τουρκικού στρατού. Ενώ μου υποδείκνυε αυτά ανησυχούσα σοβαρά μήπως από εκείνη την βάση κάποιος ελεύθερος σκοπευτής έκανε παιχνίδια με τα κεφάλια μας. Έτσι κι αλλιώς ο τουρκικός στρατός είναι γνωστό πως πυροβολεί τους πολίτες στην Rojava. Ο σύντροφος μου αντιθέτως φαίνονταν τελείως αδιάφορος στο πρόβλημα.

 Το τοπικό κέντρο νέων είναι από πολλές απόψεις παρόμοιο με το πως θα ήταν σε οποιονδήποτε τόπο της ιταλικής επαρχίας, αγροτική δομή, αταξία και παλιά έπιπλα. Ο Heval Cudî μου δείχνει τις φωτογραφίες στον τοίχο, είναι του Şeid: οι Ş. Sîpan, Ş. Diyar, είναι απ’ το χωριό. Μετά περνά στους Ş. Çekdar, Ş. Botan e Ş. Hozan, από εκείνο που μπορώ να δω στις φωτογραφίες είναι όλοι γύρω στα 20 χρόνια.
《Hevalen min.》 (φίλοι μου) Mου λέει.
Η πιθανή ασάφεια σχετικά με την επαναστατική χρήση να υποδεικνύουν όλους με την έννοια, με τον όρο “heval” αδιαμφισβήτητα παραβιάζεται από την χειρονομία των δυο δεικτών που επανειλημμένα ενώνονται κατά μήκος. Τα μάτια του γίνονται λαμπερά, αλλά δεν γνωρίζω αρκετά την γλώσσα για να μπορώ να πω κάτι που να μην είναι:《Şeid na mîrin.》(Οι μάρτυρες δεν πεθαίνουν.)
《Rast e.》(είναι αλήθεια) Μου απαντά με χαμηλή φωνή. Και στη συνέχεια:《Em ê bicin.》 (Πάμε.)

Η επανάσταση πρέπει να συνεχιστεί, και για τους μάρτυρες. Συνεπώς βγαίνουμε για να ξεκινήσουμε την δουλειά μας σε αυτό το χωριό.

Continua…

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/la-rivoluzione-sotto-assedio-una-corrispondenza-dal-cantone-di-efrin

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Να μιλήσεις για την ευτυχία είναι ένα πράγμα πολύ ωραίο, αντιθέτως το να μιλήσεις για τον πόνο όχι, δεν είναι – Raccontare la felicità è una cosa bellissima, raccontare il dolore invece no

13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2018

Παίρνουμε από το fb κάποια λόγια ενός ιταλού μαχητή  των Ypg, του Paolo Pachino, επάνω στο βιβλίο «Hevalen. Perché sono andato a combattere l’Isis in Siria»  – »Hevalen. Γιατί πήγα να πολεμήσω το Isis στην Συρία» του Davide Grasso

Raccontare la felicità è una cosa bellissima, raccontare il dolore invece no, Το να μιλήσουμε για την ευτυχία είναι κάτι πολύ όμορφο, αντιθέτως να διηγηθούμε τον πόνο όχι

Ένα βιβλίο, Hevalen, που μιλά για τον πόλεμο αλλά όχι μόνο, μιλά και για την κοινωνική επανάσταση που αναταράσσει, αναστατώνει και ανατρέπει την κατάσταση στον Βορά της Συρίας, μέσα σε πολλές δυσκολίες.
Ένα βιβλίο για τον πόλεμο που όμοιο του είχε πολύ καιρό να φανεί στα βιβλιοπωλεία, θυμίζει τα βιβλία που έχουν διαβαστεί και μιλούν για την ιταλική Αντίσταση ή για τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Ένα βιβλίο που είναι επίσης πολύ ωμό, ακατέργαστο, που μιλά για έναν σκληρό πόλεμο, πολύ σκληρό, και που φέρνει στο φως τις αντιθέσεις τις οποίες εμείς οι δυτικοί, που πηγαίνουμε να πολεμήσουμε, πρέπει να αντιμετωπίσουμε καθημερινά. Στον οποίον ο εχθρός είναι παντού, όταν πολλές φορές θα ήθελες να επιστρέψεις στο σπίτι, αλλά μια θέληση για ελευθερία σε σπρώχνει να πολεμάς. Ένας πόλεμος στον οποίον όταν ξεπερνάς το εμπόδιο του θανάτου και ρίχνεις τη ζωή σου πέρα από τον θάνατο, αντιμετωπίζεις με φόβο τον ίδιο σου τον εαυτό, και στο κεφάλι σου αντηχούν αυτές οι φράσεις: Γιατί δεν φοβάμαι; Τι μου συμβαίνει; Γιατί χαίρομαι που πηγαίνω στο μέτωπο; Γιατί είμαι ευτυχής όταν παίρνω μέρος σε μιαν επιχείρηση; Ένας πόλεμος στον οποίον εμείς οι δυτικοί του 21 αιώνα δεν είμαστε συνηθισμένοι, δεν έχουμε δει ποτέ τον πόλεμο και όταν τον βλέπουμε όλα αλλάζουν στη ζωή μας, όπως συνέβη στον Davide σε εμένα και σε πολλούς άλλους διεθνείς, όταν ζεις τον πόλεμο τον περιφρονείς και τον απεχθάνεσαι και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι περισσότερο από το ότι σε κάνει να ανατριχιάζεις, να τρέμεις, σταμάτησα να διαβάζω την διήγηση για την μάχη της Mambiji, δεν κατάφερα να διαβάσω τις περιγραφές μαχών, για τραυματίες και νεκρούς, όταν είμαστε μόνοι δεν καταφέρνουμε να διαβάσουμε κάποιες αφηγήσεις γεμάτες πόνους και στεναχώριες, πράγματα που έχουμε ζήσει και εμείς, κυρίως τον χαμό συντρόφων και φίλων. Για τις ημέρες που ζήσαμε στον πόλεμο μιλάμε μοναχά με τους φίλους που σαν κι εμάς έχουν πάει στην Συρία, οι άλλοι σου φαίνονται άσχετοι, ξένοι, και όταν μιλάς γι αυτά τα πράγματα και υπάρχει κάποιος ξένος προς αυτά ταράζεται από την χαλαρότητα με την οποίαν αναφερόμαστε σε αυτά. Μα εκείνο που σε κάνει να σκέφτεσαι και να προβληματίζεσαι περισσότερο, όταν ανατριχιάζεις μιλώντας για τον πόλεμο και δεν καταφέρνεις ούτε καν να διαβάσεις τις αφηγήσεις για την μάχη της Mambiji, γιατί τότε θέλεις να επιστρέψεις; Γιατί να πας ξανά να πολεμήσεις; Γιατί σε τόπους τόσο γεμάτους αντιθέσεις μα την ίδια στιγμή γεμάτους αγάπη και ελπίδα; Όταν φεύγουμε από την Rojava όλοι χαιρετούμε εκείνα τα μέρη με ένα γεια σου κι όχι με ένα αντίο.

Το Hevalen είναι ένα βιβλίο που σε κάνει να στοχάζεσαι και να προβληματίζεσαι, να βουτάς μέσα στις ημέρες, άσχημες και όμορφες που έζησε ο Davide και που ζει ο κάθε διεθνής μαχητής.
Κάποια πράγματα μπορείς μόνο να τα γράψεις και θα χρειαστούν χρόνια πριν μιλήσεις γι αυτά.

Το να μιλήσεις για την ευτυχία είναι κάτι πανέμορφο, να μιλήσεις για τον πόνο όχι.

Από την σελίδα pagina FB di Paolo

https://www.infoaut.org/segnalazioni/raccontare-la-felicita-e-una-cosa-bellissima-raccontare-il-dolore-invece-no

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Όταν ο Marx φίλησε τον Engels

του Luca Cangianti

Η παραλία της Ostenda, Οστάνδης συνορεύει με την Galleria Reale, μια βεράντα τετρακοσίων μέτρων που ενώνει τον ιππόδρομο με το πάρκο και την βίλα του βασιλιά των βέλγων. Μετά υπάρχουν εστιατόρια, caffè, τουριστικά καταστήματα, συγκροτήματα κατοικιών, διαμερισμάτων με στυλ αποδεκτό και κάποια πραγματικά φρικτά. Εκεί, μπροστά στην Φλαμανδική θάλασσα, πριν από 170 χρόνια, ένας Karl Marx ακόμη εικοσάχρονος, κάνοντας ισορροπία στους πέτρινους κυματοθραύστες, συζητούσε εμπνευσμένος με τον Friedrich Engels για μια επανάσταση που θα ήταν ταυτόχρονα υπαρξιακή, φιλοσοφική και κοινωνική. “Der junge Karl Marx” (ο νεαρός  Καρλ Μάρξ, Il giovane Karl Marx), το film του σκηνοθέτη από την Αϊτή Raoul Peck αφθονεί σε σκηνές με έντονο οπτικό και συμβολικό αντίκτυπο. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να συνθέσει με μεγάλη δεξιότητα σύνθετες φιλοσοφικές έννοιες και έντονα συναισθήματα.

Η φημισμένη XI Εργασία για τον Feuerbach («Οι φιλόσοφοι ερμηνεύουν μόνο διαφορετικά τον κόσμο, αλλά πρόκειται να τον μεταμορφώσουν») δηλώνεται, για παράδειγμα, από τον Γερμανό φιλόσοφο μετά από μια έκρηξη εμετού που προκαλείται από ένα κολοσσιαίο μεθύσι, τα χειρόγραφα κριτικής για τους νεαρούς hegeliani διαβάζονται εκ νέου υπό το φως των κεριών σε μια ζεστή και αισθησιακή ατμόσφαιρα από τον Καρλ, από τον φίλο Φρίντριχ και τη σύζυγό του Jenny von Westphalen. Ερωτικoύ νοήματος είναι η ίδια η σχέση μεταξύ Μαρξ και Ένγκελς, αρχικά χαρακτηριζόμενη από αμοιβαία αντιπάθεια, κατόπιν από συγκρούσεις και πνευματική ερωτοτροπία, και τελικά από συντριπτικό πάθος: μια κούρσα ανάμεσα στα σοκάκια και τις ρεματιές για να ξεφύγουν από τα νύχια των μπάτσων, τα νήματα της ζωής και της φιλοσοφίας που επανασυνδέονται σε μια καπνισμένη παμπ, μια σφιχτή αγκαλιά όπως η αγάπη που σαρώνει τους τυράννους και τη θλίψη και ακόμη και ένα φιλί (στο μέτωπο, όμως). Εδώ είναι όπου ο Peck φτάνει στο μέγιστο του, επειδή στη βάση της επανάστασης υπάρχει μια μορφή αγάπης, μια επιθυμία να ζουν οι άνθρωποι και να αγωνίζονται μαζί. Η επανάσταση είναι η έξοδος των ατόμων από τη μοναξιά, είναι να γίνουν μια συνειδητή κοινότητα, η κοινότητα ενός πεπρωμένου. Το φιλί ανάμεσα στον Μαρξ και τον Ένγκελς είναι η ανακοίνωση της εξεγερσιακής άνοιξης του 1848.

Η ταινία “Der junge Karl Marx” είναι γυρισμένη σε τρεις γλώσσες (γερμανικά, γαλλικά και αγγλικά) και από τον μάρτιο που μας πέρασε βγήκε στους κινηματογράφους της γερμανίας, της γαλλίας και του βελγίου. Από τον Οκτώβριο είναι επίσης διαθέσιμη στη γερμανική έκδοση σε dvd, αλλά δεν είναι ακόμα γνωστό πότε και αν θα φθάσει στους ιταλικούς κινηματογράφους. Αρχικά μπορεί να ακούγεται σαν ένα mainstream βιογραφικό, αλλά απλά επειδή είναι μια ποιοτική παραγωγή, με ένα καλά περιποιημένο περιβάλλον και ηθοποιούς που παίζουν καλά. Προκαλεί έκπληξη το πώς σε λιγότερο από δύο ώρες ο Peck κατάφερε να σχεδιάσει με μεγάλη ομοιότητα την προσωπικότητα του Μαρξ: θεωρητική αδιαλλαξία, πενιχρότης στα ρούχα, αυτοκτονική προτίμηση για δύσοσμα πούρα, το απόλυτο ρεαλιστικό έλλειμμα, τα χέρια του τρύπια όταν έφταναν λίγα χρήματα, το πάθος για τα οστρακοειδή, τα ενοχικά συναισθήματα (και ίσως το αίσθημα κατωτερότητας) απέναντι στην σύντροφό του, επενδύοντας ολόκληρη τη λίμπιντο σε μια παλιγγένεση, βασισμένη στο επιστημονικό ξεγύμνωμα της ψεύτικης εμφάνισης. Έτσι γεννιέται η εμμονή που καταδιώκει τον φιλόσοφο σε όλη τη ζωή του: να γράψει ένα βιβλίο που θα φέρει στο φως το αόρατο τέρας του καπιταλισμού, ανακατασκευάζοντας τον σύνθετο μεταβολισμό του. Ο Μαρξ άρχισε να εργάζεται στο Κεφάλαιο τη δεκαετία του ’40, γράφοντας και επαναγράφοντάς το σε διάφορες μορφές, δημοσιεύοντας ένα μέρος του συνεχώς χωρίς ποτέ να το ολοκληρώνει, γιατί κατά βάθος το αντικείμενο του ήταν άπειρο και μεταλλαγμένο.1
Πολύ καλά χαρακτηρισμένη είναι επίσης η φιγούρα του Ένγκελς, σε σύγκρουση με τον κλωστοϋφαντουργό βιομήχανο πατέρα, και ως εκ τούτου με την ταξική κατηγορία του. Το αποτέλεσμα αυτής της τριβής είναι μια πολύ συμπαθητικά αντιφατική και πολύ ανθρώπινη προσωπικότητα. Ο νεαρός Φρίντριχ είναι ένας αντικομφορμιστής, συχνάζει σε εργατικά και ιρλανδικά περιβάλλοντα, αλλά είναι και βαθύτατα αστός, εραστής του καλού κρασιού και των βικτοριανών ανέσεων.
Οι άλλοι ιστορικοί χαρακτήρες που στην αφήγηση έχουν δευτερεύοντα ρόλο δεν είναι ποτέ εμφανίσεις ανώδυνες. Ο καθένας έχει όντως ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα: ο Προυντόν χαμογελά γλυκύτατα, ο Weitling έχει τα μάτια του τρελού και κάνει εμπρηστικές ομιλίες, ο Ruge φοβάται την ίδια τη σκιά του, ο Μπακούνιν μιλάει ήδη για τον αναρχισμό και δείχνει τη δυσπιστία του στον αυταρχικό σοσιαλισμό.

Ωστόσο, κοιτάζοντας καλύτερα, υπάρχουν περισσότερα για αυτή την ταινία: υποσυνείδητες παραπομπές στο σήμερα, μικροσκοπικές (και πιθανώς επιθυμητές) αποκλίσεις από τις ιστορικές πηγές που δίνουν στην αφήγηση μια αυθεντικότητα που δεν θα μπορούσε να επιστρέψει καμιά σχολαστικότητα. Από αυτή την άποψη μπορεί να αναφερθεί : Η Jenny von Westphalen που αποκαλεί «εσύ» τον Ένγκελς και τη σύντροφό του Mary Burns, ο Marx μιλάει αγγλικά ήδη το 1845, αλλά πάνω απ’ όλα το πιο κολοσσιαίο ιστορικό συναρπαστικό και επιτυχημένο ψέμα: ο φιλόσοφος από το Treviri πιο όμορφος και συναρπαστικός από τον φίλο του, χάρη στη φυσική κατάσταση και στην ερμηνεία του γερμανού ηθοποιού August Diehl. Εν ολίγοις, αν η ταινία είναι κατάλληλη για κάθε τύπο ακροατηρίου, οι γνώστες της ζωής και της σκέψης του Marx θα απολαύσουν επιπλέον ευχαρίστηση χάρη στις λαμπρές αφηγηματικές λύσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να αναδείξουν ιστορικές λεπτομέρειες και θεωρητικές διαρθρώσεις.

Ο Karl Marx του Raoul Peck είναι ακριβώς το αντίθετο από τον παλιό γενειοφόρο προφήτη, λατρευτό και βαλσαμομένο από τον πραγματικό σοσιαλισμό. Είναι ένας εικοσάχρονος γεμάτος πάθος, αλαζονεία, σωματική ευαισθησία και χαρακτήρα. Τον βλέπουμε να κάνει έρωτα με την Jenny, να ζητάει δουλειά, να αλλάζει ιδέες αρκετές φορές, να νιώθει ενοχές για την οικογένεια, να συχνάζει σε κοινωνικά κέντρα της εποχής όπως το  Red Lion του Λονδίνου, να μελετά μανιωδώς, να ενθουσιάζεται, να καταθλίβεται, να μεθά και να αγωνίζεται σαν λιοντάρι. Αυτός ο νεαρός Μαρξ δεν είναι ένας ιππότης δίχως κηλίδες, ούτε καν ένας βαρετός ποντικός βιβλιοθήκης, είναι ένας βαθιά τραυματισμένος άνθρωπος που αφιερώνεται σε μια απεγνωσμένη, ευγενή και φιλόδοξη περιπέτεια. Στην ταινία που καλύπτει το χρονικό διάστημα από το 1842 έως το 1848, οι αιτίες του τραυματισμού του δεν αποκαλύπτονται και η τελική μάχη εναντίον του ανταγωνιστή αφήνονται στους τίτλους που πέφτουν στο τέλος, όταν οι εικόνες των επαναστάσεων του εικοστού αιώνα, οι αντι-αποικιακοί αγώνες, του Che Guevara και του Nelson Mandela συνοδεύονται από τις νότες του Like a rolling stone: “When you ain’t got nothing, you got nothing to lose”, «Όταν δεν έχετε τίποτα, δεν έχετε τίποτα να χάσετε», τραγουδάει ο Bob Dylan. Ομοίως, ο Μαρξ γράφει στα συμπεράσματα του Μανιφέστου του κομμουνιστικού κόμματος, στα λόγια με τα οποία καταλήγει: «Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν έναν ολόκληρο κόσμο».

https://www.carmillaonline.com/2017/11/07/quando-marx-bacio-engels/

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Οκτώβρης – Ottobre

528 visualizzazioni, θεάσεις, προβολές

Ο πολύ προσωπικός μου τρόπος να θυμάμαι την Επανάσταση του Οκτωβρίου. Εκείνη τη στιγμή που, στο ρολόι της Ιστορίας, ο Χρόνος φάνηκε να επιταχύνεται ξαφνικά, κάνοντας να έρχονται, στο προσκήνιο των αιώνιων δευτερολέπτων, εκείνες τις μάζες των απόκληρων και εκείνες τις στρατιές των ζητιάνων τις οποίες οι μέχρι τότε αυτοκρατορίες, οι μοναρχίες, οι αστικές ολιγαρχίες και οι Πρωτεύουσες είχαν περάσει απ’ το σφαγείο.

Αιώνες αίματος που χύθηκε στους βωμούς του κέρδους. A Time, Ένας Καιρός, εκείνος ο Οκτώβρης του 1917, στον οποίο ονειρευτήκαμε ότι ποτέ πια ένας άνθρωπος δεν θα είχε ποτέ εκμεταλλευτεί έναν όμοιο του για να συσσωρεύσει πλούτη. Να τροφοδοτήσει τον εγωισμό και το μίσος.

Πως ποτέ πια η φρίκη της κοινωνικής γενοκτονίας, που τελείται με περιφρόνηση από την Φυλή των Αφεντικών εις βάρος της Φυλής με τα Κουρέλια, θα ήταν σωστό να υπάρχει, ρίχνοντας στο σκοτάδι την ανθρώπινη υπόθεση των σχέσεων μεταξύ των λαών και των ανθρώπων. Λαμπερός, στις πλάτες ενός παλατιού που χτίστηκε στον παγετό του χειμερινού χιονιού, φάνηκε να αρχίζει να ανεβαίνει ένας ήλιος δίχως σκιάσεις για τους τελευταίους της γης.

Δεν θα ήταν όμως έτσι. Πολύ σύντομη, ήταν η ζεστή ακτίνα αυτού του ήλιου. Οι γενοκτονίες και τα ολοκαυτώματα συνεχίστηκαν. Οι τυραννίες δεν σταμάτησαν. Το μίσος και ο πόλεμος ξέσκισαν τις φλέβες στα κουρασμένα χέρια των καταπιεσμένων λαών. Η φυλή των Αφεντικών άρχισε ξανά να υπαγορεύει το νόμο. Ο βιασμός έγινε μια επίδειξη, ένα γυμνό γεύμα για ένα Αρσενικό που ξέπεσε στην τάξη θεού τέταρτης τάξης, στο Πάνθεον της Ζωής.

Η εκμετάλλευση τελειοποιήθηκε, έγινε ακόμη πιο λεπτή και άγρια. Η παιδεραστία έγινε εκκλησιαστικό δόγμα. Ο Άνθρωπος μετατράπηκε σε Εμπορεύματα.

Αλλά εμείς, άσχημοι, βρώμικοι και κακοί, συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε. Ονειρευόμαστε ένα καιρό που υπήρξε και που θα υπάρξει. Εκείνο τον Καιρό, όταν οι μάζες των απελπισμένων θα μπορέσουν να σηκώσουν ξανά ψηλά την κόκκινη σημαία της Επανάστασης . Την Ώρα των Ποιητών και των Πολεμιστών, που προέρχονται από τους φλεγόμενους υπονόμους του δρόμου. Την Ώρα των ποιητριών και των μαγισσών, στρατεύματα που αποσπώνται από τις γδαρμένες εικόνες του σπιτιού, που το έσκασαν από τις εικόνες / αντικείμενο του φαντασιακού πορνο-τιμωρητικού. Η Ώρα των κραυγών στη μούρη των Αφεντικών του Κόσμου, των ζαλισμένων από τον τρόμο.

Εμείς είμαστε η Ιστορία που ξαναπαίρνει πίσω την αξιοπρέπειά της. Αυτός ο Χρόνος είναι μακριά. Είναι κοντά αυτή η στιγμή, αυτό ο Χρόνος. Επειδή, όπως έγραψε ο Marcuse: «Είναι μόνο λόγω των απελπισμένων που μας δίνεται μια ελπίδα».

 

Genocidi 

Coscienze stroboscopiche

Fluttuano in bagliori

Di memorie intermittenti

Veleggiando su lacrime

Di commozioni indotte

Ricordi di passati orrori

S’infrangono

Sulle punte aguzze degli scogli

Bare che affiorano

Tra i corpi morti

Dell’Olocausto attuale

Non piú cimiteri pianificati

Che urlano nel vuoto

Sotto l’egida malvagia

Della croce rotante

Illuminata cupa

Dalle torce di Norimberga

Genocidi-spettacolo

Di carne e sangue

Serviti a pranzo e a cena

Su tavole imbandite

Dal maggiordomo democratico

A servizio

Dell’uomo progredito

Nel segno della merce

Nel nome del denaro

L’oca dal passo marziale

Dei lupi saettanti

Ha ceduto il posto

Al vitello felpato

Delle volpi dorate

Cambia il predatore

La preda resta uguale

Ricordi Auschwitz?

Ricordo

Ricordi Dachau?

Ricordo

Ricordo Mauthausen

E Bergen- Belsen

Villa Triste e Fossoli

La Risiera di San Sabba

E Borgo San Dalmazzo

La Gestapo e la X MAS

Ricordo

Ma ho negli occhi

La polvere di Gaza

Il vento di Kobane

Le montagne di Kabul

Il sole di Damasco

La neve di Donetsk

La terra rossa dell’Africa

Macerie

Sulla terra dei tiranni

Ricordo di essere Uomo

Ricordo di essere Libero

Ricordo di Amare

Ricordo che la Memoria

Ha il volto del Potere

Ricordo e sogno

Un guanto rosso

Un mitra

L’Ottobre

E la mia donna

 – © η αναπαραγωγή είναι δυνατή κατόπιν ρητής συγκατάθεσης της συντακτικής ομάδας του CONTROPIANO

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Γυναίκα, ζωή, ελευθερία – Donna, vita, libertà

15 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 2017 | IN FEMMINISMO & GENDERS. ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Ένα γράμμα από την Kobane που απευθύνεται στην εθνική συνέλευση των Non una di meno και διαβάστηκε στην ολομέλεια της τελικής συνόδου της ολομέλειας της κυριακής

Γεια σας σε όλες και σε όλους,
Είμαι η Martina από τις Non una di Meno από την Pisa, σας γράφω αυτές τις γραμμές από την πόλη της Kobane, στην Rojava, Ομοσπονδία της Συρίας του Βορά, σύμβολο της νίκης ενάντια στη φασιστική και πατριαρχική βία του ISIS στην οποίαν σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι γυναίκες, στην πρώτη γραμμή μάλιστα. Στις εβδομάδες που ζω εδώ είδα, μίλησα και άγγιξα με το χέρι το βάθος της επανάστασης των γυναικών. Πολύ συχνά τη βλέπουμε μόνο ως μαχήτριες, είναι ήδη κάτι τεράστιο αλλά υπάρχουν πολλά περισσότερα. Είναι η πρώτη επανάσταση που χάρη στο έργο δεκαετιών ξεκινά από την κεντρικότητα του ρόλου των γυναικών στην κοινωνία, στην πολιτική και στον αγώνα. Οι Κοινότητες οργανώνουν τη διαχείριση των συγκρούσεων σε γειτονιές και χωριά, τη συνεχή κατάρτιση κατά της πατριαρχικής και καπιταλιστικής βίας που ενυπάρχει στους κρατικούς θεσμούς, οι νέες γυναίκες δημιουργούν τέχνη ενάντια σε γάμους ανήλικων κοριτσιών και ενδοοικογενειακή βία, οι Mala Jin [ σπίτι των γυναικών) που είναι τα πρώτα που ανοίγουν στα εδάφη που μόλις αφαιρέθηκαν από την καταστροφή του ISIS, η επιτροπή της Jineoloji (επιστήμης των γυναικών) αναπτύσσει και εμβαθύνει την ανασυγκρότηση μιας γνώσης που είναι ικανή να απελευθερωθεί από την χιλιετή καταπίεση της πατριαρχίας, το Jin War [το γυναικείο χωριό) σχεδόν ολοκληρωμένο στο οποίο οι γυναίκες όλων των ηλικιών θα βρουν ένα ελεύθερο τόπο απ’ όπου θα μπορέσουν να ξεκινήσουν εκ νέου κατακτώντας αυτονομία από την οικογένεια και τους ανεπιθύμητους γάμους. Αυτό είναι δυνατό επειδή χιλιάδες γυναίκες, μητέρες, γιαγιάδες, μικρά κορίτσια κάθε μέρα διακινδυνεύουν τη ζωή τους και αλλάζουν για να αλλάξουν την πραγματικότητα που έχουν γύρω τους. Αυτό είναι δυνατό επειδή η απελευθέρωση των γυναικών αποτελεί εγγύηση για την απελευθέρωση της κοινωνίας στο σύνολό της. Κάθε σταγόνα ενώνεται σε ένα χείμαρρο που κατακλύζει τα αναχώματα. Μίλησα για εμάς για το δύσκολο έργο που επιτελούμε και θέλουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε εναντίον των θεσμών και της κοινωνίας στην οποία ζούμε, τη σημασία να δούμε την αποφασιστικότητα και τη θυσία τους. Είναι φυσιολογικό απαντούν, αυτή είναι η ζωή μας και θέλουμε να είναι διαφορετική για εμάς και τις κόρες μας. Μας προσκαλούν και δεν θέλουμε να μείνουμε αδιάφοροι και να μην φοβόμαστε τους βράχους που θα συναντήσουμε, γιατί θα είμαστε εμείς που θα ξεσκεπάσουμε το πιο ξεχασμένο καπάκι της ιστορίας.

Όλες οι γυναίκες που συνάντησα δίνουν χαιρετισμό και μια ευχή αγώνα, η επανάσταση που θέλουμε είναι η ίδια.

Jin, jiyan, azadi.
Γυναίκα, ζωή, ελευθερία.

https://www.infoaut.org/femminismo-genders/donna-vita-liberta

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Κοινότητες χωριών, κοινότητες πόλεων – Comuni di villaggio, comuni di città

13 OΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 | IN APPROFONDIMENTI. στις ΕΜΒΑΘΥΝΣΕΙΣ

Νέα ανταπόκριση της αποστολής του InfoAut που επισκέπτεται το Derik, στην Rojava.

Κοινότητες στα χωριά, κοινότητες στις πόλεις

Η κοινότητα είναι η βασική συνιστώσα του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και το μέσο που επιτρέπει στην επανάσταση να οργανωθεί ευρέως πάνω από το έδαφος και να εγγυηθεί σε όλες και σε όλους να συμμετάσχουν στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Μέσα από αυτήν δομείται η εργασία κατάρτισης και εκπαίδευσης (perwerde) των κατοίκων και βρίσκεται συλλογικά μια πρακτική λύση στις ανάγκες και όλες τις αναγκαιότητες των ανθρώπων. Είχαμε μια συνάντηση με αντιπροσώπους κάποιων κοινοτήτων της πόλης της  Derik και ενός κοντινού της χωριού. Όσον αφορά το αστικό περιβάλλον οι κοινότητες συνήθως περιλαμβάνουν 100-150 σπίτια, η περιοχή επιρροής κάθε κοινότητας μειώθηκε ενόψει των πρώτων ελεύθερων εκλογών στη βόρεια Συρία που πραγματοποιήθηκαν αυτό τον σεπτέμβριο, με σκοπό την πιο εμπεριστατωμένη εργασία στο έδαφος της μεγαλύτερης και αμεσότερης συμμετοχής των κατοίκων. Η πρώτη κοινότητα στην Derik γεννήθηκε τον μάϊο του 2013 με την επανάσταση. Τα προηγούμενα χρόνια η εκτεταμένη εργασία εκπαίδευσης και κατάρτισης σπίτι προς σπίτι και δρόμο προς δρόμο των αγωνιστών του κόμματος (το PYD ιδρύθηκε το 2003) ήταν συνεχής: όταν σχηματίστηκαν οι πρώτες συνελεύσεις των κοινοτήτων υπήρχε ήδη μια απολύτως πολιτικοποιημένη βάση στον κοινωνικό ιστό. Αυτό επέτρεψε την ανάληψη άμεσης δράσης για την κάλυψη των αναγκών του πληθυσμού – οι οποίες διαχειρίζονται συλλογικά και αυτο-οργανωμένα – και η δυνατότητα να διαμορφωθεί μια κοινή αποφασιστικότητα στη λήψη αποφάσεων στις συνελεύσεις. Αυτή η πρακτική λειτουργεί και κάθε φορά που απελευθερώνεται μια νέα επικράτεια, όσοι ήδη συμμετέχουν στο νέο σύστημα προχωρούν σε αυτές τις περιοχές για να προετοιμάσουν το μελλοντικό έργο της κοινότητας οικοδομώντας σχέσεις και οργανώνοντας τον εφοδιασμό. Τα επόμενα βήματα είναι η οργάνωση δυνάμεων αυτοάμυνας και κατάρτισης, η perwerde.

rojava1

Αυτό το καθήκον εκτελείται παράλληλα από την οργάνωση των γυναικών σε στενή συνεργασία με τα σπίτια των γυναικών (Mala Jin). Κάθε δήμος έχει τη δική του γυναικεία συνέλευση και πολλές επιτροπές με ποικιλία ρόλων: υπηρεσίες, αυτοάμυνα, υγεία, οικονομία, νέοι, τέχνη και πολιτισμός, κατάρτιση και γνώση . Αυτά τα διαφορετικά πεδία δράσης λειτουργούν αυτόνομα και συντονίζονται μεταξύ τους σε μηνιαία βάση. Εάν οι αποφάσεις που λαμβάνονται μέσα σε μια συνέλευση της κοινότητας αφορούν την ίδια την περιοχή της κοινότητας δεν χρειάζονται περαιτέρω βήματα και γίνονται αμέσως εκτελεστέες, εάν δεν μπορούν να επιλυθούν κάποιες διαφορές ή εάν το υπό συζήτηση θέμα είναι γενικότερου ενδιαφέροντος, οι συμπρόεδροι (μια γυναίκα και ένας άνδρας για κάθε νόμο, που δεν πληρώνονται για το ρόλο που ασκούν και δεν μπορούν να εκλεγούν για περισσότερο από δύο διαδοχικές λέξεις) φέρνουν τη συζήτηση στο συμβούλιο της πόλης, το οποίο στη συνέχεια περνά σε εκείνο της περιοχής, στη συνέχεια περνά στο καντόνι για να φτάσει τελικά στο γενικό συμβούλιο της ομοσπονδίας. Σε αυτό το σημείο, η ατομική απόφαση ξανατρέχει ολόκληρο το δρόμο στην αντίθετη κατεύθυνση έως ότου επιστρέψει στην κοινοτική συνέλευση όπου ξανασυζητιέται. Πολλοί από τους συμμετέχοντες σε αυτές τις συνελεύσεις παίζουν επίσης ρόλους σε άλλες οργανώσεις, όπως για παράδειγμα τις Kongreya Star (οργάνωση όλων των γυναικών της Rojava) και επομένως είναι πάντοτε ενημερωμένοι για την γενικότερη πολιτική δραστηριότητα του κινήματος.

Η Derik είναι μια πολυεθνική πόλη (κούρδοι, άραβες, αρμένοι, χαλδαίοι) και πολυ ομολογιακοί, αυτοί που ζουν εδώ είναι συνηθισμένοι να ζουν δίπλα δίπλα από πάντα, μόνο με το σύστημα των κοινοτήτων όμως κάθε κοινότητα έχει τη δυνατότητα να συμμετάσχει στην κοινωνική και πολιτική ζωή δίχως διακρίσεις. Η κοινότητα διαδραματίζει επίσης τον ρόλο του μεσάζοντα σε σχέση με την διοίκηση της δικαιοσύνης: η πρόθεση είναι να επιλυθούν η συγκρούσεις δίχως να διέλθουν μέσα από τα θεσμικά δικαστήρια και να αποφευχθεί να απευθυνθούν προς τους asays ( ένοπλους επαναστατικούς φρουρούς) στους οποίους καταφεύγουν μόνο σε πιο σοβαρές και συγκεκριμένες περιπτώσεις.

rojava4

Η κοινωνική οργάνωση προφανώς δεν σταματά στην πόλη. Όπως διάφορες γειτονιές, ανάλογα με την πυκνότητα, δημιουργούν μια διοικητική περιοχή, έτσι πολλά χωριά αποτελούν μιαν άλλη. Εάν στις γειτονιές οι κοινότητες έχουν συχνά επανασυνδέσει έναν κοινωνικό ιστό που έτεινε να απολεπιθεί, στα χωριά έχουν αλλάξει ριζικά την κοινοτική οργάνωση που ήταν ήδη από μόνη της συνεκτική, ακόμη και σε γεωγραφικό επίπεδο. Η δομή είναι η ίδια, αλλά οι διαδικασίες είναι διαφορετικές: τα περισσότερα από τα χωριά έχουν στην πραγματικότητα μετακινηθεί στην κοινοτική μορφή από μια αυστηρά φεουδαρχική στάση. Για παράδειγμα, στη κοινότητα Carudie, η ουσιαστική διαφορά, πέρα από την συγκέντρωση των εδαφών και των κοπαδιών, έγκειται στη μεταβίβαση της ιδιοκτησίας της δικαιοσύνης από τον mukhtar (τοπικό κομισάριο) στις επιτροπές, εκείνο της αυτοάμυνας σε στρατιωτικό επίπεδο(μιλάμε για ένα χωριό επικίνδυνα κοντά στα τουρκικά σύνορα) και εκείνο της «συναίνεσης» στο επίπεδο των εσωτερικών συγκρούσεων προς την κοινότητα. Μέχρι πριν από την επανάσταση, ο mukhtar απαγόρευε την κατασκευή νέων σπιτιών, με αποτέλεσμα μεγαλύτερες οικογένειες να ζουν σε μικρότερους και ολοένα μικρότερους χώρους. Τώρα η αρχιτεκτονική ανάπτυξη του χωριού αποφασίζεται στη συνέλευση και προσαρμόζεται ανάλογα με τις συλλογικές ανάγκες. Ο καταμερισμός της εργασίας αφήνεται στην αυτονομία της κοινότητας φτάνει να μην παραβιαστούν οι επαναστατικές αρχές (παιδική εργασία, εκμετάλλευση) και όσον αφορά τα κοπάδια για παράδειγμα οι οικογένειες εργάζονται για ένα χρονικό διάστημα ανάλογο με τον αριθμό των αγελάδων που έχουν. Δύο αγελάδες, που τώρα μοιράζονται, είναι δύο ημέρες εργασίας και ούτω καθεξής. Οι συνελεύσεις, γίνονται στο δημαρχείο, στα χωριά χρησιμοποιούνται τα σπίτια των κατοίκων και οι κοινόχρηστοι χώροι χρησιμοποιούνται περισσότερο για την εκπαίδευση και τους εορτασμούς. Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία για το χωριό, που αντιπροσωπεύει την οργανωτική δύναμη αυτής της επανάστασης, είναι η συμμετοχή στο κοινοτικό σύστημα, το οποίο είναι συνολικό. Δεν μοιράζονται τις επαναστατικές αρχές όλοι οι κάτοικοι , στην πραγματικότητα, μερικές οικογένειες στη χώρα υποστηρίζουν τους Enks που δεσμεύονται στο KDP του Barzani, αλλά επειδή αυτός ο τρόπος διαχείρισης των πραγμάτων λειτουργεί, γι αυτό στέκονται μαζί μας. «Στην αρχή, κρατούνταν σε απόσταση, στη συνέχεια είδαν πως τα πράγματα λειτουργούσαν και δεν θα ήταν ωφέλιμο να αποκηρύξουν να είναι μέρος του συστήματός μας, οπότε είμαστε τώρα όλοι μαζί». Οι αντιφάσεις παραμένουν, η διαδικασία εξακολουθεί να ισχύει: για παράδειγμα, τα εδάφη του Mukhtar έχουν αναδιανεμηθεί μόνο εν μέρει. «Τώρα πρέπει να πολεμήσουμε το Daesh, μετά το καθεστώς και μετά θα πάμε και θα πάρουμε τα εδάφη του”.

 

rojava3

https://www.infoaut.org/approfondimenti/comuni-di-villaggio-comuni-di-citta