θεωρία, teoria

Να ελευθερώσουμε το είδος, να πραγματώσουμε τη ζωή

του Sandro Moiso

Raoul Vaneigem, Για την αυτοδιαχείριση της καθημερινής ζωής. Συμβολή στην επείγουσα ανάγκη απελευθερωμένων εδαφών από την κρατική και εμπορική επιχείρηση – Sull’autogestione della vita quotidiana. Contributo all’emergenza dei territori liberati dall’impresa statale e mercantile, DeriveApprodi, Roma 2019, σελ. 140, Euro 12,00

Αυτό που βρίσκεται σε εξέλιξη κάτω από τα μάτια μας δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια αλλαγή πολιτισμού

Ο Raoul Vaneigem, γεννημένος το 1934, τελευταίος και ίσως σημαντικότερος εκπρόσωπος (μετά τον Guy Debord, που απουσιάζει από τον κόσμο των ζωντανών από το 1994) της εμπειρίας της Internazionale Situazionista-Situationist International-Καταστασιακής Διεθνούς (από την οποία απομακρύνθηκε οικειοθελώς το 1970) δείχνει για άλλη μια φορά, στο κείμενο που μόλις δημοσίευσε το DeriveApprodi, πως δεν είναι μόνο η αναγραφική ηλικία που καθορίζει τη νεότητα και την επικαιρότητα μιας σκέψης, αλλά και πως η ριζοσπαστική κριτική εξακολουθεί να είναι ένα έγκυρο αξιόπιστο αναγκαίο και απαραίτητο εργαλείο για να κατανοηθούν οι τάσεις που εμπεριέχονται στα τρέχοντα πραγματικά κινήματα και για να καθοριστεί μια αυθεντική πορεία απελευθέρωσης του είδους από τα δεσμά και τους περιορισμούς που επιβάλλει ο κυρίαρχος τρόπος παραγωγής.

Αυτή η νεανικότητα και εγκυρότητα των σχημάτων-διατυπώσεων που περιέχονται στο έργο (άπειρη και δύσκολα να αναφερθεί σε μια βιβλιογραφία που θα έπρεπε να περιλαμβάνει και έναν τεράστιο αριθμό γραπτών που έμειναν ανώνυμα ή αποδίδονται σε συγγραφείς με ονόματα που επινοήθηκαν από τον ίδιο) του στρατευμένου, στοχαστή και μελετητή αναρχο-καταστασιακού (όμως δεν είμαι εξ ολοκλήρου βέβαιος ότι αυτός ο ορισμός θα άρεσε στον συγγραφέα) αποκαλύπτεται αμέσως από τη συνέχεια μεταξύ αυτού του τελευταίου γραπτού και εκείνου του Avis aux civilisés relativement à l’autogestion généralisée, που περιέχεται στον αριθμό 12 του 1969 της «Internationale Situationniste».

Έχουν περάσει ακριβώς πενήντα χρόνια και η επικαιρότητα των προβληματισμών του Vaneigem δεν είναι δεδομένη λόγω της βούλησης να υπερασπιστούμε και να επαναλαμβάνουμε ως μάντρα την προσφορά και τα σχήματα μιας εποχής που έχει περάσει εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα (όπως δυστυχώς εξακολουθεί να συμβαίνει πολύ συχνά για πολλά σχήματα που αναφέρονται ταλμουδικά από τις διάφορες μαρξιστικές και ελευθεριακές αιρέσεις, απομακρυσμένες από το παρόν και αγνοώντας το αδυσώπητο ξεδίπλωμα μιας Ιστορίας που πάντοτε αποδεικνύεται κάτι άλλο παρά γραμμικό), αλλά ακριβώς λόγω της χρησιμότητας τους ώστε να κατανοήσουμε και να αναλύσουμε τα μονοπάτια της απελευθέρωσης που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη μέσα στην κοινωνία. Πάνω απ’ όλα εκείνα που ανάγονται λιγότερο στο παλαιότερο και ορθόδοξο φαντασιακό της αριστεράς και συνδικαλιστικό.

Από την άλλη πλευρά το γεγονός ότι αυτά τα κινήματα, που σχεδόν ποτέ δεν μνημονεύονται άμεσα αλλά συνοψίζονται προφανώς σε εκείνο από τα απελευθερωμένα εδάφη που περιλαμβάνεται στον τίτλο, είναι κατά κάποιον τρόπο η φυσική και ζωντανή αναπαράσταση της ζωντάνιας εκείνης της σκέψης που επιβεβαιώνει επίσης ότι υπήρξε η πρακτική δράση των ζωντανών που πηγαίνει προς την κατεύθυνση που υποδεικνύει εδώ και καιρό ο βέλγος αγωνιστής και θεωρητικός και αντιθέτως δεν οφείλεται με τίποτα σε κάποιο τέχνασμα του ίδιου για να αναπροσαρμοστεί ή να την αναπροσαρμόσει στις εποχές.

Θα αρκούσε η αφιέρωση που περιέχεται in esergo [1] για να συνοψίσουμε την κατευθυντήρια αρχή ολόκληρου του κειμένου και του συνόλου του έργου του Vaneigem: Σε όλους εκείνους που προτιμούν να αγωνίζονται για να ζήσουν παρά να μάχονται για να επιβιώσουν.
Ο αγώνας δεν μπορεί ποτέ να είναι για έναν μακρινό στόχο, για ένα στόχο που αναβάλλεται.
Ο αγώνας δεν μπορεί να αποτελεί στόχο από μόνος του. Ακόμη περισσότερο σε καθαρά πολιτικό-στρατιωτικό επίπεδο.

Αλλά μέσα στην αμεσότητα του αγώνα, ειδικά όταν αυτός θέτει στον εαυτό του το καθήκον να απελευθερώσει τάξεις και είδος από την υποταγή στην εργασία και την κοινωνική υπαγωγή-εξάρτηση στους στόχους της κρατικής και εμπορικής επιχείρησης, ήτοι του Κεφαλαίου, πρέπει πλέον να υλοποιηθούν οι κύριοι στόχοι του ίδιου : η ατομική και συλλογική ευτυχία και η απελευθέρωση του μεμονωμένου υποκειμένου και των συλλογικών υποκειμένων από τα ερείπια, τα απομεινάρια μιας πατριαρχικής, καταναλωτικής και καταπιεστικής κοινωνίας που τώρα προορίζεται να εξαφανιστεί, αλλά σαν τέλειο ζόμπι συνεχίζει να τροφοδοτείται με τα σώματα και τα μυαλά των θυμάτων της.

Τέλος μου φαίνεται χρήσιμο να παραθέσουμε, εδώ στη συνέχεια, ένα απόσπασμα από το κείμενο που συνοψίζει τέλεια τον προσανατολισμό που έχει μέχρι εδώ αναφερθεί.

Εγώ δεν αντιλαμβάνομαι άλλο κίνητρο για τον επαναστατικό αγώνα παρά τη καθιέρωση μιας καθολικής ευτυχίας.
Υπάρχει μια απόλαυση που είναι εγγενής στην αναζήτηση των ζωντανών. Αυτό που την κατατάσσει δικαιωματικά ως εξεγερτική απόλαυση είναι το γεγονός πως είναι δωρεά και απόλυτα ασυμβίβαστη με ένα σύστημα που βασίζεται στο κέρδος. Δεν θα σταματήσουμε ποτέ να το λέμε: η εμπορική οικονομία είναι ένα έγκλημα κατά της ζωής.
Η απόλαυση των όντων και των πραγμάτων ακυρώνει την οικειοποίηση τους. Η αναζήτηση των ζωντανών είναι η τέχνη να έχουν κατακτηθεί από τα δώρα της καρδιάς και της γης. Η εκτροπή- ανωμαλία που παρέδωσε τις έννοιες του Μαρξ στην ιδεολογία (την οποίαν εξάλλου, δεν εμπιστεύονταν), υπήρξε εκείνη πως δεν είδε την αιτία της αλλοτρίωσης μας στο έργο της εκμετάλλευσης της φύσης. πιο δραματικά ακόμη, πως ταυτοποίησε την εργασία με μια διαδικασία εξανθρωπισμού του άνδρα και της γυναίκας.

[…] Συμβαίνει το Κράτος να κάνει ελεημοσύνη μιας μεταρρύθμισης, να καταργεί έναν νόμο, δείχνει ότι είναι συμφιλιωτικό με τα επίμονα, τα πεισματάρικα κινήματα διαμαρτυρίας. Ωστόσο, οι φαινομενικά προς τα πίσω κινήσεις του είναι μόνο πονηράδες και δισταγμοί. Όταν διστάζει, το άγχος του είναι ένα προοίμιο για νέες προσβολές, για μια νέα επιθετικότητα που έρχεται. Αφήνει τον μιλιταρισμό να εκθειάζει τις δράσεις του για μια φαινομενική στρατιωτική νίκη διότι για το Κράτος κάθε πεδίο μάχης είναι ένα έδαφος κατάκτησης.
Ο αγωνιστής θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να διακρίνει μέσα του το σύνορο που χωρίζει το παιχνίδι για να ζήσει από εκείνο στο οποίο ο θάνατος οδηγεί το παιχνίδι του σκακιού. Δεν του προτείνω να χυθεί στην ενδοσκόπηση για να ξακαθαρίσει πώς η κίνηση της ζωής υπόκειται σε αιφνιδιαστικές μεταστροφές. Ευελπιστώ μόνο σε έναν προβληματισμό σχετικά με το θέμα: η στρατιωτικοποίηση δεν εγγράφεται ίσως σε μια προοπτική θανάτου;
Από τη στιγμή κατά την οποίαν η αλληλεγγύη ακυρώνει το πνεύμα της θυσίας, ο ριζοσπαστισμός γίνεται μέρα. Αυτή εκδηλώνεται στους στρατευμένους που αγωνίζονται κατά του αποκλεισμού των μεταναστών, κατά της εκδίωξης των καταληψιών μιας περιοχής που υπερασπίζονται (ZAD), κατά της καταστροφής των τοπίων, κατά της ρύπανσης του αέρα, του νερού, της γης, των τροφών. Ακόμη κι αν πολλές από αυτές τις δεσμεύσεις ανακτηθούν από τον αριστερισμό-gauchismo, από τον ριζοσπαστισμό των ελευθεριακών προθέσεων, από τον πολιτικό ανθρωπισμό και από την αγορά της φιλανθρωπίας, αυτές διατηρούν τη ζύμωση ενός ριζοσπαστισμού ικανού να διασπείρει τους σπόρους του πολύ πέρα από την αρχική χειρονομία και κίνητρο.
Κάθε συλλογικότητα κινούμενη από τη βούληση να κυριαρχήσει ο άνθρωπος πάνω στην οικονομία εγκαινιάζει μια γη όπου η βαρβαρότητα έχει απαγορευτεί, μια γη που λιπαίνει τη χαρά της ζωής.
Ακόμη και αν προορίζεται να εξασθενίσει, να ηρεμήσει, ο θυμός έχει από μόνος του κάτι να ξεπεράσει την εκπλήρωση ενός ξεσπάσματος, μιας εκτόνωσης, μιας δυσαρέσκειας που εκσπερμάτωσε πρόωρα. Η ύβρις αποπνέεται από μια κίνηση ζωής ανυπόμονη να συντρίψει τα εμπόδια. Κάτω από την ηλιθιότητα του πολίτη που πιστεύει σε ένα πιο δίκαιο και πιο συμπονετικό Κράτος ξεπροβάλει η μυστική επιθυμία να τελειώνουμε με όλες οι μορφές διακυβέρνησης-governance και εξουσίας.
Το Κράτος ενεργεί μέσω μιας πολιτικής του τετελεσμένου γεγονότος. Είναι ένα προνόμιο των αρχών που στέφθηκαν δημοκρατικά. Όταν ο αγωνιστής είναι κυρίως ένας ψηφοφόρος, δίνει την εγγύηση του σε εκείνο που μάχεται και συγκαταβαίνει να τον γρονθοκοπήσουν στη μύτη δύο φορές.

[…] Το να δημιουργήσουμε τρύπες στον ιστό της αράχνης στον οποίο μας παγιδεύει ο παρασιτικός καπιταλισμός, δεν αρκεί. Για να εξαλείψουμε την βλαπτικότητα του, δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά η ποίηση που φτιάχθηκε από όλους, η συνείδηση και το πάθος να διεργαστούμε μια κοινωνία στην οποία η ζωή ακυρώνει, μηδενίζει όλες τις μορφές καταπίεσης.1

R. Vaneigem, Sull’autogestione della vita quotidiana, pp. 50-53  Για την αυτοδιαχείριση της καθημερινής ζωής

TAGGED WITH →  •  •  •  •  •  •  •  • 

[1] in esergo: Επιγραφή, σύνθημα.

 

Liberare la specie, realizzare la vita

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Φ. στη χώρα του ποτέ …ή 3

ΔΕΝ ΘΥΜΆΜΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΆΤΙ ΑΞΙΌΛΟΓΟ.

Πολύ μίζερη κατάσταση και πολύ ρουφιανιά. Μέχρι και τον αδελφό ή ξάδελφο του αρχιφύλακα που βρέθηκε μέσα για λίγες μέρες, νομίζω για κάτι χρέη, τον κάρφωσαν στον συγγενή του γιατί έβαλε λίγο κρασάκι μια μέρα στο κελί του, κάποιος φύλακας έκανε τα στραβά μάτια στο επισκεπτήριο με τη γυναίκα του. Οι έχοντες τα μέσα το έκαναν στο γραφείο της φυλακής, οι πολλοί πίσω απ’ το συρμάτινο δίχτυ, που μας χώριζε από τους αγαπημένους μας, στο επισκεπτήριο.

Υπάρχει ένα παλικάρι, μάγκας, το παίζει και είναι αρχηγός. Ο μόνος που στέκομαι παράμερα είμαι εγώ, δεν ζητώ χάρες δηλαδή. Τον ενοχλεί που τον ψιλοαποφεύγω. Μια μέρα βρίσκει μια ασήμαντη αφορμή για να διαφωνήσουμε, μου τραβάει μια ξεγυρισμένη και με ξαπλώνει καταγής. Γίνεται φασαρία, πηδάω απάνω πριν προλάβουν να μπουκάρουν οι φύλακες στο θάλαμο, οι πόρτες είναι ανοιχτές. Έχουνε πλακώσει και οι συγκρατούμενοι, η κατάσταση είναι τεταμένη. Ρωτούν οι ανθρωποφύλακες τι έγινε και με μεγάλη φυσικότητα τους απαντώ πως γλίστρησα στην άκρη του κρεβατιού και έπεσα και πως το παλικάρι, ακούγοντας να φωνάζω απ’ την τρομάρα μου έτρεξε να με σηκώσει, όπως και οι υπόλοιποι, φοβούμενοι πως χτύπησα το κεφάλι μου. Γι αυτό και η κινητικότητα και η φασαρία.

Από εκείνη την ημέρα το παλικαράκι έγινε πολύ καλός μου φίλος και ‘προστάτης’ μου. Όχι ότι θα με πείραζε ποτέ κανένας, με σέβονταν όλοι, κι ας ήμουν πιτσιρικάς, μόνο και μόνο γιατί ήμουν μέσα για λόγους πολιτικούς, τέλος πάντων.
Δεν είχαμε και να χωρίσουμε τίποτα, με τους ξένους είχα τα πολλά νταλαβέρια, γράφανε που και που και οι εφημερίδες, με είχαν κιόλας συμπαθήσει εξ αιτίας της φάσης με το κορίτσι που έγινε θέμα πανελλήνιο.

Αλλάξαμε τηλέφωνα με τον νεαρό και ελεύθεροι κάποια στιγμή ήρθε και με επισκέφτηκε περαστικός από την Καβάλα. Σαλονικιός ήταν. Ήπιαμε κρασάκι στην ‘Μπαλάντα’, απογευματάκι, μιας και την νύχτα έπρεπε να ταξιδέψει. Ούτε αυτόν τον ξαναείδα, ούτε το όνομά του θυμάμαι.
Και με κάποιον Παπαδόπουλο από την Δράμα είχα καλές σχέσεις Είναι μέσα γιατί έχει φιλενάδα μια 16άρα.
Άμα βλέπατε φωτογραφίες της! πιο χυμώδης απ’ την Σοφία Λώρεν, μελαχρινές και οι δύο. Μας διάβαζε τα γράμματα που του έστελνε και ο ερωτισμός ξεχείλιζε από παντού. Και η μάνα της τον είχε κατηγορήσει για βιασμό ανήλικης! Βλέπετε, ήταν παντρεμένος, αυτό το κρίμα του. Αν είναι δυνατόν, τον κράτησαν μέσα μέχρι να τον δικάσουν. Τι έγινε δεν θυμάμαι.
Πήγαμε με τον Λουίτζι και τον επισκεφτήκαμε στην Δράμα, τον καιρό που ήταν εδώ με την κόρη του. Ελεύθεροι πλέον. Περάσαμε θαυμάσια.

Την άλλη μέρα φύγαμε οι τρεις μας και αράξαμε στις Αλυκές.Κολυμπούσαμε στα αρχαία. Έφυγαν δυο μέρες μετά για να επιστρέψει με το κορίτσι του όπως προείπα και να πάρει πίσω το αυτοκίνητο που του είχαν κατάσχει στο σύνορα τη στιγμή της σύλληψης, το κάμπριο για το οποίο σου μίλησα νωρίτερα.
Και με άλλον ένα δραμινό είχα πάρε δώσε, μεγάλο ‘πότη’. Γι αυτόν δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα άλλο, αμυδρά έχω την εντύπωση πως αναγκάστηκε κάποια στιγμή να καρφώσει για να εξασφαλίσει ‘νταλαβέρι’ και ασυλία και αργότερα έφυγε στο Όρος για κάποια χρόνια. Μάθαινα νέα από κοινούς γνωστούς και όλη την τιτάνια προσπάθεια που έκανε για να ξεκόψει. Έχασα κι αυτουνού τα ίχνη.
Τον Καναδό τον έστειλαν στο Επταπύργιο μετά τη δίκη, αλληλογραφούσαμε για πολύ καιρό ακόμη, μετά χαθήκαμε.’Μάτια που δεν βλέπονται εύκολα ξεχνιούνται’. Ελεύθερος πήγα στη Κομοτηνή δυο τρεις φορές να συναντήσω και να ενθαρρύνω τους παλιούς γνώριμους. Τύχαινε μάλιστα να έχω και ένα πολύ καλό φίλο, τον συγχωρεμένο τον Παντελή που δούλευε διευθυντής στο Ξενοδοχείο της πόλης που είναι στην κεντρική πλατεία και μας έκανε πολύ καλές τιμές. Μάλιστα μια φορά είχαμε ‘τσιμπίσει’ το αυτοκίνητο του μπαμπά της Λίνας ένα διήμερο που έλειπε από την πόλη και στο ξεκίνημα για τον γυρισμό πρέπει να έχασα το κλειδί ή κάτι παρόμοιο. Ήταν Κυριακή πρωί, αλλά ο ‘από μηχανής Θεός’ Παντελής καθάρισε! Μας έστειλε ένα κολλητό του κλειδαρά κι έτσι προλάβαμε την τελευταία στιγμή να παρκάρουμε το αυτοκίνητο, γεμάτο βενζίνη, στο μέρος απ’ το οποίο το είχαμε ‘σηκώσει’. Οι κωλόφαρδοι!

Final «Echoes»performance  (Pink Floyd)

Τέλος, είχα σχέση και με κάποιον Σταυράκη από την Χρυσούπολη, μηχανόβιο.Είχε συνεργείο. Αυτόν τον συνάντησα μπόλικες φορές, εδώ ή εκεί, ελεύθεροι. Μέχρι στο ’32’ έφτασε, όταν το είχαμε με τον Νικόλα, ώσπου χαθήκαμε οριστικά. Βλέπεις, τον συνάντησα μια μέρα τυχαία ένα πρωινό στην είσοδο του Επιμελητηρίου και είχε τα κακά του χάλια. Πρέπει να ‘έπεσε’ στα βαριά τελευταία. Έκτοτε αγνοείται η τύχη του.
Ο πιo κολλητός μου όμως ήταν πάντα ο Λιβανέζος, ήμασταν κοντά απ’ όλες τις απόψεις. Και σαν χαρακτήρες, και πολιτικά,
ο μόνος που εξέφραζε άποψη, και μάλιστα πολύ κοντά στη δική μου. Καταλαβαινόμασταν απόλυτα. Μου μιλούσε με τις ώρες για την χώρα με τους κέδρους και με έκανε να την ερωτευτώ,
για τους αγώνες των Παλαιστινίων και των φενταγίν.

Fairuz, Melina Cana   –   Fayrouz, Chadi

Και ο ‘παππούς’, ο Λίνο που με είχε σαν γιο του και κάποια νωρίτερη στιγμή, σε άλλο μας βιβλίο, πρέπει να σας έχω πει για το χουνέρι που μου σκάρωσε ένα βράδυ.
Το χειμώνα προσπαθούμε να ζεσταθούμε μ’ εκείνη τη ξυλόσομπα, μικρότερη από αυτή που έχω τώρα στο σπίτι μου για να ζεσταίνουμε κοντά 50 τετραγωνικά τη στιγμή που ζούμε σε ένα ‘κοιτώνα’ διακοσίων.
Έχουμε στο θάλαμο μια μικρή τούρκικη τουαλέτα μ’ ένα λάστιχο για να την καθαρίζουμε. Με αυτό κάνω μέρα παρά μέρα ένα ντουζάκι παγωμένο το βραδάκι, μόλις μας κλειδώνουν. Το καλοκαίρι κάθε μέρα,
οι άλλοι με κοιτάζουν σαν χαζό, φαινόμενο!

dire straits, solid rock

ερυθρές ταξιαρχίες 6

μια μικρή παράκαμψη

  • ο απαίσιος άνθρωπος, στην απαίσια παρουσία ενός καημένου εαυτού,
    αυτοί ήταν οι μετανιωμένοι, αυτοί που διαχώρισαν την θέση τους, ή όπως αλλιώς ονόμασαν την σχιζοφρένειά τους.
    παρακολουθήστε τον, αν αντέχετε, εγώ ένιωσα την υποχρέωση να υπομένω το μαρτύριο της μετάφρασης του ανθρώπου που αρνήθηκε τον εαυτό του τον ίδιο, προκειμένου να την σκαπουλάρει μιαν ώρα νωρίτερα
    δεν υπήρξα ποτέ ταξιαρχίτης, διαφώνησα σκληρά πολλές φορές μαζί τους
    γνώρισα και παιδιά, είχα φίλους πολλούς που ‘διαχώρισαν’ την θέση τους
    δεν συμφώνησα, είχαν όμως άποψη. και βέβαια σιώπησαν, ταπεινά.
    ούτε κάνω τον έξυπνο, εκ των υστέρων
    είχα διαφωνήσει με την στρατηγική των εΤ από την ελευθερία ακόμη
    πάντα όμως τους σεβόμουν και τους υποστήριξα ηθικά
    ο ανωτέρω όμως δεν αξίζει ούτε το φτύσιμό μου, ντροπιάζει όλη εκείνη την γενιά, που, από διαφορετικούς δρόμους, προσπάθησε την κομουνιστική επανάσταση.
    ντροπή του! λίγη αξιοπρέπεια δεν θα έβλαπτε!

συνεχίζω λοιπόν την φυλακισμένη αφήγηση:

  • Η Ρόσσα συνεχίζει και μου γράφει, τώρα μπορούμε να μιλάμε στο τηλέφωνο κάθε τόσο. Αφού δεν έχουν πρόβλημα οι Ιταλοί, που έχουν και το ζόρι, οι δικοί μας δεν λένε τίποτα.Τόσο καιρό που ήμασταν και οι δύο στην ίδια χώρα,την οργάνωση απόδρασης φοβόντουσαν. Τώρα έχουν χαλαρώσει αρκετά, κάνουν και υπόγεια δουλειά οι δικηγόροι που δημιουργούν σιγά-σιγά την ατμόσφαιρα ενός ερωτευμένου νέου που παραστράτησε για λίγο χάριν της αγάπης του αλλά είναι ξανά πλέον στον ‘ίσιο δρόμο’. Αυτά τα καταλαβαίνω τόσο από τα ρεπορτάζ των εφημερίδων, όσο κι από την υπερασπιστική γραμμή που υιοθετούν, ιδιαίτερα την περίοδο της δίκης.

All you zombies, The Hooters.

Νομίζω λοιπόν πως έφτασε η ώρα να ασχοληθούμε με την δικογραφία. Θα συνεχίσω όμως να σας μιλώ αργότερα γιατί νιώθω κουρασμένος.

Δικάστηκα με στοιχεία βασισμένα στις πολύμηνες καταθέσεις ενός μοναδικού ατόμου που θα ονομάζω Σαβέριο. Γεμάτη αντιθέσεις κατέρρευσε αμέσως και αθωώθηκα με απόφαση και των πέντε δικαστών. Αυτό εμπόδισε τον εισαγγελέα να την προσβάλλει.
Αργότερα, προστέθηκαν οι μαρτυρίες τριών ακόμη ανθρώπων, ο ένας γνωστός τοξικομανής της Φλωρεντίας, ο δεύτερος περίπου. Εδώ οι αντιφάσεις δεν είναι τόσο έντονες, κραυγαλέες όπως στην πρώτη περίπτωση, αδυνατίζει την κατάσταση όμως η συχνή παραδοχή τους πως είναι χρήστες πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη γνωριμία μας.

Το ίδιο φυσικά έγινε στην Ιταλία. Βέβαια αυτοί έκαναν το λάθος, για τα διεθνή δεδομένα, να με δικάσουν και εκεί τη στιγμή που νωρίτερα έχουν ζητήσει την εδώ εκδίκαση της υπόθεσης, με τις ίδιες κατηγορίες και τους αυτούς μάρτυρες. Διεθνώς έχει ισχύ λοιπόν η απόφαση που εκδίδεται πρώτη. Δεν μπορείς να δικάσεις κάποιον για τα ίδια πράγματα δύο φορές.
Ίσως να έγινε και εσκεμμένα, αυτό δεν το γνωρίζω. Το σίγουρο πάντως είναι πως αυτή η λεπτομέρεια με έσωσε στην διάρκεια της σύλληψής μου στην Γερμανία, κάποια χρόνια αργότερα. Τότε που με κράτησαν στο Σταμνχάιμ μέχρι να εκδικαστεί το καινούριο αίτημα των Ιταλών για έκδοση στη χώρα τους. Ξοδέψαμε μια τούμπα λεφτά σε μία ομάδα εξαιρετικών νομικών που απέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο πως οι Γερμανοί έπρεπε να με ελευθερώσουν μια και για τα εγκλήματα που με κατηγορούν οι Ιταλοί έχω δικαστεί δύο φορές στην Ελλάδα, πριν ακόμη με καταδικάσουν οριστικά εκείνοι στη χώρα τους, και αθωωθεί πανηγυρικά.

Τώρα που μεταφράζω τα ελληνικά κείμενα στην ιταλική γλώσσα για τον κ. Armati, είναι 13/2/20, μια μέρα που γιορτάζει το ραδιόφωνο που αγαπάμε τόσο πολύ, οπότε ας ακούσουμε τον Eminem και συνεχίζουμε:

Θα μιλήσουμε λοιπόν για την δικογραφία και συχνά θα σου έρθει να βάλεις το γέλια.
Θα καταλάβετε πώς συμβαίνει συχνά να καταδικάζουν με το έτσι θέλω αγωνιστές. Πώς κατασκευάζεται ένα κατηγορητήριο. Πώς γίνεται να υποχρεώνουν αγωνιστές σε χρόνια κάθειρξης απλά και μόνον επειδή δηλώνουν πολιτικοί αντίπαλοι. Το ίδιο που έγινε εδώ στη δίκη των αγωνιστών των Πυρήνων της Φωτιάς 35 χρόνια αργότερα.
Ένας λόγος που μ’ έκανε να φτιάξω αυτό το τρίτο πόνημα είναι ακριβώς αυτός. Ένας άλλος για να σας δώσω μία ακόμη εικόνα του τι συμβαίνει εκείνα τα χρόνια στη γείτονα,
δεν έχει αναφερθεί κανένας άλλος σε αυτό.
Μέσα από τις αφηγήσεις αυτών των παιδιών θα παρακολουθήσετε μία ταινία βγαλμένη απ’ τα παλιά που ζωγραφίζει τη ζωή στη γειτονιά μας. Μια ταινία από το παρελθόν που μιλάει για το χθες το σήμερα και το αύριο του πολυμέτωπου αγώνα που δίνουν οι καταπιεσμένοι για να σπάσουν τα δεσμά που τους δένουν στο άσχημο άρμα του καπιταλισμού.

Εδώ με αθώωσαν δύο φορές.
Εκεί μου ρίξανε πολλά χρόνια.
Χαλάλι τους. Με έκλεισαν στην Ελλάδα, για την Ιντερπολ είμαι κυνηγημένος.
Στάθηκα τυχερός στην ατυχία μου
όλοι μου οι σύντροφοι έφαγαν καμπάνες, εξέτισαν μεγάλο μέρος από αυτές. Έκατσαν μέσα δηλαδή για πολλά-πολλά χρόνια, το διάστημα που εγώ αλώνιζα στις παραλίες της Ηρακλίτσας και του Μπάτη.
Έζησαν ένα μέρος από τα καλύτερα χρόνια τους στη φυλακή, μέσα σε κλίμα ρεβανσισμού, ήττας του κινήματος της αυτονομίας, ήττας του αντάρτικου στις πόλεις και εκδικητικότητας απέναντι στους μαχητές και τους αγωνιστές.
Εγώ την έβγαλα στον αφρό.

Με βάρεσαν αλύπητα αργότερα οι ασθένειες. Λες και μ’ έτρωγε μια πίκρα που την γλίτωσα με αμυχές και έπρεπε να δοκιμαστώ σκληρά.
Ποιος ξέρει ; Η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια μερικές φορές, σκαρώνει φάρσες απίστευτες.
Τέλος καλό όμως, όλα καλά!
Ότι θα ακολουθήσει είναι ένα μέρος της ιστορίας,
η ιστορία των νέων που αψήφησαν τη σύμβαση, που αψήφησαν την πεπατημένη και δοκίμασαν να φτάσουν στην Χώρα του Ποτέ με όλες τους τις δυνάμεις, χρησιμοποιώντας δύναμη και φαντασία, ευρηματικότητα και ένταση, ρήξη και ανατροπή του σεναρίου!

Θα σας μιλήσω μέσα από τις μαρτυρίες αυτών των ανθρώπων για να δείτε το σκάλωμα που έφαγαν.
Πρέπει όμως να δείτε την ταινία σιωπηλά. Δίχως προκαταλήψεις.Με τις κεραίες ανοιχτές κι ανεβασμένες,όρθιες.

Ναι, είμαι μέλος των μαχητικών προλεταριακών ομάδων, από την πρώτη μέρα που ξεκίνησε η κουβέντα μέσα στους κόλπους της αυτονομίας για αναβάθμιση του αγώνα.
Ναι, οι ομάδες είναι κομμάτι της Πρώτης Γραμμής. Ναι, και προσπαθήσαμε να υπάρξει διαχωρισμός, πράγμα που δεν καταφέραμε, εκ του αποτελέσματος.
Ναι, μέσα σε μια εκατοστή συντρόφους, τέσσερις δεν άντεξαν, κατέρρευσαν [ ο τέταρτος προσχώρησε αργότερα, είχαν ήδη δημιουργηθεί καλύτερα στεγανά, δεν ενέπλεξε πολλούς, δεν γνώριζε τίποτα περισσότερο απ’ τον τομέα του, εμένα με είχε συναντήσει μοναχά μια φορά, δεν με ανέφερε ποτέ στις καταθέσεις του].

Έχουμε βγει όλοι μέσα από το κίνημα, χρόνια στους δρόμους και τα αμφιθέατρα, στις πικετοφορίες στα εργοστάσια και τις καταλήψεις.
Επιτροπές στο φοιτητικό εστιατόριο, στις σχολές, στις γειτονιές. Μέχρι να το πάρουμε χαμπάρι το επίπεδο ανεβαίνει διαρκώς, τρέχοντας.
Μέχρι να φτιαχτούν τα πρώτα στεγανά στην κουβέντα έχουν εμπλακεί δεκάδες δεκάδων σύντροφοι. Όλοι,πολλοί αντιλαμβάνονται, ψυχανεμίζονται αυτό που συμβαίνει, αυτό που γεννιέται από τα σπάργανα, απ’ το μηδέν. Κύκλοι, και άλλοι κύκλοι, όλο και κάτι παραπάνω, κάτι καινούριο, περισσότερο προχωρημένο. Ένα τεράστιο πείραμα που σήκωσε τον τόπο. Σαν σεισμός!

Parco Lambro ’76 : γυμνοί προς την τρέλα

Βγαίνουν προκηρύξεις, γίνονται κουβέντες, δημόσια, στα στέκια. Γίνονται και υπόγεια. Όλα μαζί, σταδιακά, ταυτόχρονα. Νομίζεις πως ο χρόνος σε προσπερνά, τρέχει γρηγορότερα. Δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς συχνά. Δρας αυτόματα, αυθόρμητα.
Για χρόνια, το επαναλαμβάνω.
Όποιος έχει πάρει μέρος από το ξεκίνημα σε αυτή την διαδικασία, από κάποιο σημείο και μετά καταλαβαίνει περισσότερα απ’ ότι νομίζεις.
Αυτό έκανε ο Σαβέριο.

Extreme ways, Moby.

Θυμάμαι στην Κομοτηνή, κάποια στιγμή που κουβεντιάζαμε πάνω σε αυτά τα θέματα ο καλός μου φίλος ο Νίνο με ρωτά τι θα έκανα εάν μια μέρα τον συναντούσα στο δρόμο, ελεύθερος πλέον. Του απαντώ χωρίς κανένα δισταγμό πως ούτε να τον φτύσω δεν έκανα κέφι!

Ας στρωθούμε όμως στη δουλειά μετά τη μεσημεριανή σιέστα:
Δηλώνει ξανά και ξανά πως στις ομάδες να μπει του πρότεινα εγώ, μετά την έξοδό του από την φυλακή εξ αιτίας προηγούμενων γεγονότων.
Πάμε όμως να τον ακούσουμε να μας παρουσιάζεται:

‘Η πρώτη μου πολιτική επαφή έγινε την περίοδο της κατάληψης της Αρχιτεκτονικής σχολής Φλωρεντίας και συγκεκριμένα συναντήθηκα με τον Κάρλο που έπαιρνε μέρος, με καθήκοντα προέχουσας καθοδήγησης στην Προλεταριακή Επιτροπή του Πανεπιστημιακού Εστιατορίου. Άρχισα μια πρακτική παρανομίας με τις μορφές που τότε ασκούνταν σε επίπεδο κινήματος, και δηλαδή διαδηλώσεις πεζοδρομίου, επανιδιοποίηση των μέσων αντικείμενο των αναγκών του προλεταριάτου, πορείες με προσαρτημένες ‘αυτοϋπερασπιζόμενες’ ομάδες περιφρούρησης, οπλισμό με βόμβες μολότοφ. Αυτό αποτελούσε εκείνη την εποχή το σημείο σύνθεσης της πολιτικής πρακτικής που προωθούνταν από την Εργατική Αυτονομία και που είχε σαν το πιο προωθημένο της τμήμα αυτούς οι οποίοι αναλάμβαναν την ευθύνη να εφοδιάζουν την ένοπλη κάλυψη σ’ αυτούς που συμμετείχαν σαν μάζα στη μεμονωμένη διαδήλωση. Με άλλα λόγια, όχι μόνο προετοιμάζονταν οι μολότοφ για την άμυνα της πορείας, αλλά προβλεπόταν και να μοιράζονται σε μεμονωμένους συμμετέχοντες, ανεξάρτητα, έκαναν την αγωνιστική χρήση τους τη στιγμή που θα χρειαζόταν.

Σε μία από αυτές τις διαδηλώσεις συνελήφθην μαζί με άλλους δύο. Έπρεπε σε κάποια στιγμή να εισχωρήσουμε με τις τσάντες με τις μολότοφ που έπρεπε να διανεμηθούν στα μέλη της επιτροπής, και συγκεκριμένα στον Κάρλο, τον Μπίκο, τον Εκτορα, την Φιόνα, τον Λουκά. Σ’ εκείνη την περίπτωση είχαμε σαν κάλυψη πίσω μας τον Λουκά και την Φιόνα που απαγκιστρώθηκαν ακριβώς καθώς εμείς συλλαμβανόμασταν πριν ακόμη εισχωρήσουμε.
Οι μποτίλιες θα έπρεπε να έχουν μια αμυντική χρήση στην υπόθεση κατά την οποία, όταν φτάναμε στα γραφεία του Συνδικάτου των Μεταλλουργών θα γινόταν σύγκρουση, και έπειτα για μια επιχείρηση κατά της Γραμματείας του Πανεπιστημίου την στιγμή κατά την οποία η πορεία θα τελείωνε στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου. Τα μπουκάλια είχαν αποσυρθεί από το σπίτι της οδού ντει Κόντι όπου κατοικούσε η Φιόνα και ο Κώστας.

Κατά την διάρκεια και μετά από την κράτησή μου γι αυτά τα γεγονότα, εγώ πλησίασα παραπέρα σε μία αντίληψη της σύγκρουσης πιο υψηλής ποιότητας μπαίνοντας πρακτικά για να πάρω μέρος στην ουσία της οργάνωσης. Πράγματι εκείνη την περίοδο ήλθαν να μας βρουν στη φυλακή του Νουόρο, όπου εμείς είχαμε αναλάβει χρέη ‘Πολιτικών Κρατουμένων’, ο Κώστας και η Φιόνα που μου ξεκαθάρισε ότι έπρεπε να θεωρηθώ ως μέλος της οργάνωσης Πρώτη Γραμμή, εξ αιτίας του παρελθόντος μου ως αγωνιστή.
Κατά την αποφυλάκισή μου ο Κώστας με διαβεβαίωσε ότι θα με έβαζε σε μια σχηματισμένη ‘Επιτροπή φυλακών’, πράγμα που δεν συνέβη. Άλλωστε λίγο μετά ο Κώστας μου είπε ότι έπρεπε να θεωρώ τον εαυτό μου μέλος μιας ομάδας πάλης της οποίας γνώρισα όλα τα άλλα μέλη για τα οποία κάνω αναφορά στις προηγούμενες ανακρίσεις μου’.

Αυτά λέγονται στις 04-07-80.

Στις 05 του Ιουλίου επανέρχεται λέγοντας πως το φθινόπωρο του ’77 έγινε μια συνεδρίαση με τους Κώστα, Φιόνα και Ντίνο κατά την διάρκεια της οποίας του δόθηκε η αποστολή ν’ αρχίσει μια πολιτική δουλειά στο εσωτερικό του χώρου της ‘Επιτροπής Πανεπιστημιακού Εστιατορίου’, από την οποία έχει αποσπαστεί ο Κάρλο, γιατί είναι φυγόδικος και ο Κώστας γιατί είναι πλέον πολύ γνωστός. ‘Σε αυτή τη δουλειά κινούνταν γύρω μου και συνεργάζονταν σ’ αυτό το έργο οι Μπίκο, Ανδρέας και ο Μαυρόπουλος Μίκης. Ήταν μια φάση κατά την οποία ετοιμαζόταν η οργάνωση για την μαζική σύγκρουση στην πρόβλεψη της διάρθρωσης διαδεδομένων ένοπλων σχηματισμών, Ομάδων, που θα δρούσαν στη φλωρεντινή πραγματικότητα. Ήταν η περίοδος που αγωνιστήκαμε για την εξάλειψη του θεσμού των ταυτοτήτων ελέγχου για να μπει κανείς στο φοιτητικό εστιατόριο.’Έγινε πρώτα μια κίνηση περιφρούρησης, επισημάνθηκαν και δικάστηκαν δύο σύντροφοι, ο Ινιάτσιο και η Στέλλα. Ακολούθως μπήκε σε εφαρμογή η επίθεση στο κέντρο έκδοσης ταυτοτήτων. Απασχολήθηκε μία ‘Ομάδα Πάλης’ με πολιτικό σλόγκαν ‘Να οπλίσουμε και να οργανώσουμε τις προλεταριακές ανάγκες’ με σκοπό να υποκινήσουμε παραπέρα μαζικές συσπειρώσεις. Αυτή η επιχείρηση καθοδηγήθηκε από την ομάδα μου. Συμμετείχαμε εγώ, η Ροσσάνα, η Τιάρα και ο Μίκης.’

‘Εκείνη τη χρονική στιγμή γινόντουσαν συνεδριάσεις για το πέρασμά μου στην οργάνωση, με τον Κώστα και την Φιόνα, στο σπίτι του Κώστα, στην οδό Φιεζολάνα, σε μία μόνο και με τον Ντίνο. Στην οδό Φιεζολάνα [ το σπίτι του Λουκά όπου έμενε και η Λέλα, αυτοί δεν συμμετείχαν στην συνεδρίαση]. Την άνοιξη του 78 γνωρίζω την Σάρα που θέλει πλέον να ζει μαζί μου.Πληροφορούμαι πως ανήκει στην οργάνωση.’

ερυθρές ταξιαρχίες 7

ΣΥΝΕΧΊΖΕΙ. Τον στέλνει ο Κώστας, Χριστούγεννα του ’77 στη Σαρδηνία, στο Σάσσαρι, για να κάνει επαφές και να δημιουργήσει ομάδα πυρός!

‘Συναντήθηκα με τους προαναφερόμενους δύο με το καθήκον να επιθεωρήσω τι τύπο δομών διέθεταν [όπλα, βάσεις], όμως αντιλήφθηκα ότι αυτοί δεν είχαν καμία διαθεσιμότητα κανενός είδους. Ανέφερα την περίπτωση στον Κώστα που αποφάσισε να μην γίνει τίποτα.’
‘Απ’ ότι καταλαβαίνω, το κορίτσι, η Νένα πρέπει να μπήκε στις ομάδες στη συνέχεια, κατά την περίοδο που εγώ απομακρύνθηκα από την Ομάδα Πάλης, και πιθανά μετά την γνωριμία με τον Ανδρέα’.

Αναφέρει πως την άνοιξη του ’78 έχει ήδη αποχωρήσει από ‘την ομάδα πάλης’.
‘Ο Κώστας έκανε γνωστή την απαίτηση αυτονομίας καθεμιάς των ομάδων’.
‘Στην ανάγκη θα μπορούσε να πάρει μέρος στις επιχειρήσεις και η Ρένα, αλλά αυτό μόνο σε περίπτωση έσχατης ανάγκης για τον λόγο ότι ήταν απροετοίμαστη στρατιωτικά.’

Συζητά με την Σάρα και τον Ανδρέα για τις επιχειρήσεις! Με τον Κώστα για την αναγκαιότητα ‘αυτοχρηματοδότησης’ των ομάδων! Τους επισημαίνει μάλιστα τα ιππικά πρακτορεία! ή αυτά λαχείων! Ξέρει πως ο Ανδρέας συντάσσει σχεδιαγράμματα και του τα δείχνει μάλιστα! Τελικά όμως αποφασίζει πως δεν είναι και τόσο σίγουρος εάν τα σχεδίασε ο Ανδρέας! Το βέβαιο όμως είναι πως του τα έδωσε! Και πως κατασχέθηκαν στο σπίτι του, στην Οδό Όρτι Οριτσελλάρι, μετά από την εισβολή στη Ντάτα Μάνατζμεντ και τις έρευνες της αστυνομίας! Δεν χρειάζεται να σας επαναλάβω πως όλα αυτά συμβαίνουν σε διάστημα που πλέον παραδέχεται πως απ’ την οργάνωση έχει αποχωρήσει!!!

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

ΛΈΕΙ : ‘Θέλω να ξεκαθαρίσω ότι αντίθετα από όσα ειπώθηκαν από εμένα σε προηγούμενες ανακρίσεις το απόγευμα της ημέρας της εισβολής στη Ντάτα Μάνατζμεντ δεν έμεινα στο σπίτι αλλά πήγα σε μια συνεδρίαση των ‘Ομάδων’ στην οδό ντει Μπάρντι, στο σπίτι που έμενε η Ροσσάνα και η Αντρέα, συνεδρίαση στην οποία πήραν μέρος τα μέλη της Ομάδας και συγκεκριμένα ο Μίκης, η Ροσσάνα, ο Ανδρέας,ο Λουκάς, η Άννα, εγώ και ο Μπίκο για να οργανώσουμε το τέλος της εκστρατείας κατά των κτηματικών εταιρειών. Θα κάναμε μια τελευταία εισβολή στην οδό ντελλα Βίνια Νουόβα. Την εισβολή έκαναν ο Μαυρόπουλος, ο Ανδρέας, η Ροσσάνα και ο Λουκάς. ‘Εγώ θα έπρεπε να κάνω την επί τόπου επιθεώρηση, πράγμα που δεν μπόρεσα γιατί την επομένη από την συνεδρίαση μεταφέρθηκα στη Διοίκηση της Αστυνομίας στη διάρκεια των επαληθεύσεων που ακολούθησαν την εισβολή στη Ντάτα. Ξέρω όμως ότι στην θέση μου τις επί τόπου επιθεωρήσεις τις έκανε η Άννα!’

 

-...»Πόσοι από εμάς γνωρίζουν ότι ο φυγόδικος και επικηρυγμένος Εφιάλτης, αφού περιπλανήθηκε επί έντεκα χρόνια, επέστρεψε τελικά το 469 π.X. στη Σπερχειάδα και εκεί δολοφονήθηκε από κάποιον Αθηνάδη; Γνωρίζω, γράφει ο Ηρόδοτος, στο Z’ βιβλίο του, τους πραγματικούς λόγους της δολοφονίας και θα τους αποκαλύψω σε μεταγενέστερο βιβλίο μου, δεν τους αποκαλύπτει, όμως, ποτέ…

..H αρετή βιώνεται, αλλά δεν περιγράφεται. Τι να περιγράψεις; Οι Αθηναίοι, λέει ο Δάμις, «έχουν μανία με τα λόγια, αντίθετα με εμάς». H σπαρτιατική κοινωνία δίνει αξία στη σιωπή, δίνει πρόγευση όσων πολύ αργότερα είπαν και έγραψαν οι πατέρες της Εκκλησίας. Καμία άλλη κοινωνία, της Αρχαίας Ελλάδας, δεν εκτίμησε τόσο την αξία της σιωπής. Και για να θυμηθούμε τον αβά Ισαάκ τον Σύρο: «Οι μεν λόγοι έργα του παρόντος αιώνος εισί, η δε σιωπή μυστήριον του μέλλοντος». H σιωπή είναι ανώτερη μορφή πάλης, που μέσα από την εξοικείωση με τον θάνατο, σε οδηγεί στη γνώση».-

Talk Talk – Such A Shame

συνεχίζεται

DSC02243

στη φωλιά του κούκου

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Π. εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 15

 

mike oldfield crime of passion

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΆ :

Γράφω αυτά τα λόγια διανύοντας τις τελευταίες μέρες του Μάρτη ‘13, κρύες μέρες, σκέτη πλήξη. Μπαίνοντας Απρίλης περιμένουμε και την απόφαση του στρατοδικείου στη δίκη του ΕΑ. Εάν μου είχε ζητηθεί, εάν είχα σκεφτεί να καταθέσω μάρτυρας υπεράσπισης των αγωνιστών, ιδιαίτερα του Κώστα Γουρνά που τόσο εντύπωση μου έκανε η τοποθέτησή του, να τι θα έλεγα στους δικαστές :

  • ‘Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι, χοντρικά. Άνθρωποι σκληρόπετσοι και άνθρωποι ευαίσθητοι. Αυτοί οι τελευταίοι ψάχνονται πολύ, έχουν τις κεραίες ορθές, και για κάποιον ανεξήγητο λόγο σκαλίζουν συνήθως έξω από τα γνωστά κανάλια.

Η πραγματικότητα που τους περιτριγυρίζει τις περισσότερες φορές τους αφήνει αδιάφορους, πολλάκις τους πνίγει μπορώ να πω, επιθυμούν διακαώς να την προσπεράσουν.

Να την αλλάξουν, να την ομορφύνουν.

Είναι αυτή που δημιούργησαν οι προαναφερθέντες σκληρόπετσοι, αυτή που υφίσταται χάρη στην ανοχή των υπολοίπων.

Είναι πολλοί οι σκληρόκαρδοι, γίνονται περισσότεροι όμως χάριν της προπαγάνδας.

Από τα παλιά χρόνια οι κρατούντες έχουν στη διάθεσή τους μέσα πολλά για να διαχέουν τις απόψεις τους, τελευταία μάλιστα τους δόθηκε ένα πανίσχυρο που εκτός από τον λόγο περιλαμβάνει και εικόνα.

Εικόνα που εισβάλλει ακάθεκτη σε κάθε σπίτι, σε όλες τις γωνιές του πλανήτη, κυριεύει τα μυαλά και τα επηρεάζει.

Κάποιοι αντιστέκονται, οι περισσότεροι όχι.

Έτσι έγινε και μ’ εμάς, με πολλούς της γενιάς μου.

Από τη μια βλέπαμε αστροναύτες να πατούν στο φεγγάρι και από την άλλη ένα πανέμορφο παλικάρι αιχμαλωτισμένο ν’ αφήνει την τελευταία του πνοή, δολοφονημένο από κοντοκουρεμένους στρατιώτες.

Από την μία πανίσχυρους στρατοκράτες να μαλώνουν διαμοιράζοντας την παγκόσμια λεία τους και από την άλλη τους άντρες του λαϊκού απελευθερωτικού στρατού με το αστέρι στη στολή τους να ταπεινώνουν τη τρίτη κατά σειρά αυτοκρατορία.

Έναν πρόεδρο να πέφτει με το πολυβόλο στο χέρι αντιμετωπίζοντας τους σύγχρονους ναζί που σταματούν βίαια ένα πανέμορφο κοινωνικό πείραμα.

Λαοί και αγωνιστές να βασανίζονται βάναυσα όταν και εκεί που παλεύουν να βγάλουν αληθινά τα όνειρα και τα ιδανικά τους.

Όλα αυτά στο όνομα του νόμου και της τάξης.

Όλα αυτά στο βωμό του κέρδους, του πλουτισμού, του διαχωρισμού.

Άνθρωποι εναντίον αγορών.

Άνθρωποι εναντίον εμπορεύματος.

‘Ανάπτυξη’ ενάντια στην ελευθερία.

Άνθρωποι ενάντια σε ανθρώπους

Σκλαβιά ενάντια στην αυτονομία.

Εδώ στα μέρη αυτά, μας φλομώνουν με βασιλιάδες και συνταγματάρχες, κομματάρχες και στρατηγούς.

Μας ζαλίζουν τον έρωτα με καραβανάδες ενάντια σε εκτοπισμένους.

Μαθαίνουμε ότι όλοι αυτοί οι καραβανάδες είναι απόγονοι, αδέλφια και ξαδέλφια άλλων τέτοιων ένστολων καθαρμάτων, συνεργατών των ναζί που αφάνισαν την χώρα κάποια χρόνια νωρίτερα. Αυτών που αιματοκύλισαν τον πλανήτη ολάκερο και την δική μας πατρίδα.

Πάλι για να βάλουν στο χέρι τον πλούτο, να ελέγχουν και τα περάσματα.

Όλα για την μαρμίτα, ο άνθρωπος ανύπαρκτος.

Γέμισαν φυλακές και ξερονήσια οι απόγονοι των δημίων με ψυχές.

Φάτσες ξεπλυμένες ενάντια στην ομορφιά και την ευαισθησία.

Στον κόσμο παντού οι νέοι τραγουδούν την ελευθερία και την ανατροπή, εξεγείρονται.

DSC02240

Εξυμνούν τους αντάρτες. Τους μαχητές με τ’ αστέρια στους μπερέδες.

οι ερυθρές Ταξιαρχίες, le Brigate rosse 3

Ελευθερία από την απληστία.

Ελευθερία από τον διαχωρισμό.

Για την αδελφοσύνη και την ισότητα.

Αυτόνομα από τις παλιατζούρες.

Μας αρέσει λοιπόν.

Ερωτευόμαστε τον αγώνα.

Ερωτευόμαστε την αλληλεγγύη και το μοίρασμα.

Ερωτευόμαστε την ομορφιά.

Ερωτευόμαστε τον έρωτα.

Αυτοί είναι και άσχημοι και καταστροφείς.

Είναι και ανέραστοι πανάθεμα με.

Κυνηγούμε το καινούριο.

Ερωτευμένοι με τον φόβο, πουλάνε φόβο, πλασάρουν φόβο.

Σπέρνουν τον φόβο.

Ευνουχισμένοι.

Οι απογοητευμένοι σπέρνουν απογοήτευση.

Φτιάχνουν πατρίδες με το ζόρι.

Διώχνουν ανθρώπους απ’ τα σπίτια τους.

Διχοτομούν λαούς.

Οπαδοί της καταπίεσης, όλα με το ζόρι.

Οργανώνουν πραξικοπήματα, μαντρώνουν χιλιάδες. Σε στάδια, σε γήπεδα, σε φυλακές, σε στρατόπεδα.

Πάντα ο Γολιάθ ενάντια στον Δαυίδ.

Ρίχνουν φωτιά σε δάση και βουνά.

Καταστρέφουν τον πλανήτη. Τον μπουκώνουν χημικά.

Βασανίζουν χιλιάδες. Δολοφονούν χιλιάδες.

Γίνονται σύμβολα παγκόσμια κάποιοι νεαροί με μακριά μαλλιά και μαντίλια στο λαιμό.

Νεολαίοι υμνούν την αντίσταση, τραγουδούν την εξέγερση και την επανάσταση.

Οι αστυνομίες τους κυνηγούν. Σπάζουν κεφάλια, δολοφονούν.

Πληρώνονται να κυνηγούν το λαό.

Πάντα τις λαϊκές μάζες.

Ποτέ τους ευκατάστατους. Ούτως ή άλλως αυτοί δεν διαμαρτύρονται ποτέ, γιατί να το κάνουν!

Ένα μεγάλο γιατί μας στοιχειώνει.

Ρωτάμε, συζητάμε, σκεφτόμαστε, καταλαβαίνουμε.

Αποφασίζουμε.

Hasta la victoria siempre!

Μέχρι την τελική νίκη!

 

Γκεβάρα

Θα παλέψουμε μέχρι την τελική νίκη.

Με όλα μας τα όπλα.

Στο λόγο τους θα αντιτάξουμε τον δικό μας, στα όπλα τους τα δικά μας, στη βία τους την δική μας.

Πολυχρωμία ενάντια στον γύψο.

Καταστρέφουν, ρυπαίνουν, βρωμίζουν τον πλανήτη.

Μόνη τους έγνοια να βάλουν χέρι στους φυσικούς πόρους.

Θυσιάζουν τον άνθρωπο. Διαβάλουν τον άνθρωπο.

Βιάζουν τη φύση.

Μετρώντας παρά.

Διαμοιράζουν τα ιμάτια.

Όλα για τα ιμάτια.

Ο άνθρωπος εξαφανισμένος.

Και ονόμασαν τους αγωνιστές αλήτες.

Παίζουν με τα νοήματα, βιάζουν τα νοήματα. Διαβάλουν τα νοήματα.

Οι τρομοκράτες αποκαλούν έτσι τους αγωνιστές.

Την ανομία ονόμασαν νόμο και την παρανομία νομιμότητα.

Εμείς λοιπόν με αυτή τη νομιμότητα χωρίζουμε.

Την εξαφανίζουμε από το λεξιλόγιό μας γιατί

‘συλλογιέται καλά αυτός που συλλογιέται λεύτερος’.

Ο ελεύθερος.

Αυτοί όλοι δούλοι του μεγάλου τους πάθους. Του χρηματισμού και της εξουσίας.

Λυπούμαστε, δεν θα πάρουμε.

Λυπάμαι, εμείς είμαστε από άλλο ανέκδοτο.

Εσείς τον ονομάζεται ουτοπία αυτόν τον πλανήτη.

Εμείς λέμε ‘κάλλιο αργά παρά ποτέ’.

‘σώπα, όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες’ τραγουδά ο ποιητής.

Κάποιοι από εμάς, τα παιδιά μας ίσως, θα είναι εκεί όταν σημάνουν.

Πάλι ο ποιητής γράφει πως ‘σημασία έχει το ταξίδι’, κάποιοι από εμάς θα το γευτούν το τέρμα που δεν τελειώνει.

Νιώθουν γεμάτοι επειδή αγωνίζονται. Δεν σέρνονται σαν τα σκουλήκια.

Καλοί και οι σκώληκες, περήφανα τα λιοντάρια, πανέμορφη η πτήση του αετού.

Λάμπουν τα μάτια του γερακιού, ακονίζει τα νύχια του στην πέτρα.

Λαδώνει το όπλο του ο αντάρτης.

Βαπτίσατε κατάσκοπο καθάρματα τον Μπελογιάννη. Για να τον εκτελέσετε, και τον Πλουμπίδη!

Βαπτίσατε ταραχοποιό τον Αλλιέντε.

Δεν είναι ταραχοποιοί αυτοί που δικάζετε.

Ελεύθεροι άνθρωποι είναι. Εσείς εκτελείτε εντολές.

Το καθεστώς μας εκτελεί κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Μη το στηρίζετε.

Αυτοί είναι οι ταραχοποιοί.

Διαχωρίστε τη θέση σας από αυτό το αυταρχικό μόρφωμα, κύριοι.

Συμπλεύστε με την ελευθερία.

-Τα στοιχεία της γοητείας του μύθου της Αντιγόνης

Το πρώτο στοιχείο της γοητείας που ασκεί ο μύθος της Αντιγόνης είναι η γενναιότητα του νεαρού κοριτσιού. Η Αντιγόνη αντιπροσωπεύει την ηρωίδα που δεν κάμπτεται, το σύμβολο της αντίστασης και της αξιοπρέπειας. Το όνομά της και μόνο καθορίζει μια στάση ζωής. Δεν είναι ούτε μάρτυρας, ούτε αγία, παρόλα αυτά βρίσκει το θάρρος να ακολουθήσει χωρίς παρεκκλίσεις την πορεία που έχει χαράξει.

Το δεύτερο είναι ότι αποτελεί την ενσάρκωση της αιώνιας νεότητας που εκφράζει αξίες πανανθρώπινες και άχρονες: τους δεσμούς που δένουν τους ανθρώπους μεταξύ τους, το να μένεις πιστός σε αυτά που πιστεύεις ανεξάρτητα με το κόστος, την αντίσταση στην απολυταρχία της εξουσίας, θέματα αιώνια που απασχόλησαν και απασχολούν το θέατρο και το μυθιστόρημα, την ψυχολογία και την φιλοσοφία-.

Ας επιστρέψουμε λιγάκι παλαιότερα, εκεί που φτιαχνόταν η ψυχή μας :

Μέσα σε γραφεία λουσάτων εταιριών που λυμαίνονται τους πόρους και σε πρεσβείες ατσαλάκωτοι διευθυντάδες οργανώνουν πραξικοπήματα.

Στις φωλιές τους οι μαχητές οργανώνουν την αντίσταση, απαγάγουν τα στελέχη, ζητούν την απελευθέρωση συντρόφων τους, ζητούν να μπει φρένο στο ξεπούλημα. Ανατινάζουν στρατόπεδα, λεηλατούν τράπεζες. Τα παντοτινά σύμβολα της ληστείας. Δημεύουν τα κέρδη.

Πάντα συνέβαινε αυτό, δείτε Κύπρο.

Τώρα τα πραξικοπήματα είναι ‘μοντέρνα’, οργανώνονται στις τράπεζες και τα χρηματιστήρια. Στις εταιρίες διακίνησης κεφαλαίων, μιας και το κεφάλαιο έγινε χρηματιστικό.

Πάντα για τον έλεγχο των πόρων, των διόδων.

Πετρέλαιο, νερό, τα μονοπάτια του εμπορίου, αέριο, τις οδούς.

Ήρθε η Αραβική Άνοιξη και πανηγυρίζατε γιατί είδατε καινούριες ευκαιρίες ληστείας.

Ένα χρόνο μετά και ο αγώνας συνεχίζεται.

Εσείς τώρα τσιμουδιά. Γιατί άραγε ;

Μάλλον γιατί οι λαοί, όπως και σ’ εμάς το ‘21, δεν παλεύουν να διαλέξουν αφεντικό αλλά για την χειραφέτηση.

Στη θέση του Μουμπάρακ μπήκε ένας ‘αδελφός Μουσουλμάνος’. ο λαός ξανά στο περιθώριο.

Στη θέση του Πασά ο  Μαυροκορδάτος, ο Μιαούλης ή ο Κανάρης, ο Όθωνας ή …. το Κενοβούλιο.

κι όλοι πίνουν εις υγείαν του κορόϊδου, οι διεθνείς οίκοι, τα αληθινά αφεντικά

Ο λαός παντοτινά στο περιθώριο, ποιος του δίνει σημασία!

Γι αυτό και οι ευαίσθητοι αγωνίζονται, γιατί είναι κομμάτι αυτού του λαού, το πιο προχωρημένο του, το απαλό και μυρωδάτο. Σαν το χάδι.

Οι χοντρόπετσοι ξέρουν να διατάζουν.

Για τις τσέπες και τα οφίτσια.

Οι λεπτόψυχοι αγωνίζονται.

Για τα δίκια, τη λευτεριά, την αυτονομία.

Τον άνθρωπο.

Όλα για τον άνθρωπο εμείς.

Όλα για τις τσέπες τους αυτοί.

Εσείς στη μέση. Με ποιανού τη μεριά θα πάτε ;

Προς τα που θα γύρει η ζυγαριά σας ;

Σας έδωσαν ένα πόστο, μια δουλειά, ένα καθήκον : να υπηρετείτε τον άνθρωπο, το λαό και το δίκιο.

Αφουγκραστείτε λοιπόν με προσοχή τους εαυτούς σας, τις καρδιές και τη φωνή των απλών ανθρώπων.

Προς τα που πέφτει το δίκιο ;

Ποιοι ζημιώνουν τους απλούς ανθρώπους ;

Tο καθεστώς ή οι αγωνιστές ;

Αναρωτιέμαι : γιατί κάποιες επαναστάσεις να είναι ‘καλές’ και κάποιες όχι ! ;

Τραγουδάμε εμείς κι οι Γάλλοι στον ύμνο μας την επανάσταση. Ας δούμε τι έγινε, ένα λεπτό. Επαναστάτησαν ενάντια στον βασιλιά και τους φεουδάρχες οι λαοί και τους πέρασαν από μαχαίρι. Ζήτω λοιπόν. Τους κοροϊδεύει βέβαια ο βασιλιάς και οι φεουδάρχες- τσιφλικάδες τους ανόητους, διωγμένοι από την πόρτα ξαναμπαίνουν από το παράθυρο. Στο προσκήνιο και πάλι, πιάνουν τα καλά κρεβάτια, το τραπέζι, τους καναπέδες και τις πολυθρόνες, τα ντιβάνια, ρίχνουν τον λαουτζίκο στο υπόγειο, του πετούν και κάτι ψίχουλα, ούτε γάτα ούτε ζημιά. Βάζουν και τους διανοούμενους στο κόλπο να νοηματοδοτούν όσο πιο ύπουλα γίνεται την ληστεία, να γεμίζουν αέρα κοπανιστό τα μυαλά των ανόητων, πως δήθεν όλα γίνονται στο όνομά του, για το καλό του. Φέρνουν και τα σκυλιά τους, τους φορούν και στολές για να κορδώνονται, και να τρομοκρατούν κάθε που πάει να σηκωθεί κεφάλι.

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα!

Δημοκρατία, το λέει και η λέξη, είναι το κράτος του δήμου.

Βλέπετε εσείς κανένα Δήμο να κρατεί ;

Εγώ όχι. Τυφλός και κουτός δεν είμαι, ακόμη τουλάχιστον.

Αυτοί που έμαθαν να οικονομούν απ’ των άλλων την δουλειά κρατούν. Αυτοί που ξέρουν να οικονομούν χωρίς να δουλεύουν.

Αυτοί που κατέχουν τη γη, τους πόρους, τα χρήμα, τα περάσματα.

Μεγάλες εταιρείες που φτιάχνουν και διακινούν κεφάλαια, οικονομικά προϊόντα, όπλα, ενέργεια.

Που οργανώνουν τους πολέμους, οικονομικούς και στρατιωτικούς. Για την αρπαγή των πόρων.

Για να ελέγχουν τις οδούς, τα περάσματα.

Όπως ανέκαθεν γίνονταν.

Φωνάζουν και τα παπαγαλάκια και τα ΜΜΕ πως οι αντιπρόσωποι αποφασίσανε, αυτοί που εμείς στείλαμε στο κυνοβούλιο, δημοκρατία γαρ.

Βέβαια δεν λένε ποτέ πως οι αντιπρόσωποι στον αρχηγό υπακούν, που υπακούει στις πιέσεις αυτών που του επιτρέπουν να αρχηγεύει, που χρηματοδοτούν το κόμμα και τα ψώνια τους δηλαδή.

Συναίνεση δημιουργούν οι διανοούμενοι στο κόλπο.

Κέρδισε τον πόλεμο των νοημάτων ο βασιλιάς και η φεουδαρχία, σας τα είπε εξαιρετικά πρωτόδικα ο Κώστας ο Γουρνάς.

Φλομώνει φούμαρα τον λαό η διανόηση, τον τρομοκρατεί διαρκώς με καμπάνιες δηλητήριο.

Τον κρατάει υπόδουλο.

Έκανε λοιπόν επανάσταση ο λαός, καλή η επανάσταση. Καινούρια αφεντικά στο κεφάλι. Σάρκα από την σάρκα του. Μπράβο στον λαό.

Στην θέση του πασά τον βασιλιά, μπράβο.

Στη θέση των προεστών καινούριους νταβατζήδες. Τα λεφτά δανεικά για να τους κρατούν σφιχτά πιασμένους απ’ τ’ αρχίδια, να με συγχωρείτε. Τώρα όλα γίνονται νόμιμα, με την ψήφο. Ανοχής. Στον οίκο ανοχής.

Μπράβο.

Η εκκλησία πανταχού παρούσα, δεν διαμαρτύρεται ποτέ, όλα τα σφάζει-όλα τα μαχαιρώνει. Ευλόγησε όλους του δικτάτορες η εκκλησία. Προνόμια δεν έχασε ποτέ κι από κανέναν. Θεοσεβούμενοι βλέπετε οι δολοφόνοι, να μη κερδίσουν μια θέση στον παράδεισο, επίγειο ή ουράνιο!

Δουλειά κανένας! Είναι αμαρτία, μοναχά το πόπολο να αμαρτάνει!

Άλλοι παράγουν, άλλοι ωφελούνται.

Στο όνομα της δημοκρατίας.

Ο λαός βογκά στο περιθώριο.

Ο δεσπότης ρέβεται.

Από παιδί αναρωτιόμουν γιατί οι παπάδες να είναι χοντροί!

Λεπτός και αποστεωμένος ο Χριστός και οι άγιοι του. Και του λαού οι άγιοι το ίδιο.

Είδατε ποτέ στην ιστορία αντάρτη και χοντρό. Δεν είμαι ρατσιστής ρε γαμώτο, απλά, αναρωτιέμαι. Μάλλον όλοι οι άλλοι σκέφτονται με την κοιλιά!

Το φούσκωμα της τσέπης μάλλον συμβαδίζει με το φούσκωμα του στομαχιού.

Έχω συναντήσει και εξαιρετικούς ανθρώπους του θεού, δεν λέω. Λίγους δυστυχώς.

 

«Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο Βρέθηκα να τα πίνω μ’ έναν άγιο Καθότανε στο διπλανό σκαμπό και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ Δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό μου λέει, τέκνον κάνεις μέγα λάθος εδώ είναι ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος Κοίταξε γύρω του στεγνούς και μεθυσμένους και μου είπε εγώ τους αγαπάω τους κολασμένους αν θες ν” αγιάσεις πρέπει ν” αμαρτήσεις Ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο Βρέθηκα να τα πίνω μ έναν άγιο καθότανε στο διπλανό σκαμπό Και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό καθότανε στο διπλανό σκαμπό Στο τέλος πλήρωσε και το λογαριασμό» powered by Rubicon Project Μουσική / Στίχοι: Αρλέτα…

– Ο Camilo Torres Restrepo ήταν Κολομβιανός πρεσβύτερος, αντάρτης και επαναστάτης, πρόδρομος της Θεολογίας της Απελευθέρωσης, συνιδρυτής της πρώτης Σχολής Κοινωνιολογίας και μέλος του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού της Κολομβίας

 

Άντε

ρίξανε τον βασιλιά.

βάλανε πρόεδρο στην δημοκρατία

τον δήμο δεν τον ρώτησαν νομίζω, δεν τον ρωτάει ποτέ ο πρόεδρος τι να κάνει, απλώς το κάνει.

Δεν είπε ποτέ ο δήμος να μοιράσουν τα ιμάτια μεταξύ τους. Τους πόρους, τις μίζες κλπ. προνόμια.

Τι είναι οι τραπεζίτες, αναρωτηθήκατε ποτές ;

Ποια η δουλειά τους και τι προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο ; Ποια επακόλουθα ; Στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Γιατί απολαμβάνουν τόσα προνόμια, κράτος εν κράτη ;

Ποιος έχει εκλέξει τους τραπεζίτες που μας κυβερνούν ; Για να έχουνε άποψη και λόγο.

Πάντα στις θέσεις κλειδιά βλέπετε διορισμένους. Ποιανού τη θέληση θ’ ακολουθήσουν ;

Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο.

Φυτεμένοι από τα πάνω.

Με αποφάσεις ληστρικές κυβερνιούνται οι λαοί.

Δημιουργούνται άπειροι μετανάστες.

Έχουμε χιλιάδες αυτοκτονίες. Αριθμοί θα μου πείτε, στατιστικές!

Χρεοκοπίες, ανθρώπων, χώρες ολόκληρες καταρρέουν.

Κι αυτούς που αντιστέκονται, που πολεμούν τους ονομάζουν αλήτες, ταραχοποιούς, τρομοκράτες.

Όλους αυτούς που μας εμποδίζουν να ζούμε τους έχει ήδη καταδικάσει η ιστορία, όλους όσους εμποδίζουν την ιστορία να προχωρήσει μπροστά, ν’ ανοίξει πανιά προς το καινούριο. Το όνειρο.

Δεν μπορείτε να σταματήσετε την ιστορία εσείς που γδέρνετε τα όνειρά μας!

Ο καπιταλισμός έχει πλέον χρεοκοπήσει, βρίσκεται στην εντατική, φτάνει να τραβήξει κάποιος το σωληνάκι, αυτόν τον κάποιον τρέμετε!

Είναι καταδικασμένοι από την ιστορία αυτοί που κρατούν στη ζωή το σύστημα με τεχνητά μέσα.

Νεκροθάφτες είναι της ελπίδας.

Ο πασάς, ο λουδοβίκος, ο σαμαράς κι ο βενιζέλος. Ο γιωργάκης ο κωστάκης και το κακό συναπάντημα, μπήκε και ο τσίπρας στο κόλπο!

και μαζί τους όλοι αυτοί που δεν έχουν την πυγμή να κάνουν πέρα από μόνοι τους.

Που να βρουν άραγε φιλότιμο ; Δεν το πουλάνε ούτε το μοιράζουν στα μέρη που συχνάζουν το φιλότιμο,

ποιος το έχασε για να το βρούνε ;

Στα μέρη τους λέξη άγνωστη κατάντησε!

Λείπει δραματικά από τις γνωριμίες τους, τους φίλους και κουμπάρους.

Το χρονοντούλαπο της ιστορίας άνοιξε και τους περιμένει, αργά ή γρήγορα, είναι αναπόφευκτο, θα τους ρουφήξει, θα το επισκεφτούν, θα τους χώσει η κοινωνία, εκείνη η πλευρά της που αγωνίζεται, που θα πάει!

Λευτερώστε τα καλύτερα παιδιά της.

Λευτερώστε τα καλύτερα παιδιά της!

Ανοίξτε τα μπουντρούμια να μπει καθαρός αέρας.

Δεν μπορείτε να κάνετε πως δεν βλέπετε!

έχουμε γερά γονίδια εμείς, Πανίσχυρα , αντέξαν αιώνες.
μας γέννησε ο Προμηθέας, που αψήφησε τον Δία και τις εντολές του!
μάνα μας η Αντιγόνη, που θυσίασε τη ζωή υπακούοντας την καρδιά της και όχι τους νόμους της όποιας εξουσίας!

Εμείς είμαστε εγγόνια των Μακρονησιωτών, εγγόνια της κομμούνας και των σοβιέτ, ξαδέρφια των Βιετναμέζων μαχητών, αδέρφια των Τουπαμάρος ανταρτών, παιδιά του Φιντέλ και του Γκεβάρα! Του Ενρίκεζ, του Αλλιέντε και των φενταγίν!

Της ανατρεπτικής ιστορίας της ανθρωπότητας παιδιά είναι αυτά που δικάζετε εκεί μέσα.

Μαμή η ανάγκη για ελευθερία και δικαιοσύνη, για αρετή και αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια. Παλικαριά και γενναιότητα. Κάλλος και ανδρεία.

Τα γέννησε η ανάγκη του ανθρώπου να σκεφτεί αυτόνομα, να σπάσει την καταπίεση, τα δεσμά του καπιταλισμού και της αλλοτρίωσης!

Η ανάγκη για ανθρωπιά και αλληλεγγύη.

Η ανάγκη να μοιράσουν και να μοιραστούν.

Άλλα τα μονοπάτια αυτών των παιδιών, διαφορετικά τα δικά μας.

Κοινή η πορεία, όμοια και η ρίζα.

Politiqui, Alpha Blondy.

»Θέλω μια ριψοκίνδυνη ζωή
Θέλω μια ζωή όπως αυτή των ταινιών
Θέλω μια υπερβολική ζωή
Θέλω μια ζωή όπως ο Steve McQueen
Θέλω μια ζωή που δεν είναι ποτέ αργά
Από εκείνες που δεν κοιμάστε ποτέ         Vasco Rossi
Θέλω μια ζωή, θέλω γεμάτη φασαρίες» 

αυθόρμητη συνέντευξη στον πρώην ταξιαρχίτη Paroli

Δημοσιεύτηκε στις 7 Φεβ 2015

Δημοσιεύτηκε στις 19 Μαρ 2011
συνέντευξη που πραγματοποιήθηκε από την Σύνταξη του CORTOCIRCUITO, φοιτητικής εφημερίδας του Reggio Emilia. για πληροφορίες:http://www.cortocircuito.re.it

ΩΧΡΑ ΣΠΕΙΡΟΧΑΙΤΗ-Μπαλάντα για μια λυπημένη χώρα.-

Ανέβηκε στις 18 Δεκ 2009

Οι μέρες είναι μαγικές
όταν μπορούμε και γελάμε δίχως φόβο
όταν δεν έχει θάνατο του πρωινού καφέ η κουβεντούλα

DSC02240

6 σεπτεμβρίου 1971! η απόδραση από την Punta Carretas

6 settembre

 

στις 6 σεπτεμβρίου του 1971, είναι μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα, και στην φυλακή της Punta Carretas βασιλεύει εκείνη η φαινομενική ηρεμία που πάντοτε ανακοινώνει πως κάτι μεγάλο πρόκειται να συμβεί. όντως, όταν οι φύλακες βάζουν στα κελιά τους τους κρατούμενους, αντιλαμβάνονται πως λείπουν για τα καλά εκατόν έντεκα. εκατόν έξι τουπαμάρος, περιλαμβανομένου του Raul Sendic, που από τους αντάρτες είναι ο αναγνωρισμένος αρχηγός, και μια ολόκληρη ομάδα ληστών τραπεζών, εκείνη του Negro Vinas, ενός ‘atracador’, ληστού, που πολιτικοποιήθηκε στην φυλακή.

οι αστυνομικοί που προχωρούν προς τα πίσω το τούνελ, διαμέσου του οποίου οι tupamaros το έσκασαν, βρήκαν ένα σημείωμα που έγραφε : »σήμερα όπως πάντα, στον αγώνα για την ελευθερία». οι αντάρτες είχαν όντως αποδράσει χρησιμοποιώντας στο μεγαλύτερο μέρος του το tunnel που σαράντα χρόνια πριν ο Roscigna και οι άνθρωποί του είχαν σκάψει.

σύμφωνα με τον διοικητή της οργάνωσης και σήμερα σενατόρε στην Uruguay, τον Eleuterio Fernández Huidobro, η γέννηση του κινήματος των Tupamaros πηγαίνει πίσω στα 1965.
ξεκίνησαν με δράσεις ληστειών σε τράπεζες, με επιθέσεις σε κύκλους και άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες στα πρώτα χρόνια του εξήντα, και ακολουθούσε η διανομή στις φτωχογειτονιές του Montevideo τροφής και χρημάτων.
με τα χρόνια οι τουπαμάρος απέκτησαν γρήγορα λαϊκή αποδοχή αναγκάζοντας και το κομουνιστικό κόμμα της Ουρουγουάη να συνυπάρχει με το κίνημα, αφού όμως στην αρχή είχε καταδικάσει τις ενέργειες.

από το 1968 και μετά η καταστολή, αστυνομική και στρατιωτική που πραγματοποίησε η κυβέρνηση σκλήρυνε αποδίδοντας την σύλληψη πολλών διαφωνούντων που στη συνέχεια συστηματικά βασανίζονταν σύμφωνα με τις τεχνικές που οι αμερικανοί δίδασκαν στα στρατιωτικά καθεστώτα στους διάφορους στρατιωτικούς λατινοαμερικάνικους μηχανισμούς. έτσι οι tupamaros ξεκινούν να πράττουν πολιτικές απαγωγές και εκτελέσεις, όπως αυτή του Dan Mitrione, του πράκτορα του FBI που κατηγορήθηκε πως εκπαίδευσε σε τεχνικές βασανιστηρίων τις αστυνομικές δυνάμεις σε διάφορες λατινοαμερικανικές χώρες.

τον ιούλιο του 1973 οι στρατιωτικοί αναλαμβάνουν την εξουσία στην Uruguay και η καταστολή γίνεται ακόμα πιο βίαιη με την σύλληψη των διοικητών tupamaros Raúl Sendic, Eleuterio Fernández Huidobro, Mauricio Rosencof, José Mujica, Adolfo Wasem, Julio Marenales, Henry Engler, Jorge Manera και Jorge Zabalza, που φυλακίστηκαν σε συνθήκες κτηνώδους απανθρωπιάς, συνεχών βασανιστηρίων, προσπαθώντας να τους εμποδίσουν οποιαδήποτε επικοινωνία και υπό την απειλή της εκτέλεσης στην περίπτωση οποιαδήποτε δράση θα είχε λάβει χώρα από πλευράς MLN-T, οποιασδήποτε φύσεως και αν ήταν αυτή.

μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Uruguay το 1985, οι Tupamaros επέστρεψαν στην δημόσια ζωή σαν μέρος ενός πολιτικού κόμματος, το Κίνημα Λαϊκής Συμμετοχής, il Movimiento de Participación Popular (Movimento di Partecipazione Popolare)

δημοσιεύτηκε στην Ταξική Ιστορία

infoaut 3.0

http://www.online-movie-films.com/drama/serpico-%CF%83%CE%B5%CF%81%CF%80%CE%AF%CE%BA%CE%BF-1973/

Σέρπικο

 

συνεχίζεται

αυτονομία, autonomia

ΟΙ GAP ΚΑΙ Ο FELTRINELLI.

Σχετική εικόνα
Μεταξύ του τέλους του 1970 και των αρχών του ’71 υπήρξε μια σειρά βίαιων ενεργειών από παράνομες ομάδες που συχνά αναφέρονται στις BR. Υπάρχουν περισσότερο σκοτεινά ή προκλητικά επεισόδια που οι φασίστες και η αστυνομία προσπαθούν να τους αποδώσουν. Γενικότερα πρόκειται για επιθέσεις με «πλαστικό» που συνοδεύονται από φυλλάδια που εκθειάζουν τις BR. Αυτές όμως αποκηρύσσουν τη χρήση εκρηκτικών, όπως μπορούμε να υποθέσουμε από ένα έγγραφο τους: «είναι εύκολο να δούμε πώς η χρήση δυναμίτη γενικότερα έχει ως αποτέλεσμα να τρομάζει τις μάζες αδιακρίτως, όχι μόνο τον εχθρό, και προσφέρεται στις πιο διαφορετικές ερμηνείες από αριστερά και δεξιά, λαμβάνοντας επίσης υπόψη την ευρεία χρήση του που έχει κάνει η αντίδραση ». Σχετικά με το θέμα των επιθέσεων με «πλαστικό» οι B.R. εκδίδουν ένα μεγάλο ανακοινωθέν στο οποίο η πρακτική αυτή ορίζεται ως σαφές φασιστικό αποτύπωμα και έμπνευση από την αστυνομία. Στο ίδιο ανακοινωθέν αναφέρεται η λογική των ενεργειών και των στόχων που ασκούνται: «Χτυπήσαμε στα εργοστάσια τις αποθήκες, τους υπηρέτες των αφεντικών, τους πιο μισούμενους από την εργατική τάξη όταν αυτό κρίθηκε απαραίτητο επειδή είχαν πληγεί σύντροφοι. »Χτυπήσαμε «φασίστες» διότι αυτοί είναι ο ένοπλος στρατός που σήμερα χρησιμοποιεί το κεφάλαιο ενάντια στους αγώνες των εργατών και την προλεταριακή απαίτηση για εξουσία. «Χτυπάμε πάντα » εχθρούς του λαού «και τους χτυπάμε πάντα μέσα σε τεράστια κινήματα αγώνα.» Αν από τη μία πλευρά είμαστε πεπεισμένοι ότι κανένας σύντροφος δεν θα πέσει στην παγίδα που θέτουν αυτές οι φασιστικές πράξεις, «υπογεγραμμένες» με τα αρχικά μας, από την άλλη πλευρά δίνουμε μια προειδοποίηση στις δυνάμεις της αντίδρασης: ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ ΚΑΙΕΙ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟΥ … ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟ! «Στους αστυνομικούς και τους φασίστες λέμε κάτι ξεκάθαρο: Δεν θα υπάρξει κανένα έλεος προς εσάς, η γροθιά της προλεταριακής δικαιοσύνης θα πέσει με τρομακτική δύναμη επάνω στον καθένα που σχεδιάζει, υφαίνει συνωμοσίες,δρα και εργάζεται ενάντια στα συμφέροντα εμάς των προλετάριων. ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΔΡΑΣΗ. ΕΝΩΜΕΝΟ ΚΟΜΑΝΤΟ ΤΩΝ ΕΡΥΘΡΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ» (18). Άλλες δράσεις υπογεγραμμένες B.R. αντιθέτως γίνονται αποδεκτές. Είναι η περίπτωση μιας ομάδας που γεννήθηκε στη Ρώμη και που η εφημερίδα «Nuova Resistenza» θα ονομάσει «οι Β.R. της Ρώμης».
Αποτέλεσμα εικόνας για brigate rosse
Τα κύρια επεισόδια και οι ενέργειες αυτής της ομάδας, η οποία λειτουργεί μέχρι τα μέσα του 1971, συνδέονται όλες με επιθέσεις ενάντια στους φασίστες ή τα φασιστικά αρχηγεία (ιδιαίτερης σημασίας εκείνη ενάντια στον Junio Valerio Borghese που θα συμμετάσχει σε μια κάπως αλλόκοτη προσπάθεια »πραξικοπήματος «) και επίσης οι ισχυρισμοί τονίζονται έντονα από το πρόβλημα της αντιφασιστικής μάχης. Ακόμα και μέσα στην διαφορετικότητα των θέσεων, οι B.R. αποδέχονται επίσης τις δράσεις των Gap. Οι Gap εμφανίζονται πανηγυρικά στις 16 απριλίου 1970, μόλις τέσσερις μήνες μετά τη «σφαγή του κράτους», ενώ η χώρα κλονίζεται από τη διαμάχη και τις πολεμικές και οι φασιστικοί σχηματισμοί που «καλύπτονται» διαρκώς από την αστυνομία γίνονται όλο και πιο αλαζονικοί. Είναι 20,33 όταν μια φωνή παρεμβάλεται στο τηλεοπτικό κανάλι που μεταδίδει τις ειδήσεις. Στη Γένοβα, όπου θα λάβει χώρα η παρεμβολή, η εντύπωση είναι τεράστια. Στη συνέχεια θα υπάρξουν και άλλες »εκπομπές του λαού» και σε άλλες περιοχές (για παράδειγμα στο Τρέντο και το Μιλάνο). Οι ανακοινώσεις του Radio Gap δημοσιεύονται τόσο στο «Potere Operaio» (το οποίο εκδίδει επίσης εκείνες των BR) όσο και στη «NuovaResistenza» ». Η διαφορετική πολιτική προσέγγιση μεταξύ B.R. και Gap διευκρινίζεται σε αυτή την εφημερίδα. Οι Gap, πράγματι, ανάμεσα στα διάφορα ακρωνύμια που εμφανίζονται στην περίοδο αυτή, είναι το μόνο σχήμα, μαζί με τις B.R., μιας ορισμένης συνέπειας και πυκνότητας. Ξέρουν πώς να ξεφεύγουν από τις αστυνομικές έρευνες, προφανώς έχουν οικονομικά μέσα και πιέζουν και παροτρύνουν τόσο με τις ενέργειες τους όσο και με τις «πειρατικές» μεταδόσεις τον πολιτικό διάλογο (και η «Lotta Continua» δίδει πάντα μεγαλύτερη έμφαση στις πράξεις τους).Εκτός από τις μεταδόσεις, η δραστηριότητα των GAP συνίσταται κυρίως σε μια σειρά επιθέσεων σε κάποια κέντρα αστικής εξουσίας (αμερικανικά προξενεία, έδρα του P.S.U., εργοστάσια, αποθήκες Ignis, διυλιστήριο Garrone κ.λπ.). Από τις ανακοινώσεις τους μπορούμε να δούμε ότι η προσέγγισή τους είναι ουσιαστικά αμυντική και ακολουθεί τα πρότυπα του παρτιζάνικου αγώνα κατά τη διάρκεια της Αντίστασης: δεν είναι ένα αστικό αντάρτικο εκείνο που βλέπουν σε προοπτική, αλλά ένας κουβανέζικου τύπου ανταρτοπόλεμος σε ορεινές περιοχές, όπου μπορεί κανείς να υπερασπιστεί τον εαυτό του καλύτερα και επί μακρόν. Για τους Gap ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι η υπόθεση ενός πραξικοπήματος της δεξιάς.
Αποτέλεσμα εικόνας για gap giangiacomo feltrinelli
Στους αγωνιστές των Gap κάνει μεγάλη εντύπωση το επεισόδιο του επιχειρούμενου «πραξικοπήματος» της 7ης δεκεμβρίου 1970. Με την ευκαιρία αυτή, ο Junio Valerio Borghese (πρίγκιπας και πρώην φασίστας διοικητής της διαβόητης Decima MAS), επικεφαλής μιας ομάδας φασιστών συνωμoτών εισχώρησαν μέσα στο υπουργείο εσωτερικών για να το καταλάβουν. Έπρεπε να είναι η έναρξη για το πραξικόπημα. Αντ ‘αυτού, ξαφνικά, οι συνωμότες έλαβαν μια αντίθετη διαταγή. Κάτι σε υψηλό επίπεδο δεν έπρεπε να έχει λειτουργήσει. Σε μεταγενέστερες έρευνες, η «απόπειρα πραξικοπήματος» διασταυρώνεται με μια άλλη «συνωμοσία» της δεξιάς με το όνομα «Rosa dei venti», »Tριαντάφυλλο των ανέμων», η οποία περιλαμβάνει μερικούς σημαντικούς αξιωματικούς του στρατού και οδηγεί στη σύλληψη του στρατηγού Vito Miceli, ο οποίος υπήρξε ήδη επικεφαλής για τρία χρόνια του «Uspa, του Γραφείου ασφαλείας του ατλαντικού συμφώνου, και για τέσσερα χρόνια του Sid (της σημαντικότερης εθνικής μυστικής υπηρεσίας). Ιδιαίτερα σε αυτό το επεισόδιο επισημαίνονται οι διαφορές μεταξύ B.R. και Gap. Για τις B.R. το στρατιωτικό πραξικόπημα δεν θεωρείται άμεσος κίνδυνος και ο Βαλέριο Μποργκέζε θεωρείται ως το «δυάρι στην [χαρτοπαίγνιο] briscola». «Αυτό που αντιθέτως είναι πολύ σημαντικό, όμως, είναι η χρήση αυτών των ονείρων που έχουν σκοπό να κάνουν η κυβέρνηση και οι ρεβιζιονιστές: Η εργατική τάξη βρίσκεται πάντα στην επίθεση εδώ και τρία χρόνια. Η εξουσία έχει καταληφθεί από ανεπίλυτες δυσκολίες, και πρέπει να κρύβει στα μάτια των μαζών τη λέπρα που την αποδυναμώνει, την κατατρώει καθημερινά όλο και βαθύτερα, εφευρίσκει την όμορφη ιστορία του «μαύρου πρίγκιπα» (πραξικοπηματία) που πρέπει να πουλήσει στην κοινή γνώμη » (19). Για τις B.R., επιπλέον, οι ρεβιζιονιστές (P.C.I. και συνδικάτα) το χρησιμοποιούν για να ωθήσουν τις πρωτοπορίες της τάξης να αποδεχθούν το κοινοβουλευτικό παιχνίδι και να περιορίσουν τη θέλησή τους να πολεμήσουν. Η αξιολόγηση των GAP είναι διαφορετική: «Το πραξικόπημα είναι επικείμενο». Σε ένα έγγραφο που δημοσιεύεται από την «Potere operaio» και την «Lotta Continua» τονίζεται «ο αυξανόμενος ρόλος των στρατιωτικών δυνάμεων του κράτους και των φασιστικών παραστρατιωτικών δυνάμεων [ …] μόνο μια διαρροή ειδήσεων επέτρεψε την τελευταία στιγμή να ματαιωθεί ένα προκαθορισμένο με σχολαστική φροντίδα πραξικόπημα […] από εκατοντάδες αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων, από τις ανώτερες και περιφερειακές διοικήσεις των καραμπινιέρων, από τους εκπροσώπους της οικονομίας και της ιταλικής καπιταλιστικής βιομηχανίας, καθώς και από εκπροσώπους του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού «(20).
Σχετική εικόνα
Ακόμη και στην κρίση που πρέπει να δοθεί, ως λογική συνέπεια, στους ρεβιζιονιστές οι δύο οργανώσεις διαφέρουν. Σύμφωνα με τους GAP «και η παραδοσιακή αριστερά που εκπροσωπείται από το ΚΚΙ […] βλέπει καθημερινά με ανησυχία το πεδίο δράσης της ολοένα να στενεύει». Ως εκ τούτου, η έκκληση προς τους αγωνιστές του ΚΚΙ: «Η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι όλοι αξιώνουν και απαιτούν μια πολιτική εκτενούς μετώπου εναντίον του φασισμού, κατά της καπιταλιστικής κυριαρχίας και κατά του ιμπεριαλισμού. […] Θέλουν οι σύντροφοι που είναι εγγεγραμμένοι στο P.C.I. να είναι μέρος αυτού του επαναστατικού και αντιφασιστικού μετώπου;» (21). Μέσα σε αυτό το σύντομο απόσπασμα αντηχούν ιστορικά θέματα του οργανωμένου εργατικού κινήματος: από τη στρατηγική του «ευρύτερου μετώπου» που διαμεσολαβείται από την Τρίτη Διεθνή, στην εγγενή αναγκαιότητα χρήσης του για την υπεράσπιση της δημοκρατίας όπως κατά τη διάρκεια της παρτιζάνικης Αντίστασης. Οι διαφορές με τις B.R. είναι βαθιές και αντικατοπτρίζουν επίσης την προσωπικότητα αυτού που αργότερα θα αποκαλυφθεί να είναι η κύρια ψυχή των Gap: Giangiacomo Feltrinelli. Ο Feltrinelli υπήρξε πρωταγωνιστής της πολιτιστικής συζήτησης από τα τέλη της δεκαετίας του ’50. Ο εκδοτικός οίκος του, τα βιβλιοπωλεία, ήταν ένα μεγάλο παράδειγμα πολιτιστικής και πολιτικής ανανέωσης της ιταλικής κοινωνίας. Από το 1950 ίδρυσε το Ινστιτούτο Feltrinelli για την ιστορία του εργατικού κινήματος: ένα γεγονός μεγάλης σημασίας που κάλυπτε ένα σοβαρό κενό στην κουλτούρα της μαρξιστικής αριστεράς. Εγγεγραμμένος στο PCI, ο Φελτρινέλλι απομακρύνθηκε προοδευτικά για να στρέψει την προσοχή του στους επαναστατικούς αγώνες του Τρίτου κόσμου. Τα «φυλλάδια των βιβλιοπωλείων Feltrinelli, οι μπροσούρες» ενημέρωναν για τους απελευθερωτικούς αγώνες με εξαιρετική επικαιρότητα, έγκαιρα, καθώς και για τους αγώνες των σπουδαστών που βρίσκονταν σε εξέλιξη. Ο Feltrinelli προσέγγιζε όλο και περισσότερο την επαναστατική αριστερά. Υποστήριξε τη διάσπαση του «Δρεπανιού σφυριού» (μια ομάδα 1500 μελών του PCI της περιοχής Sesto San Giovanni που θα έδινε στη συνέχεια ζωή στην Ένωση ιταλών κομουνιστών μαρξιστών-λενινιστών που αργότερα έγιναν Servire il popolo), αλλά κυρίως προσπάθησε να εντοπίσει στην ιστορία του PCI εκείνο το επαναστατικό αντιστασιακό σκέλος που ποτέ δεν έπαψε να σκέφτεται την κατάληψη της εξουσίας.
Αποτέλεσμα εικόνας για gap giangiacomo feltrinelli
Και μάλλον σε αυτό το μονοπάτι είναι που διασταυρώνεται με κάποια περιβάλλοντα πρώην παρτιζάνων, ειδικά στη Λιγουρία, όπου μπορούμε να υποθέσουμε ότι χτίστηκαν οι πρώτες βάσεις των Gap. Κατά τη διάρκεια του ’68, ο Feltrinelli εντατικοποίησε τα ταξίδια του στη Λατινική Αμερική για λόγους εκδοτικούς (είχε δημοσιεύσει τα έργα του Che Guevara και πολλών μεγάλων λατινοαμερικανών μυθιστοριογράφων), αλλά και να μεταφέρει συγκεκριμένη στήριξη, πραγματική, στα αντάρτικα που βρίσκονται σε εξέλιξη. Συνελήφθη στην Βολίβια και σε εκείνη την περίπτωση ακόμη και η προεδρία της δημοκρατίας κινείται για να επιτύχει την απελευθέρωσή του. Φίλος του Castro και του Régis Debray (ο οποίος ήταν με τον  Che στην Bolivia), ολοένα και περισσότερο πείθεται ότι η ιταλική αστική τάξη δεν είναι σε θέση να αντέξει την τρέχουσα κοινωνική σύγκρουση και ότι θα υποχρεωθεί (και εξαιτίας της τοποθέτησης της στο δυτικό στρατιωτικό στρατόπεδο) να καταφύγει σε αυταρχικές λύσεις: Είναι για τον Feltrinelli η φάση του »πραξικοπήματος και αντάρτικου πολέμου», παρουσιάζει τις ιδέες του σε μια σειρά εντύπων:« Ιταλία 1968: πολιτικός ανταρτοπόλεμος ». «Συνεχίζεται η απειλή ενός πραξικοπήματος», «Καλοκαίρι 1969″. Δημοσιεύει επίσης το «Αίμα των λιονταριών» του Edoard Marcel Simbu σχετικά με τον ανταρτοπόλεμο στο Κονγκό, το οποίο περιέχει στο παράρτημα ένα αποτελεσματικό εγχειρίδιο αστικού ανταρτοπόλεμου, και το οποίο θα γίνει ένα είδος «cult book» του κινήματος.
Αποτέλεσμα εικόνας για Edouard Marcel Sumbu, Sangue dei leoni
Αυτή η συνεχής αναταραχή και προπαγάνδα σε επαναστατικά ζητήματα και πρακτικές τοποθετεί τον Feltrinelli στο στόχαστρο του συντηρητικού τύπου, ο οποίος δεν αφήνει την ευκαιρία να υπονοεί τη συνενοχή του με οτιδήποτε συμβαίνει. Επίσης, η αστυνομία και το δικαστικό σώμα αυξάνουν προοδευτικά τις έρευνες και τις ανακρίσεις εναντίον του. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Feltrinelli βρίσκεται όλο και περισσότερο στο εξωτερικό από ό, τι στην Ιταλία.
Σχετική εικόνα
Από διαφορετικά μέρη δίνει συνεντεύξεις και έγγραφα σε ιταλικά περιοδικά, στα οποία γνωστοποιεί τις επιλογές του. Στο περιοδικό «Compagni» εκθέτει μερικές από τις πολιτικές του σκέψεις: «Η αντιδραστική επίθεση μπορεί να σταματήσει μόνο με έναν αγώνα στον οποίο θα κατέβουν οι πρωτοπορίες του προλεταριάτου. Ενώ στο παρελθόν η παρέμβασή μου στην πολιτική ανέκαθεν διαμεσολαβούνταν από εκδοτική δραστηριότητα, από τώρα δεσμεύομαι για μια πιο άμεση παρέμβαση στην πορεία και την εξέλιξη των γεγονότων »(22). Το 1971 ο Feltrinelli ήταν ύποπτος συνέργειας στη δολοφονία του βολιβιανού προξένου στο Αμβούργο Roberto Quintanilla.
Quintanilla è il primo a sinistra
ο πρώτος από αριστερά
Ο πρώην επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας της Βολιβίας (ένας από τους υπεύθυνους για τη δολοφονία του Τσε) πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε από μια γυναίκα που εγκατέλειψε το όπλο, ένα Colt Cobra 38, το οποίο αποδεικνύεται ότι ήταν ιδιοκτησία του Feltrinelli, ο οποίος ισχυρίζεται ότι το είχε χάσει.
monika ertl
Monica Ertl
Στις 15 mαρτίου 1972 το πτώμα του Giangiacomo Feltrinelli βρέθηκε από έναν αγρότη κάτω από έναν στήλο υψηλής τάσης της Segrate, στα περίχωρα του Μιλάνο, με μερικά εκρηκτικά που δεν είχαν ακόμη πυροδοτηθεί δίπλα του. Ο θάνατος του Feltrinelli και οι εικασίες που τον συνοδεύουν σημαδεύουν ένα κρίσιμο επεισόδιο της συζήτηση εκείνων των χρόνων. Ξεκινάει να σπάει ο ιστός συνεργασίας μεταξύ των δημοκρατών και των κινηματικών, γεννιέται η παράνοια του «εσωτερικού εχθρού». Σε μια πρώτη φάση, οι «δημοκράτες» ερμηνεύουν το θάνατο του Feltrinelli ως ένα ακόμη επεισόδιο της «στρατηγικής της έντασης», σαν μια «δολοφονία του κράτους». Ανθίζουν οι υποθέσεις και οι αντιέρευνες. Ο δημοκρατικός χώρος και οι ίδιες οι εξωκοινοβουλευτικές ομάδες δεν αμφιβάλλουν ότι πρόκειται για προβοκάτσια. Η Potere operaio σπάει πρώτη τον πάγο των υποθέσεων και σε ένα νούμερο της εφημερίδας αποκαλύπτει την ένταξη του Feltrinelli στους Gap με το όνομα μάχης «διοικητής Osvaldo».Στους σχηματισμούς της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ο θάνατος του Feltrinelli ανάβει ξανά τη συζήτηση για τους παράνομους σχηματισμούς, και αν η Lotta continua υποστηρίζει από τις επιθέσεις την εργατική Εξουσία, η Avanguardia operaia βγαίνει, μαζί με άλλους δημοκρατικούς χώρους από την »εθνική Επιτροπή αγώνα κατά της κρατικής σφαγής», κατηγορώντας το Potere operaio και την Lotta continua ότι κάνουν μια »τρελή ανάλυση της ιταλικής κατάστασης και των καθηκόντων του κινήματος που τους οδηγεί να αντιμετωπίζουν σαν συντρόφους αυτούς των Gap και των BR ». Έξω από αυτές τις αντιπαραθέσεις, ο ιστός της συνεργασίας μεταξύ των δημοκρατών και των κινηματικών σπάει οριστικά, και ακόμη και μεταξύ των εξωκοινοβουλευτικών σχηματισμών γίνεται κομμάτια η αλληλεγγύη στη βάση που γεννήθηκε για να αποκαλύψει τα «μυστήρια του κράτους» μετά την Piazza Fontana. Οι αντιδράσεις μεταξύ των συντρόφων είναι δύο τύπων: η μία, της οργάνωσης, είναι εκείνη που θέλει να επιτείνει τις δημοκρατικές διατυπώσεις (συμμετοχή σε εκλογές, δημοψήφισμα κλπ.), η άλλη ατομική, αλλά πολύ εκτεταμένη, είναι εκείνη να κλείνονται οι αγωνιστές στον εαυτό τους ή να επιστρέφουν στα παραδοσιακά κόμματα, αρνούμενοι το παρελθόν τους στη μία ή την άλλη των περιπτώσεων.
Αποτέλεσμα εικόνας για gap giangiacomo feltrinelli

Υπάρχουν όμως και εκείνοι που παρότι παραμένουν στις οργανώσεις ή τοποθετούνται στα περιθώρια αυτών, που τονίζουν ολοένα και περισσότερο την προσοχή προς τις παράνομες ένοπλες ομάδες, προκαλώντας έναν τεράστιο και υπόγειο διάλογο σχετικά με την εμφάνιση της ανάγκης για «ένοπλο αγώνα» που θα διαρκέσει πολύ καιρό, θρυμματίζοντας ολόκληρα τμήματα στη βάση των εξωκοινοβουλευτικών οργανώσεων.

 

Giangiacomo Feltrinelli: «ESTATE ’69» (ESTRATTO).

Είναι σκόπιμο να εξετασθούν – έστω και εν συντομία – οι λόγοι και τα κίνητρα που οδηγούν τις δεξιές δυνάμεις (μεγάλες ιταλικές επιχειρήσεις, στρατιωτικές και διεθνείς δυνάμεις) να επιβάλλουν μια δεξιά εξουσιαστική αλλαγή με μια κοινή πολιτική και στρατιωτική επιχείρηση. Ειλικρινά οι λόγοι που σπρώχνουν τις αντιδραστικές ομάδες σε αυτές τις επιλογές συμπίπτουν, εν μέρει, με την κριτική των υπερδομών του συστήματος που γίνεται από την αριστερά: η ριζοσπαστική αντιπολίτευση έγκειται στους επιδιωκόμενους σκοπούς αντίστοιχα. Οι δεξιές δυνάμεις, όταν επικρίνουν τις υπερδομές του συστήματος τείνουν να τις τροποποιούν για να τις καθιστούν πιο κατάλληλες στις δικές τους ανάγκες για εκμετάλλευση και αδιαμφισβήτητη κυριαρχία των δημόσιων και ιδιωτικών πραγμάτων. Αντιθέτως εμείς επιδιώκουμε να μεταφέρουμε την κριτική από την υπερδομή στην ίδια τη δομή, εμπλέκοντας ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα και προτρέποντας την ανατροπή και την κατάργησή του. Από την πλευρά των μεγάλων βιομηχανικών, πολιτικών και στρατιωτικών ομάδων, ιταλικών και διεθνών, οι λόγοι που στρατεύονται υπέρ του πραξικοπήματος είναι                     a) η λειτουργία του κρατικού μηχανισμού, της κυβέρνησης και της ιταλικής κομματικής οργάνωσης, κομματοκρατίας – η οποία εξακολουθεί να βασίζεται στο παλιό πελατειακό σύστημα – λειτουργία που έρχεται σε αντίθεση με τις ανάγκες μιας σύγχρονης ιταλικής και διεθνούς καπιταλιστικής βιομηχανίας. Μιλούν επομένως από πολλά μέρη – και ρητά αναφέρεται αυτό από τους συντάκτες του Progetto 80 του υπουργείου προϋπολογισμού – για απαξίωση των θεσμών (στο Σχέδιο 80, αφού εντοπίστηκε το θεμελιώδες εμπόδιο που αυτή αντιπροσωπεύει για την περαιτέρω καπιταλιστική ανάπτυξη, προχωρούν ωστόσο στην εκπόνηση μιας φανταστικής υπόθεσης καπιταλιστικής ανάπτυξης χωρίς να στέκονται να μας πουν για το πώς σκοπεύουν να ξεπεράσουν το εμπόδιο της «απαξίωσης» του κρατικού και κυβερνητικού μηχανισμού. Μήπως αυτό σημαίνει ότι το πραξικόπημα θεωρείται δεδομένο;)

Σχετική εικόνα

Και αυτή η απαξίωση του διοικητικού, νομικού και πολιτικού μηχανισμού του κράτους και του συστήματος διακυβέρνησης είναι ακόμη πιο σοβαρή λόγω του γεγονότος ότι όχι μόνο πραγματώνεται μέσα σε μια εξωφρενική βραδύτητα της νομοθετικής διαδικασίας, ακριβώς σε μια στιγμή κατά την οποίαν η ταχύτητα της νομοθετικής παρέμβασης είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη λειτουργία του ίδιου του συστήματος, αλλά και μέσα σε μια προοδευτική πολιτική και οικονομική παράλυση του κράτους και των δημόσιων φορέων λόγω της επιπλοκής και της βραδύτητας της γραφειοκρατικής διαδικασίας, παράλυση που βαρύνει σοβαρά επί της κανονικής οικονομικής ανάπτυξης των επιχειρήσεων, είτε είναι ιδιωτικές ή δημόσιες. Τέλος, πρέπει να υπολογίσουμε πως υπάρχει έντονη δυσαρέσκεια στις υψηλές στρατιωτικές σφαίρες λόγω της αβεβαιότητας της στρατιωτικής πολιτικής της ιταλικής κυβέρνησης και της ανεπάρκειας των πιστώσεων του υπουργείου άμυνας. Είναι αδιαμφισβήτητο ότι, σύμφωνα με την αριστερά, αυτή η «απαξίωση» δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποφευχθεί με τη δημιουργία μιας νέας, σύγχρονης και διεθνούς μορφής φασισμού στην Ιταλία: αυτή είναι μάλλον εγγενής στο σύστημα και ως εκ τούτου μπορεί να λυθεί μόνο με την εξάλειψη του κακού στη ρίζα του. Σήμερα για τη μεγάλη βιομηχανία και για τον διεθνή ιμπεριαλισμό, το σημερινό πολιτικό σύστημα, ανεξάρτητα από την κακή διαχείριση που έχει κάνει η χριστιανοδημοκρατία- DC, και από τα όρια, που ουσιαστικά είναι ταξικά, του Συντάγματος επί του οποίου βασίζεται, αποτελεί έναν στόχο εμπόδιο στην ανάπτυξη του καπιταλισμού με αποικιοκρατικό στυλ που αναμένεται στην Ιταλία τα επόμενα χρόνια.      b) Η διαφαινόμενη – σε διεθνή κλίμακα – σοβαρή οικονομική κρίση που προκλήθηκε από τη συνύπαρξη δύο φαινομένων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από ένα προοδευτικό και γρήγορο πληθωρισμό και, ταυτόχρονα, από την εφαρμογή αντιπληθωριστικών μέτρων που καθορίζουν μια σχετική παράλυση και την ανακοπή της εξέλιξης της παραγωγικής διαδικασίας. Τα συμπτώματα αυτής της κρίσης είναι ήδη εμφανή στη διεθνή χρηματοπιστωτική αγορά που κυριαρχείται από την κρίση του δολαρίου. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, η βιομηχανία δεν θέλει, προφανώς, να βρεθεί ανάμεσα στον άκμονα (δηλαδή, την ορμητική και γενικευμένη ανάπτυξη των εργατικών διεκδικήσεων που ανά πάσα στιγμή θα μπορούσαν να υπερπηδήσουν το καθαρά συνδικαλιστικό όριο για να αναλάβουν έναν πιο ξεκάθαρο πολιτικό χαρακτηρισμό) και την σφύρα που αντιπροσωπεύει, για μια χώρα που εξάγει το 25% του ακαθάριστου εθνικού της προϊόντος, μια οικονομική κρίση των Ηνωμένων Πολιτειών και των συνακόλουθων συνεπειών που θα είχε αυτή στο διεθνές εμπόριο.        c) Η αναζήτηση ενός τμήματος της D.C. και των σοσιαλιστών P.S.I. μιας νέας «πλειοψηφίας» που να περιλαμβάνει, άμεσα ή έμμεσα, το PCI, παραβιάζει συγκεκριμένες διεθνείς δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί στο πλαίσιο του ατλαντικού Συμφώνου και του ΝΑΤΟ, οπότε απαιτείται (όπως συνέβη στην Ελλάδα) ένα προληπτικό πραξικόπημα ή μια αυταρχική δεξιά στροφή.

Σχετική εικόνα
d) Τέλος, η αδυναμία να συγκρατηθούν με τις δυνάμεις και τους νόμους που είναι επί του παρόντος διαθέσιμες οι εργατικές, αγροτικές και φοιτητικές αξιώσεις και η δράση των πολιτικών ομάδων της άκρας αριστεράς. Αυτές οι αξιώσεις και οι αναταραχές όχι μόνο τείνουν να αλλάζουν την κατανομή του εισοδήματος μέσω των μισθολογικών αυξήσεων αλλά επηρεάζουν την ίδια την παραγωγικότητα των εργοστασίων τη στιγμή που ζητείται η αποδέσμευση των μισθών από την παραγωγικότητα, η μείωση των σφαγιαστικών ρυθμών εργασίας και η εβδομάδα των 40 ωρών. Υπό την έννοια αυτή, συμπτωματική είναι η άρνηση της Fiat να διαπραγματευτεί αυτά τα προβλήματα, η αδυναμία, παρά τη συνενοχή των ηγεσιών των συνδικάτων, να συγκρατηθούν αυτές οι διεκδικήσεις, και η συνεπακόλουθη στροφή προς τα δεξιά του μεγάλου μονοπωλίου του Τορίνο. Σε όσους αναρωτιούνται τι συμφέρον θα είχαν οι μεγάλες ιταλικές μονοπωλιακές ομάδες για μιαν αυταρχική στροφή προς τα δεξιά, απλά να θυμίσουμε τη φύση των εργατικών διεκδικήσεων που, επηρεάζοντας την παραγωγικότητα, «χτυπούν ακριβώς τις εταιρείες με υψηλότερο πάγιο κεφάλαιο«.                      
Συμπερασματικά: σε μια εποχή όπως η παρούσα που αντιμετωπίζει το φάσμα και την απειλή μιας διεθνούς χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης, η ιταλική καπιταλιστική ανάπτυξη βρίσκει ένα εμπόδιο στην ανάπτυξή της τόσο στις υπερδομές του συστήματος όσο και στις διεκδικήσεις των εργατών. Η προσφυγή στο πραξικόπημα ή μια αυταρχική στροφή στα δεξιά θα ήταν συνεπώς εντελώς σύμφωνη με τις ανάγκες του συστήματος και την ανάγκη του να λύσει, για δικό του όφελος έστω και προσωρινά, τις πιο οξείες αντιφάσεις της στιγμής. Ευνοεί αυτό το σχέδιο και αυτές τις φιλοδοξίες η κολακευτική προοπτική να επιτευχθεί μια σημαντική επιτυχία.Αυτή η ελπίδα των δεξιών δυνάμεων υποστηρίζεται από την έλλειψη μιας επαναστατικής στρατηγικής στις καταπιεζόμενες και εκμεταλλευόμενες τάξεις, και στην ίδια την πολιτική του PCI, το οποίο έχει στρατευτεί στην αναζήτηση μιας «νέας (εφήμερης) πλειοψηφίας» και είναι διατεθειμένο, προκειμένου να επιτύχει αυτό τον στόχο, να αγνοήσει όχι μόνο την ουσιαστική αδυναμία της τρέχουσας ή της μελλοντικής κυβερνητικής δομής, αλλά ακόμη και τις ήδη προφανείς ύποπτες μανούβρες, τις συνωμοσίες και τους ελιγμούς εκείνων που προετοιμάζουν την δεξιά στροφή. Το PCI, προς το οποίο οι μάζες συχνά κοιτούν κάτω από την ώθηση μιας επαναστατικής παράδοσης ως ασφαλή οδηγό, εξακολουθεί να παραμελεί, και δεν έχει σημασία αν σκόπιμα ή όχι, να δημιουργήσει μια σωστή ανάλυση της κατάστασης και να αποκομίσει τα συνεπή συμπεράσματα.
Αποτέλεσμα εικόνας για gap giangiacomo feltrinelli
Η ιστορία μας διδάσκει ότι δεν είναι με την συγκατάθεση ή αποφεύγοντας έναν αγώνα, που μοιάζει πλέον αναπόφευκτος, που αποτρέπουμε την αντιπαράθεση, την σύγκρουση: το μόνο αποτέλεσμα είναι ότι φθάνουμε εκεί απροετοίμαστοι. Μετά υπάρχουν και άλλα γενικά συμπτώματα της προσέγγισης ενός πραξικοπήματος ή μιας αυταρχικής ριζικής στροφής προς τα δεξιά. Συγκρίνοντας τις εμπειρίες των χωρών στις οποίες υπήρξαν πρόσφατα πραξικοπήματα ή αντιδραστικοί κλυδωνισμοί, ανατροπές, σημειώνουμε, γενικά, τις ακόλουθες «σταθερές»: 1) το σφυροκόπημα καταγγελιών περί αναρχίας στην οποία θα έπεφτε η χώρα και η βιομηχανική παραγωγή εξαιτίας της αναταραχής και των απαιτήσεων της εργασίας · 2) η γενικευμένη, εκτεταμένη καταγγελία της κρατικής κρίσης της ανεπάρκειας των κομμάτων, και της αχαλίνωτης διαφθοράς σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής · 3) το ξέσπασμα ενός σκανδάλου που περιβάλει έναν βουλευτή του δημοκρατικού κέντρου ή ανώτερους υπαλλήλους του κρατικού μηχανισμού · 4) τη σύλληψη προσωπικοτήτων από τον κόσμο του πολιτισμού και της αριστερής εκδοτικής δραστηριότητας (δημοσιογράφοι, εκδότες) · 5) η ταυτόχρονη καταδίκη και σύλληψη εκατοντάδων ανθρώπων που κατά τη διάρκεια των προηγούμενων αναταραχών που σημειώθηκαν σε διαφορετικές εποχές, διακρίθηκαν για πολιτική μαχητικότητα. 6) η σύλληψη εκπροσώπων συνδικαλιστικών οργανώσεων, 7) η εντατικοποίηση των επιθέσεων εκ μέρους ακροδεξιών ομάδων εναντίον αριστερών οργανώσεων και προσωπικοτήτων 8) η διάλυση του κοινοβουλίου, αφού ορισμένοι τομείς του κοινοβουλευτικού κόσμου αρνήθηκαν να σεβαστούν την επίσημη κοινοβουλευτική εντολή. »Θα πρέπει να σημειωθεί, εν τω μεταξύ, ότι σήμερα στην Ιταλία αυτών των συμπτωμάτων, αυτών των γεγονότων, πολλά έχουν ήδη εμφανιστεί ή είναι σε πλήρη εκδήλωση, ενώ άλλα, και συγκεκριμένα η διάλυση του κοινοβουλίου, επαναλαμβάνονται ρητά στις συζητήσεις και στις φήμες που κυκλοφορούν στους επίσημους κύκλους«.
Αποτέλεσμα εικόνας για gap giangiacomo feltrinelli
σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Από το άτομο στην κοινωνία, η ουσιαστική ουτοπία της Ροζάβα, Rojava

Το βιβλίο της γερμανικής ιστοσελίδας πληροφόρησης Lower Class Magazine βγαίνει στην Ιταλία, μια μακρά έκθεση- reportage από το Κουρδιστάν που επικεντρώνεται στην ανάλυση των εργαλείων του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και της υλοποίησής του. Σε ένα διπλό επίπεδο: εκείνο το προσωπικό, για το άτομο, την δημιουργία του νέου ανθρώπου, και εκείνο το συλλογικό, τον μετασχηματισμό της κοινωνίας

“Για εμάς ιδεολογία, τρόπος ζωής και στρατιωτικός αγώνας στέκονται μαζί, είναι το ίδιο πράγμα, είναι ένα και το αυτό. Δεν είναι ότι τριγυρνάμε με το Καλάσνικοβ στο ένα χέρι και ένα βιβλίο στο άλλο, αλλά ο τρόπος ζωής μας βασίζεται στην ενότητα της επαναστατικής σκέψης και της καθημερινής πρακτικής”.

Τα λόγια του Heval Azad, που συλλέγονται από το περιοδικό Lower Class, είναι η καρδιά της επανάστασης που βρίσκεται στα σκαριά στο Κουρδιστάν: η προσωπική πορεία του μεμονωμένου επαναστάτη και η συλλογική πορεία ολόκληρης της κοινωνίας. Αφηγημένη από πολλές απόψεις και οπτικές, πρωταγωνίστρια βιβλίων, ρεπορτάζ, ντοκιμαντέρ που προσθέτουν η καθεμιά ένα κομμάτι σε μια μοναδική και συγκεκριμένη διαδικασία, πραγματική, η διαδικασία του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Ροζάβα βρήκε μια επιπλέον φωνή στο «Μια πραγματική ουτοπία, Un’utopia concreta «: το μονοπάτι που ακολουθούν οι άνθρωποι που το χτίζουν.

Το βιβλίο, «Μια ουσιαστική ουτοπία. Τα βουνά του Κουρδιστάν και η επανάσταση στη Ροζάβα: ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο «που δημοσιεύθηκε στην ιταλική γλώσσα από το Rete Kurdistan (Unaltrastoria, σελίδες 220, 16 ευρώ) θα παρουσιαστεί σήμερα στο Acrobax στη Ρώμη στη Via della Vasca Navale 6 στις 18.30) . Ένα μεγάλο ρεπορτάζ, παιδί των ταξιδιών στο Κουρδιστάν μιας ομάδας γερμανών δημοσιογράφων μεταξύ του 2016 και του 2017, που αντιμετωπίζει τη Ροζάβα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, που εμβαθύνει τις ψυχές της επανάστασης και τις φυσικές αντιθέσεις της, που μέσω της αφήγησης των δημοσιογράφων του Lower Class Μagazine – ενός γερμανικού ιστότοπου πληροφοριών δραστήριου από το 2013, που αφιερώνεται στην ανάλυση γεγονότων ανά τον κόσμο, από τη Μέση Ανατολή έως τη Λατινική Αμερική – φέρνει τον αναγνώστη μέσα στην Ιστορία.

Η πραγματικότητα της επανάστασης είναι η πραγματικότητα των τόπων, που περιγράφονται και ζωγραφίζονται μεταξύ των σελίδων, καθιστώντας ευκολότερη την απεικόνιση στο φαντασιακό του περιβάλλοντος και των πρωταγωνιστών, των στόχων και των φόβων τους. Ένα δημοσιογραφικό αλλά ταυτόχρονα μαχητικό, αγωνιστικό ντοκουμέντο, ένα μείγμα ανιχνεύσιμο στις μαρτυρίες των δημοσιογράφων που έχουν ζήσει επί μήνες δίπλα στον πληθυσμό, στα σπίτια των γυναικών και στα σπίτια του λαού, των μονάδων λαϊκής άμυνας Ypg και Ypj.

Αναδυόμενο είναι το διπλό επίπεδο της επανάστασης, δύο αναγκαιότητες που συναντιούνται δίδοντας πλαστικότητα στην αλλαγή: το ατομικό επίπεδο, του ατόμου, που εννοεί την πολιτική ως κύρια δραστηριότητα της καθημερινής ζωής, και το συλλογικό επίπεδο, η κοινή πορεία προς έναν αναγνωρισμένο στόχο που συνοψίζεται καλά με την κουρδική λέξη Rehevalti, το αίσθημα κοινότητας ανάμεσα σε συντρόφισσες και συντρόφους που έχει στη βάση το σχηματισμό του νέου ανθρώπου θεωρημένο από τον αρχηγό του Pkk Ocalan. Και μέσω του νέου ανθρώπου η δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, δυνατή μόνο μέσω της μετατροπής της ατομικής και συλλογικής νοοτροπίας.

Μέσα στις σελίδες βρίσκει χώρο η περιγραφή των τόπων, του περιβάλλοντος, του φυσικού πλούτου του, η φιλοσοφία του Ocalan, η οποία, μέσω της καθημερινής εργασίας και κατάρτισης, γίνεται συγκεκριμένη, γίνεται πραγματικότητα, η αυτοκριτική και η αυτο-ανάλυση, βασικά-θεμελιώδη εργαλεία για την προώθηση της διαδικασίας. Και υπάρχουν τα φυσικά κοινωνικά εμπόδια, η συνειδητοποίηση της ύπαρξής τους και, συνεπώς, η ανάγκη της δράσης βήμα προς βήμα, χωρίς ρήξεις ούτε επιβολές.

“Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πλεονεκτήματα του κουρδικού κινήματος κατά τη γνώμη μου είναι ότι κατά το διάστημα αυτό κατάλαβε τη διαλεκτική των προσωπικών, συλλογικών και κοινωνικών αλλαγών στο σύνολό τους και τις έθεσε σε εφαρμογή – γράφει στο βιβλίο ο Peter Schaber, συντάκτης του περιοδικού Lower Class και το 2017 μέλος των YPG στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Raqqa – Ένα μέρος αυτού του αγώνα λαμβάνει χώρα μέσα μας. Οι σχέσεις-δεσμοί με το καπιταλιστικό σύστημα, την πατριαρχία και το Κράτος θα ξεπεραστούν όταν τα κακά χαρακτηριστικά που κληρονομήσαμε θα εγκαταλειφθούν. Το δεύτερο επίπεδο ασχολείται με τον τρόπο ζωής στην συλλογικότητα τους, με συντρόφισσες και συντρόφους, στο περιβάλλον τους, με τον πληθυσμό. Το τρίτο επίπεδο στοχεύει στην επανάσταση της κοινωνίας στο σύνολό της, τελικά σε παγκόσμιο επίπεδο”.

Ένα κείμενο που πρέπει να διαβάσουμε για να κατανοήσουμε καλύτερα μια διαδικασία που προσελκύει την προσοχή πολλών δυτικών αριστερών κινημάτων, τα οποία σήμερα συχνά αδυνατούν να διατυπώσουν νέες στρατηγικές για την ανάλυση της πραγματικότητας, αλλά έχοντας επίγνωση της ανάγκης για ένα παγκόσμιο δίκτυο αντίστασης στον νεοκαπιταλισμό. Με αυτή την έννοια, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η εστίαση που αφιερώνει η «Μια συγκεκριμένη-ουσιαστική ουτοπία», “Un’utopia concreta”, στην οικονομία της Ροζάβα, στις νέες μορφές αυτοδιαχείρισης και συνεταιρισμού.

Από Nena News

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

ένοπλη πάλη, lotta armata

Τα χρόνια του ένοπλου αγώνα – Gli anni della lotta armata

Για τον εκδοτικό οίκο Bietti, η ενημερωμένη έκδοση του «Τα χρόνια του ένοπλου αγώνα, Χρονολογία μιας αποτυχημένης επανάστασης, Gli anni della lotta armata. Cronologia di una rivoluzione mancata» , βγήκε πέντε χρόνια μετά την πρώτη, του Davide Steccanella.

Ο Davide γεννήθηκε το 1962, οπότε το ’68 ήταν στην πρώτη τάξη του δημοτικού και το ’78 ήταν ένας χαριτωμένος νεαρός με ένα κεφάλι γεμάτο μπούκλες. Πώς κατάφερε να συγκεντρώσει περισσότερες από 500 σελίδες χωρίς να έχει άμεση μνήμη των γεγονότων; Απλό. Μάζεψε στοιχεία και πληροφορίες και μας έδωσε έναν λεπτομερή απολογισμό των γεγονότων από το ’69 έως το 2017, καθώς και μια γενναιόδωρη προσφορά των πηγών που χρησιμοποίησε.

Φαίνεται ασήμαντο, κοινότυπο, αλλά δεν είναι καθόλου, σε μια εποχή όπως αυτή στην οποία οι έμπειροι σε αυτά τα θέματα, οι γνώστες, δεν φαίνονται υποχρεωμένοι να αποδείξουν αυτά που ισχυρίζονται. Σε μια εποχή άσχετης αλήθειας, μη πραγματικής, όπου αποφεύγουν να διαπιστώσουν και να επιβεβαιώσουν τα γεγονότα έτσι ώστε να φτάσουν στην πάντα αποτελεσματική παροιμία: «Ψέμα στο ψέμα, κάτι θα παραμείνει στο τέλος».
Κάποιος υποστήριξε ότι το βιβλίο πηγαίνει πέρα της κρίσης του συγγραφέα καθώς στερείται παρατηρήσεων, σχολίων, σαν να ήταν δυνατή μια ουδέτερη λειτουργία στην αφήγηση κοινωνικών γεγονότων. Κατά τη γνώμη μου, και εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα του κειμένου, της αξίας του, το βλέμμα και οι επιρροές του συγγραφέα είναι πολύ παρούσες στην αφηγητική επιλογή. Γεμάτα σαράντα χρόνια από την απαγωγή Μόρο, στους εορτασμούς της μοναδικής αλήθειας που επιτρέπεται, γεμάτης διετρολογία, [ dietrologia – Στο πολιτικό και δημοσιογραφικό λεξιλόγιo υποδεικνύει, με πολεμικούς τόνους, την τάση, των αποκαλούμενων διετρολόγων dietrologi, να αποδίδουν στα γεγονότα της δημόσιας ζωής αιτίες διαφορετικές από εκείνες τις δεδηλωμένες ή προφανείς, συχνά υποθέτοντας μυστικούς λόγους, με την αξίωση πως γνωρίζουν αυτό που πραγματικά «βρίσκεται πίσω» από κάθε ενιαίο, μοναδικό γεγονός] και δημόσια προδιαγεγραμμένη ηθική, επιβεβλημένη, ο Ντάβιντε ενδιαφέρεται για την ανακατασκευή του ιστορικού πλαισίου, της ιστορικής συγκυρίας, της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικότητας, της αλληλοδιαδοχής των γεγονότων που μπορούν να βοηθήσουν στην κατανόηση του ξεσπάσματος του ένοπλου αγώνα στον οποίον ενεπλάκησαν χιλιάδες μαχόμενοι κομμουνιστές για περισσότερα από δέκα χρόνια.

Κατανόηση η οποία θα μπορέσει να απελευθερώσει την 16η μαρτίου 1978 από την αλλοτριωμένη αφήγηση ενός ανεξήγητου, μυστηριώδους γεγονότος και σαν προερχόμενου από τον Άρη, για να το επιστρέψει και να το αποδώσει σε ένα πέρασμα, πολύ σημαντικότερο από άλλα, της μακράς ιστορίας της ταξικής σύγκρουσης εκείνων των χρόνων.

Όντως, το βιβλίο ανοίγει με αριθμούς: 269 ένοπλες ομάδες, 36.000 άνθρωποι που διερευνήθηκαν-ανακρίθηκαν, από τους οποίους 6.000 καταδικάστηκαν. Ωστόσο, η επίσημη χυδαία διαδεδομένη άποψη μιλά για μια χούφτα ψυχοπαθητικών, αιμοδιψών, ετεροκαθοδηγούμενων και, πάνω απ ‘όλα, ξένων στις ταξικές δυναμικές στις οποίες έλεγαν πως αναφέρονταν.
Αλλά κανένας κομμουνιστικός ανταρτοπόλεμος σε μια χώρα στο κέντρο της Ευρώπης δεν θα ζούσε περισσότερο από μία μέρα ούτε θα είχε εξαπλωθεί τόσο πολύ αν δεν είχε τις ρίζες του ακριβώς στην καρδιά του πιο σημαντικού ταξικού αγώνα από την μεταπολεμική περίοδο.

Και ο Davide αρχίζει από εδώ. Από το εργατικό ’69 και τους φυσικούς του συμμάχους: το κίνημα των φοιτητών και των προλετάριων των αστικών προαστίων. Μια κατολίσθηση, ένα ρεύμα αέρα στο στάσιμο σενάριο που επιθυμούσε το αγκάλιασμα μεταξύ DC και PCI, [χριστιανοδημοκρατίας δηλαδή και Κκι] το οποίο έκλεινε σε ένα θανατηφόρο μπλόκο κάθε χώρο αντιπολίτευσης, αντιπαράθεσης, για να υποβαθμίσει την πολιτική δυναμική της χώρας σε θεσμικές διαμάχες.

Αυτό συνέβαινε μέσα σε χρόνια έκρηξης του πρωταγωνισμού μεγάλων κοινωνικών τμημάτων που βίωναν στον χώρο της καθημερινότητας το πως και πόσο η οργάνωση και οι αγώνες, εκτός των ορίων που επέβαλαν τα κόμματα και τα συνδικάτα, ήταν σε θέση να αντιπαρατεθούν και να εξουδετερώσουν την εκμετάλλευση, τoν μόχθο και το ραβδί των αφεντικών. Μέσα σε χρόνια συγκρούσεων στο δρόμο, στις πλατείες, εφευρετικότητα δημιουργό στόχων, εργαλείων αγώνων και οργανωμένων μορφών. Και κατακτήσεων, σε κάθε περιοχή της συνεργατικής διαβίωσης.

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, η ιστορία ξετυλίγεται χρόνο με τον χρόνο. Οι εξωκοινοβουλευτικές ομάδες, οι δομές βάσης του εργατικού κινήματος, οι πρώτες οργανώσεις και οι πρώτες ένοπλες ενέργειες, οι θεωρητικές αναφορές, οι εφημερίδες, τα έγγραφα, οι πρωταγωνιστές. Και η θέση στην ημερήσια διάταξη του επαναστατικού αγώνα που διέσχιζε την συζήτηση των κινημάτων. Και όχι μόνο εκείνων.

Για να περιγράψει το κλίμα εκείνων των ετών, ο Davide μας επισημαίνει μερικά επεισόδια που σήμερα θα ήταν αδύνατο ακόμη και να φανταστούμε. Όπως τη διακήρυξη-αυτοκαταγγελία μιας ομάδας διανοουμένων – από τον Giulio Argan και τον Paolo Mieli, μέχρι τον Sergio Saviane, τον Cesare Zavattini και άλλων – όσον αφορά το ξεκίνημα μιας έρευνας από τον εισαγγελέα του Τορίνο ενάντια σε αγωνιστές της Lotta Continua. Αυτά είναι τα λόγια τους: «Όταν οι πολίτες που κατηγορούνται από εσάς δηλώνουν ότι αν είναι αλήθεια ότι τα αφεντικά είναι κλέφτες είναι σωστό να πάμε να πάρουμε πίσω αυτό που έκλεψαν, το λέμε μαζί τους. Όταν αυτοί φωνάζουν ταξική πάλη, να οπλίσουμε τις μάζες, το φωνάζουμε μαζί τους … »   Για να επισημάνουμε πόσο η παρανομία και η ανατροπή, η εξέγερση είχαν εισέλθει πλήρως στο λεξιλόγιο του ακαδημαϊκού και καλλιτεχνικού κόσμου, τόση μεγάλη ήταν η δύναμη και έλξη εκείνου του κινήματος το οποίο ανακοίνωνε την «επανάσταση που απέτυχε» για την οποία ο Davide μιλάει.

Σελίδες μετά από σελίδες και τα γεγονότα διασταυρώνονται με τη μνήμη, μερικές φορές σε αντίθεση, σχεδόν πάντα ως εκ νέου ανακάλυψη τόσο μεγάλης γενναιοδωρίας και πλούτου. Πολλές οι αναφορές και οι μαρτυρίες που αποδίδουν σώμα και αίμα στα γυμνά χρονικά των γεγονότων. Όπως και αυτό που μιλά για τον Martinο Zicchitella, που έχασε τη ζωή του στη διάρκεια μιας δράσης το ’76, του οποίου παραμένει, σαν να ήταν χθες, η εικόνα του νεκρού σώματος στο έδαφος, το γεμάτο αίματα πρόσωπο, σχεδόν ποδοπατημένο από το μικρό πλήθος των αστυνομικών που έτρεξαν κοντά του. Γράφει γι αυτόν ο Giorgio Panizzari, μαχητής σύντροφος του στους Ένοπλους Προλεταριακούς Πυρήνες, Nuclei Armati Proletari, αναφερόμενος στην προηγούμενη φυλάκιση του Martinο, εκεί όπου είχε ωριμάσει και ανέπτυξε την πολιτική επιλογή του: «Μας ήρθαν νέα της βίαιης συμπεριφοράς στην οποίαν υποβάλλονταν, του έγραψα μια επιστολή στην οποία ζητούσα συγγνώμη για το ότι τον έβαλα στους Nap, και μου απάντησε ότι στη ζωή είχε χτίσει πολλά, αλλά το πιο όμορφο πράγμα ήταν αυτό που κάναμε. Μην ανησυχείς, μου έγραψε, έστω κι αν αυτοί με βασανίζουν, εγώ νιώθω καλά, οπότε δεν θα με απαλλοτριώσουν από τις αποφάσεις μου «.

Έτος 1978 και ο Davide σημειώνει: Βγαίνει ο δίσκος “Jazz” των Queen, η ταινία «Εγώ και η Annie» του Woody Allen κερδίζει το Όσκαρ και η Αργεντινή το παγκόσμιο πρωτάθλημα »μέσα στο σπίτι της». Στην Ιταλία η Juventus κερδίζει το scudetto και oι Matia Bazar το Sanremo με το τραγούδι «E dirsi ciao». Το κεφάλαιο κλείνει με το σκεπτικό πως αν το ’78 ήταν το έτος της πιο εντυπωσιακής δράσης στην ιστορία του ένοπλου αγώνα, τo ’79 θα είναι αυτό της μεγαλύτερης επέκτασής του. Και αυτή η παρατήρηση δεν θα ήταν δίχως νόημα αν στέκονταν μόνο στην ανάλυση της.

Αλλά η πραγματική ιδιαιτερότητα, χρήσιμη για την αντιμετώπιση των ακόλουθων γεγονότων, αναφέρεται στη σημείωση 18 που μεταφέρει ένα άρθρο του ιστολογίου του Paolo Persichetti, Insorgenze, με τίτλο Τι διάβαζε ένας ταξιαρχίτης τον σεπτέμβριο του 1978;   Cosa leggeva un brigatista nel settembre 1978?

Πέρα από κάθε πρόθεση διδασκαλική, για όσους ενδιαφέρονταν πραγματικά να κατανοήσουν, της ύπαρξης της ιστοριογραφικής μεθόδου ανάλυσης της τεράστιας υπάρχουσας τεκμηρίωσης με την οποίαν αποσυναρμολογούνται θρύλοι, φήμες, κλισέ κοινοί τόποι και καταρρέει ολόκληρη η διετρολογική-συνωμοσιολογική σκαλωσιά, η λεπτότης είναι η είδηση της ανεύρεσης και ενός βιβλίου της Kollantaj στη βάση της οδού Monte Nevoso. Τόσο για να μην σωθεί ούτε και η κριτική για machismo από το φεμινιστικό κίνημα, κριτική που επαναλαμβάνεται παρά το γεγονός ότι στις οργανώσεις του ένοπλου αγώνα η γυναικεία παρουσία ήταν μεγαλύτερη από οποιοδήποτε άλλο αριστερό πολιτικό σχηματισμό. Επιπλέον, ένα δείγμα του επαναστατικού εργατικού και φοιτητικού διεθνισμού, πολύτιμα εργαλεία για να καταλάβουμε έναν κόσμο που έβραζε ανάμεσα σε αντικαπιταλιστικές εξεγέρσεις, αντιστάσεις σε δικτατορικά καθεστώτα νεοφασιστικών διαδικασιών αποαποικιοκρατίας: ένας άλλος σοσιαλισμός φαινόταν ακόμα πιθανός!

Η κουλτούρα, οι πολιτικές και αξιακές πρακτικές του επαναστατικού κινήματος μπορούν να βρεθούν μέσα σε αυτή τη βιβλιογραφία, η ανάλυση της οποίας μπορεί να βοηθήσει στην εγκατάλειψη πολλών προκαταλήψεων αυτών που έχουν δημιουργήσει το δίκτυο μνήμης και που τους κάνουν να γράψουν, όπως και κάποιος σαν τον Gotor: » Αντικείμενα κοινά σε μια ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων: όχι αρειανών, όπως κατέστησαν σιγά σιγά στην στρεβλή και επιφυλακτική μνήμη των συντρόφων τους, καθώς σιγά σιγά αυτοί χωρίζονταν από την ανθρώπινη και πολιτική εμπειρία που τους άγγιζε χωρίς να τους κατακλύσει. Περισσότερο από τις προθέσεις, συχνά σώθηκαν από καθαρή τύχη «.

Επίσης κείμενα για τον κόσμο της «νέας» τηλεόρασης των αφεντικών και των πολυεθνικών, όταν ο όρος παγκοσμιοποίηση ήταν ακόμα άγνωστος. Αλλά δεν υπήρχε «Η προέλευση της οικογένειας, της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και του Κράτους» του Ένγκελς, που ο Marco Bellocchio, Μάρκο Μπελόκιο βάζει σε κοινή θέα σε μια από τις πιο γελοίες σκηνές της ταινίας του ‘Καλημέρα νύχτα’, ‘Buongiorno notte’, στην οποία ζωγραφίζει τους ενοίκους της «φυλακής του λαού» σαν φρενιασμένους που μιλάν σαν να ουρλιάζουν συνθήματα. Είμαστε σε κατάσταση επείγουσας ανησυχίας αναμένοντας την καλλιτεχνική ελευθερία την οποίαν ο απερίγραπτος πρώην μαοϊκός σκηνοθέτης (που δεν είναι πλέον οπαδός του περίφημου κινέζικου κανόνα σύμφωνα με τον οποίο έχουν δικαίωμα λόγου μόνο όσοι έχουν κάνει έρευνα) θα χορηγήσει στον εαυτό του για το επόμενο έργο που ανακοινώθηκε για την επέτειο των σαράντα χρόνων του ’78!
Αλλά υπάρχουν και άλλα: αναλύοντας τις βιογραφίες των αγωνιστών μπορεί κανείς να διαψεύσει με βεβαιότητα την διαδεδομένη άποψη πως είχαν ενταχτεί ή πως προέρχονταν από την πολιτιστική κληρονομιά αυτών που αποχώρησαν από την FGCI [κομουνιστική νεολαία] της Emilia ή από εκείνη την μισο καθολική της σχολής κοινωνιολογίας του Trento. Από την «οικογενειακή φωτογραφία» μπορούμε να αναγνωρίσουμε την φυσιογνωμία πρωτοποριών εργοστασίων του Μιλάνο, του Τορίνο και της Γένοβας. Πρώην αγωνιστών των διαλυμένων εξωκοινοβουλευτικών ομάδων ή από το κίνημα του ’77. Τμήματα βενετικής αυτονομίας, ιδιαίτερα του Porto Marghera. Πρώην συμμετεχόντων σε διαλυμένες ένοπλες ομάδες. Συνιστώσες της ναπολιτάνικης κοινωνικής πραγματικότητας και των αστικών προαστίων. Μέχρι τους σχηματισμούς των περιοχών της επαρχίας.
Η ταινία των αναμνήσεων εξακολουθεί να τρέχει. Επίθεση στην έδρα της περιφερειακής επιτροπής της DC, στην κεντρική πλατεία Piazza Nicosia, σε απόσταση αναπνοής από τα κυριότερα κτίρια της εξουσίας. Το κτίριο καταλαμβάνεται, οι παρόντες ακινητοποιούνται, αρχεία και έγγραφα αφαιρούνται. Έξω, μια αστυνομική περιπολία της αστυνομίας που κατέφθασε στον τόπο εξουδετερώνεται, με τον θάνατο δύο από τους τρεις αστυνομικούς. Πολύ σύνθετη δράση, για τον αριθμό των συμμετεχόντων, για το μέγεθος του χώρου και τη θέση του σε μια πολύ στρατιωτικοποιημένη περιοχή. Ωστόσο, στη διετρολογική ταξινόμηση του «δεν μπορεί να έχουν κάνει τα πάντα από μόνοι τους», δεν υπερβαίνει την επίθεση της via Fani.
Και ακόμη. Όπως συνέβη ήδη για την κηδεία του Walter Alasia («οι σύντροφοι της Magneti, που ήταν πολλοί και εμείς της Breda τοποθετηθήκαμε σε δύο φτερά: ο καθένας είχε το κόκκινο γαρύφαλλο του, οι γροθιές υψώθηκαν και τραγουδήσαμε την Διεθνή, l’Internazionale «), το φέρετρο της Barbara Azzaroni, μαχήτριας της Prima Linea που σκοτώθηκε μαζί με τον Matteo Caggegi σε ανταλλαγή πυρών, χαιρετίζεται από ένα επιβλητικό πλήθος συντρόφων, κλειστές γροθιές και κόκκινες σημαίες. Σημάδια των καιρών προκειμένου να αποκηρύξουμε τόσα ψέμματα, τόσα παραμύθια.

Χρόνια ’80. Ενώ η διεθνής κατάσταση αλλάζει ριζικά, στο Τορίνο η Fiat ανακοινώνει 15.000 απολύσεις και 23.000 cassa integrati. Είναι η αντεπίθεση των αφεντικών, η αποφασιστική ώθηση στη βιομηχανική αναδιάρθρωση σύμφωνα με την παραγωγική δομή της παγκόσμιας αγοράς αυτοκινήτων. [Cassa integrazione:Ταμείο συμπλήρωμα: παρέχει αποζημίωση ως αμοιβή σε περίπτωση αναστολής ή μείωσης της εργασίας υπέρ των εργαζομένων σε επιχειρήσεις που υφίστανται βιομηχανική κρίση σε περίπτωση αναστολής ή μείωσης της εργασιακής δραστηριότητας.]

Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, ήταν απαραίτητο να εξαλειφθούν οριστικά οι ανταγωνιστικές συμπεριφορές και οι πρωτοπορίες που μέχρι τότε εμπόδισαν τις προσπάθειες αναδιοργάνωσης της παραγωγής και των εργασιακών δραστηριοτήτων. Η «πορεία των 40 χιλιάδων λευκών κολάρων» κλείνει την μανούβρα τανάλιας και σηματοδοτεί την «παρακμή των εργατικών αγώνων και το τέλος μιας εποχής».

Ο Giorgio Cremaschi σχολίασε ότι εκείνη η περίπτωση «άλλαξε την ιστορία του ιταλικού καπιταλισμού θέτοντας τα θεμέλια για όλα εκείνα που θα συνέβαιναν τα επόμενα 30 χρόνια». Συμπεριλαμβανομένης της κρίσης των ένοπλων ομάδων, των διασπάσεων, των προδοσιών, των αποτυχημένων προσπαθειών αναδιοργάνωσης. Συμπεριλαμβανομένης της παρακμής της στρατηγικής που οι εΤ είχαν συλλάβει και ανέπτυξαν περί της κεντρικότητας ενός επαναστατικού υποκειμένου ικανού να τεθεί στο ύψος των περιστάσεων όσον αφορά στο ζήτημα της εξουσίας και της επανένωσης όλων των άλλων προλεταριακών πρωταγωνιστών μορφών αυτής της μακράς εποχής ριζοσπαστικών αγώνων: την εργατική τάξη των μεγάλων εργοστασίων. Τα χρόνια της ήττας, στο ύψος της απόπειρας, της προσπάθειας που έγινε.

Με αυτό ασχολείται το τελευταίο κομμάτι του βιβλίου που, αφού πέρασα πολλά χρόνια να σκέφτομαι περί αυτού, αφήνω πρόθυμα στον προσεκτικό αναγνώστη.
Στη μνήμη του μέλλοντος, το απόσπασμα του Samuel Beckett από το Maelstrom, που γράφτηκε από τον Salvatore Ricciardi: «Πάντα προσπάθησα. Πάντα απέτυχα. Μην συζητάς. Δοκιμάστε ξανά. Θα αποτύχεις ξανά. Θα αποτύχεις καλύτερα. »

Επειδή μόνο εκείνοι που δεν φοβούνται να πέσουν θα είναι σε θέση να σηκωθούν.

 – © Αναπαραγωγή εφικτή κατόπιν ρητής συναίνεσης της συντακτικής ομάδας του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Η βαρύτητα στο ή

Η βαρύτητα στο ή: Μόλις κυκλοφόρησε

varytitaΚώστας Γουρνάς

Η βαρύτητα στο ή

Πολιτικό μυθιστόρημα

Σχήμα: 14Χ20,5 • Σελίδες: 520 • Τιμή: 19 ευρώ • ISBN 978-960-9797-54-2

Η βαρύτητα στο ή είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, σε τρεις χρόνους. Ο συγγραφέας κινείται με την άνεση του χρονοταξιδιώτη από την Αθήνα του 2010 (λίγο μετά την τραγωδία της ΜΑΡΦΙΝ), στο Βερολίνο του 2034 και στο Βόλγκογκραντ του 2110.

Τρεις πολιτικές ιστορίες, τρεις ερωτικές ιστορίες, φαινομενικά αυτοτελείς, που όσο κυλά η ιστορία αλληλοτροφοδοτούνται. Ο Γενάρης και η Ρόζα, η Μελίνα και ο Οδυσσέας, ο Τσάρλυ, ο Ματίας, η Ίντυ, ο Σων και ο Τσάο Εξ, όλοι τους αναρχικοί ή συμπαθούντες τέμνουν τις ζωές τους σε μια ιστορία που έχει πολλές αναφορές στην έννοια του χρόνου.

Από τη θεωρία των χορδών μέχρι τον θρυλικό παντογνώστη προπονητή ποδοσφαίρου, το βιβλίο κρατάει τον αναγνώστη σε αγωνία με το σπονδυλωτό μοτίβο του και την αλληλουχία καταστάσεων και γεγονότων, που δεν θα μπορούσαν να απέχουν πολύ από τη μέλλουσα πραγματικότητα. Μια πολιτική και κοινωνική ακτινογραφία της κρίσης και όσων αυτή φέρει τον αιώνα που διανύουμε.

Ένα βιβλίο για την ηθική και την επανάσταση, όπως αξίζει να είναι.

Διαβάστε αποσπάσματα από το βιβλίο στην προδημοσίευση που έγινε στην Εφημερίδα των Συντακτών.

 Ο Κώστας Γουρνάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μαντούδι της Εύβοιας. Το 2010 συνελήφθη και ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την ένοπλη οργάνωση «Επαναστατικός Αγώνας». Καταδικάστηκε σε πολυετή κάθειρξη και κρατείται στις φυλακές Κορυδαλλού. Έχει δύο παιδιά και Η βαρύτητα στο ή είναι το πρώτο του βιβλίο.

https://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com/2016/07/01/%CE%B7-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CF%8D%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%AE-%CE%BC%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CF%82-%CE%BA%CF%85%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%86%CF%8C%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B5/

Μια συζήτηση με τον Κώστα Γουρνά για το πολιτικό μυθιστόρημά του » Η βαρύτητα στο ή»

από @ Hit & Run 11/09/2016 8:35 μμ.

Η ‘βαρύτητα’ επιχειρεί να απομυθοποιήσει τον αγώνα για την επανάσταση διατηρώντας ταυτόχρονα την αδιαμφισβήτητη και υπέροχη αίγλη του. Και τούτο μόνο μέσα από ένα μυθιστορηματικού τύπου κείμενο θα μπορούσε να γίνει.

Οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να σε συγκινήσει ή να σε ταράξει ένα βιβλίο είναι πολλοί και διάφοροι… κάποιες φορές η ιστορία και η πλοκή, άλλες φορές η γλώσσα, ένας χαρακτήρας, η τοποθεσία, ή και όλα αυτά μαζί. Κάποιες φορές όμως, υπάρχουν αυτά τα βιβλία που από την πρώτη στιγμή, χωρίς να ξέρεις τι θα συμβεί στις σελίδες του, καταλαβαίνεις ότι είχες ανάγκη να τα διαβάσεις και ότι θα σε συντροφεύουν για πολύ καιρό μετά το τέλος της ανάγνωσης…

Το πολιτικό μυθιστόρημα του αναρχικού κρατούμενου Κώστα Γουρνά, «η βαρύτητα στο ή», είναι ένα προσωπικό βιβλίο που ταυτόχρονα κατά τη γνώμη μου εκφράζει μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων, είναι σαν αποτύπωμά της, είναι το αποτύπωμά της…Χαράζει σκέψεις, αισθήματα, βιώματα, ιστορίες και μυρωδιές ανθρώπων που ζουν μαζί μας, τους ακούμε, τους γνωρίζουμε, και όμως σπάνια στη λογοτεχνία ή στην τέχνη παρουσιάζονται με μια τόσο ουσιαστική και βαθιά ματιά, σπάνια αναδυκνείεται η πολυπλοκότητά τους, τα θέλω τους, οι αγωνίες τους.

Πολύ μακριά από ο,τι στερεοτυπικό μπορεί να έχει διαβάσει κανείς για την αναρχία, για τους αγωνιστές, για τους ανήσυχους ανθρώπους όλων των ηλικιών και των εποχών που επιλέγουν να σηκώσουν στους ώμους τους το βάρος και τις αδικίες αυτού του κόσμου, το «η βαρύτητα στο ή» είναι ένα βιβλίο απαραίτητο να διαβαστεί από όποιον/ όποια θέλει ή ψάχνει να βρει ποιοί είμαστε, που πάμε, και πως πρέπει να περπατήσουμε στα δύσβατα μονοπάτια του σήμερα.

  1. Πως προέκυψε η ανάγκη σου να γράψεις ένα μυθιστόρημα; Πόσο δύσκολη ή επίπονη ήταν η διαδικασία συγγραφής του;

Ένα ερώτημα που με απασχόλησε το φετινό καλοκαίρι -και μάλιστα, αφού είχε εκδοθεί το βιβλίο μου- ήταν το κατά πόσο υπάρχουν τα περιθώρια σε τούτη την ασφυκτική περίοδο της κρίσης στην Ελλάδα, για τον γραπτό λόγο να ταρακουνήσει τις συνειδήσεις των ανθρώπων. Μιλάω για εκείνους που έχουν ζήσει και προηγούμενες, πιο ανεκτές καταστάσεις, αλλά κι αυτούς τους νέους που ενηλικιώνονται μέσα στις δύσκολες συνθήκες των μνημονίων. Κάτι που θεωρείται κοινός τόπος για όλους όσοι μελετούν τις κρίσεις και δη, ετούτη την ιδιαίτερη την οποία διανύουμε, είναι πως δεν υπάρχει περίπτωση να ξεπεραστεί δίχως δραματικά, δίχως εξαιρετικά βίαια γεγονότα. Γεγονότα που δύνανται να παράξουν τα ίδια, εκ νέου, συνειδήσεις. Έχοντας επίγνωση, λοιπόν, της βαρύτητας των γεγονότων ως υπέρτερα στο κοινωνικό πεδίο, η απάντηση που, πάραυτα, έδωσα ήταν πως ο γραπτός λόγος επιβάλλεται να είναι πανταχού παρών και επιπρόσθετα, τέτοιος που να δημιουργεί τις απαραίτητες διεργασίες στον άνθρωπο ώστε να συμβάλει σε ανατρεπτικά γεγονότα. Γύρω και μέσα του. Γιατί, όπως πολύ αρτιότερα παραθέτει ο Λουίς Σεπούλβεδα «…αλλά και τη βεβαιότητα ότι ο γραπτός λόγος είναι το μεγαλύτερο και το πιο ακατάλυτο άσυλο, γιατί οι πέτρες του συναρμόζονται με κονίαμα τη μνήμη». Ακόμη, λοιπόν, κι αν φαίνεται τόσο μικρό, τόσο λίγο, ένα βιβλίο οφείλει να είναι πραγματικά επαναστατικό. Μνημονεύοντας τις φορές που εξήλθα από σημαντικά γεγονότα, τα οποία σημάδεψαν την πολιτική μου ζωή, διαπιστώνω ότι το μόνο που άφησαν στο συλλογικό συνειδητό του ‘χώρου’ ήταν μια ‘σκόνη’, μια θολούρα, μια επιφανειακή αποτίμηση ή ακόμη και τίποτα. Αυτό με κάνει να πιστεύω ακράδαντα ότι η θεωρητικοποίηση της δράσης είναι πάντα ένα αναγκαίο συμπλήρωμα της, και ίσως κάποιες φορές σημαντικότερη. Και ήταν αυτό ακριβώς, που λειτουργώντας ως βαρυσήμαντο έλλειμμα, για όλα εκείνα τα γεγονότα που, από την περασμένη δεκαετία με σμίλεψαν πολιτικά, εκπυρσοκρότησε τη ‘βαρύτητα’. Ως την ανάγκη να υπάρξει μια μερική κριτική αποτύπωση για όλα εκείνα τα γεγονότα και όσα επέφεραν. Τούτο είναι, φυσικά, ένα κρίσιμο ελλειμματικό μέγεθος για όλο το κίνημα, για τους νέους συντρόφους, το οποίο δεν επαφίεται στη ‘βαρύτητα’ να καλύψει.

Αυτή, σε γενικές γραμμές, η αγωνία μου ήταν η κινητήριος δύναμη για να αποφασίσω να γράψω. Μια αγωνία που επιτείνεται γεωμετρικά μέσα σε συνθήκες εγκλεισμού από την αδυναμία να συνεισφέρω εκ του σύνεγγυς. Αλλά και η διαπίστωση ότι ποτέ δεν έκανα αρκετά, πότε δεν έκανα εκείνο που έπρεπε την κατάλληλη στιγμή ώστε να αλλάξουν τα πράγματα στο εσωτερικό του ‘χώρου’ μας. Αυτό είναι ούτως ή άλλως το αντικείμενο της κριτικής που ενυπάρχει και ως αυτοκριτική ταυτόχρονα. Η ανάγκη να καταθέσω μια πολυδιάστατη ματιά για τον αγώνα -στον πυρήνα του- που διεξάγει σήμερα ένας αναρχικός αγωνιστής. Ένας διάλογος του συγγραφέα με τους ίδιους τους ήρωες του βιβλίου και παράλληλα με τους πραγματικούς ήρωες του αγώνα και αναγνώστες του. Ένα βιβλίο που πραγματεύεται τη διαχρονική συζήτηση για τα μέσα και τους σκοπούς, το παράλληλο βάδισμα της επανάστασης με την ηθική, αλλά και ένα σύμπαν θεμάτων που αφορούν τη ζωή, τον ένοπλο αγώνα, τη συντροφικότητα…

Η ιδέα να γράψω κάτι γεννήθηκε μέσα μου πριν δύο περίπου χρόνια. Περνώντας από διάφορες φάσεις επεξεργασίας κι αφού αποκρυστάλλωσα τον σκοπό του ίδιου του εγχειρήματος, κατέληξα και στη μορφή που θα έπαιρνε το όχημα αυτής της περιπέτειας. Ένα πολιτικό μυθιστόρημα ήταν η έκλαμψη, μεταξύ σοβαρού και αστείου, η οποία διημείφθη σε μια χαλαρή κουβέντα μ ένα σύντροφο πέρσι το καλοκαίρι. Ποτέ δεν θεώρησα τον εαυτό μου ως ‘υπηρέτη’ του πολιτικά ορθού κι έτσι με την επιλογή αυτή φαντάστηκα ότι θα μπορέσω να αποτυπώσω πράγματα που συνήθως δεν λέγονται από έναν πολιτικό κρατούμενο. Στόχος μου ήταν να προσπαθήσω να σκιαγραφήσω τις παθογένειες του αναρχικού ‘χώρου’, αλλά και της κοινωνίας υπό κρίση και να δώσω κάποιες απαντήσεις με έναν τρόπο εποικοδομητικό. Με την ανάδειξη, δηλαδή, της προσωπικότητας των ηρώων που μοχθούν για έναν καλύτερο κόσμο, πρώτα απ όλα μέσα τους. Έπειτα, στο αμιγώς πολιτικό επίπεδο του βιβλίου προσπάθησα να κάνω μια ακτινογραφία της κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και να φανταστώ πού περίπου αυτή οδηγεί αν υποθέταμε ότι η ζωή κινείται γραμμικά. Προσπάθησα να υπερτονίσω την αξία της συντροφικότητας, αλλά και της σύνθεσης, σε αντίθεση με εκείνα τα χαρακτηριστικά μιας στείρας, ‘τυφλής’ πολιτικής δράσης και της εσωτερικής διαμάχης φορέων που επιτείνουν προβλήματα αντί να τα ξεπερνούν. Αυτή και πολλά άλλα, βέβαια, είναι η ‘βαρύτητα’. Ένα μη ευχάριστο, αλλά αναγκαίο, όνειρο ζωής.

Ξεκίνησα την πρώτη γραφή περίπου στα μέσα του περασμένου Αυγούστου. Με καθημερινή συστηματική γραφή τελείωσα κάπου στα τέλη του Νοέμβρη. Έπειτα από μια αναγκαία διακοπή ενός μήνα για να φύγει η πρώτη θολούρα και να περάσουν οι γιορτές, επανήλθα με τη δεύτερη η οποία τελείωσε κι αυτή κάπου μέσα στον Απρίλη. Το χειρόγραφο έπρεπε, παράλληλα, να πληκτρολογείται έξω και να διορθώνεται. Τελικά, μετά από μια εκπληκτική επιμέλεια, μέσα σε ασφυκτικά χρονικά περιθώρια καταφέραμε να πάει στο τυπογραφείο προς τα τέλη Ιούνη. Εδώ θα πρέπει να αναφέρω την πρωτότυπη διαδικασία την οποία ακολουθήσαμε με τις Εκδόσεις των Συναδέλφων, όπου απευθυνθήκαμε σε συντρόφους και φίλους έτσι ώστε προαγοράζοντας το βιβλίο να συνεισφέρουν στην έκδοσή του. Η έκτασή του είχε ανεβάσει σημαντικά το κόστος. Η ιδέα αυτή αποδείχθηκε πολύ λειτουργική και σωτήρια, αφού καλύφθηκε ένα σημαντικό μέρος αυτού του κόστους. Και πραγματικά, ήταν μέσα στην κατήφεια αρκετών δυσάρεστων καταστάσεων, όπου βρήκα εκείνο το δείγμα ειλικρινέστατης αλληλεγγύης και στήριξης εξαιρετικά συγκινητικό. Τους ευχαριστώ όλους.

Μία πολύ ιδιαίτερη πτυχή αυτού του εγχειρήματος και, όχι μονοσήμαντα, η ‘ψυχή’ τούτου του έργου είναι η συντροφικότητα. Προς επίρρωση τούτου, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που και σε αυτή μου την προσπάθεια είχα δίπλα μου τη συντρόφισσα μου τη Φιλαρέτη. Η ‘βαρύτητα’ χρειάστηκε μια εκτεταμένη έρευνα πληροφοριών και γνώσεων, προτού και κατά τη διάρκεια της συγγραφής. Μία σειρά από θέματα που συγκροτούσαν τον κορμό του βιβλίου, αλλά και αυτά που προέκυπταν από την εξέλιξη της πλοκής, βασίστηκαν πάνω της. Ένας τεράστιος όγκος δουλειάς που περιλάμβανε την αναζήτηση χαρτών πόλεων, χωρών, ηπείρων, φωτογραφιών, βιβλίων, ποιημάτων και άρθρων, στοιχείων ιστορικής, στρατιωτικής και επιστημονικής φύσης, αλλά και αφηγήσεις, εκτυπώσεις, φωτοτυπίες, τρεξίματα, συνεννοήσεις, αντιμετώπιση προβλημάτων, για να μπορέσω από τη φυλακή να έχω τα απαραίτητα εφόδια, στην ώρα τους, για τη συγγραφή του βιβλίου. Είναι σχεδόν κοινός τόπος για τα μυθιστορήματα να θεωρούνται απλώς ως καλογραμμένες ιστορίες. Έτσι, σε αντίθεση με τα δοκίμια, δεν είθισται να παραθέτονται ευχαριστίες στις πρώτες σελίδες της έκδοσης. Ωστόσο, στην περίπτωση που ο συγγραφέας είναι κρατούμενος, το ευχαριστώ είναι απλά ανεκτίμητο, όπως και η αλληλεγγύη. Για τις ατέλειωτες ώρες, λοιπόν, έρευνας στο διαδίκτυο, για τα μαθήματα γερμανικών που δεν τελεσφορήσαν, για τη γνωριμία με τον Στρατή Τσίρκα, τον Άρη Αλεξάνδρου, τον Ουίλιαμ Φώκνερ και τον απίστευτο κόσμο της λογοτεχνίας με τα εκατοντάδες βιβλία που πήρα στη φυλακή , για το ασταμάτητο τρέξιμο και την αφόρητη πίεση, για όλη την ανοχή τον καιρό που ήμουν ‘αλλού’, αλλά και για τα χρόνια που δεν είμαι ‘εκεί’ και στέκεσαι δίπλα μου παρά το κόστος… ένα ανεκτίμητο ευχαριστώ!

Επίσης, δε θα ήθελα να λησμονήσω τρία βιβλία που αναβάθμισαν τις γνώσεις μου γύρω από τις δυνάμεις, τις ιδιότητες του σύμπαντος. ‘Το μικρό βιβλίο της θεωρίας των χορδών’ του Steven S. Gubser (Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης), ‘Η μητέρα μας η βαρύτητα’ του Χρήστου Κριμίζη-Τσατσούλη (Εκδόσεις Γαβριηλίδη) και ‘Το χρονικό του χρόνου’ του Stephen Hawking (Εκδόσεις Κάτοπτρο). Ακόμη, να ευχαριστήσω την Δέσποινα για το υπέροχο εξώφυλλο στο οποίο αποτύπωσε με διορατικότητα και ακρίβεια τις απαιτήσεις μου, δίχως να έχει διαβάσει ούτε γραμμή του βιβλίου, αλλά και τις Εκδόσεις των Συναδέλφων για την εξαιρετική συνεργασία.

Πάντοτε είχα την πεποίθηση ότι εκείνοι που διέθεταν την ικανότητα να γράφουν βιβλία ήτανε άνθρωποι ευτυχισμένοι. Πως με τον τρόπο αυτό έκαναν κάτι δημιουργικό που τους ξεκούραζε από την καθημερινότητα και τους απάλλασσε από το άγχος. Μέσα σε όλες εκείνες τις ατέλειωτες ώρες της ημέρας ή της νύχτας όπου διαχέονταν σε έναν παράλληλο κόσμο, με έναν πλούτο συναισθημάτων να τους κατακλύζει, θα έπρεπε να νιώθουν συνταρακτικά. Παρόλο που δε μ αρέσει να γενικεύω, η δικιά μου περίπτωση δεν ήταν έτσι. Σύντομα διαπίστωσα ότι κι αυτή η ενασχόληση κουβαλάει το μύθο της. Η ‘βαρύτητα’ είναι για μένα ένα σχεδόν ‘στοιχειωμένο’ βιβλίο. Κουβαλάει στις 520 σελίδες του ένα ογκώδες φορτίο έντονων συναισθημάτων, τα οποία στιγμάτισαν τη ζωή μου στη φυλακή επί ένα χρόνο περίπου. Για να καταφέρω να αποτυπώσω όλον εκείνον τον κόσμο των τριών ιστοριών μέσα σε τρεις μήνες σκληρής εργασίας, έπρεπε να αποκοπώ από τα πάντα και τους πάντες. Όλα πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Ακόμα και τις ώρες που δεν έγραφα, δούλευα στο μυαλό μου την πλοκή. Βρισκόμουν σε μόνιμη υπερένταση και άγχος για τις εξελίξεις. Οι δικοί μου άνθρωποι είχαν γίνει η Ρόζα, ο Οδυσσέας, η Ίντυ, ο Σων… Οι ήρωες είχαν την αποκλειστικότητα μου. Και ήταν ακριβώς εκείνη η ταύτιση με τόσο διαφορετικούς χαρακτήρες, την οποία έπρεπε να επιδείξω από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, που ήταν το πιο κοπιαστικό μέρος της διαδικασίας. Έπρεπε να μπω στο πετσί χαρακτήρων από τους οποίους η υπόστασή μου απείχε έτη φωτός. Και έπρεπε να αγγίξω χορδές για καθένα από εκείνους που πονούσαν αρκετά. Η ‘βαρύτητα’ ήταν μια πολύ επίπονη και πολύπλοκη ‘γέννα’. Κάτι που δε μπορώ να πω πως ευχαριστήθηκα. Ωστόσο, γέμισε τις άχρηστες ώρες της φυλακής με όραμα, ελπίδα, απόλαυση, παραγωγικότητα και εξελιξιμότητα. Ήταν στα σίγουρα μια αμφίθυμη ανάμνηση.

 

 2.Έχουμε συνηθίσει, τα περισσότερα βιβλία γραμμένα από αναρχικούς ή άλλους πολιτικούς κρατούμενους, να είναι κυρίως βιώματα και εμπειρίες, και όχι μυθοπλασία.

Στο «η βαρύτητα στο ή», υπάρχει έντονο το στοιχείο της μυθοπλασίας. Γιατί επέλεξες τη μυθοπλασία;

Εδώ, είναι η στιγμή να ανασύρω στο προσκήνιο τα περίφημα ‘κουτάκια’. Ένας ευφημισμός που χρησιμοποίησα στις υποτιθέμενες συνελεύσεις στο κοινοβούλιο για να περιγράψω τον τρόπο με τον οποίο πολλές φορές σκεφτόμαστε οι αναρχικοί. Μονοδιάστατα, μέσα στο απαρέγκλιτο πλαίσιο του καθενός και με καχυποψία για την άποψη του διπλανού. Αυτό ήταν για μένα ένα από τα κύρια διακυβεύματα της πολιτικής κριτικής που εξάγει η ‘βαρύτητα’. Μιλάω για έναν τρόπο πολιτικής νοοτροπίας που δεν αφήνει κανένα περιθώριο σύνθεσης και οδηγεί τις εξελίξεις συνήθως σε αδιέξοδο. Και στον αγώνα και στη ζωή, είναι ένας δρόμος προς αποφυγή. Ο αγωνιστής πρέπει να έχει μπροστά του πάντα μια πολύπλευρη γκάμα επιλογών, αλλά για να φτάσει ως εκεί θα πρέπει, πρώτα απ όλα, να την έχει σκιαγραφήσει στο μυαλό του. Η επιλογή, λοιπόν, της μυθοπλασίας δεν ήρθε σε αντιδιαστολή με άλλες μορφές κειμένων, αμιγώς πολιτικών, όπως δοκίμια ή αναλύσεις. Όλα έχουν τη χρησιμότητά τους. Απλά η συγκεκριμένη επιλογή ανταποκρίθηκε τέλεια στους στόχους που είχα θέσει εκ προοιμίου για το εγχείρημά μου. Οι οποίοι, με τη σειρά τους, ήταν το ίδιο πολυδιάστατοι και πολυεπίπεδοι. Ένα μυθιστόρημα, μια μυθοπλασία με πολιτικά χαρακτηριστικά, τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή της ζωής μου, μπορούσε να καλύψει με μια ακριβέστερη προσέγγιση ζητήματα τα οποία ήθελα να πραγματευτώ. Η ‘βαρύτητα’ περιέχει τα πάντα. Μου έδωσε το χώρο να εκθέσω από πολιτικές αναλύσεις για την κρίση μέχρι υπέροχη ποίηση σε συνθήκες πολέμου κι από φανταστικές περιπέτειες στις πόλεις του μέλλοντος μέχρι τον τραγικό χαμό ενός αγωνιστή. Ετούτη η δυνατότητα θα ήταν φυσικά απαγορευτική σε ένα πολιτικό κείμενο. Επιπλέον, με τη μυθοπλασία ο αναγνώστης εισέρχεται σε μια διαδικασία όπου ο ίδιος εκμαιεύει συμπεράσματα, έννοιες και θεωρία με παραγωγικότερο τρόπο από το να αναμασά ή να αντιγράφει, πολλές φορές, έτοιμες αναλύσεις. Τέλος, επειδή η μυθοπλασία είναι κάτι σαν το ημίγυμνο, μυστηριώδες και προκλητικότερο από το γυμνό.

Είναι αλήθεια ότι τα περισσότερα βιβλία που έχουν γραφτεί από αναρχικούς κρατούμενους έχουν αμιγώς πολιτική μορφή, είτε είναι αυτοβιογραφικά. Αυτό ήταν κάτι που με απασχόλησε αρκετά. Δίχως να έχω καμία επιθυμία να κάνω πρωτοτυπίες, εκπλήξεις ή και ακροβασίες, επέλεξα να επιμείνω στην απόφασή μου παρά το κόστος της αναμφισβήτητης έκθεσης. Γιατί φυσικά ετούτη είναι υπαρκτή με ένα μυθιστόρημα. Έχοντας αποκτήσει, κυρίως τα χρόνια της φυλακής, μια τεράστια αγάπη για τη λογοτεχνία και διαπιστώνοντας τις εξαιρετικές δυνατότητες που μπορεί να προσδώσει στην ανάπτυξη και κατανόηση του πολιτικού λόγου, επέλεξα να πειραματιστώ κάνοντας τον συγκερασμό τους. Τελικά, αποδείχθηκε πολύ ενδιαφέρον το αποτέλεσμα. Τέλος, όπως πολλές φορές έχω πει ότι η δράση και τα αντικείμενα αυτής δεν είναι ουδέτερα αλλά ‘χρωματίζονται’ από τον φορέα τους, έτσι και με τούτο το αντικείμενο, το βιβλίο μου και τα παραγόμενα του, επιχειρώ σε μια πιο εκτεταμένη κι αναλυτική μορφή να δώσω απαντήσεις σε αμφότερες κατευθύνσεις.

    3. Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία μέσα στο βιβλίο ή στοιχεία δικά σου στους χαρακτήρες;

Η ‘βαρύτητα’ δεν είναι η αυτοβιογραφία μου. Και ακριβώς επειδή δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο, είναι και τόσο καλή. Άλλωστε, πιστεύω ότι οι αναγνώστες διαβάζοντας το βιβλίο, θα είναι περισσότερο βέβαιοι απ όλους ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Είναι ένα από τα συμπεράσματα που βγαίνουν αβίαστα. Ποτέ δεν θεώρησα ότι η ζωή μου μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο επεξεργασίας ή μελέτης, αλλά ούτε φυσικά και έκθεσης από πρόθεση. Άλλωστε, το τελευταίο είναι από τα πράγματα που σιχαίνομαι όταν συμβαίνουν μικρόψυχα και προερχόμενα από τρίτους, είτε σε προσωπικό είτε σε πολιτικό επίπεδο. Όχι, λοιπόν, εδώ δεν υπάρχει ίντριγκα. Οι ήρωές μου δεν έχουν κάποια σχέση με γεγονότα και καταστάσεις της ζωής μου. Υπάρχουν, ωστόσο, χαρακτήρες οι οποίοι έχουν στοιχεία ή πτυχές του εαυτού μου. Υπάρχουν σίγουρα ήρωες με δικές μου πολιτικές αναφορές ή και ενδιαφέροντα. Σαφώς, κάποιοι από αυτούς θα μπορούσα άνετα να αποτελούν εξιδανικευμένα πρότυπα για μένα. Άνθρωποι που θα ήθελα να έχω γνωρίσει ή και να ήμουν ο ίδιος. Φαντάσματα αυτοκριτικής για περιπτώσεις που δεν έπραξα όπως θα ήθελα, ίσως. Ήρωες που θα ήθελα να έχω δίπλα μου στον αγώνα ή στη ζωή. Κάποιοι από αυτούς δανείζονται συναισθήματα, μουσικές, ενδυματολογικές ή και γαστριμαργικές προτιμήσεις, πολιτικές απόψεις, ακόμη και κουσούρια. Υπάρχουν, επίσης, βιώματα στο έργο που έχουν μια συνάφεια με δικά μου. Πέρα απ αυτά όμως, όλα τα γεγονότα του βιβλίου, ανεξάρτητα από τον υποτιθέμενο χρόνο που διεξάγονται, είναι προϊόν κοπιαστικής μυθοπλασίας. Όλοι οι ήρωες της ‘βαρύτητας’, πρωτεύοντες ή όχι, έπρεπε να χτιστούν εξολοκλήρου απ την αρχή, να ονοματοδοτηθούν, να αποκτήσουν μια ιστορία, μια οικογένεια, μια καθημερινότητα και μια αυτονομία που να τους κάνει διακριτούς από τους υπόλοιπους. Τούτο ήταν από τις δυσκολότερες προκλήσεις του εγχειρήματος. Κάθε όνομα στο βιβλίο έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία, τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Δεν δόθηκε έτσι, στην τύχη. Νοηματοδοτεί το δικό του προσωπικό σύμπαν γύρω του. Και είναι αυτός ο συγχρωτισμός του σύμπαντος του καθενός που έκανε τη ‘βαρύτητα’ ένα τόσο ανθρωποκεντρικό έργο.

   4. Ένα από τα πιο έντονα και συγκινητικά στοιχεία του βιβλίου κατά τη γνώμη μου, είναι η «αγάπη για τη ζωή», όπως την βλέπουμε στον χαρακτήρα του Γενάρη, που παράλληλα και ταυτόχρονα με την πολιτική του δράση στο σύγχρονο αντάρτικο πόλης, είναι ένας άνθρωπος που απολαμβάνει και επιθυμεί …από το μαγείρεμα και τη θάλασσα, μέχρι την τέχνη, τα ταξίδια…μια εικόνα που σπάει το στερεότυπο του «στρατευμένου επαναστάτη» όπως έχει καλλιεργηθεί μέσα στα χρόνια από πολλές πηγές. Ήταν αυτό κάτι που ήθελες να κάνεις, να δώσεις μια παράλληλη διάσταση ή αλήθεια στην εικόνα του κόσμου για τους αντάρτες πόλης;

Ο Γενάρης είναι ένας πολύ βασικός ήρωας της ιστορίας που σηκώνει πάνω του ένα δυσανάλογο για τη ζωή του φορτίο ενός ολόκληρου αιώνα. Στα διλήμματα που κλήθηκε να διαχειριστεί εκείνος, όπως και όλοι οι άλλοι ήρωες, γεννήθηκε η ιδέα της συνύπαρξης και συγκερασμού των δυο εννοιών της βαρύτητας. Εκείνης ως φυσική ιδιότητα του κόσμου μας και ως αυτό που θα λέγαμε τη μονάδα μέτρησης του κύρους ενός ανθρώπου. Κι έτσι κλήθηκα να περιγράψω τη μορφή που παίρνει η επιτάχυνση της βαρύτητας πάνω και γύρω από το σημείο, αλλά και σαφώς εντός εκείνου που λαμβάνει μια κρίσιμη απόφαση. Μια απόφαση ζωής και θανάτου. Για το πως το ‘ειδικό βάρος’ ενός ανθρώπου μπορεί να αποκτήσει μια συνάφεια με τις ιδιότητες της βαρύτητας. Κι αν στον μακρόκοσμο του απέραντου σύμπαντος η βαρύτητα θεωρείται ως η πιο ασθενής δύναμη του Καθιερωμένου Προτύπου, τότε στον δικό μας μικρόκοσμο των ανθρωπίνων ζωών η αξιοπιστία, η εντιμότητα, η λεβεντιά ή η ορθοκρισία είναι το απόλυτο, το σημαντικότερο μέγεθος.

Σ αυτό το σημείο πρέπει να ξεκαθαρίσω κάτι. Η ‘βαρύτητα’ δεν παύει να είναι ένα απλό μυθιστόρημα. Πολιτικό μεν, αλλά τέτοιο. Καθένας από τους άντρες και τις γυναίκες ήρωες αυτού του βιβλίου δεν πλάστηκαν ποτέ για να εξυψωθούν σε ένα πάνθεον ηρώων της επανάστασης, του αντάρτικου πόλης, της αναρχίας και της κοινωνικής ζωής. Δεν αποτελούν πρότυπα οι ζωές τους για τη νέα γενιά. Ωστόσο, οι επιλογές που κλήθηκαν να πάρουν τις δύσκολες στιγμές και οι μέθοδοι διαχείρισης κρίσεων, θα ήθελαν να παρίστανται ως ηθικά και πολιτικά διδάγματα. Η ‘βαρύτητα’ δεν ήρθε ως ένα βιβλίο που θα υποδείξει τρόπους ζωής, τρόπους να συνδυάσει κάνεις την πολιτική με την κοινωνική -ή ακόμη και την ερωτική- του ζωή. Ήρθε στα σίγουρα όμως να αναδείξει μια μεθοδολογία κατανόησης του πεδίου γύρω από το οποίο στροβιλίζονται καθημερινά οι διαφορές εκφάνσεις της ζωής των ανθρώπων. Όπως και να υπερτονίσει την αναγκαιότητα του μέτρου στις επιλογές τους. Έτσι λοιπόν, ο Γενάρης, η Ίντυ και οι άλλοι, δεν ήταν παρά μόνο το αποτέλεσμα μιας ζωής που οι ‘ίδιοι’ το επέλεξαν στις συγκεκριμένες συνθήκες. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους πραγματικούς ανθρώπους. Ο αντάρτης πόλης, η αναρχικιά, μπορεί να έχουν πολύ διαφορετικές ζωές και χαρακτήρες. Κι αυτό επιβάλλεται. Δεν μιλάμε, λοιπόν, για κάποιου είδους αντιπροσωπευτικά δείγματα, αλλά για παρουσίες που ασκούν μια ιδιάζουσα έλξη στον ‘πλάστη’ τους.

Όσον αφορά, ειδικότερα, τους αντάρτες πόλης και τα στερεότυπα που υπάρχουν γύρω από τις ζωές τους, πιστεύω ότι αυτά έχουν αρχίσει να φθίνουν τα τελευταία χρόνια. Δυστυχώς, τούτο συνέβη καθώς υπήρξαν πολλές συλλήψεις και η δημοσιότητα απομυθοποίησε σε ένα βαθμό την εικόνα του ‘εκτός κοινωνίας’ ανθρώπου που συνωμοτεί για την απόλυτη καταστροφή. Τύπων μοχθηρών, με υπερφυσικές ικανότητες που τρώνε τσιμέντο και χαλίκια και μπορούν να πετύχουν το οτιδήποτε οπότε αυτοί το θελήσουν. Μια τέτοια γλαφυρή εικόνα ίσως να είναι μόνο λειτουργική για να εκφοβίζει τους εχθρούς μας. Ωστόσο, σήμερα είναι αστείο να προσπαθούμε να ενισχύσουμε μια τέτοια εικόνα. Ένας από τους πολλούς στόχους του βιβλίου ήταν και αυτός. Να φέρει το αντάρτικο πόλης πιο κοντά στις πραγματικές του διαστάσεις. Γιατί οτιδήποτε στην πολιτική έρχεται πιο κοντά στην πραγματικότητα, ενισχύεται με αξιοπιστία. Η κρίση στην Ελλάδα έχει δημιουργήσει χιλιάδες άσχημα πράγματα, όμως έκανε και κάτι καλό. Επανέφερε στους ανθρώπους πιο γειωμένα κριτήρια. Ούτε η αναρχία, ούτε το ένοπλο ως πολιτικός ‘χώρος’ έχουν την ανάγκη να βαυκαλίζονται από κοινωνικά παινέματα και κολακείες. Οι εποχές απαιτούν σεμνότητα και γείωση με την κοινωνία. Οι ήρωες, λοιπόν, του βιβλίου χαίρονται τα νιάτα τους, ερωτεύονται, απολαμβάνουν, μαγειρεύουν, αστειεύονται, εργάζονται, πηγαίνουν ταξίδια, ονειρεύονται … ζούνε! Πέρα απ όλα αυτά έχουν και μια πολιτική δραστηριότητα η οποία ταιριάζει στα μέτρα και τις επιλογές τους. Η ‘βαρύτητα’ επιχειρεί να απομυθοποιήσει τον αγώνα για την επανάσταση διατηρώντας ταυτόχρονα την αδιαμφισβήτητη και υπέροχη αίγλη του. Και τούτο μόνο μέσα από ένα μυθιστορηματικού τύπου κείμενο θα μπορούσε να γίνει.

   5. Είναι τελικά το «αντάρτικο πόλης» μια παράλληλη διαδικασία της ζωής, ή μια ξεχωριστή συνθήκη που όποιος το επιλέξει θα πρέπει να αποκοπεί από άλλα πράγματα;

Σε συνέχεια από την προηγούμενη ερώτηση θα έλεγα ότι αυτή η συζήτηση περί του βαθμού στράτευσης ενός αγωνιστή σε μια ένοπλη οργάνωση είναι υπαρκτή μέσα στο κίνημα. Η ιστορική εμπειρία μας έχει δείξει ότι υπήρξαν οργανώσεις με ένα μεγάλο εύρος στη διαβάθμιση της στράτευσης του κάθε αγωνιστή. Από μια άτακτη, περιφερειακή ενασχόληση ως και την απόλυτη ενασχόληση μόνο με αυτήν. Υπάρχει, επίσης, και μία συζήτηση για τις δυνατότητες που παρέχει η αποκοπή από τις κινηματικές διαδικασίες έτσι ώστε να είναι πιο παραγωγική, αλλά και πιο ασφαλής μια οργάνωση. Αναμφίβολα, υπήρξαν οργανώσεις που έκαναν μόνο το ένα ή μόνο το άλλο, αλλά και άλλες που συνδύασαν και τις δυο τάσεις. Με μέλη που συμμετείχαν στις ευρύτερες πολιτικές διαδικασίες και με άλλα που κρατούνται στην αφάνεια της συνωμοτικής δράσης. Κάθε επιλογή έχει, προφανώς, τα μειονεκτήματα και τα πλεονεκτήματά της. Η συνωμοτική δράση μακριά από τα άγρυπνα μάτια της αντιτρομοκρατικής προσφέρει ασφάλεια, παραγωγικότητα, αλλά και τον κίνδυνο απομάκρυνσης από τις εξελίξεις και την πραγματικότητα του κινήματος, ενώ η παράλληλη ενασχόληση με τα μαζικά, το αντίθετο. Εξαρτάται σαφώς από τη στρατηγική φύση της κάθε οργάνωσης για να επιλέξει το πώς θα διακυμανθεί αυτή η διαβάθμιση στην εμπλοκή των μελών της.

Ο αγώνας που διεξάγει ένας αναρχικός αγωνιστής εντάσσεται σαφώς στο ευρύτερο πλαίσιο μιας πολεμικής διαμάχης. Κάνουμε πόλεμο ταξικό, μα πόλεμο. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρούμε εκείνους τους δρόμους που θα μας φέρουν τη νίκη. Από τούτο θα μπορούσε άνετα να συνάγει κάνεις ότι θα χρησιμοποιήσουμε κάθε δρόμο που θα μας οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Λάθος. Εμείς δεν διεξάγουμε έναν οποιοδήποτε πόλεμο. Θέλουμε να κάνουμε επανάσταση. Κοινωνική. Και αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε εμείς αποκλειστικά απέναντι σ εκείνους. Είμαστε δυνητικά η κοινωνία απέναντι τους. Ως κοινωνία, λοιπόν, έχουμε μια ζωή να ζήσουμε και παράλληλα να την αλλάξουμε. Και αυτή ακριβώς η ζωή είναι το ύψιστο αγαθό το οποίο διεκδικούμε ως αγωνιστές. Αυτό υπερασπιζόμαστε απέναντι σε εκείνους που μας το εξευτελίζουν. Ο επαναστάτης είναι ένας φανατικός λάτρης της ζωής, των χαρών και των απολαύσεών της. Παρόλο που τις περισσότερες φορές τις στερείται δραματικά σε σχέση με άλλους ανθρώπους, οφείλει να αποκτά όσες περισσότερες εμπειρίες και γνώσεις από τις διάφορες εκφάνσεις της. Γιατί με τον τρόπο αυτό γίνεται ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος που συμβαδίζει με την κοινωνία. Και καθένας από μας οφείλει να αποκτά καλλιέργεια ικανή να αποτελέσει κίνητρο για τους διπλανούς του. Δεν πρέπει οι δράσεις μας να είναι μόνο ελκυστικές για την κοινωνία, πρέπει να είμαστε και οι ίδιοι ως υποστάσεις τέτοιοι. Ο ελιτισμός δεν βοηθάει κανέναν, παρά ίσως να προσφέρει έναν ήσυχο ύπνο στους φορείς του. Ωστόσο, ένας ήσυχος ύπνος είναι μακριά από το ύφος που θα έπρεπε να ‘χει ένας επαναστάτης.

   6. Διαβάζοντας το βιβλίο, μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ασκείς μια εύλογη κριτική στις διαδικασίες του αναρχικού χώρου, στις συνελεύσεις, σε αυτό που ονομάζουμε ή που θέλουμε να ονομάζουμε «μαζικό» ή «ανοιχτό», ενώ τονίζεις πολύ την συντροφικότητα και την αλληλεγγύη μέσα στις ομάδες, στις προσωπικές σχέσεις που υπάρχουν και είναι δυνατές.  Έτσι είναι όντως;

Στη ‘βαρύτητα’ όντως ασκώ κριτική ή αν θες υπερτονίζω μερικές από τις παθογένειες τόσο των ανοιχτών διαδικασιών όσο και των κλειστών, με την ίδια ζέση. Η κριτική αυτή ήταν επίσης από τα ζητήματα που με απασχόλησαν πολύ κατά τη συγγραφή του βιβλίου. Εδώ υπήρχε διάχυτος ο κίνδυνος να δοθεί μια λάθος εντύπωση στο αναγνωστικό κοινό που δεν είναι εξοικειωμένο με τις πολιτικές διαδικασίες. Θα μπορούσε να εισπραχθεί μια αποθαρρυντική εικόνα για τους αναρχικούς και τις διαδικασίες τους. Ωστόσο, ήταν ένα ρίσκο το οποίο πήρα και όπως εξήγησα πρωτύτερα, η ανάδειξη αδυναμιών με έναν τρόπο που δεν προσβάλει, φέρει μεγαλύτερη γείωση με την πραγματικότητα και τα ίδια τα προβλήματα. Πέραν αυτού, είμαι βέβαιος ότι στο βιβλίο περιέχονται ένα σωρό άλλα προτερήματα της αναρχίας που αντισταθμίζουν τα οποία ελλείμματα. Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, τους συντρόφους που ζουν αυτές τις καταστάσεις, είναι ένας ωραίος τρόπος να προβληματιστούν και να δράσουν σε μια νέα κατεύθυνση. Αλλά και για τους νέους συντρόφους που έχουν μια εγγενή απέχθεια ή κι απογοήτευση για πολλές συλλογικές διαδικασίες, αυτή η κριτική δεν μπορεί να αποτελέσει άλλοθι, ούτε να υπερθεματίσει πάνω στη δική τους κριτική. Εδώ δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση ένα δίπολο ανοιχτού/μαζικού και κλειστού/ένοπλου το οποίο συγκρούεται. Το βιβλίο ασχολείται με νοοτροπίες που απαντώνται σε όλο το πολιτικό φάσμα. Διατρέχουν όλες τις αντιλήψεις, όλες τις τάσεις.

Έχω υπάρξει παιδί και των δυο καταστάσεων, όπως και οι περισσότεροι που συμμετείχαν ποτέ σε ένοπλες ομάδες. Κι από τις δύο πήρα τα κατάλληλα εφόδια για να προχωρήσω. Ωστόσο, στις σημερινές συνθήκες της κρίσης στην οποία βρίσκεται και ο αναρχικός ‘χώρος’, οι παθογένειες τείνουν να υπερκαλύψουν τα πάντα. Κι επειδή, προφανώς, δεν είναι δική μου δουλειά να μιλώ για εκείνες των κλειστών ομάδων, αναγκαστικά εκθέτω αυτές που εκφράζονται δημόσια, στις συνελεύσεις. Το πρόβλημα, προφανώς, δεν είναι η πολυμορφία των τάσεων που ανθούν στον ‘χώρο’ μας. Ούτε, βέβαια, κι ότι πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που σε κάθε πεδίο θα ξεχωρίζουν ως πιο δραστήριοι ή με ευχέρεια στον λόγο, που μονοπωλούν πολλές φορές τις συζητήσεις. Τούτα είναι εύλογα και θεμιτά. Το θέμα που πληγώνει σήμερα τον ‘χώρο’ είναι η αντίληψη ότι η εσωτερική διαπάλη των τάσεων ή των αντιλήψεων μπορεί να αποδειχθεί παραγωγική και προωθητική. Είναι μια λογική που πραγματικά λειτούργησε παλιότερα, όπως μετά το πολυτεχνείο του ’95, όταν συγκρούστηκαν δύο θεμελιακά αντιδιαμετρικές αντιλήψεις και έτσι κατάφερε αυτό που σήμερα συγκροτεί τον σύγχρονο αναρχικό ‘χώρο’ να αποκτήσει τις ρίζες του. Τότε, όντως εκείνη η σύγκρουση ήταν προωθητική και ζωογόνα. Όμως στις τωρινές συνθήκες, που η κρίση μας υπερβαίνει όλους, η επιμονή σε ενός είδους ‘ξεκαθάρισμα’ των τάσεων είναι εντελώς καταστροφική, διαλυτική και ανόητη.

   7.Στο βιβλίο, το στοιχείο του έρωτα, της συντροφικότητας, φαίνεται να είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους χαρακτήρες. Μπορεί να είναι τελικά και ο έρωτας, ή μια σχέση, κινητήριος δύναμη για πολιτική δράση; Ποια η σημασία του στον ευρύτερο αγώνα;

«Ο  έρωτας  και  η  επανάσταση,  σύντροφοι,  δεν  συμπορεύονται  απλά  με  μια  διαλεκτική σχέση  μεταξύ  τους.  Διατηρούν  την  ίδια  σχέση,  που  υπάρχει  ανάμεσα  στον  ήλιο  και  τη  γη.  Το  βαρυτικό  πεδίο  της  επανάστασης κρατά  σε  τροχιά  τον  έρωτα.  Και,  ως  αρσενικά,  σύντροφοι,  εσείς θα  έπρεπε  να  το  νιώθετε  αυτό.  Γιατί,  τι  μπορεί  να  υπάρξει  πιο ισορροπητικό  από  τη  σκέψη  της  αγαπημένης,  που  με  ένα  γλυκό χαμόγελο  στα  χείλη  σε  καλεί,  να  χαρείτε  τα  επινίκια».

Είναι μια από τις πολλές ρήσεις του Ιρλανδού ήρωα του βιβλίου που προσπαθεί να εγκαλέσει με ένα φρόνιμο τρόπο τους δυο άρρενες συνομιλητές του. Πραγματικά, ο έρωτας και η συντροφικότητα, ο αγώνας και η πολιτική είναι οι δυο πυλώνες της ‘βαρύτητας’. Αλλά εδώ δεν είναι η ώρα να σταθμιστούν ως μεγέθη που επηρεάζουν τις ζωές των ανθρώπων. Ο Ελύτης στο Μονόγραμμα λέει τα εξής για τον έρωτα: «θα πενθώ πάντα – μ ακούς; – για σένα, μόνος, στον Παράδεισο / Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές Της παλάμης, η Μοίρα, σαν Κλειδούχος Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός / Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι / Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου». Και λίγο πιο κάτω από το ίδιο: «Μες στη μέση της θάλασσας Από το μόνο θέλημα της αγάπης, ακούς Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ ακούς Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς…».

Στη ‘βαρύτητα’ συνυπάρχουν αυτοί οι δυο μεγάλοι τομείς στη ζωή ενός ανθρώπου, όχι όμως απαραίτητα για να συσχετιστούν μεταξύ τους κάτω από κάποιο νέο περίεργο δόγμα που θέλει το ‘βίωμα’ ως τη θεμέλιο λίθο της πολιτικής. Εδώ θα πρέπει να διαφυλάξουμε όλοι μας, συγγραφέας και αναγνώστες, την δυνατότητα να προσλαμβάνουμε τα τεκταινόμενα στο βιβλίο κάτω από μια οπτική που δεν παραπέμπει αυτομάτως σε πολιτική θεωρία. Προφανώς, ο τρόπος που ερωτεύεται ο καθένας από τους ήρωες του βιβλίου δεν είναι μια πρόταση ζωής, ούτε φυσικά έχει και ευθεία σχέση με κάποια πολιτική κατεύθυνση. Θα ήταν αστείο. Οι άντρες και οι γυναίκες της ‘βαρύτητας’ έχουν μια αυτονομία που εκτείνεται πέρα από τα στενά όρια των σελίδων στις οποίες αναπνέουν. Συνεχίζουν να ζουν στον κόσμο μας, ως πτυχές υπαρκτών ανθρώπων, επιθυμιών ή αναγκών που έχουν την αγωνία να ζήσουν όμορφα, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Έχουν γραφτεί αμέτρητες σελίδες για τον έρωτα και τη συντροφικότητα, όπως και άλλα τόσα για τον αγώνα και την επανάσταση. Ασφαλώς πιστεύω ότι το πρώτο είναι πιο πολύπλοκο θεωρητικά ενώ το δεύτερο πρακτικά. Μια σχέση δύο ανθρώπων μπορεί εξίσου να αποτελέσει κίνητρο και αντικίνητρο για την πολιτική δράση. Γιατί το εύρος των συναισθημάτων στον έρωτα είναι χαοτικό. Άρα και επικίνδυνο. Πάντως η αλήθεια είναι ότι οι ήρωες του βιβλίου που ερωτευτήκαν ωφελήθηκαν ως προς την εμπλοκή τους με τον αγώνα.

   8. Γιατί επέλεξες να χρησιμοποιήσεις μελλοντολογικά στοιχεία και να απλώσεις την ιστορία μέσα στα χρόνια; Τι σημαίνει για σένα αυτό;

Κάποια στιγμή μέσα στο προηγούμενο καλοκαίρι έπεσα τυχαία πάνω σε κάποιο επιστημονικό άρθρο για τη θεωρία των χορδών. Έπειτα, μνημόνευσα την πρώτη φορά που τη συνάντησα σε ένα υπέροχο βιβλίο του Stephen Hawking. Υποστήριζε, σε θεωρητικό πάντα βαθμό, ότι η επιβεβαίωσή της θα σήμαινε την απαρχή των χωροχρονικών παρακάμψεων. Τα ταξίδια στο χρόνο υπήρξαν για δεκαετίες ένα ευγενές μυστήριο κι ένα προκαταρκτικό ταξίδι στη φαντασία για κάθε ανθρώπινο ον. Στη συνέχεια, αμέσως προσπάθησα να συγκεντρώσω όσα περισσότερα στοιχεία μπορούσα για να κατανοήσω τις χορδές και τις ιδιότητές τους. Σίγουρα, δε μπορώ να πω ότι τα κατάφερα και πολύ καλά. Ωστόσο, μέσα στον πυρετό των εσωτερικών διεργασιών για το βιβλίο, εκείνες ήταν που γέννησαν τον πρώτο μου χαρακτήρα, τον καθηγητή Νικ Φλαϊχάιερ. Πάνω στην μεγάλη του εργασία, η οποία επιβεβαίωσε τη θεωρία, χτίστηκε σιγά σιγά και ο υπόλοιπος αρχικός κορμός του έργου. Μια σπονδυλωτή ιστορία σε τρεις χρόνους που καλύπτει έναν αιώνα. Ένα έργο ζωής για τον καθηγητή κι ένα περίπου τέτοιο για τον συγγραφέα.

Το ταξίδι στο χρόνο ως θέμα είναι πολύ κοινότυπο στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Είναι όμως ακριβώς αυτός ο πειρασμός για τη γνώση του μέλλοντος ή ακόμα και για το ξαναντάμωμα με τα νιάτα που πάντα θα εξιτάρει τον άνθρωπο. Αυτή η ‘ευκολία’ που μου παρείχε ο καθηγητής Φλαϊχάιερ, επέτρεψε να ικανοποιήσω τρεις βασικές επιδιώξεις. Πρώτα απ όλα, να πειραματιστώ με το σπονδυλωτό μοτίβο στη συγγραφή, το οποίο καλλιεργεί με έναν ιδιαίτερο τρόπο μια αγωνία για την εξέλιξη. Ομολογώ ότι ήταν πολύ δύσκολο να ξετυλίξω την πλοκή χωρίς να δημιουργούνται χρονικά ασυμβίβαστα και λογικά κενά στο έργο. Έπειτα, μου επέτρεψε να παραθέσω μια άποψη για το μέλλον των κοινωνιών, δίχως όμως να προσποιούμαι τον προφήτη. Αυτό ήταν μονάχα το όχημα για να αναδείξω τα διαχρονικά ηθικά ζητήματα που συμβαδίζουν με την πολιτική σε διαφορετικές κοινωνικές, πολιτισμικές και γεωπολιτικές συνθήκες και πώς αυτά είναι που στην ουσία παραμένουν αυτούσια. Όσον αφορά το πολιτικό διακύβευμα αυτής της χρονικής επέκτασης, προσπάθησα να παρουσιάσω μία βραχεία, μια μέση και μια μακρά πραγματικότητα για την Ελλάδα και τον κόσμο που να προκύπτει από την πολιτική ανάλυση του σήμερα. Ωστόσο, δε με απασχόλησε ποτέ το να φτιάξω έναν πολιτικό ‘Καζαμία’, ούτε να γίνω θεωρητικός της δυστοπίας. Τέλος, τούτος ο πειραματισμός στα χρονικά περιθώρια του μπρος και του πίσω ήταν και μια δικιά μου προσωπική υπόθεση. Ένας πειραματισμός εκ προθέσεως πάνω σε όρια, συναισθήματα και αντοχές. Είμαι, σε γενικές γραμμές, ικανοποιημένος από τις βασικές επιλογές που έκανα στη ζωή μου. Έτσι η κλασσική και ξενέρωτη -είναι η αλήθεια- ερώτηση περί μετανοιών και επιστροφής στο παρελθόν δε με απασχόλησε καθόλου. Οι ήρωες μου χρησιμοποιούν την ευφυΐα του καθηγητή Φλαϊχάιερ για να ανατρέψουν καταστάσεις προς όφελος της ανθρωπότητας. Δεν τους παρακινεί κάποιο προσωπικό συμφέρον. Η τάση, λοιπόν, που εντοπίζεται στο βιβλίο ως μια φυγή προς το μέλλον ίσως να έχει τις ρίζες της στην ίδια την τωρινή ζωή του συγγραφέα. Όσα δημιουργικά πράγματα και να βρίσκεις να κάνεις στη φυλακή, ο χρόνος θα είναι πάντα ένας ουσιαστικά αναξιοποίητος, ένας χαμένος χρόνος.

    9.. Ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία στο βιβλίο, σε όλες τις ιστορίες, είναι οι γυναικείοι χαρακτήρες, τόσο ως επαναστάτριες μέσα στην πλοκή του βιβλίου, όσο και στην καθημερινή ζωή…τι έχεις να πεις γι αυτό;

Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Η ‘βαρύτητα’ είναι ένα βιβλίο, μια ματιά για τον αγώνα, την πολιτική, την αγάπη, τις σχέσεις, δοσμένη από έναν άντρα συγγραφέα. Ετούτη είναι μια ταυτότητα, όπως όλες οι υπόλοιπες με τις οποίες γράφω, την οποία όχι μόνο δεν απαρνούμαι, αλλά διεκδικώ κιόλας. Και αυτό δεν έχει, φυσικά, να κάνει με κάποια περίεργη καινοφανή πολιτική αντίληψη που έχω για τη διαφορετικότητα των δύο φύλων στην πολιτική και κοινωνική ζωή. Είμαι βαθιά αναρχικός, όμως δεν είμαι οπαδός διάφορων σύγχρονων απόψεων που, στην προσπάθεια τους να κάνουν αντισεξιστικό ή αγώνα υπέρ της διαφυλικής ισότητας, ισοπεδώνουν την κάθε διαφορετικότητα ανάμεσα στα δύο φύλα. Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι μια αντίληψη βαθιά αντιπροοδευτική, καθώς προσπαθεί να λειάνει εκείνες τις ιδιαιτερότητες που κάνουν την ώσμωση των δύο φύλων τόσο ενδιαφέρουσα.

Πράγματι, οι γυναίκες στο έργο μου έχουν τη δική τους ξεχωριστή και ιδιαίτερη βαρύτητα. Τόσο για τον αγώνα όσο και για την πλοκή, αλλά και πολύ περισσότερο για τους άντρες ήρωες, μα και για τον συγγραφέα. Πρώτη απ όλες η Ρόζα, σε ένα παρόν που προσιδιάζει σε μια ζωή πέρα από τα κάγκελα της φυλακής. Έπειτα η Μελίνα, στο μέλλον, μα στην πραγματικότητα σε ένα κοντινό παρελθόν όπου οι νέοι κάνουν τα πρώτα βήματα ανεξαρτησίας. Τέλος η Ίντυ, μια νεαρή μαχήτρια χωρίς όρια που ξαφνικά τα ανακαλύπτει. Μια ηρωίδα που αποδεικνύει στην πράξη πως στον αγώνα για την ελευθερία οι γυναίκες μπορούν ισότιμα -και μάλιστα πολλές φορές πολύ πιο θαρραλέα- να πολεμούν δίπλα στον άντρα. Γυναίκες με πείσμα, ικανότητες, ομορφιά, νιάτα, δυναμισμό, με τις επιλογές τους. Η ιστορία της ‘βαρύτητας’ είναι φτιαγμένη για να αναδείξει την πυρηνική εκείνη σχέση μεταξύ ενός ζευγαριού που παλεύει μαζί στη ζωή και τον αγώνα. Με τον ιδιαίτερο τρόπο τους κάθε φορά, με τις επιμέρους ιδιαιτερότητες και επιλογές μοχθούν για το καλύτερο. Για ένα καλύτερο μέλλον. Σε αυτήν την ακανθώδη πορεία -όπως συμβαίνει με όλους τους μεγάλους έρωτες- αναδεικνύονται όλες εκείνες οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα. Στο πώς, για παράδειγμα, η γυναίκα μπορεί πολύ πιο άνετα να εκφράσει την ανάγκη της για τη συντροφικότητα, την ‘ασφάλεια’, απ ότι ο άντρας που συνήθως δειλιάζει. Η ‘βαρύτητα’ είναι, πέρα από την πολιτική της διάσταση, μια ωδή στον έρωτα, το νοητικό παιχνίδι ανάμεσα στα δύο φύλα. Ωστόσο, δεν διεκδικεί κάποιου είδους ‘αντικειμενικότητα’. Διατηρεί μια αντρική ματιά μέσα σε αυτήν την ‘διελκυστίνδα’. Με απόλυτο σεβασμό και μια μικρή δόση προστατευτικότητας, για τούτο το υπέροχο φύλο που αξίζει να υμνείται διαχρονικά.

10. Σε όλες τις ιστορίες του βιβλίου, υπάρχει έντονο το στοιχείο της «μικρής ομάδας», των μερικών ατόμων που προσπαθούν να αλλάξουν με διαφορετικά μέσα και συνθήκες το ρου της ιστορίας…είναι αυτό κάτι που πιστεύεις, ότι τελικά τα πράγματα αλλάζουν από τις μικρές ομάδες; Ποιος θα έπρεπε να είναι ο ρόλος του κινήματος σε όλο αυτό;

Εκείνο που είναι θέσφατο πια στην πολιτική επιστήμη, αλλά και στους ίδιους τους χώρους των αγωνιστών είναι ότι οι επαναστάσεις πραγματοποιούνται από τις κοινωνίες. Κι όταν αναφερόμαστε στην κοινωνία, δεν εννοούμε το σύνολο των πολιτών μιας χώρας, ενός τόπου. Μιλάμε για κοινωνικά κομμάτια που έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί και έχουν κοινά ταξικά συμφέροντα. Τούτο είναι αδιαπραγμάτευτο. Η επανάσταση είναι μια μακρά διαδικασία πολιτικών και κοινωνικών διεργασιών. Περίπου το σύνολο των επαναστάσεων ακολούθησαν ένα τέτοιο μοτίβο. Ωστόσο, υπήρξαν και περιπτώσεις, όπως η κουβανική επανάσταση, που στηρίχθηκε πρωτίστως στο πείσμα και την θέληση μιας χούφτας μαχητών. Από κει και πέρα, πολλές είναι οι συζητήσεις στο χώρο των κινημάτων γι αυτό ακριβώς το ζήτημα. Από αυτήν, προκύπτουν και τάσεις που ακολουθούν την αντίστοιχη αντίληψη που βρίσκεται στη μία ή στην άλλη πλευρά. Η απάντηση, βέβαια, που συνενώνει και τις δύο ‘αντιμαχόμενες’ πλευρές, άτομο ή κοινωνία, είναι σχετικά απλή. Ο πυρήνας των επαναστάσεων πάντα θα είναι οι συλλογικότητες, οι ομάδες, τα κινήματα. Γιατί εκείνα είναι πάντα στην πρώτη γραμμή του αγώνα, εκείνα είναι που έχουν τη δύναμη της πρωτοβουλίας και την εμπειρία για να το πράξουν. Ακόμα και στο επίπεδο του ενός ατόμου αν πάμε, θα μπορούσαμε εύκολα να πούμε πως είναι στο χέρι του να αλλάξει τον κόσμο. Κι αυτή ίσως να είναι μια βασική διαφορά της αναρχίας από τον μαρξισμό. Ωστόσο, αυτός ο βολονταρισμός πρέπει να πλαισιώνεται με τις παραπάνω βασικές γνώσεις και να χρησιμοποιείται με μέτρο, γήινα, γιατί μετά καταλήγουμε πάλι στον ελιτισμό ή στον αντικοινωνισμό. Το άτομο πρέπει να είναι διατεθειμένο να κάνει το αδύνατο και να γνωρίζει πώς να πραγματοποιήσει το δυνατό.

Σε κάθε μυθιστόρημα, η καρδιά της ιστορίας είναι ο ήρωας. Από τα ελάχιστα πράγματα που γνώριζα σε σχέση με τη θεωρία της λογοτεχνίας ήταν ότι οι ήρωες πρέπει να έχουν μια στιβαρή παρουσία στην ιστορία. Να προσεγγίζονται εύκολα από τον αναγνώστη ανεξάρτητα αν ο ίδιος μπορεί να ταυτιστεί ή να αναγνωρίσει κομμάτια του εαυτού του σ αυτούς. Να έχουν, στην πραγματικότητα, κάτι οικειοποιήσιμο. Οι ομάδες, οι παρέες στις τρεις ιστορίες του βιβλίου προσπαθούν διαρκώς να υπερβούν καταστάσεις. Να ανατρέψουν υφιστάμενα γεγονότα με έναν τρόπο που δεν αντιστοιχεί -φαινομενικά- στο μέγεθος τους. Είτε σε πολιτικό είτε σε προσωπικό επίπεδο κάνουν πάντα τις πιο δύσκολες επιλογές. Αληθινές ηρωικές πράξεις από αληθινούς ήρωες. Κι αν πάλι κλείσουμε το βιβλίο και το καταχωνιάσουμε σε κάποιο ράφι, τότε τι διαφορετικό συμβαίνει στην πραγματικότητα; Έχουμε την ανάγκη από ήρωες, απλά από πολλούς. Και από εκείνους τους ήρωες που δε βιάζονται κραδαίνοντας τον τίτλο τους στον αέρα. Αφήνουν τους άλλους να το πούνε, κι αυτό χαμηλόφωνα.

11. Τι προσδοκίες είχες όταν έγραφες το βιβλίο; Τι προσδοκίες έχεις τώρα που έχει πάρει τον δρόμο του;

Τούτο το καλοκαίρι διάβασα Χέμινγουεϊ, τον ‘Γέρο και τη θάλασσα’. Όταν μου πρωτοκαρφώθηκε η ιδέα να γράψω μυθιστόρημα, σκέφτηκα ότι ο καλύτερος τρόπος για να μην εκτεθώ ‘λογοτεχνικά’ θα ήταν να γράψω κάτι σε στυλ νουάρ. Γράφοντας, κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι το αποτέλεσμα ήταν εκδόσιμο. Έτσι και προχώρησα. Ο στόχος αυτού του βιβλίου ήταν πρωτίστως πολιτικός και δευτερευόντως οτιδήποτε άλλο. Ωστόσο, είχα την αγωνία να ‘τιμήσω’ το μέσο με μια αξιοπρεπή παρουσία. Τελικά, μπορώ να πω ότι είμαι ικανοποιημένος για κάτι που κάνω για πρώτη φορά. Επανερχόμενος τώρα στον Χέμινγουεϊ, συνειδητοποίησα με μεγάλη μου απογοήτευση ότι η λογοτεχνία είναι κάτι άλλο απ αυτό που εγώ επιχείρησα. Μέσα σε λιγότερο από 150 σελίδες αποτύπωσε ένα αριστούργημα, χωρίς να υπάρχει λέξη να περισσεύει -όπως πολύ εύστοχα σημειώνει ο φίλος και εκδότης του. Αυτό είναι κάτι που με έχει προβληματίσει έκτοτε αρκετά. Η ‘βαρύτητα’ είναι ένα πολυδαίδαλο, πολυδιάστατο βιβλίο, με πάρα πολλές πληροφορίες, αναλύσεις, εικόνες, περιπέτειες. Είναι ένα ‘φορτωμένο’ βιβλίο. Παρόλα αυτά, προσπάθησα, ακριβώς λόγω της φύσης του αυτής που συμπεριλαμβάνει την εκπλήρωση αμφοτέρων στόχων, να μην το κάνω ένα επιτηδευμένο έργο. Άλλωστε, υπάρχουν διάφοροι τρόποι να προσεγγίσεις τα πολύπλοκα ζητήματα που πραγματεύεται το βιβλίο και ένας απ αυτούς είναι και η απλότητα. Τούτη είναι μια συμβουλή αυτοκριτικής για μια ενδεχόμενη επόμενη φορά.

Όταν ξεκινούσα να γράφω αυτό το βιβλίο πίστευα ότι κάποια πράγματα χρειάζονται επειγόντως αλλαγή. Και η ‘βαρύτητα’ ήταν μια ζώσα απόδειξη ότι ο άνθρωπος μπορεί να εξελίσσεται, να αλλάζει. Κάποτε θα μου ήταν αδιανόητο να επιχειρήσω κάτι ανάλογο. Αλλά και επί της ουσίας, οι προσδοκίες που είχα ήταν να συμβάλω στο να γίνουν κάποιες αλλαγές στον τρόπο, περισσότερο, που έχει εντυπωθεί μια ολόκληρη κουλτούρα στο ‘χώρο’ της αναρχίας, της επανάστασης. Στο να επανέλθει, δηλαδή, η αίσθηση του μέτρου σε μια σειρά από πράγματα. Και αυτό δεν γίνεται από τη θέση του κήνσορα, του σοφού πολιτικού κρατούμενου με τα γκριζαρισμένα μαλλιά που προσδίδουν, κατ’ ανάγκη, κάποιο κύρος. Η φυλακή δεν σου επιμετρά ‘παράσημα’. Είναι η συνολική πορεία του αγωνιστή που προσμετράται και κρίνεται κάθε στιγμή. Έτσι, προσδιόρισα κάποιους ομόκεντρους κύκλους γύρω από τους οποίους τοποθετούνται οι ειδικές απευθύνσεις μου. Είναι τα αντίστοιχα αναγνωστικά κοινά. Αρχικά, υπάρχει ένας πολύ στενός πυρήνας ανθρώπων που βρίσκεται κοντά μου και η απεύθυνση έχει ένα χαρακτήρα προσωπικής φύσης. Έπειτα, έρχεται η απεύθυνση στον χώρο της αναρχίας, σε παλιούς και νεότερους συντρόφους. Μετά, υπάρχει το ευρύτερο κίνημα που μπορεί να αντλήσει χρήσιμα διδάγματα. Τέλος, είναι μια τριβή με την κοινωνία, αλλά και τους φίλους του μυθιστορήματος, της λογοτεχνίας. Μια γνωριμία με την αναρχία που δεν ήξεραν ποτέ. Μια άλλη αναρχία, ίσως πιο οικεία ή πιο προσιτή, αλλά εξίσου επικίνδυνη για τους εχθρούς της. Μια αναρχία που δε φοβάται να τσαλακωθεί και προσωπικά. Μια αναρχία που της αρέσει να αγαπά τη ζωή και ταυτόχρονα να πολεμάει γι αυτήν. Κι αφήνει το χρόνο να την κρίνει, μα όχι να περάσει ανέξοδα.

Μου άρεσε όταν διόρθωνα το κείμενο στη δεύτερη γραφή, το γεγονός ότι είχα την αποκλειστικότητα του. Ήταν σα να είχα ένα ακόμη παιδί που δεν είχε ενηλικιωθεί, που δεν είχε βγει μόνο του στον κόσμο. Ήταν πραγματικά μοναδικές εκείνες οι στιγμές. Έπειτα, ήρθε η ώρα της έκδοσης. Το παιδί πετούσε μακριά μου. Είναι αμφίθυμα αυτά τα συναισθήματα. Βέβαια, ακόμη δεν έχω λάβει μια γερή ανατροφοδότηση για εκείνα που προκάλεσε το βιβλίο. Έχω, ωστόσο, μια πρώτη εικόνα αντιδράσεων, σκέψεων, κριτικής, αλλά και όμορφων διατυπώσεων για εκείνο. Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος για τη διεισδυτικότητα του, αλλά και κατά πόσο χρήσιμο, τελικά, μπορεί να φανεί, ωστόσο διατηρώ μια ελπίδα, όπως πάντα πρέπει να κάνει κανείς, έτσι ώστε τα γεγονότα να με εκπλήξουν. Διαφορετικά, ίσως την επόμενη φορά. Ως κατακλείδα, αφήνω τη διαπίστωση ότι το ευγενές εγχείρημα εκείνο της αλλαγής του κόσμου, αλλά και του κάθε ανθρώπου προσωπικά, είναι μια μάχη κατανόησης του ίδιου σου του εαυτού κι από τις δύο πλευρές. Στην συγκεκριμένη περίπτωση και από τον αναγνώστη και από τον συγγραφέα. Και συμβαίνει πολλές φορές στη ζωή και στον αγώνα, από την ιδιαίτερη αγωνία να τα καταφέρουμε, να αλλάζουμε τελικά μόνο τον εαυτό μας. Όχι, φυσικά, προς το καλύτερο.

Οι προσδοκίες που έχω για τη ‘βαρύτητα’ είναι να εξαντληθεί!

Και μην ξεχνάτε ότι από κάθε αντίτυπο του βιβλίου, 1€ πηγαίνει στο Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών.

http://www.hitandrun.gr/mia-sizitisi-ton-kosta-gourna-gia-politiko-mithistorima-tou-varitita-sto/