διεθνισμός, internazionalismo

Ο γερμανός αντάρτης HPG Panser μαρτύρησε σε μια αεροπορική τουρκική επίθεση

«Θυμόμαστε τους διεθνείς μας μάρτυρες στο πρόσωπο του συντρόφου Bager Nujiyan: «Υποσχεθήκαμε να υποστηρίξουμε τις αξίες που δημιούργησαν οι μάρτυρες μας και να επιτύχουμε τη νίκη «, είπε το HPG.

Il guerrigliero tedesco HPG Panser martirizzato in un attacco aereo turco

Το HPG Press Center ανακοίνωσε ότι ο γερμανός αντάρτης Nujiyan Bager (Michael Panser) μαρτύρησε σε μια αεροπορική επίθεση στα τέλη του 2018. Το HPG δήλωσε: «Σε αεροπορική επίθεση του εισβολέα τουρκικού στρατού στις 14 δεκεμβρίου 2018 στις αμυντικές ζώνες της Medya , ο γερμανός σύντροφος μας Bager Nujiyan (Michael Panser) μαρτύρησε».

Οι πληροφορίες ταυτοποίησης του μάρτυρα αντάρτη έχουν ως εξής:

Όνομα πολέμου: Bager Nujiyan

Όνομα: Michael Panser

Τόπος γέννησης: Γερμανία

Όνομα μητέρας και πατέρα: Bettina – Hans Ulrich

Ημερομηνία και τόπος του μαρτυρίου: ζώνες άμυνας της 14 δεκεμβρίου 2018 / Medya

ΕΝΑΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΗΣ LEADER ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ ΣΤΟ HPG

Το ανακοινωθέν συνεχίζει λέγοντας πως: «Ο σύντροφος Bager Nujiyan γεννήθηκε στη Γερμανία το 1988, και μεγάλωσε εκεί. Ο σύντροφος Bager μεγάλωσε μέσα σε μια σοσιαλιστική οικογενειακή παράδοση και πήγε να αναζητήσει την αλήθεια με την σοσιαλιστική συνείδησή του. Ο σύντροφος Bager γνώριζε πως μια σημαντική ζωή ήταν δυνατή μόνο μέσα από έναν δίκαιο αγώνα, και είχε ένα παρελθόν που επεκτάθηκε από τη Γερμανία στο Μεξικό, στην Κολομβία, στη Βενεζουέλα και στη Νικαράγουα. Ο σύντροφος Bager ήταν ένας διεθνιστής, που μάχονταν στο πλευρό του ζαπατίστικου ανταρτοπόλεμου και έγινε ένας πραγματικός ηγέτης για τον σοσιαλισμό. Κατά τη διάρκεια της φιλοσοφικής και ιδεολογικής του αναζήτησης, γνώρισε τον ηγέτη Apo και διάβασε την υπεράσπισή του. Προσχώρησε στο ΡΚΚ το 2017 για τον αγώνα για την ελευθερία από πλευράς του κουρδικού λαού και των λαών της Μέσης Ανατολής. Στις επιθέσεις του ISIS κατά του Κουρδιστάν, υπερασπίστηκε το Κουρδιστάν χωρίς δισταγμό. »

ΕΜΑΘΕ ΑΠΤΑΙΣΤΑ ΚΟΥΡΔΙΚΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΟ ΧΡΟΝΟ

Ο σύντροφος Bager βυθίστηκε στη φιλοσοφία του leader με μεγάλο ενθουσιασμό και γρήγορα προσαρμόστηκε στην ορεινή ζωή. Ο σύντροφος Bager εργάστηκε για να ενισχύσει τη διεθνιστική θεώρηση επί στερεών θεμελίων και προσπάθησε να βελτιωθεί σαν αντάρτης, στη γλώσσα, τον πολιτισμό και την τέχνη. Ήταν ένα παράδειγμα για όλους τους συντρόφους με την πειθαρχημένη, ταπεινή και αποφασιστική ζωή του, με υψηλή ηθική, και είχε γίνει ένα εξαιρετικός μαχητής με τα κουρδικά του που έμαθε να μιλά και να γράφει άπταιστα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ο σύντροφος Bager έχει τη θέση του στον Αγώνα για την Ελευθερία του Κουρδικού λαού όπως οι διεθνείς μάρτυρες μας Haki Karer, Kemal Pir, Andrea Wolf (Ronahi), Uta Schneiderbanger (Nudem), Jacob Riemer (Siyar), Sara Handelmann και πολλοί άλλοι. Έχει γίνει ένα καλό παράδειγμα αλληλεγγύης μεταξύ των λαών και έχει κερδίσει μια θέση για τον εαυτό του με την αξία που έχει προσθέσει στο κίνημα για την ελευθερία. Η αξιέπαινη οικογένεια Panser μπορεί να είναι πολύ υπερήφανη για τον σύντροφο Bager Nujiyan που έγινε ένα σύμβολο στον αγώνα για ελευθερία. Προσφέρουμε τα συλλυπητήριά μας στην αξιέπαινη οικογένεια Panser για αυτή την τεράστια απώλεια και θυμόμαστε τους διεθνείς μάρτυρες μας στο πρόσωπο του συντρόφου Bager Nujiyan. Υποσχόμαστε να στηρίξουμε τις αξίες που δημιούργησαν οι μάρτυρες μας και να επιτύχουμε τη νίκη ».

 

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/il-guerrigliero-tedesco-hpg-panser-martirizzato-in-un-attacco-aereo-turco

διεθνισμός, internazionalismo

Τσιάπας. Το Ezln ανακάμπτει, η ζαπατιστική αυτοδιαχείριση μολύνει το νότο

 

Μεξικό. Επτά νέες caracoles και τέσσερις νέοι αυτόνομοι δήμοι Ζαπατίστας γεννήθηκαν στις 17 αυγούστου. Η ανακοίνωση έρχεται κατευθείαν από το EZLN που επιστρέφει να μιλά μετά από μήνες σιωπής που ακολούθησαν τις εορταστικές εκδηλώσεις για τα 25 χρόνια της εξέγερσης (όταν φώναξαν στον κόσμο ότι επέστρεψαν μόνοι όπως μόνοι ήταν η 1η ιανουαρίου 1994) και μετά το lockout των εδαφών που αντιστέκονταν με ένα είδος «κόκκινου συναγερμού» που προκλήθηκε από την αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση που άσκησε η τοπική, κρατική και ομοσπονδιακή κυβέρνηση και από την απειλή των μεγάλων έργων όπως το Tren Maya.

Η επανεκκίνηση αποτελεί μέρος της ζαπατίστικης ιστορίας: μετά τις 9 φεβρουαρίου 1995, όταν ο Πρόεδρος Zedillo, παρά τις ειρηνευτικές συνομιλίες που βρίσκονται σε εξέλιξη προσπάθησε να συλλάβει την comandacia-διοίκηση του Ezln και κατέστρεψε τα Aguascalientes της Guadalupe Tepeyac, οι zαπατίστας αποκρίθηκαν χτίζοντας πέντε νέα Aguascalientes, τα οποία στη συνέχεια μετατράπηκαν σε αυτές που μέχρι πριν λίγες μέρες ήταν οι πέντε caracoles.

Για τον ανθρωπολόγο και συντάκτη της Jornada Gilberto Lopez y Rivas «αποδεικνύεται ότι ο zapatismo είναι σε καλή κατάσταση και βρίσκεται σε μια φάση ζωογόνο, γεμάτη ενθουσιασμό για τη διεύρυνση της περιοχής επιρροής του και για τα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν στην πρακτική της αυτοκυβέρνησης.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια νίκη του Ezln καθώς και για μια είδηση που έδωσε μεγάλη χαρά σε όλες και σε όλους όσους στέκονται σε αλληλεγγύη με το επαναστατικό κίνημα και εργάζονται ώμο με ώμο με το Αυτόχθονο Εθνικό Συνέδριο».

Για πρώτη φορά δηλώνουν τους εαυτούς τους Ζαπατίστας πραγματικότητες που ζουν νότια του San Cristobal de Las Casas, όπως το Ametenango del Valle, το Chicomuselo και το Motozintla. Ακόμη και στην παλιά πρωτεύουσα του Κράτους, ένα κομμάτι της πόλης, η περιοχή του Cideci, γίνεται ζώνη ελέγχου και επιρροής του Ezln.

Η ανακοίνωση αυτή έχει «μια ιστορική σημασία» σύμφωνα με τον Lopez y Rivas επειδή «απαντά σε όλες τις αντι-εξεγερτικές πολιτικές, ενεργές ή παθητικές, που έχουν τεθεί σε εφαρμογή από όλες τις διαφορετικές κυβερνήσεις από το 1994 μέχρι σήμερα. Οι Ζαπατίστας μπόρεσαν να αντισταθούν και συνεπώς μη παραμένοντας παθητικοί έχουν ενισχύσει μόνιμα την οργανωτική διαδικασία και έχουν εντατικοποιήσει δίχως στάση την πορεία της χτισίματος του αυτόνομου υποκειμένου, ήτοι την ανάπτυξη της αυτοκυβέρνησης των/στις κοινότητες. Έτσι σήμερα υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες νέοι και συνειδητοί νέοι, πολιτικά προετοιμασμένοι και γεμάτοι ευθύνη» που κάνουν την οργάνωση να μεγαλώνει.

* Πηγή: Andrea Cegna,  IL MANIFESTO

 

photo: Adam Jones from Kelowna, BC, Canada [CC BY-SA 2.0 (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0)%5D

διεθνισμός, internazionalismo

Μεξικό. 25 χρόνια απ’ όταν ο κόσμος έμαθε να λέει «Ya basta»

 

Την 1η ιανουαρίου η πολιτική και κοινωνική επανάσταση των ζαπατίστας έγινε 25 ετών. Έτσι η Τσιάπας διεκδίκησε χώρο για τους αυτόχθονες. Και τώρα το κάνει εναντίον του Amlo.
Έχουν περάσει είκοσι πέντε χρόνια από εκείνη την 1η ιανουαρίου 1994 κατά την οποία οι αυτόχθονες κοινότητες της Chiapas, που οργανώθηκαν στον Ζαπατιστικό Στρατό Εθνικής Απελευθέρωσης, εισέβαλαν στη μεξικανική και παγκόσμια σκηνή, εκφράζοντας το δικό τους «Ya basta!» , »Φτάνει πια!» ξεκινώντας την επαναστατική τους περιπέτεια δικαιοσύνης και ελευθερίας.

Αυτή η αυτόχθονη εξέγερση ενάντια στη τότε «πιο σύγχρονη» έκφραση της νεοφιλελεύθερης επίθεσης, της NAFTA (Συνθήκη Ελεύθερων Συναλλαγών της Βόρειας Αμερικής), ήταν – όπως υπενθυμίζει ο Μεξικάνικος συγγραφέας και ποιητής Hermann Bellinghausen στην La Jornada – «η πρώτη κινητοποίηση ενάντια στην δικτατορία των αγορών» και είχε «γονιμοποιήσει τις επικείμενες παγκόσμιες αντιστάσεις ενάντια στο μονοπώλιο της παγκοσμιοποιημένης οικονομικής ισχύος-εξουσίας». Και ήταν «το πρώτο κοινωνικό κίνημα που είχε στη διάθεση του τα όπλα του δικτύου και τα δικά του δίκτυα , και τα εκμεταλλεύτηκε ευρέως».

Και τα περιεχόμενα του έμοιαζαν ανέκδοτα, χαρακτηρίζονταν από την αντικατάσταση του παραδοσιακού στόχου κάθε επαναστατικού κινήματος, την κατάληψη της εξουσίας, από εκείνον της ανάληψης ενός χώρου – ενός χώρου άξιας ζωής, αναγνώρισης, αυτονομίας – που πάντα αρνούνταν στους αυτόχθονες λαούς.

Με την επακόλουθη επιβεβαίωση διαφορετικών τρόπων άσκησης της πολιτικής, ξένων με την κατάληψη των Κρατικών θεσμών και επικεντρωμένων, αντιθέτως, στην δημιουργία συλλογικών διαδικασιών λήψης αποφάσεων από τα χαμηλά σύμφωνα με την αρχή του «να διοικείς υπακούοντας». Καθοδηγούμενο από το πολιτικό του χρονοδιάγραμμα και από μια έννοια της αυτονομίας ως στρατηγικού ορίζοντα και καθημερινής πρακτικής, ο ζαπατίστικος στρατός κατάφερε να δημιουργήσει και να εδραιώσει, μακριά από το προσκήνιο και τους προβολείς, τις αρχικές του αυθεντικές μορφές αυτοδιοίκησης, ασκώντας την δικαιοσύνη, ενεργοποιώντας συστήματα υγείας και εκπαίδευσης στο περιθώριο της πολιτικής και ομοσπονδιακής κυβέρνησης, οργανώνοντας την παραγωγή και υφαίνοντας δίκτυα αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο.

Ξεκινώντας από εκείνη την 1η ιανουαρίου 1994, ανάμεσα σε συμφεροντολογικές ανακοινώσεις θανάτου της επαναστατικής εμπειρίας και επόμενες, ακριβείς, »αναστάσεις», ο Ezln δεν εγκατέλειψε ποτέ την εθνική σκηνή, από την πρώτη Δήλωση της Selva Lacandona μέχρι την παρουσίαση-κάθοδο της Marichuy, ως εκπροσώπου του αυτόχθονου κυβερνητικού Συμβουλίου, σαν ανεξάρτητη υποψήφια για τις προεδρικές εκλογές του 2018.

Σίγουρα όχι για να ανταγωνιστεί με τους επαγγελματίες πολιτικούς, αλλά για να φέρει, όπως ξεκαθάρισαν οι υποδιοικητές Moisés και Galeano, »ένα μήνυμα αγώνα και οργάνωσης προς την φτωχολογιά της γης και των πόλεων του Μεξικού και του κόσμου».

Θα υπάρχουν πολλά που εορτάστηκαν αυτή την 25η επέτειο, που πραγματοποιήθηκε στο αυτόνομο δημαρχείο του San Pedro Michoacán, όπου οι ζαπατίστας συνέρρευσαν και από τα πέντε caracoles του κινήματος (τις οργανωτικές δομές που δημιουργήθηκαν το 2003 και διοικούνται από τα Συμβούλια καλής διακυβέρνησης).

Κι όμως η ομιλία του υποδιοικητή Moisés ήταν κάθε άλλο παρά θριαμβευτική: «Είμαστε μόνοι – είπε – όπως πριν από 25 χρόνια. Ήμασταν μόνοι όταν ξεσηκωθήκαμε για να ξυπνήσουμε τον λαό του Μεξικού και είμαστε πάλι σήμερα. Αλλά καταφέραμε έτσι κι αλλιώς να φέρουμε τη φωνή μας στους φτωχούς του Μεξικού, στα χωράφια και τις πόλεις». Αλλά πάνω απ ‘όλα, ο Moisés επανέλαβε, πέρα από όλες τις αμφιβολίες, τη θέση των ζαπατίστας σχετικά με την κυβέρνηση του Andrés Manuel López Obrador, απέναντι στον οποίο ο Ezln είχε ήδη προφέρει λόγια φωτιάς: «Μπορεί να αλλάξουν τους capataz, τους υπηρέτες και τους επιστάτες, αλλά ο ιδιοκτήτης θα συνεχίσει να είναι ο ίδιος».

Την 1η ιανουαρίου, ο Moisés προχώρησε περισσότερο, κατηγορώντας τον πρόεδρο ότι ψεύδεται και εξαπατά τις αυτόχθονες κοινότητες, χειριζόμενος τους Μεξικανούς με τις ψευδείς του διαβουλεύσεις και ζητώντας «άδεια από τη γη για να χτίσει το Tren Maya του», όταν στην πραγματικότητα «αυτό που θέλει είναι η άδεια να καταστρέψει, με τα μεγάλα έργα του, τους αυτόχθονες λαούς «.

Και το κάνει, επιπλέον, αποκαλώντας εκείνο το σχέδιο σιδηροδρομικής γραμμής «Maya», σαν να μπορούσε να έχει σχέση με τους Μάγια ένα έργο που προορίζεται να συνδέσει τις κύριες τουριστικές περιοχές της χερσονήσου Yucatán προς όφελος του οικονομικού κεφαλαίου, του τομέα των ακινήτων και του τουρισμού και σε απόλυτη συνέχεια με τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική εδαφικού ελέγχου των προηγούμενων κυβερνήσεων.

* Πηγή: Claudia Fanti, IL MANIFESTO

photo: Adam Jones di Kelowna, BC, Canada [CC BY-SA 2.0 (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0)%5D, via Wikimedia Commons

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Το πολιτικό σύστημα των Ζαπατίστας

από ζαπα

Εγχειρήματα Αυτοοργάνωσης Ιστορία – Θεωρία Μεξικό / Ζαπατίστας

Οι Ζαπατίστας στο Μεξικό έχουν μια δικιά τους μορφή δημοκρατίας βασισμένη στις τοπικές συνελεύσεις. Το πολιτικό σύστημα των Ζαπατίστας στο Μεξικό βασίζεται στην ευρεία συμμετοχή και πολιτικοποίηση των μελών κάθε κοινότητας. Η ανώτατη πολιτική και στρατιωτική διοίκηση των Ζαπατίστας γίνεται από την Μυστική Επαναστατική Αυτόχθονη Επιτροπή (Clandestine Revolutionary Indigenous Committee, CCRI). Αυτή η επιτροπή αποτελείται από έναν άνδρα και μια γυναίκα αντιπρόσωπο από κάθε από τις 11 εθνοτικές ομάδες που κατοικούν στις περιοχές των Ζαπατίστας, καθώς και από τις κοινότητες των μιγάδων (mestizos). Η επιτροπή αυτή διοικεί τον Ζαπατιστικό Στρατό Εθνικής Απελευθέρωσης (EZLN). Οι αποφάσεις της Μυστικής Επαναστατικής Αυτόχθονης Επιτροπής πριν ισχύσουν πρέπει να περάσουν από την έγκριση των τοπικών συνελεύσεων κάθε κοινότητας, και υπάρχουν πάνω από 1,100 τέτοιες συνελεύσεις σε όλη τη περιοχή των Ζαπατίστας. Η συμμετοχή στις συνελεύσεις είναι υποχρεωτική, με μόνη επιτρεπτή εξαίρεση όσους είναι άρρωστοι ή έχουν εργασιακές υποχρεώσεις. Καμία απόφαση δεν μπορεί να εφαρμοστεί αν δεν έχει πάρει έγκριση από τις συνελεύσεις. Οι συνελεύσεις αποτελούνται συνήθως από 50 μέχρι 200 άτομα. Κάθε συνέλευση έχει ένα άτομο που δρα ως συντονιστής, ο οποίος αναλαμβάνει να εξηγήσει τα θέματα που πρέπει να συζητηθούν και διοργανώνει τη συζήτηση. Οι συνελεύσεις βγάζουν αποφάσεις με τη μέθοδο της συναίνεσης (consensus), δηλαδή η συζήτηση συνεχίζεται μέχρι να υπάρξει η μέγιστη δυνατή συμφωνία απόψεων και κάποια στιγμή ο συντονιστής ρωτά αν πλέον η συνέλευση έφτασε σε μια συναινετική συμφωνία, κι αν κανείς δεν απαντήσει αρνητικά τότε η συνέλευση ανακοινώνει την απόφαση της στην ανώτερα ιεραρχικά συνέλευση. Από το 2003, η Μυστική Επαναστατική Αυτόχθονη Επιτροπή έχει παραδώσει πολλές αρμοδιότητες σε 38 δημοτικές συνελεύσεις καθώς και σε πέντε επαρχιακές συνελεύσεις. Τα μέλη των πέντε επαρχιακών συνελεύσεων αλλάζουν κάθε δυο εβδομάδες, κι έτσι όλοι οι κάτοικοι της περιοχής έχουν συχνή συμμετοχή στη πολιτική διαχείριση. Η Μυστική Επαναστατική Αυτόχθονη Επιτροπή διατηρεί τη διοίκηση του στρατού και τη πολιτική στρατηγική, ενώ οι πέντε επαρχιακές συνελεύσεις έχουν τον έλεγχο της οικονομίας και καθημερινής εσωτερικής οργάνωσης των κοινοτήτων των περίπου 300,000 ανθρώπων που ζουν στις περιοχές των Ζαπατίστας. Οι αντιπρόσωποι στις δημοτικές συνελεύσεις εκλέγονται στις τοπικές συνελεύσεις των κοινοτήτων με φανερή ψηφοφορία, όχι μυστική όπως στην αστική αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Οι αντιπρόσωποι στις δημοτικές συνελεύσεις περιοδικά υπηρετούν και στις επαρχιακές συνελεύσεις που αποτελούνται από 8 έως 16 άτομα. Οι αντιπρόσωποι υπηρετούν για ένα με τρία χρόνια, και αλλάζουν περιοδικά στις επαρχιακές συνελεύσεις κάθε εφτά με δέκα μέρες. Κανείς δεν πληρώνεται για την υπηρεσία του στις συνελεύσεις. Οι συνελεύσεις έχουν διάφορες επιτροπές που ασχολούνται με πιο συγκεκριμένα θέματα, όπως πχ υγεία, εκπαίδευση και παραγωγή. Οι συνελεύσεις ασχολούνται με τις γενικές αποφάσεις ενώ οι επιτροπές ασχολούνται με τις λεπτομέρειες. Οι επιτροπές έχουν εθελοντές από τις κοινότητες για να κάνουν τις εργασίες που απαιτούνται. Παρόλο την εχθρότητα του Μεξικανικού κράτους, οι Ζαπατίστας έχουν καταφέρει να κρατήσουν τα εδάφη τους στη περιοχή Τσιάπας του νότιου Μεξικό για πάνω από 20 χρόνια. Οι Ζαπατίστας δέχονται δωρέες από το εξωτερικό μέσω της οργάνωσης Enlace Civil. Αντί για δικαστήρια οι Ζαπατίστας έχουν τρεις επιτροπές τιμής και δικαιοσύνης που κάνουν έρευνες για εγκλήματα και βγάζουν αποφάσεις. Η πρόσβαση είναι απολύτως δωρεάν και πολλοί μη-Ζαπατίστας έχουν ανακαλύψει πως λειτουργούν καλύτερα από τα δικαστήρια του Μεξικανικού κράτους, πχ το συνδικάτο των οδηγών ταξί αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις επιτροπές των Ζαπατίστας αντί για τα Μεξικανικά δικαστήρια για να επιλύσει διαφωνίες που το αφορούσαν. Οι Ζαπατίστας δεν έχουν φυλακές, ακόμα και τα πιο σοβαρά εγκλήματα ξεπληρώνονται με καταναγκαστική εργασία αντί για φυλάκιση, πχ μια ποινή μπορεί να είναι η καταναγκαστική φύτεψη χίλιων δέντρων, η συμμετοχή στο χτίσιμο ενός σχολείου, ή οι εργασίες για το άνοιγμα ενός δρόμου. Μόλις ο εγκληματίας ολοκληρώσει τη καταναγκαστική του εργασία συμμετέχει ξανά κανονικά στη κοινότητα. Οι Ζαπατίστας δεν διατηρούν ποινικά αρχεία. Αν κάποιος κάνει ένα πάρα πολύ σοβαρό έγκλημα τότε η μέγιστη τιμωρία είναι η εξορία. Οι επαρχιακές συνελεύσεις αναλαμβάνουν και το εμπόριο με τον έξω κόσμο, όπως πχ τις εισαγωγές προϊόντων που χρειάζονται οι Ζαπατίστας. Οι επαρχιακές συνελεύσεις έχουν δυο ειδικές επιτροπές, την Πληροφοριακή Επιτροπή που δεν εκλέγεται και αποτελείται από παλιούς Ζαπατίστας ηγέτες που ασχολούνται με τη χάραξη πολιτικής, και την εκλεγμένη Vigilance Commission που αναλαμβάνει τις επικοινωνίες μεταξύ συνελεύσεων και την ενημέρωση των κοινοτήτων για τις εργασίες της επαρχιακής συνέλευσης. Το 2013 οι Ζαπατίστας ίδρυσαν το Μικρό Σχολείο (La Escuelita), μια σχολή που διδάσκει την πολιτική και κοινωνική τους φιλοσοφία σε επισκέπτες που επιθυμούν να μάθουν για τον τρόπο οργάνωσης των Ζαπατίστας. Πάνω από 1,500 ακαδημαϊκοί, ακτιβιστές, και διεθνείς συμπαθούντες από όλο το κόσμο έχουν παρακολουθήσει μαθήματα στο Μικρό Σχολείο για τη πολιτική οργάνωση των Ζαπατίστας. Σύμφωνα με την Rebecca Manski, ακτιβίστρια του κινήματος Occupy Wall Street: «Μόλις έφτασα είδα οτι πολλές από τις βασικές ιδέες, επικοινωνιακή γλώσσα, θέματα, και τρόποι οργάνωσης του Occupy Wall Street ήταν ξεκάθαρα βασισμένα στη φιλοσοφία των Ζαπατίστας». Ο Sergio Tischler είναι ακαδημαϊκός κοινωνιολόγος και ιστορικός από τη Γουατεμάλα που παρακολούθησε μαθήματα για τη πολιτική οργάνωση των Ζαπατίστας στο Μικρό Σχολείο και λέει πως οι Ζαπατίστας έχουν πετύχει «καταπληκτικά οργανωτικά επιτεύγματα» και τα μαθήματα επικεντρώνονται στις αρχές αυτο-οργάνωσης. Η επανάσταση των Ζαπατίστας ξεκίνησε όταν ανακοινώθηκε η συμφωνία ελεύθερου εμπορίου της Βόρειας Αμερικής (North American Free Trade Agreement, NAFTA), μια συμφωνία που ακύρωσε τους εμπορικούς δασμούς μεταξύ Καναδά, Ηνωμένων Πολιτειών, Μεξικό, διευκολύνοντας έτσι τις Αμερικανικές πολυεθνικές να κυριαρχήσουν. Ο εκπρόσωπος των Ζαπατίστας Subcomandante Marcos είχε δηλώσει πως η συμφωνία αυτή ήταν ταφόπλακα για τους ντόπιους αγρότες καθώς τους εξανάγκαζε να ανταγωνιστούν με τις Αμερικανικές πολυεθνικές και τις φτηνές εισαγωγές από τις ΗΠΑ, και η συμφωνία επίσης εξανάγκασε την Μεξικανική κυβέρνηση να ακυρώσει το συνταγματικό δικαίωμα των ντόπιων αγροτών να χρησιμοποιούν τη κοινόχρηστη γη. Οι Ζαπατίστας επιτρέπουν διεθνείς συμπαθούντες να επισκεφτούν την περιοχή Oventic που βρίσκεται σε υψηλό υψόμετρο. Οι επισκέπτες μπορούν να παρακολουθήσουν συνεδριάσεις της τοπικής συνέλευσης, να αγοράσουν τοπικά προϊόντα, και να επισκεφτούν ένα τοπικό σχολείο όπου τα παιδιά μαθαίνουν Ισπανικά και την τοπική αυτόχθονη γλώσσα. Αν κάποιος επισκέπτης χρειαστεί ιατρική περίθαλψη, οι Ζαπατίστας έχουν πολύ καλά εξοπλισμένες κλινικές. Η ζωή στην ορεινή περιοχή Oventic μοιάζει πολύ όμορφη, αλλά λίγο παραδίπλα οι κάτοικοι στη περιοχή Magdalena de la Paz σπάνια τρώνε κάτι διαφορετικό από φασόλια και τορτίλες, καθώς η φτώχεια παραμένει μεγάλο πρόβλημα. Οι Ζαπατίστας δέχονται βοήθεια από διεθνείς συμπαθούντες. Το αλκοόλ και τα ναρκωτικά είναι απαγορευμένα από τους Ζαπατίστας, όπως και η σεξουαλική παρενόχληση των γυναικών. Η οικονομία των Ζαπατίστας ακόμα προσπαθεί να ανακάμψει από τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που κατέστρεψε τη τοπική παραγωγή καλαμποκιού λόγω των φτηνών εισαγωγών τις οποίες δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν οι ντόπιοι αγρότες. Οι Ζαπατίστας έχουν οργανώσει συναιτερισμούς και κολλεκτίβες που παράγουν αγροτικά προϊόντα, χειροποίητα προϊόντα, ρούχα, και μπότες. Έχουν φτιάξει μεταφορικές κουπερατίβες που αναλαμβάνουν τη μεταφορά των προϊόντων στις διάφορες κοινότητες, και τα τοπικά κοινοτιστικά μαγαζιά αναλαμβάνουν το τοπικό εμπόριο. Οι Ζαπατίστας έχουν οργανώσει ομάδες επαγγελματικής μόρφωσης των νέων όπου μαθαίνουν κομμωτική, σχεδιασμό ρούχων, επιδιόρθωση μηχανών και υπολογιστών, ψήσιμο ψωμιού, ηλεκτρολογικές εργασίες, οικοδομικές εργασίες, υδραυλικές εργασίες κλπ. Επίσης οι Ζαπατίστας έχουν αναπτύξει γεωργικές τεχνικές που δεν χρειάζονται εισαγώμενα βιομηχανικά χημικά, πετυχαίνοντας έτσι την αγροτική τους ανεξαρτησία. Αν και πολλοί στις κοινότητες των Ζαπατίστας θαυμάζουν τον Τσε Γκεβάρα, αναγνωρίζουν ότι το παλιό μοντέλο του Σοβιετικού σοσιαλισμού που βασίζεται στη κατάκτηση και χρήση της κρατικής εξουσίας είναι λάθος και δεν έδωσε ποτέ πραγματικό σοσιαλισμό, όπως σημειώνει ο καθηγητής Holloway στο βιβλίο Change The World Without Taking Power (Άλλαξε το Κόσμο Χωρίς να Πάρεις την Εξουσία). Οι Ζαπατίστας αν και έκαναν ένοπλη επανάσταση ποτέ δεν προσπάθησαν να ρίξουν τη Μεξικανική κυβέρνηση και να πάρουν τη κρατική εξουσία, αντιθέτως η στρατηγική τους ήταν απλά να διώξουν τις δυνάμεις της Μεξικανικής κυβέρνησης από τη περιοχή τους και να χτίσουν μια νέα κοινωνία από κάτω προς τα πάνω. Οι Ζαπατίστας έχουν ανακαλύψει πως το μυστικό για το χτίσιμο της πραγματικής δημοκρατίας είναι το να μάθεις να ακούς τους συνανθρώπους σου. Το να ακούς και να κατανοείς αυτά που λέει ο συνάνθρωπός σου είναι το βασικό στοιχείο για την επιτυχία των δημοκρατικών συνελεύσεων. Οι Ζαπατίστας έχουν εμπνεύσει πολλούς ανθρώπους σε όλο το κόσμο, σε μια εποχή που όλο και περισσότεροι άνθρωποι καταλαβαίνουν τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Το μεγάλο επίτευγμα των Ζαπατίστας είναι ότι απέδειξαν πως είναι δυνατόν να οργανωθεί μια πολύ πιο δημοκρατική κοινωνία χωρίς κράτος, χωρίς εκλογές, και χωρίς καπιταλισμό. Κατά τον Holloway οι Ζαπατίστας εμπνέουν «μια μεγάλη αλλαγή στο τι σημαίνει ριζοσπαστική Αριστερά». Ένα βασικό χαρακτηριστικό των Ζαπατίστας είναι ότι βασίζονται στην ιδέα του ελέγχου μιας συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής την οποία προστατεύουν και αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με το Μεξικανικό κράτος, ακόμα και τα κρατικά επιδόματα, επιδιώκοντας να παραμείνουν πλήρως ανεξάρτητοι και αυτόνομοι. Οι Ζαπατίστας απαγορεύουν στους κατοίκους της περιοχής τους να μεταναστεύσουν έξω προς αναζήτηση εργασίας, εκτός κι αν λάβουν άδεια από την επαρχιακή συνέλευση, η οποία σπανίως δίνει τέτοια άδεια. Έτσι η περιοχή των Ζαπατίστας διατηρεί την αυτόνομη οικονομία της αφού όσοι ζουν εκεί δεν έχουν το δικαίωμα να φύγουν κι έτσι αναγκαστικά μετέχουν στη τοπική παραγωγή και δεν εγκαταλείπουν τη γη τους για να πάνε να εργαστούν για καπιταλιστικές επιχειρήσεις στο Μεξικό ή άλλες χώρες. Στα σχολεία των Ζαπατίστας τα παιδιά μαθαίνουν να αγαπάνε τις τοπικές τους κοινότητες και απαγορεύεται η προώθηση της ιδέας της ζωής στη πόλη. Τα παιδιά επίσης μαθαίνουν την ιστορία των Ζαπατίστας. Το Κίνημα των Μη-Ιδιοκτητών Γης στη Βραζιλία (Landless Movement, Movimento Sem Terra, MST) είναι επίσης εμπνευσμένο από τους Ζαπατίστας και έχει ως κύριο χαρακτηριστικό του την αυτονομία και την άρνηση αντιπροσώπευσης από πολιτικά κόμματα καθώς έχει αναγνωριστεί πως τα κόμματα προκαλούν αποκινηματοποίηση του πληθυσμού λόγω της πελατειακής και πατερναλιστικής τους φυσιογνωμίας («ψήφισέ με και θα τα κανονίσω εγώ αντί για σένα»). Το κίνημα MST στη Βραζιλία όπως και οι Ζαπατίστας δίνει μεγάλη σημασία στην υποχρεωτική συμμετοχή των συμμετεχόντων στις συνελεύσεις. Ήδη το κίνημα MST στη Βραζιλία ελέγχει μια περιοχή που είναι μεγαλύτερη από την Ιταλία. Το κίνημα των MST στη Βραζιλία δέχεται φιλικές σχέσεις με το Εργατικό Κόμμα αλλά διατηρεί την αυτονομία του καθώς οι ακτιβιστές του MST απαγορεύεται να μετέχουν σε πολιτικά κόμματα, προωθώντας μια ιδεολογία ενάντια στο πατερναλισμό και τις πελατειακές σχέσεις. Στο κίνημα MST η συμμετοχή στα εκπαιδευτικά ιδεολογικά σεμινάρια που διοργανώνει είναι υποχρεωτική. Και στους Ζαπατίστας και στο κίνημα των MST υπάρχει διαρκής και έντονος ιδεολογικός έλεγχος που επιβάλλεται με κοινωνικό τρόπο έτσι ώστε να μην επιτρέπεται ρεφορμιστική αναθεώρηση που μπορεί να οδηγήσει σε ιδεολογικό αποπροσανατολισμό. Όλο και περισσότερα κινήματα σε όλο το κόσμο αρνούνται την διαμεσολάβηση από τα πολιτικά κόμματα. Η παγκόσμια άρνηση αντιπροσώπευσης από πολιτικά κόμματα γίνεται όλο και πιο συχνή και βρίσκει ανταπόκριση σε όλο και μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού. Όπως σημειώνουν ακαδημαϊκοί αναλυτές, τα κινήματα ενάντια στη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση σε όλο το κόσμο γενικά αρνούνται τις εκλογές, τα πολιτικά κόμματα, και τα παλιά εργατικά σωματεία, και δεν έχουν ως σκοπό να κατακτήσουν τη κρατική εξουσία. Σε πολλές περιοχές αυτά τα αυτόνομα κινήματα έχουν καταφέρει να χτίσουν νέους κοινωνικούς θεσμούς και κουλτούρα. Δυστυχώς οι περισσότεροι πολιτικοί επιστήμονες από τον ακαδημαϊκό χώρο συνεχίζουν να επικεντρώνουν τις έρευνες τους στις εκλογές, παρόλο που παγκοσμίως όλο και περισσότεροι άνθρωποι απέχουν από το δικαίωμα ψήφου. Τις λίγες φορές που οι μη-αντιφρονούντες πολιτικοί επιστήμονες μιλάνε για συμμετοχική δημοκρατία την κατανοούν ως απλά ένα συμβουλευτικό συμπλήρωμα του κράτους, ενώ την άμεση δημοκρατία συχνά την κατανοούν απλά ως δημοψηφίσματα που διοργανώνει το κράτος. Οι λίγοι αντιφρονούντες ακαδημαϊκοί που τολμάνε να ασχοληθούν με το πραγματικό νόημα της δημοκρατίας δεν βρίσκουν ευκαιρίες να μιλήσουν στα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης. Ο ακαδημαϊκός Robert Dahl έγραφε το 1970 οτι η συμμετοχική δημοκρατία είναι κάτι ουτοπικό και αδύνατον, κι όμως οι Ζαπατίστας από το 1996 μέχρι σήμερα απέδειξαν ότι η συμμετοχική δημοκρατία μπορεί να πραγματοποιηθεί. Φυσικά η πολιτική οργάνωση των Ζαπατίστας δεν είναι ακόμα τέλεια. Οι πολλές συνελεύσεις οδηγούν σε αργοπορία αποφάσεων. Σύμφωνα με ακαδημαϊκούς που μελέτησαν την οργάνωση των Ζαπατίστας, χρειάζονται μέχρι και έξι μήνες για να συμφωνήσουν οι 1,100 τοπικές συνελεύσεις σε μια κοινή απόφαση. Σίγουρα η διαδικασία θα μπορούσε να γίνει πιο γρήγορη με τη χρήση της τεχνολογίας, ή ίσως με υιοθέτηση κάποιων πρακτικών από το κίνημα των MST όπου εκεί στις συνελεύσεις υπάρχει ο κανόνας της σύντομης ολιγόλεπτης ομιλίας αντί για την δίχως όρια συζήτηση που γίνεται στους Ζαπατίστας. Επίσης ο στόχος των Ζαπατίστας για πλήρης συμμετοχή των γυναικών δεν έχει εκπληρωθεί καθώς οι εργασίες των γυναικών στα σπίτια οδηγούν σε μειωμένη συμμετοχή τους στις τοπικές συνελεύσεις όπου συνήθως μόνο το ένα τέταρτο των μελών είναι γυναίκες. Τέτοια προβλήματα όμως είναι αναμενόμενα όταν μια κοινωνία αλλάζει σε ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό σύστημα και σίγουρα θα επιλυθούν στη πορεία του χρόνου.

Πληροφορίες από:

http://trabal.org/texts/democracy.pdf https://www.aljazeera.com/indepth/features/2014/01/are-mexico-zapatista-rebels-still-relevant-20141183731812643.html https://listverse.com/2016/02/10/10-alternatives-to-conventional-liberal-democracy/

 

https://athens.indymedia.org/post/1599371/

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Υπέρ ή ενάντια στην επανάσταση;

Stampa

 

29739

Έχουμε μεταφράσει και δημοσιεύουμε το ακόλουθο κείμενο που εμφανίστηκε στις 2 δεκεμβρίου 2018 στον ιστότοπο Paris Luttes. Μας φαίνεται να αποκαταθιστά ορισμένες από τις κυριότερες θέσεις – και τα όρια – της συζήτησης και των στάσεων που υπάρχουν στα γαλλικά αγωνιστικά πλαίσια για το φαινόμενο των Κίτρινων Γιλέκων-Gilets Jaunes. Αλλά είναι βασικά μια χρήσιμη υπενθύμιση για όλους και για όλα.

Pro o contro la rivoluzione?

Εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα, κάποιες και κάποιοι διατύπωσαν το ζήτημα της πολιτικής τους δράσης με αυτό τον τρόπο: «Τι κάνεις με την επαναστατική ιδέα όταν η κατάσταση δεν είναι τέτοια;» Η απάντηση που έδωσαν, πολύ σωστά, με δεδομένο το ρίζωμα στις γειτονιές, ήταν εκείνη της συμμετοχής στην οικοδόμηση της αυτονομίας. Σήμερα η υπόθεση δεν είναι ακριβώς η ίδια, ο αέρας φαίνεται να είναι λίγο πιο νευρικός. Επομένως ίσως είναι καιρός να αναδιατυπώσουμε το ερώτημα: «Πώς να ανοίξουμε εκ νέου την επαναστατική υπόθεση όταν η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική;»

Τις τελευταίες εβδομάδες πολλοί αγωνιστές και αγωνίστριες περιστρέφονταν γύρω από το ζήτημα μιας κινητοποίησης που τη νιώθουν ως εξωγενή, τα Gilets Jaunes. «Κάτι συμβαίνει, αλλά αυτό δεν προέρχεται από εμάς. Είμαστε υπέρ ή κατά;» Ένας βαθύς γρίφος. Γιατί υπάρχει ένα τέτοιο χάσμα μεταξύ των αγωνιστών και της σημερινής κατάστασης;

Στην αρχή έγινε λόγος για «τραχείς ανθρώπους που δεν θέλουν να πληρώσουν φόρο». Μετά άρχισαν να δικαιολογούν την απόρριψη με την αποδοκιμασία των ρατσιστικών, σεξιστικών, ομοφοβικών ενεργειών τους. Στη συνέχεια, η σχεδόν ενστικτώδης άρνηση μετατράπηκε σε δισταγμό. Διαπιστώθηκε ότι αυτά τα υποκείμενα και αυτά τα μεμονωμένα γεγονότα δεν μπορούσαν να θεωρηθούν αντιπροσωπευτικά του συνόλου του κινήματος των Gilets Jaunes, καθώς αυτό το κίνημα είναι κάτι πολύ ετερογενές.

Την εβδομάδα της 17ης, παρά τις άμεσες ενέργειες, τα σημαντικά οικονομικά μπλόκα και τις άγριες διαδηλώσεις, εξακολουθούσε να υπάρχει μια κάποια απροθυμία απέναντι στους Gilets Jaunes επειδή, αν και υπήρχε μια εξέγερση, εξίσου μέρος των στρατευμένων δεν τάσσονταν υπέρ της συμμετοχής στις διαδηλώσεις μαζί με «όλους αυτούς τους φασίστες». Ταυτόχρονα, ένα άλλο μέρος της στράτευσης έσπρωχνε αντιθέτως προς την αναγκαιότητα της αγωνιστικής παρουσίας μέσα σε αυτό το έδαφος ακριβώς για να μην το παραχωρήσει σε αυτούς. Σε κάθε περίπτωση, υπήρχε η ανάγκη να προβληματιστούμε. Για δύο εβδομάδες, σύνεση, ανάλυση, σχεδόν κανένα σχέδιο δράσης. Από την άλλη πλευρά, μια αναλλοίωτη συνέχεια των αγώνων, των συνηθισμένων. Σαν τα Κίτρινα Γιλέκα να μπλοκάρουν τους δρόμους … του Κεμπέκ.

gilets

Κάποιοι και κάποιες προτείνουν ότι, πέρα από την ταξική περιφρόνηση, ο βαθύς λόγος είναι ότι, όταν φθάνει η αποφασιστική στιγμή, οι στρατευμένοι απορρίπτουν την αλλαγή, γενική ή προσωπική κι αν είναι. Υπονοώντας ότι αυτή η απόρριψη είναι ουσιαστικά εγγενής στην αγωνιστική κατάσταση. Υπάρχει η συντηρητική απόκλιση της μαχητικότητας; Εάν υπάρχει μια μαχητική τάση να αποκρύπτει την πιθανότητα μιας ξαφνικής αλλαγής, είναι με το φόβο του απρόβλεπτου, του μη οικείου, του άγνωστου που εξηγεί τoν αποπροσανατολισμό με την εμφάνιση μιας νέας κατάστασης.

Ένα πράγμα είναι βέβαιο, υπάρχει μια έλλειψη τόσο διαθεσιμότητας όσο και γεύσης για τον αυθορμητισμό. Αυτό που πρέπει να αμφισβητηθεί είναι οι αγωνιστικές συνήθειες. Είναι αυτές που εμπόδισαν να ειδωθεί σε αυτή την αρχή πρωτοφανούς κινητοποίησης, όχι μόνο η νόμιμη οργή των Gilet Jaunes, αλλά και η δυνατότητα μιας λαϊκής εξέγερσης που ξεχειλίζει πέρα από τα περιθώρια και την ένταση ενός «κοινωνικού κινήματος».

Όλα αυτά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που δεν σταματάμε να επικρίνουμε όταν επιτίθενται στα κινήματα μας έχουν αποκτήσει ξαφνικά αξιοπιστία στα μάτια αυτών των ίδιων αγωνιστών; Αμέσως μόλις λάβει χώρα μια ρατσιστική ή ομοφοβική επίθεση, τα μέσα εκτοξεύονται εκεί πάνω. Ταυτόχρονα όμως, όταν μια παλιά υπο-νομαρχία καταλαμβάνεται στην St. Nazaire και μετονομάζεται σε «σπίτι του λαού» ή όταν κυνηγιούνται οι φασίστες στη Ρουέν ή όταν οργανωνόμαστε με τους συνδικαλιστές για να ενισχύσουμε τα οικονομικά μπλόκα … δεν υπάρχουν ειδήσεις.

Το Σάββατο 24 νοεμβρίου, αρκετοί αγωνιστές βρέθηκαν στα Ηλύσια Πεδία. Την επομένη αυτής της ημέρας εξέγερσης, βλέπουμε μια μεγαλύτερη αποδοχή των Gilets Jaunes. Οι εικόνες των Champs-Élysées, καθώς και κάποιες εκκλήσεις από σημαντικές κολεκτίβες, έδωσαν την ευκαιρία σε πολλούς να μην μπορούν πλέον να σταματήσουν στη δική τους ανάκρουση. Κάτι, ανάμεσα στον φετιχισμό της εξέγερσης και μια αυθεντική συνειδητοποίηση, οδήγησε να αντιληφθούν την δική τους μη συμμετοχή ως κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπονται.

Όταν οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες άρχισαν να ζεσταίνονται, έφτασε επί τέλους η ώρα να αναρωτηθούν «τι κάνουμε;» Συμμετοχή στην διαδήλωση … και μετά; Τι έλλειψη φαντασίας ενώ υπάρχει παντού εκεί γύρω μια γιορτή.
Αντί να θεωρείται ένας κίνδυνος – να αισθανόμαστε άχρηστοι και μειοψηφικοί – η συμμετοχή σήμερα θα μπορούσε σωστά να είναι η στιγμή που οι συνήθειες πιέζονται να διαλυθούν μέσα στον πειραματισμό, και αυτά θα ήταν a priori, καλά νέα.

VERBATIM. Voici toutes les revendications des Gilets jaunes

Θα μπορούσε να μας τύχει να ακούσουμε ότι δύο, τρεις εβδομάδες «καθυστέρησης» είναι μάλλον ο χρόνος μιας δικαιολογημένης προσοχής-επιφυλακτικότητας. Θα απαντούσαμε πως, αν υπήρχε μια στιγμή κατά την οποίαν θα μπορούσε να ειπωθεί ότι επρόκειτο για ένα φασιστικό κίνημα, ήταν ακριβώς επειδή αυτοί δεν είχαν αυτή την καθυστέρηση, όπως φάνηκε από την παρέλαση της Bastione Sociale στη Λυών στις 17 νοεμβρίου.
Μπορούμε επίσης να απαντήσουμε πως για να δημιουργηθεί μια άποψη, το έδαφος παραμένει αναγκαίο. Εν πάση περιπτώσει δεν είναι η καθυστέρηση που είναι ανησυχητική, όσο οι λόγοι που την έκαναν αναπόφευκτη.

Αυτή η απουσία αντιδραστικότητας είναι η απόδειξη μιας στρατηγικής σκέψης που εμποδίζει τη δράση κατά την εκδήλωση μιας κατάστασης που δεν έχει πραγματοποιηθεί από τους ίδιους. Ή αλλιώς, της ανεπάρκειας του στρατηγικού προβληματισμού tout-court.
Σε όσους έχουν απορρίψει και δυσφημίσει τoυς πρώτες κραδασμούς των Gilets Jaunse, είναι απαραίτητο να θέσουμε μια ερώτηση: πώς φαντάζονται την πυροδότηση μιας επαναστατικής κατάστασης; Ξεκινώντας από την αποφασιστική δράση μιας οργάνωσης; Εστιασμένη σε ένα ενιαίο ομογενές υποκείμενο; Ή, αν δεν φαντάζονται μια αλλαγή του ρυθμού, πώς νομίζουν ότι θα προχωρήσουν πραγματικά στην υπόθεση τους, στον αγώνα τους; Χάρη σε μια ερμητική χρονικότητα προς τους άλλους που την περιβάλουν;

Από την πλευρά μας, δεν έχουμε την πρόθεση να συζητήσουμε αν είμαστε μάρτυρες μιας επαναστατικής κατάστασης ή όχι. Ταυτόχρονα είναι πιθανό οι περισσότερες από τις εξεγέρσεις που έρχονται (και ένα μεγάλο μέρος από εκείνες του παρελθόντος) να είναι παρόμοιες με αυτές που συμβαίνουν εδώ και 3 εβδομάδες στη μητροπολιτική Γαλλία και στην Réunion. Πάνω απ ‘όλα, θεωρούμε ότι είναι επιθυμητό να δοθούν με αυτό τον τρόπο.
Χωρίς να είναι μια εξέγερση που ξεσπά από ένα πολιτικό κόμμα ή μια πολιτική οργάνωση, δίχως ένας οποιοσδήποτε ηγέτης, αντιπρόσωπος ή leader να καταφέρνει να γίνεται εκπρόσωπος της, κάθε προσπάθεια καταγγέλλεται από όλες τις πλευρές.

Εάν τα πρώτα μπλόκα ξεκίνησαν από την έκκληση ενός μικρού αριθμού ατόμων – μερικών όχι ιδιαίτερα αξιοσύστατων – και όσον αφορά συγκεκριμένο αίτημα – την ακύρωση ενός φόρου επί των καυσίμων – η υπέρβασή τους ήταν σχεδόν άμεση. Στη συνέχεια, η κινητοποίηση επεκτάθηκε σαν μια κηλίδα πετρελαίου και συγκεκριμενοποιήθηκε τοπικά, ταυτόχρονα, αλλά και σε εθνικό επίπεδο, με στιγμές σύγκλισης.                                                                                                                                          Έτσι είδαμε να ανθίζει μια τεράστια ποικιλία από χειρονομίες ανυπακοής: δωρεάν διόδια, διαδηλώσεις δίχως άδεια, οικονομικά μπλόκα, και άμεσες ενέργειες: καταλήψεις υπο-νομαρχιών, επιθέσεις τρακτέρ σε κρατικούς χώρους, διάρρηξη κατοικιών βουλευτών, λεηλασίες μεγάλων διανομέων … ο κατάλογος είναι μεγάλος.

Στη θέση των πλατειών, τώρα είναι οι κόμβοι, οι κυκλικές συγκλίσεις των δρόμων [ροτόντες] που αποτελούν τη φυσική βάση της κινητοποίησης. Είναι το σημάδι μιας μετακίνησης της οργάνωσης προς την περιφέρεια. Επί του παρόντος, σε πολλά σημεία των μπλόκων, γύρω από τις φωτιές οι στοιβαγμένες παλέτες αρχίζουν σταδιακά να μετατρέπονται σε καταυλισμούς …

Μια εξέγερση, που απαιτεί, όπως πολλές προηγούμενες, αξιοπρέπεια. Ή καλύτερα, όταν ακούς να μιλούν γι αυτήν ή συζητάς με εκείνους τους άνδρες και τις γυναίκες που κρατούν τα μπλόκα ύστερα από περισσότερες από 10 ημέρες στο κρύο και στη βροχή, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτή την αξιοπρέπεια, αρχίζουν να την βρίσκουν και πάλι μέσα στον αγώνα, στην σύγκρουση με αυτόν ο οποίος, προς το παρόν, χαρακτηρίζεται ως ο κύριος ένοχος, ο κύριος Macron.

Πώς, λοιπόν, να μην ανησυχήσουμε από τις πολυάριθμες απεχθείς πράξεις (μια γυναίκα που της ξέσκισαν τη μαντήλα ή για τους μετανάστες που δέχτηκαν επίθεση στο Calais) και που δεν θα σταματήσουν απαραίτητα σε αυτό; Πώς να μην ενοχληθούμε από τα χειροκροτήματα μπροστά στην αστυνομία; Ή πάλι από τον αριθμό των γαλλικών σημαιών; Θα μπορούσαμε να αισθανόμαστε καλύτερα μόνο όταν η γαλλική σημαία συνοδεύεται από την σημαία της Αλγερίας, τη σημαία της Βρετάνης, την σημαία cabila, εκείνη της συριακής επανάστασης, του κινήματος Ζαπατίστας δίπλα σε εκείνες τις κόκκινες, τις μαύρες και LGBT. Επειδή πιστεύουμε ότι οι ταυτότητες δεν θα εξαφανιστούν εν μία νυκτί.
Μοιάζει μπανάλ να θυμίσουμε πως ναι, σε περιόδους εξέγερσης συμβαίνουν άσχημα πράγματα, ενοχλητικά. Αντανακλούν τον αέρα της εποχής, την έκφραση και την εξιλέωση θλιβερών ιδεών και παθών.

Η πτώση του Macron ή ακόμα και ενός καθεστώτος δεν είναι συνώνυμη με την πτώση του κράτους, του καπιταλισμού κάθε είδους καταπίεσης. Και ακόμη λιγότερο από την έλευση ενός δίκαιου και ισότιμου κόσμου. Αυτό που μπορεί να συμβεί δεν θα είναι ούτε δίκαιο ούτε εξισωτικό. Κανείς δεν πιστεύει πλέον στην «μεγάλη νύχτα», “grand soir” (ndt έννοια του τέλους του XIX – 19ου αιώνα που εκφράζει την ελπίδα μιας ξαφνικής και ριζικής ανατροπής της υπάρχουσας κοινωνικής τάξης). Από την άλλη πλευρά, θα είναι ένα σημαντικό στάδιο που θα εγγράφεται σε μια μακροπρόθεσμη επαναστατική διαδικασία.

gilets1d

Από εδώ και πέρα, από αυτή την έντονη στιγμή, κανένας δεν θα μπορεί να υιοθετήσει την ίδια συμπεριφορά με αυτήν που έχει όταν προσπαθεί να χτίσει κάτι υπομονετικά. Η ερώτηση, το ζήτημα μοιάζει να είναι: πως να πάρουμε μέρος σε αυτή την στιγμή εξέγερσης κατά την οποίαν επιθυμούμε και ελπίζουμε την αποπομπή του προέδρου συμβάλλοντας στην προώθηση αυτού που θέλουμε; Δίχως να ψάχνουμε να πάρουμε την εξουσία [πράγμα που σε κάθε περίπτωση δεν θα χειροκροτήσουμε], θέτοντας εμπόδια στις προσπάθειες των εχθρών μας.

Για να εξουδετερωθούν οι δραστηριότητες αυτών των τελευταίων, θα χρειαστεί μια μαζική δόση συλλογικής οξυδέρκειας για να παραμείνουμε μέσα στα πλαίσια. Αυτή δεν είναι μια αφηρημένη έννοια αλλά κάτι που θα παίξει σε όλα τα επίπεδα, σε εθνική κλίμακα όπως και περιφερειακή, στις συζητήσεις που μεταδίδονται στην τηλεόραση όπως και σε κάθε ροτόντα, σε κάθε κόμβο.
Για το σκοπό αυτό, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ενεργοποιήσουμε ό, τι προσπαθήσαμε να οικοδομήσουμε αυτά τα τελευταία χρόνια όσον αφορά δεσμούς, ιδέες ή εργαλεία.
Φιλίες, συμμαχίες, συναντήσεις … ήρθε η ώρα να δούμε ο ένας τον άλλον και να συζητήσουμε, όχι για ότι συμβαίνει, αλλά γι αυτά που μπορούμε να κάνουμε μαζί.

Εκτός από τους υλικούς πόρους, έχουμε αναπτύξει μέσα για την καταπολέμηση της κυριαρχίας, είτε πρόκειται για σεξιστική, ρατσιστική ή ταξική. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δεν είναι ικανοποιητικό, όλα είναι απίστευτα μερικά, αλλά έχουμε κάτι να προσφέρουμε.
Οι γιατροί του δρόμου στις διαδηλώσεις, τα αιτήματα να σταματήσουμε να πληρώνουμε το ενοίκιο, τα λαϊκά τραπέζια και εστιατόρια για να συναντιόμαστε και να ήμαστε σε θέση να τα βγάλουμε πέρα στο τέλος του μήνα.

Αλλά τι θέλουμε να κάνουμε με όλα αυτά; Θησαυρό για την προσωπική μας παρηγοριά, ελπίζοντας ότι κάποιος θα πέσει πάνω μας στρίβοντας τη γωνία; Αυτό θα σήμαινε την αναπαραγωγή των προνομίων μας, ακόμα χειρότερα, την επινόηση νέων.
Ή αντιθέτως θέλουμε να προσπαθήσουμε να τα επεκτείνουμε, να τα διαθέσουμε και πάνω απ ‘όλα θέλουμε να επιτρέψουμε την αλλοίωση τους μέσα στη συνάντηση με την ένταση, με τον άλλο σε πιο πολύπλοκα επίπεδα. Πρέπει να προτείνουμε μέσα σε αυτό το πλαίσιο και αυτή την συγκυρία απαντήσεις για την καταπολέμηση τόσο του δικού μας εγώ όσο και του εχθρού ταυτόχρονα.

Ό, τι κι αν είναι, περί ότι κι αν πρόκειται, είναι καλύτερα να βοηθήσουμε να μην πάει πίσω, να μην νικηθεί μια εξέγερση παρά να προφητεύουμε την ήττα της και στη συνέχεια να απολαμβάνουμε το γεγονός πως είχαμε δίκιο.
Για να διευκρινίσουμε, η πρότασή μας δεν είναι να ζητήσουμε από όλους να βάλουν ένα κίτρινο γιλέκο. Μπορούμε να το κάνουμε, φυσικά, αλλά η έκκληση είναι μάλλον να συμμετάσχουμε στην ένταση της κινητοποίησης ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Αυτό μπορεί να σημαίνει ανάλογα με την περίπτωση να πάμε να συναντήσουμε τους καταληψίες των αυτοκινητιστικών κόμβων, στις ροτόντες, όπως και αναστατώνοντας τους ίδιους τους δικούς μας αγώνες.

Το Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου, το κίτρινο κύμα εισβάλει για τρίτη φορά στο Elysée. Το Παρίσι δέχεται εισβολή από χιλιάδες ανθρώπους που επικαλούνται την εξέγερση, την επανάσταση. Οι μετρήσεις αυτού του ρυθμού πρέπει να ληφθούν καλά. Δεν πρέπει να παίζουμε ενάντια στον χρόνο.
Το θέμα δεν είναι πλέον να συμμαχήσουμε με αυτό το «κίνημα». Δεν μπορεί κανείς να συμμαχεί με μια στιγμή. Ακόμη λιγότερο με μια εξέγερση. Μπορούμε να ενταχθούμε σε μια εξέγερση, να ενωθούμε μαζί της. Μπορούμε να βυθιστούμε σε μια εξέγερση.

Μετά από όλα αυτά, γι αυτούς που θέλουν ξανά να συζητήσουν αν είναι χρήσιμο, αν αξίζει τον κόπο να προσεγγίσουν αυτό που συμβαίνει και όχι να αναρωτιούνται τι μπορούν να κάνουν αυτοί, παρουσιάζουμε μια απλούστερη ερώτηση για να ενθαρρύνουμε τις συζητήσεις τους: «Η επανάσταση: υπέρ ή κατά;».
Εμείς έχουμε κάνει την επιλογή μας: προσθέτουμε τη δύναμή μας σε όλες εκείνες που θέλουν να σταματήσουν τη χώρα, να την ωθήσουν να προβληματιστεί και να αρχίσουμε να χτίζουμε αυτό που θέλουμε.

Να συμβάλλουμε στην πτώση του καθεστώτος και στην οργάνωση αυτού που έρχεται μετά.
(un contributore e una contributrice, ένας συνεισφέροντας και μια συνεισφέρουσα)

 

https://www.infoaut.org/segnalazioni/pro-o-contro-la-rivoluzione

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΠΠ. χόρεψες πάνω στο φτερό του καρχαρία – 11

μιχαλης 280

Μπέλλου , πλατεία Βάθης

Για το κίνημα των πλατειών και πάλι. Ήταν η φυσική εξέλιξη της επίθεσης που δέχτηκε επί χρόνια το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα, η καθίζηση στην ποιότητα ζωής του. Βγήκε από το σπίτι του για να εκφράσει την αγανάκτησή του για το σύστημα που από πελάτη τον καθιστά αποδιοπομπαίο τράγο. Λένε πως ο πελάτης έχει πάντα δίκιο. Τώρα ο μαγαζάτορας, κάτω από την πίεση της τρόικας αφήνει στην άκρη,όσο γίνεται φυσικά, την πελατειακή σχέση και σκέφτεται μονόπλευρα, δρα μονόπατα, σκίζει και πετά στα σκουπίδια το συμβόλαιο, προς το παρόν τουλάχιστον.

Κι ο πελάτης τον μουτζώνει ουρλιάζοντας. Τον προδότη, τον πουλημένο. Θέλει να ξαναγυρίσει πίσω,να βρει καινούρια αφεντικά, πιο έντιμα, πιο σταθερά στις συμφωνίες τους.
Η διαπλοκή έχει δύο πόλους, το ‘μαζί τα φάγαμε’ προϋποθέτει πολλούς συνδαιτημόνες. Που φυσικά τρώνε ανάλογα με την όρεξη και τις δυνάμεις. Δεν μπορούν όλοι το ίδιο, δεν γίνεται.
Έλα μου ντε όμως που υπάρχει κι ένα άλλο πρόβλημα, ένα άλλο κομμάτι,που χαλάει την πιάτσα. Γιατί σ’ αυτό το φαγοπότι δεν πήρε ποτέ μέρος. Είτε από συνείδηση, επειδή θεληματικά αρνήθηκε να γίνει πελάτης του μαγαζιού, είτε γιατί δεν μπορούσε, δεν χωρούσε στο τραπέζι, δεν είχε τα φόντα, δεν φορούσε το κατάλληλο κοστούμι, δεν διέθετε κοσμήματα που θαμπώνουν το μάτι. Δεν κατείχε γνωριμίες.

Ή δεν το χρειάζονταν στο κάτω- κάτω οι υπάλληλοι του μαγαζιού ή το αφεντικό. Για να τρώνε με πολλά κουτάλια κι όχι με ένα δύο. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο, την πατρίδα μας την αληθινή, την απληστία.
Όλοι αυτοί,χοντρά χοντρά, βρέθηκαν στις πλατείες. Οι μεν περιορίστηκαν στις μούντζες και άρχισαν να ψάχνουν το νέο αφεντικό, ανάλογα κιόλας με τις ‘οπαδικές’ τους προτιμήσεις, πράσινοι, μπλε, γαλάζιοι, ροζ, μαύροι, ήταν όλοι εκεί. Κραδαίνοντας ελληνικές σημαίες, λες και το κέρδος έχει πατρίδα.
Οι άλλοι,πιο κάτω, προτίμησαν να συζητήσουν. Να καταλάβουν το γιατί, να βρουν το τι χρειάζεται να γίνει.
Και αυτοί χωρίστηκαν στα δύο, χοντρά χοντρά. Κάποιοι θέλανε να ξαναγίνουν πολίτες,κάποιοι να παραμείνουν υπήκοοι, κάτω από καλύτερες συνθήκες.

Οι μεν ν’ αποφασίζουν οι ίδιοι κάθε φορά για τα ζητήματά τους, για το πως θα τα διευθετήσουν, να εκτελούν οι ίδιοι τις αποφάσεις τους και όχι να  αναθέτουν σε ειδικούς,ξέρουν πως οι ειδικοί είναι ένας μύθος, μια μούφα, για να αναπαράγονται αιώνια ρόλοι εξουσίας και υποταγής. Να δικάζουν οι ίδιοι τις υποθέσεις τους, να νομοθετούν οι ίδιοι τις σχέσεις τους, να οργανώνουν οι ίδιοι την άμυνά τους έναντι των αντιτιθεμένων.
Οι άλλοι ήθελαν καινούριους διαχειριστές, αρκούνταν στα ίδια αφεντικά.

Υπέστησαν όλοι μαζί φοβερή καταστολή, ξύλο μέχρι αηδίας και τόνους χημικά στα σωθικά. Κι όσοι-όσο άντεξαν άντεξαν, ήρθε και ο Αύγουστος, καιρός για μπάνια του λαού. Όταν επέστρεψαν ήταν πλέον αργά να οργανώσουν ξανά το πράγμα, έλειπε πια η ορμή, ήλιος και θάλασσα χαλαρώνουν.
Άφησαν τεράστια παρακαταθήκη: κατάληψη δημόσιου χώρου που ανήκει στην κοινωνίακαι όχι στα κόμματα.
Συνέλευση, συζήτηση, αυτοοργάνωση, αυτοδιαχείριση των αναγκών και όλων των υποθέσεων.
Αλληλεγγύη.

Συζήτηση για την ισότητα των πάντων, για την ελευθερία, την κοινότητα και την κοινοκτημοσύνη.
Ίσως το κυριότερο απ’ όλα. Ρίζωσε η αυτόνομη συνέλευση σε κάθε γειτονιά, δημιουργήθηκε επίσης σε χώρους δουλειάς, μάθησης και εκπαίδευσης.

Δύο λόγια για τις συζητήσεις πάνω στη μεθοδολογία και τα μέσα του αγώνα. Έχουν ειπωθεί πολλά, για τη βία της εξουσίας και την αντιβία, για ειρηνιστές,βίαιους χούλιγκανς κλπ. Έχετε όλοι μια άποψη. Με δύο γραμμές μόνο θα σταθώ σε αυτό που κανένας, έτσι νομίζω τουλάχιστον, δεν πρόσεξε να αναφέρει.

Χωρίζω λοιπόν τους μετέχοντες στη συζήτηση σε πραγματιστές και μη. Πραγματιστές είναι αυτοί που ξέρουν ότι ενοχλούν και οργανώνουν την άμυνά τους η οποία κάποια στιγμή θα γίνει και επιθετική, υποχρεωτικά,εκ των πραγμάτων.
Και τους αιθεροβάμονες, τους μη πραγματιστές, που λεν για να λεν, διότι ίσως να γνωρίζουν βαθιά ή λιγότερο βαθιά μέσα τους πως αυτά που λεν δεν τα πιστεύουν και απλά έτσι τα λεν. Ή στοχεύουν κάπου αλλού, για το εγγύς ή το απώτερο μέλλον.
Αυτά!

θα πληρώσετε για όλα 4

Κάτι ακόμη, για τους συμβολισμούς, που δεν είναι μόνο συμβολισμοί.
Το κέντρο της πόλης, της σύγχρονης μητρόπολης, αλλά και της μικρότερης, συμβολίζει την εξουσία. Της ανήκει. Γι αυτό και συγκεντρώνει στο κέντρο όλα τα κτίρια που την απαρτίζουν.
Γι αυτό και οι σύγχρονοι προλετάριοι καταλαμβάνουν το κέντρο, όταν της επιτίθενται, αυτό συμβολίζει η κατάληψη της πλατείας.
Ο αγώνας όμως παντού και πάντα πρέπει και να αποκεντρώνεται. Διασπάς βέβαια τις δυνάμεις σου, διασπάται όμως έτσι και ο εχθρός.
Και τις περισσότερες φορές η νίκη είναι πιο κοντά σ’ αυτόν που έχει την πρωτοβουλία, το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού. Αυτός που πηγαίνει σε προκαθορισμένο ραντεβού, σε τοποθεσία που έχει διαλέξει ο αντίπαλος, γιατί γνωρίζει τις λεπτομέρειες όλες, λέω λοιπόν πως η νίκη είναι πολύ κοντύτερα σε αυτόν τον τελευταίο.
Τα γνώριζαν αυτά οι Ιταλοί σύντροφοι και επιτίθενται συχνά εκεί που διάλεγαν οι ίδιοι, με τον συμβολισμό που έδιναν στον χαρακτήρα της επίθεσης, διαλέγοντας οι ίδιοι τον στόχο, μακρά από το πλήθος του οποίου όμως την άμυνα την είχαν οργανώσει επίσης όσο καλύτερα γίνονταν.

Έτσι πρέπει να έγινε στις 12 Φλεβάρη φέτος στην Αθήνα του 12. Αυτά.

  • Και μιας και ξαναπέταξε ο νους μου σε προηγούμενα χρόνια θα ήθελα να αναφερθώ στον Βασίλη τον Ζωίδη με την εξαιρετική του σύντροφο την Άννη που σαν πραγματικά αδέρφια μ’ αγκάλιασαν τον πολύ πρώτο καιρό τον δυσκολότερο της εδώ προσαρμογής μου, τότε μάλιστα που έτρεχα στην Κομοτηνή για την Rossa.
  • Λέω όμως τι όμορφη που είναι τελικά η ζωή με τα απρόβλεπτα της, πόσες ομορφιές κρύβει η καθημερινότητά! θύμησες ξεπηδούν από παντού.
    Εκεί που περπατάς αμέριμνος στα όμορφα σοκάκια της Παναγίας, πίσω από τα ανακαινισμένα καπνομάγαζα πέφτεις πάνω σε φίλο και ξυπνάς 35 χρόνια πίσω, στο Περιγιάλι, στον τότε ‘Μιχάλη’, Μανώλης Τζίμας, Γιάννης Κωνσταντινίδης [Κόνυ] και Θοδωρής Βαλσαμίδης, όλοι καλοί φίλοι,τραγουδούν αντάρτικα, επαναστατικά και λαϊκά τραγούδια Κι εγώ με το φιλαράκι μου τον Παύλο τα δίνουμε όλα.
  • Πέφτω λοιπόν πάνω στον Κόνυ και αναπολούμε τα παλιά ΕΚΕΊΝΑ ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΥ ΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΉΤΑΝ ΠΙΌ ΚΟΝΤΆ, ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΌΤΕΡΗ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΎΗ ΚΑΙ Η ΑΔΕΛΦΟΣΎΝΗ.
    Είναι λοιπόν αλήθεια πως οι παρέες γράφουν ιστορία.

Λίγο πιο κάτω νάσου ο Ιορδάνης ο Ανθόπουλος, ‘73, ‘74, Φλωρεντία,Δημοκρατικός Αγώνας, αντίσταση στη χούντα                                                                                                    από από την λαοκρατία καταλήξαμε πάλι στα ίδια.                                                                              Και τα νέα παιδιά ν’ ακούν με προσοχή. Τους λέμε να παρακολουθούν την καρδιά τους, ν’ ακούν τα μηνύματα, να διδάσκονται από την ιστορία. Τα συμπεράσματα θα είναι δικά τους, μόνοι τους θα διαχειριστούν το σήμερα, είναι δική τους δουλειά. Δική τους υπόθεση.

Με την ευκαιρία θέλω να χαιρετήσω ανθρώπους που δεν είναι άλλο μαζί μας, που συντρόφευσαν τη ζωή μας και έβαλαν και ένα χεράκι στο να γίνουμε αυτοί που ήμαστε. Τον Μάνο τον Ξυδούς, τη Μαρία Δημητριάδη, την Σωτηρία Μπέλλου, και τον Δημήτρη Μητροπάνο, όλους τους χάσαμε τώρα κοντά. Ξεχνώ πολλούς, ένα γεια χαρά σε όλους. ‘Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία,εγώ κρατάω την ουσία και ονειρεύομαι!’
Γεια χαρά και σε σένα μεγάλε Άλκη Αλκαίο που μας άφησες πολύ πρόσφατα κι εσύ.

‘Εγώ με τις ιδέες μου κι εσείς με τα λεφτά σας,’ όπως χαρακτηριστικά τραγουδούσε ένας άλλος μεγάλος μακαρίτης. Και αν για πολλούς είναι ζήτημα ιδεών, για τους περισσότερους από εμάς πλέον είναι ζήτημα επιβίωσης. Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας. Για την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ !!! Και την αυτονομία!
‘Κατούρα την Βουλή και σπάστους τα γραφεία, να πάει να γαμηθεί η γραφειοκρατία, και φόρεσε κουκούλα ωσάν σε πρίζουνε, σε κάθε αναμπουμπούλα μη σε γνωρίζουνε!’ τραγουδά εδώ και χρόνια ο φευγάτος φίλος μας. Φωνάζει έτσι στον κ Σαμαρά πως εάν είχε πάρει έστω και ένα μικρό μέρος από τα γονίδια της φημισμένης του πρόγονης θα είχε αυτοκτονήσει, όπως εκείνη μόλις μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα το μακρινό τότε. Γι αυτό να αφήσει στην ησυχία τους ‘κουκουλοφόρους’ που έχουν τη τσίπα που τόσο πολύ του λείπει και ίσως θα ήθελε να έχει κι εκείνος. Γιατί είναι πολύ εύκολο να πουλάς μαγκιά κρυμμένος πίσω από τις πλάτες ατέλειωτων πραιτόρων.

Θα του θυμίσω επίσης πως ένας άλλος μεγάλος φευγάτος τραγούδησε πως ‘οι μάγκες δεν υπάρχουν πια μιας και τους πάτησε το τραίνο’. Τζάμπα μάγκες είστε, βουτυρόπαιδα.
Παρομοιάζει τους σύγχρονους αγωνιστές με τους πληρωμένους χίτες, ταγματασφαλίτες και προδότες που κουκουλωμένοι από το φόβο και την ντροπή τους κατέδιδαν,οι τότες έλληνες ψευτοπατριώτες τους αληθινούς, τους αγωνιστές της ελευθερίας στους κατακτητές του τότες,που είναι και οι κατακτητές του σήμερα. Το χρήμα δεν είχε ποτέ πατρίδα κάπηλοι του πάντα, του τότε και του σήμερα. Θα είναι η ιστορία, θα είναι η ευτυχία που θα σας τσακίσει,όσους μπούληδες και αν επιστρατεύσετε για να μας απειλούν!!!
Γερμανούς και κάθε εθνικότητας φονιάδες γουστάρει η τσακαλοπαρέα σας από συστάσεως. Γιατί νομίζετε πως ξεχάσαμε πως ονομάσατε τα πρώτα κόμματα που δημιουργήσατε για να πατρονάρετε τον λαό αμέσως μετά την απελευθέρωση; Για όποιον λοιπόν ξεχνά λέμε πως ήταν το Γαλλικό, το Αγγλικό και το Ρώσικο, ανάλογα την προέλευση των χρημάτων, μιας και τότε οι πολυεθνικές και οι χωρίς όνομα εταιρίες δεν πρέπει να είχαν σχεδιαστεί ακόμη.

‘Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε, αυτό έχω μόνο να σας πω. Τα όνειρα των εραστών δεν σβήνουν’
Όμοια στα όμοια. Να θυμάται ο κάθε κύριος Σαμαράς και ο θίασος σκιών που διευθύνει πως η καταπίεση γεννά αγωνιστές, θα του πω επίσης πως ‘η αχλάδα έχει πίσω την ουρά’ και θα του θυμίσω επίσης το ανέκδοτο του ξεχωριστού γέροντος Παίσιου που έλεγε πως αν ρίξεις αλογόμυγα σ’ ένα τεράστιο λιβάδι με λουλούδια αυτή θα τρέξει να ξετρυπώσει τη μοναδική κουράδα που υπάρχει στη γειτονιά. Και πως η μέλισσα που τριγυρνά μες την ομήγυρη σκατών θα ανακαλύψει στο πι και φι το μοναδικό λουλούδι που κατάφερε ν’ ανθίσει μέσα σε αυτή την αηδία.

ΚΑΙ ΕΓΏ ΠΟΥ ΑΓΆΠΗΣΑ ΤΟΝ ΓΈΡΟΝΤΑ, ΑΓΑΠΏ ΑΚΌΜΑ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟ ΑΥΤΟΎΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΈΚΑΝΑΝ ΣΤΑ ΕΞΆΡΧΕΙΑ ΕΚΕΊΝΗ ΤΗΝ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΉ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΉ ΛΙΤΑΝΕΊΑ,ΠΟΥ ΘΑ ΈΚΑΝΕ ΚΑΙ ΑΥΤΌΝ ΤΟΝ ΊΔΙΟ ΝΑ ΞΕΣΠΆΣΕΙ ΣΕ ΓΈΛΙΑ.
Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσατε!. Στην ιστορία θα σας γράψουν όλους εσάς ξοφλημένους με μεγάλα γράμματα, κι ας κάνετε πως δεν το καταλαβαίνετε. Είστε σαν τον Τσαουσέσκου, τον Γκαντάφι, ακόμη και αυτόν τον Σαντάμ. Πιάνεστε στον ύπνο νομίζοντας πως είστε άτρωτοι.
Ίσως εμείς να μη προλάβουμε να το δούμε. Δεν μας νοιάζει όμως διότι το κίνητρο που μας κινεί δεν είναι το κέρδος ή η ανάγκη να κατέχουμε εξουσία οποιασδήποτε μορφής. Λέμε και κάνουμε αφιλοκερδώς. Με συνείδηση και αξιοπρέπεια., όπως διαρκώς επαναλαμβάνουμε. Γιατί θέλουμε να μοιάξουμε τον Αχιλλέα τον Λεωνίδα και όχι τον Εφιάλτη, τον Άρη και όχι τους γερμανοτσολιάδες. Που προτίμησαν τη δόξα από το συμφέρον, αν θέλεις την αγάπη και την αιώνια αναγνώριση από το πρόσκαιρο κέρδος, την εξουσία- τη ζωή την ίδια θυσίασαν για τα ιδανικά που στοιχειώνουν τον ύπνο τόσων και τόσων γενεών έκτοτε!

Ψιλά γράμματα για εσάς ίσως. Ήδη κύριοί μου ο ΓΑΠ είναι εξαφανισμένος, τον είδατε εσείς πουθeνά;
Αμ ο άλλος ο Κωστάκης. Τέτοια φυλάει η ιστορία στους τζάμπα μάγκες.
Όσων κι αν κλέβετε ζωές καταπιεσμένων, άλλους τόσους αγωνιστές θα γεννάτε, hasta la victoria siempre! μέχρι την τελική νίκη!
Βάλτε τον Βενιζέλο ή εκείνο τον κατουρημένο Κουβέλη μπροστά στον ανεπανάληπτο Χρόνη Μίσσιο, αυτόν τον ασύγκριτο άνθρωπο. Σαν φορτωμένες στο χιόνι ιτιές θα σκύψουν να προσκυνήσουν!
Ξέρω πως θα μου πείτε ότι ο πόλεμος σήμερα γίνεται από τα μετόπισθεν.

Ξέρω πως πιο σπουδαίος είναι ο ψυχολογικός, αυτός που γίνεται επί του μυαλού, εκμεταλλευόμενοι τον φόβο που ελέγχεται από τον εγκέφαλο, με τα μηνύματα που σκορπούν απ’ όλες τις πλευρές στους ανθρώπους σπέρνοντας τον τρόμο την αγωνία και την ανασφάλεια, κερδίζουν τον αγώνα πριν ακόμα αυτός διεξαχθεί.
Κι όταν, λόγω των απροόπτων που είναι ιστορικά τόσα πολλά, το πράγμα ξεφύγει και κατέβουμε στο πεδίο της μάχης, οι ηγέτες, οι αρχηγοί, οι στρατηγοί κλπ είναι καλά κρυμμένοι στα μετόπισθεν. Δεν ζούμε στις εποχές των ηρώων που αγωνίζονταν στην πρώτη γραμμή και πάντα στο δεξί άκρο όπου συνήθως η σύγκρουση γίνονταν σφοδρότερη.
Δεν υπάρχουν σήμερα Αλέξανδροι, που όταν το στράτευμα κοντοστεκόταν βαρεμένο, αυτός πηδούσε μόνος του τον τοίχο για να αναγκάσει τους υπόλοιπους να τον ακολουθήσουν στους δύσβατους βράχους στο Κανταχάρ, στο σημερινό Αφγανιστάν νομίζω, μπορεί και Πακιστάν.

Κι όμως, υπάρχουν!

  • Τώρα, άλλη σελίδα. Αμ στους σύγχρονους ναζί, τι χουνέρι τους έκανε η Μέρκελ και η παρέα της, οι κοντινοί τους συγγενείς! Έχωσαν στην ποδοσφαιρική τους ομάδα δεν ξέρω εγώ πόσους υιούς μεταναστών,παικταράδες, μεγαλωμένους στην Γερμανία, τη σύγχρονη πολυπολιτισμική όπου το να χαιρετάς ναζιστικά απαγορεύεται[ σε εμάς σε λίγο θα είναι υποχρεωτικό!], τους έβαλαν λοιπόν μέσα στην ομάδα να μας πετάξουνε τα μάτια έξω, έκλεισαν τα μάτια στις δικές μας ανοιχτές σηκωμένες παλάμες και πήγαν για ύπνο. Οι αντίπαλοι προπονητές και ποδοσφαιριστές έδιναν τα χέρια και οι φίλαθλοι βρίζονταν στο διαδίκτυο για μέρες. Κατά τα άλλα μας παραμυθιάζουν πως το ποδόσφαιρο είναι απλά ένα παιχνίδι. Ρατσισμός, σεξισμός και ότι χειρότερο έχει να επιδείξει ένας λαός το δείχνει στις κερκίδες. Το καλύτερο πολλές φορές μέσα στο γήπεδο. Όπου άσπροι, μαύροι, κίτρινοι και μελαμψοί αποχωρούν αγκαλιασμένοι ανεξαρτήτως νικητή και νικημένου. Αυτό ναι, είναι πολιτισμός.

Πάει μου στριψε, όμως όχι, ξέρω πως είναι αλήθεια, ο άνθρωπος είναι ενέργεια, σκεφτείτε τι πολλά που μπορούν οι πολλοί εάν θελήσουν! ναι! Χρησιμοποιώντας την ενέργεια αυτή, σκεπτόμενοι όλοι μαζί, με ένταση, το ίδιο πράγμα, την ανάγκη τους, το ποτάμι το στρέφουν προς τα πίσω. Σίγουρα!

10 χρόνια προετοίμαζαν οι Ζαπατίστας την ’έφοδό’ τους στην Μεξικάνικη και την παγκόσμια κοινότητα στις ζούγκλες των Τσιάπας. 30 χρόνια έκαναν οι Σαντινίστας να ετοιμαστούν,να βρουν τη κατάλληλη στιγμή για να γράψουν τη δική τους ιστορία στη γη της Νικαράγουα. Να πάρουν με το λαό τους αυτό που του ανήκει!
Δουλεύοντας όπως ο τυφλοπόντικας, ανοίγοντας διαρκώς λαγούμια, για να υποσκάψουν τα θεμέλια του φαντασιακού στον κόσμο,της νομιμότητας της αναγκαιότητας του καπιταλισμού στα μυαλά στις νοοτροπίες και τις βεβαιότητες του λαού. Αυτό να γίνουμε, σύγχρονοι τυφλοπόντικες στα ριζά της κοινωνίας. Αυτό προσπαθήσαμε να κάνουμε με τους Ιταλούς συντρόφους και τότες.

  • Ήδη η κουβέντα για μία ‘ιστορική αναδίπλωση’ είχε ξεκινήσει πριν τον Απρίλη του ’79, με τις μαζικές συλλήψεις.Φαίνονταν πως η κοινωνία είχε αρχίσει να μουδιάζει για τα καλά, να μη παρακολουθεί, να μη συμμετέχει στο πρόταγμα του αγώνα, έτσι όπως τον σχεδίαζε η εμπειρία της ανατρεπτικής διάθεσης και προοπτικής. Κουρασμένη από τις αλλεπάλληλες επιθέσεις η κοινωνία έδειχνε φανερά τα σημάδια απαγκίστρωσης.
    Χρειάζονταν να διαλογιστούμε από την αρχή, να αλλάξουμε σχηματισμό, να τον προσαρμόσουμε στις συνθήκες που φάνταζαν πλέον εχθρικές. Δεν προλάβαμε, έγινε εντός των τειχών, αργότερα και από μειονεκτική θέση και κατάσταση πλέον.
    Φαίνονταν το πράγμα, μύριζε. Θα είχε γίνει κάτω από άλλες προϋποθέσεις εάν είχαμε ταρακουνηθεί νωρίτερα, εάν είχαμε αναπροσαρμόσει λόγο και πρακτικές νωρίτερα, όταν υπήρχε ακόμη χρόνος, όταν είχαμε ακόμη χώρο, σε περιβάλλον πιο ευνοϊκό. Με τους χιλιάδες μαχητές ελεύθερους και όχι υπό κατάσταση ομηρίας.
    Όταν οι σύντροφοι αποφάσισαν ότι ‘ήταν καιρός τα όπλα να ξαναμπούν στα σεντούκια’ ήταν λίγο πολύ αργά. Παίζαμε εκτός έδρας πλέον, ξανά σε ξένο γήπεδο. Και με διαθέσεις ρεβανσισμού από τον αντίπαλο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ξερονήσια εδώ, φυλακές υψίστης ασφαλείας εκεί.

Και εγώ έχω γλυτώσει από καθαρή τύχη. Ένα καλό αστέρι με φύλαξε, να έχει την ευχή μου παντοτινά. Κέρδισα κάποια χρόνια, έχασα σίγουρα κάτι άλλο, αυτό ακόμη δεν το έχω συνειδητοποιήσει οριστικά.

Θέλω επίσης να σκεφτώ ακόμη δυο πράγματα πάνω στη συνθηκολόγηση των παλιών μου συντρόφων, Στην κουβέντα που έγινε εκείνα τα χρόνια εγώ δεν πήρα μέρος μιας και ήμουν τόσο μακριά και δίαυλοι επικοινωνίας στην πράξη δεν υπήρχαν. Μου στοίχισε πολύ και το κατάλαβα πολύ αργότερα μιας και τότε προείχε να γιάνουν οι πληγές. Θέλω λοιπόν να πω μονάχα πως ίσως θα μπορούσε να είχε γίνει με διαφορετικό τρόπο και κάτω από άλλες συνθήκες. Ήταν τόσοι πολλοί οι σύντροφοι και οι μαχητές που κανέναν δεν τον συνέφερε να τους κρατά μέσα. Το να αντιληφθείς ότι το σχέδιο απέτυχε σήμαινε μια συλλογική ήττα που συνέβη έτσι κι αλλιώς. Η κοινωνική επανάσταση ενδιέφερε και αυτή είχε προς το παρόν απομακρυνθεί. Αυτό αντιλήφθηκαν και οπισθοχώρησαν, συνθηκολόγησαν. Αυτό το τελευταίο ίσως να μπορούσε να είχε αποφευχθείΕπαναλαμβάνω, είναι πολύ εύκολο να μιλάς τόσα χρόνια μετά και μάλιστα για κάτι που στον καιρό του δεν μπόρεσες να λάβεις μέρος στη διαμόρφωσή του.

Μας ενοχλεί αφάνταστα η συζήτηση πάνω σε αυτά τα θέματα από ανθρώπους αγέννητους ακόμη εκείνα τα χρόνια, όσο και αν εκτιμούμε και θαυμάζουμε την περήφανη στάση τους. Και μιλώ στον πληθυντικό μιας και είμαι διακόσια στα εκατό σίγουρος πως η σκέψη μου συγκεντρώνει τις σκέψεις των παλιών μου φίλων και συντρόφων και συμμαχητών.
Ήταν όμως τόσο διαφορετικά τα πράγματα τότε, η πραγματικότητα. Η αντεπανάσταση είχε πετύχει, το αντάρτικο ήταν πολυδιασπασμένο, τεράστια πολεμική υπήρχε στο εσωτερικό του, το κίνημα εξαφανισμένο και ο νεοφιλελευθερισμός κάλπαζε ανενόχλητος, χωρίς το παραμικρό εμπόδιο.

ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΑΝ ΠΟΤΕ. ΊΣΩΣ ΝΑ Μας ΞΕΝΊΖΕΙ Η ΣΤΆΣΗ ΆΛΛΩΝ ΠΟΥ ΕΝΣΩΜΑΤΏΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ. Ο άνθρωπος για να επιβιώσει πολλές φορές παίρνει τις πιο απίστευτες αποφάσεις .
Και έρχομαι να ‘αποκαταστήσω’ την σε κάποια πράγματα ‘χαμένη τιμή’ της εργατικής αυτονομίας η οποία θεωρώ πως επλήγη από τη γενικότερη στάση που κράτησε εις εκ των θεωρητικών της, και δικός μου δάσκαλος σε πολλά, ο Αντόνιο Νέγκρι. Ο οποίος, πάνω στην πρεμούρα του να τη διαχωρίσει από τις ερυθρές Ταξιαρχίες, και μέχρις εδώ τα πάμε καλά, έφτασε στο σημείο να αρνηθεί εκείνο το μέρος της κληρονομιάς της που ενοχλούσε περισσότερο: την επιθετική, την αντάρτικη. Έτσι τουλάχιστον φάνηκε στα δικά μου μάτια η στάση του εκείνα τα χρόνια, από την 9η Απριλίου και μετά. Μπορεί να κάνω και λάθος, η εντύπωσή μου είναι αυτή και την καταθέτω.

Είναι αλήθεια πως μεγάλη υπαρξιακή κρίση δημιουργήθηκε μέσα μας, έχω αναφερθεί αρκετά, όταν αντιληφθήκαμε πόσο ξεκάθαρη ήταν η τεράστια στρατιωτική υπεροπλία του αντιπάλου.
Ενέδρες δολοφονικές που έστησε σε διάφορους συντρόφους, η μεγάλη καταστολή στους δρόμους, στο δημόσιο χώρο κλπ. Οδήγησε λοιπόν σε κρίση ταυτότητας με δεκάδες συντρόφους να την κάνουν στο εξωτερικό, πολλούς προς Γαλλία, άλλους προς Ινδία. Να ‘χαθούν’ για κάποιο διάστημα, μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα. Έτσι αποφασίσαμε κι εμείς το ταξίδι προς Κεντρική Αμερική.

Αυτή την αίσθηση παντοδυναμίας του αντιπάλου στα μέσα και την αποφασιστικότητα την βίωσα ξανά λίγο αργότερα, στην Ελλάδα όντας πλέον, διαβάζοντας σε προκήρυξη της 17 Νοέμβρη για τον τρόπο και την τεχνολογία που χρησιμοποίησαν οι αρχές στην Ιταλία, με την βοήθεια Νατοϊκών αξιωματούχων για να ανακαλύψουν το κρησφύγετο όπου οι Ταξιαρχίες έκρυβαν τον απαχθέντα στρατηγό  Ντόζιερ, και να τον ελευθερώσουν,ύστερα από ξαφνική επίθεση, [κάμερα σε βανάκι με ‘μάτι’ που διαπερνούσε τους τοίχους! Και έβλεπε στο εσωτερικό των κτισμάτων!!] Αυτά

η αλήθεια αποκαταστάθηκε με τα χρόνια, τον στρατηγό τον βρήκαν αφού βασάνισαν ένα ζευγάρι συντρόφων που δεν άντεξαν και οδήγησαν με την κατάθεση του ανδρός στην ανακάλυψη του κρησφύγετου όπου οι αντάρτες έκρυβαν τον βορειοαμερικανό!

Θέλω να σταματήσω εδώ. Μακάρι μια μέρα να καταφέρουμε να ξανασυναντηθούμε όλοι μαζί. Μέσα στην κοινωνία που κερδίζει το στοίχημα με το όνειρο ελευθερίας της ακόμη καλύτερα. Όμως ακόμη δύο λόγια θα προσθέσω. Φτιάχναμε έναν στρατό για να πάρουμε την εξουσία και να την παραδώσουμε στις κοινότητες που φτιάχνονταν ταυτόχρονα, δύο καταστάσεις που πήγαιναν χέρι χέρι. Μέρος και των δύο ήμασταν, το οπλισμένο χέρι της κοινότητας. Καθημερινά, στις επιτροπές και τις συνελεύσεις,παντού.

εξέγερση, rivolta

Άλλοι έφτιαχναν το μαχόμενο κόμμα. Εμείς ήμασταν κάτι διαφορετικό. Το ότι ο λαός δεν ακολούθησε οφείλεται σε πολλούς λόγους, και αυτό σύμφωνα με το τότε σκεπτικό και μέσα από την ιστορία και τις διαδικασίες που είχαν αναπτυχθεί έκανε τους συντρόφους τελικά να συνθηκολογήσουν. Ήταν φυσικό επακόλουθο νομίζω, απλά η ιστορία δείχνει πως θα μπορούσαν να περιμένουν ώστε να διαπραγματευτούν με καλύτερες συνθήκες.

  • Μου αρέσει το πήγαινε έλα στον χρόνο όπως μου αρέσει γενικότερα το πήγαινε έλα.

Συνάντησα φίλο μου γιατρό στο Νοσοκομείο που πήγαμε για να βγάλουμε ράμματα του Προδρομάκου. Θα σας μεταφέρω όσα κατόρθωσα να συγκρατήσω από τον συγκλονιστικό του μονόλογο,στήθηκε κυριολεκτικά ένα απίστευτο μονόπρακτο, πως θα το μεταφέρω εγώ είναι ένα άλλο θέμα.
Μου λέει για το πως το σύστημα στον πόλεμο που έχει ανοίξει εναντίον της κοινωνίας επιτυγχάνει καθημερινά θανάτους με υπογραφές! Κάθε μέτρο που λαμβάνεται φέρνει κοντά στην εξαθλίωση καινούριες φουρνιές. ‘Έρχονται άνθρωποι Μιχάλη’, λέει , ‘καθημερινά,που τους γνωρίζουμε χρόνια, κατεστραμμένοι πλέον. Δεν έχουν τα 5 ευρώ για να εξεταστούν, ή τα 17 για τις ακτίνες. Άνθρωποι ανασφάλιστοι γιατί δεν δύνανται πλέον να πληρώσουν στα Ταμεία. Και κάνουμε ταχυδακτυλουργικά κόλπα για να μη τους διώξουμε. Ψάχνουμε για βιβλιάρια δεξιά κι αριστερά για να μπορέσουμε να τους καταχωρήσουμε. Βιβλιάρια νοσηλευτών, γιατρών, προσωπικού κλπ για να μη διώξουμε ανθρώπους που αγωνιούν, να τους εξετάσουμε, να τους γιατρέψουμε.

Μια τζίφρα, ένα μέτρο κι έχουμε αυτοκτονίες. Και για να τελέσει ο παπάς το μυστήριο μας παρακαλούν οι συγγενείς να γράψουμε πως πήγαν από ανακοπή, βλέπεις υπάρχει και το κουτσομπολιό στη γειτονιά μεταξύ των άλλων. Δίπλα στις επίσημες αυτοκτονίες έχουμε και δεκάδες τέτοιες.
Είναι αποδεδειγμένο, και κρύβεται επιμελώς από τους σύγχρονους τρομοκράτες των καναλιών και του τύπου, πως σε ποσοστό εικοσιπέντε με τριάντα στα εκατό ευθύνεται η άτυπη κατάθλιψη την οποία ο άνθρωπος δεν γνωρίζει με αποτέλεσμα να είναι ευάλωτος και να καταλήξει.

Κατάφεραν και τρομοκράτησαν τον κόσμο, έστρεψαν τον ένα εναντίον του άλλου, διέλυσαν την ταξική αλληλεγγύη, φταίνε αυτοί, όχι φταίνε οι άλλοι, η μία κατηγορία εναντίον της άλλης, οι πραγματικοί ένοχοι κρυμμένοι επιμελώς. Κάθε εργαζόμενος έχει υιοθετήσει έναν άνεργο εφ’ όρου ζωής. Κρατούν 5% του μισθού μας για τους ανέργους και τους μειώνουν το επίδομα, μειώνοντας και τα δικά μας έσοδα. Και αντί να τους ορμήξουμε ενωμένοι τρωγόμαστε μεταξύ μας.
Κι αν δεν καταφέρουμε να διατηρήσουμε τη δημόσια υγεία τα πράγματα θα γίνουν ακόμη χειρότερα. Επί τη εμφανίσει στο Νοσοκομείο θα πρέπει πρώτα να πέφτει το παραδάκι με υψηλότερο αντίτιμο, αλλιώς διώξιμο.’

‘Δεν υπάρχει πλέον άλλοθι Μιχάλη,’ συνεχίζει, ‘όλοι γνωρίζουμε καλά τι τρέχει. Δεν χρειάζεται να έχει διαβάσει κάποιος Μπακούνιν ή Κροπότκιν για να καταλάβει τι συμβαίνει, γιατί,και τι πρέπει να κάνει. Δρόμος είναι η συμμετοχή του καθένα στα κοινά και στον αγώνα, από το μετερίζι του. Να οργανωθούμε σε δομές,σε στέκια, σε επιτροπές αγώνα, παντού. Υπάρχουν, να τα βρούμε, να φτιάξουμε καινούρια. Όχι άλλο απάθεια, όχι στην απαισιοδοξία, όχι στη μιζέρια.
Ο κόσμος ξυπνά οργισμένος, ξεσπά όπου του κατέβει. Φτάνει πια,να στρέψουμε την οργή μας εκεί που χρειάζεται. Όχι στο φόβο, ναι στην ελπίδα! ναι στον αγώνα.’

‘Ρε συ Μιχάλη’ ολοκληρώνει, ‘κατάφερα να συνεννοηθώ με τον καρκίνο, δεν θα τα καταφέρω με τους ανθρώπους; Τον κάθισα και του είπα, βγες έξω να κουβεντιάσουμε, Σήκω, φύγε, έχω χρόνια ακόμη μπροστά μου, θέλω να ζήσω! Εδώ θα κάτσω. Σηκώθηκε κι έφυγε! Και θα με πεθάνουν οι άνθρωποι τώρα; Όχι, όχι, δεν το δέχομαι! Δεν υπάρχει περίπτωση!. Όχι, δεν έχουμε πια άλλοθι!’

Δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα. Πριν πολλά χρόνια άκουγα τον Μανώλη τον Τζίμα στο ΝΟΚ ή στου Σαλαβάτη να τραγουδά με εκείνη την τόσο χαρακτηριστική και ζεστή φωνή του για ‘τον νοητό ήλιο της δικαιοσύνης’ και να του ζητά ‘να μη ξεχάσει τη χώρα μας’! Και λέω πως εμείς έχουμε ξεχάσει τη χώρα μας παραμελώντας τους εαυτούς μας. Γιατί όπως πολύ σωστά έλεγε λίγο πριν τη ναυμαχία στη Σαλαμίνα ο στρατηγός Μιλτιάδης, πατρίδα είναι οι άνθρωποι και όχι τα κάστρα, τα δέντρα και τα σπίτια,αλλά εμείς οι ίδιοι!

Να υπερασπιστούμε λοιπόν εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας και τους γύρω μαζί. Σε αυτόν τον ανελέητο πόλεμο που το διεθνισμένο κεφάλαιο έχει εξαπολύσει ενάντια στους αδύνατους.

  • Κατέβηκα να κολυμπήσω στην Άσπρη Άμμο με τον Πρόδρομο,κοιτάζοντας τους αμμόλοφους θυμήθηκα και του διηγήθηκα πως παλιότερα θάβονταν μέσα στην άμμο,για ώρα πολύ, άνθρωποι που έπασχαν φαντάζομαι από αρθριτικά και τέτοιες ασθένειες, για να ανακουφιστούν. Και ήταν ένα παράξενο,διασκεδαστικό θέαμα να βλέπεις μες τη ντάλα όλα εκείνα τα σκεπασμένα κεφαλάκια διάσπαρτα στα αμμοϋψώματα!

Και αγναντεύοντας απ’ την αμμουδιά την Ηρακλίτσα απέναντι του λέω πως εκείνα τα χρόνια τα παλιά στο χωριό πήγαινες με καίκι, όπως και στη Θάσο. Και θυμήθηκα τον ‘Αλέξη’ αργότερα και τον ‘Παπαγεωργίου,’ την ‘Αρκούδα’ με τα ωραία της τα πάρτι, τις στρωματσάδες κάτω από τα πεύκα και τόσα άλλα που δεν υπάρχουν πλέον. ‘Τα πάντα ρεί’ λοιπόν!
Και μιας και βρέθηκα εκεί κοντά να σας πω πως κάποιους χειμώνες συνήθιζα με το μοτόρι και τον φίλο μου τον Θοδωρή τον Σαραϊδάρη να κατεβαίνουμε στα Σπαθιά, παίζαμε μπαλίτσα και ρακέτες τις ηλιόλουστες μέρες ρίχνοντας και καμιά γρήγορη βουτιά. Μιλάμε για το μακρινό ‘80, τα πρώτα, πρώτα χρόνια του στεκιού.

Εκείνο τον καιρό είναι που ο Διαμαντής ο Σιμήτας φτιάχνει κρέπες στη Βενιζέλου, δίπλα στο βιβλιοπωλείο των Μακρήδων, απέναντι από τον Άγιο Γιάννη. Και λίγο πιο πίσω ο ‘γάλλος’ μες το ‘happy sailor’, αργότερα έγινε ‘Οverdose’, δυνατό ροκάδικο.
Τότε που είχαμε φέρει τον Καραμπελιά της Ρήξης, για να κουβεντιάσουμε,σε ένα τριώροφο στη Δεξαμενή στο οποίο έμενε κάποιος από εμάς,τις προοπτικές του κινήματος, στην Ελλάδα,και τις προοπτικές της ρήξης.

Εκείνο το διάστημα έμαθα να οδηγώ εντούρο με τον Σάκη τον Αρβανίτη. Σκαρφαλώναμε κάθε μεσημέρι το μονοπάτι με τα πέτρινα γεφύρια που βγάζει από τον Άγιο Κωνσταντίνο στην Παλιά Καβάλα. Φτάναμε στα Τρία Καραγάτσια, γυρνούσαμε τις πίστες και επιστρέφαμε από το Φουντουκλή, καμιά φορά και από το χωματόδρομο που βγάζει στον Άγιο Τρύφωνα. Αυτά γίνονταν πριν το ‘85 με τις μεγάλες φωτιές που έκαψαν υπέροχα πευκοδάση εκεί πάνω. Έπρεπε βλέπετε να ανοιχτεί ο μεγάλος εθνικός δρόμος εκεί ακριβώς! Τυχαίο;
Και μιας και μιλάμε για φωτιά, είναι φοβερό το θέαμα που προσφέρει, καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά της,αλλά τα μάτια δεν μπορείς να τα ξεκολλήσεις από πάνω της. Όλο το δάσος πάνω από την πόλη κρανίου τόπος, στο νησί το ίδιο θέαμα. Απίστευτο, αλλά μεγάλη στεναχώρια, κηδεία.

Έμενα εκείνες τις χρονιές της καταστροφής σε Θάσο και Καβάλα στο Εστέλλα, ήταν καλοκαίρι και τις δύο φορές. Θυμάμαι ένα ατέλειωτο καραβάνι αυτοκίνητα ξένων,όλη μέρα,να εγκαταλείπουν την περιοχή άρον άρον. Δούλευα και στο Απαραίτητο τα βράδια, δεν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε τα μάτια μας από τις πύρινες γλώσσες που ξεπηδούσαν μανιασμένες στα βουνά τις Θάσου, τρέχοντας, πηδώντας και σταματώντας,ανάλογα με τις διαθέσεις του αέρα που φυσούσε τρελά! Και εκεί που θαυμάζαμε εκεί ξεσπούσαμε σε λυγμούς! Σαν να μην υπήρχε παρέα μουσική κλπ,μόνο φωτιά!

Η ενέργεια που απελευθερώνει η μανία της στον αέρα που φλέγεται σε μαγνητίζει! Δεν μπορείς να ξεκολλήσεις τα μάτια από πάνω της. Ιδιαίτερα όταν δεν μπορείς να κάνεις κάτι για τον περιορισμό της.
Έγινε μεγάλο κακό στην τουριστική κίνηση της περιοχής τότε, ήρθε και ο πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία και έκτοτε η μεριά αυτή εδώ ερήμωσε.
Αναγκάστηκα και εγώ να αφήσω τη θάλασσα μιας και η κίνηση μειώθηκε δραστικά.

Τεράστια συλλαλητήρια ενάντια στους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς,υπήρχε μεγάλη οργή απέναντι στην αμερικάνικη παρέμβαση. Το ποιόν του καθεστώτος γνωστό. Τι να πεις και για εκείνες τις φιγούρες των μακελάρηδων ανεξαρτήτου χρώματος και θρησκείας, με πρώτο και ‘καλύτερο’ τον ανεκδιήγητο Αρκάν,που την πλήρωσε με το ίδιο νόμισμα που χρησιμοποίησε ενάντια στους αντιπάλους του.
Ο θάνατος στο Σεράγεβο πάει!

Και μια και μιλάμε για μουσική :
Magic de Spell Θοδωρής Βλαχάκης.
Βαδίζω με μάτια κλειστά τα βαστώ σφαλιστά κι ονειρεύομαι
Μη μ’ αγγίζεις μη με ξυπνάς,την αλήθεια σας πια δεν τη δέχομαι.
Δεν ανοίγω τα μάτια μου καν,διασχίζω τον κόσμο και φλέγομαι,αν μ’ αγαπάς μη μιλάς
άλλα ψέματα δεν τα ανέχομαι
ΦΩΝΑΞΕ, η ζωή μας χάνεται πάει
ΔΙΑΛΥΣΕ, τη σκόνη που σκεπάζει το φώς
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ , διακοπές στο Σαράγιεβο πάει
ΞΥΠΝΗΣΕ, στις ειδήσεις τα βλέπεις και τρως
Απόψε τα βλέπω διπλά,ήλιος λάμπει κι ας είναι μεσάνυχτα
δυο τσιγάρα πολύ δυνατά, κι εκτοξεύομαι μες το διάστημα!
μια οθόνη μου δείχνει μηδέν,εποχές που δεν γίνονται θαύματα
ένα στόμα φωνάζει πως δεν θα με πείσεις με χίλια τεχνάσματα.

Ένα αντίο και στον μεγάλο Τεό.

συνεχίζεται

η Αποστολή

εσύ εκεί, Μάνος Ξυδούς

μιχαλης 297

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Οι Ζαπατίστας, η ρεφορμιστική αριστερά και οι λέξεις

 Γιώργος X. Παπασωτηρίου / Κόσμος / 20.06.18 ]

 

Διαβάζω ότι ο Andres Manuel Lopez Obrador (AMLO) είναι ο υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές στο Μεξικό και ότι θεωρείται αριστερός. Αναζητώ την αλήθεια. Δηλαδή, τι είδους «αριστερός» είναι. Βρίσκω ότι ηγείται σ’ έναν συνασπισμό της αριστεράς. Για την ακρίβεια ανήκει στην δεξιά πτέρυγα της αριστεράς. Άρα είναι ένας σοσιαλδημοκράτης. Η τελευταία δημοσκόπηση που δημοσίευσε η εφημερίδα Reforma έδωσε στον AMLO το 48% της πρόθεσης ψήφου, ενώ ο δεξιός Ricardo Anaya είναι πολύ πίσω με 26%.

Αναζητώ αμέσως να βρω την άποψη των Ζαπατίστας για τον Ομπραδόρ. Ο καπιταλισμός δεν θα επιτρέψει σε καμία αριστερή ρεφορμιστική κυβέρνηση στη Λατινική Αμερική να κυβερνήσει, σε κανέναν Λούλα(ήδη είναι στη φυλακή), σε καμία Κίρχνερ(δεν είναι πλέον στην κυβέρνηση), στον Ορτέγκα (ο εμφύλιος μαίνεται στη Νικαράγουα), «ούτε στον Lopez Obradors, ούτε σε οτιδήποτε προσφέρεται για να πάρει μια ανάσα ο κόσμος», δήλωσε ο υποδιοικητής Γκαλεάνο(πρώην Μάρκος).

Μιλώντας στον κύκλο των διασκέψεων με τίτλο «Looks, Listens, Words, Thinking Forbidden? » ο Γκαλεάνο δήλωσε ότι οι Ζαπατίστας δεν θέλουν «μεταρρύθμιση, αλλά αντίσταση και εξέγερση», επειδή ο καπιταλισμός δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να μας δώσει ανάσα μέσω των μεταρρυθμίσεων.

Ο Galeano λέει πως στη Λατινική Αμερική ανεβαίνουν οι δεξιές κυβερνήσεις και οι πιο προοδευτικές είτε βρίσκονται υπό μεγάλη διεθνή πίεση είτε έχουν πέσει θύματα πραξικοπημάτων.

Κάποιοι λένε: «αν μας προσφέρουν μια ανάσα πρέπει να την πάρουμε». Αυτή η ανάσα “δεν θα είναι δυνατή «, δήλωσε ο Galeano.

Και τι κάνουμε λοιπόν; Αρνούμαστε την όποια ανάσα; Δεν θα την επιτρέψουν επιμένει ο πρώην υποδιοικητής Μάρκος (τώρα Γκαλεάνο), αντιτάσσοντας σ’ εκείνους που αρνούνται την εξέγερση: «Κάποιοι παρατήρησαν πως το να αντιταχθεί κανείς στην παγκοσμιοποίηση ισοδυναμεί με το να πάει κόντρα στο νόμο της βαρύτητας, Οπότε ούτε συζήτηση: Κάτω ο νόμος της βαρύτητας!»

Ο Μάρκος είχε περιγράψει στον Μονταλμπάν τα επτά πεδία της σημερινής ανεστραμμένης πραγματικότητας του Τέταρτου παγκοσμίου πολέμου: Ένα πεδίο είναι η συσσώρευση από τη μια πλούτου και από την άλλη της φτώχιας στους δύο πόλους της διεθνούς κοινωνίας. Ένα άλλο πεδίο είναι η πλήρης εκμετάλλευση του συνόλου του κόσμου. Το τρίτο είναι ο εφιάλτης ενός μέρους της ανθρωπότητας που είναι αναγκασμένο να περιπλανιέται. Το τέταρτο, η εμετική σχέση ανάμεσα στο έγκλημα και στην Εξουσία. Το πέμπτο είναι η βία του κράτους, έκτο η μεγαπολιτική και έβδομο ο πολύμορφος θύλακος της αντίστασης… Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Τι μπορεί να ενώσει τις πολύμορφες αντιστάσεις; Μια καινούργια ιδέα της νεωτερικότητας, μια νέα, ουμανιστική ιδέα της προόδου και του τρόπου άσκησης της πολιτικής με βάση το «ηγούμαι υπακούοντας». Η ανυπακοή του ηγήτορα σημαίνει άμεση ανάκληση από τους εκπροσωπούμενους. Έτσι η λαϊκή κυριαρχία αναδομείται και μεταβάλλεται σε κανονιστική αρχή του δημόσιου βίου.

Πάνω απ’ όλα, όμως, πρέπει να δημιουργήσουμε τη δική μας αφήγηση, γιατί «Δεν είναι δικό μας το σπίτι του πόνου και της δυστυχίας. Μας το παρέστησε έτσι αυτός που μας κλέβει και μας εξαπατά… δεν είναι δική μας η γη του θανάτου και της αγωνίας. Δεν είναι δικός μας ο δρόμος του πολέμου. Δεν είναι δική μας η προδοσία και δεν χωρά στο βήμα μας η λησμονιά. Δεν είναι δικά μας το άδειο χώμα και ο κούφιος ουρανός». Ο λόγος είναι ποιητικός, γιατί ο κώδικας επικοινωνίας των πονεμένων ψυχών είναι η ποίηση. Γιατί η ποίηση αλλάζει το περιεχόμενο της «μεταφοράς» των λέξεων, κάνοντάς τες και πάλι αληθινές και όχι πολύσημες και αμφίσημες. Γιατί είναι ψέμα πως οι λέξεις δεν έχουν αφεντικά. «Ακόμη και αν χάσουμε, θα νικήσουμε…» έλεγε ο πρώην υποδιοικητής Μάρκος. Γιατί, ακόμα και αν «Ορισμένες απαντήσεις απέτυχαν, εξακολουθούν όμως να ισχύουν οι ερωτήσεις»… Για την ώρα αυτό «που έχασαν (οι χωρικοί) είναι η απελπισία, η πικρία, η παραίτηση. Η φτώχια των ιθαγενών είναι πιο πλούσια από άλλες φτώχιες, επειδή τώρα έχει ελπίδα».

Τον Ιανουάριο του 2003 ο τότε υποδιοικητής Μάρκος έλεγε: Διδάσκουμε τα παιδιά ότι υπάρχουν τόσες λέξεις όσα και χρώματα και ότι υπάρχουν τόσες πολλές σκέψεις επειδή μέσα τους βρίσκεται ο κόσμος που γεννιούνται αυτές οι λέξεις. «Όπλο μας οι Λέξεις» (Our Word is Our Weapon) έγραφε στο ομότιτλο βιβλίο ο ηγέτης των Ζαπατίστας. Όπλο μας η ποίηση λέμε εμείς. Γι’ αυτό «εφ’ όπλου ποίηση».

http://artinews.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B6%CE%B1%CF%80%CE%B1%CF%84%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B7-%CF%81%CE%B5%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%BC%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82.html