σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Τι συμβαίνει στην Συρία; – Che succede in Siria?

 

Τι συμβαίνει στην Siria?

1563 visualizzazioni

Συνέντευξη στον Fulvio Scaglione. Τι συμβαίνει στην Συρία; Γιατί οι αμερικανοί καταρρίπτουν συριακά αεροπλάνα που μάχονται ενάντια στο Isis και άλλες πολιτοφυλακές? Γιατί, με αυτό τον τρόπο, προκαλούν τόσο την Ρωσία όσο και το Ιράν, που πραγματικά οδηγούν την μάχη ενάντια στους τζιχαντιστές του AL Baghdadi? Γιατί τα mainstream μέσα ενημέρωσης απαγγέλλουν τα πολεμικά  ανακοινωθέντα Nato δίχως άλλη επεξήγηση; Για να έχουμε μιαν άποψη υπεράνω πάσης υποψίας, Radio Città Aperta πήρε συνέντευξη από τον Fulvio Scaglione, editorialista, συντάκτη του περιοδικού l’Avvenire.

Στο τηλέφωνο μαζί μας ο Fulvio Scaglione, για έναν σχολιασμό του επάνω στην είδηση που κατασκηνώνει σε όλες τις πρώτες σελίδες και που μεταφέρει σε πρώτο επίπεδο την ένταση ανάμεσα στην Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με αυτά που συμβαίνουν στην Συρία. Ακόμη και την προειδοποίηση που από την Μόσχα φθάνει στην Ουάσινγκτον πως “i vostri jet sono potenziali bersagli” »τα αεροπλάνα σας είναι δυνητικοί στόχοι»… Όλα γεννήθηκαν ύστερα από την κατάρριψη, από πλευράς ΗΠΑ ενός καταδιωκτικού της συριακής αεροπορίας του Assad… Scaglione, πως εξηγείται αυτή η νέα escalation της έντασης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας σε μια στιγμή κατά την οποίαν, μεταξύ άλλων, στην επικράτεια γίνονται φαινομενικά πράγματα στο έδαφος;  Οι κουρδικές δυνάμεις των Sdf και συμμάχων, εισέρχονται στην Raqqa… Στην Μοσούλη γίνεται το ίδιο με τις ιρακινές δυνάμεις. Φαίνεται πως το ισλαμικό κράτος όντως βρίσκεται στα χαμηλότερα του, από στρατιωτικής άποψης, αυτών των τελευταίων χρόνων. Ποια είναι η ανάγνωση που μας δίνετε για αυτή την επανέναρξη της διένεξης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας;

Φυσικά μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα διότι η κατάσταση είναι πολυπλοκότατη. Ας ξεκινήσουμε λέγοντας πως από την άποψη του διεθνούς δικαίου, οι μοναδικές χώρες που θα είχαν, θεωρητικά, την νομιμοποίηση για να επιχειρήσουν στρατιωτικά στο συριακό έδαφος είναι εκείνες που προσκαλέστηκαν να το κάνουν από τη νόμιμη συριακή κυβέρνηση η οποία – μας αρέσει ή όχι, μας φαίνεται μια φρικτή δικτατορία ή κάτι λιγότερο – είναι έτσι κι αλλιώς εκείνη του Bashar al-Assad. Το ότι είναι μια κυβέρνηση που δεν μας αρέσει δεν θα πει τίποτα από την διεθνή σκοπιά, διότι από κυβερνήσεις ή καθεστώτα – σαν εκείνο ή και χειρότερα – υπάρχουν ατελείωτα, και δεν είναι πως οι αμερικανοί πηγαίνουν παντού να βομβαρδίσουν, σε κάθε επικράτεια, ή πηγαίνουν να υπερασπιστούν εκείνη ή την άλλη ομάδα αντιφρονούντων, αντιπολιτευόμενων. Τώρα, φυσικά, δεν είναι έτσι, εμείς το ξέρουμε πολύ καλά. Επιχείρησαν στρατιωτικά στην Συρία, στην Τουρκία, στο Ιράν, και σε άλλες χώρες μεταξύ των οποίων, ακριβώς, οι δυνάμεις της ισλαμικής τρομοκρατίας που είναι, ολοφάνερα γνωστό, υποστηριζόμενες, χρηματοδοτούμενες, οργανωμένες από τις πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου. Η αμερικανική επιχείρηση, εκείνη στήριξης των κούρδων και η κούρσα για να καταλάβουν πολιτικά και στρατιωτικά έναν χώρο στο Ιράκ και την Συρία, τώρα έχει έναν στόχο αρκετά σαφή  – που είναι ο ίδιος με την παρεμβολή των πετρομοναρχιών του Περσικού Κόλπου – δηλαδή να προσπαθήσουν να διασπάσουν εκείνη την σιιτική αλυσίδα που πηγαίνει από το Ιράν στο Ιράκ στην Συρία στον Λίβανο. Αυτός είναι ο γενικός στρατηγικός στόχος και, προφανώς, η Ρωσία έχει τον ακριβώς αντίθετο στρατηγικό γενικό στόχο, εκείνον να ενισχύσει αυτή την σιιτική αλυσίδα, να την κάνει να επιζήσει, να την κάνει να παραμείνει όρθια, στα πόδια της.

Το πρόβλημα όλων αυτών είναι πως, όπως ήδη στην Ουκρανία, αυτοί οι διεκδικητές παίζουν με την φωτιά, διότι η ένταση συνεχίζει να αυξάνεται. Δεν αντιλαμβάνονται, φαινομενικά ή ίσως και να το αντιλαμβάνονται, πως μέσα στην αντιπαράθεση των αντιτιθέμενων συμφερόντων το επίπεδο της σύγκρουσης ανυψώνεται συνεχώς. Από αυτή την άποψη το πιο ανησυχητικό πράγμα, ακόμη περισσότερο από την κατάρριψη του συριακού καταδιωκτικού από πλευράς των αμερικανών, είναι η επέμβαση με τους πυραύλους από πλευράς του Ιράν, που είναι μια προειδοποίηση και στους ίδιους τους αμερικανούς.

Να θυμίσουμε πως ο πυραυλικός βομβαρδισμός από το Iran, με πυραύλους μέσου βεληνεκούς, χτύπησε μια πόλη που φαίνεται να είναι το σημείο συνάντησης τζιχαντιστών πολιτοφυλάκων του Daesh που προσπαθούν να ξεφύγουν από την Raqqa, αυτό τουλάχιστον διαβάσαμε. Συνεπώς ας πούμε πως πολλά, σχεδόν όλα, επικεντρώνονται και εξαντλούνται γύρω από αυτή την σύγκρουση μεταξύ της σιιτικής και σουνιτικής Μέσης Ανατολής οπότε το ισλαμικό κράτος όπως έχουμε πολλές φορές προσπαθήσει να εξηγήσουμε, είναι μια αντίδραση .. είναι μια συνέπεια αυτού του τύπου σύγκρουσης. Από την δική σας οπτική, θεωρείς πως βρίσκεται σε τροχιά εξάντλησης και η κρατική εμπειρία αυτού που αυτοαποκαλέστηκε ισλαμικό κράτος ή υπάρχει ακόμη μέλλον; Θα εξακολουθήσουν να πολεμούν στο έδαφος, τουλάχιστον για να εξαλείψουν την υπόθεση της ύπαρξης αυτού του κράτους που μεταφράζεται σε μεγάλη ταλαιπωρία και βάσανα για όλους τους πολίτες που έχουν υποστεί την κυριαρχία τους. Οι μαρτυρίες που προέρχονται από τις απελευθερωμένες περιοχές μιλούν για φρικτά πράγματα, για πραγματική δουλεία μεγάλου μέρους από τους πληθυσμούς σε αυτά τα δύο χρόνια μέσα σε αυτό το ισλαμικό κράτος.

Πιστεύω ότι και οι δύο ισχυρισμοί είναι έγκυροι. Σίγουρα η στρατιωτική και πολιτική αντοχή του ισλαμικού Κράτους είναι σε κάμψη. Θα έλεγα στην τελική φάση, αλλά αυτή η τελική φάση δεν θα είναι σύντομη, θα είναι πολύ σκληρή, θα είναι δύσκολο να την αντιμετωπίσουμε. Μην περιμένετε ότι όλα θα λυθούν αύριο ή την επόμενη ημέρα. Θα πρέπει επίσης να πούμε ένα πράγμα, ότι το ισλαμικό κράτος έχει καλλιεργηθεί με κάποιο τρόπο. Το ισλαμικό κράτος είναι ένα εργαλείο που επινόησαν οι πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου με τον ξεκάθαρο στόχο να διαγράψουν από τους γεωγραφικούς χάρτες την Συρία του Assad. Στόχος που ο καθένας μπορεί να κρίνει με τον τρόπο που θέλει, αλλά αυτός ήταν ο στόχος. Άλλο τόσο κι απολύτως ξεκάθαρο υπήρξε αυτά τα χρόνια – διότι είναι πλέον εδώ και τρία χρόνια που το ισλαμικό κράτος εγκαταστάθηκε στις ζώνες όπου τώρα διεξάγονται οι μάχες – πως το ισλαμικό κράτος διαφυλάχθηκε διότι δεν είναι δυνατόν μια συμμαχία διεθνής, όπως εκείνη που συγκεντρώθηκε από τον Barack Obama, 70 χωρών υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών με την συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας, Σαουδικής Αραβίας, κλπ..κλπ. να μην έχει καταφέρει μέσα στα τρία χρόνια να εξοντώσει τις ισλαμικές πολιτοφυλακές του Isis, όταν έφτασαν ελάχιστοι μήνες για να εξαλείψουν την Γιουγκοσλαβία του Milosevic και ελάχιστες εβδομάδες για να σβήσουν το Iraq του Saddam Hussein. Είναι ξεκάθαρο πως μέχρι στιγμής έχει διεξαχθεί ένας πόλεμος παρωδία, εναντίον του ισλαμικού κράτους, που μπήκε σε κρίση όχι λόγω των περίφημων βομβαρδισμών, εξ αιτίας  των raid , των επιδρομών δηλαδή, κλπ. Το ισλαμικό κράτος ξεκίνησε να μπαίνει σε κρίση όταν η Τουρκία έφτασε σε πολιτική συμφωνία με την Τουρκία και έκλεισε τα σύνορα. Να μην ξεχνάμε πως από τα τουρκο-συριακά σύνορα πέρασαν σχεδόν εβδομήντα χιλιάδες foreign fighters-ξένοι μαχητές συν τις προμήθειες, τα όπλα, τα χρήματα, και αντιστρόφως το πετρέλαιο που το ισλαμικό κράτος  αντλούσε από το Iraq και πουλούσε παρανόμως στην Turchia, τα μηχανήματα από τα εργοστάσια του Χαλεπιού που το ισλαμικό κράτος, οι στασιαστές πάντως, αποσυναρμολογούσαν και μετέφεραν στην Τουρκία. Όταν εκείνο το σύνορο έκλεισε εξ αιτίας της πολιτικής συμφωνίας, το ισλαμικό κράτος άρχισε να εισέρχεται σε κρίση λόγω εμφανών ελλείψεων σε εφοδιασμό και ανταλλακτικά, και αυτή η κρίση τώρα έχει φθάσει στο αποκορύφωμα της. Μα σίγουρα το ισλαμικό κράτος δεν μπήκε σε κρίση επειδή του κάναμε ποιος ξέρει τι συγκεκριμένο είδος πολέμου.

Ο ρόλος της Ρωσίας,η παρέμβαση της Ρωσίας, πάντα για τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα, όχι για ανθρωπιστικούς λόγους σε διεθνές επίπεδο, όμως διατάραξε αυτή την δομή, αυτό τον μηχανισμό. Εάν η συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας οδήγησε σε αυτή την μείωση της στήριξης στο ισλαμικό κράτος, πώς χωρούν σε αυτό το πλαίσιο οι κατηγορίες και αυτό το είδος διπλωματικής επίθεσης μαζί με εκείνη των μέσων μαζικής ενημέρωσης κατά του Κατάρ που πρόσφατα, έχει μπει εμπρός από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις πετρομοναρχίες; Υπάρχει μεγάλη υποκρισία γιατί συνειδητοποιούμε πως δεν ήταν μόνο το Κατάρ που χρηματοδοτούσε τον τζιχαντισμό …

Ναι. Είναι σαν ένας σωρός από βόδια να κοροϊδεύουν μια σειρά από γαϊδουράκια αποκαλώντας τα κερατάδες, γιατί όλες αυτές οι χώρες έχουν υποστηρίξει ή υποστηρίζουν την τρομοκρατία. Το κάνει η Σαουδική Αραβία με τον Isis και την Αλ Κάιντα, με άλλες λιγότερο ή περισσότερο μετριοπαθείς ομάδες ανταρτών στη Συρία και μεταξύ άλλων το κάνει και άμεσα, γιατί οι στρατιωτικές ενέργειες της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη, τουλάχιστον κατά το ήμισυ , ορίζονται ως τρομοκρατικές ενέργειες. Το Κατάρ στηρίζει την τρομοκρατία, επειδή το Κατάρ πάντοτε υποστήριζε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, των οποίων οι διακλαδώσεις πραγματοποιούν τρομοκρατικές ενέργειες στη Συρία και την Αίγυπτο και το έκανε, ας πούμε, και το Ιράν, γιατί το Ιράν έχει πάντα υποστηρίξει την Χεζμπολάχ, η οποία θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση, και έχει πρόσφατα αποκαταστήσει τις σχέσεις που είχε διακόψει με τη Χαμάς, η οποία είναι μια άλλη οργάνωση που ασκεί την τρομοκρατία. Έτσι, το θέμα της τρομοκρατίας είναι ένα θέμα εξ ολοκλήρου ρητορικό, γιατί όλες αυτές οι χώρες, με κάποιο τρόπο, είναι συνεργοί των τρομοκρατών ή έχουν υπάρξει. Το πραγματικό ζήτημα είναι πολιτικό ζήτημα και είναι αυτό ακριβώς που είπα στην αρχή αυτής της συνέντευξης, και αυτό έχει να κάνει με το ότι υπάρχει σαφώς ένα σουνιτική σχέδιο διάσπασης-αποδιοργάνωσης του σιιτικού κόσμου. Σιιτικού κόσμου που ήταν περιθωριοποιημένος εδώ και 13 αιώνες, παραμελημένος κόσμος, συχνά καταπιεσμένος και που μόνο στη σύγχρονη εποχή έχει βιώσει μιαν εκδίκησή του, επειδή στις αρχές της δεκαετίας του 70 σιίτες Αλεβίτες της οικογένειας Άσαντ κατέλαβαν την εξουσία στη Συρία, το ’79 υπήρξε η σιιτική επανάσταση Χομεϊνί στο Ιράν, στη συνέχεια, στο Λίβανο, υπήρξε η κατάκτηση της εξουσίας των Σιιτών, στη συνέχεια, στο Ιράκ, το 2003, το σουνιτικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν γκρεμίστηκε και πήραν την εξουσία οι σιίτες. Είναι όλη σύγχρονη η ανάκαμψη των σιιτών. Μπροστά σε αυτή την ανάκτηση της πρωτοβουλίας, οι σουνιτικές πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου, κατά τη γνώμη μου, έχουν χάσει και τα κεφάλια τους, επειδή άρχισαν να αντιδρούν φέρνοντας τον πόλεμο και την καταστροφή παντού, στην Υεμένη, στην Συρία, κ.λπ. κ.λπ. και υψώνοντας μια ένταση που ίσως να είχε ανέβει κι από μόνη της, αλλά όχι σε αυτά τα επίπεδα …

Ας επιστρέψουμε στις ειδήσεις, στην επικαιρότητα. Υπάρχει ο Trump πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ποια είναι η μεταβλητή σε αυτό το είδος σχήματος, σε αυτό το είδος της σύγκρουσης; Ή τουλάχιστον αυτή που φαίνεται να είναι μέχρι τώρα….

Εγώ πιστεύω πως η μεταβλητή δεν είναι τόσο ο Donald Trump αλλά τα προβλήματα του Donald Trump, διότι ο Donald Trump στην προεκλογική του εκστρατεία  είχε υπογραμμίσει μια πολιτική εξωτερική διαφορετική από εκείνη που οδηγεί αυτή τη στιγμή, αν και αυτή που προωθεί είναι αρκετά δύσκολο να αποδοθεί μέσα σε ένα σχήμα,  μοιάζει περισσότερο με μια σειρά από αυτοσχεδιασμούς … Λέω αυτό διότι έχω την εντύπωση πως η πίεση που ασκείται από τα περιβάλλοντα του Δημοκρατικού Κόμματος και από  μια μεγάλη συνιστώσα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος- την neocon φράξια – σπρώχνει τον Trump να διεξάγει δράσεις που δεν χρησιμεύουν τόσο για τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά μάλλον για να αντιμετωπίσει τις πολιτικές επικρίσεις που κινούνται μες την πατρίδα του και να ανακτήσει συναίνεση. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, στην βομβιστική επίθεση στο Αφγανιστάν με την υπερβόμβα ή στον βομβαρδισμό της συριακής βάσης ως αποτέλεσμα των ισχυρισμών για την υποτιθέμενη χημική επίθεση που διεξήχθει από το καθεστώς Άσαντ. Συνεπώς, ο κίνδυνος που σήμερα αποτελείται από τον Trump δεν είναι τόσο στις προθέσεις του, γιατί δεν νομίζω ότι είναι ο Τράμπ που διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά στις δράσεις στις οποίες ο Trump μπορεί να ωθηθεί να αναλάβει ψάχνοντας, με κάποιο τρόπο, να ανακτήσει συναίνεση , να ανακτήσει την εσωτερική υποστήριξη λόγω των σκανδάλων που τον στοιχειώνουν.

Καλώς, προς στιγμήν σας ευχαριστούμε. Σας ευχαριστούμε για τη διαθεσιμότητα και την επικαιρότητα των παρεμβάσεων σας.

Ήταν μεγάλη μου ευχαρίστηση, εγώ σας ευχαριστώ.

Και από την πλευρά  μας. Ευχαριστούμε και καλή εργασία.

21 ιουνίου 2017 – © Η αναπαραγωγή γίνεται κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 22 ιουνίου 2017, ώρα 8:54STAMPA

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

»Δεν υπάρχει κανένας πραγματικός πόλεμος στην ισλαμική τρομοκρατία από πλευράς Ηπα και Εε» – “Non c’è alcuna vera guerra al terrorismo islamico da parte di Usa e Ue”

9379 visualizzazioni

170316202633-donald-trump-mohammad-bin-salman-of-saudi-arabia-exlarge-169

Αυτή τη φορά οι Usa επιτέθηκαν στη Siria. Μιλάμε γι αυτό το γεγονός με τον Fulvio Scaglione, δημοσιογράφο, εδώ και χρόνια υποδιευθυντή της Famiglia Cristiana. Καλημέρα Fulvio, ευχαριστούμε που είσαι μαζί μας.

Σας ευχαριστώ καλημέρα σε όλους.

Ξυπνήσαμε σήμερα το πρωί με την επίθεση, με τους 59 πυραύλους των ηνωμένων πολιτειών που εκτοξεύτηκαν ενάντια στην Συρία και ως εκ τούτου με έναν πόλεμο που βρίσκεται ακόμη πιο κοντά;

Όχι, εγώ δεν νομίζω ότι αυτός είναι ο πρόλογος ενός τρίτου παγκοσμίου πολέμου, όπως πολλοί λένε, ακόμη και με κάποια εύλογη ανησυχία. Αλλά νομίζω ότι είναι η πολλοστή απαγγελία, η πολλοστή ρητορική διακήρυξη μιας ακόμη μασκαράτας αυτού του πολέμου που εδώ και έξι χρόνια, εκτός του ότι είναι μια γκροτέσκα απίστευτη σφαγή, είναι επίσης μια αναπαράσταση. Πιστεύω ότι οι ρώσοι είχαν ενημερωθεί για αυτή την αμερικανική επιχείρηση, η οποία είναι μια πολύ εστιασμένη επιχείρηση, που οδηγήθηκε να πράξει, στην πραγματικότητα, ελάχιστε ζημίες και να αποφύγει να δώσει την ιδέα ότι πρόκειται για αντίποινα που έγιναν με αδιάκριτο τρόπο. Πιστεύω ότι αυτή η επιχείρηση δεν δρομολογήθηκε από τον Trump για τους διακηρυγμένους λόγους . Σίγουρα δεν είναι μια επιχείρηση που βοηθά στην εξάλειψη της τρομοκρατίας, όπως δήλωσε ο Trump. Σίγουρα δεν είναι μια πράξη που θα φέρει κάτω, που θα ρίξει το καθεστώς του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Νομίζω ότι ο Trump χρειάζονταν να στείλει ένα μήνυμα στους ψηφοφόρους του και στο αμερικανικό κοινό μέσα στις ηνωμένες πολιτείες, ένα σήμα που λέει, « δεν είναι αλήθεια ότι είμαι υπό τον έλεγχο των ρώσων, δεν είναι αλήθεια ότι είμαι διατεθειμένος να κάνω όλους τους συμβιβασμούς για να ευχαριστήσω τον Βλαντιμίρ Πούτιν.» Αυτή είναι η αίσθηση, το νόημα. Από την άλλη πλευρά, είναι μια στρατιωτική επιχείρηση που μας λέει επίσης και άλλα πράγματα.

Για παράδειγμα, έκανε περισσότερες ζημιές στον Μπασάρ αλ-Άσαντ σε μια νύχτα ο Trump από τις ζημιές που έκανε μέσα σε δύο και μισά χρόνια στο ISIS ο Μπαράκ Ομπάμα με τις υποτιθέμενες βομβιστικές επιθέσεις του. Kαι αυτό είναι κάτι που πρέπει να υπογραμμίσουμε. Φυσικά, η κατάσταση παραμένει αμετάβλητη στην επαρχία Ιντλίμπ, όπου υπήρξε η επίθεση τις προάλλες που έκανε τόσους θανάτους, γιατί, όσο κι αν εμφανίζεται το πρόσωπο του θυμού και του οίκτου, η κατάσταση στην επαρχία Ιντλίμπ παραμένει η εξής: οι «μετριοπαθείς αντάρτες», αυτοί που θα έπρεπε να είναι, σύμφωνα με ορισμένους, η ελπίδα για το μέλλον της Συρίας, βρίσκονται σε μεγάλη δυσκολία, διότι η στρατιωτική επικράτηση στην επαρχία είναι όλη υπέρ των τζιχαντιστών της Αλ Nusra , οι οποίοι είναι μαχητές της Αλ Κάιντα. Οπότε, η κατάσταση εκεί είναι αυτή, δηλαδή, πως η τρομοκρατία έχει το πάνω χέρι στην επαρχία αυτή που εξακολουθεί να διαφεύγει από τον έλεγχο της Ρωσίας και του Assad.

Αυτό που μου κάνει εντύπωση για την κατάσταση αυτή, και για άλλες στο παρελθόν, είναι πως δεν μπορούν να γίνουν κατανοητές οι συνέπειες ορισμένων ενεργειών. Η παγκόσμια τρομοκρατική επίθεση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια, σίγουρα δεν είναι αποσυνδεδεμένη από τις πολιτικές που η Δύση κράτησε, εφάρμοσε στην περιοχή για 25 χρόνια. Κι όμως η μέθοδος φαίνεται πως συνεχίζει να είναι η ίδια. Εμείς βάζουμε τα χέρια μας εκεί, κάνουμε εκείνο που ενδεχομένως μας χρησιμεύει εκείνη την στιγμή, χωρίς καν να ρίχνουμε το βλέμμα μας στην μεσοπρόθεσμη ή μακροπρόθεσμη περίοδο. Είναι λοιπόν πιθανή αυτή η ανάγνωση;

Σίγουρα είναι μια πιθανή ανάγνωση. Αλλά επιμένω, και ο υποτιθέμενος «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» που κηρύχθηκε το 2001, μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους, είναι με τη σειρά του, μια αναπαράσταση. Από το 2000 έως το 2016, οι νεκροί από το χέρι της ισλαμικής τρομοκρατίας, η οποία είναι 95% σουνιτική ισλαμική τρομοκρατία, αυξήθηκε κατά 9 φορές. Έτσι, δεν υπάρχει κανένα αποτέλεσμα σε αυτό τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, διότι, κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει κανένας πραγματικός πόλεμος κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας.  Δεν μπορεί να υπάρξει κανένας πραγματικός πόλεμος στην ισλαμική τρομοκρατία όσο οι δυτικές χώρες – πρώτες οι ΗΠΑ, αλλά και το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η ίδια η Ιταλία – είναι οι καλύτεροι φίλοι, οι καλύτεροι εμπορικοί συνεργάτες, οι καλύτεροι στρατιωτικοί σύμμαχοι των χωρών που, σύμφωνα με όλα όσα γνωρίζουμε, είναι οι κύριοι χορηγοί και οι δανειστές και οι ιδεολόγοι της τρομοκρατίας. Δηλαδή οι πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου. Αυτή δεν είναι μια άποψη, είναι ένα γεγονός. Όλα αυτά που σοβαρά, επιστημονικά, γνωρίζουμε, μας λένε ότι οι χώρες που εμπνέουν και χρηματοδοτούν την ισλαμική τρομοκρατία στον κόσμο είναι εκείνες: η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Κουβέιτ. Εκείνες, και πάντα εκείνες, οι ίδιες, εδώ και 40 χρόνια. Από την άλλη πλευρά, αυτή η γνώση μας επιβεβαιώθηκε και από τα e-mail της Χίλαρι Κλίντον, που οι Wikileaks μας αποκάλυψαν για πρώτη φορά το 2010 και μετά το 2015. Φτάνει να πάμε να δούμε στο σάϊτ των Wikileaks , να διαβάσουμε τα πράγματα που η Κλίντον έγραφε στους συνεργάτες της σε αυτές οι περιπτώσεις. Eίναι η ίδια η Κλίντον που λέει ότι οι κυβερνήσεις της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ είναι οι χρηματοδότες του Isis. Έτσι, από τη στιγμή που εμείς δεν λαμβάνουμε μέτρα κατά των χωρών αυτών, αλλά λαμβάνουμε μέτρα κατά των χωρών που θα μπορούσαν να έχουν ίσως άλλες ευθύνες, αλλά όχι εκείνες – όπως κάναμε με το Ιράκ, με τη Λιβύη, τη Συρία – είναι προφανές ότι κανένας πόλεμος κατά της τρομοκρατίας υπάρχει πραγματικά και ουδέν αποτελέσματα θα επιτευχθεί.

Αυτή η αναπαράσταση είναι ανησυχητική, γιατί είναι πολύ σχετική με την πραγματικότητα. Τι μπορούμε να περιμένουμε στις σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας, ιδίως υπό το πρίσμα των όσων είπατε προηγουμένως: οι ρώσοι είχαν προειδοποιηθεί για την επικείμενη επίθεση.

Πιστεύω ότι στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας, του Ισραήλ, της Συρίας, κλπ παίζεται ένα πολύ περίπλοκο παιχνίδι. Είναι αυτών των ωρών, για παράδειγμα, η είδηση ότι η Ρωσία έχει αποφασίσει να αναγνωρίσει τη Δυτική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ, η οποία είναι μια αρκετά εντυπωσιακή απόφαση. Είναι η ίδια στάση που είχε προβάλει ο Trump, και στον οποίον είχε ασκηθεί μεγάλη κριτική εξ αιτίας αυτής της απόφασης. Το ίδιο το Ισραήλ, εξ άλλου, που υποστήριξε τον Trump στους βομβαρδισμούς κατά της Συρίας. Έτσι, σε όλη αυτή την περιοχή, αυτή την μεγάλη αποσταθεροποιημένη περιοχή, παίζετε ένα παιχνίδι μεταξύ περιφερειακών δυνάμεων και παγκόσμιων δυνάμεων πολύ περίπλοκο, πολύ πολύπλοκο, το οποίο προφανώς εν μέρει ξεφεύγει ακόμα και από τους καλύτερους παρατηρητές. Είναι ένα παιχνίδι που κατά πάσα πιθανότητα θα δούμε τις συνέπειες του μόνο μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

Ξεκάθαρο. Fulvio εγώ σε ευχαριστώ που ήσουν μαζί μας και που μας βοήθησες να ξεκαθαρίσουμε λιγάκι αυτό το τόσο περίπλοκο πλαίσιο, αυτή την τόσο πολύπλοκη εικόνα.

Ευχαριστώ σε εσάς

8 απριλίου 2017 – © Δυνατή η αναπαραγωγή ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΡΗΤΗ ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ του CONTROPIANO

Τελευταία μεταβολή: 8 απριλίου 2017, ώρα 8:35STAMPA

 http://contropiano.org/news/internazionale-news/2017/04/08/non-ce-alcuna-vera-guerra-al-terrorismo-islamico-parte-usa-ue-090699
διεθνισμός, internazionalismo

Έθνος Αμερική – America Nazione

Τετάρτη 09 Noεμβρίου 2016 14:07

tratto da imgrum.net

Πριν από μερικά χρόνια σε αυτές τις σελίδες – σε ένα σχόλιο που δημοσιεύθηκε στον απόηχο της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, την παραμονή των μαζικών παγκόσμιων αναταραχών του 2011 και σε πλήρη «γκλάσνοστ» Wikileaksed in piena «glasnost» Wikileaks– σκιαγραφούσαμε μια έμμεση σύγκριση ανάμεσα στον ρόλο του Ομπάμα και εκείνον του Γκορμπατσόφ . Και ο τότε νεοπρόεδρος των ΗΠΑ είχε κληθεί να επαναπροσδιορίσει ένα στρατηγικό όραμα για τη χώρα του, διαχειριζόμενος μια άνευ προηγουμένου συστημική κρίση νομιμοποποίησης και ηγεμονίας των δύο κυριοτέρων μορφών της ταξικής καπιταλιστικής κυριαρχίας – της τηλεματικής χρηματοπιστωτικής αγοράς και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας.

Στη νίκη του Donald Trump της 9/11 ( επέτειο της 18ης Μπρυμαίρ του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, όπως μας θυμίζει στο Radio24 ένας Ferruccio de Bortoli περισσότερο σε αναζήτηση σημείων αναφοράς μέσα στο συστημικό χάος παρά λάτρης της καμπάλα) φαίνεται να βλέπουμετη συνέχιση αυτής της ιστορικής πορείας .

Αν το 1991 ο διεθνιστικός σχεδιασμός της Σοβιετικής Ένωσης, με όλες τις αδυναμίες και τα όριά του, διαλύονταν υπέρ των διαφόρων κρατικών μορφών μεταξύ των οποίων ξεχώριζε η Ρωσία «έθνικ» του Γιέλτσιν, 25 χρόνια μετά η υπερ-φιλελεύθερη ιδεολογία μιας Αμερικής απέραντης και ηγεμονικής καταρρέει σε ένα περιφραγμένο έθνος και μνησίκακο. Χάρη σε μια σειρά πλεονεκτικών θέσεων τεχνολογικής και στρατιωτικής φύσεως θα παραμείνει στο επίκεντρο των διεθνών ισορροπιών και θα επαναδρομολογήσει με λαϊκιστικό τρόπο τομείς της αυτόχθονης οικονομίας. Αλλά δίχως πλέον την πνοή και την ανάσα και την πρόθεση να θέσει τον εαυτό της με τους ίδιους όρους και στον ίδιο προωθητικό ρόλο μέσα σε αυτή την παγκόσμια τάξη.

Η λαϊκή ετυμηγορία, της οποίας ο Trump έχει γίνει ο αντιδραστικός ερμηνευτής, εκφράστηκε με σαφήνεια και με τρόπο που δεν είναι ούτε καν παράδοξος: διαψεύδοντας, και αναιρώντας σημαντικές αρχές που χαρακτήρισαν το «αμερικανικό όνειρο», έτσι όπως αυτό ορίστηκε τον περασμένο αιώνα, για τους σκοπούς που απορρέουν από αυτό, για όλους αυτούς που αγωνίζονταν για την επίτευξη αυτού .

Ψηφίζουν τον self-made man, τον αυτοδημιούργητο άνθρωπο απορρίπτοντας την οικονομική μαφία της Wall Street, τον οικονομικό φιλελευθερισμό των συνθηκών TTIP και TPP και το υψηλό κοινωνικό κόστος που καταβάλλεται σε αυτόν, ελπίζοντας να επιστρέψουν στις αυξανόμενες προσδοκίες κατανάλωσης σε μια νέα οικονομική φάση. Παρεμπιπτόντως είχε ήδη συμβεί κατά τη διάρκεια του κεϋνσιανισμού του Ρούζβελτ ή του προστατευτισμού του Ρίγκαν – αλλά λόγω ιστορικής δικαιοσύνης, ma per nemesi storica, είναι τώρα οι μπλε φόρμες του Ουισκόνσιν, οι εργάτες δηλαδή, που παίζουν τον ρόλο της σιωπηλής πλειοψηφίας του 1980. Και μεταξύ άλλων, στη χρηματιστηριακή αγορά είναι η εισηγμένη Fiat-FCA που πληρώνει – ένα προειδοποιητικό σημάδι για εκείνους που σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη με πουλόβερ και λευκό πουκάμισο συνεχίζουν να λειτουργούν για την πλήρη εξομάλυνση του κόσμου της εργασίας, από την πορεία των 40000, [1], έως τον μηχανισμό κουπόνια, ai voucher.

Si vota un presidente neofita, Ψηφίζουν ένα νεοφώτιστο πρόεδρο για να αποχωρήσει από μια διεθνή τάξη που την αντιλαμβάνονται και θεωρείται ως δυσλειτουργική για την κοινωνική ευημερία, όχι έναν έμπειρο γνώστη και θεματοφύλακα αυτής. Και για την αλλαγή μιας εξωτερικής πολιτικής που – μέσα στο «δημιουργικό της χάος» πρέπει να κρατά σε απόσταση τους γεωπολιτικούς αντιπάλους και να υπερασπίζεται τα κέρδη της πολεμικής βιομηχανίας – έχει επεκτίνει και πολλαπλασιάσει τα μέτωπα τoυ ήδη απροσδιόριστου παγκόσμιου πολέμου του Μπους Τζούνιορ καθιστώντας τον κόσμο όλο και περισσότερο απρόβλεπτο και ανασφαλή. Δεν είναι σύμπτωση το γεγονός πως πολεμοχαρείς σχολιαστές όπως ο Panebianco τάχθηκαν, και σε αυτό, υπέρ της Κλίντον.

Υπάρχουν προφανώς πιο ολισθηρά εδάφη. Όπως το κλείσιμο του καλύμματος του «melting pot», »του χωνευτηρίου», με την πανοπλία του εκλογικού σώματος WASP σε σχέση με την ουσιαστική μεταβολή των κοινωνικών και πολιτιστικών ισορροπιών που έχουν παραχθεί, ακόμα και στο πλαίσιο των ΗΠΑ, από μεταναστεύσεις και αναταραχές από τα κάτω. Μια απομάκρυνση-αποστασιοποίηση συμβολικά πολύ σημαντική από την προοπτική της»γης των ευκαιριών», η οποία μπορεί να αναγνωστεί και ως θάνατος της υπόθεσης ενός Τρίτου Δρόμου, μιας νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης «θετικής» σαν αυτή του Μπιλ Κλίντον, του Blair, ή του Ντ ‘Αλέμα. Ένας τρίτος τρόπος-δρόμος με τον οποίον οι νικητές είναι λίγοι και χάνουν σχεδόν όλοι, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων από τον αμερικανικό λαό που αυτή τη φορά φαίνεται να το έχουν καταλάβει πραγματικά, μιας και ο Trump δύσκολα θα τηρήσει τις υποσχέσεις του, δεδομένου ότι είναι ο πρώτος που θα κερδίσει από το περιβάλον και τις συμφωνίες που τόσο πολέμησε στην προεκλογική εκστρατεία.

Την παραμονή των εκλογών υπογραμμίζαμε πως δύσκολα ο Trump θα μπορούσε να κερδίσει χωρίς την ψήφο των γυναικών και των μειονοτήτων: [ Alla vigilia sottolineavamo come difficilmente Trump avrebbe potuto vincere senza il voto di donne e minoranze], συνέβη αντιθέτως πως η δυναμική της προοπτικής ρήξης της σταθερότητας, όσο προβληματική και σκοτεινή κι αν είναι, ξεπέρασε τους φόβους που δημιούργησαν αυτά που εκτομίζει ο Trump, τα οποία ίσως έχουν αντιμετωπιστεί με πολύ λιγότερη σοβαρότητα, έχουν κριθεί πολύ λιγότερο αξιόπιστα σε σχέση με τον φόβο που προκάλεσαν οι πολιτικές που προωθούνται από την Κλίντον με την υποστήριξη του μεγάλου χρηματιστικού κεφαλαίου.

 

immagine tratta da theworldfromstrugglestreet

Και όμως όχι. Τελικά οι ισπανόφωνοι λιποτάκτησαν σε μεγάλο βαθμό από την κάλπη, για να συμβολίσουν με αυτό τον τρόπο την έλλειψη εμπιστοσύνης στην συνέχεια του θεσμικού συστήματος που ενσαρκώνεται από την φιγούρα της Χίλαρι. Και, ίσως, αφού είδαν την συμπεριφορά απέναντι στους μαύρους του κινήματος Black Lives Matter από τον «δικό τους» πρόεδρο, ούτε καν οι «blacks» υποστήριξαν τον »λιγότερο κακό υποψήφιο. Για να μην μιλήσουμε περί της ψήφου των γυναικών, η οποία έχει σε μεγάλο βαθμό ανταμοίψει τον Trump με απίστευτο τρόπο να τονίσει, να υπογραμμίσει το γεγονός πως η Κλίντον, περισσότερο απ’ ότι γυναίκα, αντιμετωπίστηκε σαν μια έκφραση του establishment, του κατεστημένου.

Στην καταμέτρηση των νεκρών και των τραυματιών, πρέπει να συμπεριληφθεί η και »ριζοσπαστική διανόηση». Αυτή που εδώ στα μέρη μας ήδη από τη δεκαετία του ’80 απεχθάνονταν τους μεσαίους όπως η τηλεόραση, Quella che da noi fin dagli anni ’80 aborriva medium come la televisione ,και τα φτωχοποιημένα κοινωνικά στρώματα που θα έπρεπε να είχαν παρεμποδιστεί, και αντ ‘αυτού αφέθηκαν στο έλεος του φενόμενου Μπερλουσκόνι. Όπως και η αγγλοσαξονική, η οποία μετά την εμφάνιση των δυνάμεων της Λίγκα του Βορρά δεν μπορούσαν »να καταλάβουνν την Ιταλία», που αντιθέτως θα έπρεπε να ξεκινήσουν να μελετούν. Η οποία και αποδείχτηκε πως απέχει πολύ μακριά από εκείνους που αντιθέτως ήθελαν «να ξεβρωμίσουν την Ουάσιγκτον».

Όπως στο γεγονός του Brexit αμφότερες δεν δίστασαν, με το που τέλειωσε η παρτίδα, να επιτεθούν εναντίον των άσχημων ανθρώπων, του χείριστου λαού, κακού και κυρίως αγράμματου, άξεστου, όλων αυτών των πολλών που εξέφρασαν πραγματικά την αντί-κατεστημένη επιλογή, την πιο άμεση, βαθιά και αποδιοργανωτική που είχαν στη διάθεση τους (και αντιλαμβάνονταν ως τέτοια). Μια θέση που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και πρέπει να καταπολεμηθεί από όλους αυτούς που ακολουθούν και επιζητούν μιαν απελευθερωτική αλλαγή, χωρίς αποκλεισμούς και από τα κάτω.

Τα πάντα είναι συνδεδεμένα με την τελευταία και πιο επιφανή πτώση των προεδρικών εκλογών των ΗΠΑ του 2016, και των ιδεολογιών της εποχής της πληροφορίας, της πληροφόρησης: μιλάμε για το αλάθητο του λεγόμενων μεγάλων δεδομένων, big data, και για την σωτηριώδη τους δυνατότητα, κληρονόμο της Twitter Επανάστασης του 2011.

Παρά το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή ο Assange έχει κάτι για να χαίρεται, το προγνωστικοφιλελεύθερο σύστημα των μέσων ενημέρωσης – δημιουργός και αιχμάλωτος της ομόφυλης φούσκας της «κοινής γνώμης», την οποία το ίδιο είχε δημιουργήσει – μπορεί να αφηγηθεί και αναγνώσει μόνο επιφανειακά, δεν μπορεί να βουτήξει στα βαθιά της πραγματικής χώρας και των παγιωμένων και εδραιωμένων ιζημάτων που έχουν στεριώσει σαν τσιμέντο στις αντίθετες πλευρές από το Tea Party και το κίνημα των Occupy Wall Street.

Οι νέοι μηχανισμοί του σχηματισμού της κοινής γνώμης, μοριακοί, μέσα στις φούσκες του Facebook στο οποίο όλοι μας έχουμε εισαχθεί, δείχνουν όλο και περισσότερο την απόρριψη της σταθερότητας, το μίσος για όλους αυτούς που την συγκεκριμένη στιγμή θεωρούνται ως «η δύναμη, η εξουσία» , τον κυνισμό που καταφεύγει στη μόνη εύκολη προοπτική έκφρασης της διαφωνίας, δηλαδή στην κάλπη,   ovvero l’urna elettorale.

Ο Trump, είτε μας αρέσει είτε όχι, υπήρξε μια απάντηση του αμερικανικού εκλογικού σώματος στην αλαζονεία που επέδειξε το κατεστημένο των ΗΠΑ στο να επιβάλει την Κλίντον ως το λιγότερο κακό, και την μοναδική σωτήρια λύση της Αμερικής. Εκείνη την ίδια Αμερική που κατέστη αναίσθητη από την πραγματικότητα της φτωχοποίησης, την πείνα και από τον θυμό απέναντι στις paillette, στα φορέματα των σταρ της διασκέδασης που συγκεντρώθηκαν από την Κλίντον, αποφάσισε κατ’ αυτό τον τρόπο να σηματοδοτήσει μια ιστορική αλλαγή, αρνούμενο ίσως με τρόπο οριστικό, μετά την απόφαση για το Brexit, την κοροϊδία της χρήσιμης ψήφου δείχνοντας, αποδεικνύοντας ότι η εμπιστοσύνη σε αυτό το ιστορικό μοντέλο της δημοκρατίας έχει οριστικά παρέλθει, dimostrando che la fiducia in questo modello storico di democrazia è definitivamente terminata.

Η τελευταία παρατήρηση είναι αφιερωμένη συνοπτικά στον Renzi. Το να ποντάρει τα πάντα – σχετικά με το οριστικό κλείσιμο μιας ιστορικής φάσης και όχι το άνοιγμα μιας νέας δεν είναι μια μεγάλη κίνηση, δεν είναι κάτι σπουδαίο – ούτε ηγετική ούτε επικοινωνιακά . Και μετά τις 4 Δεκεμβρίου, το εορταστικό δείπνο στην Ουάσιγκτον μπορεί και πρέπει να είναι το τελευταίο γι ‘αυτόν.

 

[1] δείτε: https://aenaikinisi.wordpress.com/2016/09/26/%CE%BC%CE%B5-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CE%BD-a-priori/

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

H ουτοπία του κεφαλαίου – L’utopia del capitale

ΤΕΤΑΡΤΗ 26 OΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016

L’utopia del capitale Η ουτοπία του κεφαλαίου

silicon

Silicon welfare

Το ιδιωτικό κεφάλαιο δοκιμάζει ένα πείραμα μεταρρύθμισης της κοινωνικής πρόνοιας, του κοινωνικού Κράτους: ένα ελάχιστο εγγυημένο μισθό (δίχως τίποτα σε αντάλλαγμα) για εκείνους που δεν έχουν δουλειά. Όκλαντ δείχνει τον δρόμο. Και ο πρώην πιο δυναμικός συνδικαλιστής ηγέτης της Αμερικής εγκρίνει.

– του Massimo Gaggi –

Το πρώτο πείραμα αρχίζει αυτή την εβδομάδα στο Όκλαντ, την πόλη με τα πιο σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, μεταξύ εκείνων της Bay Area του Σαν Φρανσίσκο. Εκατό οικογένειες (αλλά στην συνέχεια θα πρέπει να φτάσουμε σε χίλιες) διαφορετικών κοινωνικών συνθηκών, θα λάβουν μια επιταγή που θα κυμαίνεται μεταξύ χιλίων και δύο χιλιάδων δολαρίων το μήνα χωρίς όρους. Στη συνέχεια θα περάσουν προς μεγαλύτερα τεστ σε εθνικό επίπεδο για να μελετήσουν πώς η παροχή ενός ελάχιστου εισοδήματος, που δεν σχετίζεται με την απόδοση στην εργασία ή με μια σύνταξη, επηρεάζει την ατομική συμπεριφορά. Το πείραμα είναι αξιόλογο, αλλά ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η ταυτότητα των ατόμων που πήραν την πρωτοβουλία: όχι ένας οργανισμός της ομοσπονδιακής κυβέρνησης ούτε
ένας δημόσιος φορέας της Καλιφόρνια, αλλά η Y Combinator, ο πιο σημαντικός «επιταχυντής» των start up, νεοσύστατων επιχειρήσεων στη Silicon Valley (ένας επιταχυντής είναι ένα είδος υπερσυμπιεστή επιχειρηματικού κεφαλαίου, venture capital). Ένα έργο-σχεδιασμός κοινωνικής πρόνοιας που χρηματοδοτείται(για την ώρα) με ιδιωτικά κεφάλαια. Γιατί; Η πιο εντυπωσιακή-ενδεικτική απάντηση βρίσκεται στη βιογραφία του Sam Altman, του ιδρυτή της Y Combinator.

Μεγάλος fan,oπαδός του Star Trek, ο Σαμ, 31 χρόνων, μεγάλωσε μέσα στα ρομπότ, στις διαδικασίες αυτοματισμού. Έτσι, η ιδέα της αναδιοργάνωσης μιας εταιρείας στην οποία μεγάλο μέρος του έργου θα είναι ολοένα περισσότερο αυτοματοποιημένο, έχει γίνει έμμονη ιδέα γι ‘αυτόν. Ενώ μεγάλωνε με τον δικό του υπερσυμπιεστή start up όπως Airbnb και Reddit, ο Altman άρχισε να μελετά την εφικτότητα ενός σχεδίου καθολικής universal basic income (Ubi): ;ένας ελάχιστος εγγυημένος μισθός για όλους τους πολίτες. Στην Αμερική, μια Χώρα όπου τα τελευταία χρόνια 22 Κράτη ψήφισαν κατά της επέκτασης των επιδοτήσεων για την υγειονομική περίθαλψη στους φτωχούς πολίτες, να εισαχθεί μια ιδέα αυτού του είδους είναι πολιτικά πολύ δύσκολο. Έτσι, με φυγάδες κυβέρνηση και κόμματα, ο Altman έβαλε στο μυαλό του την ιδέα να προσπαθήσει να αντιμετωπίσει σε πρώτο πρόσωπο, εκτός από τον τρόπο εργασίας των εταιρειών τεχνολογίας, και τα κοινωνικά μέτρα προστασίας για τον κόσμο της εργασίας.

Φιλόδοξο με την πρώτη ματιά, το σχέδιο, το οποίο συζητήθηκε αυτή την εβδομάδα στο Σαν Φρανσίσκο και στην Ουάσιγκτον, δεν ήρθε από το πουθενά. Και την αιτία μας την εξηγεί στο «The Reading» κατά τη διάρκεια του συνεδρίου Next: Economy, μια ανύποπτη προσωπικότητα, υπεράνω υποψίας: ο Andy Stern, ο οποίος υπήρξε ο πιο δυναμικός συνδικαλιστής της Αμερικής, κεφαλή στο SEIU, Service Employees International Union, την ένωση-union των υπηρεσιών, στην αρχή κινητήρα και στη συνέχεια, μετά από μια ρήξη, αγκάθι στα πλευρά της μεγάλης ομοσπονδίας AFL-CIO.

«Έκανα τον συνδικαλιστή εδώ και 38 χρόνια – λέει ο Stern -. Δοκίμασα τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης στους πολιτικούς, προοδευτικούς και μη, οι οποίοι υπόσχονταν να βοηθήσουν τους εργαζόμενους: το 2008, το SEIU υπήρξε ο μεγαλύτερος χρηματοδότης της προεκλογικής εκστρατείας του Ομπάμα. Αλλά για χρόνια σηκωνόμουν το πρωί, ελπίζοντας να βελτιωθεί η κατάσταση των εργαζομένων και πήγαινα για ύπνο το βράδυ συνειδητοποιημένος πως, ωστόσο,  η κατάστασή τους είχε επιδεινωθεί. Δυστυχώς, η τεχνολογία και η παγκοσμιοποίηση δημιούργησαν ένα τσουνάμι στο χώρο της εργασίας. Όταν ξεκίνησα, οι Ενώσεις-Union αντιπροσώπευαν έναν εργαζόμενο στους τρεις στον ιδιωτικό τομέα. Όταν έφυγα πριν από λίγο χρόνο,η αναλογία ήταν ένας σε κάθε 16. Πρέπει να αναζητήσουμε άλλα εργαλεία και η Ubi είναι το περισσότερο υποσχόμενο », προσθέτει ο Stern, ο οποίος σχετικά με τη δημιουργία ενός καθολικού βασικού εισοδήματος έχει επίσης γράψει ένα βιβλίο, Raising the Floor .

Δεν είναι μια εύκολη υπόθεση: «Το εργαλείο κοστίζει, η πολιτική, αλλά ως μέρος μιας συνολικής αναδιάρθρωσης των κοινωνικών παροχών, από εκείνη για την κατοικία μέχρι τα κουπόνια τροφίμων, food stamps, (τα κουπόνια φαγητού), η Ubi θα μπορούσε να εισέλθει ξανά στις οικονομικές συμβατότητες και επίσης να βρει συναίνεση ακόμη και στην δεξιά. Οι ελευθεριακοί συντηρητικοί του Cato Institute, για παράδειγμα, είναι ανοιχτοί στην ιδέα ενός ελάχιστου εισοδήματος. »

Ο Stern, ο οποίος διδάσκει σήμερα στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια και συμμετέχει σε διάφορα σχέδια στον τομέα της κοινωνικής προστασίας, γνωρίζει ότι οι καιροί δεν είναι ώριμοι : «Η κατάσταση στην αγορά εργασίας είναι δύσκολη, αλλά δεν είναι τόσο δραματική ώστε να απαιτείται επέμβαση τόσο τολμηρή. Και όμως το φαινόμενο Trump, που τροφοδοτείται από τον ερεθισμό των φτωχών εργαζομένων, τον θυμό τους, είναι ένα σαφές προειδοποιητικό σήμα. Τι θα συμβεί όταν, όπως πολλοί αναμένουν, το ήμισυ των υφιστάμενων θέσεων εργασίας θα είναι αυτοματοποιημένη; Τι θα κάνουμε αν οι δρόμοι της Αμερικής γεμίσουν με φορτηγά που οδηγούνται από μόνα τους, αφήνοντας δίχως δουλειά τρεια εκατομμύρια και μισό φορτηγατζήδων; Είναι καλό να προετοιμαστούμε. Το Πεντάγωνο το κάνει, στον τομέα του, προετοιμαζόμενο για τους πιθανούς πολέμους του μέλλοντος. Η πολιτική δεν κάνει άλλο τόσο, δεν κάνει το ίδιο πράγμα σχετικά με τα κοινωνικά σενάρια που αναδύονται. Και τότε λοιπόν είναι καλό να έρθει η προσπάθεια της Y Combinator. »

Πράγματι, η πρωτοβουλία σε αυτόν τον τομέα ενός δείγματος του κεφαλαίου επιχειρηματικού κινδύνου, del venture capital, είναι μια ανωμαλία που πιάνει απ’ την μύτη τις οργανώσεις της κοινωνικής αριστεράς όπως την Causa Justa, που υποστηρίζουν την καθιέρωση ενός ελάχιστου εισοδήματος, αλλά όχι μέσα σε ένα σχέδιο επεξεργασμένο από έναν πρωταθλητή του ιδιωτικού καπιταλισμού. «Εμείς, όμως, περιοριζόμαστε στην μελέτη των κοινωνικών δυναμικών που θα δημιουργούνταν, δίνοντας μια άνευ όρων επιδότηση χρήματος σε μιαν ολόκληρη κοινότητα», εξηγεί η Elizabeth Rhodes, μια ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Michigan η οποία έχει εργαστεί σε προγράμματα βοήθειας σε φτωχές Χώρες στην ανατολική Αφρική και η οποία προσελήφθη από την Υ Combinator ακριβώς για να διαχειριστεί αυτή την πρωτοβουλία. «Θέλουμε να κατανοήσουμε πώς μια επιδότηση-βοήθεια σε χρήμα αλλάζει τη ζωή , ποια προβλήματα επιλύει, πώς αλλάζει την προδιάθεση στην εργασία και στην εκπαίδευση, την διαχείριση του ελεύθερου χρόνου στα διάφορα κοινωνικά στρώματα». Εν ολίγοις, η Rhodes υπόσχεται να παρέχει δεδομένα χωρίς να επιδιώκει να επιβάλει πολιτικές λύσεις.

Φυσικά, το να κινείται η Silicon Valley είναι περίεργο, αλλά το σχέδιο δεν έχει τίποτα το εξωφρενικό: πειράματα αυτού του τύπου βρίσκονται σε εξέλιξη ή έχουν αρχίσει στη Βόρεια Ευρώπη και τον Καναδά: προσπαθούν τέσσερις ολλανδικές μεσαίου μεγέθους πόλεις, όπως η Ουτρέχτη και το Γκρόνινγκεν ενώ, επίσης, η Φινλανδία και η καναδική επαρχία του Οντάριο αναπτύσσουν φόρμουλες αυτού του τύπου. Αλλά για τώρα αυτό συμβαίνει στο σκοτάδι, επειδή τα πειράματα που έγιναν στο παρελθόν σε αυτόν τον τομέα δεν έχουν αφήσει σημαντικά ίχνη. Οι αντίπαλοι της Ubi υποστηρίζουν ότι, εκτός από το δυσβάσταχτο κόστος, η επιδότηση καθιστά τεμπέληδες, είναι ένα αντικίνητρο για την εργασία. Αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, όπου πειραματίστηκαν με αυτό, το ελάχιστο εισόδημα, θεωρείται ότι μείωσαν την προσπάθεια εργασίας μόνο δύο ομάδες: οι έφηβοι και οι μητέρες με εξαρτώμενα παιδιά. Πρόκειται όμως για περιορισμένες εμπειρίες που έγιναν πριν από αρκετές δεκαετίες: σημάδια μικρής σημασίας.

Την περασμένη εβδομάδα στο συνέδριο τεχνολογίας που φιλοξενείται στο Λευκό Οίκο και, στη συνέχεια, σε μια συνέντευξη στο περιοδικό του ΜΙΤ, ο ίδιος ο Μπαράκ Ομπάμα αναγνώρισε ότι το καθολική βασικό εισόδημα, universal basic income, θα πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά, διότι κατά πάσα πιθανότητα στο μέλλον, ίσως σε δέκα ή είκοσι χρόνια , θα καταστεί αναγκαίο να χρησιμοποιηθεί, αν δεν βρεθεί ένας τρόπος για τη δημιουργία εναλλακτικής απασχόλησης για όσους απομακρύνονται από την αυτοματοποίηση. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ εξακολουθεί να ελπίζει ότι, όπως πάντα συνέβαινε και στο παρελθόν, ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας θα δώσει την ευκαιρία να γεννηθούν νέα προϊόντα και νέες υπηρεσίες ικανές να δημιουργήσουν πολλές νέες θέσεις εργασίας και να πληρώνονται καλά, αλλά παραδέχεται ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με αυτό το σενάριο. Στα οκτώ χρόνια της ζωής του στο Λευκό Οίκο, ωστόσο, ο Ομπάμα σίγουρα δεν κινήθηκε προς αυτή την κατεύθυνση. Κατανοητό, αφού υπέστη
σχεδόν πάντα την πολιορκία ενός εχθρικού Κογκρέσο των πολιτικών του και, πάνω απ ‘όλα, σε αντίθεση με οποιαδήποτε περαιτέρω επέκταση του ρόλου του Κράτους στην οικονομία και σε κάθε ενδεχόμενη αύξηση των δημοσίων δαπανών.

Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Υποστηριζόμενη πριν από μισό αιώνα στην Ευρώπη, ειδικά από τους Γάλλους σοσιαλιστές (μορφές κατώτατου μισθού θα εισαχθούν από την κυβέρνηση στο Παρίσι το 1988) και από τον άγγλο φιλόσοφο Μπέρτραντ Ράσελ, στα τέλη της δεκαετίας του Εξήντα η ιδέα ενός ελάχιστου εισοδήματος για όλους εξαπλώθηκε και στην Αμερική και όχι μόνο από την αριστερά: μπήκε στη μάχη για τα πολιτικά δικαιώματα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, αλλά έντονα υποστηρίχτηκε επίσης και από τον διάσημο συντηρητικό οικονομολόγο Μίλτον Φρίντμαν που την πρότεινε με την φόρμουλα του αρνητικού φόρου εισοδήματος. Ο Friedman υποστήριζε ότι ένα απλό και γενικευμένο βοήθημα θα μειώνε την κρατική γραφειοκρατία, θα καθιστούσε πιο αποτελεσματικές τις αγορές και θα διέλυε την παγίδα της φτώχειας (το αντικίνητρο στην εργασία που δημιουργείται όταν οι επιδοτήσεις, τα βοηθήματα δηλαδή παρέχονται μόνο κάτω από μια ορισμένη κατηγορία εισοδήματος). Η οικονομική συζήτηση μετατράπηκε σε πολιτική πρωτοβουλία και ήταν ένας ρεπουμπλικάνος πρόεδρος, ο Ρίτσαρντ Νίξον, που δρομολόγησε, το 1969, ένα νόμο για εγγυημένο ετήσιο εισόδημα. Ποτέ δεν τέθηκε σε ισχύ, διότι το μέτρο, που ψηφίστηκε από τη Βουλή, αργότερα απορρίφθηκε από την Γερουσία. Άλλα δέκα χρόνια και το κλίμα άλλαξε εντελώς με την άφιξη στην εξουσία δύο ορκισμένων εχθρών του κρατισμού και των κρατικών δαπανών στο Λευκό Οίκο και στο νούμερο 10 της Downing Street: Ρόναλντ Ρίγκαν και Μάργκαρετ Θάτσερ.

Μια νοοτροπία που δεν άλλαξε ριζικά, ακόμη και όταν το 1993 επέστρεψε στην προεδρία ένας δημοκράτης, ο Μπιλ Κλίντον: ασχολήθηκε κατά κύριο λόγο με τη διάλυση των παλαιών μηχανισμών πρόνοιας που φρέναραν την αγορά εργασίας, δεν σκέφτηκε να εισαγάγει τέτοια εργαλεία, επίσης γιατί τότε η φτωχοποίηση των μεσαίων τάξεων δεν είχε ακόμη εκδηλωθεί σε όλη τη βαρύτητα της. Θα είναι ενδιαφέρον να δούμε πώς θα συμπεριφερθεί, σε αλλαγμένη κοινωνική κατάσταση, η σύζυγός του Χίλαρι αν σε δύο εβδομάδες θα γίνει πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Και, βέβαια, θα υπάρχει πάντα το εμπόδιο του Κογκρέσου. Η παράλυση μπορεί να συνεχιστεί ακόμη και αν ο Stern υποστηρίζει ότι οι συντηρητικοί θα ενδιαφερθούν να μην στήσουν οδοφράγματα, αν προσφερθεί σε αυτούς ένα καθολικό ελάχιστο εισόδημα που να περιλαμβάνεται σε μια αναδιοργάνωση του συστήματος των επιδοτήσεων-βοηθημάτων: ένα κουβάρι εργαλείων διαστρωματωμένων στο χρόνο, κάποια άλλα απαραίτητα αμφισβητήσιμα, που να απορροφά χίλια δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο.

Εν τω μεταξύ, ενώ θα διερευνάται ο ορίζοντας των νέων τεχνολογιών για να αντιληφθούμε αν, πότε και πού θα εξαφανιστούν και άλλες θέσεις εργασίας και ενώ αναμένονται πολιτικές εξελίξεις σε ομοσπονδιακό επίπεδο, το Oakland ετοιμάζεται για άλλη μια φορά να λειτουργήσει ως πόλη-εργαστήριο. Ακριβώς εδώ πενήντα χρόνια πριν οι Μαύροι Πάνθηρες πειραματίστηκαν με τα δικά τους «προγράμματα επιβίωσης» προσπαθώντας να παρέχουν τροφή, ένδυση, ιατρική περίθαλψη και σχολεία για άτομα χωρίς την παρέμβαση της γραφειοκρατίας των τοπικών κυβερνήσεων . Σήμερα, στην θέση των αφρο-Αμερικανών μαρξιστών-λενινιστών επαναστατών, να προσπαθούν να αλλάξουν τις κοινωνικές σχέσεις έρχονται οι ελευθεριακοί πρωταθλητές του τεχνολογικού καπιταλισμού. Ο δήμαρχος Libby Schaaf τους υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες, αλλά πολλοί οργανισμοί αντιμετωπίζουν την φάση με σκεπτικισμό, αν όχι εχθρικά. «Θα είναι κουρασμένοι για να γίνονται πειραματόζωα,» λέει ο Robert Reich, ένας διάσημος οικονομολόγος της φιλελεύθερης αριστεράς. «Αλλά αν το Υ Combinator διανέμει επιδοτήσεις χωρίς να θέτει κανέναν όρο, δεν βλέπω το πρόβλημα.»
Τα προβλήματα έρχονται όταν πρόκειται για τον καθορισμό των μηχανισμών μεταφοράς πόρων από τις μεγάλες ομάδες της τεχνολογίας που επωφελούνται από την ψηφιακή επανάσταση και οι οποίες συγκεντρώνουν τεράστιο πλούτο (περιουσιακά στοιχεία σε μεγάλο βαθμό αφορολόγητα και αχρησιμοποίητα επειδή μπλοκάρονται στο εξωτερικό) στα ασθενέστερα στρώματα της κοινωνίας . «Μπορούν να χρησιμοποιηθούν καινοτόμα φορολογικά εργαλεία διασταυρώνοντας ανάγκες εργασίας, χρηματοδότηση και προστασία του οικοσυστήματος – προτείνει ο Stern . Για παράδειγμα ο φόρος Tobin επί των χρηματοοικονομικών συναλλαγών, ένας φόρος άνθρακα ή φόρος επί του fracking [εξορύξεις], την άντληση πετρελαίου και φυσικού αερίου που γίνεται χρησιμοποιώντας αυτή την προσοδοφόρα τεχνική, που είναι όμως βλαβερή για το περιβάλλον » . Λέει ο Tim O’Reilly, ο διοργανωτής του Next: Economy: «Όπως λέει ο φίλος μου Bill Janeway, οικονομολόγος και venture capitalist, είναι δύσκολο οι πληγές των ηττημένων να θεραπευτούν χάρη στην καλοσύνη των νικητών. Να σηκώσουν τα μανίκια τους, μόνο εάν υποβληθούν σε μια πολιτική εξαναγκασμού. Αλλά στη σημερινή Αμερική αυτοί οι μηχανισμοί πολιτικού εξαναγκασμού θα μπορούσαν να μην είναι εύχρηστοι και βολικοί ».

 

Massimo Gaggi – Δημοσιεύτηκε στην Il Corriere/Η ανάγνωση της  23 oκτωβρίου 2016

http://francosenia.blogspot.gr/

θεωρία, teoria

Το μέλλον του καπιταλισμού έχει ήδη περάσει – Il futuro del capitalismo è già passato

http://francosenia.blogspot.gr/2016/10/il-futuro-del-capitalismo-e-gia-passato.html

streeck

Κυριακή 16 OΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016

Το μέλλον του καπιταλισμού έχει ήδη περάσει, Il futuro del capitalismo è già passato

Αρκετοί συγγραφείς αναρωτιούνται, από διαφορετικές προοπτικές, για το μέλλον του καπιταλισμού. Ανάμεσα σε αυτούς που διατηρούν μια επιφυλακτική θέση σχετικά με πιθανή επιβίωση του πέρα από τον 21ο αιώνα – ή ακόμα και για τα επόμενα 30 ή 40 χρόνια – δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τους István Mészáros, Immanuel Wallerstein και Robert Kurz.
Ωστόσο, το post αυτό θέλει να συστήσει την ανάγνωση του Wolfgang Streeck, ενός ενδιαφέροντα γερμανού κοινωνιολόγου, ο οποίος σκέφτεται ξεκινώντας από τον Καρλ Μαρξ, αλλά, πάνω απ ‘όλα, από τον Karl Polanyi. Η κεντρική θέση του είναι ότι ο νεοφιλελευθερισμός, στην προώθηση του ανταγωνισμού ως τρόπου ζωής, μετατρέποντας το άτομο σε επιχειρηματία του εαυτού του, στην εμπορευματοποίηση όλων των σφαιρών της κοινωνικής ζωής, υπονομεύει αδυσώπητα τα ηθικά και κοινωνικά θεμέλια της ολοκλήρωσης της ανθρώπινης ύπαρξης  μέσα στην κοινωνία. Δεδομένου ότι , από την στιγμή κατά την οποίαν η ύπαρξη του καπιταλισμού εξαρτάται από τέτοιες βάσεις – κληρονομημένες από τις προηγούμενες γενιές, αλλά τώρα βίαια λεηλατημένες – η προσπάθεια να τον σώσουν μέσα από την νεοφιλελεύθερη εντατικοποίηση, θα οδηγήσει, σύμφωνα με τον ίδιο, στην σταδιακή προοδευτική αποσύνθεση του. Και αυτή η διάλυση μπορεί ενδεχομένως να συνοδεύεται από την κατάρρευση, το τέλος της ίδιας της ανθρωπότητας. Θέλουμε εδώ να παρέχουμε την μετάφραση ενός κειμένου που συνοψίζει μια παρέμβαση του Streeck, το 2010, στην ετήσια συνάντηση της «Κοινωνίας για την Πρόοδο στα κοινωνικο-οικονομικά» “Society for Advancement of Socio-economics” (SASE), κατά την οποία αρκετοί συγγραφείς συζήτησαν γύρω από το βασικό ερώτημα, το ερώτημα κλειδί: «ο καπιταλισμός έχει μέλλον;»

To σκοτεινό μέλλον του καπιταλισμού, Il cupo futuro del capitalismo
– του Wolfgang Streeck[*1]

Η αφίσα, το μανιφέστο είναι προσαρτημένο στον τοίχο και βρίσκεται εκεί ήδη εδώ και πολύ καιρό, είμαστε εμείς που πρέπει να ξέρουμε τον τρόπο για να το διαβάζουμε. Εδώ είναι το μήνυμά του, νάτο: ο καπιταλισμός είναι ένας ιστορικός κοινωνικός σχηματισμός, δεν έχει μόνο μια αρχή, αλλά και ένα τέλος [* 2]. Υπάρχουν τρεις τάσεις που έχουν αναπτυχθεί παράλληλα σε όλες τις πλούσιες καπιταλιστικές δημοκρατίες από τη δεκαετία του 1970: μείωση της ανάπτυξης, αυξανόμενη ανισότητα εισοδήματος και πλούτου, καθώς και επέκταση του δημόσιου χρέους, ιδιωτικού και συνολικού. Σήμερα, φαίνεται ότι αυτές οι τρεις τάσεις ενισχύουν η μια την άλλη : η χαμηλή ανάπτυξη συμβάλλει στην ανισότητα μέσα από την ενίσχυση της διανεμητικής σύγκρουσης, η ανισότητα μειώνει, αμβλύνει την ανάπτυξη, δεδομένου ότι μειώνει την πραγματική ζήτηση, τα υψηλά επίπεδα του υφιστάμενου χρέους δημιουργούν φραγμούς στις πιστωτικές αγορές, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο χρηματοπιστωτικών κρίσεων, ένας χρηματοπιστωτικός τομέας φουσκωμένος τόσο πολύ συμβάλλει στην οικονομική ανισότητα, κλπ …
Τώρα πλέον ο τελευταίος κύκλος ανάπτυξης, εκείνος που έλαβε χώρα πριν από το 2008,  φαίνεται πως υπήρξε περισσότερο ψευδής παρά πραγματικός [* 3], επίσης, η ανάκαμψη που επήλθε μετά το 2008 συνεχίζεται με τρόπο αναιμικό, στην καλύτερη περίπτωση. Να που το Κεϋνσιανό ερέθισμα, νομισματικό ή δημοσιονομικό, σταμάτησε να εργάζεται μπροστά στην άνευ προηγουμένου ποσότητα των συσσωρευμένων χρεών. Σημειώστε ότι μιλάμε για τις μακροπρόθεσμες τάσεις και όχι απλά για μιαν ενδεχόμενη λοξοδρόμηση, απόκλιση προσωρινή , στην πραγματικότητα βρισκόμαστε αντιμέτωποι παγκόσμιων τάσεων που, ως τέτοιες, επηρεάζουν το καπιταλιστικό σύστημα στο σύνολό του. Δεν φαίνεται τίποτα που να μπορεί να μοιάζει αρκετά ισχυρό ώστε να αντιμετωπίσει αυτές τις τρεις τάσεις, οι οποίες έχουν θέσει βαθιές ρίζες στην οικονομία και είναι στενά συνυφασμένες μεταξύ τους, διαπλέκονται στενά, είναι αλληλένδετες.
Επίσης, όταν κοιτάξουμε πίσω, βλέπουμε μια σειρά από πολιτικές και οικονομικές κρίσεις, οι οποίες ξεκίνησαν με τον πληθωρισμό στην δεκαετία του 1970, αυτή ακολουθήθηκε από μια έκρηξη του δημόσιου χρέους στα 1980 και μιαν ταχεία αύξηση του ιδιωτικού χρέους κατά την επόμενη δεκαετία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την κατάρρευση των χρηματοπιστωτικών αγορών, το 2008. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η ακολουθία επαναλαμβάνεται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο για όλες τις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες των οποίων οι οικονομίες, επίσης, ποτέ πραγματικά δεν έχουν εξισορροπηθεί μετά τη λήξη της περιόδου της μεγάλης μεταπολεμικής ανάπτυξης.

Και οι τρεις κρίσεις ξεκίνησαν και τελείωσαν με την ίδια μορφή, δηλαδή, με τη βοήθεια πληθωριστικών διεργασιών: αν το δημόσιο χρέος και αυτό του ιδιωτικού τομέα αρχικά υπηρέτησαν ως μια βολική πολιτική λύση για τις διανεμητικές συγκρούσεις μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας (και μερικές φορές, επίσης, από άλλες πλευρές, όπως για παράδειγμα σε χώρες που παράγουν πρώτες ύλες), στην συνέχεια κατέληξαν με το να καταστούν επίσης προβλήματα: πληθωρισμός των τιμών στις αρχές της δεκαετίας του 1980, πληθωρισμός του δημόσιου χρέους σε πρώτη φάση της εδραίωσης στη δεκαετία του 1990 και πληθωρισμός του ιδιωτικού χρέους, μετά το 2008 [* 4]. Επί του παρόντος, η διορθωτική οικονομική πολιτική αποκαλείται «χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής» [5], συνίσταται, κατ ‘ουσίαν, στην έκδοση χρήματος από τα δημόσια ταμεία και τις κεντρικές τράπεζες, με στόχο να διατηρηθούν χαμηλά τα επιτόκια. Είναι με αυτόν τον τρόπο που προσπαθούν να διατηρήσουν βιώσιμο το χρέος που συσσωρεύτηκε στο παρελθόν, αποφεύγοντας επίσης η υποτονική οικονομία να πέσει σε αποπληθωρισμό. Αυτή η διόρθωση έχει, ωστόσο, μια τιμή: δημιουργεί περισσότερες ανισότητες, Επίσης, καθιστά πιο πιθανό το γεγονός ότι μπορούν να γεννηθούν νέες φούσκες στις αγορές περιουσιακών στοιχείων, τα οποία μπορεί, στην αποφασιστική στιγμή, να καταρρεύσουν.
Η θεμελιώδης φύση της κρίσης παρατηρήθηκε όταν οι εγκέφαλοι ηγέτες του καπιταλισμού δεν ήξεραν τι να κάνουν. Τώρα περιορίζονται πλέον στο να ψάχνουν για προσωρινές λύσεις μέχρι να εμφανιστεί η επόμενη δυσάρεστη έκπληξη. Οι μάγοι της αγοράς έχουν χάσει τη σοφία τους. Για πόσο καιρό η χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής μπορεί να συνεχίζεται ακόμη; Το πρόβλημα είναι ο αποπληθωρισμός ή ο πληθωρισμός; Σε ποιο βαθμό είναι δυνατόν να προσδιοριστεί μια φούσκα, προτού να εκραγεί; Η ανάπτυξη αποκαθίσταται μέσω της δαπάνης ή μέσω μείωσης των δαπανών; Ένας αυστηρότερος δημοσιονομικός κανονισμός είναι ευνοϊκός ή επιζήμιος για την ανάπτυξη; [* 6]  Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, η ανάπτυξη ήταν το αποτέλεσμα της αναδιανομής των εισοδημάτων από πάνω προς τα κάτω, στη συνέχεια, ο κεϋνσιανισμός αντικαταστάθηκε από τον hayekenismo, και το αντίθετο έγινε η αλήθεια και, ως εκ τούτου, οι αγορές ήταν ελεύθερες να αναδιανέμουν από κάτω προς τα πάνω. Τώρα, επτά χρόνια μετά την καταστροφή του 2008, δεν έχει ακόμη προκύψει μια νέα φόρμουλα για την ανάπτυξη, η σύγχυση διέπει και κυβερνά τις απόψεις. Ο καπιταλισμός που τον διαχειρίζεται το κράτος έχει αποτύχει, δηλαδή, έχει απορριφθεί από τους ιδιοκτήτες του κεφαλαίου, γιατί τους φάνηκε πάρα πολύ ακριβός, αντικαταστάθηκε από έναν καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς, αλλά ακόμη και αυτός απέτυχε. Εν τω μεταξύ, οι κεντρικές τράπεζες ενεργούν ρυθμιστικά εν αναμονή μιας νέας κατεύθυνσης της κυβέρνησης. Αλλά ποια θα μπορούσε να είναι; Με την ευκαιρία, ποια θα ήταν η συνταγή σε θέση να δώσει στήριξη στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις ως σύνολο;

Προτείνω ότι ο καπιταλισμός, ύστερα από 200 χρόνια και βάλε, έχει καταστεί μη βιώσιμος, αστήρικτος, μιας και έχει γίνει μη κυβερνήσιμος. Πίσω από αυτή τη διαταραχή υπάρχει αυτό που συνοπτικά ονομάζεται διαταραχή της «παγκοσμιοποίησης»: η επέκταση των καπιταλιστικών σχέσεων της αγοράς πέρα από την προσιτότητα των κυβερνήσεων έχει ενοποιήσει τον καπιταλισμό, αλλά έχει κατακερματίσει τη συλλογική πολιτική δράση. Αυτό μπορεί να ακούγεται, να φαίνεται σαν τελική νίκη του καπιταλισμού, πράγμα που μέχρι ένα ορισμένο σημείο είναι αλήθεια, αλλά την ίδια στιγμή φτάνει στο σημείο να είναι επίσης η προαναγγελία του θανάτου του. Σε αντίθεση με ό, τι ο Mandeville έχει δηλώσει στο έργο του «Παραμύθι των Μελισσών» (1714) και ο Adam Smith πρότεινε με την λιγότερο προκλητική μεταφορά του στο «αόρατο χέρι» (1776), η καπιταλιστική μετατροπή των ιδιωτικών βίτσιων σε δημόσιες αρετές υποστηρίζει μια σταθερή κοινωνία μόνο εάν αυτό λειτουργεί εκεί όπου υπάρχουν ισχυροί τυπικοί και άτυποι θεσμοί που περιορίζουν »την διάταξη του εγωισμού» έμφυτη της αγοράς (Dunn, 2005), με την επιβολή της κοινωνικής πειθαρχίας. Mε το να υποκαταστήσει τις συλλογικές δυνατότητες που θα μπορούσαν να τον κυβερνήσουν, ο καπιταλισμός κατακτά μια Πύρρειο νίκη.

Το γεγονός ότι σήμερα δεν υπάρχει εναλλακτική λύση σε αυτόν, καμιά αντικαπιταλιστική δύναμη ενοποιημένη σε παγκόσμιο επίπεδο, για τον καπιταλισμό είναι τόσο ευλογία όσο και δίλημμα. Να σημειώσουμε πως σε κρίσιμες στιγμές στην ιστορία του καπιταλισμού, ήταν η αντιπολίτευση σε αυτόν που τον σταθεροποίησε ως κοινωνία: περιφερειακά κινήματα ,εθνικά ή θρησκευτικά διατήρησαν την κοινωνική συνοχή και, με τον τρόπο αυτό, την σχετικά δίκαιη συνεργασία και ανταλλαγή , τα σοσιαλδημοκρατικά Κράτη της ευημερίας και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις που προστατεύονταν εξασφάλιζαν μια επαρκή ζήτηση στον οικονομικό τομέα, καθώς και μια ήσυχη κοινωνική αναπαραγωγή στη σφαίρα του κόσμου της ζωής και της πολιτικής.
Η ταυτόχρονη παρακμή της κυβέρνησης που πραγματικά κυβερνά, καθώς και της επακόλουθης αντιπολίτευσης, στον σύγχρονο καπιταλισμό παράγει μια αυξανόμενη ρωγμή στο σύστημα ενσωμάτωσης, το οποίο, με τη σειρά του, δημιουργεί μια ταχεία μετατροπή της κοινωνικής ενοποίησης (Lockwood, 1964) . Η παγκόσμια ακυβερνησία προκάλεσε μια βαθιά διάβρωση των κοινωνικών συστημάτων στο σημείο μετωπικής συνάντησης των καπιταλιστικών αγορών, σε αυτό που ο Karl Polanyi αποκάλεσε τα τρία »πλασματικά εμπορεύματα», την εργασία, την γη και το χρήμα. Εάν η καπιταλιστική ανάπτυξη, σύμφωνα με τον Polanyi, έχει ως απώτερο στόχο να εμπορευματοποιήσει τα πάντα, όμως, μπορεί να συνεχίσει να το κάνει μόνο όταν εμποδίζεται από την κοινωνία να υποβάλει στη λογική του εκείνο που μπορεί να εμπορευματοποιηθεί μόνο εις βάρος του. Η προστασία της εργασίας, της γης και του χρήματος από την δυναμική καπιταλιστικής ανάπτυξης απαιτεί μια κυβέρνηση σε θέση να ενεργεί με τρόπο αποφασιστικό, μια απλή «διακυβέρνηση» υποβοηθητική των αγορών δεν αρκεί (Offe, 2008) για να αποτρέψει τον καπιταλισμό από το να προχωρήσει πολύ μακριά και, με αυτό τον τρόπο, να θέτει σε κίνδυνο τον εαυτό του.
Η αδυναμία των σημερινών κυβερνήσεων είναι εμφανής όσον αφορά τη φύση, δεδομένου ότι οι κατακερματισμένες πολιτικές του παγκόσμιου καπιταλισμού έχουν αποδειχθεί ανίκανες να περιορίσουν την κατανάλωση και την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Παρομοίως, η ανταγωνιστική παραγωγή χρήματος από τις κυβερνήσεις, κεντρικές τράπεζες και τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα έχει γίνει μια ισχυρή πηγή αβεβαιότητας και μια μόνιμη απειλή για τη συστημική σταθερότητα. Στον τομέα της εργασίας, τα παραδοσιακά προγράμματα απασχόλησης μετά τον πόλεμο, που σχεδιάστηκαν με σκοπό την προστασία των εργαζομένων και των οικογενειών τους από την υπερβολική πίεση της αγοράς, εξαφανίζονται στις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες. Ανοίγει όλο και περισσότερο ο δρόμος για την επισφαλή απασχόληση, σε συμβάσεις με μηδέν ώρες, σε εργασίες «freelance» και «σε κατάσταση αναμονής» σε παγκόσμιες εταιρείες όπως h Uber – ένα σύστημα υπαγωγής που λειτουργεί σχεδόν εξ ολοκλήρου χωρίς τους κανονικούς περιορισμούς απασχόλησης [* 7]. Οι επαγγελματικοί κίνδυνοι ιδιωτικοποιούνται και εξατομικεύονται, η ζωή και η εργασία θεμελιώνονται και γίνονται αδιάκριτες η μια από την άλλην. Τα συνδικάτα καθίστανται άνευ σημασίας ή  παύουν να υπάρχουν σε πολλές βιομηχανίες , ακόμη και σε ορισμένες χώρες.  Κατ αυτό τον τρόπο, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να μετριάσει τις επιπτώσεις των τεχνολογικών αλλαγών που προχωρούν πιο γρήγορα από ποτέ για την αναδιοργάνωση της εργασίας – ή για να την αποδιοργανώσουν. Η τεχνητή νοημοσύνη, για παράδειγμα, γίνεται πλεονάζουσα σε μια μεγάλη κατηγορία ενδιάμεσων επαγγελμάτων, κάτι που ποτέ δεν παύει να καταστρέφει κάθε είδους ζωή μεσαίας τάξης [* 8].
Σε ένα προηγούμενο άρθρο (Streeck, 2014), έχω εντοπίσει πέντε παθολογίες του σύγχρονου καπιταλισμού, και προϋποθέτω πως δεν είναι δυνατόν να γιατρευτούν, κάθε μια από αυτές ανταποκρίνεται σε μια διαφορετική πτυχή της διαδικασίας αποσύνθεσης σε εξέλιξη: την κοσμική στασιμότητα, η οποία αποτελεί το αποκορύφωμα μιας μακράς υποχώρησης και παρακμής του ρυθμού ανάπτυξης [* 9], την νεο-φεουδαρχική ολιγαρχία που συνδυάζει την πολιτική εξουσία με την οικονομική δύναμη και που δεν υπάρχει σήμερα μόνο στη Ρωσία, την Ουκρανία και την Κίνα, αλλά και στη Δύση, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες [* 10] – μια διαδικασία που διαχωρίζει την τύχη των πλουσίων από την μοίρα των φτωχών, την λεηλασία της δημόσιας οικονομίας μέσω της δημοσιονομικής εξυγίανσης και της ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών, που ήταν τόσο πολύ ένα απαραίτητο αντίβαρο στον καπιταλισμό όσο και μια υποδομή υποστήριξης (Bowman, 2014),την συστημική εξαχρείωση, και την διεθνή αναρχία. Επειδή μας λείπει ο χώρος, θα ήθελα εδώ να συζητήσουμε μόνο αυτές τις δύο τελευταίες ασθένειες, παθολογίες [* 11].

Μιλώ πρώτα για την συστημική εξαχρείωση. Σε αντίθεση με ό, τι συμβαίνει στους μύθους του Mandeville , κάτω από τον χρηματοπιστωτικοποιημένο καπιταλισμό , τα ιδιωτικά βίτσια καθίστανται και δημόσια βίτσια, πάθη, ελαττώματα. Και αυτό καταλήγει στο να στερεί τον καπιταλισμό από την βασική του μορφή – συνεπειοκρατική – ηθικής δικαιολόγησης. Και είναι έτσι, ακόμα κι αν οι ιδιοκτήτες και οι διαχειριστές ιδιωτικών κεφαλαίων παρουσιάζουν τώρα τους εαυτούς τους ως διαχειριστές δημόσιων αγαθών, σαν ευεργέτες των εταιρειών που ασκούν – πάντα με πολύ καλή δημοσιότητα – φιλανθρωπικές δραστηριότητες. Και να που ένας γενικευμένος κυνισμός τώρα βρίσκεται να είναι βαθιά ριζωμένος στη συλλογική κοινή λογική, αντιλαμβανόμαστε τον καπιταλισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη σαν μια δομή, σαν ένα μηχανισμό ευκαιριών επειδή οι πολύ πλούσιοι που είναι καλά ενσωματωμένοι στο σύστημα γίνονται ακόμη πλουσιότεροι. Το να εξαπατούμε στην αναζήτηση για το κέρδος θεωρείται φυσιολογικό, κάτι που δεν προκαλεί πλέον καμία ηθική αγανάκτηση. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα στον κόσμο της χρηματοδότησης, όπου τα μεγαλύτερα κέρδη πραγματοποιούνται μέσω της φοροδιαφυγής ή παραβιάζοντας όλους τους κανόνες δικαίου, όλους τους νομικούς κανόνες, καταφέρνοντας την λήψη εμπιστευτικών πληροφοριών, την παροχή ανεξόφλητων ενυπόθηκων δανείων ή με οποιοδήποτε άλλο τέχνασμα [* 12].

Μέχρι τον Ιούνιο του 2015, μόνο στις ΗΠΑ, μέσω συμφωνιών εκτός του νομικού συστήματος, συμφωνήθηκε να πληρωθούν περίπου εκατό δισεκατομμύρια δολάρια σε φόρους για τα νομικά αδικήματα που σχετίζονται με την οικονομική κρίση του 2008 [* 13]. Σε καμία από τις περιπτώσεις αυτές δεν φθάσαμε στην κρίση σε δικαστήριο και κανείς μέχρι τώρα έχει πάει στη φυλακή. Τώρα, αυτό δείχνει ότι υπάρχει μια βαθιά ενσυναίσθηση μεταξύ του νομικού συστήματος και των αναγκών των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων να παραβιάζουν το νόμο, για να κατακτούν κέρδη [* 14]. Στην πραγματικότητα, για να πάρετε μια ιδέα για το ύψος των προστίμων που θα έπρεπε να έχουν συλλεχθεί, χάρη σε μια δίκαιη καταδίκη σε μια νομική διαδικασία και δίκη, θα έπρεπε να προσθέσετε τις αμοιβές των δικηγόρων στα τέλη εκκαθάρισης. Ένα σημαντικό μέρος των πληρωμών αυτών, ωστόσο, έχει δηλωθεί για φορολογικούς σκοπούς, ως δαπάνη των επιχειρήσεων [* 15].

Δεύτερον, ιστορικά, ο καπιταλισμός έχει απαιτήσει την ύπαρξη μιας σταθερής διεθνούς τάξης, που να διατηρείται από μια ηγεμονική δύναμη. Ο ρόλος αυτός έχει ασκηθεί για πρώτη φορά από τη Φλωρεντία, περνώντας αργότερα από τις Κάτω Χώρες, το Ηνωμένο Βασίλειο και, αργότερα, μετά τον πόλεμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν η ηγεμονική θέση αμφισβητήθηκε ή έγινε ασαφής, όπως συνέβη κατά το πρώτο μισό του 20ού αιώνα, η σύγκρουση ήταν ανεξέλεγκτη, και συνοδεύτηκε από σοβαρή οικονομική αναστάτωση. Από το 1970, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποδείχθηκαν πάντα όλο και λιγότερο ικανές και ακόμη λιγότερο πρόθυμες να προσφέρουν εκείνα τα κοινά αγαθά που αναμένονταν από μια ηγεμονική καπιταλιστική χώρα, αντ ‘αυτού, έχουν γίνει παράσιτα στην παγκόσμια οικονομία. Μια λύση συνεργασίας, διεθνούς τάξεως, του προβλήματος, για παράδειγμα μέσω του μοιράσματος της εξουσίας μεταξύ των ΗΠΑ και της Κίνας δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Στην περιφέρεια του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν στη συνέχεια χάσει αρκετούς πολέμους, η δημοκρατική-καπιταλιστική ανάπτυξη, δηλαδή, η »εθνική κατασκευή», έχει αποτύχει σε πολλά μέρη του κόσμου. Αντί του μεταπολεμικού σχεδιασμού ενός παγκόσμιου συστήματος κυρίαρχων Κρατών, που θα είχαν αγκαλιάσει ολόκληρο τον κόσμο, μεγάλες και αυξανόμενες περιοχές καθίστανται «δίχως Κράτος». Σε πολλές από αυτές τις περιοχές, φονταμενταλιστικά θρησκευτικά κινήματα έχουν πάρει τον έλεγχο, απορρίπτοντας τον μοντερνισμό και το διεθνές δίκαιο, αναζητούν μια εναλλακτική λύση στον καταναλωτισμό του σύγχρονου καπιταλισμού, από τον οποίον δεν μπορούν πλέον να ελπίζουν ότι θα αποκομίσουν κάποιο όφελος για τις χώρες τους. Όλο και συχνότερα, ορισμένα από αυτά τα κινήματα βρίσκουν συμμάχους στον παγκόσμιο Βορρά, ιδίως μεταξύ των μεταναστών του Νότου που είναι κάτοικοι εκεί, οι οποίοι αντιδρούν στον κοινωνικό και οικονομικό τους αποκλεισμό φέρνοντας τον πόλεμο από τα περίχωρα, από τις περιφέρειες προς το κέντρο.

Πώς μπορεί να τελειώσει ο καπιταλισμός χωρίς να υπάρχει ήδη μια νέα κοινωνία έτοιμη να πάρει τη θέση του; Για να το καταλάβουμε αυτό, πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα της ομαλής διαδοχής των κοινωνικών σχηματισμών, δηλαδή, την ιστορική-υλιστική προσδοκία σύμφωνα με την οποίαν μια κοινωνία πεθαίνει φέρνοντας στο φως μια πιο νέα και προηγμένη κοινωνία, συμπεριλαμβάνοντας σε αυτό το σφάλμα την θέση των μπολσεβίκων σύμφωνα με την οποίαν μια κοινωνική τάξη τελειώνει μόνο όταν μια διαφορετική και ξεχωριστή κοινωνική τάξη αναλαμβάνει τα ηνία κατόπιν εντολής  την της κεντρικής επιτροπής ενός νικηφόρου επαναστατικού κόμματος.
Ταυτόχρονα, πρέπει επίσης να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην γίνουμε θύματα ενός σύγχρονου ισοδύναμου αυτής που θα μπορούσε να ονομαστεί «η ψευδαίσθηση της Ραβέννα»: της βαθιάς πεποίθησης των κυρίαρχων τάξεων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας τον πέμπτο αιώνα, σχετικά με την προκαθορισμένη αθανασία του πολιτισμού τους. Συνέχισαν να την θεωρούν ως ακλόνητη ακόμη και όταν τα εδάφη στα οποία υπολόγιζαν τότε μειώθηκαν στην μικρή πόλη της Ραβέννα, στην Αδριατική. Από την στιγμή που αυτή η πόλη περιβαλλόταν από βάλτους, αυτό της επέτρεψε την αναβολή της τελικής κατάρρευσης, ενώ οι γερμανικές ορδές κατέλαβαν και λεηλατούσαν τη Ρώμη, μαζί με όλες τις επαρχίες της Δυτικής Αυτοκρατορίας. Πεπεισμένες για το γεγονός ότι η ζωή θα μπορούσε ενδεχομένως να γυρίσει πίσω για να είναι αυτή που ήταν πάντα, οι οικογένειες των ηγεμόνων της Ρώμης, στο καταφύγιο τους στη Ραβέννα, συνέχισαν να ασχολούνται με τις ίντριγκες τις σχετικές με την διαδοχή στην Αυτοκρατορία [* 16]. ..

Από αυτό το παράδειγμα, πρέπει να μάθουμε ότι μερικές φορές η αισιοδοξία γεννιέται μόνο από την έλλειψη φαντασίας. Πρέπει να εξετάσουμε την πιθανότητα κατά την οποίαν μια κοινωνική τάξη θα μπορούσε να οδηγηθεί, όχι σε μια άλλη τάξη, αλλά σε μιαν διαρκή διαταραχή, αταξία – δηλαδή, σε μιαν ιστορική εποχή αβέβαιης διάρκειας κατά την οποία, σύμφωνα με τα λόγια του Αντόνιο Γκράμσι, »το γέρικο πεθαίνει, αλλά το νέο δεν μπορεί ακόμη να γεννηθεί «[* 17].

Πώς μπορεί να είναι η ζωή σε μια τέτοια περίοδο, σε μια τέτοια εποχή; Σύμφωνα με τον Γκράμσι, η κατάρρευση μιας κοινωνικής τάξης μέσα στην απουσία διαδόχου μπορεί να οδηγήσει σε»ένα μεσοδιάστημα στο οποίο ξεκινούν να υπάρχουν παθολογικά φαινόμενα όλων των ειδών» [* 18] – με άλλα λόγια, πέφτουμε σε μια κοινωνία μέσα στην οποίαν υπάρχει έλλειψη θεσμών συνεκτικών, με συνέπεια, να μην υπάρχουν θεσμοί που να είναι σε θέση να εξομαλύνουν τις ζωές των μελών της, προστατεύοντας τους από ατυχήματα και ανωμαλίες κάθε είδους. Σε ένα τέτοιο μεσοδιάστημα, η ζωή χαρακτηρίζεται από την απουσία δομικού προσδιορισμού, δομικής αποφασιστικότητας [* 19] και όπου, ως εκ τούτου, όλα γίνονται απρόβλεπτα.
Μία τέτοια κοινωνία αδυνατεί να παρέχει στα μέλη της αξιόπιστους κανόνες με τους οποίους να μπορούν να οργανωθούν: αντιστρόφως, απαιτεί συνεχή αυτοσχεδιασμό, προκαλώντας τα άτομα να αντικαταστήσουν μια δομημένη συμπεριφορά με μια καθαρά στρατηγική συμπεριφορά – μια κατάσταση που παρέχει ευκαιρίες εξαιρετικές, διότι οι ολιγάρχες και οι πολέμαρχοι όλων των ειδών θα αναγκάσουν την πλειοψηφία να ζει σε μια κατάσταση ανασφάλειας, αβεβαιότητας και ανομίας. Δημιουργείται, έτσι, μια πολύ παρόμοια κατάσταση με εκείνη του μεγάλου μεσοδιαστήματος που ξεκίνησε τον πέμπτο αιώνα, και τώρα ονομάζεται Μεσαίωνας.

Στον σύγχρονο καπιταλισμό, το σύστημα ολοκλήρωσης-ενσωμάτωσης βρίσκεται σε μια ασταθή κατάσταση αλλαγής, η οποία δεν φαίνεται να οδηγεί σε μια νέα σταθερή τάξη. Αναταράξεις και ακινησία, στασιμότητα και δυναμική είναι όλο και περισσότερο στενά συνδεδεμένες. Αυτό το είδος κοινωνικής δομής τροφοδοτεί ένα είδος κοινωνικού ατόμου (Gerth και Mills, 1953): το ατομικιστικό άτομο, σκόπιμα αυτάρκες, desocialized-αποκοινωνικοποιημένο, το οποίο στηρίζεται μόνο στην αυτο-εποπτευόμενη νεοφιλελεύθερη κυβερνησιμότητα (Foucault, 2008) για να αντισταθμίσει την απουσία κυβέρνησης και την αδύναμη διακυβέρνηση-governance. Σε αυτό τον κοινωνικό κόσμο τον απροσδιόριστο αναδύεται μια ανώμαλη κοινωνική δομή, ή καλύτερα, εκείνη που υπάρχει αντικαθίσταται από ένα δίκτυο ιδιοτελών ατόμων που αυτοσχεδιάζουν, που κινούνται μέσα σε δίκτυα τα οποία σχηματίζονται από ευκαιριακές σχέσεις, οπορτουνιστικές. Πρόκειται, ως εκ τούτου, για μια κοινωνία υποκατάστασης (Ersatz), ανταλλακτική, χρηστών, στη θέση μιας κοινωνίας που σχηματίζεται από ολοκληρωμένα μέλη, ενσωματωμένα. Χτισμένη εν μέρει από τα κάτω, φαίνεται να έχει κατασκευαστεί με βάση μια ελευθεριακή πληθώρα εναλλακτικών λύσεων, οι οποίες πωλούνται ιδεολογικά σαν να επρόκειτο για ένα μεγάλο λούνα παρκ. Αλλά, στην πραγματικότητα, αυτή αντανακλά μόνο την καταστροφική απουσία κοινωνικής τάξης.

H διασπασμένη κοινωνία που κυριαρχεί στο μετα-καπιταλιστικό μεσοδιάστημα δεν έχει κανονιστική νομιμοποίηση – μεταμόρφωσε την ευθύνη ως αυτοσκοπό στις ορθολογικές επιλογές των μελών της ως άτομα, αφήνοντάς τους δίχως οδηγίες χρήσεις, δίχως να τους εκπαιδεύσει στο πως να κάνουν καλές επιλογές. Αν και αυτό μπορεί , και έτσι είναι, να παρουσιάζεται ως απελευθέρωση, στην πραγματικότητα του μετα-καπιταλισμού, ο χώρος των κανόνων και των κοινωνικών θεσμών καταλαμβάνεται από την απληστία και τον φόβο. Και αυτά τα δυο συναισθήματα στη συνέχεια λειτουργούν σαν τελικοί μηχανισμοί κοινωνικού ελέγχου. Μαζί, τροφοδοτούν την»αυτο-εξοικονόμηση» και «αυτο-εμπορευματοποίηση» των ίδιων των ατόμων που αγωνίζονται να διατηρηθούν προσαρμόσιμοι στις απρόβλεπτες μορφές της μεταβολής-εξέλιξης των συνθηκών. Επιδιώκουν, ως εκ τούτου, την αμείλικτη ανταγωνιστική επένδυση της «ευελιξίας» τους και του δικού τους «ανθρώπινου κεφαλαίου».

Θέλουν να μεγιστοποιήσουν την στάση τους απέναντι στην αξιοκρατία που φαντάζονται πως έχει η «ελεύθερη» αγορά – η οποία είναι, στην πραγματικότητα, ένας κόσμος όπου εκρήγνυνται οι ανισότητες. Η αυτάρκεια μπαίνει στην ημερήσια διάταξη, αν και – και ακριβώς επειδή – μερικοί πιστεύουν πολύ περισσότερο στον «εαυτό» τους, από ό, τι κάποιοι άλλοι. Στον μετα-καπιταλισμό, η απόκτηση του ιδιωτικού κέρδους θα συνεχιστεί, ακόμα και κάτω από τη σκιά της αβεβαιότητας που θα ευδοκιμήσει σε μια κοινωνία που θα σημαδεύεται από την ανομία, με παρακμιακούς θεσμούς, με χαμηλή συνεκτικότητα, με διαδοχικές κρίσεις, που διασχίζεται από συγκρούσεις και τοπικές διαφορές λιγότερο ή περισσότερο εκτεταμένες.

Η μαζική συνεργασία, σε συνδυασμό με τη συσσώρευση του κεφαλαίου, θα λάβουν ώθηση από μια κουλτούρα ανταγωνιστικής κατανάλωσης. Σε μεγάλο μέρος της Ασίας, η συνεργασία αυτή φαίνεται τώρα να βασίζεται σε έναν βαθύ συλλογικό κομφορμισμό. Ωστόσο, θα χρειαστεί επίβλεψη για να προστατευτεί από την ανατροπή της μετα-υλιστικής αλλαγής της αξίας, λόγω της μείωσης της αγοραστικής δύναμης. Οι ζωές των ατόμων σε αυτό το μετα-καπιταλιστικό μεσοδιάστημα στο οποίο θα κυριαρχίσει το»ο σώζων εαυτόν σωθήτω» θα ακολουθήσει τις προδιαγραφές συμπεριφοράς του νεοφιλελεύθερου δόγματος (Dardot και Laval, 2013). Και αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί να καούν στη ρίζα οι βασικές αρχές μιας οικονομίας και μιας επιτυχημένης κοινωνίας.

Όπως γνωρίζετε, η κοινωνική ζωή δεν μπορεί να περιοριστεί στην οικονομική ζωή και η οικονομική ζωή δεν είναι δυνατή έξω από μια κοινωνία που την τρέφει. Εδώ ισχύει η δωδέκατη πρόταση του βιβλίου «Η ηθική διάσταση» του Amitai Etzioni (1988, σελ 257.): «Όσο περισσότερο οι άνθρωποι αποδέχονται το νεοκλασικό παράδειγμα ως οδηγό για τη δική τους συμπεριφορά [και όχι απλώς ως μια βολική απολογία του οικονομικού συστήματος της σχέσης του κεφαλαίου], τόσο περισσότερο θα υπονομεύεται η συλλογική ικανότητα να διατηρείται μια οικονομία της αγοράς. » Το μέλλον του καπιταλισμού φαίνεται ζοφερό.

Wolfgang Streeck – 2014 –

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

[*1] – Ερευνητής στο Istituto Max-Planck per lo Studio delle Società, Ινστιτούτο για την Μελέτη των Κοινωνιών, με έδρα την Colonia, στην Germania. E-mail: streeck@mpifg.de

[*2] – Αυτό που ακολουθεί είναι μια συμπυκνωμένη και ενημερωμένη έκδοση του πολύ μεγαλύτερου άρθρου που δημοσιεύθηκε στο παρελθόν, το 2014. Δείτε επίσης το επόμενο βιβλίο: «Πώς θα τελειώσει ο καπιταλισμός;», που δημοσιεύθηκε από το Verso το Σεπτέμβριο το 2016, «How will capitalism end?».

[*3] -Ο Lawrence «Larry» Summers, επικεφαλής των τεχνικών της βορειοαμερικανικής μηχανής συσσώρευσης κεφαλαίου, στο οικονομικό Φόρουμ του ΔΝΤ το νοέμβριο του 2013 δήλωσε τα εξής: «Αν πάμε πίσω για να μελετήσουμε την οικονομία στα προηγούμενα της κρίσης χρόνια, βλέπουμε κάτι λίγο παράξενο. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η οικονομική πολιτική που τότε ασκούνταν ήταν πολύ ανεκτική. Όλοι συμφωνούν στο γεγονός ότι χρειάζονταν ένας μεγάλος όγκος απερίσκεπτου δανεισμού. Σχεδόν όλοι συμφωνούν ότι ο πλούτος, έτσι όπως τον είχαν ζήσει οι οικογένειες, φαίνονταν μεγαλύτερος από αυτό που πραγματικά ήταν. Πολύ εύκολο χρήμα, πάρα πολλά δάνεια, πολύς πλούτος. Φαίνονταν να υπάρχει μια μεγάλη έκρηξη εκεί! Δεν υπήρχε μεγάλη πίεση προκειμένου να αξιοποιηθούν οι μονάδες, τα επίπεδα ανεργίας δεν ήταν σε εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο, ο πληθωρισμός φαίνονταν να είναι εντελώς ήσυχος, κατά κάποιο τρόπο, ακόμη και μια μεγάλη φούσκα δεν έμοιαζε αρκετή για να παράξει κάποια υπέρβαση της συνολικής ζήτησης». Κείμενο διαθέσιμο στο Facebook. https://m.facebook.com/notes/randy-fellmy/transcript-of-larry-summers-speechat-theimf-economic-forum-nov-8-2013/585630634864563

[*4] -Από τότε, το συνολικό χρέος συνέχισε να αυξάνεται. Δείτε την έκθεση του McKinsey Global Institute (2015). Πολύ κεϋνσιανή ρητορική ρίχτηκε στη θάλασσα, προκειμένου να μειωθούν οι κίνδυνοι που συνδέονται με αυτή την ανάπτυξη, ακόμη και αν το χρέος δεν είναι ακριβώς κεϋνσιανού τύπου, όπως έχει συσσωρευτεί εδώ και δεκαετίες.

[*5] – Στα αγγλικά: “quantitative easing”.

[*6] -Ο Paul Krugman, ο ιδεολόγος που προτιμάται από τον κεϋνσιανισμό της κεντροαριστεράς, είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση. Σχολιάζοντας στην εφημερίδα New York Times (16/11/2013) τα »λόγια» του Summers για την « κοσμική στασιμότητα » (βλέπε σημείωση [* 2]), αρχίζει παραφράζοντας τον Keynes. Εδώ είναι τι είπε:»Όλη η δαπάνη είναι καλή, στη συνέχεια, αν η δαπάνη είναι παραγωγική, είναι ακόμα καλύτερα, αλλά μια μη παραγωγική δαπάνη είναι καλύτερη από το τίποτα». Από τα ανωτέρω προκύπτει η δήλωση σύμφωνα με την οποία»οι ιδιωτικές δαπάνες, ακόμη και αν είναι εν μέρει ή εντελώς μια σπατάλη,» ακόμα κι έτσι μπορεί να είναι «κάτι καλό». Για να τονίσει αυτή τη δήλωση, ο Krugman πρόσθεσε,»ας υποθέσουμε ότι οι αμερικανικές εταιρείες, που σήμερα κάθονται επάνω σε ένα τεράστιο βουνό από χρήματα, έχουν κατά κάποιο τρόπο την πεποίθηση ότι θα ήταν μια εξαιρετική ιδέα να μετατρέψουν όλους τους υπαλλήλους τους σε cyborgs, εξοπλισμένους με Google Glass και έξυπνα ρολόγια. Ας υποθέσουμε, επίσης, ότι τρία χρόνια αργότερα έρχονται να συνειδητοποιήσουν ότι στην πραγματικότητα δεν θα κερδίσουν κανένα ουσιαστικό κέρδος από όλες αυτές τις δαπάνες. Παρ ‘όλα αυτά, η έκρηξη των επενδύσεων που θα έχει παραχθεί, θα έχει δώσει αρκετά χρόνια αυξημένης απασχόλησης, χωρίς πραγματική σπατάλη, δεδομένου ότι οι πόροι που θα έχουν χρησιμοποιηθεί , σε αντίθετη περίπτωση, θα είχαν μείνει αχρησιμοποίητοι».
Όσον αφορά τις φούσκες, λέει: «Τώρα ξέρουμε ότι η οικονομική ανάπτυξη που έλαβε χώρα μεταξύ του 2003 και του 2007 οδηγήθηκε, σπρώχθηκε από μια φούσκα. Μπορούμε, επίσης, να πούμε το ίδιο και για την τελευταία περίοδο ανάπτυξης της δεκαετίας του 1990, μπορούμε επίσης να πούμε πραγματικά το ίδιο για τα τελευταία χρόνια της ανάπτυξης Ρήγκαν, που παράχθηκε από μια απόδραση από τα ινστιτούτα των ταμιευτηρίων, και δημιούργησε μια μεγάλη φούσκα στον τομέα των εμπορικών ακινήτων … ».
Όλα αυτά, σύμφωνα με τον Κρούγκμαν, έχουν «μερικές ριζικές επιπτώσεις», ανάμεσα στις οποίες, σύμφωνα  επίσης με τον Summers, συμπεριλαμβάνεται η εξής:»πολλά από αυτά που θα μπορούσαν να έχουν γίνει για να αποφευχθεί μια μελλοντική κρίση θα ήταν αντιπαραγωγικά» μπροστά στις νέες συνθήκες. Μία άλλη επίπτωση θα ήταν η εξής: «ακόμα και μια βελτίωση του δημοσιονομικού κανονισμού δεν θα είναι απαραιτήτως ένα καλό πράγμα», δεδομένου ότι «θα μπορούσε να αποθαρρύνει τα ανεύθυνα δάνεια, τα οποία δικαιολογούνται όταν κάποιος μεγαλύτερος όγκος δαπανών γίνεται καλός για την οικονομία. » Επιπλέον, θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρον «για την ανοικοδόμηση του νομισματικού μας συστήματος στο σύνολό του – ας πούμε, με την εξάλειψη των χαρτονομισμάτων και πληρώνοντας αρνητικά επιτόκια για τις καταθέσεις», κλπ ..
Κείμενο διαθέσιμο εδώ: http://krugman.blogs.nytimes.com/2013/11/16/secular-stagnation-coalminesbubbles-and-larry-summers/?_r=0

[*7] – Ο Uber προσφέρει ένα καλό παράδειγμα της εξέλιξης των συνθηκών απασχόλησης. Βλέπε, για παράδειγμα, το άρθρο «»Rising Economic Insecurity Tied to Decades – Long Trend in Employment Practices», στην The New York Times της 12ης Ιουλίου 2015. Σύμφωνα με την αναφερόμενη έκθεση, πάνω από 160.000 άνθρωποι στις ΗΠΑ εξαρτώνται μόνο από την ber με σκοπό την ύπαρξής τους, από αυτούς, μόνο 4.000 ήταν τακτικοί υπάλληλοι.
http://www.nytimes.com/2015/07/13/business/rising-economic-insecurity-tied-todecades-long-trend-in-employment-practices.html?smid=li-share&_r=0

[*8] – Randall Collins, The end of middle-class work: no more escapes, p. 37-69. In: Wallerstein et al, 2013.

[*9] – Ένα θεωρητικό τέχνασμα που χρησιμοποιείται συχνά για να ελαχιστοποιηθεί το μέγεθος της κρίσης της ανάπτυξης, ιδιαίτερα εκείνης που ακολούθησε την οικονομική κατάρρευση του 2008, συνίσταται στο να υποδεικνύουμε τους λεγόμενους BRICS (μια ένωση που σχηματίζεται από τη Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική), σαν τα μελλοντικά κέντρα ανάπτυξης του παγκόσμιου καπιταλισμού. Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε, ωστόσο, ότι η ετικέτα BRICS εφευρέθηκε από έναν πωλητή τίτλων της Goldman Sachs, στις αρχές του 2000, σαν ένα εμπορικό σήμα για ένα νέο ταμείο επενδύσεων. Εν τω μεταξύ, όμως, αυτές οι πέντε αυτές χώρες έχουν αποτύχει να συμβάλουν στον συνολικό συντονισμό της καπιταλιστικής οικονομίας, δεν ήταν σε θέση να αρχίσουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες των ΗΠΑ – ηγεμονική χώρα σε φθίνουσα πορεία που έδρασε όλο και πιο ανεύθυνα. Και αυτές οι χώρες, παρεμπιπτόντως, μπήκαν σε κρίση, ακόμη και η Κίνα έχει βιώσει δυσκολίες δεδομένου ότι οι ρυθμοί ανάπτυξης μειώνονται, οι τιμές των μετοχών πέφτουν, το χρέος αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς και υπάρχει μια αύξηση της συστημικής διαφθοράς.

[*10] -Σύμφωνα με τους New York Times, «λιγότερες από 400 οικογένειες» ήταν «υπεύθυνες για σχεδόν το ήμισυ των χρημάτων που συγκεντρώθηκαν στην προεκλογική εκστρατεία του 2016, μια συγκέντρωση πολιτικών δωρητών που δεν έχει προηγούμενο τα τελευταία χρόνια.» Στο τέλος του ιουλίου του προεκλογικού χρόνου 2015, οι συνολικές συνεισφορές της εκστρατείας ανήλθαν σε 388 εκατομμύρια $. Δείτε το άρθρο «Μικρή πισίνα με πλούσιους δωρητές κυριαρχεί στις εκλογικές παροχές», The New York Times 1 Αυγούστου, 2015, «Small pool of rich donors dominates election giving».
http://www.nytimes.com/2015/08/02/us/small-pool-of-rich-donors-dominateselection-giving.html?_r=0

[*11] – Αξίζει να σημειωθεί ότι η στασιμότητα είναι μια ασθένεια τουλάχιστον εξίσου σοβαρή όσο και οι άλλες που αναφέρονται. Σε πολιτικό επίπεδο, αυτό σημαίνει ότι το αυξανόμενο πλεόνασμα του πληθυσμού στις πλούσιες καπιταλιστικές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των μεταναστών δεύτερης και τρίτης γενιάς, δεν θα έχουν την ευκαιρία να καλύψουν τη διαφορά για το φθίνον – σύνολο – από εκείνους οι οποίοι βρίσκονται σε καλή κατάσταση. Το ίδιο ισχύει και για την χαμένη γενιά και για εκείνους που φιλοδοξούν να γίνουν μέλη των μεσαίων τάξεων στα εδάφη, στις περιοχές που βρίσκονται σε ανάπτυξη και κυβερνώνται – ή δεν κυβερνώνται – από Κράτη σε κατάσταση πτώχευσης. Ο καπιταλισμός, όπως ξέρουμε, βασίζεται κυρίως στην ελπίδα για μια καλύτερη ζωή στο μέλλον. Έχει αυτό από κοινού με τον χριστιανισμό. Η πίστη στον καπιταλισμό και στο χρηματοπιστωτικό του σύστημα εξαρτάται, επίσης, πέρα από την «ατελείωτη ανάπτυξη», και από άλλες υποσχέσεις όπως οι αβλαβείς εξωτερικές επιδράσεις, οι παγκόσμιες αρμοδιότητες, οι συνεχείς αυξήσεις της παραγωγικότητας, η ανεξάντλητη ζήτηση, η ακόρεστη κατανάλωση .. . και η βιωσιμότητα των βουνών του χρέους. Καμία από αυτές τις υποσχέσεις πραγματοποιείται στον πραγματικό κόσμο.
http://uklife.org/2015/01/15/promises/

[*12] – Για τους μισθούς των διευθυντών, συμβουλευτείτε Neckel (2014), θα πρέπει επίσης να εξεταστεί ο επαγγελματικός αθλητισμός, μια δραστηριότητα που κατά τις τελευταίες δεκαετίες έχει γίνει μια μεγάλη παγκόσμια βιομηχανία και χρηματοδοτείται κατά κύριο λόγο από τις διαφημίσεις για τα καταναλωτικά αγαθά. Μπορεί να υποτεθεί με κάποια βεβαιότητα ότι μεταξύ των κύριων δραστηριοτήτων της, όπως είναι το κολύμπι και ο κλασικός αθλητισμός, αλλά και η ποδηλασία, οι κύριοι ανταγωνιστές συνήθως χρησιμοποιούν υπηρεσίες από ειδικούς στον τομέα των υπερ-αποδόσεων, που χρησιμοποιούν παράνομες μεθόδους.

[*13] – Frankfurter Allgemeine Zeitung, 29 de junho, 2015.

[*14] – Ο Eric Holder, για να ασκήσει την εντολή του ως γενικός εισαγγελέας στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ 2008 και 2014, προσωρινά απομακρύνθηκε από ένα δικηγορικό γραφείο που συνήθιζε να εκπροσωπεί τις επιχειρήσεις της Wall Street. Πριν από την ανάληψη αυτής της θέσης, κέρδιζε περίπου $ 2.5 εκατομμύρια το χρόνο. Το 2015, επέστρεψε στη θέση του στο ίδιο δικηγορικό γραφείο. Δείτε: «Eric Holder, Wall Street Double Agent, comes in from de cold» , στο «Rolling Stone», 8 Ιουλίου 2015.
http://www.rollingstone.com/politics/news/eric-holder-wall-street-double-agentcomes-in-from-the-cold-20150708
Είναι προφανές ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα που διόρισε τον Holder, έλαβε το εν τρίτο, ίσως και τα μισά των εισφορών για την προεκλογική εκστρατεία του για την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών από την χρηματοπιστωτική βιομηχανία.

[*15] – Για να καταλάβουμε το μέγεθος, θα πρέπει να θυμόμαστε τη νομική δράση των εισαγγελέων των ΗΠΑ εναντίον της FIFA, η οποία, με τεράστια δημοσιότητα, δικάστηκε στις αρχές του 2015 για διαφθορά. Τα έσοδα της FIFA στα έξι χρόνια του θέματος που μας απασχολεί ήταν περίπου 5 δισεκατομμύρια $, εκ των οποίων ίσως ένα δισεκατομμύριο είχε χρησιμοποιηθεί παράνομα (αν και ακόμα το ακριβές ποσό της διαφθοράς δεν είναι γνωστό). Το ποσό αυτό είναι ίσο με το 1% της αξίας που καταβλήθηκε από τις τράπεζες των ΗΠΑ για να απελευθερωθούν από την ποινική δίωξη.

[*16] – Gibbon (1993 [1776]), volume 3, σ. 218.

[*17] – Όπως λέει ο ίδιος στο έργο του «Prison Notebooks, Τετράδια από την φυλακή»: «Η κρίση συνίσταται στο γεγονός ότι το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί.»

[*18] – Λέει: «… Σε αυτό το μεσοδιάστημα, θα συμβούν τα πιο ποικίλα νοσηρά φαινόμενα.»

[19] – Ομοίως, να δούμε αυτό που γράφει ο Calhoun στο άρθρο του για το εξαιρετικό βιβλίο του Wallerstein και άλλων (2013).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΊΑ-ΠΑΡΑΠΟΜΠΈΣ:

Bowman, A., Erturk, I., Froud, J., Johal, S., Law, J., Leaver, A., Moran, M. and Williams, K. – The End of the Experiment. Manchester: Manchester University Press, 2014.
Dardot, P. and Laval, C. – The New Way of the World: On Neo-Liberal Society. London and NY: Verso, 2013.
Dunn, J. – Setting the People Free: The Story of Democracy. London: Atlantik Books, 2005.
Etzioni, A. – The Moral Dimension: Toward a New Economics. New York: The Free Press, 1988.
Foucault, M. – The birth of biopolitics: lectures at the College de France, 1978–1979. London: Palgrave Macmillan, 2008.
Gerth, H. and Mills, C. W. – Character and social structure: the psychology of social institutions. New York: Harcourt, Brace, 1953.
Gibbon, E. – The decline and fall of the Roman Empire. Three Volumes. New York: Alfred A. Knopf, 1993 [1776].
Lockwood, D. – Social integration and system Integration. In: Zollschan, G. K. and Hirsch, W. (eds) Explorations in Social Change. London: Houghton Mifflin, 1964, pp. 244– 257.
Mandeville, B. – The fable of the bees: or, Private Vices, Public Benefits. Indianapolis: Liberty Fund, 1988 [1714].
McKinsey Global Institute – Debt and (Not Much) Deleveraging. London, San Francisco, Shanghai: McKinsey & Company, 2015.
Neckel, S. – Oligarchische Ungleichheit. Winner-take-all-Positionen in der (obersten)
Oberschicht. WestEnd. In: Neue Zeitschrift für Sozialforschung, 20, 2014, p. 51–63.
Offe, Claus – Governance: “Empty Signifier” oder sozialwissenschaftliches Forschungsprogramm? In: Schuppert, G. F. and Zürn, M. (eds) Governance in
einer sich wandelnden Welt. Politische Vierteljahresschrift, Sonderheft, Bd. 41, 2008, p. 61–76.
Smith, A. – An inquiry into the nature and causes of the wealth of nations. Oxford and New York: Oxford University Press, (1993 [1776]).
Streeck, W. – How Will Capitalism End? New Left Review, vol. 87, 2014, p. 35–64.
Wallerstein, I., Collins, R., Mann, M., Derluguian, G. and Calhoun, C. – Does Capitalism Have a Future? Oxford: Oxford University Press, 2013

πηγή: Economia e Complexidade

διεθνισμός, internazionalismo

Η αμερικανική παγίδα – Il tranello americano

 

Κάποιος θα πρέπει να κάνει τον κόπο να μιλήσει, από τα αριστερά, να πει πως το πολιτικό λιντσάρισμα από τα μέσα ενημέρωσης κατά του Donald Trump είναι ντροπή. Όχι επειδή – αυτό είναι προφανές, αλλά, είναι σαν να λέμε, repetita juvant – ο Trump δεν είναι στην πραγματικότητα ένα από τα σύμβολα της πολιτικής νεοφιλελεύθερης παρακμής, όχι επειδή δεν είναι υποκειμενικά ένας αγροίκος σεξιστής , όχι επειδή το ανήθικο παράδειγμα του φοροαποφεύγοντα μεγιστάνα δεν είναι σήμα κατατεθέν ενός ακόμη πολιτιστικού βήματος προς τα πίσω της φιλελεύθερης πολιτικής τάξης. Για όλα αυτά τα πράγματα το σύστημα των μέσων ενημέρωσης και το πολιτικό σύστημα δεν δίνει δεκάρα τσακιστή: αυτή είναι η ιδεολογική παγίδα επάνω στην οποία εστιάζουν την προσοχή τα μέσα ενημέρωσης και χρηματοδότησης των δύο πλευρών του Ατλαντικού. Το τρέχον λιντσάρισμα είναι λειτουργικό για την εκλογή ενός απρόσωπου προέδρου, ανομολόγητου, ακατάλληλου, όπως είναι η Χίλαρι Κλίντον, αυτή ναι, αληθινά έκφραση – πολύ περισσότερο από τον Trump – των περιβόητων «μεγάλων δυνάμεων», όπως η ίδια παραδέχεται πράγματι με ειλικρίνεια.  Επίσης, δεν είναι αλήθεια ότι μεταξύ Trump και Κλίντον «δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές», όπως επίσης προσπαθεί να μας πει ένα τμήμα της αριστεράς στον αγώνα ενάντια στην παγίδα των μέσων ενημέρωσης που έχει επιβληθεί: η Χίλαρι Κλίντον είναι χειρότερη από ό, τι ο Donald Trump, επάνω σε αυτό δεν μπορεί να υπάρξει κανένας ηθικολογικός δισταγμός. Αυτό της ηθικής είναι ένα έδαφος που πρέπει να αρνηθούμε, διότι είναι ο καπιταλισμός των χρηματοπιστωτικών αγορών, ο οποίος προσωποποιείται από την Χίλαρι Κλίντον, που αποτελεί και είναι το μεγαλύτερο έργο ηθικής και δεοντολογικής καταστροφής της ανθρώπινης ιστορίας. Δεν είναι οι περιπέτειες ενός κωμικοτραγικού minus habens που συγκέντρωσαν το αίσθημα απογοήτευσης και παραίτησης των βορειοαμερικανικών λαϊκών τάξεων ώστε να αντιμετωπίζεται σαν οπισθοδρομική παρωδία. Ο Donald Trump και η Χίλαρι Κλίντον δεν είναι στο ίδιο επίπεδο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ένας από αυτούς τους δυο είναι «επιλέξιμος για ψήφιση». Το πρόβλημα είναι ότι, εξαφανίζεται με αυτό τον τρόπο κάθε αντικειμενική ανάλυση των οικονομικών, κοινωνικών και κοινωνιολογικών συστατικών που οδήγησαν στο προσκήνιο τον Trump, με την αποδοχή – κι ας το επικρίνουν – του εδάφους που επιβλήθηκε από τα μέσα σχετικά με την ηθικολογία που ποδοπατείται από τον αμερικανό μεγιστάνα, εξαφανίζονται έτσι με τη σειρά τους οι βασικοί λόγοι αυτών των θλιβερών εκλογών στις ΗΠΑ, οι ίδιοι λόγοι που οδήγησαν στην σχετική εκλογική επιτυχία του Bernie Sanders.  Ο Donald Trump είναι ένας ανεπαρκής εκπρόσωπος – όχι όμως επειδή σεξιστής – μια κοινωνικής ανάγκης ρήξης μιας πολιτικο-οικονομικής τάξης με την οποία θα πρέπει να παραμείνουν ανοικτοί δίαυλοι διαλόγου απαραίτητοι και απαράκαμπτοι. Εάν η αριστερά στις ΗΠΑ ή, ως προς μια νοητή προέκταση, και η ευρωπαϊκή, συνεχίσουν να υποστηρίζουν τη νίκη της Χίλαρι Κλίντον ως «μικρότερο κακό», αυτός ο διάλογος, που ήδη έχει ευρέως υποστεί βλάβη άλλωστε, θα καταστραφεί κι άλλο, περαιτέρω. Πρέπει να το πούμε ξανά, να το επιβεβαιώσουμε δυνατά: ο Donald Trump είναι ο ανεπαρκής εκπρόσωπος μιας σωστής και δίκαιης ανάγκης : της βάρβαρης και απολίτιστης εξέγερσης που αναδύεται από την γενικευμένη εξαθλίωση της κοινωνίας χωρίς πολιτική εκπροσώπηση, ενώ η Χίλαρι Clinton είναι η πολιτικά ευπαρουσίαστη έκφραση μιας λανθασμένης ανάγκης: της σταθεροποίησης του αμερικανικού πολιτικού συστήματος. Είναι δύο διαφορετικές κοινωνίες αυτές που προσωποποιούνται με τους δύο υποψηφίους. Στην Χίλαρι Κλίντον υπάρχει βαθιά συσχέτιση μεταξύ ταξικών συμφερόντων και πολιτικής εκπροσώπησης. Στον Donald Trump τα συμφέροντα της μυριάδας των φτωχοποιημένων τάξεων ή ακόμα και προλεταριοποιημένων λαμβάνουν την υπερ-αλλοτριωμένη μορφή του αντιδραστικού λαϊκισμού αλλά, αν εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη ένα νόημα να εξερευνήσουμε στην ταξική σύνθεση το ιστορικό έρεισμα επάνω στο οποίο να συνδέσουμε τους λόγους τηw αριστεράς, αυτές οι φτωχοποιημένες κοινωνικές κατηγορίες, αυτές οι ζώνες προλεταριάτου, παραμένουν οι μόνες πιθανές κοινωνικές αναφορές.  Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε στο ιστορικό «detournament» μέσα στο οποίο η αριστερά είναι τελειωμένη: πολιτική έκφραση της intellectualized μεσαίας τάξης, σε αντίθεση με το λαϊκισμό, από καιρό σε καιρό αντιδραστικό ή προοδευτική, αλλά που είναι σε θέση να δώσει φωνή σε όσους δεν έχουν φωνή, που αντιπροσωπεύει τους αποκλεισμένους από τις διαδικασίες της τεχνολογικής και παραγωγικής καινοτομίας του καπιταλισμού. Να γιατί η πρόκληση, το στοίχημα μεταξύ του Donald Trump και της Χίλαρι Κλίντον, ο αγώνας ανάμεσα στους δυο, μας επηρεάζει άμεσα: διότι ακόμη και μέσα από αυτές τις ιστορικές οπτικές γωνίες, μέσα από αυτό τον ελικοειδή δρόμο  αντιλαμβανόμαστε την πολιτική κατεύθυνση της ταξικής αριστεράς στο εγγύς μέλλον.

6192 letture totali 60 letture oggi
μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Οι γενναίοι του Buffalo γονατίζουν σε ένδειξη αλληλεγγύης με τον Colin Kaepernick – The ‘woke tailgate’: The brave of Buffalo kneel in solidarity with Colin Kaepernick

2016/10/22

του Dave Zirin

Την Κυριακή 16 Οκτωβρίου, ήταν η 48η επέτειος εκείνης της ανεξίτηλης στιγμής του 1968 όταν ο John Carlos και ο Tommie Smith έσκυψαν τα κεφάλια τους και σήκωσαν ψηλά τις γροθιές τους στην απονομή μεταλλείων στους ολυμπιακούς ενώ έπαιζε ο εθνικός ύμνος, ο Αυστραλός φίλος τους νικητής του αργυρού μεταλλείου Πήτερ Νόρμαν στάθηκε αλληλέγγυος στην διαμαρτυρία τους. Σαρανταοκτώ χρόνια μετά από εκείνη την μέρα, στο Buffalo της Νέας Υόρκης, Ο Colin Kaepernick έκανε την πρώτη του εμφάνιση της σεζόν 2016 καθώς η ομάδα του, το San Francisco κυριάρχησε πάνω στους Bills.

Colin Kaepernick arrived at the Bills game in Buffalo, where he was starting quarterback for the 49ers, wearing a Muhammad Ali T-shirt.

Colin Kaepernick arrived at the Bills game in Buffalo, where he was starting quarterback for the 49ers, wearing a Muhammad Ali T-shirt.

Έφτασε στο παιχνίδι διαλέγοντας »afro»κόμμωση και φορώντας μπλούζα με τον Muhammad Ali. Έξω από το στάδιο, σε ένα απ’ τα πιο περιβόητα σημεία με συνωστισμό [ tailgating] του NFL [National Football League], πουλούσαν μπλουζάκια δείχνοντας τον αθλητή ως πεδίο βολής και έναν στόχο από τουφέκι να σημαδεύει το σώμα του με την εξής φράση: »ΚΑΤΑΖΗΤΕΊΤΑΙ»: Διαβόητη ντροπή για την Αμερική; Λευκοί οπαδοί πιάστηκαν στην κάμερα να »τρυπούν» ομοιώματα του Kaepernick, τα οποία ήταν ολοκληρωμένα με τεράστια »αφρο» μαλλιά. Στα κοινωνικά μέσα υπήρχε ταινία ενός οπαδού ο οποίος φώναζε, πριν από ένα »τρύπημα», »Πιάστε τον Μουσουλμάνο!».

Μέσα στο στάδιο οι οπαδοί των Billis επίσης δεν τον καλωσόρισαν. Ο προπονητής της ομάδας Rex Dylan είναι υποστηρικτής του Trump ο οποίος έχει μιλήσει σε συναθροίσεις δίπλα στον επίδοξο τύραννο και τον υποστηρίζει γιατί »έχει το κουράγιο να λέει αυτό που είναι μες το μυαλό του». Ο guard των Buffalo Bills Richie Incognito, ο οποίος αποβλήθηκε από το πρωτάθλημα για »νταηλίκι», σε μια δίκη για σεξουαλικών επιθέσεων κατηγορίες, και αποκαλώντας τον συμπαίκτη του Jonathan Martin, όλα στα αστεία, »μισό ν…[νέγρο], ήταν [στις ειδήσεις] στο περιθώριο. Κι αυτός επίσης υποστηρίζει τον Trump για πρόεδρο. Και μετά είναι και ο σταρ των Bills  LeSean McCoy, o oποίος χλεύασε τον Kaepernick καλώντας την τοπική αστυνομία στο παιχνίδι.

Κάποιος θα έμπαινε στον πειρασμό να αφαιρέσει τα δικαιώματα ψήφου των Buffalo Bills και των οπαδών τους εντελώς. Αλλά δεν ήταν όλοι οι οπαδοί έτσι. Μια ομάδα ανθρώπων επονομαζόμενη Just Resisting (JR), Απλά Αντιστέκομαι, μια συλλογικότητα από διοργανωτές και καλλιτέχνες των Μαύρων ανθρώπων και άλλου χρώματος, και η Εκδήλωση για φυλετική δικαιοσύνη, Showing Up for Racial Justice (SURJ) Buffalo, ένα κεφάλαιο της εθνικής οργάνωσης λευκών οι οποίοι οργανώνουν άλλους λευκούς ανθρώπους για την φυλετική δικαιοσύνη, – περίπου 100 στο σύνολο – ανέλαβαν στο στάδιο να αντεπιτεθούν με αυτό που ονομάζουν “a woke tailgate.”

Δεν ήθελαν μοναχά να δείξουν αλληλεγγύη στον  Colin Kaepernick αλλά και να ανυψώσουν το ζήτημα το οποίο ήταν ο καταλύτης για τις διαμαρτυρίες του Kaepernick: η αστυνομική βία και η υποτίμηση των μαύρων ζωών. Συγκεντρώθηκαν τρεις ώρες νωρίτερα από  την σέντρα »στο σημείο του πάρκινγκ 4α πίσω από τα Louie’s Hot Dog». Το μεσημέρι κινητοποιήθηκαν τυμπανίζοντας και φωνάζοντας δίπλα στην πύλη 5, με ταμπέλες που έγραφαν #BillsFansForBlackLives, Οπαδοί των Bills για τις Μαύρες Ζωές.

A mural appeared recently at Hudson and Newhall in Bayview Hunters Point in tribute to Kaepernick and his protest of the national anthem. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

A mural appeared recently at Hudson and Newhall in Bayview Hunters Point in tribute to Kaepernick and his protest of the national anthem. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

»Αυτή η διαμαρτυρία είναι για τις αξίες που έχουμε ως άνθρωποι» είπε η οργανώτρια των JR  Shaketa Redden. Ο προπονητής της ομάδας μας στο NFL υποστηρίζει έναν ανοικτά ρατσιστή υποψήφιο. Ο  Rex Ryan μπορεί να πάει σπίτι και να ξεκουραστεί μετά το παιχνίδι, αλλά, ως Μαύροι στην Αμερική, εμείς δεν διαθέτουμε αυτή την πολυτέλεια. Δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί σε μια απ’ τις πιο διαχωρισμένες και φτωχότερες πόλεις της χώρας. Γι αυτό θα »γονατίζω». [εννοεί την κίνηση διαμαρτυρίας του Kaepernick].

Αν έχεις ποτέ προσπαθήσει να φέρεις μια διαμαρτυρία σε κάποια tailgate ποδοσφαίρου, τότε ξέρεις πόσο γενναίοι είναι αυτοί οι άνθρωποι. Η απειλή της βίας ήταν πάντα παρούσα, αλλά ήταν έτοιμοι. Πάνω από 75 άτομα εκπαιδεύτηκαν στην αποκλιμάκωση για να αποτρέψουν να κακοποιηθούν από επιθετικούς μέθυσους του Bills-έθνους. Είναι δύσκολο να μην σκεφτείς τους πρόσφατους ακτιβιστές πολιτικών δικαιωμάτων που ασκήθηκαν για να αποδεχτούν το τέλος των χειμάρρων κακοποίησης και καταχρήσεων στις υπόγειες εκκλησίες σε -για λευκούς μόνο- πάγκους γευμάτων. Βέβαια σίγουρα η κατάχρηση ήρθε, αλλά όχι διαφορετική απ’ αυτές του προπονητή των Bills ή του Trump, αυτές ήταν περισσότερο πόζες σκληρού άντρα παρά κάποια πραγματική καρδιά ικανές να προκαλέσουν τους ανθρώπους που είχαν φτάσει ενωμένοι και έτοιμοι να ορθώσουν το ανάστημα τους

Δεν μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί σε μια απ’ τις πιο διαχωρισμένες και φτωχότερες πόλεις της χώρας. Γι αυτό θα »γονατίζω»είπε η οργανώτρια των JR Shaketa Redden.

Στις 1 μμ, όσο έπαιζε ο εθνικός ύμνος, ο Colin Kapernick γονάτισε με δυο συμπαίκτες του, τον linebacker Eli Harold και τον safety Eric Reid. Όπως άρμοζε γι αυτή την επέτειο του 1968, οι συμπαίκτες του, oι cornerbacks Keith Reaser και Rashard Robinson, οι safeties Jaquiski Tartt και Antoine Bethea, και ο running back Mike Davis ύψωσαν τις γροθιές τους. Ενώ ο Kaepernick γονάτιζε, οι οπαδοί των Buffalo φώναζαν “USA,” λιγότερο ως σημείο περηφάνιας από απειλή. Ένας αστυνομικός συνειδητά εμφανίστηκε απρόσμενα στην διαμαρτυρία του Kaepernick’s, στέκοντας από πίσω του με έναν χαιρετισμό. Οι γονείς ενός φίλου που βρισκόταν στον αγώνα μου είπαν: »Ήταν τρομακτικό. Ήταν ότι πιο κοντινό από αυτά  που θα μου είχαν συμβεί αν βρισκόμουν σε συγκέντρωση οπαδών του Trump.” Ένα μπουκάλι μπύρας εκτοξεύτηκε στον Kaepernick, αλλά δεν τον βρήκε.

Another recent mural honoring Kaepernick is at 15th and Mission in the Mission District. It was painted by an artist named Dino and reportedly commissioned by the new owner of the building, Amy Kozlowski. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

 Another recent mural honoring Kaepernick is at 15th and Mission in the Mission District. It was painted by an artist named Dino and reportedly commissioned by the new owner of the building, Amy Kozlowski. – Photo: Meaghan M. Mitchell, Hoodline

O Kaepernick και οι υπόλοιποι παίκτες του San Fransisco δεν ήταν μόνοι. Όσο έπαιζε ο ύμνος, οι εκατό άνθρωποι του JR και SURJ ήταν γονατιστοί.

»Το να γονατίζουμε σε αλληλεγγύη στον Kaepernick κατά την διάρκεια του ύμνου είναι μια από  τις πιο αμερικανικές και πατριωτικές πράξεις που μπορεί να κάνει κάποιος» είπε ο Cai Blue, ένας από τους οργανωτές των Just Resisting. »Εμείς θα κάνουμε μεγάλη ζημιά στους ανθρώπους που έχουν υποφέρει άδικα από τα χέρια άλλων, με το να μην εφιστούμε την προσοχή στα ζητήματα τα οποία εξακολουθούν να επιμένουν».

Το γεγονός ότι τόσοι λευκοί αντιρατσιστές γονάτισαν σε συμπαράσταση προς τους μαύρους ακτιβιστές, ήταν επίσης  ο κατάλληλος τρόπος όχι μόνο να θυμόμαστε τους John Carlos και Tommie Smith αλλά επίσης και τον Peter Norman και την ιδέα ότι οι λευκοί έχουν ευθύνη να υποστηρίζουν τον αντιρατσιστικό αγώνα.

Ο Kaepernick και οι άλλοι 49ers δεν ήταν μόνοι. Όσο ο εθνικός ύμνος έπαιζε, οι 100 άνθρωποι με τους JR και SURJ ήταν γονατιστοί.

Όσον αφορά το παιχνίδι, οι 49ers υπέστησαν καθίζηση και έχασαν απέναντι στους ογκώδεις Bills 45-14. Αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν τόσο σημαντικό όσο του John Carlos που αντί για αργυρό κέρδισε χάλκινο μετάλλιο το 1968. Ήταν κάτι πέρα απ’ τον αθλητισμό, κάτι μεγαλύτερο. Μετά το παιχνίδι, ο Kaepernick ερωτήθηκε σχετικά με την μοχθηρή αντίδραση οπαδού και απάντησε: »Δεν καταλαβαίνω τι είναι αντιαμερικανικό  στο να αγωνίζεσαι για ελευθερία και δικαιοσύνη για όλους». Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα το οποίο πολλοί στο Buffalo και σ’ όλη την χώρα θα έπρεπε να προσπαθήσουν να απαντήσουν.

“Δεν καταλαβαίνω τι είναι αντιαμερικανικό όταν αγωνίζεσαι για ελευθερία και δικαιοσύνη σε όλους». Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα στο οποίο καλούνται να δώσουν απάντηση πολλοί άνθρωποι στο Buffalo και στην χώρα ολόκληρη.

https://moorbey.wordpress.com/2016/10/22/the-woke-tailgate-the-brave-of-buffalo-kneel-in-solidarity-with-colin-kaepernick/