φιλοσοφία, filosofia

Εκείνα που έχουν μεγαλύτερη σημασία

«Ευτυχισμένος είναι όποιος βρίσκει γαλήνη στο σπίτι του», έγραφε ο Γκαίτε και είναι επίκαιρος τώρα που #menoumespiti. Σαν σήμερα, το 1832 άφησε την τελευταία του πνοή…

Εκείνα που έχουν μεγαλύτερη σημασία

Θα μπορούσε να γίνει το φιλοσοφικό σλόγκαν των κρίσιμων ημερών που διανύουμε. Πρόκειται για ρήση του Γερμανού φιλοσόφου, συγγραφέα, δραματουργού, ζωγράφου, επιστήμονα και πολιτικού Γιόχαν Βόλφανγκ φον Γκαίτε που σαν σήμερα το 1832, αφήνει την τελευταία του πνοή και σπουδαία έργα, τόσο για την Παγκόσμια Λογοτεχνία («Φάουστ», «Τα πάθη του νεαρού Βέρθερου», «Ποίηση και Αλήθεια»), όσο και για την επιστήμη (σε 14 τόμους αριθμούνται οι επιστημονικής φύσης μελέτες του). Ο Γκαίτε, αξίζει να επισημανθεί πως έτρεφε τόσο μεγάλο σεβασμό για την ιστορική κληρονομιά τούτου του τόπου, ώστε να έχει πει: «Ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι η Ελλάδα για την οικουμένη»

Το μικρό τούτο αφιέρωμα ωστόσο, αναπόφευκτα επηρεασμένο από τα όσα πρωτόγνωρα ζούμε, θα εστιάσει σε σοφά αποφθέγματά του που αποδεικνύονται διαχρονικά και πολύτιμα «εφόδια» για όποιον επιθυμεί να «αποθηκεύσει» όχι μόνο στα ράφια της κουζίνας, αλλά και στα «ράφια» του νου. Γιατί και η σκέψη μας έχει ανάγκη να τρέφεται, ιδιαίτερα από κάποιες – χωρίς ημερομηνία λήξης – αλήθειες, σοφών ανθρώπων:

«Τα πράγματα που έχουν μεγαλύτερη σημασία δεν μπορούν να είναι στο έλεος εκείνων των πραγμάτων που έχουν μικρότερη σημασία». (Αλίμονο αν δεν είμαστε σε θέση, σε περίοδο πανδημίας, να διακρίνουμε ποια είναι τα πράγματα που έχουν μεγαλύτερη και ποια είναι τα πράγματα που έχουν μικρότερη σημασία).

«Το ταλέντο του ανθρώπου αναπτύσσεται μέσα στην απομόνωση, ο χαρακτήρας του διαμορφώνεται στις τρικυμίες της ζωής».

(Εν προκειμένω , όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται, μας δίνεται μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία και να αναπτύσσουμε, μέρα την μέρα, ο καθένας τα ταλέντα του και να διαμορφώνουμε έναν χαρακτήρα αναστήματος τέτοιου που να φτάνει το ύψος της ψυχής μας).

Γιατί αυτό το ύψος, το ύψος της ψυχής, επειδή είναι απροσμέτρητο, αντανακλά το ανεκτίμητο δώρο της ζωής.

Όπως ακριβώς το είπε στην χθεσινή του ενημέρωση ο Σωτήρης Τσιόρδας: «Η ανθρώπινη ζωή δεν μετριέται».

Κι αυτή η απάντησή του -απάντηση σε όσους «ουδετεροποιούνται» και μιλούν για ανθρώπους χρησιμοποιώντας την γλώσσα της στατιστικής («κάνουμε πολλή φασαρία για λίγους ηλικιωμένους και ανίκανους»)-ήταν «βάλσαμο» στην καρδιά μας. Όχι μόνο στην καρδιά όσων αγωνιούν για την τύχη των ηλικιωμένων μανάδων κι πατεράδων τους, αλλά και στην καρδιά όσων ήδη τους έχουμε χάσει και συνεχίζουμε να τους «κρατάμε ζωντανούς», αναγνωρίζοντάς τους στο πρόσωπο κάθε μάνας, κάθε πατέρα.

Μίλησε και με στίχους χθες ο Σωτήρης Τσιόρδας – και τι σύμπτωση(;) το έκανε αυτό την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης: «Την τελευταία λέξη δεν θα την έχει ο θάνατος», μας είπε, παραλλάσσοντας ελαφρώς τον Οδυσσέα Ελύτη που διατυπώνοντας κάποτε κάποιες σκέψεις του για την Ποίηση είπε ότι «αρχίζει εκεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος». Πώς «έκλεισε» ο κύριος Τσιόρδας; Με Ελύτη και πάλι. Παροτρύνοντάς μας και ενθαρρύνοντάς μας να μιλήσουμε την γλώσσα της αγάπης και της καλοσύνης, αυτό δηλαδή που εδώ και τόσες μέρες κάνει ο ίδιος, με ξεχωριστή σεμνότητα και ήθος:

«Η κάθε γλώσσα να μιλεί την καλοσύνη της ημέρας»

«Ημέρα να χτυπάει στις φλέβες, ο παλμός της γης», συμπληρώνουμε από τον «ήλιο τον ηλιάτορα» του νομπελίστα ποιητή.

Άλλωστε και ο Γκαίτε από τον οποίο ξεκινήσαμε, καταλήγοντας να κάνουμε μια… παράκαμψη ελπίζουμε όχι άσχετη, ξέρετε με ποιες λέξεις επέλεξε να σφραγίσει τις τελευταίες του στιγμές;

«Φως, περισσότερο φως»

Αυτό χρειαζόμαστε όλοι. Πάντα. Πόσο μάλλον τώρα.

 

 

https://www.fosonline.gr/plus/politismos/article/88278/ekeina-poy-exoyn-megalyteri-simasia-kai-gkaite

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Ηλίθιοι, πανηλίθιοι και δεν συμμαζεύεται σε μέρες καραντίνας

Μετρημένες κουβέντες ενός έγκλειστου κι ένα γιατρικό κόντρα σε ηλίθιους και πανηλίθιους.

Ηλίθιοι, πανηλίθιοι και δεν συμμαζεύεται σε μέρες καραντίνας

Η Ελλάδα του κορονοϊού. Της καραντίνας και της μοναξιάς. Που είναι δεδομένο ότι αδυνατεί σε μεγάλο βαθμό να διαχειριστεί μια κατάσταση εξαιρετικά δύσκολη.

Ο έφηβος ή η έφηβη με πολλά εργαλεία στα χέρια του. Με τα social media να τους παρέχουν θεωρητικά, το δικαίωμα στην επικοινωνία. Με τη δυνατότητα πρόσβασης μέσω του διαδικτύου στο θέαμα και στην ενημέρωση. Το κυριότερο με τη γνώση ότι ακόμα και αν νοσήσουν, λογικά, δεν θα πεθάνουν.

Με τον υπερήλικα να βιώνει εντελώς διαφορετικά αυτό που συμβαίνει. Γνωρίζοντας ότι ο θάνατος τον ψάχνει. Έχοντας μείνει λόγω ηλικίας μακριά από την ιντερνετική πραγματικότητα.

Κορονοϊός: Βούρκωσε ο Τσιόδρας όταν μίλησε για ηλικιωμένους και γονείς (vid)

Με μοναδικό μέσο επικοινωνίας το μπαλκόνι, στο οποίο αναζητά το βλέμμα του γείτονα. Ένα χαμόγελo, ένα νεύμα, κάτι από την άνοιξη που μπήκε προχθές.

Υπάρχει και η ενδιάμεση κατάσταση. Αυτή του μεσήλικα. Με λίγο από διαδίκτυο, δηλαδή ενημέρωση. Λίγο θέαμα, λίγο από μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και μπαλκόνι. Φυσικά τηλεόραση και τηλέφωνο.

Κι από εκεί και πέρα, κατηγορίες πολλές, άνευ ηλικίας. Ο ηλίθιος που βολτάρει λες και δεν τρέχει τίποτα. Ο μάγκας που ξέρει ότι δεν θα κολλήσει. Η χαζή που βάζει μάσκα και πιστεύει ότι τη βλέπει ο ιός και το βάζει στα πόδια. Ο πανηλίθιος που κόλλησε στα διόδια.

Αλλά κι αυτός που βρίσκει ευκαιρία να πει πόσο καλά τα κάνει η κυβέρνηση και έχουμε μόνο –αλήθεια μόνο- δεκατρείς νεκρούς.

Αυτός που βλέπει τον συμπαθή κύριο Τσιόδρα και λέει ότι είναι όλα καλώς καμωμένα.

Άσχετα από το γεγονός ότι ο τελευταίος καθημερινά –εμμέσως πλην σαφώς- μας λέει πως αν νοσήσουμε βαριά, η χώρα δεν φρόντισε τα προηγούμενα χρόνια να φτιάξει ένα ισχυρό σύστημα υγείας και θα είναι δύσκολο να μας βοηθήσει όσο θα έπρεπε.

Επίσης, αυτός που φόρτωσε χαρτιά υγείας από το σούπερ μάρκετ, αυτός που έσπευσε στο φαρμακείο να βρει την ουσία που ακούστηκε ότι μπορεί να βοηθά.

Αυτός που άκουσε ότι θα… δανείσει ή θα χάσει το δώρο του Πάσχα, αλλά επιμένει ότι θα το πάρει κανονικά –έτσι του είπαν, έτσι λέει-, αυτός που είναι πλέον σε άδεια άνευ αποδοχών, αυτός που δουλεύει κανονικά αλλά δεν ξέρει αν θα πληρωθεί στην ώρα του –και πριν δεν πληρωνόταν στην ώρα του-, αυτός που δουλεύει από το σπίτι και έχει ξεχάσει τι σημαίνει ωράριο…

Ακόμα, αυτός που τα βλέπει όλα στραβά γιατί του φταίνε όλα και όλοι. Που οι νυν τα κάνουν όλα στραβά, αλλά οι προηγούμενοι τα έκαναν όλα τέλεια.

Ο κορονοϊός έχει πολλά κακά και ένα από αυτά είναι πως μας ξεγυμνώνει. Στις δύσκολες καταστάσεις που μάλιστα έχουν μεγάλη διάρκεια, οι μάσκες φεύγουν. Όχι αυτές του φαρμακείου, αλλά αυτές που φοράμε καθημερινά εδώ και χρόνια.

Υπομονή, σοβαρότητα, μετρημένες κουβέντες, φυσικά όχι πανικός αλλά επίγνωση του πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση που βιώνουμε, είναι ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης. Η συνέχεια είναι δύσκολη κι απ’ ότι φαίνεται μεγάλης διάρκειας.

ΥΓ.: Ίσως η λύση στη μοναξιά μας σε μέρες εγκλεισμού θα ήταν το βιβλίο. Παρέα στη μοναξιά μας. Το βιβλίο στα χέρια μας σβήνει την τηλεόραση, δεν φορτώνει τα χαρτιά υγείας στο αυτοκίνητο για να πάμε στην επαρχία, δίνει απάντηση στο ερώτημα αν ο κορονοϊός κολλά στην εκκλησία. Μόνο που δεν γίνεται να ξυπνήσεις ένα πρωί και να αντιληφθείς ότι το διάβασμα δεν είναι αγγαρεία.

 

https://www.fosonline.gr/plus/epikairotita/article/88255/hlithioi-panilithioi-kai-den-symmazeyetai-se-meres-karantinas

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Καβάλα: Συγκέντρωση και πορεία στους πεζοδρόμους στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου [φωτογραφίες, βίντεο]

Δρακόντεια τα μέτρα ασφαλείας σε όλο το κέντρο της πόλης-Προηγήθηκε συγκέντρωση και μικροφωνική στην πλατεία Καπνεργάτη

Ολοκληρώθηκαν το βράδυ της Παρασκευής 6 Δεκεμβρίου 2019 οι εκδηλώσεις στη μνήμη του Αλέξη Γρηγορόπουλου, του 15χρονου που δολοφονήθηκε στα Εξάρχεια από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα.

Μετά από κάλεσμα του Αυτόνομου Στεκιού Καβάλας πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στην πλατεία Καπνεργάτη, στήθηκε μικροφωνική και μοιράστηκε κείμενο με τίτλο «ΧΙ χρόνια χωρίς τον Αλέξη Γρηγορόπουλο από τις σφαίρες του δολοφόνου Κορκονέα».

Αμέσως μετά ακολούθησε πορεία στους πεζοδρόμους του κέντρου της πόλης με κατεύθυνση την οδό Ομονοίας και την Αστυνομική Διεύθυνση της Καβάλας, όπου φωνάχτηκαν συνθήματα εναντίον της Αστυνομίας.

Η πορεία και η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε κάτω από δρακόντεια μέτρα της Αστυνομίας, ενώ στην κεντρική πλατεία βρίσκονταν σε αναμονή ένα όχημα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας.

Λίγη ώρα μετά η πορεία διαλύθηκε χωρίς να δημιουργηθεί το παραμικρό.

Δείτε βίντεο από την πορεία

Πρόγραμμα Αναπαραγωγής Βίντεο

00:00
00:18
https://www.kavalapost.gr/231754/kavala-sygkentrosi-kai-poreia-stoys-pezodromoys-sti-mnimi-toy-alexi-grigoropoyloy-fotografies-vinteo/

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Ξανά για τους ήρωες των καιρών μας – Ancora sugli eroi del nostro tempo

του Sandro Moiso

Αφιέρωμα-φόρος τιμής στη Rojava. Το συριακό μέτωπο, η συνομοσπονδιακή επανάσταση και ο αγώνας κατά του τζιχαντισμού στην αφήγηση των διεθνών μαχητών YPG, RED STAR Press, Roma 2019, σελ. 212, 16 ευρώ

“Να ξέρεις να αναγνωρίζεις ποιος ή τι
στη μέση της κόλασης δεν είναι κόλαση
είναι να του δίνεις χώρο, δίνοντας του διάρκεια”

Πριν από λίγες εβδομάδες, με την ευκαιρία μιας βραδιάς αφιερωμένης στον Ivan Della Mea ένας από τους ομιλητές μιλώντας για τον κομμουνιστή τραγουδοποιό είπε ότι  τελευταίος από τους ήρωες ήταν ο Che Guevara.
Αυτά τα λόγια, που πρόφερε κάποιος που φαινόταν να κάνει δική του την κρίση του Ιβάν με έκαναν να καταλάβω, για άλλη μια φορά, το τεράστιο κενό που έχει ανοίξει μεταξύ της λεγόμενης αριστεράς, όχι μόνο θεσμικής, και της πραγματικότητας του σημερινού κόσμου.

Χωρίς να θέλω να αφαιρέσω τίποτα ούτε από τη φιγούρα του Che, πόσο μάλλον από εκείνη του Della Mea μου φαίνεται προφανές ότι παρόμοια έλλειψη παραγωγής μορφών που να μπορούν να τρέφουν το σύγχρονο ανταγωνιστικό φαντασιακό είναι εμβληματική, τουλάχιστον όσον αφορά την μικρή ιταλία με την οποία πρέπει να λογαριαζόμαστε καθημερινά, μιας βαθιάς κρίσης ενός πολιτικού τμήματος της κοινωνίας, όλο και πιο κλειδωμένου στις ήττες του και στα ξεπερασμένα μοντέλα του, του 20ου αιώνα.

Όμως είναι γνωστό o Bertolt Brecht, στο έργο του Vita di Galileo, η Ζωή του Γαλιλαίου, είπε: «Ευλογημένοι οι λαοί που δεν χρειάζονται ήρωες». Δυστυχώς, ή ευτυχώς εξαρτάται μόνο από τις οπτικές γωνίες, ο σύγχρονος κόσμος, πρωτίστως των νεαρών, εξακολουθεί να έχει μια ισχυρή ανάγκη για ήρωες, ή μοντέλα αναφοράς ικανά να ενθαρρύνουν ενέργειες, επιθυμίες, ελπίδες και οργή εκείνων που αντιλαμβάνονται, ακόμη και μόνο ασυνείδητα, ότι δεν έχουμε ακόμη βγει, τόσο ατομικά όσο κοινωνικά, από αυτό που ο Μαρξ όριζε τον δέκατο ένατο αιώνα ως  ‘προϊστορία της ανθρωπότητας’.

Η πρόσφατη επιτυχία της φιγούρας του Τζόκερ στις κοινωνικές εξεγέρσεις, ιδιαίτερα της Χιλής και του Λιβάνου, η οποία αντικατέστησε γρήγορα τη μάσκα του Anonymous που πάρθηκε από το κόμικ και από την ταινία V for Vendetta, μας μιλά όχι τόσο για μια κυριαρχία της αμερικανικής πολιτιστικής και κινηματογραφικής βιομηχανίας στην μαζική σύγχρονη κουλτούρα, αλλά μάλλον για την αναζήτηση ενός μοντέλου που να μην επαναλαμβάνει μόνο τις παλιές »μπαγιάτικες» συνταγές και μυθογραφίες μιας αριστεράς εικοστού αιώνα που όχι μόνο νικήθηκε, αλλά και αποφασιστικά παραπλάνησε-πρόδωσε στην ιστορική της διαδρομή (από τη Ρωσία στην Κίνα και από την Ευρώπη σε κάθε γωνιά του πλανήτη ) τις προσδοκίες των απόκληρων όλου του κόσμου. Ειδικά σε μια εποχή που, αντίθετα με τις υποσχέσεις του καπιταλισμού και επιβεβαιώνοντας τις προβλέψεις του Καρλ Μαρξ, η προλεταριοποίηση έχει διευρυνθεί με την αποδυνάμωση, την φτωχοποίηση εκείνων που κάποτε ορίζονταν ως μεσαίες τάξεις.

Να λοιπόν που το κείμενο που μόλις κυκλοφόρησε από την Red Star Press, του οποίου τα έσοδα με τη ρητή βούληση των δημιουργών θα συνεισφέρουν στη σύσταση του Πολιτιστικού Συλλόγου «Lorenzo Orsetti», μπορεί να αποτελέσει ένα αυθεντικό μανιφέστο για τον νέο σύγχρονο ήρωα, και μάλιστα για τους νέους σύγχρονους ήρωες. Ανώνυμοι ήρωες, γνωστοί κυρίως με το όνομα της μάχης, που κινούνται από διαφορετικά κίνητρα, που δεν ενώθηκαν από μια μοναδική πολιτική προτίμηση, πόσο μάλλον κομματική. Συχνά συνδεδεμένοι από το νεαρό της ηλικίας (αν και αυτό είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό των ηρώων όλων των εποχών) και, πάνω απ ‘όλα, επειδή ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν αμέσως, με σχεδόν επιδερμικό τρόπο περισσότερο από βαθιά συνειδητοποιημένο, έναν σκοπό, έναν αγώνα στον οποίον να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους και για τον οποίο να αξίζει ο κίνδυνος φυλάκισης και ακόμη και ο θάνατος.

Προέρχονται από πολλές χώρες (Ιταλία, Γαλλία, Ιρλανδία, Καταλονία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ρωσία, Αλβανία, Γερμανία, Χώρα των Βάσκων και Κεμπέκ, αλλά άλλες χώρες θα μπορούσαν να προστεθούν εάν οι συντάκτες που επιλέχθηκαν για την επιλογή του βιβλίου ήταν διαφορετικοί) και, αν και στο τρέχον βιβλίο οι μαρτυρίες είναι μόνο αρσενικές, ανήκουν αδιακρίτως στα δύο φύλα. Ελπίζουμε πράγματι σε μια μεταγενέστερη δημοσίευση των απομνημονευμάτων γυναικών που μάχονται για την ίδια υπόθεση, για τον ίδιο σκοπό.

Η υπόθεση-ο σκοπός-ο αγώνας, ο τίτλος το αποκαλύπτει, είναι στην περίπτωση αυτή η κουρδική ανεξαρτησία και της Rojava ειδικότερα και όλες οι μαρτυρίες προέρχονται από τις εμπειρίες που έγιναν είτε στο IFB (Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας-International Freedom Battalion) είτε στις YPG (Yekιneyên Parastina Gel – Μονάδες Προστασίας του Λαού) στο πλευρό των κούρδων-σύριων μαχητών και μαχητριών.

Όπως αναφέρεται στις εισαγωγικές σελίδες από τους επιμελητές, θα ήταν εξαιρετικά απλοϊκό να διαβάσουμε τη συμμετοχή των διεθνιστών στις μάχες που διεξήγαγαν οι κούρδοι στη βόρεια Συρία σύμφωνα με μια οπτική αποκλειστικά αντι-ISIS. Αυτός είναι ένας λόγος που συχνά τίθεται στο προσκήνιο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έστω και αν στην πραγματικότητα ακόμη και όσοι ξεκίνησαν αρχικά να πολεμούν στο πλευρό μιας αντιφασιστικής υπόθεσης και εναντίον του πιο εξευτελιστικού ισλαμικού ριζοσπαστισμού βρέθηκαν πολύ σύντομα εμπλεκόμενοι στην υπεράσπιση ενός πολιτικού και κοινωνικού πειράματος, του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και της πολιτικής-στρατιωτικής οργάνωσης από κάτω, ακόμα πιο σημαντικής και ουσιαστικής από την πρώτη.

Είναι νεαροί αναρχικοί, κομμουνιστές ή άνδρες που στερούνταν πολιτικής ιδεολογίας στο ξεκίνημα, που μας μιλούν για τις εμπειρίες τους, στο μέτωπο ή όχι, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Μερικοί από αυτούς έμειναν μόνο για λίγο, κάποιους μήνες στις YPG και στο IFB, για να αφιερωθούν στη συνέχεια στην προπαγάνδιση της υπόθεσης της Rojava μόλις επέστρεψαν στη χώρα καταγωγής τους. άλλοι έχουν μείνει περισσότερο καιρό στους δύο σχηματισμούς και ανυπομονούν να επιστρέψουν εκεί για να συνεχίσουν να δίνουν τη συμβολή τους στην πρώτη γραμμή.

Μερικές φορές εκφράζουν διαφορετικές απόψεις για διαφορετικές πτυχές της ζωής, της πειθαρχίας, των σχέσεων με άλλους άραβες, τουρκομάνους και κούρδους μαχητές, αλλά όλοι εκφράζουν μια ζωντάνια, αποφασιστικότητα, ένα θάρρος σχεδόν πάντα απαλλαγμένο από κάθε είδους ρητορική. Ορισμένοι επικεντρώνονται περισσότερο στις στρατιωτικές πτυχές, όπως για παράδειγμα ο ρωσο-πολωνός Ilyas, άλλοι στη ζωή και την πειθαρχία των taburs (διμοιριών) στις οποίες ανήκουν. Όλοι γνώρισαν μαχητές, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι πέθαναν αργότερα κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων και συχνά, όπως ορισμένοι ιταλοί σύντροφοι-μαχητές και άλλης εθνότητας, χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν προβλήματα με τη δικαιοσύνη ή την επικοινωνία που χειραγωγείται των επίσημων μέσων μαζικής ενημέρωσης, μόλις επέστρεφαν στις χώρες καταγωγής.

Αλλά είναι όλη η βαρβαρότητα, το μοιραίο, η σκληρότητα και η βία του πολέμου που αντηχούν από τις σελίδες του Homage al Rojava. Η βία για την οποία οι άνανδροι ειρηνιστές, οι διανοούμενοι του σαλονιού και οι σύντροφοι της ταβέρνας δεν θέλουν να ακούσουν να γίνεται λόγος και που, μάλιστα, δεν μπορούν ούτε να φανταστούν, ακριβώς επειδή δεν καταφέρνουν να φανταστούν, και ούτε να καταλάβουν, την ταξική σύγκρουση όπως αυτή εκδηλώνετε στην κορύφωση της και καθίσταται στην ουσία της: εκείνη του ταξικού και εμφυλίου πολέμου.
Χωρίς ρομαντισμό και χωρίς ιδεολογικές και ηθικολογικές παρωπίδες

“Φτάνω στο χωριό ψόφιος, έχω μέρες να πλυθώ, και είμαι εντελώς καλυμμένος με αίματα. Δεν με νοιάζει, πέφτω πάνω σε ένα στρώμα καταγής και καταρρέω σε ένα βαθύ ύπνο. Το επόμενο πρωί ένας από τους πρεσβύτερους με συνοδεύει σε ένα άλλο σπίτι. Μου προσφέρουν χίλια τσιγάρα, χίλια çay (κουρδικό τσάι), και ένα πλούσιο πρωινό. Δέχομαι τα πάντα περισσότερο από πρόθυμα. Έπλυνα τα χέρια μου όσο καλύτερα μπορούσα, αλλά το νερό ήταν λίγο, και η μυρωδιά του αίματος διέτρεχε το φλιτζάνι του τσαγιού. Μου λένε να μείνω μια δυο μέρες για να ξεκουραστώ, αλλά δεν με νοιάζει, εκτός από μια μικρή αδιαθεσία δεν είμαι τραυματισμένος και μπορώ να συνεχίσω.
Επιμένουν, τους λέω ότι θέλω μόνο το όπλο μου και να τρέξω στην άλλη ομάδα επάνω στο λόφο. Αυτή τη φορά δέχονται, και μετά από ένα δίωρο και μερικές τηλεφωνικές κλήσεις ένας σύντροφος έρχεται να με πάρει: Ευχαριστώ για το πρωινό, αποχαιρετιόμαστε με μεγάλη θέρμη. Θα ανακαλύψω μόνο αργότερα ότι όλοι όσοι ήταν παρόντες σε εκείνο το δωμάτιο θα πεθάνουν την επόμενη μέρα.
Η πρώτη νύχτα στο νέο λόφο είναι η νύχτα των «cobra». Το ελικόπτερο πετά ακριβώς από πάνω μας, πυροβολώντας ριπές στην τύχη επάνω σε όλους τους θάμνους. Περιμένουμε να απομακρυνθεί για να ελιχθούμε να γυρίσουμε πίσω και υποχωρούμε σε άλλους θάμνους. Περνούμε τη νύχτα εκεί, χωρίς κουβέρτες, με τα αυτιά μας τεντωμένα στον ουρανό. Να νιώθουμε την επόμενη μέρα, κάτω από τον υπνόσακο, την θερμότητα που ρέει ξανά μέσα στα πόδια θα είναι μια από τις πιο όμορφες αισθήσεις που θυμάμαι.
Είμαστε σταματημένοι δύο μέρες, και δεν καταλαβαίνω γιατί. Η πτήση των drones και των πολεμικών αεροπλάνων γίνεται πιο έντονη. Βρέχει καταρρακτωδώς, είμαι μούσκεμα, και είναι την ώρα που αναρωτιέμαι πώς θα καταφέρω να αντιμετωπίσω την παγωνιά της νύχτας σε αυτές τις συνθήκες που με προειδοποιούν ότι κινούμαστε. Μια πιο φρέσκια ομάδα θα πάρει τη θέση μας και θα έχουμε λίγο χρόνο για να ξεκουραστούμε.
Ευχαριστώ τον ουρανό και συλλέγω τα πράγματα μου βιαστικά.
Στο χωριό αμέσως παρατηρώ ότι η ατμόσφαιρα έχει αλλάξει πολύ, δεν έχει απομείνει σχεδόν κανείς, και εκείνοι οι λίγοι που βρίσκονται εκεί είναι πολύ πιο προσεκτικοί. Τα πρόσωπα είναι τεταμένα, και υπάρχει ελάχιστη επιθυμία για αστεία.
Βλέπω τα ερείπια του κτιρίου όπου είχα πάρει πρωινό, many sheit λέει ένας σύντροφος.
Τα αεροπλάνα που είχαν ακουστεί εκείνη την ημέρα να περνούν είχαν χτυπήσει πολύ σκληρά. Οι περισσότεροι από τους μαχητές είχαν μετακινηθεί στους λόφους, άλλοι σε μερικές πιο ασφαλείς θέσεις.
Θα ήθελα να γράψω ένα διαφορετικό τέλος, να μοιάζει με ένα στο οποίο αρπάζαμε το χωριό από τον εχθρό δίχως προβλήματα, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι μια καλή αφήγηση, και τελικά για αυτή την ιστορία δεν υπάρχει ακόμη ένα τέλος. στους λόφους της Αφρίν αντιστεκόμαστε, κερδίζουμε και χάνουμε, ζούμε και πεθαίνουμε, αλλά αν ο αγώνας δεν σβήνει σημαίνει ότι η ελπίδα εξακολουθεί να ζει” 1

Είναι ακριβώς μέσα στα λόγια του Tekosher, ίσως καταμετρημένα μεταξύ των τελευταίων γραμμών που έγραψε ο Lorenzo Orsetti, που κλείνουν το βιβλίο, που μπορούμε να βρούμε όλο το πνεύμα των μαρτυριών που περικλείονται σε αυτό. Μαρτυρίες που ανατρέχουν στη μνήμη άλλων ανώνυμων ηρώων άλλων ταξικών πολέμων, από την Ισπανία μέχρι την ιταλική Αντίσταση, συχνά προδομένων και σχεδόν πάντα ηττημένων στους απώτερους σκοπούς και στόχους τους, αλλά χρήσιμων να ανανεώσουν την ελπίδα σε έναν άλλο κόσμο και διαφορετικό από το σημερινό.
Εκείνο στον οποίο δεν θα υπάρχει πλέον ανάγκη ηρώων.


  1. Omaggio al Rojava, σελ. 209-210  
TAGGED WITH →  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  • 
μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Έπεσε η διεθνίστρια μαχήτρια Ceren Günes του Dkp/Birlik

Η διεθνίστρια μαχήτρια Ceren Günes (της οποίας το αστικό όνομα είναι Özge Aydin) έπεσε υπερασπιζόμενη τη Rojava. Αυτό ανακοινώθηκε από το Dkp/Birlik (Devrimci Komunarlar Partisi/Birlik, ή Κόμμα των Επαναστατών Κομμουνάρων/Μονάδα).

Η Ceren Günes βρισκόταν στη βόρεια Συρία στο μέτωπο της Serekaniye/Til Temir, όταν την κυριακή 3 Νοεμβρίου 2019 σκοτώθηκε στη μάχη ενάντια στους εισβολείς ισλαμιστές στρατιώτες, εταίρους της Τουρκίας, έθνους του ΝΑΤΟ.

Η Ceren Günes ήταν τουρκικής καταγωγής, έρχονταν από την επαρχία Mugla στα νοτιοδυτικά. Ολοκλήρωσε τις σπουδές της το 2014 στο Hacettepe-Univesität στην Άγκυρα και μετά την αποφοίτησή της εργάστηκε για λίγο ως γιατρός. Το 2015 πήγε στη Ροζάβα επειδή αρνήθηκε τα προνόμια που προσέφερε η καριέρα της και όλα εκείνα που προσέφερε η ζωή του καλού πολίτη. Στη συνέχεια, επέλεξε να στηρίξει την επανάσταση στην Ροζάβα, στρατευμένη ανάμεσα στις τάξεις του Dkp, σε μια ιστορική στιγμή η οποία, λόγω του ιμπεριαλισμού και της τουρκικής αποικιοκρατίας, βλέπει τη Ροζάβα να μετατρέπεται σε πραγματική κόλαση. Ακόμα πριν πάει στην Ροζάβα, η διεθνίστρια Ceren οδήγησε άλλες ενέργειες εναντίον ενώσεων κοντινών στο ισλαμικό κράτος στην Τουρκία.

Από τότε που συμμετείχε στην επανάσταση στην Rojava, πολέμησε σε πολλά μέτωπα αντίστασης, έλαβε μέρος στην απελευθέρωση της Minbij, και στο μέτωπο της Raqqa ως διοικητής του διεθνιστικού Τάγματος για την Ελευθερία ((Internationalist Freedom Battalion, στα τουρκικά Enternasyonalist Özgürlük Taburu, στην κουρδική Tabura Azadi ya enternasyonal). Η κεντρική διοίκηση του τάγματος είχε στοχευτεί τρεις φορές από το Ισλαμικό Κράτος, και οι τρεις επιθέσεις αποκρούστηκαν με επιτυχία υπό την διοίκηση της.

Μετά από την απώλειά της, τα μέλη του Dkp, οι λαοί της Τουρκίας, του Κουρδιστάν, του Βορρά και της Ανατολής της Συρίας εκφράζουν τα συλλυπητήριά τους με τα εξής λόγια: «Δεν ήρθε εδώ για να πεθάνει, αλλά ποτέ δεν απέφυγε καταστάσεις όπου ο θάνατος βρίσκονταν σε ενέδρα, ήρθε εδώ για το μεγάλο της όνειρο, φέρνοντας μαζί της την στρατευμένη και επαναστατική εμπειρία ενάντια στο τουρκικό φασισμό. Ο θάνατος δεν θα σταματήσει την πορεία της αν η νεολαία στην Τουρκία κρατήσει ζωντανά τα ιδανικά αυτής της γενναίας επαναστάτριας γυναίκας.”

Μεταφρασμένο από αγγλικά και γερμανικά:

https://anfdeutsch.com/frauen/dkp-kaempferin-ceren-guenes-in-rojava-gefallen-15171

https://anfenglishmobile.com/rojava-syria/dkp-birlik-fighter-ceren-guenes-martyred-in-rojava-39040

Μετάφραση σε επιμέλεια από τα αγγλικά του AgireBablisoke

 

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/11/05/caduta-la-combattente-internazionlista-ceren-gunes-del-dkp-birlik/?wref=pil