χορός,dance

ΔΕΙΤΕ ONLINE ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «2» ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ To έργο 90 λεπτών σε μουσική Κωνσταντίνου Βήτα με 22 άντρες ερμηνευτές – ένα έργο κατάδυση στον κόσμο των ανδρών

Κείμενο: ελc team

Email: info@elculture.gr

Φωτογραφίες: © Λίλα Σωτηρίου

Δύο χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, το 2006, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου παρουσίασε στο «Παλλάς», την πρώτη του δουλειά μετά τη διοργάνωση της τελετής έναρξης των αγώνων.

Το «2», ένα έργο 90 λεπτών με 22 άντρες ερμηνευτές και μια κατάδυση στον κόσμο των ανδρών παρουσιάστηκε σε 73 παραστάσεις και έκοψε 100.000 εισιτήρια. Την παράσταση μπορείτε να δείτε τώρα online και δωρεάν.

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου γράφει για το «2»

«Με το 2 επέστρεψα στον χώρο της προσωπικής μου έκφρασης, εξερευνώντας με μανία την πολυδιάστατη, μη αφηγηματική δομή που ανέπτυξα για πρώτη φορά στο ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ (2001). Αυτή ήταν η πρώτη μου προσωπική δουλειά χωρίς την ΟΜΑΔΑ ΕΔΑΦΟΥΣ, χωρίς την Αγγελική Στελλάτου, μετά τις ΟΛΥΜΠΙΑΚΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ και με αποκλειστική χρηματοδότηση από τον ιδιωτικό τομέα.

Οι ακροάσεις για το 2 ήταν εκτενείς και κατέληξα σε 22 άνδρες ερμηνευτές, εκ των οποίων μόνο τρεις είχαν ξαναδουλέψει μαζί μου. Οργάνωσα ένα εντατικό εργαστήριο διάρκειας τεσσάρων μηνών, για να συλλέξω υλικό με θέμα τον κόσμο των ανδρών – ήθελα να συνθέσω μία μπαλάντα για τα αγόρια. Η προσπάθεια να οργανώσω το υλικό σε ένα κομμάτι με συνοχή αποδείχτηκε κόλαση. Ήμουν σε απόγνωση για τουλάχιστον δύο μήνες. Η συνεργασία μου με τον Κωνσταντίνο Βήτα ήταν σωτήρια. Ανακάλυψα με ενθουσιασμό πόσο συντροφική μπορεί να είναι μια ομάδα αποκλειστικά ανδρική. Ήταν πολύ σέξυ.

Αναλογιζόμενος τώρα την επιτυχία του 2, το ρεκόρ των εισιτηρίων, τη διαμάχη και την αναστάτωση που ενέπνευσε στην αθηναϊκή και γενικότερα στην ελληνική κοινωνία, αλλά και την αγάπη και τη γλυκύτητα των σχέσεων μέσα στην ομάδα, συνειδητοποιώ ότι αυτή η παραγωγή ήταν από τις πιο σημαντικές και ευχάριστες εμπειρίες της ζωής μου. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι μετά την πρεμιέρα θα άντεχα να παρακολουθήσω και τις 73 παραστάσεις και να κάνω πρόβα τουλάχιστον τέσσερις φορές την εβδομάδα – αντλούσα δύναμη από την απεριόριστη αγάπη μου για το έργο. Νομίζω ότι το πιο σημαντικό βήμα εδώ ήταν ότι δεν φοβόμουν να κοιτάξω το έργο κατάματα κατά τη διαδικασία της δημιουργίας. Δεν φοβόμουν να κοροϊδέψω ο ίδιος το έργο μου και αυτή η διαδικασία με βοήθησε μάλλον να διατηρήσω καθαρό το βλέμμα και το πνεύμα μου, κρατώντας έτσι ό,τι μου άρεσε και θεώρησα απαραίτητο. Πρέπει να ομολογήσω επίσης ότι είμαι περήφανος που πραγματεύθηκα το θέμα της ανδρικής φύσης με κατανόηση, στοργή αλλά και τον απαραίτητο κυνισμό».

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Παπαϊωάννου
Μουσική: Κ. ΒΗΤΑ
Σκηνικά: Λίλη Πεζανού
Art Direction – Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Αλέκος Γιάνναρος
Ζωγραφική Επιμέλεια: Μαρία Ηλία
Video: Αθηνά Τσαγγάρη, Matt Johnson
Βοηθός Σκηνοθέτη – Διεύθυνση Καλλιτεχνικής Παραγωγής: Τίνα Παπανικολάου

Χορογραφούν – Ερμηνεύουν:
Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Χρήστος Δεληδήμος, Νίκος Δραγώνας, Ευάγγελος Ζαρκάδας, Μανόλης Θεοδωράκης, Νίκος Καλογεράκης, Τάσος Καραχάλιος, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Γιώργος Κοτσιφάκης, Γιώργος Κοψιδάς, Ευριπίδης Λασκαρίδης, Γιώργος Μάτσκαρης, Μάριος Μεττής, Σάββας Μπαλτζής, Γιάννης Νικολαΐδης, Φοίβος Παπαδόπουλος, Χρήστος Παπαδόπουλος, Tάσος Παπαϊωάννου, Άρης Σερβετάλης, Διογένης Σκαλτσάς, Δρόσος Σκώτης, Παύλος Σταθάκης, Συμεών Τσακίρης, Altin Hut

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη 2019 στο παρκάκι της Κατάληψης Βύρωνος 3 Καβάλα στις 21:00 Οι Τσιριτσάντσουλες παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση «Πονάει το μυαλό μου»

Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη 2019 στο παρκάκι της Κατάληψης Βύρωνος 3 Καβάλα στις 21:00
https://player.vimeo.com/video/345596924?fbclid=IwAR0oA69E
Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη 2019 στο παρκάκι της Κατάληψης Βύρωνος 3 Καβάλα στις 21:00

www.tsiritsantsoules.gr
www.tsiri.tv
mail: tsiritsantsoules@gmail.com

Security Check Required

ΕΙΣΟΔΟΣ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΤΙΜΟ

Οι Τσιριτσάντσουλες παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση

«Πονάει το μυαλό μου»

Μία παράσταση καμπαρέ βασισμένη σε κείμενα των
Άντον Τσέχοφ, Καρλ Βάλεντιν και Μόντυ Πάιθον

Συντελεστές

Παίζουν: Νίκος Γλυκόπουλος, Ντίνα Μαυρίδου, Μαρίνος Μουζάκης
Πρωτότυπη μουσική: Νίκος Γιούσεφ, Μαρίνος Μουζάκης
Κινησιολογία: Ηρώ Κατσιφλώρου
Σκηνικά: Διονύσης Ματαράγκας
Μάσκες-κοστούμια: Μαρία Μαρκοπούλου
Αφίσα: Δημήτρης Καρλαφτόπουλος
Δραματουργία, σκηνοθεσία, μουσικές επιλογές, παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2019
Ευχαριστούμε το αντιεξουσιαστικό, αναρχικό στέκι Αντίπνοια για τη φιλοξενία των προβών μας κι όλες τις τσιριτσάντσουλες που βοήθησαν στην παραγωγή αυτής της παράστασης.

Υπόθεση

Βγήκαν οι κλόουν στη σκηνή να πούνε ιστορίες. Ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή, παράλογες και σουρεαλιστικές όσο και η πραγματικότητα. Ιστορίες που άλλοτε μας συγκινούν, άλλοτε μας κάνουν να γελάμε κι άλλοτε απλά μας πονάνε το μυαλό μας…

Για την παράσταση

Η παράσταση «Πονάει το μυαλό μου» αποτελεί στην ουσία, τη συνέχεια της παράστασης Τσιριτσάντσουλες-Βαριετέ που είχε ανέβει το 2005. Τότε, με πρότυπο τα κείμενα του Καρλ Βάλεντιν από τις παραστάσεις καμπαρέ που έδινε στο μεσοπόλεμο, είχαμε φτιάξει τα δικά μας κείμενα που τα παρουσιάσαμε σαν ένα σόου Βαριετέ. Τώρα παίρνουμε τα γνήσια κείμενα του μεγάλου γερμανού θεατρίνου και μαζί με κείμενα άλλων δύο θρύλων της παγκόσμιας δραματουργίας, του ρώσου Άντον Τσέχοφ και των Βρετανών Μόντυ Πάιθον, συνθέσαμε τη φετινή μας παράσταση. Η μίξη αυτών των τριών διαφορετικών γραφών φαντάζει ίσως περίεργη. Οι δημιουργοί τους προέρχονται από τρεις τελείως διαφορετικές κουλτούρες και είναι εκπρόσωποι τριών διαφορετικών γενιών κωμικών με σχεδόν μισό αιώνα διαφορά ο ένας από τον άλλον. Κι όμως, διαβάζοντας τα μικρά διηγήματα του Τσέχοφ δεν μπορεί να μην έρθουν στο μυαλό σου εικόνες από τις ταινίες των Πάιθον και όταν βλέπεις τον «Παπαγάλο» των τελευταίων δεν μπορείς να μην ανατρέξεις στο κλασικό «το πουλί και το κλουβί» του Βάλεντιν. Έτσι λοιπόν, έστω κι αν διαφέρουν χρονικά και πολιτισμικά οι δημιουργοί, τα έργα τους συναντιώνται σε ένα ουδέτερο έδαφος. Ένα έδαφος διεθνές και διαχρονικό, αυτό της κωμωδίας. Όχι όμως μιας οποιασδήποτε κωμωδίας, αλλά μιας κωμωδίας που καταρρίπτει τις φόρμες, ανατρεπτική, σχεδόν παράλογη, που είναι δυνατόν τόσο να σε απελευθερώσει και να φέρει την κάθαρση, όσο και να σου κάψει ολοκληρωτικά τον εγκέφαλο.
Αυτό το εύφλεκτο υλικό τολμήσαμε να πάρουμε στα χέρια μας φέτος και ως μια επόμενη γενιά και εμείς κωμικών, μισό αιώνα περίπου μετά τους Πάιθον, να το παρουσιάσουμε μέσα από το πρίσμα της δικής μας ματιάς, ως ένα κωμικό μοντέλο, που επηρέασε κατά πολύ τη σκέψη και τη δημιουργικότητά μας.

https://anarxikoikavalas.squat.gr/

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

Ίσως το πιο φωτισμένο κείμενο όλων των εποχών

στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων

Η παράσταση «Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου παρουσιάζεται στο πλαίσιο του 62ου Φεστιβάλ Φιλίππων με την σκηνοθετική ματιά του Σταύρου Τσακίρη και στον κεντρικό ρόλο (για πρώτη φορά μια γυναίκα) η Ελληνικής καταγωγής Κάθρυν Χάντερ

Ο«Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου, παρουσιάζεται από το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας την Κυριακή 18 Αυγούστου στις 9 το βράδυ στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων, στο πλαίσιο του 62ου Φεστιβάλ Φιλίππων. «Ίσως το πιο φωτισμένο κείμενο όλων των εποχών», όπως σημειώνει ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ, Σταύρος Τσακίρης, ο οποίος υπογράφει τη σκηνοθεσία.

Ο Σταύρος Τσακίρης είδε στο πρόσωπο και την ερμηνευτική δεινότητα της βραβευμένης με Olivier Award, ως καλύτερη ηθοποιός, Kathryn Hunter (Κάθρυν Χάντερ) τον ιδανικό Προμηθέα και η διεθνούς φήμης ελληνικής καταγωγής ηθοποιός, αποδέχτηκε με θέρμη την πρόσκλησή του να ενσαρκώσει τον ομώνυμο ρόλο. Ας σημειωθεί ότι ο ρόλος του Προμηθέα ερμηνεύεται για πρώτη φορά παγκοσμίως από μια γυναίκα ηθοποιό. Πώς όμως αλλιώς, όταν μιλάμε για ένα ρόλο που αντιπροσωπεύει το ανθρώπινο είδος να υπάρχει διαχωρισμός σε άντρα ή γυναίκα.

Η συνάντηση του Σταύρου Τσακίρη με τη μεγάλη Βρετανίδα ηθοποιό έγινε πέρυσι το καλοκαίρι, οπότε και συμφωνήθηκε να παρουσιαστεί η τραγωδία του Αισχύλου και μάλιστα στα Ελληνικά. «Η Κάθρυν Χάντερ είναι Ελληνικής καταγωγής αλλά δεν είχε ερμηνεύσει έως τώρα κάποιον ρόλο στα Ελληνικά», τονίζει ο Σταύρος Τσακίρης. «Έχει παρουσιάσει τη δουλειά της στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου κι έχει αναγνωρισθεί παντού σαν μια από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς της εποχής μας.»

Το πιο εμβληματικό έργο του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου παρουσιάζεται από την παράσταση σαν ένας παντοτινός λαϊκός θρύλος που ισχύει ακόμη στο σημερινό ταραγμένο κόσμο χωρίς ετεροχρονισμούς γιατί παραμένει να είναι μια ανοιχτή πληγή.

Όσο οι προκαταλήψεις απέναντι στην Ελευθερία του ατόμου ισχύουν, όσο ο ανθρώπινη σκέψη ποδηγετείτε από θρησκείες και εξουσίες, όσο υπάρχει εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο κι όσο η βία απλώνει τον ιστό της ο Προμηθέας θα παραμένει δεσμώτης κάπου στη γη, μέσα στις μεγαλουπόλεις. Περιμένει ακόμη να τον ελευθερώσουμε.

Ο Σταύρος Τσακίρης έχει παρουσιάσει έως τώρα 19 παραστάσεις τραγωδιών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Ο «Προμηθέας» είναι η πέμπτη παρουσία του στο Φεστιβάλ Επιδαύρου.

Στην παράσταση τον κεντρικό ρόλο του «Αφηγητή» κρατά ο πλέον εμβληματικός Έλληνας ηθοποιός στο Αρχαίο Δράμα Νικήτας Τσακίρογλου, ο οποίος έχει υποδυθεί ο ίδιος τον Προμηθέα στο παρελθόν δυο φορές.

Στο ρόλο του Ήφαιστου είναι ο Δημήτρης Πιατάς που για πρώτη φορά ερμηνεύει έναν τραγικό ρόλο, παρά την πλούσια παρουσία του στο φεστιβάλ Επιδαύρου.

Η Πέγκυ Τρικαλιώτη υποδύεται την Ιώ. Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης στο ρόλο του «Κράτους» και ο Γεράσιμος Γενατάς κρατά τον ρόλο του Ωκεανού.

Τέλος, το ρόλο του Ερμή μοιράζονται τρεις από τους πιο πολλά υποσχόμενους ηθοποιούς της νεότερης γενιάς: η Ηλιάνα Μαυρομάτη, η Αντιγόνη Φρυδά και ο Κωσταντίνος Νικούλι.

Ο εννεαμελής χορός έχει ως Κορυφαίο το παλαιό στέλεχος του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας Περικλή Βασιλόπουλο.

Η μετάφραση, που έγινε ειδικά για τη παράσταση, είναι του Δημήτρη Δημητριάδη, τα σκηνικά του διεθνούς φήμης Έλληνα γλύπτη Κώστα Βαρώτσου και τα κοστούμια του σημαντικού ενδυματολόγου Γιάννη Μετζικώφ που έχει «ντύσει» περισσότερες από 80 παραγωγές Αρχαίου Ελληνικού Δράματος.

Την ευθύνη για την κίνηση έχει ο Ιταλός Marcello Magni, ένας εκ των συνιδρυτών του διεθνώς γνωστού θιάσου Complicite.

Σκηνοθετικό Σημείωμα

Ίσως η αρχαιότερη τραγωδία.
Ίσως το πιο φωτισμένο κείμενο όλων των εποχών.
Ίσως το πιο κρυπτικό κείμενο του κόσμου.
Ίσως το πιο βλάσφημο που γράφτηκε ποτέ.
Ίσως το πιο ευσπλαχνικό κείμενο γι’ αυτό το ον που σπαράζει ανάμεσα στο πολύ φως του σύμπαντος και το βαθύ σκοτάδι που προσπαθούν να του επιβάλουν στο μυαλό.
Μέγας τυραννισμένος ο Άνθρωπος και νυν και αεί.
Αναρωτιέσαι αν η ζωή που βιώνουμε είναι μια τιμωρία που ακολούθησε το προπατορικό αμάρτημα ή μια επιλογή του ανθρώπου να ορίσει ο ίδιος τη γήινη μοίρα του.
Η φωτιά που έκλεψε ο Προμηθέας είναι το φως που συνεχίζει να καίει.

Σταύρος Σ. Τσακίρης

Προμηθέας Δεσμώτης – Η Παράσταση

Ο αφηγητής αφού εξιστορήσει τη μάχη των θεών για την εξουσία των ουρανών και την επικράτηση του Δία, παρακολουθεί την πτώση του ανθρώπου και του μόνου υποστηρικτή του, του Προμηθέα, στη γη.
Στην κορυφή του Καυκάσου, ο Ήφαιστος και οι συνοδοί του στήνουν ένα ψηλό στύλο όπου δένουν τον τιμωρημένο Προμηθέα. Αυτός, μόνος πια, θρηνεί για την άδικη έκπτωσή του και μέμφεται την αχαριστία του Δία.
Μόνοι του συμπαραστάτες οι άνθρωποι που νίκησαν τον φόβο τους. Κάποια στιγμή φτάνει και ο Ωκεανός. Πλάσμα της φαντασίας του Προμηθέα ή πραγματικός ευσπλαχνικός Θεός; Άγνωστο. Του προτείνει να συμβιβαστεί με τον Θεό και να ζητήσει συγνώμη. Ο Προμηθέας δεν τον εμπιστεύεται και τον διώχνει. Μόνος στα δεσμά του συνεχίζει.
Μετά φτάνει η Ιώ, που φέρνει την Άνοιξη στον έρημο τόπο. Ο Προμηθέας χαίρεται, αλλά γνωρίζει ότι σύντομα η Ιώ θα χαθεί μέσα στους μεγάλους δρόμους, όπως είναι η μοίρα που της έδωσε η κατάρα της Ήρας. Έτσι και θα συμβεί. Καταχνιά σκεπάζει τα πάντα και πάλι.
Ο Προμηθέας πιο απελπισμένος από ποτέ και μόνος. Τότε εμφανίζεται ο τρισυπόστατος και ερμαφρόδιτος Ερμής που του ανακοινώνει την τελική καταδίκη του. Ο Προμηθέας χάνεται στο σκοτάδι.
«Γιατί εμένα Θεέ μου;», αναρωτιέται για πολλοστή φορά.
Μένει παντοτινά δέσμιος περιμένοντας τον λυτρωτή του που μπορεί να μην είναι άλλος παρά η επικράτηση του πνεύματος του.
Η Ιστορία εξελίσσεται σαν ένας παλιός λαϊκός μύθος με συνεχείς ανατροπές, όπου το πραγματικό και το υπερβατικό εναλλάσσονται διαρκώς. Οι μορφές των ονείρων μιλούν, άνθρωποι πουλιά τιμωρούν και ο Ουρανός με τ’ άστρα «κατεβαίνει» στη γη. Οι εποχές αλλάζουν και μόνο ο αλυσοδεμένος άνθρωπος (μέχρι και σήμερα) περιμένει τη σωτηρία του από κάθε σκλαβιά, κάθε προκατάληψη.

Γιατί όμως μια γυναίκα να ενσαρκώσει έναν ανδρικό ρόλο;

Ο Προμηθέας είναι ο άνθρωπος – Θεός. Ένας εκπεπτωκώς άγγελος. Δεν είναι ούτε άντρας, ούτε γυναίκα. Είναι αυτός/αυτή που αρνήθηκε τον όποιον διαχωρισμό ανάμεσα στους ανθρώπους. Τους αγάπησε και τους υπερασπίστηκε. Θρηνεί για τη γήινη μοίρα τους, που είναι ο Θάνατος. Μια μοίρα κοινή για όλους.

Ο Σκηνικός Χώρος

Ένα έρημο, παγωμένο τοπίο όπου δεσπόζει ένας κόκκινος στύλος πάνω στον οποίο είναι δεμένος ο Προμηθέας. Γύρω του ένας δεκαοχταμελής θίασος με προεξάρχοντα έναν αφηγητή, αναβιώνει τα πάθη του ήρωα με ελπίδα να κρατήσει ζωντανό το μύθο του.
Μουσικές λαϊκές από τον Καύκασο, την Ελλάδα, την Ανατολή, αλλά και σύγχρονες. Συντεθειμένες και αυτοσχεδιαστικές, σταχυολογημένες σαν μια κιβωτός, απόηχος ενός κόσμου που επιμένει να υμνεί τη ζωή.

Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Σταύρος Σ. Τσακίρης
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνογράφος: Κώστας Βαρώτσος
Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Κίνηση: Μαρτσέλο Μάνι
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Έφη Ρευματά, Μαρία Φλωράτου
Φωτογραφίες: Μαριλένα Αναστασιάδου
Αφίσα – Πρόγραμμα: Πέτρος Παράσχης
Παίζουν: Kathryn Hunter, Νικήτας Τσακίρογλου, Δημήτρης Πιατάς, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Γεράσιμος Γεννατάς, Περικλής Βασιλόπουλος, Ηλιάνα Μαυρομάτη, Αντιγόνη Φρυδά, Κώστας Νικούλι, Έφη Κιτσαντά, Μπέτυ Αποστόλου, Δημήτρης Παγώνης, Περικλής Σκορδίλης, Νίκος Μπακάλης, Αντώνης Βλάσσης.

«Προμηθέας Δεσμώτης» του Αισχύλου
Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων
Κυριακή 18 Αυγούστου, ώρα 21.00

 

Ίσως το πιο φωτισμένο κείμενο όλων των εποχών στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΡΡ. χόρεψες πάνω στο πλευρό του καρχαρία – 12

Έρωτας Αρχάγγελος

Σάββατο χαράματα μπρός στην Αχερουσία ,χόρεψα ζεϊμπέκικο πάνω στη φωτιά
βήματα γενέθλια για την αθανασία, κι όλες οι αγάπες μου μια ξενιτιά.
Πήρα από τα μάτια σου λίγο μαύρο χρώμα
κι έβαψα τα μάτια μου, μάνα μη με δεις
τη στερνή κουβέντα σου τη θυμάμαι ακόμα
Σαν χορεύεις μού ‘λεγε, να σαι ο Διγενής

  • Δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου το ατέλειωτο, ασταμάτητο χειροκρότημα στον μεγάλο Δημήτρη, όταν πήρε μέρος στη συναυλία, στο Στάδιο το Παναθηναϊκό, την πρώτη μετά την μεταμόσχευση. Τα λόγια είναι περιττά.

Βλέμματα χαράξανε στις μαύρες τις οθόνες, κι οι τυφλοί προφήτες προδίδουν τους χρησμούς
έρωτας Αρχάγγελος σαν τις παλιές εικόνες, κι ο χορός του κόσμου ραγίζει τους αρμούς
Είναι τα τραγούδια μας ηφαίστεια που καίνε,σώματα κι αγάλματα βγάζουνε φτερά
τα αρχαία πάθη μας και τα φιλιά σου φταίνε
κοίτα αναστήθηκα για δεύτερη φορά……
ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΝΤΖΟΣ.

  • Έτσι όπως γύρισα από τη θάλασσα και ετοιμάστηκα να την πέσω έπεσε το βλέμμα μου σ’ ένα δισκάκι του Σαββόπουλου από τις συναυλίες του στο ΟΑΚΑ. Και θυμήθηκα, διαπίστωσα πως ακόμα και τη διαμαρτυρία του ο νεοέλληνας [ κωλοέλληνα τον αποκάλεσε ο ποιητής, ο δε παλαιότερος Καραμανλής θυμάστε μας είχε πει πως ‘η Ελλάδα είναι ένα απέραντο φρενοκομείο’], λοιπόν αυτός ο δυστυχής νεοέλληνας γέμισε τη δεκαετία του 80 μέσα σε μία εβδομάδα δύο φορές,ασφυκτικά το τεράστιο στάδιο παραληρώντας στις συναυλίες του Νταλάρα και άλλη μία φορά του Νιόνιου, τραγουδώντας τραγούδια,πολλά από τα οποία παίζονταν σε όλες τις διαμαρτυρίες. Λέγεται πως πάνω από ενάμιση εκατομμύριο σπίτια παρακολούθησαν όλα αυτά τα χρόνια τις καταγγελτικές, μέσα από τη σάτιρα, και όχι μόνο, εκπομπές του Λαζόπουλου. Χειροκροτώντας σαν γνήσιος οπαδός.

Και μετά γρήγορα στο κρεβάτι, αύριο πρέπει να δουλέψουμε. Σαν να μη συνέβη τίποτα. Ξέρω πως εάν όλοι αυτοί σταματήσουν για ένα μήνα να κάνουν αυτό που κάνουν κάθε μέρα και ακολουθήσουν αυτό που υποτίθεται πως κινεί το μέσα τους τότε το σύστημα έχει πάθει έμφραγμα!
Μετά ξύπνησα κι εγώ.
‘Όνειρο ζω, μη με ξυπνάτε.’
Προσέξατε πως κι αυτός ο τύπος έξω από το ΟΑΚΑ έχει στήσει την πραμάτεια του;
Μη τρως κρεμμύδι, μυρίζει, αμ το σκόρδο πάλι;
Σύγχρονος νεοελληνικός πολιτισμός.
‘Στα Σάλωνα δεν σφάζουνε αρνιά
Δεν πάει το παπάκι στην ποταμιά.’
‘Το έθνος προσκυνά σώβρακα και φανέλες!’
Και για να σοβαρευτούμε:

Του βάζεις δύσκολα του κόσμου αυτού του άμυαλου και ξενυχτάς με το ζεϊμπέκικο του αρχάγγελου,
γελάς με γέλιο δυνατό κι όποιος αντέξει μετά ζητάς σιωπή που δεν σηκώνει λέξη.
Μοναχική και σπάνια γυρνάς μες τα Βαλκάνια ανέμους να θερίσεις
σαν Παναγιά σ’ ένα τεκέ ψάχνεις του κόσμου τον λεκέ
για να τον καθαρίσεις
Μελαχρινούς θεούς τις νύχτες ονειρεύεσαι και μ’ όποιον ήλιο σεργιανάς τον ερωτεύεσαι
οχτώ μποφόρ κι οι δράκοι βγήκανε στο κύμα
παίρνεις μελάνι και φτερό και γράφεις ποίημα.
ΜΑΡΙΟΣ ΤΟΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ 1994 ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΓΡΑΨΑΣ
ΤΟ ΖΕΙΜΠΕΚΙΚΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ

ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΏΝΟΥΜΕ
Δυνατά, δυνατά, γίνανε όλα δυνατά τ’ αδύνατα
δυνατά, δυνατά, σ’ ένα θέαμα κοινό
δυνατά, δυνατά, κι όπως πάνε του χορού τα βήματα
με τα χέρια ανοιχτά όλα τα περιφρονώ.

ο Νίκος

ήταν ο »εθνικός ύμνος» στην Ελλάδα, για πολλά χρόνια, αυτό το τραγούδι, στο Vanitas,όταν το έπαιζε ο Νικόλας, επικρατούσε νεκρική σιγή!

Και τιμή στην ανεπανάληπτη Σωτηρία Μπέλλου

Δεν λες κουβέντα, κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα
Ξέρω τ’ όνομά σου
Ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας μια αλλιώτικη ζωή.

Και στον Δήμο Μούτση.
81 ΦΡΑΓΜΑ ΤΡΙΠΟΛΙΤΗΣ, ΜΠΕΛΛΟΥ,ΜΟΥΤΣΗΣ το άκουσα πρώτη φορά στο ‘Νησί.’

Δεν λες κουβέντα κρατάς κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα, κι ακούω μόνο συνθήματα μεταλλικά των μικροφώνων, ξέρω τ’ όνομά σου την εικόνα σου και πάλι από την αρχή,
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας μια αλλιώτικη ζωή.
Περνούν οι νύχτες τα δευτερόλεπτα βαριά στους λεπτοδείκτες, ζητώντας κάτι που να μη γίνεται ουρλιαχτό κι οφθαλμαπάτη.
Στων χιλιομέτρων την ερημιά, και τη σιωπή των χρονομέτρων
ακούγονται τώρα σειρήνες μεταγωγικά κι ασθενοφόρα.

Και, 1980 Λαϊκά προάστια Ηλίας Ανδριόπουλος Σωτήρης Μπουρμπούλης

Φεύγανε οι εργάτες κι έφευγες μαζί τους κι έμεινα μόνη να σε καρτερώ
μ’ ένα τραγούδι στο πικρό μου στόμα κι ένα λουλούδι μέσα στο νερό
Έλα να μάθεις στην πλατεία Βάθης έλα να μάθεις τι ζωή περνώ
έλα να κάτσεις δίπλα μου να κλάψεις ένα βραδάκι τέρμα Αχαρνών.
Νύχτωνε και έπεφτε το βαρύ σκοτάδι όταν μου είπες ‘φεύγω, έχε γεια’
χρόνια και χρόνια περιφρονημένη καρδιά καμένη απ’ την πυρκαγιά.

Και 1972 βρώμικο ψωμί με Διονύση Σαββόπουλο Ζεϊμπέκικο!

401 αγωνία για ηλεκτροσόκ νεκροζώντανοι στο Κύτταρο σκηνές ρόκ.
Φωτογραφία με την Μπέλλου Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς
τριγυρνάμε στα σκοτάδια κι όμως εσύ δεν μας ακούς, δεν μας ακούς που τραγουδάμε με φωνές ηλεκτρικές, μες τις υπόγειες στοές, ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε τις βασικές σου τις αρχές.
Ο πατέρας μου ο Μπάτης [απρόσιτη μητέρα μορφή από χώμα και ουρανό] ήρθε απ’ τη Σμύρνη το 22[ θα χαθώ απ’ τα μάτια σου τα δυο], κι έζησε πενήντα χρόνια [μες τον κόσμο] σ’ ένα κατώι μυστικό.
Σ’ αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε [αν αγαπούνε] τρώνε βρώμικο ψωμί [του λόγου σου οι πιστοί],
κι οι πόθοι τους ακολουθούνε υπόγεια διαδρομή.
Χθες το βράδυ είδα έναν φίλο σαν ξωτικό να τριγυρνά, πάνω στην μοτοσυκλέτα
και γύρω τρέχανε σκυλιά
Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα βάλε στα ρούχα σου φωτιά [σαν τον Μάρκο]
βάλε στα όργανα φωτιά
να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα [να κλείσει η λαβωματιά ]
η τρομερή μας η λαλιά.

Αξέχαστο ‘Φράγμα’ του Μούτση!
‘Στον ίδιο παρονομαστή κι εγώ μπήκα μ’ εσένα’.

  • Κι εσείς μικροαστοί που έχετε βολευτεί στη μιζέρια σας κι έχετε κάνει τρόπο ζωής το δουλικό συμβιβασμό,αφήστε λεύτερα τα παιδιά να καβαλήσουν τα όνειρά τους, κι αν μη τι άλλο μη τα κρίνετε, μη τα κατεβάζετε στα σκοτεινά υπόγεια της δικής σας ατολμίας. Εγώ, εσείς, εμείς έχουμε συμβιβαστεί με τις μικροασφάλειες μας αλλά μη λέμε κιόλας πως ζούμε κάτι εξαιρετικό. Μόνο η ζωή στην παραβατικότητα μπορεί να χαρίσει χαρά, ναι, πολύ χαρά, χαμόγελο γνήσιο, γιατί παραβατικότητα σημαίνει λευτεριά από τους κανόνες με τους οποίους σφάλισαν τις ανασφάλειες τους οι παραδομένοι.

Αφήστε λοιπόν τα παιδιά ν’ ανοίξουν πανιά στις θάλασσες των στεναγμών τους μιας και δεν τους νοιάζει που η ακτή δεν φαίνεται ακόμη προσιτή, δεν χρειάζονται λιμάνια, ελευθερία χρειάζονται, να ρισκάρουν χρειάζονται, μπας και τα καταφέρουν εκεί που εμείς τρομάξαμε να προσπαθήσουμε.
Λευτεριά λοιπόν σε όσους είναι στα κελιά! εσείς που συμβιβαστήκατε με την μετριότητα.

θα πληρώσετε για όλα 5

‘Κάγκελα παντού, και τα μυαλά στα κάγκελα του αόρατου εχθρού.’
Θαυμάσια συναυλία του Πανούση σε πανέμορφη τοποθεσία, καλοκαιράκι στις αρχές του ’80 στο αρχαίο θέατρο,στον Λιμένα Θάσου, μέσα στα πεύκα, πάνω από τη θάλασσα. Αγαπημένο μέρος όπως και οι Αλυκές, στην πίσω μεριά του νησιού, με τόσες ομορφιές μέσα και έξω από το νερό.

  • Επιστρέφοντας στο σήμερα να σας μεταφέρω την κουβέντα που είχα με τον γιο μου μόλις πριν λίγο. Με ρώτησε για την μετά θάνατο ζωή! Του απάντησα πως δεν γνωρίζω, μα την αλήθεια,τι γίνεται με τον θάνατο, του μίλησα για τις διάφορες απόψεις ξεκινώντας από τους βουδιστές οι οποίοι πιστεύουν στην μετενσάρκωση του ανθρώπου, πως η αθάνατη ψυχή τρυπώνει σε άλλη ύπαρξη που γεννιέται εκείνη την ώρα, σύμφωνα με το επίπεδο εξέλιξης στο οποίο είχε φτάσει ο θανών. Στην εξελικτική διαδικασία λοιπόν μέχρι να κατακτήσει η ψυχή την νιρβάνα, την τέλεια εκείνη κατάσταση της αταραξίας, αυτό νομίζω που ο χριστιανισμός αποκαλεί θέωση. Αυτό που οι άγιοι άνθρωποι γεύονται κάποιες φοράς στην προσευχή τους.

Του είπα επίσης πως ο χριστιανισμός πιστεύει στην ζωή μετά τον θάνατο, σε μία κατάσταση ανάμεσα σε αυτό που γνωρίζουμε και την θέωση, την αιώνια παραδείσια ζωή γι αυτούς που θα λάβουν τη θεία χάρη. Αυτή η ενδιάμεση κατάσταση θα διαρκέσει μέχρι την δεύτερη έλευση του Χριστού ο οποίος και θα διαλέξει αυτούς που θα κερδίσουν τον Παράδεισο από αυτούς που την πάτησαν και θα τραβήξουν το ατέλειωτο κουπί. Μαζί Του είπα στον Πρόδρομο μέχρι στιγμής βρίσκεται μονάχα ο ληστής που σταύρωσαν την ίδια μέρα και τον αναγνώρισε σαν Υιό του Θεού.
Του είπα επίσης πως η άποψη της επιστήμης λέει πως μετά τον θάνατο η ανυπαρξία, σαν να σβήνει το φως για πάντα, τέλος πάντων το αιώνιο σκοτάδι, το αιώνιο τίποτα, η πιο απαισιόδοξη από τις υποθέσεις.
Με τις δύο πρώτες να είναι πιο ελκυστικές και με την πρώτη μακράν προτιμότερη!

Μου φαίνεται πως η πρώτη κερδίζει με ‘νoκ άουτ’ την δεύτερη μιας και κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί πως υπάρχει Θεός που καταδικάζει σε βάσανο αυτόν που δεν συμφωνεί μαζί του. Τέλος πάντων αυτόν με τον οποίο δεν τα βρίσκουν!
Αυτά είπαμε με τον υιό μου και ανανεώσαμε τη συζήτηση για την επόμενη φορά.

ο τελευταίος πειρασμός

  • Μας ζητάτε να λάβουμε υπ’ όψη αυτά που σκέφτεστε, όλοι εσείς που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχετε στηρίξει μέχρι σήμερα την υπάρχουσα κατάσταση. Πώς θα το κάνουμε αυτό όταν εσείς πρώτοι δεν έχετε αναρωτηθεί,μια φορά μονάχα, πώς εμείς τα βγάζουμε πέρα! Όταν μάλιστα καταφέρουμε να τα βγάλουμε πέρα! Που δεν αναρωτηθήκατε ποτέ για τις δικές μας αγωνίες, τη δική μας έγνοια, τα ιδανικά και τις ανάγκες μας!
    Κι όταν όχι, όταν δεν αντέχουμε,τι γίνεται ;

Όταν αυτοκτονώ, όταν πεινώ, ή δεν έχω να πάω διακοπές, ή να σπουδάσω τα παιδιά μου, ή ακόμη και βενζίνη για να μεταφερθώ εκεί που θέλω; Ή χίλια άλλα ‘δεν μπορώ’ της καθημερινότητας που αυτοί , συνειδητά ή ασυνείδητα μου επιβάλλουν; Αυτοί οι αιώνιοι άλλοι.
Έχει οριστικά διαρραγεί η κοινωνική συνοχή, και όχι εξ αιτίας μας.

Σε κάθε εποχή υπάρχουν 3 διαφορετικοί τύποι ανθρώπων:
α. Αυτοί που κάνουν τη διαφορά,οι πιο ευαίσθητοι, αυτοί που ανοίγουν δρόμους, ψάχνονται, δεν φοβούνται να ρισκάρουν.Που σκέφτονται αυτόνομα.
β. Αυτοί που ακολουθούν
γ. Αυτοί που παρακολουθούν, που τρώνε αμάσητη τροφή, η σιωπηλή πλειοψηφία.

Στα χρόνια του ‘60 με ‘70 την Ελλάδα κυβερνούν αστοί με μεγαλοαγρότες, έχουν δημιουργήσει ένα αξιακό σύστημα γύρω από το οποίο οι ιδιοκτήτες του πλούτου έχουν την εξουσία, με πυλώνα το πατρίς-θρησκεία-οικογένεια-βασιλιάς.
Από την άλλη έχουμε την τιμημένη εργατιά και τους μικροαγρότες.
Δεν υπάρχει εκτεταμένη μικροαστική τάξη, αυτή δημιουργείται από το ’80 και μετά με ξένα κόλλυβα.

Εκεί διαρρηγνύεται και όλο το αξιακό σύστημα με τον ατομικισμό, νωρίτερα υπήρχε η προσφορά και το μοίρασμα.
Θα σας δώσω παράδειγμα. Θυμάμαι ακόμη στις παρέες, στα ταβερνάκια να μαλώνουν οι φίλοι για το ποιος θα κεράσει τους υπόλοιπους, ενώ λίγο αργότερα, στην παραλία κάναμε ρεφενέ με 8 και 10 άτομα,έπιναν και έτρωγαν 30, κανείς δεν έλεγε τίποτα,απλά ψιλο δούλευες τους μόνιμους τζαμπατζήδες, που συνήθως δεν ήταν μπατίρηδες

Υπήρχε ρατσισμός από ανέκαθεν στην Ελλάδα. Το διαφορετικό το λοιδορούσαν μια ζωή, το περιγελούσαν, η αστυνομία το κυνηγούσε και δεν μιλούσε κανείς.
Εκείνα τα χρόνια όλο αυτό το σύστημα αρχίζει και σαρώνεται από τη λαίλαπα του ‘68 που φυσά παντού. Εδώ βέβαια ο αέρας κόβει, να είναι καλά η χούντα.
Στον υπόλοιπο κόσμο καταλαβαίνουν πια οι νέοι πως γύρω από την εξουσία και την εργασία έχει στηθεί ένα αξιακό σύστημα που παράγει συντήρηση και υπεραξία σε όλες τις δραστηριότητες του λαού.

Έτσι ο επαναστατημένος ζητά την απελευθέρωσή του από την εργασία και όλο το σύστημα που έχει κτιστεί γύρω της.
Ελευθερία λοιπόν του ατόμου και της τάξης, συλλογικότητα, μοίρασμα, αλληλεγγύη.

Κριτικάρεται συγχρόνως η ΕΣΣΔ σαν κρατικός καπιταλισμός από αριστερά και σαν μη ελευθερία -στην κατανάλωση λέω εγώ- από δεξιά.
Χάνει το εργοστάσιο την κεντρικότητά του, ελευθερώνεται ο εργάτης από την αλλοτρίωση του 8ωρου στην αλυσίδα, αλλά γίνεται σκλάβος του υπολογιστή-ρομπότ.
Χάνει σε μαζικότητα
Χάνει συλλογικότητα
Διαχέεται το εργοστάσιο στην κοινωνία
Διασπάται η ενότητα
Δημιουργείται εργατική αριστοκρατία
Στρατιές ανέργων συμπιέζουν προς τα κάτω εισόδημα και δικαιώματα.
Έχουμε συνολική αντίθεση στο σύστημα με αντιεξουσία, στιγμές- μέρες- μήνες- χρόνια ελευθερίας που εκφράζεται και με παραβατικότητα.
Έχουμε επίσης όλα αυτά τα χρόνια την μεγάλη υποκρισία των αριστερών ανά την υφήλιο που θέλουν στα λόγια μιαν άλλη κοινωνία αλλά στην πράξη είναι από τους βασικότερους πυλώνες που κρατούν σταθερά στη θέση της αυτήν, την υπάρχουσα. Κριτικάρουν δε και επιτίθενται σφοδρότατα σε όλους αυτούς που αντίθετα με τους ίδιους κάνουν πράξη από τα σήμερα αυτήν την άλλη κοινωνία συλλογικά και παραβατικά, τους αντάρτες δηλαδή και τους αντιεξουσιαστές της πράξης.

Ή ζεις παραβατικά, ή εγκαταλείπεις όσο γίνεται περισσότερο την κεντρικότητα του χρήματος στη ζωή σου, και την αναπαραγωγή του πλούτου και του αξιακού οικοδομήματος της άρχουσας τάξης.
Επανανοηματοδότηση της ζωής στην πράξη είναι η μόνη λύση για όσο το δυνατόν περισσότερη ελευθερία!!
Όχι στον ατομικισμό ναι στη συλλογικότητα.
Συντηρητισμός σημαίνει να φοβάσαι το καινούριο
Να φοβάσαι να πράξεις διαφορετικά
Να φοβάσαι την γνώμη των γύρω
Να φοβάσαι την ανταλλαγή απόψεων
Να περιχαρακώνεσαι στις θέσεις σου
Αυτή ήταν πάντα η ελληνική κοινωνία όπου αξία είναι αυτό που κατέχεις και όχι αυτό που είσαι

Νεαροί θέλαμε να ψαχτούμε με όλα όσα γίνονταν τότε στον υπόλοιπο κόσμο και δεν μας αφήνανε. [μαλλιά, ρούχα, μουσική, συμπεριφορές κλπ].
Πηγαίναμε έξω [στο εξωτερικό] και όταν γυρίζαμε μας κορόιδευαν πίσω από την πλάτη για όλα αυτά τα ‘νέα’ έθιμα και ήθη που φέρναμε μαζί μας.
Ατέλειωτες συζητήσεις έμπροσθεν για την σεξουαλική ‘επανάσταση’,άκρατος συντηρητισμός, από μικρούς και μεγάλους, [πίσω από την πλάτη και στα κρυφά γίνονταν της Πόπης, το έζησα προσωπικά με κάθε είδος παντρεμένης, γνωρίζω για πολλά άλλα καρυδιάς καρύδια και θα σας θυμίσω μονάχα το σκάνδαλο που έσκασε πανελλαδικά με την καλή και τίμια καβαλιώτισα νοικοκυρά που πότιζε ναρκωμένο γάλα τον σύζυγο για να τον κανονίζει κοιμισμένο ο γκόμενος], η καταπίεση δεν γνωρίζει σύνορα, δεν τηρεί όρια. Να μη ξεχάσουμε την αντιμετώπιση των γυναικών από την κοινωνία στο τραγούδι του Σαββόπουλου που μιλάει για την ‘νταρντάνα τη Ζωζώ’ στο Φορτηγό του, και της χήρας στο βιβλίο του Καζαντζάκη για τον Ζορμπά. Για να μη πούμε για την συμπεριφορά απέναντι στον ίδιο τον μεγάλο Έλληνα από την εκκλησία.

συνεχίζεται

James Sound Live

στην υγειά σου Σπύρο Βερονίκη!

μιχαλης 291

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΞΞ. χόρεψες πάνω στο φτερό του καρχαρία – 10

Ας επιστρέψουμε όμως και πάλι πίσω. Βρίσκομαι λοιπόν για λίγο ακόμα στη Θεσσαλονίκη, είναι αρχές του 2000 όταν χωρίζουμε με τη Λίνα. Τότε ήταν που γνώρισα εκείνα τα παιδιά από τα οποία άκουσα για ρέικι, με μύησαν κιόλας, μου έδειξαν καινούρια πράγματα, εμπειρίες και τρόπους εναλλακτικούς να κάνεις θέατρο ας πούμε, με αυτό ασχολήθηκα εγώ, εμπειρίες εξωστρέφειας, άνοιγμα του μέσα, του εγώ, εξωτερίκευση μύχιων σκέψεων και προβληματισμών, κάτι σαν ομαδική ψυχοθεραπεία κάποιες στιγμές, εξωτερικεύεσαι κάνοντας τέχνη. Εμείς, η ομάδα στην οποία μετείχα το έκανε δημιουργώντας θέατρο, παράσταση Και όπως σας είπα με μύησαν στο ρέικι,το οποίο άφησα αργότερα, στα χρόνια που ξεκίνησε ο φόβος, [μετά τις αρρώστιες].

Έχω επιστρέψει από τη ‘συμπρωτεύουσα’ καλοκαίρι του ‘01,αφού πεθαίνει ο πατέρας μου και απολύομαι από τη δουλειά στον κλιματισμό,μιας και υπάρχουν μεγάλες αλλαγές και ανακατατάξεις στην επιχείρηση. Γίνομαι ασφαλιστής με εκπαιδεύουν στην Καβάλα και στην Αθήνα για το καινούριο ξεκίνημα.Ζορίζομαι πολύ,χρειάζεται να ντύνομαι σαν χαρτογιακάς, όχι ότι δεν μου πάει,μου κάθεται όμως κάπως, στάθηκα αξιοπρεπώς στο χώρο,μα κάτι δεν μου ταιριάζει. Υπάρχει και αυτή η λαθεμένη άποψη περί λαμογιάς του κλάδου, μέχρι να πάρω μπρος,μπαμ και κάτω, στηθάγχη και ανάγκη τετραπλού by pass !! Πάρτον κάτω! Χοληστερίνη κληρονομική, βουλωμένες αρτηρίες, εγχείρηση ανοικτής καρδιάς, εντατική κλπ. Από τότε λοιπόν άρχισαν οι κρίσεις πανικού.

Έχω ήδη γνωρίσει, ερωτευτεί και παντρευτεί τη Βίκυ, γεννιέται και ο Προδρομάρας ένα πρωινό του Γενάρη ανήμερα τα Φώτα, και χιονίζει αβέρτα. Είναι πια το 2004, η χρονιά του μεγάλου μας τσίρκου. Μου αρέσουν τα σπορ, τρελαίνομαι για τον στίβο,γουστάρω πολύ. Για την Ελλάδα όμως είναι καταστροφή και το λέμε από πριν.
Βλέπουμε την τελετή στο Paradiso και μετά πάρτι στην Αλμύρα με τον John Digweed. Όλη νύχτα, αλλά το μέλλον έχει υποθηκευτεί.
Η εντατική μαρτύριο, 21 του δεκέμβρη εγχειρίζομαι, τα φάρμακα με έχουν κάνει άνω κάτω, η ψυχολογία γάμησε τα, βγαίνω τη μέρα του μεγάλου τσουνάμι στην Ανατολή, στην Ταϋλάνδη, έχοντας αφήσει γερά τα σημάδια μου στους νοσηλευτές. Μέχρι τότε ένιωθα άτρωτος, ο φόβος έχει φωλιάσει στην ψυχή μου. Άγιος Λουκάς, Αντώνης Πίτσης. Εντατική, μ’ έχουν πειράξει τα κατασταλτικά φάρμακα, κάνω δυο μέρες να κλείσω μάτι, αντιστέκομαι στη ‘δολοφονία’ που ‘πιστεύω’ πως μου ετοιμάζουν οι νοσηλευτές για να δώσουν την καρδιά μου σε πρώην αθλητή του Άρη που νοσηλεύεται στο διπλανό σε εμένα κρεβάτι!
Αβάστακτο έμοιαζε τότες, κακό όνειρο σήμερα.
Συνήλθα!

Βέβαια μέχρι να γίνει οριστικά αυτό άλλες Συμπληγάδες Πέτρες. Εκεί που πάω να συνέλθω για τα καλά από την επέμβαση, τα παρελκόμενα και το πατατράκ, άρπα την, ανακαλύπτω τυχαία φθινόπωρο του 06 πως έχω λέμφωμα! Άντε βγάλε τα πέρα! Χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία! τυχερός βέβαια στην ατυχία μου,δεν είναι καλπάζουσα. Αρχίζουν επιθετικές χημειοθεραπείες, ο γιατρός μου είναι της αμερικάνικης σχολής, αντιμετωπίζει την αρρώστια επιθετικά και την εξαφανίζει. Αντέχω. Εγώ ξέρω πως ! Εμμανουηλίδης, Διαβαλκανικό Ο πρώτος καιρός ήταν μαρτυρικός, τότε που δεν έχεις ακόμη καταλάβει τι παίζει, τι εστι βερίκοκο, ποια θα είναι η εξέλιξη,πως θα ανταποκριθεί ο οργανισμός. Σιγά σιγά συνηθίζεις, στην αρχή είναι πιο ζόρικα γιατί δεν ξέρεις τι σε περιμένει. Βέβαια μεγαλώνει η κόπωση με τον καιρό, εκείνο τα ασφυκτικό συναίσθημα. Νιώθεις να πνίγεσαι συχνά. Και ξαναγύρισαν οι κρίσεις πανικού που είχανε πάει ταξίδι. Βράσε τα Χαράλαμπε, πέρασε κι αυτό ,αντέξαμε, μοιάζουν άσχημο όνειρο όλα αυτά πλέον. Κι άλλο κακό ας μη μας βρει !!

Ήμουν ασφαλιστής και σχεδόν από την πρώτη μέρα δούλευα . …να μη πούμε ψυχικά ανάπηρος, από τη δεύτερη και σωματικά. Μη το συζητάμε! η Βίκυ κοιμήθηκε το βράδυ μαζί μου και ήμουν γερός, ξύπνησε ράκος. Μεγάλα λόγια αλλά αληθινά. Τα κουράγια να με εγκαταλείπουν, παρατρίχα να την πληρώσει ο Πρόδρομος,που έπρεπε να μεγαλώσει φυσιολογικά κι εγώ μόνο τέτοιος δεν ήμουν για πολύ, πολύ καιρό. Πέρασε και αυτό, μου έχει αφήσει σημάδια. Μου λείπει η ενέργεια, αργώ να επανέλθω, είναι τραυματισμένη η ψυχή,αυτό είναι το κυριότερο. Τι γίνεται με την αυτοπεποίθηση; Καταλαβαίνεις πλέον, συνειδητοποιείς πόσο ευάλωτος είναι ο άνθρωπος. Από πρώτο χέρι.
Φοβήθηκα !
Εκνευρίζομαι ευκολότερα, ήμουν νευρικός και ευέξαπτος έτσι κι αλλιώς.

  • Επιστρέφουν οι θύμησες.
    Τι εμπειρία και αυτή στον Ορειβατικό με τον Τσιλογιώργη, ανεβήκαμε τα βουνά της Βόρειας Ελλάδας με όλους τους τρόπους, μάθαμε την αναρρίχηση στον πάγο, περπατήσαμε και σκαρφαλώσαμε στο χιόνι, τσουλήσαμε σε απότομες πλαγιές για να μάθουμε να φρενάρουμε, περάσαμε τέλεια, είδαμε ομορφιές απίθανες, κολυμπήσαμε στον παγωμένο Βοϊδομάτη και στις πηγές του, ήταν τέλεια.
    Είχα και μοτόρια, Tenere πρώτα και Africa μετά, ένα 400άρι ενδιάμεσα,ταξίδεψα πολύ, μέσα στην Ελλάδα φυσικά μιας και το εξωτερικό είναι απαγορευμένο, Δεν καίγομαι,είναι πανέμορφη η χώρα, άσε που τώρα πια το να γυρίσεις ή να κάνεις διακοπές γίνεται ολοένα δυσκολότερο και σε πολύ λίγο θα μοιάζει απαγορευμένο και αυτό.

Με κάλεσαν φίλοι στη Γερμανία, χρόνια πίσω, ο Γιώργος με τον Vladan.Είπα, θα με έχουν ξεχάσει πια είκοσι χρόνια μετά τις διώξεις. Πήγα.Με τσίμπησαν στα σύνορα, μόλις κατέβηκα το αεροπλάνο, η Έλλη έκανε να ξαναμιλήσει ένα μήνα. Στάμνχαιμ, Στουτγάρδη, παρέα με κούρδους, βόσνιους, κροάτες και μόνο προς το τέλος με έναν έλληνα. Το εθνικιστικό ήταν σε έξαρση, τα χρόνια του εμφύλιου στην Γιουγκοσλαβία, υπήρξε όμως αλληλεγγύη στη φυλακή, όχι ρατσισμός και τέτοια, δεν σκέφτηκαν να μας πειράξουν μουσουλμάνοι ή καθολικοί που ήταν πολλοί περισσότεροι μάλιστα.
Με θέλανε πίσω οι Ιταλοί,με είχαν καταδικάσει ερήμην πολλά χρόνια, καμιά εικοσαριά. Η δίκη όμως στην Ελλάδα,που οι ίδιοι είχαν ζητήσει, προηγείτο, άρα η καταδίκη στην Ιταλία δεν έχει καμία νομική ισχύ σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Δεν δικαιούται λοιπόν η Γερμανία να με εκδώσει και επιστρέφω ελεύθερος. Έμεινα σαράντα μέρες στον τόπο όπου αντάρτες της Raf άφησαν τη τελευταία τους πνοή.
Τι ζητάω; Μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάω!

Έγινα καπετάνιος, ταξιδευτής, αναζητητής, ήμουν μαχητής, έχω να θυμάμαι. Ζωή σαν παραμύθι μοιάζει τώρα που τη ξετυλίγω..
Τις πορείες, τις καταλήψεις στα εστιατόρια της πόλης για να επιβάλλουμε προλεταριακή τιμή στο φαγητό, ίση με αυτή των φοιτητικών εστιατορίων. Τις καταλήψεις σε κτίρια και σχολές, μέρες και νύχτες αγκαλιασμένοι, αδελφωμένοι, αυτόνομοι.
Τις συγκρούσεις, η αδρεναλίνη στα ύψη,η αίσθηση του απόλυτουη αντιεξουσία στην πράξη, η πόλη μας ανήκει. Φτάσαμε παντού με τραίνα που έχουν καταληφθεί. Ρώμη, Μπολόνια, Μιλάνο, Νάπολι,Πίζα, Λιβόρνο,Τζένοβα, Ραβέννα μου έρχονται στο μυαλό. Στις μεγάλες πάνω από μία φορές. Χιλιάδες, όλοι όμοιοι, ο ένας να φυλάει τα νώτα του άλλου. Είδα κτίρια στις φλόγες, οι σφαίρες να σκίζουν τον αέρα, μια φορά στη τεράστια διαδήλωση της Ρώμης το ’77 τις ένιωσα σχεδόν κυριολεκτικά στο πετσί μου,τότε που οι σύντροφοι άνοιξαν δυο τρία οπλοπωλεία. Κτίρια σύμβολα της κρατικής εξουσίας να βάλλονται με πραγματικά πυρά. Τρεχάλα, πορεία και ξανά τρεχάλα, άλλοτε συντεταγμένα, άλλοτε μας διασπούσαν, διασκορπισμένοι για να ανασυνταχθούμε λίγο πιο κάτω, για ώρες.. Απαλλοτριώσεις μεγάλων καταστημάτων, επανοικειοποίηση του πλούτου.Που από ιδιωτικός, ατομικός γινότανε κοινωνικός. Εισβολές σε γραφεία και εταιρίες. Αυτά!

συνέδριο στην Bologna

Για να είμαστε πολλοί μαζί στην καθημερινότητα της διαβίωσης, ψάχναμε παλιά αρχοντικά με τα οποία ήταν διάσπαρτη η ύπαιθρος γύρω από την πόλη. Τα νοικιάζαμε λοιπόν αρκετοί μαζί κι έτσι η τιμή γίνονταν προσιτή. Πανέμορφα τεράστια κτίσματα, κρυμμένα συνήθως στο πράσινο, μέσα σε δάση, που οι ιδιοκτήτες τους απόγονοι ξεπεσμένων ευγενών αδυνατούσαν να συντηρήσουν. Ήταν λίγο απομακρυσμένα βέβαια και η συγκοινωνία όχι και τόσο συχνή. Όλο κι έσκαγε κάποιος με αυτοκίνητο όμως και διευκόλυνε τα πράγματα.

Ξαναλέω πως αδυνατώ να ορίσω το σωστό και το λαθεμένο μιας και οι απόψεις διίστανται, είναι υποκειμενικές. Η κοινωνία,οι πολλοί δείχνουν χρόνια τώρα πως αρκούνται στο να είναι θεατές σε αυτά που συμβαίνουν, και μάλιστα στο ίδιο έργο. Τους αρκεί να αποδέχονται παθητικά άλλοι να ορίζουν τις τύχες τους, την έκβαση των υποθέσεων που τους αφορούν. Μην παίζουμε με τις λέξεις, η παθητικότητα τους χαρακτηρίζει, αντιπαθούν το ξεκούνημα. Αρκούνται στην ετερονομία. Και με αυτή τους την στάση καθορίζουν και τις ζωές των υπολοίπων. Που όταν εξεγείρονται ακούνε βρισίδια κι από πάνω. Τους αφήνουν απροστάτευτους. Βέβαια τα οφέλη από τις κινητοποιήσεις τα καρπούνται όλοι!

Γράφω αυτές τις γραμμές γυμνός στα βράχια του Μπάτη,στη μύτη, απέναντι από την Κακόπλακα. Βλέπω πιο πίσω την Καβάλα που αστράφτει στον ήλιο, και ζωγραφίζεται μια εικόνα που αποτυπώνει την κατάσταση για την οποία μιλάμε. Η Παναγία κάνει τη μεγάλη διαφορά μέσα στο κάδρο. Με σπίτια που έχουν άποψη, που έχουν χρώμα. Με τα κόκκινα κεραμίδια. Σχεδιασμένα με ευαισθησία. Η υπόλοιπη εικόνα άχρωμη, όλα ίδια, γκρίζες πολυκατοικίες, τετράγωνα μεγάλα κουτιά. Χωρίς ψυχή Κάποτε τα μαστόρια έδιναν ζωή στα δημιουργήματά τους. Σήμερα. … να τελειώνουμε μια ώρα νωρίτερα.
Χώροι για να μαντρώνουν, να κοιμίζουν.

Θελήσαμε ν’ αλλάξουμε την κοινωνία,φτιάχναμε και τους εαυτούς μας διαφορετικά, όλα διαμορφώνονται, έτσι κι αλλιώς. Με τα χρόνια, με τις προσπάθειες. Ότι σπέρνεις φυτρώνει. Η σπορά μένει. Αύριο θα καρπίσει!
ΤΟ ΚΑΛΌ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΝ. Εκείνο που χρειάζεται είναι να ισορροπείς, σαν τον σχοινοβάτη. Κι όταν επικρατεί η αγάπη και η αλληλεγγύη είναι καλό. Ο ένας για όλους και όλοι για τον ένα.

Θα αδίκησα σίγουρα κάποιους, δεν έγινε με πρόθεση.

Και, άντε να γράψεις μπαλάντα σαν το One και να την ερμηνεύσεις όπως ο Bono.
In the name of love.
Ο οποίος φυσικά διαγράφηκε από την καρδιά μας μόλις έγινε αυλοκόλακας προέδρων-δολοφόνων.

Ταξίδεψα, είδα και άλλη ήπειρο. Μεξικό, Σαλβαδόρ, Βρετανική Ονδούρα. Σε αυτή την τελευταία μάλιστα που είναι όλη κι όλη η χώρα μια πόλη, κτισμένη ολοκληρωτικά με ξύλο και την αποχέτευση να χύνεται σε ποταμάκι που την διασχίζει. Μοναδικό και φυσικά σιχαμερό. Το μακρινό 1979 νομίζω, καλοκαίρι.Μέρη διαφορετικά, ζούγκλα, υγρασία αφόρητη, πήγα στις πυραμίδες των Αζτέκων και αυτές των Μάγια, βαθιά μες τη ζούγκλα, σκαρφαλώνεις σχετικά εύκολα μα το κατέβασμα είναι σκέτη περιπέτεια,γιατί είναι πολύ απότομες. Και το ασήμι πάμφθηνο.
Σε υψόμετρο, με λίμνες τεράστιες, ιθαγενείς που μιλούν σχεδόν μόνο την αρχαία γλώσσα τους και δεν καταλαβαίνεις λέξη, συνεννόηση μονάχα με νοήματα, Με τους υπόλοιπους εμείς ιταλικά,αυτοί ισπανικά με ξεχωριστή προφορά, ρίζα λατινική και οι δύο γλώσσες, συνεννοούμασταν. Mexico City αχανές,το κέντρο πανέμορφο, στην περιφέρεια παραγκούπολη.

Πολύ αργότερα,πίσω ξανά, ο μεγάλος Τζίμας κάνει παρέα στο Τεμπελχανείο με τον Μανώλη, τον Βαγγέλη και τ’ άλλα παιδιά, θα μας φύγει κι αυτός βρε γαμώτο! Ο Καρράς ανοίγει ξανά την Μυροβόλο παίρνοντας την σκυτάλη από τον Τσαλκιτζόγλου, αφού έχει περάσει εν τω μεταξύ από τον Κήπο και την Μαρκίζα. Ο Γκάλης Ελλαδογραφία, στα Καπνομάγαζα τώρα, έκανα κι εγώ κάποια μεροκάματα εκεί για να βοηθηθώ στο ξεκίνημά μου σαν ασφαλιστής, μέχρι ν’ αρχίσω να βγάζω κάποια χρήματα απ’ την καινούργια μου δουλειά. Πολλά χρόνια πριν με τα παιδιά του Έρεβος φτιάξαμε και δουλέψαμε το Πικ Νικ στη Βενιζέλου. Ήταν τα χρόνια του Ωκεανίς, Σαρίδης, Picchio Rosso με τους αδελφούς Κοντόρια, Salina και Νικολαϊδης με τον αγαπητό Σούλη στην Ηρακλίτσα, Enjoy στην Πέραμο,και Χρήστος Τουμανίδης στο Παλιό με το Joyfull. Γίνεται friend αργότερα και κατεβαίνει και αυτός παραλία. Στο χωριό,στην Ηρακλίτσα κάποια στιγμή ο Μίκης με τον Καφά φτιάχνουν το Ναυτίλο, και στους παρθένους ακόμη αμμόλοφους ο Βαγγέλης ο Γκαγκάκιας ένα απλό,χαριτωμένο μπαράκι για να ξεδιψούν οι γυμνιστές που αναγκαστήκαν να φορέσουνε μαγιό. Αυτό,ακόμη πιο πίσω στον χρόνο.

Dire Straits & Eric Clapton – Walk of Life [Wembley -88]

Ανέβηκε στις 3 Σεπ 2008

Dire Straits performing live with Eric Clapton at Wembley Stadium at Nelson Mandela 70th Birthday Party 11th June 1988.

Ήταν τα χρόνια του Bico και του Νέλσωνα Μαντέλα, των μεγάλων μουσικών ραντεβού για την ελευθερία, ενάντια στον ρατσισμό και το απαρτχάιντ, για την απελευθέρωση του μεγάλου ηγέτη. Των αγώνων ενάντια στην νεοαποικιοκρατία, για το δικαίωμα στη ζωή, ενάντια στην καταλήστευση του Τρίτου Κόσμου, αυτό που αργότερα έγινε αγώνας ενάντια στο χρέος. Τότε επίσημα χρεωμένος φαίνονταν μοναχά ο Τρίτος Κόσμος,που τον λήστευαν απ’ όλες τις πλευρές για να απολαμβάνουμε προνόμια εμείς οι υπόλοιποι και μία ‘άνετη’ ζωή.

Σήμερα ζούμε τα χρόνια που θα έπρεπε να πολεμάμε ενάντια στα χρέη του ‘Πρώτου Κόσμου’.
‘Για ένα κομμάτι ψωμί δεν φτάνει μόνο η δουλειά, δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου, δεν φτάνει μόνο το κορμί σου, το πιο σπουδαίο είν’ η ψυχή σου δικέ μου. Έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία.’

1976, τραγούδι Μίκης Θεοδωράκης. Τους στίχους, συγκλονιστική προφητεία ο Νίκος Γκάτσος.
Τη μουσική ο Μάνος Χατζιδάκις.
ΕΛΛΑΔΟΓΡΑΦΊΑ.
Τω καιρώ εκείνο ο ακμαιότατος κλάδος της πελασγικής δρυός εκάλυπτε τρείς οικισμούς πέριξ του μυστηριώδους Βράχου της Ακροπόλεως. Αλλά μετά τα δραματικά γεγονότα της Μεσοποταμίας, τα οποία οδήγησαν εις την έξωσιν των πρωτοπλάστων εκ της κοιλάδας του Τίγρεως και προεκάλεσαν σύγχυσιν εις τας φρένας των ανθρώπων οι οικισμοί των Αθηνών ήρχισαν να πληθύνονται παραλόγως. Αποτέλεσμα υπήρξεν η αλματώδης επέκτασις της πόλεως και η δημιουργία του μεγάλου άστεως, το οποίο κατά τους αρχαιόπληκτους ιστορικούς εμεγαλούργησε και περιεβλήθη την αίγλη της αιωνιότητος.
Επίσκοποι και προεστοί
κατακτητές και στρατηλάτες
επαναστάτες και αστοί
της ιστορίας οι πελάτες.
Αλλά οι αρχαίοι Θεοί, εν τη μερίμνη των διά τα υπόλοιπα πελασγικά φύλα, απεφάσισαν την βαθμιαία κατάρρευσιν των Αθηνών ως ηγέτιδος πόλεως, και την απαλλαγήν του Ελληνισμού, ως εθνικού πλέον συνόλου, εκ των κινδύνων του συγκεντρωτισμού. Κατά τους επόμενους μακρούς αιώνας κατεβλήθησαν αρκεταί προσπάθειαι δια την αναβίωσιν του παλαιού άστεως, αλλ’ αύται απέβησαν άκαρποι. Ευτυχώς δε, διότι κατά την νεωτέραν και σκληροτέραν δοκιμασίαν του γένους, η εκ νέου κυριαρχία των Αθηνών θα απεδυνάμωνε τας κορυφάς και τας πεδιάδας της πελασγικής γης, αι οποίαι διεμόρφωσαν την οριστικήν φυσιογνωμίαν της φυλής και κατηύγασαν δι ανεσπέρου φωτός τους ομιχλώδεις ορίζοντας της περιδεούς ανθρωπότητος.
Στο Σούλι και στην Αλαμάνα
κάναμε φως τη συμφορά
θα μας θυμούνται τάχα μάνα
καμμιά φορά ;
Ματαία ελπίς. Ουδείς τους ενεθυμήθη ως ζώσαι αιωνιότητας, ουδείς τους κατενόησεν εις τας πραγματικάς των διαστάσεις. Και αι Αθήναι, καταστάσαι πρωτεύουσα του νεοπαγούς κράτους, ήρχισεν να προετοιμάζονται δια την εκ νέου απορρόφησιν της ικμάδας του έθνους. Αλλά η προγονική κληρονομιά δεν είχεν εξ ολοκλήρου σπαταληθεί και οι μεταγενέστεροι αδελφοί του μικρού Χαρμόπουλου ,εκ των Ηπειρωτικών ορέων και εξ όλων των στενωπών της αθανάτου πατρίδος, διέπλευσαν την Αχερουσίαν της μοίρας των με την γαλήνην του μαρτυρίου και της θυσίας. Και τα βαρβαρικά έθνη ηπόρησαν και κατ’ ιδίαν εκάγχασαν ακριβώς όπως
αι Αθήναι
Χτυπάτε της οργής προφήτες
καμπάνα στην Καισαριανή
να ρθουν απόψε οι Διστομίτες
να ρθουν κι οι Καλαβρυτινοί
με σπαραγμό κι απελπισία
για τη χαμένη τους θυσία.
Άραγε είναι αληθές ότι η θυσία των απέβη επί ματαίω ;
Ουδείς δύναται να αποφανθή μετά βεβαιότητος και ουδείς δύναται να προεξοφλήση το μέλλον διότι η ιστορία του ανθρώπου είναι μία συνεχής παλινδρόμησις. Αλλά με την διαρκώς ογκούμενην υπερτροφίαν της Αττικής αι προοπτικαί διαγράφονται σκοτειναί. Οι αρχαίοι Θεοί δεν υπαρχουν πλέον δια να δώσουν την λύσιν, και ούτω, θάττον ή βράδιον, αι Αθήναι θα συγκεντρώσουν εις τους κόλπους των και θα εξαφανίσουν διά παντός την Ελληνικήν αρετήν, ως ο Κρόνος εις το απώτατον παρελθόν κατέτρωγε τα ίδια αυτού τέκνα ή ως ο Ήλιος εις το απώτατον μέλλον θα συγκεντρώσει εις τας αγκάλας του τους πλανήτας του
και θα καταβροχθίσει αυτούς!
Γένοιτο! και εις τους αιώνας των αιώνων αμήν.
Πότε θ’ ανθίσουν τούτοι οι τόποι ;
Πότε θα ρθούνε καινούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε τη βλακεία
στην τελευταία της κατοικία ;

  • Θα ξεχωρίσω και θα αναφέρω δύο φανταστικές συναυλίες που είδα στην πόλη αυτά τα χρόνια. Η πρώτη στο θεατράκι της Παναγίας,με τα κρουστά του Δημήτρη Τουλιάτου και τον Ρος Ντέιλυ στην μπάντα, αξέχαστοι. Η δεύτερη στο αρχαίο θέατρο των Φιλίππων αποτέλεσε για μένα μια ντροπιαστική στιγμή στην πόλη, ο Γιάννης Μαρκόπουλος με όλο το επιτελείο του,και μιλάμε για εξαιρετικούς καλλιτέχνες, Χαλκιάς, Γαργανουράκης, Λαβίνα,δεν καταφέρνουν να μαζέψουν πάνω από τριακόσιους θεατές. Δεν πτοούνται όμως και δίνουν μια εξαιρετική παράσταση. Αξέχαστη.

Θα αναφέρω επίσης το υπέροχο feeling των περιστρεφόμενων ντερβίσηδων στο θεατράκι του κάστρου. Πανέμορφα.[ Tο θεατράκι αυτό πρέπει να εγκαινιάστηκε με παράσταση του Θεατρικού Εργαστηριού, εάν θυμάμαι καλά, τα χρόνια που βρέθηκα κι εγώ μαζί με τα παιδιά, την περίοδο πριν μετεξελιχθεί σε ΔΗΠΕΘΕ.]
Πρέπει να έχουμε ξαναμιλήσει για τις συγκρούσεις ανάμεσα σε Τζάγκερ αστυνομικούς και θεατές τον Απρίλη του 67 στην Αθήνα, κατά την διάρκεια της συναυλίας των Stones. Nα πούμε λοιπόν με την ευκαιρία και για άλλα σημαντικά μουσικά γεγονότα στα οποία στάθηκα τυχερός να παρευρίσκομαι.

Και πρώτα απ’ όλα στη φανταστική συναυλία των Pink Floyd στο ΟΑΚΑ, ότι ποιο δυνατό μου έχει συμβεί ΜΟΥΣΙΚΆ ΣΤΗ ΖΩΉ ΜΟΥ. Μάιος του 89. Mε το φίλο μου τον Τάκη τον ‘Μαπίκ‘. Θα πω μόνο πως ξεκίνησαν χαλαρά κι όσο περνούσε η ώρα η ένταση ανέβαινε, ο κόσμος στην αρχή αποσβολωμένος ξαφνικά ξέσπασε σε ένα ασταμάτητο παραλήρημα στο τελευταίο μέρος του θεάματος. Απλά πανζουρλισμός! Στην κιθάρα,δεν έχω λόγια να σας μεταφέρω τον τρόπο με τον οποίο την χειρίζονταν ο Gilmour. Δεν νομίζω να έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο.

Σεπτέμβρης 97, Θεσσαλονίκη και U2, ΣΤΟ ΛΙΜΆΝΙ, η πόλη για τρεις ημέρες ανέπνεε αλλιώς. Μηχανές. Απόλυτος άρχοντας στη σκηνή ο Bono, φανταστικός στην κιθάρα ο Edge. Τρομεροί. Τρεις μέρες ατέλειωτη γιορτή στην πόλη που την έχουν κατακλύσει νέοι απ’ όλα τα Βαλκάνια.

http://www.mixanitouxronou.gr/i-proti-synaylia-ton-u2-stin-ellada-peninta-chiliades-thaymastes-plimmyrisan-to-limani-tis-thessalonikis-pos-i-apergia-ton-teloneiakon-

Και να γυρίσουμε πιο πίσω στο μακρινό 88, είναι Οκτώβρης, πολύ ζεστός καιρός, έχω κατέβει με τη μηχανή στην Αθήνα μέσω Σκοπέλου, η μεγάλη συναυλία της Διεθνούς Αμνηστίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η πιο πολιτική και συγκινητική μιας και κεντρική στιγμή στάθηκε αυτή που 30 με 50 ‘μητέρες των εξαφανισμένων της Αργεντινής’ παρέλασαν στη σκηνή, με τα μάτριξ να μεταδίδουν εικόνες από την καταστολή του φασιστικού καθεστώτος του στρατηγού Βιντέλα. Τρέϊσι Τσάπμαν, Πίτερ Γκάμπριελ, Γιου Σου Ν’ Ντουρ, ο δικός μας Γιώργος Νταλάρας να ξενερώνει την κατάσταση, ο Στίνγκ και ο Μπρούς Σπρίνγκστιν, έπαιξαν, τραγούδησαν και φώναξαν στον κόσμο να ‘ξεσηκωθεί για τα δικαιώματά του’. Πάλι στο ΟΑΚΑ.

  • Ιδιώτευσα λοιπόν πολλά χρόνια. Από την εξέγερση του 2008 και μετά πήρα τα πάνω μου, πέρσι με το κίνημα των πλατειών βγήκα απ’ το καβούκι μου, με τις όποιες δυνάμεις έχω. Είναι ενθαρρυντική η κατάσταση, κι ας μη φαίνεται αρκετά, κι ας αποκρύπτεται μαζικά από τα μέσα χειραγώγησης και παραπληροφόρησης. Ένα ικανό κίνημα έχει απλωθεί στις γειτονιές της Αθήνας και σε πολλούς χώρους της υπόλοιπης χώρας, αυτόνομο.Έχει δημιουργήσει αντιδομές, οργανώνοντας τον κόσμο της χειραφέτησης. Θέλει πολύ δρόμο ακόμη και υπομονή, και να σταθούμε μακριά από ιδεοληψίες. Θέλει ψυχραιμία. Το σύστημα χρησιμοποιεί απροκάλυπτα όλα τα όπλα που διαθέτει, κρατικά και παρακρατικά για να φιμώσει ή και να σβήσει τελείως όπου μπορεί τις μορφές αντίστασης και ανυπακοής. Οι δομές των ελεύθερων ανθρώπων που αυτοοργανώνονται είναι εκεί έξω. Οι αυτόνομες φωνές.

Ας κρατήσουν οι χοροί, υπάρχουν ήδη στέκια αλλιώτικα, επαρχιώτικα και παντού! Με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς! ας πληθύνουν,ας δυναμώσουν. Έχουμε ένα πλούσιο παρελθόν από το οποίο να μάθουμε.
Δεν μοιάζουμε με κανένα από αυτά που κυκλοφορούν σαν πρότυπα από τους θεσμικούς παίχτες αυτού του ‘παιχνιδιού’ που λέγεται καπιταλισμός και αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ακούστε το με προσοχή.

Από τους τοίχους:
Αφήστε τις σακούλες και πιάστε τις κουκούλες.
Σκάσε και ψώνιζε.
Καταναλώνω, άρα υπάρχω.
Οι συνειδήσεις γεννιούνται στα οδοφράγματα.
Δούλευε, ψήφιζε και σκάσε.
Αφήστε τα ψώνια και πιάστε τα καδρόνια.
24ωρο της υποταγής, δουλειά και κατανάλωση και στ’ άλλα θεατής.
Ύλη παντού, αγάπη πουθενά.

συνεχίζεται

μιχαλης 277

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

ΜΜ. χόρεψες πάνω στο φτερό του καρχαρία – 9

το πέταγμα, πινκ φλόιντ

Δεύτερο σπίτι μας από μικρά παιδιά τα καλοκαίρια ο Μπάτης. Εκεί από τον Θοδωρή τον Γιαννακούδη έμαθα wind surfing και θαλάσσιο σκι πρώτα, ιστιοπλοία ανοιχτής θάλασσας αργότερα. Όταν ένιωσα πως το να γίνω και εγώ εκπαιδευτής θαλάσσιων αθλημάτων ήταν κάτι πολύ ταιριαστό στο χαρακτήρα μου αυτός ήταν που με συμβούλευσε να μεταφερθώ στο Εστέλλα του Τοτού στην Ηρακλίτσα. Έλεγε πως εκεί θα ήταν η παραλία του μέλλοντος.  Και έπεσε διάνα.Στον Μπάτη μεγάλωσα και ενηλικιώθηκα, στα βραχάκια του έκανα και τον πρώτο μου γυμνισμό, οι αμμόλοφοι ήταν ακόμη πολύ μακριά. Γνωρίστηκα εν τω μεταξύ και με τα θαυμάσια παιδιά του Θεατρικού Εργαστηριού. Γιάννης Κουκιάς, Δημήτρης Μπουζάνης, Ζωή κι Γιούλη Αποκατανίδου με τον Λαδά της τον Ανδρέα, ο Λεόντιος ο Πετμεζάς,η Έλσα ο Δημήτρης Ορφανίδης και ο Άγγελος,ο Γιώργος Κρασογιάννης, η Πάτρα, η Ευγενία και η Μαρία η Κρεάδα, ο Γιώργος ο Μαστοράκης και ο Φάνης κάποια από τα ονόματα που θυμάμαι μαζί με πολλά ακόμη θαυμάσια αγόρια και κορίτσια. Μοιραστήκαμε υπέροχες στιγμές.

Μαθαίνω πολλά, γίναμε πολύ καλό τημ, δουλέψαμε σκληρά, έχουμε γερούς δασκάλους. Πρώτα από τα Γιάννενα ο Νάκος ο Γιώργος με τα μούσια. Μετά ο Δημήτρης ο Ιωάννου από τη Θεσσαλονίκη. Ανεβάζουμε παραστάσεις σε Θάσο, Καβάλα, Δράμα και Θεσσαλονίκη. Μου στάθηκαν πολύ τα παιδιά και στις δικαστικές μου διαμάχες με διαβήματα στις αρχές και την πόλη. Και βεβαίως στάθηκαν τα πιο δημιουργικά χρόνια της ‘νέας εποχής μου’, τα πιο συναρπαστικά. Και μιας και ο αέρας μου ταιριάζει,φέρνουμε και το πρώτο ιδιωτικό ιστιοπλοϊκό σκαφάκι στην Καβάλα με τον ιδιοκτήτη και συμμαθητή και φίλο, τον Γιάννη τον Καραβά. Από τον Πειραιά στην Καβάλα σε τρία τριήμερα, εγώ πήρα μέρος στη διαδρομή Ραφήνα-Φτελιά Βόλου. Με την ευκαιρία να σας πω πως ο Πτελεός είναι το χωριό καταγωγής του παλιού μου φίλου Νίκου Αθανασίου και του Μάριου [ο οποίος,χρόνια αργότερα,παντρεύτηκε στη Θεσσαλονίκη την εξαιρετική Στέλλα, γλυκιά φίλη απ‘ τα παλιά].  Θέλησα πολύ να πάρω μέρος και στα άλλα ταξίδια, μου ήταν όμως αδύνατο μιας και έγιναν καλοκαίρι κι εγώ ήμουν απασχολημένος με την δουλειά μου στην παραλία..

Εκείνα τα χρόνια είχα, και δεν την ξεχνώ με τίποτα, μια πολύ δυνατή εμπειρία στο νερό. Ήταν για μένα ‘βάπτισμα πυρός’ στα δύσκολα, στην πραγματικότητα της αληθινής θάλασσας. Που έχει και τα στραβά της. Βλέπετε ήμουν συνηθισμένος στα ήρεμα νερά μέσα στον κόλπο όπου εκπαίδευα τους πελάτες μου.

Βρέθηκα ένα Σαββατοκύριακο στη Θάσο με το σκαφάκι γιατί με χρειάζονταν ο φίλος μου ο Αλέξης ο Σαπουντζής. Ετούτος είχε ένα δωδεκάμετρο τότε,ίσως και μεγαλύτερο, τη διάδοχο της βασιλικής Ναυκρατούσας. Άραξε τη νύχτα του Σαββάτου στον Λιμένα και φύγαμε με το δικό μου το μικρούλι να κάνει ψαροντούφεκο στα Κύνηρα. Όπως και έγινε. Κοιμηθήκαμε αργότερα στο μεγάλο και το άλλο πρωί κάναμε το γύρο του νησιού, ψήσαμε και φάγαμε τη λεία στα βράχια στις Αλυκές, κολυμπήσαμε στον Αρχάγγελο, φάγαμε λουκουμάδες στα Λιμενάρια και δώστου απόγευμα προς βράδυ Κυριακής για επιστροφή. Μόνο που ο καιρός άρχισε να χαλάει και μας βρήκε το μπουρίνι μεσοπέλαγα! Ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε, πήγαινα στα επτά κοντά μέτρα πίσω από το μεγάλο για να κόβει, μέσα στα απόνερα του. Κι όμως ο αέρας με σήκωνε σαν καρυδότσουφλο, πείρα δεν είχα, βούτηξε στο νερό ο Αλέξης, ανέβηκε στο μικρό μιας και είχε αφήσει στο τιμόνι του δικού του τον Ντόρη τον Λυμπερόπουλο,ο οποίος κάποια χρόνια μετά το έκανε δικό του, πήρε το τιμόνι και έτσι έμαθα πώς οδηγούν στην τρικυμία Μας οδήγησε ασφαλείς στην Ηρακλίτσα όπου είχα αφήσει στη θέση μου να κρατάει το ‘μαγαζί’ άλλο καλό φίλο τον Κώστα τον Χατζηγιώργη. Έτσι έμαθα τι σημαίνει πραγματικά θάλασσα!

Τελειοποίησα και την ιστιοπλοία μου πάντα με τον Γιαννάκη τον Καραβά σε διήμερα Καβάλα Ηρακλίτσα και Καβάλα Θάσος, αρχές φθινοπώρου που σταματούσε η δουλειά. Ψαρέματα, ψησίματα, ύπνος στο σκάφος και γυμνισμός όταν μας έπαιρνε. Μαθαίνουμε να πετάμε και με αλεξίπτωτο πλαγιάς, μια μεγάλη παρέα, τη Φαίη θυμάμαι μοναχά.

Παντρεύομαι κιόλας τη Λίνα, γεννιέται πρώτα η Έλλη και μετά η Μαριλένα, έχουμε δοκιμάσει εν τω μεταξύ μήπως και καταφέρουμε να εγκατασταθούμε Θεσσαλονίκη μιας και η αδελφή μου η Μανίνα και ο γαμπρός μου ο Δημήτρης μας προσφέρουν δουλειά σε μόνιμη βάση. Κάθε φορά που μπαίνει άνοιξη όμως και μυρίζει καλοκαίρι το μυαλό πετάει στην θάλασσα με την οποία ακόμη είμαι πολύ καψούρης, κι έτσι ο εγκλιματισμός αποτυγχάνει. Οι παραλίες με τραβάνε σαν μαγνήτης. Ήταν τα χρόνια της Σελήνης και του Δον Κιχώτη, του Berlin λίγο αργότερα. Και του Ηρακλή του Δούκα. Ανατέλλει το άστρο του Παπάζογλου και του Ρασούλη, ας είναι και οι δύο καλά στην καινούρια τους κατοικία. Λίγο μετά και αυτό του Ζερβουδάκη, αμούστακο ακόμη τον γνωρίσαμε στην Αμουλιανή, ‘πεταμένο’ ένα Πάσχα στην αμμουδιά με την Μαρία Φωτίου. Μας γνώρισαν την Τήνελα στην Τούμπα. Εκείνο το διάστημα τραγούδησαν με τον μεγάλο Παύλο Σιδηρόπουλο για τον άλλο τεράστιο, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, ‘μάθε το ζήτω κι έλα μαζί μας’ και άλλα πολλά, σε συναυλία μάλιστα στο Ηρώδειο.

Στο μεταξύ η Ελλάδα αναστενάζει στα γήπεδα, δεν υπάρχουν ακόμη μαγαζιά στα Λαδάδικα, ή άλλες τέτοιες γειτονιές στέκια, αν εξαιρέσεις τα βραδινά Κάστρα, με τις ταβέρνες τους, υπάρχει όμως το Κρυφό Σχολειό [βραδάκια],και το Όλυμπος Νάουσα [μεσημέρια], όπου τρώει το φοιτηταριό. Τριγυρνώ συχνά στις σχολές, παρακολουθώ, αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας. Συνεργάζομαι στην Καβάλα με τον Σάββα τον Σιμιτσή,[που εν τω μεταξύ μας βάπτισε την Έλλη], και τον Καφά τον Χρήστο στο Απαραίτητο. Και λίγο μετά με τον Σαλαβάτη στο 32 που πήρε ο Νικόλας από τον Γιώργο τον Καψιτίδη και τον Περικλή. Είναι η περίοδος που δένομαι ακόμη περισσότερο με τον Καρρά. Μουσική παίζει ο Σάκης ο Ασβεστάς και σερβίρει ο εξαιρετικός με τα πινέλα Μανώλης Κελαϊδίτης.

Είναι τα χρόνια που ανθίζει ξανά το κίνημα του ζηλωτισμού, Άγιο Όρος, Μονή Εσφιγμένου, ‘Ορθοδοξία ή Θάνατος’, σας μίλησα νωρίτερα για τον φίλο μου τον Μαλέζη. Μου έχει αφήσει τον σπόρο,ψάχνομαι κι εγώ, πηγαίνω με τον φίλο και σύντροφο Χρήστο Γεωργιάδη στο Όρος, στη μονή Διονυσίου, γνωρίζω τον παπα Παύλο και τον μοναχό Αγάπιο, μελετώ το κήρυγμα της αγάπηςερωτεύομαι το περιβάλλον και την ησυχία, το ταπεινό πνεύμα και το κήρυγμα της συμπόνιας, πέφτω με τα μούτρα στο ψάξιμο, νιώθω ξανά χρήσιμος, εξομολογούμαι στον Παύλο, μου βάζει κανόνα.

Κρατάει χρόνια, παρακολουθώ και την κοινωνική και πολιτική κατάσταση. Αν εξαιρέσουμε τους φοιτητές και τους μαθητές που συχνά με τους αγώνες τους ταράζουν τα νερά του πράσινου ύπνου στον οποίο έχει βυθιστεί η κοινωνία,είναι τα χτυπήματα της 17ης Νοέμβρη, του ΕΛΑ και της Αντικρατικής Πάλης που τραντάζουν την ψευτο ευδαιμονία της πήλινης νιρβάνα που έχει καταλάβει τους μικροαστούς, τους στηλοβάτες του σοσιαλφασισμού που έχει σαρώσει τα πάντα. Τα ελεύθερα Εξάρχεια, Κουφοντίνας, Τσουτσουβής,Πρέκας,Μαρίνος, Σμυρναίος, Μαζοκόπος, Καλτεζάς, Κουμής, Κανελοπούλου. Και Αρκουδέας, Ντάνος Κρυστάλης μερικά από τα ονόματα που έμειναν χαραγμένα στη συλλογική μνήμη. Μαζί με τους αδελφούς Παλαιοκώστα αργότερα.

url

θα πληρώσετε για όλα 3

Τα καλοκαίρια στην παραλία ξεφεύγω τελείως, σαν να βρίσκομαι σε άλλον πλανήτη. Πρώτα σκηνή μετά τροχόσπιτο. Μεταξύ άλλων γνωρίζω τον Βαγγέλη τον Καψιμάλη και τον Ιορδάνη. Όλη μέρα στο σκάφος, το βράδυ φωτιά στην αμμουδιά, κρασάκια και κουβέντα, μουσική και χορός πολύ συχνά. Η άλλη πραγματικότητα είναι πολύ μακριά, κρατάμε μακριά τηλεόραση και ραδιόφωνο,δεν ακούμε ‘ειδήσεις’. Στην εξοχή,για εμάς, μια αυτάρκης ελεύθερη νησίδα στη μέση του ’πολιτισμού’ που είναι το κάμπινγκ. Με τους δικούς μας κανόνες. Δεν υπάρχουν αρχές παρά μόνο εμείς. Εξωτερική ενόχληση καμία.

Μόνο τώρα, τόσα χρόνια μετά, συνειδητοποιώ τι σήμαινε για όλους όσους το έζησαν εκείνα τα φοβερά καλοκαίρια στην ελεύθερη παραλία της Ηρακλίτσας. Η ουτοπία έχει ξαναγίνει πραγματικότητα. Επί μήνες, κάθε καλοκαίρι, για πάνω από 15 χρόνια ζήσαμε χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο κάμποσοι άνθρωποι, δίχως διαχωρισμούς και προκαταλήψεις, δίχως αποκλεισμούς και ανισότητες! ΔΊΧΩΣ ΝΑ Μας ‘ΖΑΛΊΖΕΙ ΚΑΝΈΝΑΣ ΤΟΝ ΈΡΩΤΑ.’ Ένα μαγιό όλη μέρα εξισώνει όποια ανισότητα!

Πετάω αβέρτα αλεξίπτωτα, τους ξεκινάω και τους προσγειώνω όλους στην αμμουδιά, ανάμεσα στις ομπρέλες και τους λιαζόμενους. Έχω σκοινί εκατό μέτρα και μπορώ και μανουβράρω το σκάφος μακριά από αυτούς που κολυμπούν, σε απόσταση από την αμμουδιά. Χρησιμοποιώ τον αέρα που με βοηθά να κρατώ ψηλά το αλεξίπτωτο και να οδηγώ με χαμηλές ταχύτητες, ελαχιστοποιώντας τον κίνδυνο για όλους. Και μιας και είμαι μακριά από την ακτή και οι υπολογισμοί στις αποστάσεις καμιά φορά αστοχούν,δύο ή τρεις φορές μου μπλέχτηκε το πανί στα μπροστινά δέντρα της αμμουδιάς, πάνω από τα κεφάλια των ‘θεατών’, λίγο πριν την προσγείωση, πάνω από το μπαράκι. Προς τέρψη όλων.Ακόμη τα θυμούνται και γελούν.

Είναι φοβερή εμπειρία το πέταγμα, κάθε φορά σαν τη πρώτη ! δεν βαριόμουν να τραβώ ποτέ. Μου έμαθε ο Άκης ο Βέτας πως να ανεβοκατεβάζω το αλεξίπτωτο, μαλακά πάνω από τα νερά, χρησιμοποιώντας τον αέρα, με τον δεμένο ‘αναβάτη’ να το απολαμβάνει. Εγώ απλά το πήγα πιο πέρα και τους ανεβοκατέβαζα πάνω από τα κεφάλια τουριστών και ντόπιων που ξάπλωναν στην αμμουδιά ηλιοκαμένοι. Αν μάλιστα επρόκειτο για κάποια όμορφη κοπέλα τότε την προσοχή όλων μονοπωλούσε η πτήση. Στην αμμουδιά οι πάντες ‘ξεβρακώνονται’.

Καλύτερος βοηθός από τον αέρα δεν υπάρχει, μπορείς να κάνεις όλους τους ελιγμούς με την ελάχιστη ταχύτητα. Και προσγειώνεις τον ‘αναβάτη’ πολύ μαλακά. Εάν δεν φυσά,τον αφήνουμε μαλακά στο νερό ‘κόβοντας’ σιγά- σιγά ταχύτητα στο σκάφος. Η παραλία περίμενε κάθε μέρα αυτόν που θα κάνει την αρχή, για να ξεκινήσει το θέαμα. Εάν οι συνθήκες είναι καλές μπορείς να κρατάς μια αμμουδιά καθηλωμένη. Πολύ συχνά συνέβαινε αυτό,και κάθε καλοκαίρι επέστρεφαν πολλοί ‘θαμώνες’ του προηγούμενου έτους. Όταν καθυστερούσε να ξεκινήσει η εργασιακή μέρα πετούσα για κράχτη την Έλλη, ξεκίνησε να πετά από τα τέσσερά της, η Μαριλένα δεν πρόλαβε.

  • Να ανοίξω όμως μια μικρή παρένθεση και να θυμηθώ εκείνη τη ζόρικη μέρα,με την απίστευτη φάση, όταν γλιτώσαμε τη ζωή ενός ανθρώπου σχεδόν από θαύμα. Ξέχασαν [και όμως είναι δυνατόν !] τα παιδιά στην αμμουδιά να δέσουν από το αλεξίπτωτο μια κοπελιά, ελληνογερμανίδα! δεν το πρόσεξα κι εγώ! και το κακό έρχεται τρέχοντας! Αυτή η τρομερή όμως καταφέρνει ν’ ανέβει τα πάνω από εξήντα μέτρα από την επιφάνεια του νερού, κρεμασμένη από τα μπράτσα της!! Κάτι κατάλαβα, η στάση του σώματος δεν ήταν φυσιολογική, άρχισα να την κατεβάζω σιγά- σιγά, για να μη πανικοβληθεί, να ζοριστεί λιγότερο. Και η απίστευτη, μου κάνει νόημα, όχι! θέλει να ξανανέβει, έτσι κρεμασμένη από τη δύναμή της!
  • Αργότερα μου είπε πως πίστευε πως αυτό ήταν το φυσιολογικό!
  • Για να μη σας τα πολυλογώ, την ανέβασα δεύτερη φορά ψηλά αλλά πλέον ήμουν πολύ ανήσυχος, δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα και αποφάσισα ότι θα την κατεβάσω οριστικά, όπως και έκανα, σωθήκαμε όλοι μαζί. Διότι, όπως είχα σωστά καταλάβει, το κορίτσι δεν πετούσε δεμένο!

Εκτός από ατέλειωτες συγνώμες και άπειρα κεράσματα γίναμε και πολύ καλοί φίλοι. Το επόμενο καλοκαίρι ήταν πάλι εδώ                                                                                                Εκεί γύρω βρίσκονται και τα νυχτερινά μαγαζιά με την μεγαλύτερη κίνηση σε όλη την περιοχή. Κάθε νύχτα κανονική κατάληψη από τη νεολαία. Στην αμμουδιά αμέτρητος κόσμος σε παρέες με κιθάρες, φωτιές και μουσική, τα μπαράκια και τα κλαμπ γεμάτα πιτσιρικάδες και μεγαλύτερους. Φυσικό λοιπόν, όταν όλα ησύχαζαν, αργά τα χαράματα, κάποιοι θερμόαιμοι να ρίχνουν τα θαλάσσια ποδήλατα στο νερό για μια βόλτα στα ανοιχτά!

Ένα πρωϊνό λοιπόν που κατεβαίνω στην αμμουδιά βλέπω πως ένα ποδήλατο λείπει. Βρε αμάν, που πήγε το ευλογημένο; περιμένω λιγάκι να μαζευτούν οι ‘βοηθοί’ μου, και με το που καταφτάνουν αρπάζω έναν, πρέπει να είναι ο Βασάκης, παίρνουμε το σκάφος και ορμάμε στο ψάξιμο. Με τα πολλά βρίσκουμε το καημένο ριγμένο στα βράχια, στη διαδρομή προς Παλιό, λίγο πριν το σπίτι του Γιώργου του Πετρίδη και της Λίλης. Το δένουμε πίσω από τη βάρκα και το ρυμουλκούμε σιγά σιγά. Έχει τρύπα, μπάζει νερά, καβαντζάρουμε την στροφή της Αρετούσας, προχωράμε αργά, εκατό μέτρα από την ακτή το χάνουμε τελείως. Πάτωσε.

Το βάθος είναι καμιά τέσσερα με πέντε μέτρα υπολογίζουμε. Τώρα; Αποφασίζουμε το απίστευτο. Ρίχνουμε σημαδούρα για να μη το χάσουμε μιας και ο πάτος είναι γεμάτος φύκια,η θάλασσα σκουραίνει και δεν μπορείς να δεις στο βυθό από την επιφάνεια. Βγαίνουμε στην ακτή, παίρνουμε μαζί μας ένα ακόμη έμπειρο παλικάρι και επιστρέφουμε πίσω. Οι δυο μας λοιπόν βουτάμε και ο τρίτος βγάζει έξω το σκάφος. Εμείς θα μεταφέρουμε το ποδήλατο στην ακτή περπατώντας στον πάτο! Όσο και να σας φαίνεται απίθανο, τα καταφέρνουμε. Το σηκώνουμε στα χέρια μας μες το νερό, κάνουμε λίγα βήματα, το αφήνουμε, βγαίνουμε επάνω στην επιφάνεια για να πάρουμε ανάσες, ξανά πίσω, στον πάτο. Τα ίδια, μέχρι που φτάνουμε στην παραλία, μέτρο μέτρο, βήμα βήμα. Κάθε τι βυθισμένο στο νερό χάνει το μισό του τουλάχιστον βάρος, γίνεται ελαφρύτερο. Τα καταφέραμε σηκώνοντας το κυριολεκτικά στις πλάτες μας στον βυθό περπατώντας λίγο λίγο! Χρειάστηκε πολύ ώρα και υπομονή, τα πνευμόνια μας αντέχουν γερά, είμαστε αποφασισμένοι να γυρίσουμε οπωσδήποτε πίσω με το τρόπαιο μας! Έτσι κι έγινε! Αξέχαστη εμπειρία.

Μόλις έρχονταν το σούρουπο γίνονταν το ρεφενέ και όσοι παρέμεναν μοιράζονταν τα ‘διακονήματα’ ενώ εγώ έπλενα τον εξοπλισμό. Όταν η δουλειά ήταν λιγότερη, αρχή και τέλος καλοκαιριού που η κίνηση ήταν σπασμένη, είχα τον χρόνο πριν βραδιάσει, έπαιρνα δυο- τρεις ακόμη, πάντα τον Σάκη, και ‘τρέχαμε’ στην Αρετούσα να βγάλουμε φούσκες αχινούς και μύδια. Ο Νικολαίδης ο Νίκος που έρχονταν συχνά μαζί μας έδειξε και ένα ‘γερό’ μέρος πίσω από τα κόκκινα βράχια και εκεί σε βάθος δύο, δυόμισι μέτρων βρίσκαμε μύδια τεράστια, τα βγάζαμε ένα- ένα με το χέρι. Έξω κάποιος ετοίμαζε τη φωτιά, ο Μάξ αναλάμβανε τα ψησίματα. Κρασί είχαμε μπόλικο και μερικά τσιγάρα καμιά φορά.

Κιθάρες που και που, καθημερινά το κασετοφωνάκι. Σουξέ μας για πολλά χρόνια το Sunday, Bloody Sunday, ακούγαμε πολύ U2 τότε. Και Dire Straits. Hey hey May may  Rock and Roll can never die τραγουδάει ο Νηλ Γιάνγκ.

  • Οι αναμνήσεις τρέχουν. Θα σας διηγηθώ εν τάχει ένα συμβάν που αξίζει ν’ ακούσουμε μιας και θαύμα θυμίζει, κάποια χρόνια πριν έτσι θα το ονόμαζαν, σίγουρα. Η ιστορία του Παύλου στα βράχια της Ηρακλίτσας. Είναι αρχή καλοκαιριού, αργά το απόγευμα, ο ήλιος έχει πέσει, είναι μέρα ακόμη. Λίγος ο κόσμος στην αμμουδιά. μας καλούν στο μπαράκι που βρίσκεται στο εσωτερικό, πίσω από τα δέντρα, μια παρέα Γερμανών τουριστών που επιθυμούν να μας κεράσουν κάποια ποτά. Τους ευχαριστήσαμε νωρίτερα στην παραλία με τα θαλασσινά παιχνίδια και θέλουν να δείξουν τη χαρά τους κερνώντας μας ότι επιθυμούμε. Δεν αρνιόμαστε, η αμμουδιά σχεδόν άδεια, έχουμε καθαρίσει και συμμαζέψει τον εξοπλισμό μας, το σκάφος δεμένο στη σημαδούρα του στα βαθιά, μπορούμε άνετα να ανέβουμε για ποτάκι, πράγμα που κάνουμε αμέσως.

Πίνουμε μπύρες με σφηνάκια όταν με πλησιάζει έντρομος ένας κύριος και τρέμοντας μου λέει πως μόλις παρακολούθησε τρομαγμένος την πτήση ενός αυτοκινήτου από τον απέναντι γκρεμό προς την θάλασσα, και πως πρέπει κάτι να κάνω μιας και είμαι ο μόνος εκείνη τη στιγμή που θα μπορούσα να δώσω ένα χέρι βοήθειας σε περίπτωση που υπήρχε ζωντανός! το πράγμα φαίνεται απίθανο, η πτήση είναι κοντά στα 70 μέτρα, τόσο το ύψος του γκρεμού, από κάτω βράχια, το βάθος του νερού όχι περισσότερο από μισό μέτρο σε εκείνο το σημείο. Η πρόσκρουση είναι τρομερή! Τρέχω προς τη θάλασσα, με ακολουθεί και ο Σάκης. Από πίσω μας τα παιδιά μας, Ο ΓΙΩΡΓΆΚΗς ΦΩΝΆΖΕΙ ΠΩΣ ΘΈΛΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΝΕΚΡΌ. ΠΑΡΑΚΑΛΏ ΑΠΌ ΜΈΣΑ ΜΟΥ ΤΟ ΘΈΑΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΤΙΚΡΙΣΩ ΝΑ ΜΗ ΜΕ ΣΟΚΆΡΕΙ ΠΟΛΎ, ΝΑ ΚΑΤΑΦΈΡΩ ΝΑ ΣΤΑΘΏ ΣΤΟ ΎΨΟς ΤΗΣ ΠΕΡΊΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΉΣΩ ΌΠΩς ΜΠΟΡΏ.

Πλησιάζουμε στα γρήγορα, έχει κύμα και μας δυσκολεύει, το αυτοκίνητο είναι καρφωμένο στα τέσσερα, μισό μέσα στο νερό και μισό απ’ έξω, ένας τύπος ντυμένος, μούσκεμα, ξυπόλητος είναι καθισμένος στα βράχια και μονολογεί! άθικτος. Ούτε γρατζουνιά, σε κατάσταση σοκ! Επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια λόγια. Τον ανεβάζουμε στο σκάφος, τον κοιτάμε από πάνω μέχρι κάτω, δεν πονάει πουθενά, σκέφτεται τον πατέρα του, την κακιά του τύχη, εμείς την καλή του που τον έχει ζωντανό και άθικτο. Τον βγάζουμε στην αμμουδιά, τον ξαπλώνουμε σε μια ξαπλώστρα, τον φορτώνουμε στο τζιπάκι του Μανιού του Γιάννη και τον ανεβάζουμε στο Νοσοκομείο. Ασθενοφόρο πουθενά.

Ξέχασα να πω πως στα βράχια έχει κατέβει γνωστός μου ορειβάτης από τη Δράμα, το όνομα του οποίου λησμονώ, για να βοηθήσει όπου χρειαστεί. Στην αλάνα πάνω από το συμβάν έχει μαζευτεί άπειρος κόσμος που παρακολουθεί σαστισμένος τα τεκταινόμενα. Για να μη πολυλογώ, ο Παύλος τη γλίτωσε με το σπάσιμο μιας και μοναδικής κλείδας κάτω από τον λαιμό του. Συνήλθε από το σοκ την ώρα που πλησιάζαμε στο Σανατόριο και ζήτησε το σκυλάκι του. Επικοινωνήσαμε με τους φίλους που αφήσαμε πίσω κι έτσι ο Σάκης ξαναπήρε το σκάφος, πήγε πάλι στα βράχια, βρήκε από τα γαβγίσματα το σκυλάκι,και το άλλο πρωί ο Παύλος έχει ξανά τη συντροφιά του. Γίναμε φίλοι έκτοτε και όποτε συναντιόμαστε να δείτε αγκαλιές και φιλιά! Αυτά με τον φίλο μας και την περιπέτειά του στον γκρεμό της Ηρακλίτσας.

Κλείνω την παρένθεση και επιστρέφω στις ροκιές, Do ‘nt forghet about me και Simple Minds για να ελευθερώσουμε τον Μαντέλα. Και Bico, που τον δολοφονούν στη γαμημένη νότια Αφρική οι λευκοί φασίστες στο κελί γιατί ήταν μαύρος και κομουνιστής! τα αιώνια κακά! κι εκεί όπως κι εδώ όπως και παντού σε αυτό τον άχρηστο ντουνιά!

Και όσο και αν μοιάζει αντιφατικό με το όλο κλίμα,βοηθώ στους ψαλμούς,τους χειμώνες βέβαια,στην εκκλησία του Αγίου Παύλου με τον παπα Βασίλη και τον μεγάλο δάσκαλο της Βυζαντινής μουσικής και εξαιρετικό ψάλτη κ Βασιλειάδη Θανάση.ΜΊΑ ΦΟΒΕΡΉ ΕΜΠΕΙΡΊΑ ΚΑΙ ΑΥΤΉ! Να πω πως με τον δάσκαλο ξανασυναντιόμαστε χρόνια μετά μιας και υπήρξε καθηγητής μου μουσικής στο γυμνάσιο .

Φωτιές σε Καβάλα και Θάσο, το βυθισμένο στο λιμάνι καράβι αμολάει λιπάσματα και ρυπαίνει τη θάλασσα, έρχεται και ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία να δώσει τη χαριστική βολή σε μια περιοχή που χάνει τον τουρισμό της μέρα με τη μέρα, η δουλειά πέφτει κατακόρυφα, πρέπει να τα παρατήσουμε μιας και ξαναεμφανίζεται μπροστά η προοπτική της Θεσσαλονίκης, ο γαμπρός μου με χρειάζεται, έχουμε φτάσει στο 1997 πλέον, ξαναγυρνάμε για μια πενταετία που ίσως να είναι και η τελευταία. Βέβαια στη ζωή πρέπει να ξέρεις να μη λες ποτές ποτέ. Εκεί γνωρίσαμε και τον Σάκη τον Μανάφη όπως και άλλα αξιόλογα παιδιά.

Με κρατάει το 5 επί 5, στου Κωφίδη, του Νικολούδη και σε όλα τα γηπεδάκια τελικά της κεντρικής και ανατολικής Θεσσαλονίκης, κολύμπησα στις πισίνες της καλοκαίρι και χειμώνα, τότε ήταν που ο φίλος ο Βασάκης μου έδειξε να κατεβαίνω με snow board στο χιόνι,πρώτα στον Λαϊλιά στις Σέρρες,απ’ όπου κατάγεται, και μετά στο Σέλι. Τον Άκη τον συνάντησα στη Θεσσαλονίκη μιας και για πολλά χρόνια με συντρόφευσε στις παραλιακές μου ασχολίες, ήταν για μεγάλο διάστημα ο βοηθός μου στην αμμουδιά. Εκεί ξανασυνάντησα επίσης και τον Αντώνη τον ‘Λυκουρέζο’, δικηγόρο που ζει στην Θεσ-νίκη και η καταγωγή του είναι από Ηρακλίτσα. Αυτός μου έδειξε τη Σμίξη και τη Βασιλίτσα. Τη Νάουσα με τα τρία πέντε πηγάδια είχα προλάβει να την επισκεφτώ με τον Θανάση τον Μαρωνόπουλο όπως και το Νυμφαίο και τόσα πολλά άλλα όμορφα μέρη, Όλυμπο, Ζαγοροχώρια κλπ με τον ορειβατικό όμιλο.

Γνώρισα το Καϊμακτσαλάν και το Ελατοχώρι. Οι κατεβασιές στην ησυχία των πλαγιών των κάτασπρων από το χιόνι είναι το κάτι άλλο, η ησυχία του βουνού, η θέα η απίθανη από τις κορυφές, εκείνη η καθαρότητα, η φρεσκάδα. Στη θάλασσα κουράζεσαι, στο βουνό ηρεμείς. Στην αμμουδιά τσιτώνεις, μόνο στο πέλαγος βαθιά, στην ησυχία του πανιού μπορείς να ηρεμήσεις, μετά το μεσημέρι. Οι κατεβασιές δίνουν πνοή, σε ανεβάζουν, είσαι λεύτερος ειδικά όταν χάνεσαι στο απάτητο μακριά απ’ τους άλλους. Ξεπηδούν από μέσα αρχαία ένστικτα. Όπως στο πέταγμα στην αφρισμένη θάλασσα με το πανί. Εδώ ταιριάζει απόλυτα ο Moby και οι φοβερές του μουσικές, όπως επίσης Placebo.

Η πτήση απ’ την πλαγιά έχει άλλη ομορφιά, εδώ πάλι γαληνεύεις. Νιώθεις μοναδικά, αξεπέραστα,πάντα ο άνθρωπος ζήλευε το πουλί! Αυτές οι ομορφιές που ξεσηκώνουν τις αισθήσεις είναι αξεπέραστες, σαν πολλά τριπάκια μαζί, αξίζει κανείς να δοκιμάσει, αν μάλιστα διαλογιστεί πάνω στο πόσα χρήματα ξοδεύει στις πιόλες και στα τσιγάρα, κάθε είδους. Δεν μετράνε μία μπροστά στην αδρεναλίνη που εκρήγνυται στο βουνό ή στη θάλασσα. Να μνημονεύσω και έναν άλλο δάσκαλο, σε άλλο άθλημα, τον Ανδρέα τον Σαραλιώτη που με γύμναζε στη σχολή του Σίμου του Ζαχόπουλου στο κικ μποξινγκ. Ήμασταν γνωστοί από τον Νικόλα,έρχονταν κι αυτός συχνά στο Vanitas.Πολύ γερός. Μαλλιάς κι εκείνος, καλή καρδιά. Μεγάλος δάσκαλος και ο Σίμος, με τον τρόπο του, και ο Σωκράτης ο Καραίτης με το βάθος του. Απλός και προσιτός και ο Τάσος, καλό παλικάρι.

Και λέω πως δάσκαλος είναι αυτός που σου δείχνει τον δρόμο που ακολούθησε εκείνος για να φτάσει εκεί που στόχευσε, προκρίνοντας σε και σπρώχνοντας σε να βρεις τον δικό σου,σύμφωνα με τον χαρακτήρα και τα μέτρα σου !

Κατέβηκα συχνά στην Αθήνα για διάφορους λόγους, κυρίως για να δω μεγάλα παιχνίδια του Θρύλου. Συναντούσα με την ευκαιρία τον καλό μου φίλο τον Αποστόλη τον αγιογράφο του οποίου τα ίχνη δυστυχώς έχω χάσει. Κάποια στιγμή ο Απόστολος έχει σπουδάσει στο ΤΕΙ της Καβάλας κι έτσι τον γνωρίσαμε, δεν θυμάμαι ποιος πρώτος, τελευταίος συνδετικός κρίκος είναι ο Χρήστος ο Γεωργιάδης. Βλεπόμασταν εδώ με τον Γερούδη, την Ελλάδα και την Αννούλα την Ησαία που και αυτήν την χάσαμε πριν λίγο καιρό, να ναι καλά εκεί που βρίσκεται. Έλεγα λοιπόν για τον φίλο μου, δεν τον ξεχνώ, κάπου θα τον ξανασκαλώσω. Εξαιρετικός, ψυχούλα, με πήγαινε στη μαρίνα του Φλοίσβου, στον Άλιμο και πίναμε κρασάκι, και αναλύαμε τον άνθρωπο και τις αδυναμίες του και τις ομορφιές της ζωής. Ανεβαίναμε στα βράχια του Λυκαβηττού, μπανίζαμε την Αθήνα από ψηλά και δώστου κουβεντούλα, και τα μεγάλα ερωτήματα. Για την επανάσταση που χάθηκε νωρίς. Και τον σκοπό της ζωής. Για τους νηπτικούς και την καρδιακή προσευχή. Μου γνώρισε και τον παπα Φιλόθεο τον Φάρο, στην Πλάκα, ήπιαμε τσιπουράκι στο Αρχονταρίκι του. Καπνίσαμε τσιγαράκι στο Θησείο, στα αρχαία, στην Αγορά. Μου έδειξε και τα Αναφιώτικα κάτω από τον Βράχο,αν τα λέω καλά.

Και μιας και θυμήθηκα την Άννα ας μνημονεύσω και άλλους φίλους που έφυγαν,με τους οποίους μοιράστηκα πράγματα και στιγμές μαζί, σαν τον Μίμη,τον Κωστίκα, τον Άρη τον Ανδριανάκη,τον Φωστηρόπουλο, τον Μαρμάγκαλο, και την αδερφή της Γιούλης,τη Ζωή που ήταν τόσο όμορφη και ευαίσθητη! Τον Θανασάκη τον Βούρα και πολύ παλιότερα τον γιατρό τον Καμαράτο που ήταν πάντα δίπλα στους νέους, με εκείνο το τσιγάρο, μόνιμα κολλημένο στα χείλια. Τον Ηρακλή τον Ανανιάδη. Δεν θα ξεχάσουμε και τον Γιάννη, τον ‘Ζανό’. Και φυσικά τον Άλκη τον Κριθαρέλη. Τον Γιώργο τον Κερανόπουλο, τον Παντελή την ‘Αλεπού’και τον κύριο Αντώνη, τον Γιάννη τον Ζαχαρόπουλο και τον Guido, τους δυο ξάδελφους Γιάννη και Διαμαντή Γεωργιάδηδες,  έκανα πολύ παρέα με τον δεύτερο, είναι αυτός που μου γνώρισε τον Ηρακλή τον Δούκα με το Μπανάλ του στην Θεσσαλονίκη, μπαρ που και αυτό σημάδεψε την εποχή του.

Και φυσικά την Λέτα.

Πολλά μου δίδαξε και ο μοναχός Αγάπιος στην Διονυσίου με εκείνο τον άμεσο τρόπο που είχε. Νομίζω πως μοιάζαμε πολύ. Ο παπα Παύλος με ‘έσκισε‘ στις νηστείες και τα διδάγματα. Την καρδιά μου την άγγιξε ο Αγάπιος. Τους τιμώ, όπως και τον γέροντα Ξάνθης. Σίγουρα στάθηκαν σταθμοί στην ζωή μου,την ‘σφράγισαν‘. Στάθηκα τυχερός είχα εξαιρετικούς δασκάλους στο πέρασμά μου, έδειξαν το δρόμο τους για να ζωγραφίσω κι εγώ τον δικό μου, αυτόνομα! Η ιδέα του θείου και της αθανασίας με γοητεύει αφάνταστα. Έψαξα και το δρόμο της Ανατολής. Παντού μιλούν για την αγάπη! Μιλούν για την ακινησία,πρέπει να τα ζήσεις τελικά, δεν εξηγούνται. Σιντάρτα, αέναη κίνηση, παρατήρηση, διαλογισμός ,Όσσο, Κρισναμούρτι, τεράστιοι. Ο Όσσο στάθηκε δάσκαλος για τον Ρασούλη, και για μένα. Και οι εξαιρετικοί σούφι.

Παράδεισος ή μετεμψύχωση, μετενσάρκωση ή ανυπαρξία; Ποιος ξέρει; Ψάξου, αγάπησε, αφήσου. Ταπεινά, δέξου τη διαφορετικότητα. Κτύπα και θ’ ακούσεις. Την καρδιά σου. Άνοιξε τα μάτια και θα δεις. Αυτό που σου ταιριάζει. Άκου όμως. Δέξου. Δίχως φανατισμούς. Αιώνια ερωτήματα. Τα πάντα ρέουν. Όλα τριγύρω αλλάζουνε. Θυμάστε το εργοστάσιο του Αποστολόπουλου που χώριζε στα δύο τον δρόμο στο Περιστέρι; μύριζε ξύλο η περιοχή και ήταν όμορφα. Για να κλείσεις τη μύτη σου λίγο πιο κάτω στα Αλίπαστα εκεί στου Κατσόμαλου, στην Ιχθυόσκαλα που πάστωναν τα ψάρια. Στα καπνομάγαζα που τώρα υπάρχει ηλεκτρομάγαζο,στην Αμύντα, στον όροφο ήταν ο ‘Θείος’ με τα μπιλιάρδα και τα μπαλάκια κλπ.Και στην Αστυνομική Διεύθυνση η Πυροσβεστική. Θυμάστε το Εργατικό Κέντρο τότες που γίνονταν αγώνες; Καμία σχέση με το σημερινό παλάτι. Στη γωνία απέναντι από τον κτηνίατρο τον Συμεωνίδη κατεβαίνοντας την Δημοκρατίας ήταν το Χάνι, ποιος το θυμάται το αληθινό το χάνι με την αυλή του; όπου παίζαμε μπαλάκια στις κοπάνες μας απ’ το Αρρένων. Στην Αμύντα πίναμε κρασάκι από τα βαρέλια,στου Μπαλτά.

Σήμερα έχουμε κινητά τηλέφωνα και δεν μπορούμε να κάνουμε χωρίς. Δίχως κινητό στην τσέπη νιώθουμε άδειοι,χαμένοι. Κάρλ Γιούνγκ, Καζαντζάκης. Φραγγίσκος. Ερμαν Έσσε. Σημάδεψαν τη ψυχή μου. Φιλοκαλία των νηπτικών Πατέρων. Και ο Ρουμί,και ο Γέρος του Βουνού με τους Ασασσίνους του. Μαζί και ο Πάκο Ινιάσσιο Ταίμπο. Το Χρέος του Μίκη ήταν το πρώτο πολιτικό βιβλίο που διάβασα μετά τη Μυθολογία και τις ιστορίες για τον Αχιλλέα,τον Αλέξανδρο και τους Σπαρτιάτες. Όπως επίσης και την Πηνελόπη Δέλτα. Και με την ευκαιρία θέλω να πω πως είναι τεράστιο λάθος που αφήνει η σύγχρονη διανόηση να αλωνίζουν και να διαστρεβλώνουν την Ιστορία μας τα φασισταριά.Να την ερμηνεύουν όπως θέλουν αυτοί. Αυτό έχω να πω κι αν ψαχτούμε καλά πιστεύω πως ο φασισμός καπηλεύεται την ιδέα της ανδρείας και της δόξας που έκανε τους αρχαίους να μεγαλουργούν. Απομονώνει φράσεις και έργα που δόξασαν λαούς, που δεν έχουν τίποτα να κάνουν με τη μισαλλοδοξία του κηρύγματος του.

the end

Ο μέγιστος Γκεβάρα αιώνιο σύμβολο. Και λυπάμαι όταν ακούω τεράστιες παπαριές από κάθε είδους τύπους, δεν ξέρω πως να τους χαρακτηρίσω όλους αυτούς που αμολάν στο διαδίκτυο ένα κάρο κοτσάνες,από την ξενοιασιά του δωματίου τους, για τον μεγάλο αργεντίνο. Μιλώ για προοδευτικά σάϊτς που φιλοξενούν αυτά τα σχόλια.

 

Γιούλη Αποκατανίδου – 121 Λέξεις

Κουράστηκα

Κουράστηκα. Εγώ να σου δίνομαι κι εσύ να κατεβάζεις το κεφάλι σου για να μη με βλέπεις. Εγώ να σου χαρίζω μια ορθάνοιχτη αγκαλιά κι εσύ να ξεγλιστράς. Εγώ να σου φέγγω κι εσύ να κλείνεις τα μάτια και την καρδιά.

Πέταξα την πανοπλία, ακούμπησα τα όπλα μου στα πόδια σου και στάθηκα γυμνή μπροστά σου. Παραδόθηκα. Κι εσύ με πολεμάς ακόμη.

Κουράστηκα και θέλω να εγκαταλείψω. Μα βρίσκομαι μπροστά μου και είναι λιποταξία να σου γυρίσω την πλάτη. Ακόμη κι έτσι, ακρωτηριασμένη, προτιμώ τη «βία σου», να πονάω και να αιμορραγώ παρά να πω: «Σταμάτα, ως εδώ. Με εξουθένωσες. Εξευτέλισες τον αντίπαλο, νίκησες!»

Κουράστηκα και θέλω λίγο να ξαποστάσω. Άκουσέ με… πάει καιρός που με θάνατο αυτός ο έρωτας μεθάει.

 

συνεχίζεται

μιχαλης 270

τα βιβλία του μιχάλη, i libri di michele

Κ. εκενώστε τους δρόμους από τα όνειρα – 9

φωτογραφίες μιας εποχής

 

Εγώ δεν είμαι ποιητής – Νίκος Παπάζογλου  – Εγώ δεν είμαι ποιητής, είμαι στιχάκι είμαι στιχάκι της στιγμής πάνω σε τοίχο φυλακής και σε παγκάκι Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες καταραμένη είμαι φυλή με μιαν εξόριστη ψυχή σ’ άλλους πλανήτες Εγώ δεν είμαι ποιητής, είμ’ ο λυγμός του είμαι ένας δείπνος μυστικός δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός κι είμ’ αδερφός του—

Το πρώτο βράδυ της κατάληψης στρώνουμε τους υπνόσακους επάνω στο βάθρο του καθηγητή, στην αίθουσα, μήπως και γλιτώσουμε λίγο από την παγωνιά. Είναι μαλακότερο το ξύλο. Όλη τη νύχτα, δυο κορίτσια κι εγώ αγκαλιασμένοι σφιχτά μπας και ζεσταθούμε. Δεν με διεκδίκησε για την πάρτη της καμία, δεν έκανα κίνηση να χωρίσω τις δυο φιλενάδες. Ούτε δευτερόλεπτο. Φτάνει που είμαστε μαζί.
Το καλοκαίρι, στο Ακρωτήρι, κάνουμε έρωτα το μεσημέρι με τον Άντζελο και την κοπελιά άλλου φίλου που έμεινε πίσω στην πατρίδα. Δεν νιώθουμε ούτε στιγμή πως ‘κλέβουμε’ κάτι από τον δικό μας. Ούτε εκείνη ότι ‘προδίδει’. Ζούμε πλέον τη νέα κατάσταση.
Πειραματιζόμαστε. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Γιατί δεν είναι συνθήκη η ζωή. Είναι ανακάλυψη. Αποκάλυψη.
Γιαυτό και αργότερα, σε άλλη σκηνή και άλλο τόπο, δεν θέλω, δεν μπορώ να χωρίσω τις δυο φιλενάδες από την Γερμανία, στα Σύβοτα.

Είμαι, Είμαστε μαζί. Φυσικός είμαι, έτσι αισθάνομαι. Σίγουρα το ένα κορίτσι είναι ωραιότερο. Αλλά είναι εκεί, τόσες ώρες μαζί και το άλλο. Πως το διώχνεις; Πως το αποκόπτεις έτσι ξαφνικά από την όλη φάση; Να σπρώξουμε δηλαδή την άλλη κοπέλα στο περιθώριο; Το αξίζει ;
Όχι φυσικά!
Επαναλαμβάνω πως ίσως αυτά να μας φαίνονται σήμερα ακαταλαβίστικα. Γυρίσαμε πολλά χρόνια πίσω, φοβόμαστε το ρίσκο και το άγνωστο. Ίσως όλα αυτά να ακούγονται αλαμπουρνέζικα.
Όταν όμως εμείς λέμε πως την ουτοπία την ζήσαμε, την ζούμε καθημερινά μέχρι να μας εξαφανίσουν από προσώπου γης, δεν λέμε τρίχες.

Δεν είναι μόνο οικονομικό το θέμα της αλλαγής [άλλη παρεξηγημένη λέξη], είναι πολιτιστικό και πολιτισμικό. Αγκαλιάζει κάθε πτυχή του είναι, του είμαστε, της καθημερινής ζωής. Το προσωπικό είναι πολιτικό!
Για νέες ταυτότητες μιλάμε.
Εάν δεν αλλάξει και εσωτερικά ο άνθρωπος, επανάσταση δεν νοείταιΗ επανάσταση της καθημερινής ζωής. Το πέταγμα του αετού. Αυτό το φως μέσα μας.
Δεν λέω να γίνουνε αυτό, εκείνο ή το άλλο. Δεν λέω τι πρέπει να κάνουμε. Δεν λέω από μονογαμικοί να γίνουμε πολυγαμικοί ή να παρατήσουμε αυτόν ή την άλλη. Λέω μόνο πως ότι πιστεύουμε, ότι ακολουθούμε, ότι μας προτρέπει ο αρχηγός, ο πολιτικός, ο παπάς ή ο στρατηγός είναι προϊόντα χιλιάδων εκατονταετηρίδων καταπίεσης του ανθρώπινου και ζωικού γένους γενικότερα, του περιβάλλοντος και της φύσης. Πως χρειαζόμαστε απελευθέρωση.
Να ακούσουμε και να πειραματιστούμε.

Ότι κουβαλάμε μέσα μας, αυτό το βαρύ φορτίο από ανησυχίες, πολέμους, μίσος, εκμετάλλευση, άγχη, στεναχώριες, διαχωρισμούς, έχει καθίσει επάνω μας σαν βδέλλα, μας ρουφά το αίμα, μας έχει σκάσει. Πλαντάζουμε. Το θέλουν, μας το επέβαλε ο ‘πολιτισμός’ τους, συναινέσαμε.
Ώρα για ελευθερία, να αποβάλλουμε τον ζυγό. Εσωτερικά και εξωτερικά. Μέσα μας και στην κοινωνία. Να τινάξουμε τον βράχο από πάνω μας.
Τα θέλει ο κώλος μας

San Michele aveva un gallo, Θανάσης Παπακωνσταντίνου.

  • ‘ερώτηση : τι θέλετε να κάνουμε εμείς οι άνθρωποι σ’ αυτόν τον κόσμο’ ;
    Κρισναμούρτι : ‘‘δεν θέλω τίποτα. Αυτό είναι το πρώτο. Το δεύτερο : ζήστε, ζήστε σ’ αυτόν τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος είναι τόσο θαυμάσια ωραίος. Είναι ο κόσμος μας, η γη μας για να ζήσουμε πάνω της, αλλά δεν ζούμε, είμαστε στενόμυαλοι, χωρισμένοι, αγχώδεις, φοβόμαστε τ’ ανθρώπινα όντα, κι επομένως δεν ζούμε, δεν έχουμε σχέσεις, είμαστε απομονωμένοι, απ’ τ’ ανθρώπινα όντα. Δεν γνωρίζουμε τι σημαίνει να ζει κανείς μ’ αυτή την εκστατική, αξιοζήλευτη έννοια.
    Λέω πώς μπορεί να ζει κανείς μ’ αυτό τον τρόπο μόνο όταν ξέρει πώς να ελευθερωθεί απ’ όλες τις βλακείες της ζωής του. Το να ελευθερωθεί απ’ αυτές είναι δυνατό μόνο όταν συνειδητοποιήσει τις σχέσεις του, όχι μόνο με τα ανθρώπινα όντα, αλλά με τις ιδέες, με τη φύση, με τα πάντα.’
    ‘φως για σας τους ίδιους. Αυτό το φως δεν μπορεί να δοθεί από κάποιον άλλο, ούτε μπορείτε να το ανάψετε απ’ το κερί ενός άλλου, είναι μόνο ένα κερί και μπορεί να σβήσει.’’

Αυτά. Δεν είναι μόνο η φωτιά, ο δυναμίτης, το Walter P38, για το οποίο τραγουδούμε στις πορείες. Είναι ένας ολόκληρος τρόπος ζωής που μπαίνει σε αμφισβήτηση, σχέσεις καινούριες που προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους.

Θυμάσαι, μου λέει, Μιχάλη, εκείνο το απόγευμα, παρακολουθούμε ποδόσφαιρο Μουντιαλικό από την Αργεντινή, στην τηλεόραση. Στο ημίχρονο, στις ειδήσεις ανακοινώνουν πως έγινε σεισμός στην Θεσσαλονίκη και έγινε αισθητός σε όλη τη Βόρειο Ελλάδα. Ανησύχησες και κάλεσες στο τηλέφωνο τον πατέρα σου για να μάθεις νέα αυτού και της αδελφής σου, που κατοικεί ακριβώς στη Θεσσαλονίκη.
Ησύχασες, όλα καλά. Τέλειωσε ο αγώνας, καθόμαστε σε αναμμένα κάρβουνα. Αποφασίζουμε εκδρομή. Πηδάμε στο πεντακοσαράκι οι τέσσερις που βρισκόμασταν εκεί, στριμωχτήκαμε με τα τσιμπράγκαλα μας , ξεκινήσαμε για το γνωστό μας άγνωστο.
Κάνουμε διαδρομή που γνωρίζουμε καλά, προς την θάλασσα, από τον επαρχιακό. Η πορεία θα δείξει που θα καταλήξουμε. Μοιραζόμαστε τα έξοδα όπως πάντα, ανάλογα φυσικά με τις δυνατότητες. Άλλος λιγότερα, άλλος περισσότερα.

Φύγαμε άρον άρον, ούτε υπνόσακους κουβαλάμε πάνω στην τρέλα της απόδρασης. Όταν φτάνουμε παραλία, τραβάμε αρκετά χιλιόμετρα παράλληλα και ανηφορίζουμε προς το ύψωμα. Βρισκόμαστε σε περιοχή θέρετρο, στη χερσόνησο του Argentario, με όμορφες βίλες περιτριγυρισμένες από φυτά που σκαρφαλώνουν ψηλά δημιουργώντας φυσικούς φράχτες. Κρύβουν την θέα από τα αδιάκριτα βλέμματα. Μέρος καταπράσινο, ψηλός γκρεμός πάνω από τα νερά, σκαλάκια χτισμένα με χάρη οδηγούν προς τα βράχια ανάμεσα στα οποία αναπαύονται μικρές παραλιούλες με ξανθιά αμμουδιά. Οι πλούσιοι ξέρουν να διαλέγουν τα καλύτερα!

Οι λεφτάδες ιδιωτικοποιούνται τη γη, εμείς την ξαναπαίρνουμε πίσω.
Παραβιάζουμε την πόρτα ενός από τα σπίτια που είναι ακατοίκητο, μιας και οι ιδιοκτήτες το χρησιμοποιούν για τις διακοπές τους, προφανώς κατοικούν μόνιμα κάπου αλλού.
Δεν κάνουμε φασαρία, αν και η απόσταση που χωρίζει τα διάφορα κτίσματα είναι μεγάλη, οι αυλές είναι τεράστιες, με κιόσκια και λοιπά. Ποιος να μας πάρει χαμπάρι;
Κάνει ψύχρα, κρύο θα έλεγα, δεν βρίσκουμε ησυχία εκεί έξω, κάτω από το κτισμένο κιόσκι. Προσπαθούμε να χαλαρώσουμε, κόπος άδικος, δεν τα καταφέρνουμε.
Παραβιάζουμε και του σπιτιού την πόρτα και μοιραζόμαστε τα κρεβάτια που είναι μπόλικα. Ανάβουμε και το τζάκι για να φτιάξουμε ζεστούλα. Τώρα χαλαρώνουμε επιτέλους και πέφτουμε σε βαθύ, ευχάριστο ύπνο, όλοι μαζί, χαρούμενοι, στους καναπέδες όπου στρώσαμε, απέναντι στη φωτιά. Δεν πειράξαμε τίποτα άλλο. Μόνο καφεδάκι φτιάξαμε το επόμενο πρωινό, συγυρίσαμε και φύγαμε ήσυχα όπως ήρθαμε.

Αγόρια και κορίτσια αγκαλιασμένοι.
Δεν μπαίνουν σύνορα στην αγάπη. Ανοίγει τους φράκτες η αγάπη.
Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις.
Το πρωί, στην αμμουδιά, παρατηρούμε τις ακτίνες του ήλιου να κτυπούν το γαλήνιο νερό, εκατομμύρια λιλιπούτειες εκρήξεις στην επιφάνεια πλατσουρίζουν αστράφτοντας.
Πανέμορφα.
Την άλλη φορά, στην Ποπουλόνια, σε πείραξε κάτι στο στομάχι, και βογγάς στα βράχια θέλοντας να χαλαρώσεις. Σε χαϊδεύει με τις ώρες η Τζιοβάνα με τη Ρέα μέχρι να ηρεμήσεις, ωσότου επιστρέψει ξανά το ωραίο σου χαμόγελο. Θυμάσαι;
Φυσικά και θυμάσαι. Τυχερούλη!

Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι
βγάλε από την πόρτα το κλειδί
το παιδί ξανάρχισε να παίζει
το κανάρι πάλι κελαηδεί
βάλε κι άλλη αγάπη στο τραπέζι
Κάποιος πονεμένος θα βρεθεί
το παιδί ξανάρχισε να παίζει
το κανάρι πάλι κελαηδεί
Άνοιξε στο φως το παραθύρι
δέσε μια κορδέλα στα μαλλιά
βάλε το λουλούδι στο ποτήρι
να γεμίσει η κάμαρη ευωδιά

Σταύρος Ξαρχάκος

Η Ποπουλόνια είναι ανακάλυψη του Νίνο. Ένα φανταστικό αρχαίο ετρούσκικο χωριό με σαράντα σπίτια, μερικά μισογκρεμισμένα, τα υπόλοιπα αναπαλαιωμένα. Περιτριγυρισμένο από τείχος, κατοικείται μοναχά από τρεις οικογένειες, του παντοπώλη είναι η μια. Στην κορυφή υψηλού βράχου πάνω από τη θάλασσα. Φτάνεις εκεί ακολουθώντας δρόμο γεμάτο στροφές στην ανηφόρα.
Η άλλη πλευρά εξίσου απότομη, κατηφοριά προς τα βράχια, από μονοπάτι που ανοίγει η βροχή, μέσα από φυσική ζούγκλα, τόσο πυκνή είναι η βλάστηση!
Φτάνεις στα βράχια, μαλακά βράχια, άνετα να καθίσεις και να ξαπλώσεις. Μαζεύεται όλος ο αφρός της αμφισβήτησης κι όχι μόνο εδώ πέρα. Είναι βέβαια κομμάτι δύσκολο το κατέβασμα, να μη πούμε για τον γυρισμό, όλη μέρα στον ήλιο και στις τσαλαβούτες άντε να ανηφορίσεις. Όντας ήδη εξουθενωμένος.
Πάνω από ώρα δρόμος. Τόσο τουλάχιστον μας φαίνεται, δεν κουβαλάμε και ρολόγια.

Ψωνίζουμε τις προμήθειες απ’ τον μπακάλη, που κάθε άνοιξη και καλοκαίρι ιδίως κάνει χρυσές δουλειές, και βουρ στη θάλασσα. Επιστρέφουμε με τη δύση του ήλιου, η ανάβαση βλέπεις…….
Πρέπει να βρίσκεται μετά την Τσέτσινα, προς Ρώμη, θα συμβουλευτώ ένα χάρτη, δεν έχουμε τώρα εδώ μαζί μας.                                                                                                           Ίσως στον κόλπο του Πιομπίνο.
Τι σημασία έχει ;
Ευχαριστιόμαστε τρελά τον έρημο επαρχιακό νυχτερινό δρόμο, κάθε φορά που εκδράμουμε. Όταν ταξιδεύουμε νύχτα με φεγγάρι, σβήνουμε τα φώτα του αυτοκινήτου, είναι μαγεία το ταξίδι μες τη λάμψη της σελήνης!

Ανακαλύπτουμε στην ενδοχώρα, ψάχνοντας μια μέρα φαγητό, ρωτώντας για ταβέρνα, στην τύχη, ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, χωριό που στην άκρη του, σε ένα μικρό ύψωμα, υπάρχουν τρεχούμενα γλυκά καυτά ιαματικά νερά. Με λιμνούλες και καταρράκτες!
Στήνουμε τις σκηνές, μας πιάνει και βροχούλα παγωμένη. Ξεβρακωνόμαστε καταχείμωνο και γουστάρουμε του θανάτου ζεστό μπάνιο θεραπευτικό. Είμαστε ολομόναχοι, μες την ερημιά της νύχτας. Τέτοιες τοποθεσίες ο κόσμος τις επισκέπτεται τους καλοκαιρινούς κυρίως μήνες. Και μέρα υποθέτω.
Θα φαντάζεσαι τον ύπνο που ρίξαμε αργότερα μέσα στους σάκους μας. Τους χρησιμοποιούμε ανοιχτούς για να είναι φαρδύτεροι και να ξαπλώνουμε παρέα, αγκαλιά.

Κάτω από τα καταρρακτάκια έγινε ένας χαμός, να πλακωνόμαστε ποιος θα βάλει πλάτη τον άλλο, να μας χτυπά το νερό με γλυκιά μανία, γιατρευτική. Να τινάξει απ το κορμί την ένταση και το σφίξιμο. Και μόλις χαλαρώνουμε για τα καλά, τρεχάτοι στις σκηνές για ξάπλες, δύο σκηνές, επτά άνθρωποι.
Το ύψος του μεγάλου καταρράκτη γύρω στα πέντε μέτρα τουλάχιστον. Είναι βαθιές και οι λιμνούλες, χωράμε ολόκληροι κανονικά μες στο νερό, μπορούμε να κάνουμε και κάποιες απλωτές. Από χαμηλά και βουτιές με το κεφάλι. Από τα πιο αγαπημένα μας μέρη καθιερώθηκε για εξορμήσεις.
‘Σατούρνια’ πρέπει να ονομάζεται η περιοχή, τώρα που θυμάμαι καλύτερα.

Τραβάμε συχνά και βορειότερα, προς τις Cinque Terre, πανέμορφα χωριουδάκια πάνω στην θάλασσα, όχι επίπεδα αλλά πάνω σε ύψωμα, με κατηφοριές και στενά δρομάκια που καταλήγουν στο λιμανάκι, στο δρόμο προς Γένοβα αυτή τη φορά. Λίγο νωρίτερα το πανέμορφο Lerici, που θυμίζει κάτι από Μαριές της Θάσου.
Στην αντίθετη κατεύθυνση, που προτιμούμε περισσότερο, γι αδιευκρίνιστους λόγους, είναι ο παραλιακός επαρχιακός δρόμος προς Civitavecchia και Ρώμη. Το Porto Santo Stefano είναι προς τα κει.
Και οι δύο διαδρομές γεμάτες πανέμορφες τοποθεσίες. Πίνουμε όλων των ειδών τα καλά και δεν καταλαβαίνουμε πως γίνεται να περνά τόσο γρήγορα η ώρα διασχίζοντας ατέλειωτα χιλιόμετρα!

Θα σου πω τώρα για τα συμβάντα ενός απίθανου τριήμερου.
Έχουν οργανώσει στο Μοντάλτο ντι Κάστρο, μια τοποθεσία αρκετά έξω από την Ρώμη, οι φεμινιστικές ομάδες μια εκδήλωση πάνω σε διάφορα θέματα, δεν θυμάμαι να σου αναφέρω τίποτα περισσότερο. Αργότερα, στο ίδιο αυτό μέρος το κράτος θα προσπαθήσει να στήσει σταθμό παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, προκαλώντας μεγάλες διαμαρτυρίες, φασαρίες, συγκρούσεις, τα γνωστά Ίσως λοιπόν μέσα στα θέματα, αν όχι το σπουδαιότερο, να είναι και η οργάνωση προσπάθειας αποτροπής αυτού του ενδεχόμενου. Το βρίσκω βέβαια όχι και τόσο πιθανό μιας και η περίπτωση αφορά όλους. Μάλλον πάνω σε γυναικείες καθαρά υποθέσεις πρέπει να περιστρέφεται η εκδήλωση.
Τέλος πάντων, ας συνεχίσουμε.

Έχει φύγει λοιπόν η Ρέα με τις φιλενάδες της από Παρασκευή, για την οργάνωση των εκδηλώσεων που ξεκινούν την επομένη το πρωί.
Το απόγευμα λοιπόν του Σαββάτου συναντιέμαι με τον Ανδρέα που έχουμε γίνει κολλητοί. Με κερνάει τριπάκι, είναι η πρώτη από τις λίγες φορές που έχω δοκιμάσει, αξέχαστη εμπειρία, όλο χρώματα και παραισθήσεις, μεγέθυνση, μεγάλη προσοχή και πολύ ενέργεια.
Κάποια στιγμή, στη βραδινή παράσταση, καταλήγουμε στον κινηματογράφο να δούμε ‘Ντερζού Ουτζαλά‘, μια πανέμορφη σοβιετική ταινία. Μιλά για έναν ιθαγενή συμπαθέστατο τυπάκο που προσπαθεί, ανεπιτυχώς, να συμβιβαστεί στην νέα πραγματικότητα, με την εισβολή του ‘πολιτισμού’ στις συνήθειες και τα έθιμα μιας σχεδόν νομαδικής, και άκρως φυσικής πραγματικότητας που τείνει να εξαφανιστεί.

Παρουσιάζονται αρχέγονες καταστάσεις μέσα στη ρωσική ζούγκλα και στέπα, η αδυναμία του συγκεκριμένου να παρακολουθήσει και να αποδεχθεί την καταστροφική επέμβαση και μανία του σύγχρονου ανθρώπου απέναντι στο φυσικό περιβάλλον.
Έργο βουτηγμένο σε χιλιάδες χρώματα, η ένταση και η αίσθηση πολλαπλασιάζονται στο μάξιμουμ λόγω και της δικής μας κατάστασης, έχουμε απογειωθεί. Με το τέλος τριγυρίζουμε στην πόλη ενθουσιασμένοι και …..αποφασίζουμε να φύγουμε κι εμείς για Μοντάλτο, να συναντήσουμε τα κορίτσια μας.
Γυρίζουμε σπίτι μου, ζω εκείνο το διάστημα στο διαμέρισμα που σου έλεγα νωρίτερα, εκείνο το στριμωγμένο ανάμεσα σε δύο ορόφους, με την πορτούλα που σκύβεις για να περάσεις.

Ξεκουραζόμαστε λιγάκι, για ύπνο δεν το συζητώ, η υπερένταση είναι μεγάλη μιας και η επίδραση του ‘ταξιδιού’ είναι ακόμη δυνατή.
Κάνουμε ντουζάκι και με το που σκάει μύτη ο πρώτος ήλιος της μέρας καβαλάμε τη βέσπα μου και ξεκινάμε. Και μιας και μιλάμε για ήλιο, να πω πως πραγματικά έχει ανατείλει, αλλά δεν φαίνεται. Φώτισε, μα είναι πνιγμένος στα σύννεφα. Πάει για βροχή, πράγμα που εμάς δεν μας πτοεί. Θα κάνουμε ένα κομμάτι της γνωστής διαδρομής προς την Τοσκάνικη παραλία, σε κάποιο σημείο όμως θα κόψουμε αριστερά προς νότο, μέσα στα υψώματα. Ανηφορίζει και κατηφορίζει ο δρόμος, δεν χορταίνεται.

Όντως, μετά το πρώτο μισάωρο έξω από την πόλη ξεσπά η μπόρα.
Αναγκαστικά μπαίνουμε στο πρώτο χωριό που συναντάμε και αφήνουμε τη βέσπα κάτω από ένα υπόστεγο. Βγαίνουμε στο δρόμο και ξεκινάμε το auto stop. Δεν έχει περάσει τέταρτο και σταματά ένα αυτοκίνητο να μας φορτώσει. Μπαίνουμε μέσα και προς μεγάλη μας έκπληξη βλέπουμε στο τιμόνι το παλικάρι που την προηγούμενη μας πούλησε τα τριπάκια! Και όχι μόνο αυτό, πηγαίνει με τη φιλενάδα του στο ίδιο μέρος με εμάς! Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!
Έχουμε προετοιμαστεί για δεν ξέρω κι εγώ πόσες στάσεις, από χωριό σε χωριό διαφορετικό αυτοκίνητο, καταλαβαίνεις, επαρχιακός ο δρόμος, αυτοί που ταξιδεύουν το πολύ να πηγαίνουν στην απέναντι περιοχή, άντε λίγο παραπέρα. Κι εμείς πέφτουμε επάνω σε κάποιον που θα μας πάει εκατό χωριά απόσταση, διακόσια και χιλιόμετρα μακριά με την μία! Η καλύτερη μας!
Και μας κερνάει αβέρτα του κόσμου τα καλά!
Πες μου, ξαναγίνονται τέτοια πράγματα;

Βρέχει, σταματάει. Ξαναρχίζει η βροχή και σε λίγο πάλι σταματά. Όλη μέρα αυτό το πράγμα. Κι εμείς να ταξιδεύουμε γελώντας μες την καλή χαρά.
Γύρω στις δυο ώρες διαρκεί το ταξίδι, δρόμοι όλο στροφές, στενοί. Φτάνουμε επιτέλους. Είναι νωρίς απογευματάκι, όλα μούσκεμα. Πώς θα βρούμε τώρα τα κορίτσια; Ανάμεσα σε καμιά εικοσαριά χιλιάδες γυναίκες που μαζεύτηκαν εκεί απ’ όλη την χώρα;
Τόσες τις υπολογίζουν χονδρικά οι διοργανωτές. Σε μια σκηνή συζητάνε, σε δυο ακόμη βαράνε τα όργανα, συναυλίες, ξέρεις, μουσικές και χοροί. Πανικός. Μας πιάνει απελπισία.
Χανόμαστε και μεταξύ μας μες τη φασαρία, φωνές, πανζουρλισμός. Κοντοστέκομαι τρομοκρατημένος και με πιάνει δυσφορία συνειδητοποιώντας την απελπιστική κατάσταση στην οποία έχω περιέλθει, όχι ότι έγινε δηλαδή κάτι, απλά για άλλο λόγο ήρθα και τώρα βρίσκομαι αντιμέτωπος με το αδιέξοδο. Δεν θα πάθω τίποτα, αλλά……

Κι έτσι, στη μέση του τσίρκου, πέφτει επάνω μου η Ρέα. Αγκαλιαζόμαστε σφιχτά που θα πνιγούμε. Δεν χορταίνω τα φιλιά της. Δεν ξεκολλάμε με τίποτα.
Απομακρυνόμαστε μες τον χαμό, σχεδόν τρέχοντας. Πιάνουμε ένα δωμάτιο στο μοναδικό πανδοχείο του κοντινότερου χωριού που είναι ένα λιμανάκι πάνω στα βράχια, λίγα χιλιόμετρα απόσταση. Με πανοραμική θέα και νόστιμα σπαγγέτι. Πίνουμε μπρούσκο κόκκινο κρασάκι και πέφτουμε ξεραμένοι για ύπνο. Είμαστε πραγματικά διαλυμένοι. Θα τα πούμε αύριο, στο δρόμο της επιστροφής.
Έχει όμορφη μέρα, γυρίζουμε με το τραίνο, δεν αντέχεται ο δρόμος. Αρκετά.
Όταν λοιπόν θυμάμαι όλα αυτά, κάποιες στιγμές είναι τόσο καθαρές λες και συνέβησαν χθες, όταν λοιπόν επιστρέφουν στη θύμηση δεν μπορώ παρά να σιγουρευτώ πως το αστέρι είναι εκεί, και παρακολουθεί και οδηγεί τα βήματα, πραγματικά. Είναι αλήθεια.

Piece of my heart, Janis Joplin.

Κατεβαίνω στην Καλαβρία με τον Ανδρέα και γυρίζουμε, πάντα ωτοστόπ. Με φιλοξενεί σπίτι του σε ένα χαριτωμένο παραλιακό χωριουδάκι για κάποιες μέρες.
Διασχίζω την Ιταλία δύο φορές, την μία από Αδριατική, την άλλη από Τιρένο.
Φλωρεντία Μπολόνια μας φορτώνει ο Τζιόρτζιο Αρμάνι, όχι τόσο γνωστός ακόμη. Ρωτά για το κίνημα, θέλει να μάθει. Όλοι ασχολούνται με τους αυτόνομους, είναι στο στόμα του καθένα. Η παρουσία τους στα πράγματα είναι αισθητή και ελπιδοφόρα. Έρχονται κατευθείαν από το μέλλον.

Σοσιαλιστής βουλευτής κατηφορίζει προς Τάραντο, σταματά με το που αφήνουμε το αυτοκίνητο του μόδιστρου και απλώνουμε το χέρι στο δρόμο. Έχουμε εξασφαλίσει όλο μας το ταξίδι με το παραπάνω, μιας και το Μπρίντιζι, από όπου θα πάρουμε το καράβι για Ελλάδα βρίσκεται στον δρόμο του.
Πρώτη φορά μπαίνω σε αυτοκίνητο με κλιματισμό. Mercedes του κουτιού. Σε όλη τη διαδρομή μας βάζει να του λέμε ιστορίες από τον δρόμο, για το κίνημα, για τις προοπτικές, για τα πάντα.
Μας κάνει το τραπέζι στην πόλη του μιας και δεν βιαζόμαστε, αργά το μεσημέρι της αύριο αναχωρεί το καράβι, είμαστε πλέον πολύ κοντά, κάπου εκατό χιλιόμετρα. Θα τα διασχίσουμε την επομένη το πρωί, μόλις ξυπνήσουμε.

Στο δρόμο προς Μπρίντιζι μας αφήνει έξω από ένα τεράστιο εργοστάσιο, μεγάλο σαν πολιτεία.
Κοιμόμαστε κάτω από μια ελιά, ακούμε όλη νύχτα τις μηχανές να βουίζουν. ‘Η εργατική τάξη πηγαίνει στον Παράδεισο’.
Θέλει να μας φιλοξενήσει σπίτι του αλλά μας έχουνε μπει κάτι ιδέες στο μυαλό από την υπερβολική ευγένεια και προτιμούμε την ανεξαρτησία μας. Πολύ φροντίδα βρε αδελφέ!
Όλη νύχτα μουγκρίζουν οι τεράστιες μηχανές. Σιδηρουργία νομίζω. Ακούγονται σαν νανούρισμα από κάποια στιγμή και μετά. Η κούραση βαραίνει τα βλέφαρα.

Την άλλη φορά, μετά τη Νάπολι, εκεί που ο δρόμος στρίβει προς τα μέσα και πρέπει να διασχίσεις την ενδοχώρα για να φτάσεις προς Τιρένο, στην παραλία απέναντι από τις Γιουγκοσλαβικές ακτές, κοιμηθήκαμε στο γρασίδι, ανάμεσα στις διακλαδώσεις του μεγάλου εθνικού δρόμου που συνδέει τον βορά με τον νότο,κάτω από ένα πευκάκι.    Είναι πολύ αργά, ο τελευταίος οδηγός που μας μεταφέρει έφτασε στον προορισμό του και η κίνηση έχει σχεδόν σταματήσει..
Το πρωί βλέπουμε απέναντί μας μποστάνια με δέντρα και λαχανικά. Πηδάμε μέσα, πλενόμαστε με το ποτιστικό νερό, τρώμε φρούτα που κόβουμε από τα δέντρα, πιπεριές, ντομάτες και τέτοια επίσης, παίρνουμε προμήθειες μαζί μας για το ταξίδι και συνεχίζουμε το δρόμο προς το βαπόρι. Το απόγευμα έχουμε φτάσει στον προορισμό μας, πάντοτε Μπρίντιζι. Το καράβι αναχωρεί με τη δύση του ήλιου.
Τεράστια πλεούμενα. Πάντοτε κατάστρωμα. Νωρίς το πρωί είμαστε Ελλάδα. Γνωρίζεις κόσμο εκεί πάνω, αναπτύσσεται αλληλεγγύη, ανταλλάσσουμε εφόδια. Προσφέρεις και παίρνεις. Πάνω απ’ όλα φροντίδα, παρέα, ένα τσιγάρο, μια γουλιά μπύρα, ένα καφεδάκι, ένα φιλί.

Η καλύτερή μας το ταξίδι στη γέφυρα. Να βρεις το κατάλληλο μέρος για να στήσεις το σάκο τη νύχτα, απάνεμα. Να βρεθείς κοντά σε καλή παρέα είναι τύχη. Πίτα στον κόσμο.
Λιάζεσαι τη μέρα, κολυμπάς στην πισίνα εάν πηγαίνεις πέρα από Ηγουμενίτσα. Το μπάνιο είναι δροσερό και ανακούφιση. Αξέχαστα μου έχουν μείνει εκείνα τα ταξίδια.
Και ο γυρισμός το ίδιο. Το μεγάλο ταξίδι κρατάει μέρα, και παραπάνω εάν κάνεις Πάτρα Ανκόνα. Εάν κατέβεις εκεί είσαι πολύ κοντά στην Φλωρεντία, συγκριτικά πάντα με τον νότο.
Το Ηγουμενίτσα Μπρίντιζι είναι το συντομότερο, λιγότερο από μισή μέρα.

Θυμάμαι μια φορά, χαλά η μια μηχανή του σκάφους αργούμε δώδεκα ώρες να φτάσουμε Ανκόνα. Δεν μας νοιάζει καθόλου, δεν μας κυνηγά κανείς. Δεν έχουμε ραντεβού.
Είναι η χρονιά της μεγάλης μάζωξης στην Μπολόνια. Η αυτονομία στα δυνατά της. Οι διάφορες οργανωμένες της μορφές ψάχνουν τη σύγκλιση που δεν έρχεται ποτέ! Στο κλειστό γήπεδο γίνονται οι συζητήσεις. Στις πλατείες και τους δρόμους οι διάφορες εκδηλώσεις. Μουσικές, θεατρικές, εικαστικές. Μέρα νύχτα διάφορα δρώμενα. Εκατό χιλιάδες νέοι από την Ιταλία έχουν κατακλύσει την πόλη.
Βλέπω ζωντανά, αυτό το θυμάμαι, ένα απόγευμα σε μια τεράστια πλατεία την Φράνκα Ράμε και τον Ντάριο Φο με τον θίασό τους στην παράσταση ‘ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού’. Ίσως σε παγκόσμια πρώτη. Μπροστά σε τόσο τεράστιο κοινό σίγουρα.

Είναι εκεί Ιταλοί και Γάλλοι διανοούμενοι. Ο Negri, ο Piperno, ο Bifo, o Scalzone, o Guattari Felix, o Deleuze Gilleς, o Michel Foucault και άλλοι.

Η ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΓΑΛΛΩΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ

Στη στιγμή κατά την οποίαν, για δεύτερη φορά, η διάσκεψη Ανατολής-Δύσης πραγματοποιείται στο Βελιγράδι, θέλουμε να επιστήσουμε την προσοχή στα σοβαρά γεγονότα που συμβαίνουν την παρούσα στιγμή στην Ιταλία και, ειδικότερα, στην καταστολή που επιπίπτει στους στρατευμένους εργάτες και διανοούμενους σε αγώνα ενάντια στον ιστορικό συμβιβασμό. Υπό αυτές τις συνθήκες, τι σημαίνει σήμερα, στην Ιταλία, «ιστορικός συμβιβασμός»; Ο «σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» αποκάλυψε την πραγματική του όψη τους τελευταίους μήνες: από την μια πλευρά ανάπτυξη ενός συστήματος καταπιεστικού-κατασταλτικού ελέγχου σε μια εργατική τάξη και ένα νεανικό προλεταριάτο που αρνούνται να πληρώσουν το τίμημα της κρίσης, από την άλλη σχεδιασμός κατανομής του κράτους με την DC (τράπεζες και στρατό στην Χ. Δ., αστυνομία, κοινωνικός και εδαφικός έλεγχος στο Κ.Κ.Ι.) μέσω ενός πραγματικού «μοναδικού» κόμματος, είναι ενάντια σε αυτή την ντε φάκτο κατάσταση που εξεγέρθηκαν οι νεαροί προλετάριοι και οι διαφωνούντες διανοούμενοι τους τελευταίους μήνες.

Πώς φτάσαμε σε αυτήν την κατάσταση; Τι συνέβη ακριβώς; Από τον μήνα φεβρουάριο η Ιταλία κλονίζεται από την εξέγερση των νέων προλετάριων, των ανέργων και των φοιτητών, των ξεχασμένων από τον ιστορικό συμβιβασμό και από το θεσμικό παιχνίδι. Στην πολιτική λιτότητας και θυσιών αυτοί απάντησαν με την κατάληψη των πανεπιστημίων, τις μαζικές διαδηλώσεις, τον αγώνα ενάντια στη μαύρη δουλειά, τις άγριες απεργίες, το σαμποτάζ και την απουσία στα εργοστάσια, χρησιμοποιώντας όλη την άγρια ειρωνεία και την δημιουργικότητα εκείνων που, αποκλεισμένοι από την εξουσία, δεν έχουν τίποτα περισσότερο να χάσουν: «Θυσίες! Θυσίες!» «Lama,μαστίγωσε μας«, «Οι χριστιανοδημοκράτες κλέφτες είναι αθώοι, οι αληθινοί εγκληματίες ήμαστε εμείς!«, «Περισσότερες εκκλησίες, λιγότερα σπίτια!». Η απάντηση της αστυνομίας, της D.C. και του P.C.I. υπήρξε χωρίς σκιά αμφισημίας: απαγόρευση οποιασδήποτε διαδήλωσης στη Ρώμη, μόνιμη κατάσταση πολιορκίας στη Μπολόνια με τεθωρακισμένα στους δρόμους, πυροβολισμούς στο πλήθος. Και είναι εναντίον αυτής της μόνιμης πρόκλησης-προβοκάτσιας που το κίνημα έπρεπε να αμυνθεί. Σε εκείνους που τους κατηγορούν πως χρηματοδοτούνται από την Cia και από την K.G.B., οι αποκλεισμένοι από τον ιστορικό συμβιβασμό απαντούν: «Η συνωμοσία μας είναι η νοημοσύνη, η εξυπνάδα μας, η δική σας είναι αυτή που χρειάζεστε για να χρησιμοποιήσετε το εξεγερσιακό κίνημά μας για να ξεκινήσετε την κλιμάκωση του τρόμου».

Πρέπει να υπενθυμίσουμε πως: – Τρεις εκατοντάδες αγωνιστές, μεταξύ των οποίων πολλοί εργάτες, βρίσκονται αυτή την στιγμή στη φυλακή στην Ιταλία. – Οι υπερασπιστές τους συστηματικά διώκονται: σύλληψη των δικηγόρων Cappelli, Senese, Spazzali και εννέα άλλων αγωνιστών της κόκκινης Βοήθειας, της Red Relief, Soccorso rosso, μορφές καταστολής αυτές που εμπνέονται από τις μεθόδους που χρησιμοποιούνται στη Γερμανία. – Ποινικοποίηση των καθηγητών και φοιτητών του Ινστιτούτου πολιτικών επιστημών στην Πάντοβα, εκ των οποίων δώδεκα κατηγορούνται για «ανατρεπτική ένωση»:  Guido Bianchini,  Luciano Ferrari Bravo,  Antonio Negri κ.λπ. – Έρευνες σε εκδοτικούς οίκους: Area, Erba Voglio, Bertani, με τη σύλληψη αυτού του τελευταίου εκδότη. Γεγονός χωρίς προηγούμενο: η συλλογή αποδεικτικών στοιχείων προέρχεται από ένα βιβλίο για το κίνημα της Μπολόνια. Έρευνες στα σπίτια των συγγραφέων Nanni Balestrini και Elvio Fachinelli.Σύλληψη του Angelo Pasquini, συντάκτη του λογοτεχνικού περιοδικού «Zut». – Κλείσιμο του σταθμού Radio Alice στη Μπολόνια και κατάσχεση του υλικού, σύλληψη δώδεκα συντακτών του Radio Alice. – Εκστρατεία του τύπου με στόχο: ταύτιση της πάλης του κινήματος και των πολιτιστικών εκφράσεών του με μια συνωμοσία, υποκίνηση του κράτους να οργανώσει ένα πραγματικό «κυνήγι μαγισσών».

Οι υπογράφοντες ζητούν την άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων αγωνιστών, το τέλος της δίωξης και της εκστρατείας δυσφήμισης ενάντια στο κίνημα και την πολιτιστική του δραστηριότητα, διακηρύσσοντας την αλληλεγγύη τους με όλους τους αντιφρονούντες που βρίσκονται υπό διερεύνηση.J.P. Sartre, M. Foucault, F. Guattari, G. Deleuze, R. Barthes, F.Vahl, P. Sollers, D. Roche, P. Gavi, M. A. Macciocchi, C. Guillerme e altri.

– Στην διαδρομή προς Φλωρεντία, με την επιστροφή μας, σταματάμε για λίγες μέρες στην Ραβένα, μας φιλοξενούν φίλοι. Πανέμορφη πόλη. Όλη μας η χώρα είναι υπέροχη.
Πλημμυρίζουμε λοιπόν την Μπολόνια για τρεις μέρες, στο τέλος του Σεπτέμβρη του ’77, συζητάμε για την καταστολή που υφίσταται το κίνημα, παρακολουθούμε τα δρώμενα, αναστατώνουμε τους κατοίκους, τους εμπλέκουμε στη κουβέντα, αφορά τους πάντες, αναμιγνύεται κοινωνία και τα προωθημένα της κομμάτια.

Έχει προηγηθεί ένας πολεμικός χειμώνας. Τριήμερες μάχες κατά τη διάρκεια του Μαρτίου ανάμεσα στο ανατρεπτικό υποκείμενο και τις δυνάμεις καταστολής στην περιοχή του Πανεπιστημίου. Τόσες χρειάζεται η αστυνομία για να ανακαταλάβει την περιοχή γύρω από τις σχολές από τους εξεγερμένους νεολαίους που καθοδηγούνται από τον ερασιτεχνικό αυτοδιαχειριζόμενο ραδιοφωνικό σταθμό ‘ράδιο Αλίκη’, και αντιμετωπίζουν με επιτυχία τις επιθέσεις των αστυνομικών που καταλήγουν στη δολοφονία του φοιτητή. Έχουν γραφεί τραγούδια για τα γεγονότα που πυροδοτούν την ατμόσφαιρα, οι κοινότητεςσε αναβρασμό και ο νεκρός φοιτητής

ένα αγόρι του ’77

Ο Ζαν Πωλ Σάρτρ εκδίδει μανιφέστο, προχωρά σε καταγγελία της αριστερής κυβέρνησης της πόλης που όμως δεν αποτρέπει την αγριότητα της αστυνομίας σε μια περιοχή που κυβερνά από ανέκαθεν το ΚΚ. Την υπογράφουν και οι προαναφερθέντες φιλόσοφοι.

Radio Ga Ga, The Queen.

Είναι τότε που πολλοί νιώθουν πως το κίνημα έχει φτάσει στα όριά του. Από εκείνη τη στιγμή και μετά ένας μεγάλος αριθμός συντρόφων αισθάνεται πως ο αγώνας πρέπει να αναβαθμιστεί. Πως χρειάζεται μια άλλη πρακτική, ουσιαστικότερη. Να πονέσει περισσότερο. Ας μη κρυβόμαστε. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι ακριβώς τότε που ένα μεγάλο κομμάτι του κινήματος κάνει το άλμα προς τα μπρος. Νιώθοντας πως η πίεση σε επίπεδο μαζικών αγώνων δεν αποδίδει. Τα προκαθορισμένα ραντεβού έχουν όρια. Ναι. Έτσι ακριβώς όπως σου τα λέω Μιχάλη.
Τότε είναι που νιώθουμε έντονα την ανάγκη να δώσουμε πειστικότερες απαντήσεις. Θα πάρουμε την πρωτοβουλία εμείς, στα χέρια μας. Μέχρι εκείνες τις μέρες μάλλον ακολουθούσαμε, τώρα θα ξεφύγουμε μπροστά!

Illegal, Mano Negra.

  • Ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα. Θα σας μεταφέρω κάτι πολύ ενδιαφέρον. Άμεσα, έχει απόλυτη σχέση με ότι συζητάμε.
    Πληκτρολογώ τα απομαγνητοφωνημένα αυτά κείμενα αρχές Φλεβάρη του ‘13. Πριν λίγες μέρες συνέβησαν τα γεγονότα του Βελβεντού Κοζάνης και Βέροιας. Το πρώτο σχόλιο που μου δόθηκε αυθόρμητα στην πόλη, δίχως να το ζητήσω, σας μεταφέρω, και είναι επί λέξη : ‘να που έχουμε και κάτι να αισθανόμαστε περήφανοι! Μπράβο στα παιδιά!’

Δείτε και αυτό :
‘για να ερευνήσει κανείς βαθιά μέσα στην αλήθεια, θα πρέπει να επιστρατεύσει όλη του την ενέργεια. Θα πρέπει να έχει την ικανότητα να είναι εργατικός έτσι ώστε να μη δρα σύμφωνα με ένα έτοιμο μοντέλο, αλλά να παρατηρεί τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του, τους ανταγωνισμούς του, τους φόβους του και να πηγαίνει πέρα απ’ όλα αυτά, έτσι ώστε ο νους του να είναι εντελώς ελεύθερος. Για να ερευνήσει κανείς σε βάθος εκείνο που είναι ύψιστα άγιο, ανείπωτο, άχρονο, δεν πρέπει προφανώς ν’ ανήκει σε καμία ομάδα, σε καμία θρησκεία, σε καμία πίστη, δεν πρέπει να έχει κάποιο πιστεύω, γιατί οι πίστεις και τα πιστεύω δέχονται για αληθινό κάτι που μπορεί και να μην υπάρχει. Είναι μέσα στη φύση της πίστης να αποδέχεται κανείς κάτι σαν αληθινό χωρίς να το ανακαλύπτει ύστερα από δική του έρευνα, με τη δική του ζωντάνια, με τη δική του ενέργεια. Πιστεύεις επειδή στην πίστη υπάρχει μια μορφή ασφάλειας, παρηγοριάς, αλλά ένα πρόσωπο που αναζητά μια απλή ψυχολογική παρηγοριά, δεν θα φτάσει ποτέ σ’ αυτό που είναι πέρα από τον χρόνο. Πρέπει λοιπόν να υπάρχει ολοκληρωτική ελευθερία. Είναι δυνατό να είμαστε ελεύθεροι απ’ όλη την ψυχολογική μας διαμόρφωση; Η βιολογική διαμόρφωση είναι φυσική, ενώ η ψυχολογική διαμόρφωση- τα μίση, οι ανταγωνισμοί, η έπαρση, όλα όσα προκαλούν σύγχυση- είναι η φύση ακριβώς του εγώ, που είναι σκέψη.

Για να ανακαλύψουμε πρέπει να υπάρχει προσοχή- όχι συγκέντρωση. Είναι πραγματικά σημαντικό να διαλογίζεται κανείς, γιατί ένας νους που δουλεύει μόνο μηχανικά, όπως η σκέψη, δεν μπορεί ποτέ να πλησιάσει εκείνο που είναι ολοκληρωτική, υπέρτατη τάξη κι επομένως ολοκληρωτική ελευθερία. Το σύμπαν βρίσκεται σε ολοκληρωτική τάξη.

Ο ανθρώπινος νους βρίσκεται σε αταξία και πρέπει κανείς να έχει έναν εξαιρετικό νου, ένα νου που να έχει κατανοήσει την αταξία και να είναι απαλλαγμένος από αντιφάσεις, μιμήσεις, και υποταγές. Ένας τέτοιος νους είναι ένας προσεκτικός νους. Είναι ολοκληρωτικά προσεκτικός σε ότι κάνει, σε όλες του τις πράξεις μέσα στις σχέσεις. Η προσοχή δεν είναι συγκέντρωση. Η συγκέντρωση έχει όρια, είναι μειωμένης δυνατότητας, περιορισμένη, ενώ η προσοχή είναι απεριόριστη. Στην προσοχή υπάρχει η ποιότητα της σιωπής- όχι της σιωπής που έχει επινοήσει η σκέψη, όχι η σιωπή που εμφανίζεται μετά από φασαρία, όχι η σιωπή της αναμονής μιας σκέψης από μια άλλη σκέψη. Θα πρέπει να υπάρχει εκείνη η σιωπή που δεν έχει κατασκευαστεί από επιθυμία, από θέληση, από σκέψη. Και σε έναν τέτοιο διαλογισμό δεν υπάρχει κέντρο που ελέγχει. Σε όλα τα συστήματα που έχουν επινοηθεί κατά καιρούς, υπάρχει πάντα προσπάθεια, έλεγχος, πειθαρχία. Αλλά πειθαρχία σημαίνει να μαθαίνεις- όχι να υποτάσσεσαι, αλλά να μαθαίνεις- έτσι ώστε ο νους σου να γίνεται όλο και πιο οξυδερκής. Η μάθηση είναι μια διαρκής κίνηση, δεν βασίζεται στην γνώση ο διαλογισμός είναι η απελευθέρωση από το γνωστό, που σημαίνει μέτρηση. Και σε αυτόν τον διαλογισμό υπάρχει απόλυτη σιωπή.
Τότε, μονάχα μέσα σ’ αυτή τη σιωπή, υπάρχει εκείνο που δεν έχει όνομα.’

‘υπάρχει τίποτα ιερό στην ζωή που να μην είναι επινοημένο από την σκέψη ; Υπάρχει κάτι πέρα απ’ όλη τη σύγχυση, την αθλιότητα, το σκοτάδι, τις ψευδαισθήσεις, κάτι πέρα από τα κατεστημένα και τις μεταρρυθμίσεις ; Από την αρχαιότητα, ανάμεσα σε αυτόν που αναζητά και σ’ εκείνο που ελπίζει ο αναζητητής να βρει, έχει παρεμβληθεί ο ιερέας. Ο ιερέας ερμηνεύει, γίνεται αυτός που ξέρει- ή νομίζει ότι ξέρει- κι έτσι ο αναζητητής βγαίνει από τον δρόμο του, αλλάζει πορεία, χάνεται. Ότι και να κάνει η σκέψη δεν είναι ιερή. Η σκέψη είναι που έχει χωρίσει τους ανθρώπους σε θρησκείες και εθνικότητες. Τη σκέψη την γεννάει η γνώση και η γνώση δεν είναι ποτέ πλήρης για οτιδήποτε, οπότε η σκέψη είναι πάντα περιορισμένη και διαιρετική. Όπου υπάρχει διαιρετική δράση, η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.

Τίποτα απ’ όσα έχει συναρμολογήσει η σκέψη, είτε είναι μέσα σε βιβλία ή σε εκκλησίες ή σε ναούς ή σε τζαμιά, δεν είναι ιερό. Κανένα σύμβολο δεν είναι ιερό, δεν είναι θρησκεία. Είναι απλώς ένα σχήμα της σκέψης, μια επιφανειακή αντίδραση σ’ αυτό που ονομάζεται ιερό’
Τζίντου Κρισναμούρτι.

DSC02235

Paolo και Daddo, η αρχή της μεγάλης εξέγερσης

 

Η ΑΔΥΝΑΤΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ ( ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ 3 / ΣΕΙΡΑ )
Περιγράφοντας τις περιστάσεις που τον οδήγησαν να συμμετάσχει στη συμμορία που πιάστηκε το 1967, μετά από μια αιματηρή ανταλλαγή πυροβολισμών, και που στη συνέχεια, μετά την ισόβια καταδίκη του, τον έσπρωξαν να δουλέψει για την δημιουργία ενός πολιτικού κινήματος στις φυλακές, ο Νοταρνικόλα μας προσφέρει ένα πολύτιμο κλειδί ανάγνωσης για πολλά άλλα γεγονότα: την κρίση της «γκεριγιερίστηκης» ιδεολογίας, τη μετανάστευση από το Νότο, το ρόλο των κρατικών θεσμών στην πολιτική ένταξη. Όπως εξηγεί ο Πίο Μπαλυτέλλι στον πρόλογο, «οι ατομικές περιπέτειες του πρωταγωνιστή αυτής της ιδιαίτερης, ιταλικής ιστορίας, ντοκουμεντάρουν μια σειρά από περιστάσεις της σύγχρονης ταξικής σύγκρουσης, μέσα στην οποία η τύχη του επιμέρους ταυτίζεται με την τύχη των εκατομμυρίων άλλων ατόμων». Ο Νοταρνικόλα από τη μια πλευρά ωριμάζει την πολιτική επανεξέταση μιας εξέγερσης δίχως διέξοδο, ενώ από την άλλη δίνει μια συγκεκριμένη περιγραφή του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο γεννήθηκε και θα γεννιέται η εξέγερση: «Το Τορίνο είναι μια προλεταριακή πόλη αλλά αυτό συνεπάγεται και κάτι άλλο: είναι η πόλη των αφεντικών, η πόλη της ΦΙΑΤ και των εκατοντάδων και εκατοντάδων εργοστασίων και βιοτεχνιών όπου όλοι δουλεύουν, δουλεύουν ασταμάτητα και το αφεντικό κάνει κομπόδεμα, ταξιδεύει πρώτη θέση, έχει βίλλα, στέλνει το γιο του στο πανεπιστήμιο και στον εργάτη που ‘ρχεται απ’ το χωριό, απ’ τον Νότο, δίνει τα λεφτά λίγα λίγα, ίσα για να ζει, να δουλεύει, να κάνει παιδιά, και να την βγάζει όπως-όπως, στις τρώγλες της παλιάς πόλης των περιφερειακών συνοικιών». (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

 

 

Το 1979 ανοίγει με δύο ένοπλες ενέργειες που έχουν ισχυρό αντίκτυπο μέσα στο επαναστατικό Κίνημα. Στη Γένοβα στις 24 ιανουαρίου, σκοτώνεται από τις Κόκκινες Ταξιαρχίες ο Guido Rossa, εκπρόσωπος της Cgil, μέλος της ομάδας περιφρούρησης του PCI-ΚΚΙ, ο οποίος επιτελούσε μια συγκεκριμένη δουλειά διείσδυσης και κατασκοπίας στο εργοστάσιο, που τον οδήγησε να είναι «μοναδικός μάρτυρας» στη δίκη ενάντια στον εργάτη της italsider Francesco Berardi, ο οποίος μοίραζε φυλλάδια προπαγάνδας για τις Βr. Στο Μιλάνο, στις 29 η Prima Linea σκοτώνει τον δικαστή Emilio Alessandrini ο οποίος την διερευνά.

29 febbraio 1979 : Sulla linea di combattimento

Οι Collettivi Politici Veneti παίρνουν το λόγο μιλώντας στο τεύχος 7 της «Αυτονομίας-Autonomia» με το editorial «Σχετικά με τη γραμμή μάχης». Στο έγγραφο επισημαίνεται το πως οι Cpv εννοούν τη σχέση μεταξύ της ένοπλης υποκειμενικής πρωτοβουλίας και της αντιεξουσίας. Υπάρχει μια ακριβής κριτική στην παρανομία και τον υποκειμενισμό των μαχητών. Ας ακούσουμε:

»Λέμε πως το να παίρνουμε θέση και να την αποσαφηνίζουμε σε ορισμένες χρονικές στιγμές είναι κατάλληλο και χρήσιμο.

Λοιπόν, αυτή είναι μια από τις συγκεκριμένες στιγμές. Το ζήτημα που μας απασχολεί, περιορίζεται στους χώρους και τα όρια μιας εφημερίδας, είναι η εξέλιξη και οι αντιφάσεις του κομμουνιστικού ένοπλου αγώνα στη χώρα μας. Η ευκαιρία μας δίνεται από τα γεγονότα της Γένοβα και του Μιλάνο, ή μάλλον από τoν θάνατο ενός «ειδικευμένου» εργαζόμενου του PCI και ενός «δίκαιου» διαχειριστή της καπιταλιστικής δικαιοσύνης, δηλαδή εξ αιτίας δύο επιχειρήσεων μάχης ενάντια σε εκφραστές του εργατικού ρεβιζιονισμού των ημερών μας.
Σε εμάς αυτές οι δύο ενέργειες δεν αρέσουν. Όχι τόσο για το τέλος των δύο εργαζομένων της κοινωνικής μηχανής αντιπρολεταριακού ελέγχου, όσο, ακριβώς, για το μέγεθος, την κατάσταση της υγείας αυτής της μηχανής και τις διαρθρώσεις της μέσα στην κοινωνία των πολιτών. Επομένως, μας ενδιαφέρει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τις πολιτικές θέσεις των συντρόφων του «μαχόμενου κόμματος».

ΠΡΩΤΟ ΣΗΜΕΙΟ – Αν για εμάς, όπως και για αυτούς τους συντρόφους, το βασικό στοιχείο για την κατάρρευση του οπορτουνισμού και για την έξοδο από τις ρεβιζιονιστικές πολιτικές γραμμές, οι οποίες εδώ και δεκαετίες, για την ακρίβεια από πάντα, είναι παρούσες και κυρίαρχες μέσα στο εργατικό κίνημα, όπως και για μια πιθανή υπόθεση επαναστατικής εργατικής εξουσίας, αυτό το στοιχείο έγκειται στην επιλογή του πεδίου του ένοπλου αγώνα. άλλο τόσο, έπεται λόγω αυτής της θεωρητικής και πρακτικής μη αναστρέψιμης για εμάς γνώσης το πρόβλημα του πώς θα καταφέρουμε να οργανώσουμε τον ένοπλο αγώνα μέσα σε μια ιστορική προοπτική απελευθέρωσης από την καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Πράγματι, αν ο ταξικός εχθρός αποκομίζει την εξουσία του, την κοινωνική δικτατορία του ασκώντας την διοίκηση- την εξουσία επί της εργασίας, αυτή η εντολή, αυτή η διοίκηση-εξουσία δεν τροφοδοτείται μόνο από στρατιωτική δύναμη, αλλά και από μια κοινωνική και μαζική ποιότητα αυτής της δύναμης.
Η τεράστια τερατουργικότητα του γραφειοκρατικού-στρατιωτικού μηχανισμού του Πολυεθνικού Καπιταλιστικού Κράτους συνοδεύεται από την πολυπλοκότητα των ταξικών σχέσεων, μεταξύ των τάξεων, σε μια χώρα με καθυστερημένο καπιταλισμό, με την επέκταση, διαρθρωμένη και ριζωμένη ανάμεσα στα προλεταριακά στρώματα, της παρουσίας του ρεβιζιονισμού με λειτουργίες ελέγχου της προλεταριακής συναίνεσης στην κυριαρχία της αστικής νομιμότητας.
Ο αναθεωρητισμός-ρεβιζιονισμός ο οποίος, αν και αρνητικό προϊόν των ταξικών αγώνων, είναι ακόμα εσωτερικός στην τάξη.
Ο ένοπλος αγώνας, λοιπόν, αποκτά χαρακτηριστικά καθολικότητας μόνο εάν εισάγεται μέσα σε ένα πολιτικό και οργανωτικό μονοπάτι που συνδέεται με μια στρατηγική και μια τακτική φάσης εμφυτευμένες στην επίλυση όλων των πτυχών που εκφράστηκαν παραπάνω.
Πιστεύουμε, όντως, μαζί με τον Λένιν, ότι «το κόμμα του προλεταριάτου δεν μπορεί ποτέ να θεωρήσει τον παρτιζάνικο πόλεμο ως το μοναδικό και ούτε ακόμη το κύριο μέσο αγώνα» και «ότι αυτό το μέσο πρέπει να υπαχθεί σε άλλα» και ότι «χωρίς αυτή την τελευταία προϋπόθεση, όλα, απολύτως όλα τα μέσα αγώνα στην αστική κοινωνία … παραμορφώνονται, εκπορνεύονται“.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ – Η ήττα της «μπερλινγκουερικής κλίκας» δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει, κατά την άποψή μας, για να είναι μια προλεταριακή νίκη, την ιδεολογικο-πολιτικο-ανθρώπινη και οργανωτική κρίση του ιστορικού εργατικού κινήματος, δηλαδή, μιας επιθυμητής διάρρηξης του.
Ο αναθεωρητισμός στη δομή του, στο στήσιμο του, γεννήθηκε και μεγάλωσε σε θέση υποταγμένη στον «καπιταλιστικό κόσμο». Επομένως, να τον αλλάξουμε σημαίνει να τον διαρρήξουμε.
Να τον σπάσουμε σίγουρα όχι πηδώντας, άνευ διαμεσολαβήσεων στην πολεμική γραμμή, από ένα επίπεδο ιδεολογικής κριτικής σε ένα επίπεδο συνοπτικής δικαιοσύνης.
Αν και γουρούνια, πληροφοριοδότες, ρουφιάνοι του αφεντικού και κουράδες συμβιβασμένοι με το καπιταλιστικό καθεστώς, οι ρεβιζιονιστές εξακολουθούν να παρουσιάζουν κοινωνικά, μαζικά χαρακτηριστικά, να διαχειρίζονται πλειοψηφικά στρώματα του προλεταριάτου και επομένως, αμέσως και σε αυτό το στάδιο, να προκαλούν σύγχυση, αμηχανία, παραμόρφωση, αντι-κομμουνιστική υστερία και πάνω απ’όλα μια επικίνδυνη αντιστροφή μέσα στην τάξη της δίκαιης αντιπαράθεσης των εργατών και των προλετάριων με τις προτάσεις και τις υποθέσεις του κομμουνιστικού σχεδίου μάχης και απελευθέρωσης κατά και από την καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Σε ένα πρόγραμμα οργάνωσης, ταυτοποίησης, αποκάλυψης-ξεμασκαρέματος και κατάλληλης αγωνιστικής απάντησης των συμβιβασμένων ρεβιζιονιστών, είναι απαραίτητο παράλληλα να ασκείται με προτεραιότητα η πολιτική, πρακτική και δημόσια κριτική της πολιτικής τους στο επίπεδο των πραγματικών ταξικών αντιφάσεων, επάνω στην πραγματική ισορροπία δυνάμεων σε αυτή τη φάση μεταξύ του προλεταριάτου και του καπιταλισμού, στα εργοστάσια, όπως στους τομείς της κοινωνικής παραγωγής όπως και στην επικράτεια, στις γειτονιές, στην κοινωνία.
Αναγκάζοντας τον ρεβιζιονισμό να αντιπαρατεθεί στο επίπεδο που η μάχη, ο αγώνας σου θέλει να ασκήσει:

ΤΡΙΤΟ ΣΗΜΕΙΟ – Για να μπορέσουμε να κάνουμε όλα αυτά, υπάρχει ανάγκη για μια γενιά επαναστατών των οποίων τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να εντοπιστούν απλά στην «παράνομη διάσταση».
Δηλαδή, σε μια προσέγγιση στράτευσης που να είναι χρήσιμη για την ανάπτυξη καλά καθορισμένων καθηκόντων μιας ώριμης κομμουνιστικής οργάνωσης, η οποία όμως ακόμη πρέπει να κατακτηθεί, αλλά ανεπαρκής και αποκλίνουσα αν δεν βυθιστεί σε μια πολύ ευρύτερη οργανωτική διάρθρωση. Δεν συμφωνούμε πλέον όταν μια πιθανή ποιότητα της οργάνωσης έρχεται να αναλάβει, όπως υπενθύμισε ο Λένιν νωρίτερα, έναν χαρακτήρα καθολικότητας σε λύσεις στα ερωτήματα και τις οργανωτικές ανάγκες.
Να διαλεχτούμε μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα τις αντιφάσεις μεταξύ παράνομης και μη παράνομης στράτευσης υπήρξε χρήσιμο τα τελευταία χρόνια. Μέσα σε ένα εξαιρετικό εργαστήριο που είναι η αληθινή πραγματικότητα και η συνεχής κίνηση των πραγμάτων, όλες οι ενέργειες, οι υποθέσεις, οι εμπειρίες των κομμουνιστών έχουν αναπτυχθεί μαζί με τα όριά τους κατά τη διάρκεια μιας μακράς φάσης μέσα στην οποία δεν ήταν δεδομένες οι συνθήκες για να επιστρέψουν όλοι σε μια πειθαρχία και ομοιογένεια ενιαίας πορείας οργάνωσης και προγράμματος. Όλοι εμείς μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο ένοπλος αγώνας στη χώρα μας, με τις διάφορες μορφές που έχουν αναληφθεί και με τους διαφορετικούς τρόπους μάχης που υιοθετήθηκαν, είναι ένα αντικειμενικό και υποκειμενικό αποτέλεσμα ετών και χρόνων αγώνων των εργατών και εξαιρετικής αντίστασης στο καπιταλιστικό σχέδιο αναδιάρθρωσης των σχέσεων παραγωγής και αναπαραγωγής μεταξύ των τάξεων.
Καλώς, σήμερα, το να αναγνωρίζουμε όλα αυτά δεν είναι πλέον αρκετό.
Το κομμουνιστικό υποκείμενο πρέπει να είναι πειθαρχημένο μέσα σε ένα κεντρικό σχέδιο οργάνωσης ικανό να «το οπλίζει» για να αποδιοργανώσει ολόκληρο το οπλοστάσιο ελέγχου διοίκησης εξουσίας του καπιταλιστικού κράτους. Το κίνημα πρέπει να εμπλουτιστεί με την πολυπλοκότητα των προβλημάτων, είναι απαραίτητο να εργαστούμε έτσι ώστε να μπορέσει να ενισχυθεί και να μπορέσει να υποστηρίξει και να δεχθεί την καπιταλιστική πρόκληση σε όλα τα εδάφη όπου συσχετίζονται οι ταξικές συγκρούσεις. Με άλλα λόγια δεν ενδιαφερόμαστε να οικοδομήσουμε ένα πλαίσιο μάχης μόνο στη συνεχή επαλήθευση των δυνατοτήτων να σακατέψουμε και να εκτελέσουμε έναν ταξικό εχθρό, αν δεν δουλέψουμε ή αν εργαστούμε ενάντια σε μια διαφορετική συνολική ποιότητα του συλλογικού κομμουνιστικού υποκειμένου, της διαφορετικότητας, εάν επιτρέπετε, από την συνολική ποιότητα του μεταρρυθμιστικού-ρεφορμιστικού υποκειμένου.
Ως εκ τούτου, μια γραμμή μάχης στο πλαίσιο της πρακτικής του προλεταριακού προγράμματος σε εδαφικό επίπεδο, μέσα στην εμπειρία μαζικής παρανομίας και ανάπτυξης του οργανωμένου κομμουνιστικού κινήματος. Κινήματος ως υποκειμενικό δίκτυο μιας προλεταριακής εξουσίας που αναπτύσσεται επάνω στη χρήση της δύναμης, σταδιακά ανάλογης με τα πιθανά άλματα και τον εξαναγκασμό της και μέσα σε ολόκληρη την προλεταριακή υποκειμενικότητα. Συνεπώς μια διαρθρωμένη και σύνθετη πρακτική του ένοπλου αγώνα. Δεν μπορούμε, σύντροφοι, δεν μπορούμε να γκετοποιήσουμε, πάνω απ’όλα, τις μελλοντικές προλεταριακές δυνατότητες μόνο σε έναν από τους τρόπους διεξαγωγής του αγώνα, της μάχης.
Το στυλ εργασίας των κομμουνιστών πρέπει να είναι από εδώ και στο εξής, όσον αφορά τα θεμελιώδη κριτήρια και τους θεμελιώδεις νόμους του χτισίματος του επαναστατικού κόμματος, ένα εσωτερικό ερώτημα-ζήτημα για τους κομμουνιστές και το έργο τους. Επιβάλλεται-απαιτείται η εγκατάλειψη, σε σύντομο χρονικό διάστημα, όλων εκείνων των θέσεων που μπλοκάρουν και / ή εμποδίζουν μια διαδικασία ενοποίησης όλων των προλεταριακών πρωτοποριών στην χώρα μας.
Αν ορισμένοι σύντροφοι συνεχίσουν, δυστυχώς, να σπρώχνουν τον επιταχυντή για μια δραστική ευθυγράμμιση θέσεων, μεταξύ των συνιστωσών του κομμουνιστικού κινήματος, επάνω στους διαφορετικούς τρόπους μάχης, σε μια παραπλανητική και όλο και πιο πλαστή και τεχνητή αντίθεση-αντιπαράθεση, τότε από την πλευρά μας θα αποστασιοποιηθούμε όλο και περισσότερο με μια σκληρή πολιτική μάχη κατά των θέσεων αυτών. Πράγματι, η περαιτέρω πρόοδος του έργου των κομμουνιστών των διαφόρων επαναστατικών οργανώσεων θα είναι θετική αν αναλάβει τα καθήκοντα και τις ευθύνες που τους αναλογούν μιας νέας φάσης, αυτή τη φορά πιο πολύπλοκης και ώριμης.
Δεν μας αρέσει εάν διασπαστεί μια σωστή ισορροπία των αναλογιών μεταξύ των δύο κύριων συνιστωσών, γραμμών του επαναστατικού κινήματος, δηλαδή μεταξύ των κομμουνιστών στην παρανομία και των κομμουνιστών της εργατικής αυτονομίας. Πρόκειται για κάτι πολύ άσχημο με πολύ κακές προοπτικές, αν η μια μεταβλητή, η παράνομη, σταματήσει να σχετίζεται με κάποιον τρόπο με τη γενική δυναμική του κομμουνιστικού κινήματος. Η οργανωμένη εργατική αυτονομία δεν λογαριάζεται μόνο με την επιτάχυνση της στρατιωτικής πίεσης του κράτους επάνω στην οργάνωση, αλλά και με τα προβλήματα και τις δυσκολίες που συνδέονται με την επανέναρξη-επανάληψη της προλεταριακής πρωτοποριακής και μαζικής πρωτοβουλίας. Ενδιαφερόμαστε για ένα συλλογικό κομμουνιστικό υποκείμενο «πολιτικά αναγνωρίσιμο» από τους προλετάριους, και όχι μόνο μέσα από τα χρονικά των εφημερίδων, χωρίς άμφια και μεταμφιέσεις που συγχέουν την ουσία αυτού που έχεις να πεις (στην προκειμένη περίπτωση με μεταμφίεση δεν εννοούμε όλους τους κανόνες ασφαλείας και άλλα παρόμοια θέματα).
Είναι απαραίτητο να πειθαρχήσουμε μέσα σε μια ενιαία, δύσκολη και πολύπλοκη προσπάθεια για την οικοδόμηση της οργάνωσης και του προγράμματος.
Η ομοιογένεια, σύντροφοι, πρέπει να αναζητηθεί και να επιδιώκεται πεισματικά. Αλλά με σαφήνεια. Το να χτυπήσουμε κάποιον στα πόδια πρέπει να λειτουργήσει υπέρ του αποκλεισμού του εργοστασιακού τμήματος, της ικανότητας του κομμουνιστικού κινήματος να αποδιαρθρώσει την επικράτεια, περιοχή ανά περιοχή, με την άσκηση της επαναστατικής αντιεξουσίας. Και αντίστροφα».

συνεχίζεται