διεθνισμός, internazionalismo

Πάντα οι διοικητές γερνούν άσχημα. Για τις διαμαρτυρίες στη Νικαράγουα

Stampa

 

785

Φυσικά η κατάσταση στη Νικαράγουα εξομαλύνεται, αλλά η διαδικασία που ξεκίνησε με τις ημέρες του απριλίου δεν έχει τελειώσει. Τα δημοσιευμένα στοιχεία, από την άλλη πλευρά, πιστοποιούν τον αριθμό των θανάτων σε 45 και 200 τραυματιών τις ημέρες μεταξύ 18 και 30 απριλίου. Οι περισσότεροι αυτών φοιτητές. Σχεδόν όλοι οι θάνατοι αποδίδονται στις δυνάμεις δημόσιας ασφάλειας και τις ομάδες σύγκρουσης, γνωστές ως «νέοι σαντινίστας». Οι συγκρούσεις έχουν σταματήσει αλλά οι διαμαρτυρίες συνεχίζονται. Πώς τοποθετούνται αυτές οι διαμαρτυρίες στο σενάριο της περιοχής; Ποιες διεκδικήσεις διατύπωσε το κίνημα που ξεκίνησε από την διαμαρτυρία ενάντια στην συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση; Ποιο είναι το βάρος που έχουν η Εκκλησία και οι ΗΠΑ;

I comandanti invecchiano sempre male. Sulle proteste in Nicaragua.

Λατινική Αμερική, ο 21ος αιώνας και ο σοσιαλισμός“[…]Los estudiantes no quieren imágenes que simbolicen el autoritarismo. En las calles han comprendido el sentido de la vida: instantánea, frágil y absurda.”

Περίπου δύο χρόνια πριν, πολλοί παρατηρητές στην Ευρώπη και τη Νότια Αμερική, άρχισαν να παρίστανται σε μια μεταβολή της τάσης στη νοτιοαμερικανική ήπειρο, μια αναστροφή που έβλεπε μια αποδυνάμωση και έναν προοδευτικό τερματισμό των κύκλων των μεγάλων προοδευτικών κομμάτων και των σοσιαλιστικών οργανώσεων της ηπείρου.
Αυτοί οι κύκλοι άρχισαν το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’90 με μια σειρά μαζικών κινημάτων και αγώνων, διαφοροποιημένων, αντιφατικών, αυτόνομων, με αντι-νεοφιλελεύθερη έννοια, που οδήγησαν στην εκλογή σοσιαλιστικών κομμάτων τα οποία πολύ σύντομα κατάπιαν τις πιο ανεξάρτητες τάσεις και χαρακτηρίστηκαν, έστω και με τις δικές τους εδαφικές ιδιαιτερότητες, από την κρατική παρέμβαση ως μέσο οικονομικής αναδιανομής και κοινωνικής προστασίας, από την καταπολέμηση της φτώχειας με οικονομικές πολιτικές αντιφατικές μεταξύ τους σε κάποια σημεία, από την κοινωνική δικαιοσύνη ως θεμελιώδη αξία, από την κεντρική φιγούρα του αρχηγού σωτήρα της χώρας, όλα αυτά με μια ισχυρή λατινοαμερικανική κλίση.
Το τέλος αυτής της ακολουθίας οδήγησε σε μια επακόλουθη ενίσχυση των εθνικών δεξιών, παραδείγματα μεταξύ άλλων είναι η κρίση της Βενεζουέλα, η αποτυχία της προσπάθειας δημοκρατικής μετάβασης των FARC, οι δυσκολίες του Μοράλες στη Βολιβία για την προσαρμογή των μεταρρυθμίσεών του στις πραγματικές ανάγκες των αυτόχθονων λαών, η παράνομη κατάκτηση της εξουσίας του Temer στη Βραζιλία και οι επιθέσεις εναντίον του πρώην Προέδρου Λούλα, οι φρικτές μεταρρυθμίσεις του Macrì στην Αργεντινή και το αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα των πολιτικών εκλογών της Ονδούρα, που χαρακτηρίζονται πάντα από αδελφοκτόνους αγώνες για την εξουσία, με την εκλογή του Χουάν Ορλάντο Χερνάντεζ, Juan Orlando Hernàndez, παρά τη συνταγματική απαγόρευση μιας νέας επανεκλογής του.

Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, μπορούμε να δούμε πώς αυτή η ανατροπή της τάσης είναι κάθε άλλο παρά αιφνίδια και ανώδυνη, και οι δεξιές αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην πορεία τους εξαιτίας της πολιτικής ανικανότητας, της σκληρότητας των μεταρρυθμίσεων, την έλλειψη δημοτικότητας και την ασυμβατότητα του δυτικού νεοφιλελεύθερου μοντέλου με τις τοπικές δομές και ίσως ακόμη και μια ελαφρά μείωση της πολιτικής πίεσης της αμερικανικής κυβέρνησης, που ασχολείται με άλλες περιπτώσεις, μετά την κρίση της Βενεζουέλα του 2017. Επιπλέον, η σταδιακή παρακμή των προαναφερθέντων αριστερών πραγματικοτήτων δεν σημαίνει τον τερματισμό των συγκρούσεων ή της πολιτικής συμμετοχής στην πλατεία, στον δρόμο, ή τη δυσπιστία στις σοσιαλιστικές ιδέες όπως θα μπορούσε να προβλεφθεί, αντιθέτως, σε πολλές περιπτώσεις ανοίγει το δρόμο για μια νέα συνειδητοποίηση στον πληθυσμό, είναι ένα άνοιγμα αν όχι μια προσπέλαση από αριστερά των πλατειών που πρώτα πνίγονταν από τις δυσκίνητες προοδευτικές δομές, χάρη και στην εμπειρία που ωρίμασε και αποκτήθηκε στα πρώτα είκοσι χρόνια αυτού του αιώνα. Κινήματα που γεννήθηκαν από τα κάτω, δομημένα με τρόπο πιο ρευστό και αυτόνομο από την άκαμπτη οργάνωση των κομμάτων, συχνά αυθόρμητα, φορείς αναφορών και αιτημάτων ριζοσπαστικών και φεμινιστικών γεννήθηκαν σε ολόκληρη την ήπειρο, αμφισβητώντας δεξιές και αριστερές, απαιτώντας δικαιώματα και συμμετοχή, αύξηση του εισοδήματος και των υπηρεσιών, καταπολέμηση της διαφθοράς, βελτίωση της εκπαίδευσης, καταπολέμηση της φτώχειας.
Φθάνει να σκεφτείτε, όσον αφορά την Αργεντινή, τις ωκεανικές διαδηλώσεις εναντίον του προέδρου Macrì, προς τον οποίον η συναίνεση καταρρέει και ο οποίος τις τελευταίες ημέρες έχει ανακοινώσει ακόμη μια αίτηση για υποστήριξη στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο λόγω της υποτίμησης του αργεντίνικου πέσο και των αγώνων των ντόπιων ιθαγενών Mapuche. Την επίθεση στο Κογκρέσο της Παραγουάη μετά την προσπάθεια συνταγματικής μεταρρύθμισης του προέδρου για να επιτραπεί η επανεκλογή του, τις συγκρούσεις και τις διαμαρτυρίες στην Ονδούρα λόγω παρόμοιων αιτιών για τις επαίσχυντες εκλογικές αδικίες που έχουν ήδη αφήσει 30 νεκρούς στους δρόμους, και η κατάσταση είναι κάθε άλλο παρά ειρηνευμένη. Στο Μεξικό η αυτόχθον υποψήφια Marichuy που υποστηρίζεται και από φοιτητικές συνιστώσες και διανοούμενους, η οποία θεωρείται η υποψήφια των Ζαπατίστας, προσπαθεί να καταφέρει να ανασυνθέσει τους αυτόχθονες λαούς για έναν ριζοσπαστικό μετασχηματισμό της μεξικανικής κοινωνίας. Οι κοντινές εκλογές στη Βενεζουέλα και την Κολομβία, ίσως, θα μπορέσουν να μας δώσουν και άλλες γραμμές των τάσεων σχετικά με τις κοινωνικοπολιτικές διαδικασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Μέσα σε πολλά από τα κινήματα ένα κεντρικό στοιχείο είναι η ενότητα που αντιπροσωπεύουν ορισμένοι αυτόχθονες λαοί που επικεντρώνονται σε αιτήματα για δικαιώματα και αυτονομία, καθιστώντας τους εαυτούς τους φορείς ενός πολιτιστικού φαντασιακού »αποαποικιοκρατικού», μιας απόρριψης του μοντέλου δυτικού πολιτισμού ξεκινώντας από τη γλώσσα, από τις χρήσεις, τα έθιμα, την παιδεία, την οικονομία, την πολιτική, σε μια προσπάθεια να δοθεί αξιοπρέπεια και σεβασμός στους λαούς τους, συχνά εκριζωμένους από τη γη τους, τον πολιτισμό τους, την ιστορία τους, τη γλώσσα τους.
Ενδιαφέρουσα από αυτή την άποψη είναι η εργασία της συλλογικότητας Grupo Modernidad / Colonialidad, που συγκεντρώνει διεπιστημονικούς διανοούμενους που τις τελευταίες δεκαετίες προσπαθούν να αναπτύξουν μια αποαποικιοκρατική προοπτική ξεκινώντας από τις σχέσεις εξουσίας που εδραιώνονται στην ήπειρο και που βλέπει στον ρατσισμό και την προσπάθεια επιβολής του δυτικού και ευρωκεντρικού κοινωνικο-πολιτιστικού μοντέλου τη βάση της καπιταλιστικής αναπαραγωγής στην ήπειρο. (Να σημειώσουμε μεταξύ άλλων, το έργο της Catherine Walsh σχετικά με τις «αποαποικιοκρατικές παιδαγωγικές δραστηριότητες», το οποίο έχει το πλεονέκτημα ότι δεν δίνει εύκολες απαντήσεις αλλά αναζητεί ένα νήμα οδηγό που ενώνει εγκάρσια τις διάφορες εμπειρίες σε όλη την ήπειρο που προσπαθούν να πειραματιστούν με μια διαφορετική επιστήμη της εκπαίδευσης από εκείνη την κυρίαρχη δυτική).

Ένας άλλος παράγοντας σ ‘αυτούς τους αγώνες είναι ο πρωταγωνισμός και η επέκταση των φεμινιστικών κινημάτων στην ήπειρο, που παρασύρονται από το κίνημα ni una menos, ο machismo είναι πολύ ισχυρός σε όλη τη Νότια Αμερική, σε ορισμένες αγροτικές περιοχές η κατάσταση φθάνει στο σημείο να γίνεται δραματική όσον αφορά την παράνομη εμπορία απαχθέντων ανθρώπων, γάμους και πρώιμες εγκυμοσύνες · το ποσοστό της γυναικοκτονίας εξακολουθεί να είναι πολύ υψηλό και η άμβλωση συνεχίζει να θεωρείται ως ταμπού σε μεγάλο μέρος της Λατινικής Αμερικής, καθώς και έγκλημα σχεδόν σε όλες τις εθνικές νομοθεσίες. Η Εκκλησία και η θρησκεία είναι σίγουρα οι κύριοι υπεύθυνοι για τη δυσκολία στην πολιτιστική αλλαγή με αυτή την έννοια.

Οι πρόσφατες διαμαρτυρίες στη Νικαράγουα παρουσιάζουν όλες αυτές τις ιδιαιτερότητες και τοποθετούνται σε αυτό το δυναμικό, αντιφατικό μάγμα γεννημένο μέσα σε αγώνες, αιτήματα, διαμαρτυρίες και πολιτικές και κοινωνικές αλλαγές.

31947981 10217038670627047 1780007135212470272 n

Πως εξελίχθηκε η διαμαρτυρία;

Στις 16 απριλίου του 2018, η κυβέρνηση ανακοίνωσε μια νέα μεταρρύθμιση του Εθνικού Ινστιτούτου κοινωνικής Ασφάλισης η οποία επιδεινώνει την κατάσταση του εργαζόμενου πληθυσμού της Νικαράγουα.
Την Τετάρτη 18 απριλίου, οι πορείες που συγκλήθηκαν αυτόνομα από φοιτητές και άλλους πολίτες, σε διαφορετικά μέρη της χώρας, πολιορκήθηκαν και δέχτηκαν απειλές από την αστυνομία. Η εθνική κατάσταση κατέστη πιο περίπλοκη, σε σημείο πολλά τηλεοπτικά μέσα να λογοκριθούν, αλλά πλέον ήταν πολύ αργά, την πέμπτη 19 απριλίου, η καταστολή εντατικοποιήθηκε και οι πρώτοι φοιτητές σκοτώθηκαν.
Ο πρώτος νεκρός ήταν ένας νεαρός που ονομάζονταν Darwin Urbina, θύμα ανταλλαγής πυροβολισμών κοντά στο Πολυτεχνείο κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων της 19 απριλίου. Σύμφωνα με την οικογένεια, επέστρεφε σπίτι μετά από μια μέρα δουλειάς στο σούπερ μάρκετ.

download 2

Η αντιπρόεδρος Murillo, σύζυγος του προέδρου Daniel Ortega, ιστορικού διοικητή του Frente Sandinista de Liberación Nacional που νίκησε τη δικτατορία του Σομόζα, δήλωσε ότι το χτύπημα είχε φύγει μέσα από την πανεπιστημιακή περίμετρο, όπου είχαν ταμπουρωθεί πολλοί φοιτητές. Εκείνη την ίδια ημέρα, η πρώτη κυρία διαβεβαίωσε ότι η κυβέρνησή της δεν είχε κρατούμενους πολίτες και ότι οι υπεύθυνοι για τη βία ήταν «ομάδες γεμάτες μίσος».
Καθώς περνούσαν οι μέρες, η πραγματικότητα διέψευσε την αντιπρόεδρο. Η οικογένεια του Urbina κατηγόρησε την αστυνομία ότι έριξε πραγματικές και όχι καουτσούκ σφαίρες.  Στις 20 απριλίου, τα θύματα και οι διώξεις κατά πανεπιστημιακών φοιτητών άρχισαν να αυξάνονται. πολλοί έχουν εξαφανιστεί. Οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας πυροδοτήθηκαν, οι διασυνδέσεις μεταξύ των πόλεων έγιναν πιο δύσκολες, ακολουθούμενες από συγκρούσεις, οδοφράγματα, μολότοφ, ένοπλες μάχες, λεηλασίες από την πλευρά του πληθυσμού και εκείνες που ενορχηστρώθηκαν από άτομα που διείσδυσαν στο κίνημα, φιλοκυβερνητικές ένοπλες ομάδες, ειρηνικές διαδηλώσεις, το θάρρος μιας γενιάς. Αντιμέτωποι με την αύξηση της λαϊκής και διεθνούς πίεσης, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να απελευθερώσει δεκάδες φυλακισμένους την τρίτη 24 απριλίου, οι οποίοι ανέφεραν, κατήγγειλαν ότι ξυλοκοπήθηκαν και βασανίστηκαν στα κελιά των αστυνομικών κέντρων. Οι «μικροσκοπικές ομάδες» μετατράπηκαν στον πυρήνα της γενικευμένης διαμαρτυρίας που μπόρεσε να μεταβάλει ολόκληρη την πολιτική πορεία της Νικαράγουα.

Η ροτόντα του Jean Paul Genie, κοντά στα Πανεπιστήμια, υπήρξε τόπος όπου οι νέοι ξαγρυπνούσαν σχεδόν κάθε βράδυ. Ακριβώς εδώ, οι διαδηλωτές ανέτρεψαν δύο από τα εκατοντάδες «δέντρα της ζωής» που κοσμούν το αστικό τοπίο της πρωτεύουσας: τεράστιες σιδερένιες κατασκευές που φωτίζονται από led και μιμούνται τα δέντρα και θέλουν να είναι φορείς ευημερίας, όπως είπε η Rosario Murillo, Πρώτη Κυρία της Νικαράγουα και Αντιπρόεδρος, η οποία θέλησε την κατασκευή και το στήσιμο τους. Οι νικαραγουανοί τα γνωρίζουν ως «los chayopalos» (η Murillo είναι γνωστή με το ψευδώνυμο «La Chayo«). Η πτώση τους μετατράπηκε σε εικονική φωτογραφία της εξέγερσης μιας νέας γενιάς: σε μια στιγμή, η πτώση των chayopalos συνδέθηκε, στα κοινωνικά δίκτυα, με την κατεδάφιση του αγάλματος του Σομόζα. Εκατοντάδες από αυτές τις κατασκευές κοσμούν την πρωτεύουσα της Νικαράγουα και πολλά από αυτά υπέστησαν φθορές και τώρα φέρουν τις πληγές των διαμαρτυριών. Όπου υπήρχαν πριν τα chayopalos, οι διαδηλωτές φύτευσαν αληθινά δέντρα με τα ονόματα δεκάδων νέων που σκοτώθηκαν. Η αγρυπνία έχει γίνει μιας έκφραση αρμονίας όλων των οικονομικών και κοινωνικών στρωμάτων, μιας έκφρασης που ενώνει όλα τα κοινωνικά στρώματα.

31958587 10217038670747050 7058804761297944576 n

Στις 28 απριλίου, δέκα μέρες μετά την πρώτη διαμαρτυρία, δεκάδες χιλιάδες νικαραγουανών έκαναν πορεία από διαφορετικά σημεία στη Μanagua για να βρεθούν στον Καθεδρικό Ναό, την πορεία διοργάνωσε η καθολική εκκλησία.
Οι διαδηλωτές όχι μόνο έδειξαν ότι δεν φοβόταν το Κράτος αλλά του έκλεψαν και τις σημαίες του. Όλες. Και τις ανεμίζουν μαζί με τις αξίες του, ακόμη και εις βάρος των μηνυμάτων που, στις προθέσεις των καθολικών διοργανωτών, θα έπρεπε να μεταφέρει η πορεία. Τραγούδησαν τα τραγούδια της επανάστασης, γκρέμισαν chayopalos για να φυτεύσουν δένδρα, απήγγειλαν τα ποιήματα του Ernesto Cardenal [μία από τις φιγούρες σύμβολο της θεολογίας της απελευθέρωσης] και τραγούδησαν τα τραγούδια των αδελφών Mejía Godoy [τραγουδοποιών σύμβολα της Επανάστασης] αναλαμβάνοντας τα μεγάλα σαντινιστικά θέματα.

Είναι αυτό που καθιστά την κατάσταση πολύπλοκη για τον Ortega και αντιφατική στα εξωτερικά μάτια: οι αντίπαλοί του θεωρούν τους εαυτούς τους sandinistas. «Sandinistas, no orteguistas» διαφορά που, εδώ και κάποιο διάστημα, τα μέλη της νεολαίας Sandinista είχαν αρχίσει να υπογραμμίζουν. Ένα άλλο σημαντικό γεγονός, μεταξύ των πρώτων που συμμετείχαν στις διαμαρτυρίες υποστηρίζοντας τους φοιτητές της πρωτεύουσας, ήταν οι κάτοικοι του Monimbó, στην Masaya, γηγενή περιοχή, αυτόχθονων, γη των παρτιζάνων και των μαγίστρων, πρώτη πόλη που απελευθερώθηκε στη δεκαετία του 70, κοιτίδα και προπύργιο της επανάστασης των Σαντινίστας. Ήταν η πόλη όπου κατασκευάζονταν σπιτικές βόμβες, αυτοσχέδιες, που επαναχρησιμοποιήθηκαν κατά τις διαδηλώσεις στην πόλη, σημάδι της μετάδοσης των εργαλείων της εξέγερσης από γενιά σε γενιά. Και εκεί είχαμε νεκρούς στις 19 απριλίου. «Επανάσταση ή θάνατος, Θα Κερδίσουμε» έλεγε ένα πανό στην πορεία της 28ης απριλίου, κοντά στις σημαίες της Νικαράγουα και του Βατικανού. «Μπορείτε να σκοτώσετε έναν επαναστάτη, αλλά όχι την επανάσταση», έλεγε ένα άλλο. Οι πόλεις στις οποίες έχουμε τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις, όχι τυχαία, είναι εκείνες στις οποίες ιστορικά το Frente υπήρξε ισχυρότερο και από όπου η επανάσταση, πριν από σαράντα χρόνια, είχε εξαπλωθεί, ενώ ήταν ασθενέστερη αν όχι απούσα στις πόλεις παραδοσιακά πιο συντηρητικές, όπου κατοικούν περισσότερα κεφάλαια και οι άνθρωποι είναι πιο εχθρικοί στην επανάσταση.

Η αντιπρόεδρος, στη συνέχεια έκανε έκκληση για συμφιλίωση και τώρα γιορτάζει τις  νεκρικές αγρυπνίες αλλά οι διαδηλωτές ζητούν την παραίτησή της και αυτή του συζύγου της, του προέδρου Ortega. Ο αρχηγός του κράτους υποστήριξε ως επί το πλείστον μια συζήτηση στην οποία τα φοιτητικά αιτήματα συνδέονται με τα αίτια, τους λόγους για τους οποίους πολέμησαν οι πρώτοι Σαντινίστας, αιτίες και λόγοι που στο τελευταίο διάστημα παραποιήθηκαν ή εν μέρει εγκαταλείφθηκαν. Η ιστορική μνήμη της επανάστασης είναι στην πραγματικότητα λιγότερο προστατευμένη από ό, τι μπορεί να πιστέψει κανείς, στο όνομα της κοινωνικής ειρήνης, αλλά παρόλα αυτά οι νέοι αποδεικνύουν ότι φυλάσσουν αυτή την ιστορική μνήμη περισσότερο από ό, τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, για τις πρακτικές που εφαρμόστηκαν και την αναγνώριση ενός κοινού νήματος μεταξύ των αγώνων τους και εκείνων των γονιών και των παππούδων τους.

download 4

Στις 30 Απριλίου, στην γιορτή της Ημέρας των Εργαζομένων, ο Ortega πραγματοποίησε τη συγκέντρωσή του μπροστά σε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους σε μια πλατεία με δεκάδες σημαίες νικαραγουανές και του FSLN, σε μια επίδειξη άτονης δύναμης. Στην ομιλία του δεν αναγνώρισε καμία ευθύνη των δυνάμεων του για τη βία, αλλά ζήτησε ενός λεπτού σιωπή για τα θύματα. Όπως και στις άλλες δημόσιες παρεμβάσεις του, υποστήριξε την αξιοπρέπεια και τo δίκαιο των φοιτητικών διαμαρτυριών υπέρ των εργαζομένων, αναγνωρίζοντας την έλλειψη διαβουλεύσεων πριν από τη μεταρρύθμιση, αποφασίζοντας να την εμποδίσει, να την μπλοκάρει και να επικαλεστεί μια νέα η οποία θα μπορούσε  να φέρει όλους κοντά σε συμφωνία. Για τον Ortega, οι ευθύνες των διαμαρτυριών θα έπρεπε να καταλογιστούν αλλού: ειδικότερα στον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ και στην διείσδυση ομάδων που χρηματοδοτήθηκαν από αυτές μέσα στις διαμαρτυρίες. Από την άλλη πλευρά, ο Ορτέγκα φοβάται ότι η Νικαράγουα θα γίνει μια άλλη Βενεζουέλα, και μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η έκρυθμη αντίδραση που είχαν τα θεσμικά όργανα μπροστά στις πρώτες ειρηνικές διαμαρτυρίες των νέων. Εδώ και πολλά χρόνια πραγματικά το FSLN αγωνίζεται ενάντια στις παρεμβολές στην εγχώρια πολιτική που ορισμένες δυτικές ΜΚΟ προσπάθησαν να επιβάλουν, αλλά θα ήταν κοντόφθαλμο να πιστεύουμε ότι όλο αυτό που συμβαίνει οφείλεται στους yankees. Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται σίγουρα για την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης της Νικαράγουα, αλλά σίγουρα δεν είναι ο μεγάλος χειραγωγός πίσω από αυτές τις διαμαρτυρίες που επικαλούνται καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και όχι άλλους θανάτους, των οποίων η ιστορία της Νικαράγουα είναι ήδη γεμάτη.

«¡Que se rinda tu madre!» »Να παραδοθεί η μάνα σου!». Είναι ένα από τα συνθήματα μάχης, το hashtag που παρέσυρε την εξέγερση, το μάντρα της. Είναι μια φράση που μετατράπηκε σε επαναστατικό τραγούδι, που αποδίδεται στον ποιητή πολεμιστή των σαντινίστας Leonel Rugama, ο οποίος την ξεστόμισε πριν πεθάνει ενώπιον του σομοζιστή στρατηγού που απαιτούσε την παράδοσή του. «¡Que se rinda tu madre!» Αυτό, μαζί με την ιστορική κραυγή «¡Que viva Νιcaragua libre!», που ήταν κάποτε και η κραυγή του Daniel Ortega. Σήμερα είναι η παράσταση της πλατείας για να τον ξεφορτωθεί. Η μνήμη της επανάστασης των Σαντινίστας που κληρονόμησε τον διοικητή ανάμεσα στους ήρωες της πατρίδας, στρέφεται σήμερα εναντίον του. Διάφορα πανό έχουν συνοδεύσει πράγματι μια διαφορετική ερμηνεία αυτών των ημερών, σαν να θέλουν να δείξουν ότι ο Ortega έχει χάσει την ισχυρή επαφή του με τους δρόμους, θεμέλιο της επιτυχίας του: Ο DANIEL ΚΑΙ Ο SOMOZA ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ.   

5ae5f7aacd702e6324f8de4b

Ποιος Σαντινισμός; Και ποια Εκκλησία; 

Μετά που το Frente Sandinista de Liberacion Nacional, το FSLN, έχασε τις προεδρικές εκλογές του 1990, μέσα σε ένα πλαίσιο, σε μια συγκυρία πολέμου και ακραίας φτώχειας, η χώρα άρχισε να κατακερματίζεται, και οι εσωτερικές διαφορές προκάλεσαν το γεγονός πολλά ηγετικά στελέχη και διανοούμενοι που είχαν αγωνιστεί ενάντια στη δικτατορία somozista να αφήσουν το Frente, το Μέτωπο.   Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 υπήρξε ένας συνεχής αγώνας εναντίον των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων, «από κάτω», όπως υποστηρίχτηκε από την πρώτη ομιλία μετά την ήττα από τον Ορτέγκα, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του και σημερινή αντιπρόεδρο οικειοποιήθηκαν τους συμβολισμούς των Sandinista για να δημιουργήσουν μια σταθερή εκλογική βάση σε διαφορετικούς τομείς του πληθυσμού, αποσταθεροποιώντας τις αντιπολιτεύσεις που ήταν φτωχές σε ικανότητα και πολιτικές προτάσεις. Οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν η μια την άλλη στα νεοφιλελεύθερα είκοσι χρόνια, μεταξύ διαφθοράς και αθετήσεις υποχρεώσεων, δεν μπόρεσαν να βγάλουν τη χώρα από τη φτώχεια.

Το 2007 ο πρόεδρος του FSLN επέστρεψε στην εξουσία, ο πληθυσμός ζήτησε αλλαγή, τα σύμβολα της επανάστασης είχαν γίνει καθησυχαστικά και αντιπροσώπευαν τη δυνατότητα να πραγματοποιηθεί μια θετική αλλαγή πορείας για τη χώρα. Με το πέρασμα των χρόνων παρακολουθήσαμε μια εξέλιξη στα πολιτικά ζητήματα. Η Rosario Murillo με τον Ορτέγκα γίνεται φορέας ενός λόγου ειρήνης, αγάπης και αλληλεγγύης (προωθώντας συνθήματα όπως «στην ευλογία, την ευημερία και τη νίκη» ή «χριστιανική πατρίδα, αλληλέγγυα και σοσιαλιστική»). Μια προοδευτική αλλαγή στα περιεχόμενα που, κατά την εποχή εκείνη, θεωρούνται σύμβολα μιας νέας πορείας sandinista.

Γι ‘αυτό, πρώτα απ’ όλα, είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ότι οι νικαραγουανοί δεν αγωνίζονται αυτή την στιγμή ενάντια στο κόμμα των Σαντινίστας που κάποτε επέβαλε την παρουσία της Νικαράγουα στην παγκόσμια πολιτική σκηνή, και ούτε πολεμά ενάντια σε εκείνη την Juventud, την Νεολαία των Σαντινίστας, που οργάνωσε μια από τις πιο επιτυχημένες εκστρατείες αλφαβητισμού στη σύγχρονη ιστορία, την Cruzada de Alfabetización Heroes y Màrtires por la Liberación de Νicaragua: ένα μεγάλο μαζικό κίνημα στο οποίο συμμετείχαν χιλιάδες νικαραγουανοί όλων των κοινωνικών τάξεων, μαζί με χιλιάδες εκπαιδευτικούς που έστειλε η Κούβα και χιλιάδες διεθνείς που συνεργάστηκαν (εκτιμάται ότι οι συμμετέχοντες ήταν 60.000). Οι εθελοντές έφθασαν στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της χώρας για να διδάξουν την ανάγνωση και τη γραφή, σε ένα χρόνο ο δείκτης αναλφαβητισμού πέρασε από το περισσότερο του 50% που ήταν σε 12%. Μετά από 16 χρόνια καπιταλιστικών και νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων, ο αναλφαβητισμός αυξήθηκε και πάλι στο 36,9%, το 2006, ενθαρρύνοντας την εφαρμογή του προγράμματος “Yo si puedo” που σχεδιάστηκε από την Κούβα για την προώθηση της ανάγνωσης και της γραφής σε μαζικό επίπεδο. Στις διαμαρτυρίες, υπάρχει αντιθέτως μια βαθιά συνεύρεση με τον χριστιανισμό, που ενώνεται σε στοιχεία μυστικισμού και λαογραφίας και σε βαθιά σοσιαλιστικά και επαναστατικά ιδεώδη που συνδυάζονται αρμονικά στην Κεντρική Αμερική. Όλα αυτά φαίνονται αντιφατικά και δύσκολα διαβάζονται στα δυτικά μάτια και ιδιαίτερα στα ιταλικά, δεδομένης της χρονικής εξουσίας που απολαμβάνει η Εκκλησία στην επικράτειά μας και το ότι είναι, εκ των πραγμάτων, ο αντίπαλος σε διάφορους αγώνες. Ωστόσο, πρέπει να θεωρήσουμε ότι ο αποικισμός και η διάδοση του ευαγγελίου στην Κεντρική Αμερική υπήρξαν τόσο ισχυροί ώστε τα χαρακτηριστικά του χριστιανισμού να είναι έντονα ριζωμένα σε πολιτιστικό επίπεδο (αν και στη Νικαράγουα ίσως ξεκινά να παρουσιάζεται μια αργή αλλαγή μεταξύ των νέων). Η Θεολογία της Απελευθέρωσης διαπότιζε την σαντινιστική επανάσταση, στις κυβερνήσεις της εισήλθαν σαν υπουργοί οι ιησουίτες Fernando και Ernesto Cardenal, και ο θρησκευόμενος Miguel d’Escoto ως καγκελάριος. Ήταν οι ηγέτες της «λαϊκής Εκκλησίας», που υποστήριζε την επανάσταση και την υπόθεση των φτωχών ενάντια στα συντηρητικά σχέδια της πλειοψηφίας του κλήρου, εναντίον μιας πολύ παραδοσιακής επισκοπής και εναντίον του ίδιου του Βατικανού. Ένα μείγμα που συγκρούστηκε με τη συντηρητική κλίση Woijtila. Όλοι θυμούνται την αγανάκτηση του Πάπα για το τεράστιο πανό που τον υποδέχτηκε στο αεροδρόμιο κατά την επίσκεψή του στη χώρα το 1983, το οποίο του απευθύνονταν με τα λόγια: «Bienvenido a la Nicaragua libre gracias a Dios ya la revolución» και αυτό εξηγεί άριστα αυτή την συνεύρεση της θρησκείας και της επανάστασης. Αγανακτισμένος, ο Juan Pablo II άρπαξε την πρώτη ευκαιρία που του παρουσιάστηκε, για να κατακρίνει δημοσίως τον Ernesto Cardenal. Εκείνη η περίφημη φωτογραφία έκανε τον γύρο του κόσμου, με τον Πάπα βγαίνοντας από το αεροπλάνο να υψώνει το δάχτυλό του και απαιτώντας από τον Cardenal να εγκαταλείψει την πολιτική, ενώ ο ιησουίτης κάρφωνε το γόνατο στο έδαφος, έβγαζε τον μπερέ, τον κοίταζε με κάτι μεταξύ χαμόγελου και έκπληξης, ενώ ανέχονταν στωικά την επίπληξη.

juanpabloii ernestocardenal

Στην πλατεία μπροστά από την κύρια πόρτα του σύγχρονου καθεδρικού ναού, στο τέλος της πορείας της 28ης απριλίου, ο βοηθός επίσκοπος της Μανάγκουα, Silvio Báez, υποστηρικτής του Πάπα Φραγκίσκου, χαιρετίστηκε όπως κανένα άλλο άτομο σε αυτές τις εξεγέρσεις. Ο Báez έχει μετατραπεί σε σύμβολο και εκπρόσωπος μιας εκκλησίας που επικρίνει το καθεστώς Ortega. Ήταν ο πρώτος που καταδίκασε την καταστολή της αστυνομίας και υπερασπίστηκε τους φοιτητές, ενώ η πρώτη κυρία και αντιπρόεδρος τους κατηγορούσε ότι είναι «μικροσκοπικές» ομάδες στην υπηρεσία των συμφερόντων που αποσταθεροποιούν την κυβέρνηση. Με τον Báez, η καθολική εκκλησία της Νικαράγουα έχει μετατραπεί σε μοναδικό εγγυητή αυτής της συγκεχυμένης διαδικασίας, χάρη στην αποφασιστικότητα του προκαθήμενου να συνοδεύει τους φοιτητές.
Πριν από αυτή την καταστολή, η Εκκλησία είχε διατηρήσει μια «σχετική ουδετερότητα με το καθεστώς», σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο Óscar René Vargas. Παρότι τις τελευταίες εβδομάδες, οι επίσκοποι, με επικεφαλής τον Monsignor Silvio Báez, τοποθετήθηκαν υπερασπιζόμενοι τους φοιτητές που σφαγιάστηκαν από τις δυνάμεις σύγκρουσης της κυβέρνησης και αποδέχθηκαν την πρόσκληση να είναι εγγυητές του εθνικού διαλόγου που κάλεσε ο Ortega, διατήρησε η Εκκλησία μια σχέση που από κάθε άποψη σέβεται την κυβέρνηση και αυτό οδηγεί στο να υποθέσουμε ότι υπάρχει ένα ρήγμα μέσα στους κληρικούς μεταξύ φιλοκυβερνητικών επισκόπων και επισκόπων εναντίον της κυβέρνησης.

Η Εκκλησία έχει συγκαλέσει σε ένα τραπέζι εθνικού διαλόγου που θα μπορούσε να χρησιμεύσει και σαν οξυγόνο για τον Ortega: με το πλήθος στις πλατείες και στους δρόμους να απαιτεί την απομάκρυνση του, ένα τραπέζι διαλόγου θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να αναδιοργανωθεί, να ψυγχράνει τις διαδηλώσεις στους δρόμους και να δείξει ανοίγματα. Ας θυμηθούμε πάντοτε ότι μιλάμε για την Εκκλησία της Ρώμης, ένα θεσμό που έχει κάθε συμφέρον να συγκεντρώσει περισσότερη δύναμη, εξουσία και συναίνεση στη Νικαράγουα για να νομιμοποιήσει τις αποστολές της (μια χώρα στην οποία υπάρχουν όλα τα διαφορετικά χριστιανικά ρεύματα και είναι πολυάριθμα, και εκείνο το καθολικό, ειδικά σε ορισμένες περιοχές, απέχει πολύ από το να είναι το ισχυρότερο), εκμεταλλευόμενη και εξομαλύνοντας τις διαμαρτυρίες με αντιδραστική έννοια. Από την άλλη πλευρά, αυτή η πιθανότητα διαλόγου, έχει ήδη ανακοινώσει με ελαφρύτητα η Εκκλησία, δεν είναι αιώνια.

Η ανάπτυξη της Nicaragua

Ο ερχομός του Daniel Ortega στην εξουσία συνέπεσε με την αποκορύφωση της πετρελαϊκής χάριτος του Hugo Chávez στη Βενεζουέλα. Η σημασία της συνεργασίας με την Βενεζουέλα, μέσω πιστώσεων που σχετίζονται με το πετρέλαιο, τις εξαγωγές, τις επενδύσεις σε σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής, μεταξύ άλλων, έφτασαν να αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 13,7% του ΑΕΠ. Η συμφωνία συνεργασίας έφερε περισσότερα από τέσσερα χιλιάδες εκατομμύρια δολαρίων σε αυτά τα 11 χρόνια της κυβέρνησης του Frente. Επιπλέον, η Βενεζουέλα μετατράπηκε στον δεύτερο σημαντικότερο προορισμό για τις εξαγωγές της Νικαράγουα.

Τα γεμάτα κρατικά ταμεία επέτρεψαν στην κυβέρνηση τη χρηματοδότηση κοινωνικών προγραμμάτων, να αγοράσει μέσα μαζικής ενημέρωσης και να διατηρήσει τα οφέλη για τους εργοδότες μέσα από επιδοτήσεις και απαλλαγές. Έχουν δημοσιοποιήσει και είναι δωρεάν για όλους οι τομείς της υγείας και της εκπαίδευσης. Το εθνικό νόμισμα ενισχύθηκε. Η Νικαράγουα υποστήριξε και έδωσε ώθηση στο εμπόριο και την ασφάλεια, είχε το προνόμιο μιας αξιοσημείωτης αύξηση του τουρισμού που οφείλεται, μεταξύ άλλων, στα 26 φυσικά καταφύγια που δημιουργήθηκαν από την Σαντινιστική Επανάσταση,
χάρη στην επανάσταση πρώτα και στις πολιτικές του κόμματος του Ortega, στη συνέχεια, η Νικαράγουα έχει γίνει η ασφαλέστερη χώρα της Κεντρικής Αμερικής, δεν υπάρχουν οι ομάδες οργανωμένου εγκλήματος που δραστηριοποιούνται αντιθέτως απροκατάληπτα σε όλα σχεδόν τα άλλα γειτονικά κράτη. Παρ ‘όλα αυτά, εδώ και δύο χρόνια, η νικαραγουανή οικονομία άρχισε να καταγράφει αντικρουόμενα σημάδια: πάνω απ’ όλα την μείωση των πωλήσεων αυτοκινήτων, σπιτιών και της κατανάλωσης γενικότερα. Η έλλειψη χρημάτων και η είσοδος στο ΔΝΤ με τα τελεσίγραφα έχει, επίσης, αναγκάσει την κυβέρνηση να λάβει μέτρα λιτότητας για να σώσει τον κρατικό προϋπολογισμό.
Παρ ‘όλα αυτά υπάρχουν πολλά άλλα στοιχεία που συνέβαλαν στη διατήρηση της σταθερότητας στη χώρα. Παρά τις εμπορικές συμφωνίες με την Κίνα και παρά τη συζήτηση στο αμερικανικό Κογκρέσο του Nica Act – με τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να εμποδίσουν οποιοδήποτε δάνειο στην κυβέρνηση του Ορτέγκα από διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και μια εξεταστική επιτροπή να παρακολουθεί τις βελτιώσεις στη «δημοκρατία» του κράτους της Νικαράγουα – η επίθεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι λιγότερο ισχυρή αυτή τη στιγμή.

Οι φοιτητές, η αυτονομία

Οι φοιτητές σε όλα τα πανεπιστήμια του δυτικού τμήματος της χώρας έδειξαν με τις διαμαρτυρίες τους, ότι δεν αποδέχονται καμία καταστολή. Ήταν από το 2009 που δεν υπήρχαν ισχυρές διαδηλώσεις στη Νικαράγουα, και ήδη τότε το Frente φαινόταν να είναι στα πρόθυρα της πτώσης αλλά άντεξε. Στις ημέρες του απριλίου, διάφορες κινήσεις διαμαρτυρίας εξαπλώθηκαν σαν τις κηλίδες της λεοπάρδαλης με τους διαδηλωτές που έβγαιναν στους δρόμους ανά πάσα στιγμή, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Οι ηγέτες του κόμματος δεν πίστευαν ότι οι γενιές των millennials θα μπορούσαν να χτίσουν τσιμεντένια οχυρώματα οπλισμένοι με χειροποίητα ολμοβόλα, τα οποία ήταν πάντα το προτιμώμενο εργαλείο των νικαραγουανών εξεγέρσεων, μαζί με τους πολίτες που τους στήριζαν φέρνοντας τρόφιμα, φάρμακα, τους περιέθαλπταν τoυς μετέδιδαν τις δικές τους εμπειρίες σε μια πραγματική κατάσταση αντιεξουσίας. Οι σπουδαστές ζήτησαν χρόνο να επιλέξουν τους αντιπροσώπους τους αλλά, πάνω απ ‘όλα, να καθορίσουν τι συμβαίνει ανάμεσα στις τάξεις τους. Η ένταση αυξάνεται και η αναζήτηση της οργάνωσης είναι ισχυρή σε εθνικό επίπεδο.

31947093 10217038671467068 8059898312997732352 n

Απ’ όταν οι διαμαρτυρίες κατά της κυβέρνησης, που ονομάστηκε «καθεστώς» από τους διαδηλωτές, επανεμφανίστηκαν στις 18 του περασμένου απριλίου, οι φοιτητές μετατράπηκαν σε πρωταγωνιστές μιας ιστορίας της οποίας τώρα θα πρέπει να προσπαθήσουν να κρατήσουν τα γκέμια. Χωρίς στρατηγικές, χωρίς ατζέντα, χωρίς οργάνωση οποιουδήποτε είδους, έχουν αποκτήσει μια υπευθυνότητα, μια ευθύνη και μια ισχύ χάρη στις σχέσεις δύναμης που ήταν σε θέση να χτίσουν δρόμο προς δρόμο. Πρόκειται για μια γενιά που ανατίναξε αυθόρμητα όλους τους φόβους, όλες τις λογοκρισίες και τις απαγορεύσεις, όλη την καταπίεση και την καταστολή που συσσωρεύτηκε κατά τη διάρκεια δεκαετιών ελέγχου από όλους τους κρατικούς μηχανισμούς. Κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει αυτή την έκρηξη. Τώρα που έχουν εισέλθει με ένα τεντωμένο πόδι σε αυτή την ιστορική διαδικασία, η ελπίδα είναι ότι οι φοιτητές θα δώσουν μια ανθεκτική μορφή στην αυτοσχέδια εξέγερση. Σίγουρα υπάρχουν δυσκολίες, κόπωση, απειρία, υπάρχει ο φόβος γι αυτούς που θα διεισδύσουν, υπάρχει ο φόβος γι αυτούς που θα θελήσουν να τους εκμεταλλευτούν, που πιθανότατα ήδη ξεκίνησαν να το κάνουν. Πέρασαν περισσότερες από δύο εβδομάδες και δεν υπάρχει ακόμα μια σαφής ηγεσία, leadership.
Σήμερα ισχυρίζονται ότι πολεμούν εναντίον μιας οικογένειας που χρησιμοποιεί το παρελθόν της για δική της ευκολία με λόγια που, εκτός από το να πείσουν τους πολίτες σχετικά με μια ειρήνη συμφιλιωτική, καθιστούν εμφανείς τις αυταρχικές πολιτικές που λογοκρίνουν κάθε είδος διαφορετικού λόγου. Τον απρίλιο του 2018, οι αντιφάσεις στη Νικαράγουα εξερράγησαν. Οι αυθαίρετες αποφάσεις του προέδρου Ortega και της αντιπροέδρου Murillo εξασφάλισαν οι φοιτητές να κατέβουν στους δρόμους και να βαδίσουν ειρηνικά ενάντια σε αυτά τα λάθη. Οι αρχές από την πλευρά τους απάντησαν με μια σκληρή γροθιά στον φοιτητικό πληθυσμό ζυγίζοντας πως θα επιλύσουν γρήγορα τα πράγματα χωρίς να σκεφτούν την απίστευτη ταχύτητα της διάδοσης πληροφοριών μέσω των κοινωνικών δικτύων, τα οποία έδωσαν τη δυνατότητα τα νέα και η ηχώ τους να επιτύχουν μια απίστευτη έκταση. Αυτοί οι νέοι που κατέβηκαν στους δρόμους και τις πλατείες, έφηβοι ή νεαροί εργαζόμενοι, πανεπιστημιακοί φοιτητές, είναι μια γενιά που δεν έχει βιώσει ούτε την επανάσταση ούτε τον εμφύλιο πόλεμο, η πρώτη που έχει μια σημαντική επαφή με τον κόσμο της Δύσης και της Λατινικής Αμερικής χάρη σε μια μεγαλύτερη κίνηση ανθρώπων που εισέρχονται και βγαίνουν από τη χώρα. Το Πολυτεχνείο μετατράπηκε σε γενικό επιτελείο των φοιτητών. Μέχρι πριν από περίπου δέκα μέρες ήταν ένας αναβρασμός ανθρώπων που έφερναν τρόφιμα και φάρμακα για να βοηθήσουν τους φοιτητές που ήταν ταμπουρωμένοι στο πανεπιστήμιο. Αν και παραμένει ακόμη κατειλημμένο, τώρα οι αριθμοί προοδευτικά και φυσιολογικά μειώθηκαν. Σε αυτό, ένα μεγάλο έργο τομαλοποίησης της διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε από την Εκκλησία, η οποία με την παρέμβαση της έχει πράγματι ρίξει νερό στην πυρκαγιά, υποσχόμενη συμμετοχή στους φοιτητές και τους παροτρύνει να βρουν πιο «δημοκρατικές» μορφές, με τρόπο ώστε να εκτονώσει τις συγκρούσεις που γνωρίζουμε πολύ καλά .

Οι άνθρωποι κοιτάζονται στα μάτια και δίδουν, ίσως χωρίς να το γνωρίζουν, μορφή σε ένα κίνημα το οποίο με αυτόνομες πρακτικές ζητά μεγαλύτερη ελευθερία, τη δυνατότητα να επιλέξει το δικό του μέλλον, περισσότερο εισόδημα, εκπαίδευση και έλεγχο της ζωής τους, και το θέλει για όλες και όλους, για όλο τον λαό της Νικαράγουα με ένα κοινό νήμα με τα αιτήματα της πρώτης επανάστασης των Σαντινίστας, μια επανάσταση που ήταν πραγματικά μαζική και ευρέως διαδεδομένη. Πολύ σημαντική σε πολιτιστικό επίπεδο, είναι η έννοια της Πατρίδας που φέρει και σε αυτά τα μέρη διάφορες αμφιθυμίες – ασάφειες: η χώρα αποτελείται από ένα μείγμα πολιτισμών, εθίμων, ιθαγενών ομάδων, και δεν είναι καθόλου ομοιογενής, αλλά η πατρίδα εδώ φαίνεται ακριβώς ως μια κοινότητα που βρίσκεται σε μάχη, μια πατρίδα που απελευθερώθηκε, και ελευθέρωσε όλη τη επικράτεια δεκαετίες πριν, και ως εκ τούτου θέλει να επιστρέψει να είναι ελεύθερη ξεκινώντας από τις διαφορές, «το ένα τρίτο του πληθυσμού έζησε κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, γνωρίζουμε ήδη πώς γίνεται [η επανάσταση]» λένε οι διαδηλωτές.

download 1

Ένας άλλος χαρακτήρας που δένει το νέο κύμα διαμαρτυριών στην επανάσταση Sandinista είναι ο ηγετικός ρόλος των γυναικών. Ακριβώς αυτές οι τελευταίες, σε αυτές τις ημέρες του αγώνα, έχουν γίνει πρωταγωνίστριες και οι διαδηλώσεις έχουν γίνει μια πλατφόρμα που επεκτάθηκε και για τα φεμινιστικά κινήματα και τα θέματα φύλου. Η Νικαράγουα απολαμβάνει έναν σημαντικό νόμο κατά της βίας εναντίον των γυναικών, ένα πραγματικό παράδειγμα για την περιοχή, αλλά απέχει πολύ από το να έχει αφήσει πίσω μια έντονα πατριαρχική και machista κουλτούρα, αν και αυτή η νοοτροπία αλλάζει μεταξύ των νέων, χάρη και στο ακούραστο έργο των κολεκτίβων γυναικών που είναι παρούσες σε όλη την επικράτεια.   Τα κινήματα απαιτούν την πλήρη εφαρμογή του νόμου 779 και την παύση της βίας. Ο αριθμός των γυναικοκτονιών και των καταχρήσεων είναι στην πραγματικότητα πολύ υψηλός, και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές μια έφηβη παρθένα εξακολουθεί να θεωρείται ιδιοκτησία, αλλά πρωτίστως πιθανή πηγή εισοδήματος, καθώς και μια κοπέλα που βρίσκεται στην καλύτερη στιγμή να αποκτήσει παιδιά. Οι φεμινίστριες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στις στιγμές της αντιπαράθεσης, καθώς και στην οργάνωση και τη φροντίδα, καλύπτοντας θεμελιώδεις ρόλους στις ιεραρχίες του κινήματος. Το να είναι μαζί και να σχετίζονται, να δημιουργούν κοινότητα, να ανταλλάσσουν γνώσεις, ιδέες, διηγήσεις, όνειρα σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο οι νέοι θα ήθελαν να είναι ο κόσμος είναι θεμελιώδεις στιγμές των αγώνων που υποκειμενοποιούν τους επαναστάτες και δίνουν νόημα και μορφή, ερέθισμα για να έρθουν σε επαφή και κίνηση και να δοκιμάσουν πράγματα καινούργια που δεν τα έκαναν ποτέ νωρίτερα, από τη φροντίδα μιας πληγής μέχρι το να μιλήσουν στη συνέλευση ή να ετοιμάσουν μια μολότοφ.

“Aquí no hay líderes”. Αυτή η έλλειψη ηγεσίας είναι, προς το παρόν, η κύρια δύναμη αυτού του κινήματος, αλλά και η μεγαλύτερη αδυναμία του. Εξευγενίζει το κίνημα των φοιτητών και μέσα σε αυτή την στιγμή κατά την οποίαν δεν ξέρεις ποιον να εμπιστευτείς είναι η εγγύηση ότι κανείς δεν βρίσκεται πίσω από τις ταραχές για να αποκτήσει εξουσία. Αλλά εμποδίζει τη δημιουργία μιας απαραίτητης πολιτικής ατζέντας. Και είναι εδώ που ξεκινούν οι διαιρέσεις.

Το βράδυ της 26ης απριλίου, τρεις φοιτητές ανακοίνωσαν στην τηλεόραση τη γέννηση του Κινήματος 19 Απριλίου, Movimento 19 di Aprile, εκπροσωπώντας όλους τους σπουδαστές ανακοινώνοντας ότι αποδέχονταν την πρόσκληση στο τραπέζι του διαλόγου που συγκάλεσε η Εκκλησία, υπό την προϋπόθεση ότι θα διασφαλιστεί ότι δεν θα υπάρξουν διώξεις ούτε φυσικές ούτε ακαδημαϊκές κατά των συμμετεχόντων φοιτητών. Λίγα λεπτά αργότερα, οι εκπρόσωποι των καταληψιών του πολυτεχνείου αντιθέτως διέψευσαν τη νομιμότητα των αυτοαποκαλούμενων «ηγετών». Φοιτητές διαφόρων πανεπιστημίων κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι έχει «διεισδύσει» στο κίνημα και υπάρχει πάντα το φόβητρο πιθανών χειρισμών, χειραγώγησης,  από πλευράς των ηνωμένων Πολιτειών που μπορούν να ωθήσουν προς μια κατεύθυνση ή την άλλη. Από τότε, όλοι υποπτεύονται όλους. Φαίνεται ότι οι ημέρες του Upoli [Universidad Politecnica de Nicaragua] έρχονται προς το τέλος τους και πως οι φοιτητές εισέρχονται, ψηλαφιστά, σε ένα άλλο στάδιο.

Από το UCA (Universidad CentroAmericana) για παράδειγμα, ενώ γεννιόταν το  Movimento 19 de Abril, άλλοι φοιτητές συμμετέχοντες στις πορείες, αλλά που βρίσκονται έξω από το campus του Upoli, δημιούργησαν ένα άλλο κίνημα που ονόμασαν » Ένωση των Πανεπιστημιακών της Νικαράγουα» –  «l’Associazione di Universitari del Nicaragua”, μαζί με φοιτητές άλλων πανεπιστημίων, υποστηρίζοντας τον μονσινιόρ Silvio Báez. Ο επίσκοπος φαίνεται να είναι αυτός που έχει επί του παρόντος πραγματικό διάλογο με τους φοιτητές, προεδρεύει της τράπεζας διαλόγου και επομένως μπορεί να καθορίσει ολόκληρη τη διαδικασία.

Ωστόσο, οι κύριες φωνές των φοιτητών έχουν ήδη στείλει τον κατάλογο των αιτημάτων απαραίτητων για τον διάλογο: την έξοδο από την σκηνή του Ορτέγκα, την παραίτηση των ηγεσιών αστυνομίας και στρατού, μια διεθνή επιτροπή της Αλήθειας που να διερευνήσει την καταστολή και τις εκλογικές μεταρρυθμίσεις που απαγορεύουν τις επανεκλογές. Αυτό, για αρχή. «Γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για τον διάλογο, αλλά θέλουμε να δώσουμε ώθηση, να σπρώξουμε, έτσι ώστε  να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το στόχο μας» λένε οι ανακοινώσεις των φοιτητών. Αυτό που ξεκίνησε ως διαμαρτυρία για τη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος μετατράπηκε σε αυτόνομο και αντι-συστημικό νεανικό κίνημα, με την φιλοδοξία να είναι ηγετικός παράγοντας-πρωταγωνιστής σε όλες τις σφαίρες και όλους τους τομείς της χώρας.

download

Αλλά δεν υπάρχουν μόνο οι φοιτητές. Το Ανώτερο Συμβούλιο Ιδιωτικών Επιχειρήσεων, COSEP, Consiglio Superiore dell’Impresa Privata, είναι το ισοδύναμο της ιταλικής confindustria, της ένωσης βιομηχάνων. Αντιπροσωπεύει τα μεγαλύτερα κεφάλαια της χώρας που υποστήριξαν την κυβέρνηση Ortega. Οι μεγάλοι επιχειρηματίες της Νικαράγουα στήριξαν πράγματι την κυβέρνηση με αντάλλαγμα φορολογικά οφέλη και συμβάσεις με το κράτος. Αυτός ο καυτός απρίλιος άνοιξε τα μάτια στους πολίτες για πολλά πράγματα, ακόμη και για το ρόλο του, διάφορα πανό απαιτούσαν μια σαφέστερη στάση εκ μέρους του Cosep, ενώ άλλα χαρακτήριζαν ξεκάθαρα την κακή πίστη και τον προφανή οπορτουνισμό του.
Το Cosep κάλεσε μια πορεία την περασμένη δευτέρα [7η Μαΐου] για τη στήριξη της ειρήνης. Μετατράπηκε σε μια από τις πιο πολυάριθμες διαμαρτυρίες από τις ημέρες της επανάστασης των Σαντινίστας. Αλλά ύστερα από τόσα χρόνια αυτού που οι ηγέτες των φοιτητών σήμερα θεωρούν πλέον μια συνενοχή του επιχειρηματικού κόσμου με τον Ortega, οι υποψίες δεν έχουν διαλυθεί. Κατά τη διάρκεια της πορείας, κάποιος σήκωσε ένα άλλο πανό:  ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΔΙΑΛΟΓΟ. Ένα άλλο θέμα των ημερών αυτών. Οι νεκροί, δεκάδες περιττοί θάνατοι, έχουν καταστεί ο κύριος ενοποιητικός παράγοντας των διαδηλωτών. Στην ρίζα, το κύριο θέμα της εξέγερσης. Το τεράστιο λάθος του ζευγαριού Ortega-Murillo.

Για να πάμε που;

Ο πρόεδρος χτίζει τον λόγο του προς την εθνική και διεθνή κοινή γνώμη, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως θύμα της συνωμοσίας που χρηματοδοτείται, όπως λέει, από αμερικανικές οργανώσεις που επιθυμούν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση. Οργανώσεων των οποίων, σε αυτό το χαοτικό και ποικίλο τοπίο, η παρουσία είναι βέβαιη (οι τελευταίες πιο παρεμβατικές δηλώσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν κάνουν άλλο από να το επιβεβαιώνουν).

Είναι δύσκολο να απαντηθεί το ερώτημα που ζητείται από τον κόσμο: τι πραγματικά συμβαίνει στη Νικαράγουα; Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι η κυβέρνηση διακήρυξε, στις 16 απριλίου, μια αντι-κοινωνική μεταρρύθμιση, η οποία ανακλήθηκε στις 22 απριλίου για να δημιουργήσει μια υποτιθέμενη σταθεροποίηση στη χώρα, ούτε ότι άφησε να καεί ένα από τα σημαντικότερα φυσικά καταφύγια της Κεντρικής Αμερικής, αυτό της Indio Maiz, με το να μην δεχτεί ξένες ενισχύσεις και βοήθειες, που τις θεώρησαν ως ευκαιρίες για να παρέμβουν στην εσωτερική πολιτική της χώρας όπως στο παρελθόν. Υπάρχουν διάφορα προβλήματα, όπως η αύξηση των τιμών της βενζίνης και της ηλεκτρικής ενέργειας, η δυνατότητα καλύτερων συνθηκών σπουδών για τους φοιτητές, ο φόβος που προκαλεί μια αστυνομία που ασκεί βία κατά του πληθυσμού ανά πάσα στιγμή του χρόνου, λόγω του υψηλού επιπέδου διαφθοράς.

Θα δούμε πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση, μέσα σε αυτό το μπερδεμένο σκηνικό, μεταξύ της αγνότητας των νέων, του προστατευτισμού της κυβέρνησης, της αμφιλεγόμενης στάσης της εκκλησίας, του αμερικανικού φαντάσματος που παρακολουθεί από τη θάλασσα και ποιος ξέρει από πόσες άλλες πλευρές.
Η σημερινή κατάσταση αναμονής, εκ πρώτης όψεως, αποδυναμώνει τους σπουδαστές και ενισχύει την κυβέρνηση, από την άλλη πλευρά δεν έχει ακόμη καθοριστεί μια ημερομηνία έναρξης των εργασιών της τράπεζας διαπραγματεύσεων, αλλά, αν και είναι αναγκαία μια ανασύνθεση στο κερματισμένο κίνημα, κατά βάθος η βιασύνη είναι ένας κακός σύμβουλος. Αν και το κύμα του πρωταγωνισμού και ο ενθουσιασμός των ημερών αυτών οδήγησαν τους νέους να πιστεύουν ότι είναι ήδη κοντά στην επιτυχία, με την ταχύτητα και σε μερικές περιπτώσεις τον ερασιτεχνισμό τυπική της κοινωνικής επικοινωνίας γνωρίζουμε ότι οι διαδικασίες αυτές είναι μακρές, σύνθετες και με διακυμάνσεις, όμως σίγουρα αυτό που βλέπουμε είναι η αρχή ενός σημαντικού γεγονότος που το μέλλον θα μας πει ποια κατεύθυνση θα πάρει.download 3

Potrebbe interessarti

  • Ahi! Nicaragua, piccola Nicaragua

    Riprendiamo questo contributo di Raúl Zibechi, giornalista militante e studioso dei movimenti sociali dell’America Latina, sulle grandi manifestazioni che stanno attraversando il Nicaragua in

  • ||||

    Nicaragua, la frenata di Ortega sulle riforme non ricompone la frattura dopo i tumulti e i 25 morti nel Paese

    Il Governo del Nicaragua ha deciso di fare un passo indietro (almeno per ora) e ritirare la riforma strutturale del sistema previdenziale avallata

  • 17 settembre 1980: giustiziato il dittatore Anastasio Somoza Debayle

    17 settembre 1980: giustiziato il dittatore Anastasio Somoza Debayle

    Da meno di un anno Anastasio Somoza Debayle, ultimo della cosiddetta “dinastia dei Somoza”, è esiliato in Paraguay, dopo che la vittoria del Frente sandinista

 https://www.infoaut.org/approfondimenti/i-comandanti-invecchiano-sempre-male-sulle-proteste-in-nicaragua
ιστορία, storia

Παρίσι, 17 oκτωβρίου 1961: πάνω από εκατό οι σφαγιασθέντες νεκροί από την αστυνομία – oltre cento algerini massacrati dalla polizia

Dημοσιεύτηκε: 10/17/2016 in Crimini dell’imperialismoMemoriaRepressione
Tag:

17octobre61matraque-6fdf4-96780Κατά τη δεκαετία του εβδομήντα και την δεκαετία του ογδόντα η μνήμη της 17ης οκτωβρίου 1961 τυλίχτηκε σε μια πυκνή σιωπή. Ποιος θυμόταν πως μια μέρα του φθινοπώρου άνδρες, γυναίκες και παιδιά που άοπλοι διαδήλωναν στους δρόμους του Παρισιού σκοτώθηκαν από την αστυνομία με χτυπήματα από μπαστούνια, ρίχτηκαν ζωντανοί στο Σηκουάνα, βρέθηκαν να κρέμονται νεκροί στα δάση; «Από τον δέκατο ένατο αιώνα είναι μια από τις λίγες φορές που η αστυνομία πυροβόλησε εργάτες στο Παρίσι», σημειώνει ο ιστορικός Benjamin Stora. Τις επόμενες εβδομάδες αλιεύτηκαν στο Σηκουάνα δεκάδες πτώματα αλγερινών με πρησμένο πρόσωπο. Ο Stora εκτιμά ότι η καταστολή είχε κάνει εκατό θανάτους, ο βρετανός ιστορικός Jim House μιλά για «τουλάχιστον» 120-130 άτομα, ενώ για τον Jean-Luc Einaudi, συγγραφέα του La bataille de Paris, Η μάχη του Παρισιού, θα ήταν πάνω από 150.
Την ημέρα εκείνη οι «γάλλοι μουσουλμάνοι της Αλγερίας» διαδήλωναν, κατόπιν αιτήματος της γαλλικής ομοσπονδίας του Fln, Μετώπου εθνικής απελευθέρωσης, ενάντια στην απαγόρευση της κυκλοφορίας που επέβαλε ο νομάρχης του Παρισιού Maurice Papon. Περισσότεροι από 20 χιλιάδες άνθρωποι πορεύονταν ειρηνικά στους δρόμους της λατινικής συνοικίας, στις Grands Boulevards, κοντά στα Ηλύσια Πεδία. Η αντίδραση της αστυνομίας ήταν χωρίς προηγούμενο βίαιη. Οι αστυνομικοί τους περίμεναν στην έξοδο του μετρό και στο δρόμο για να τους χτυπήσουν και να τους προσβάλουν. «Οι πιο αδύναμοι χτυπήθηκαν μέχρι θανάτου, το είδα με τα μάτια μου», δήλωσε ο Saad Ouazen το 1997. Αν και δεν είχαν αντισταθεί καθόλου, δεκάδες διαδηλωτές σκοτώθηκαν από πυρά, άλλοι πνίγηκαν στην Senna. Συνολικά, περισσότεροι από 11 χιλιάδες αλγερινοί συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στο αθλητικό παλάτι-γυμναστήριο ή στο στάδιο Pierre de Coubertin.

mattanza-14d51

Toυς είχαν συγκεντρώσει τον έναν πάνω στον άλλον για αρκετές ημέρες σε τρομακτικές συνθήκες υγιεινής και χτυπήθηκαν από αστυνομικούς, που τους αποκαλούσαν «βρώμικους άραβες». Στο αθλητικό παλάτι, οι τρομοκρατημένοι κρατούμενοι δεν τολμούσαν να πάνε ούτε στο μπάνιο, επειδή οι περισσότεροι από εκείνους που το έκαναν σκοτώθηκαν. Την επόμενη ημέρα η νομαρχία μέτρησε επίσημα τρεις θανάτους, δύο αλγερινούς και έναν γάλλο. Το ψέμα έγινε επίσημο και σύντομα καλύφθηκε από την σιωπή. Μια σιωπή που θα διαρκέσει για περισσότερα από είκοσι χρόνια.
Αυτή η μακρά αναγκαστική απομάκρυνση από την μνήμη της σφαγής της 17 οκτωβρίου δεν προκαλεί έκπληξη στον Στόρα. «Σε εκείνα τα χρόνια υπήρχε μια τεράστια άγνοια για αυτό που ονομάζονταν ιθαγενής ή μετανάστης, δηλαδή αυτός ο άλλος. Όταν κάποιος έχει αυτή την αντίληψη για τον κόσμο, πώς μπορεί ο οποιοσδήποτε να ενδιαφέρεται για τους μετανάστες που ζουν στις bidonville της περιοχής του Παρισιού; Οι αλγερινοί ήταν οι «αόρατοι» της γαλλικής κοινωνίας ».
Σε αυτή την αδιαφορία της κοινής γνώμης προστέθηκε τους επόμενους μήνες το έργο της συγκάλυψης που πραγματοποίησαν οι δημόσιες αρχές. Οι μαρτυρίες που θέτουν υπό αμφισβήτηση την επίσημη εκδοχή είναι λογοκριμένες. Η αμνηστία που συνοδεύει την ανεξαρτησία της Αλγερίας το 1962 θέτει οριστικά τέλος στην υπόθεση στη γαλλική κοινωνία. Όλες οι καταγγελίες μπαίνουν στο αρχείο.
Αλλά παρά τη σιωπή, η μνήμη της 17ης οκτωβρίου επιβιώνει, κατακερματισμένη, διαιρεμένη, υπόγεια. Μια μνήμη που, βέβαια, παραμένει ζωντανή στους αλγερινούς μετανάστες της περιοχής του Παρισιού. «Αυτοί οι άνθρωποι μιλούσαν μεταξύ τους, αλλά λίγοι έχουν μεταδώσει τη μνήμη εκείνου του γεγονότος στα παιδιά τους», εξηγεί ο άγγλος ιστορικός Jim House. «Στη δεκαετία του ογδόντα γνώριζαν ότι τα παιδιά τους θα παραμείνουν στη Γαλλία και φοβούνται να υπονομεύσουν το μέλλον τους διηγούμενοι τη βία που υπέστησαν από την αστυνομία».
Θα πρέπει να φθάσουμε στην ενήλικη δεύτερη γενιά της αλγερινής μετανάστευσης για να δούμε αυτή την κατάσταση να αλλάζει. Αυτά τα παιδιά έχουν παρακολουθήσει τα δημόσια σχολεία, είναι γάλλοι ψηφοφόροι και πολίτες, αλλά έχουν τη διαίσθηση ότι οι προκαταλήψεις και τα βλέμματα περιφρόνησης των οποίων είναι θύματα συνδέονται με τον πόλεμο της Αλγερίας.
Σιγά σιγά η μνήμη ξυπνά. Στα χρόνια ογδόντα ο Jean-Luc Einaudi ξεκινά ένα τεράστιο ερευνητικό έργο. Όταν βγαίνει το βιβλίο του, την τριακοστή επέτειο της 17ης οκτωβρίου, είναι ένα τραύμα. La Bataille de Paris, Η Μάχη του Παρισιού, η οποία αναλαμβάνει τώρα να μιλήσει για τα γεγονότα και τη σιωπή που ακολούθησε, πυροδότησε μια έντονη συζήτηση για την καταστολή των Αλγερινών.
Με αυτό το βιβλίο και με άλλα, η μνήμη της 17ης οκτωβρίου 1961 αρχίζει να έχει τη θέση της στον δημόσιο χώρο. Δύο ντοκιμαντέρ αργότερα τροφοδότησαν αυτή τη μνήμη: το Le silence du fleuve, από τους Agnès Denis και Mehdi Lallaoui το 1991, και το Une journée portée disparue από τον Philip Brooks και τον Alan Hayling. Ωστόσο, οι αρχές συνέχισαν να παραμένουν πιστές στην επίσημη έκδοση.
Μετά από τους ιστορικούς και τους μαχητές της μνήμης, έρχεται η ώρα της δικαιοσύνης: κατά τη διάρκεια της δίκης στον Maurice Papon το 1997, οι δικαστές στάθηκαν για πολύ καιρό στα γεγονότα της 17 οκτωβρίου 1961. Σε μια συνάντηση με τον Jean-Luc Einaudi, ο πρώην νομάρχης παραδέχτηκε «15-20 νεκροί» κατά τη διάρκεια αυτής της «θλιβερής βραδιάς», αλλά τους απέδωσε σε ταχτοποίηση λογαριασμών μεταξύ αλγερινών. Για πρώτη φορά, η εξουσία κάνει μια χειρονομία: ο πρωθυπουργός Lionel Jospin ανοίγει τα αρχεία. Με βάση μόνο το μητρώο εισόδου του ιατρο-νομικού Ινστιτούτου – το μεγαλύτερο μέρος των αρχείων της νομαρχίας και της ταξιαρχίας fluviale, της ποτάμιας ταξιαρχίας εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς – το 1998 ο ιστορικός φτάνει να μετρήσει τουλάχιστον 32 επιβεβαιωμένους θανάτους.
Δύο χρόνια αργότερα ο Παπόν καταγγέλει τον Einaudi για δυσφήμηση. Αυτή τη φορά ο Παπόν παραδέχεται περίπου τριάντα θανάτους, αλλά το δικαστήριο του δίνει άδικο. Αποδίδοντας φόρο τιμής στον «σοβαρό, συναφή και πλήρη» χαρακτήρα του έργου του Einaudi, οι δικαστές σημειώνουν ότι «πολυάριθμα μέλη της αστυνομικής δύναμης ενήργησαν με ακραίες βιαιοπραγίες, στο έλεος μιας επιθυμίας για αντίποινα».
Η επίσημη εκδοχή της 17ης οκτωβρίου πλέον κάνει νερά από όλες τις πλευρές, και έρχεται η ώρα του αναμνηστικού εορτασμού. Με την ευκαιρία της 40ης επετείου, το 2001, ο δήμαρχος του Παρισιού Bertrand Delanoë κατέθεσε μια πλάκα στη γέφυρα του Saint-Michel «στη μνήμη των πολλών Αλγερινών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της αιματηρής καταστολής της ειρηνικής

"Qui si annegano algerini", Parigi, Quai de Conti, lungo la Senna, 1961

διαδήλωσης της 17ης οκτωβρίου 1961 «. Στην περιοχή του Παρισιού περίπου είκοσι πλάκες ή αναμνηστικοί στύλοι έχουν εισάγει αυτές τις μέρες του φθινοπώρου στη συλλογική μνήμη το συμβάν. Το παζλ της συλλογικής μνήμης έχει έρθει τελικά να ανασυντεθεί, αλλά για πολλούς λείπει ακόμη μια βασική κάρτα: η αναγνώριση του κράτους.

Μόνο στις 18 οκτωβρίου 2011, ο François Hollande αναγνωρίζει για πρώτη φορά τα γεγονότα που έλαβαν χώρα 51 χρόνια νωρίτερα με αυτή τη δήλωση: «Στις 17 οκτωβρίου 1961, οι Αλγερινοί που διαδήλωναν για το δικαίωμα στην ανεξαρτησία σκοτώθηκαν σε μια αιματηρή καταστολή. Η Δημοκρατία αναγνωρίζει με διαύγεια αυτά τα γεγονότα. 51 χρόνια μετά από αυτή την τραγωδία, αποτίω φόρο τιμής στη μνήμη των θυμάτων ».
Η σύντομη ανακοίνωση του Hollande αποφεύγει τη «μετάνοια», αλλά δεν αναφέρεται επίσης στον αριθμό των νεκρών ή αποφεύγει επίσης να αναφέρει τους υπεύθυνους της «αιματηρής καταστολής». Αλλά για την αντιπολίτευση είναι ήδη πάρα πολύ. Ο πρόεδρος της Ομάδας Ump στη Συνέλευση, κ. Christian Jacob, επιβεβαιώνει ότι «είναι απαράδεκτο να αμφισβητηθεί η ρεπουμπλικανική αστυνομία και, μέσω αυτής, ολόκληρη η Δημοκρατία». Διαμαρτυρίες επίσης από πλευράς ενώσεων επαναπατριζόμενων (οι «pieds noirs»). Η Αλγερία, από την άλλη πλευρά, εξέφρασε την ικανοποίησή της για τη θέση του Hollande, θεωρώντας την ένα βήμα προς τα εμπρός στην αναγνώριση των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου της Αλγερίας. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, η Γαλλία δεν μιλούσε για «πόλεμο», αλλά μόνο για «γεγονότα της Αλγερίας».

Η σφαγή του Παρισιού της 17ης οκτωβρίου 1961 περιμένει ακόμα την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Μια φρικτή ιστορία θαμμένη και ξεχασμένη, ένας λεκές αποξηραμένου αίματος στα παντελόνια αποικιακού στυλ που ίσως να μην έχουν εγκαταλειφθεί εντελώς (Λιβύη, Ακτή Ελεφαντοστού … Συρία;) από τη Γαλλία. Επισήμως, το κακό είναι και παραμένει μόνο ο ναζιφασισμός. Τα αποικιακά εγκλήματα δεν περιλαμβάνονται στην ημερήσια διάταξη της γαλλικής δικαιοσύνης ούτε στην ευρωπαϊκή … και ίσως δεν θα περιλαμβάνονται ποτέ.

Ariane Chemin, http://www.voxeurop.eu/

Per approfondire:http://www.monde-diplomatique.it/ για εμβάθυνση

http://17octobre1961.free.fr/

Le foto inedite: http://www.lemonde.fr/ οι ανέκδοτες φωτογραφίες

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/2016/10/17/parigi-17-ottobre-1961-oltre-cento-algerini-massacrati-dalla-polizia/

DAL BLOG "LA RESISTENZA TRADITA" από το blog ''Η ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ ΑΝΤιΣΤΑΣΗ''


μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Leonard Peltier, 42 χρόνια στη φυλακή αθώος

Στις 6 φεβρουαρίου 1976 συνελήφθη ο Leonard Peltier. Από τότε βρίσκεται έγκλειστος στη φυλακή, καταδικασμένος δύο φορές σε ισόβια, μετά μια δίκη που το να χαρακτηριστεί «μεροληπτική» είναι απλώς ένας τραγικός ευφημισμός. Χωρίς συγκεκριμένες αποδείξεις, με ενδείξεις δημιουργημένες με τέχνη και συγκεχυμένες ή αποσπασμένες με εκβιασμούς μαρτυρίες, ο Leonard Peltier ζει εδώ και 42 χρόνια (αλλά αυτός είναι επίσης ένας ευφημισμός) κλειδωμένος σε ένα κελί. Ένα κελί που για πολλά χρόνια βρίσκονταν στην απομόνωση.

Το σφάλμα του Peltier υπήρξε εκείνο του να γεννηθεί στην «λάθος πλευρά» του κόσμου. Το τμήμα εκείνο στο οποίο ζουν (και είναι πάντα ένας ευφημισμός) οι απόκληροι, οι εκμεταλλευόμενοι, εκείνοι οι άνθρωποι που υποβαθμίζονται, ταπεινώνονται και καταστρέφονται από την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό.

Ο Leonard Peltier είναι ένας αμερικανός αυτόχθονας που πάντα αγωνίστηκε για τα δικαιώματα του λαού του. Ένας περήφανος λαός, που ζούσε σε εδάφη πάρα πολύ πλούσια και τεράστια που έγιναν στόχος της κατάκτησης από τον «λευκό πολιτισμό». Ένας λαός που έχει εξοντωθεί, θύμα μιας πραγματικής γενοκτονίας. Ένας λαός του οποίου θέλησαν να ξεριζώσουν την αξιοπρέπεια και που τον ανάγκασαν να επιβιώνει στις «riserve, περιοχές αποκλειστικά γι αυτόν», υπό συνθήκες ταπεινωτικής απελπισίας. Και εάν και όταν κάποιος τόλμησε να έχει τη δύναμη να σηκώσει το κεφάλι και να εξεγερθεί, διώχθηκε, καταδικάστηκε, σκοτώθηκε.

Αυτό συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει σε εκείνες τις Ηνωμένες Πολιτείες που θεωρούνται συνήθως ένα παράδειγμα ελευθερίας και δημοκρατίας. Μια ελευθερία και μια δημοκρατία που είναι μόνο εκείνων που έχουν πλούτο και δεν είναι για εκείνους που, όπως ο Leonard Peltier, ανήκουν σε έναν ταπεινωμένο και κατεστραμμένο λαό.

Ο Leonard Peltier (είναι σωστό να επαναλαμβάνουμε το όνομά του αρκετές φορές για να το θυμόμαστε καλά) είναι ο πολιτικός κρατούμενος που είναι κλεισμένος για το μεγαλύτερο διάστημα, για τον περισσότερο καιρό σε φυλακή. Σαράντα δύο χρόνια κατά τα οποία προσπάθησαν να τον αποδυναμώσουν σωματικά και ηθικά. Αλλά οι βασανιστές του απέτυχαν επειδή ο Leonard Peltier δεν κάμφθηκε ποτέ και ακόμα σήμερα, από εκείνο το κελί στο οποίο αναγκάζεται να επιβιώσει εξ αιτίας μιας «ταξικής εκδίκησης», μας διδάσκει ότι η αδικία και η βία είναι συγκεκριμένα πράγματα, που υπάρχουν ακόμη και στις χώρες που θεωρούνται πολιτισμένες και πως εκείνοι που τις κατευθύνουν, σήμερα, και τις διοικούν δεν έχουν καμία ηθική και καμία πρόθεση να σταματήσουν μπροστά σε οποιαδήποτε ζωή και κανένα ανθρώπινο ον, ειδικά αν είναι ένας επαναστάτης, ένας εξεγερμένος.

Οπότε, ας σηκώσουμε το ποτήρι και ας πιούμε στην υγειά του Leonard Peltier, ενός δίκαιου ανθρώπου, ενός πραγματικό ήρωα που έχει ξεχαστεί από πάρα πολλούς που επιμένουν να ορίζουν τους εαυτούς τους ως δημοκράτες.

Ευχόμαστε τσουγκρίζουμε και πίνουμε στην υγεία για την ακατάρριπτη συνέπεια του, που κρατά το κορμί του ευθύ και όρθιο και το κεφάλι ψηλά, που είναι ένα ολοκληρωμένο άτομο και ελεύθερο παρά τα κάγκελα και τη φυλακή.

Ας ευχηθούμε τσουγκρίζοντας κι ας πιούμε στην υγειά για όλα αυτά που μας διδάσκει η ζωή του και αυτά που υποφέρει. Πίνουμε στη νοημοσύνη του, στην εξυπνάδα που κανείς δεν κατάφερε να ακυρώσει. Στα όνειρά του που κανείς δεν κατάφερε να καταστρέψει.

Ανασηκώνουμε το ποτήρι τσουγκρίζουμε ευχόμαστε και πίνουμε στην υγειά του Leonard Peltier.

Ας τον αγκαλιάσουμε το (τουλάχιστον μεταφορικά) επειδή είναι ένας από εμάς, ίδιος με εμάς, ένας επαναστάτης που συνεχίζει να αγωνίζεται, παρ’ όλα αυτά, ώστε ο λαός του να επανοικειοποιηθεί εκείνη την ελευθερία και εκείνη τη δύναμη που του έκλεψαν οι ισχυρότεροι και πλουσιότεροι.

 – © Η αναπαραγωγή είναι δυνατή μετά από ρητή συναίνεση της συντακτικής ομάδας του Contropiano, Riproduzione possibile DIETRO ESPLICITO CONSENSO della REDAZIONE di CONTROPIANO

Tελευταία μετατροπή: STAMPA

 http://contropiano.org/documenti/2018/02/07/per-leonard-peltier-0100530
ιστορία, storia

Η ημέρα της μνήμης και τα ξεχασμένα ολοκαυτώματα – Il giorno della memoria e gli olocausti dimenticati

Immagine di bimbi Rom e Sinti in un campo di concentramento nazista

image_pdfimage_print
Παιδιά  Rom και Sinti σε ένα ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης 

Αύριο είναι η ημέρα της μνήμης giorno della memoria, με την οποίαν από το 2000 εορτάζεται στην Ιταλία το Ολοκαύτωμα Olocausto, όρος – όπως αναφέρεται στο Wikipedia –ο οποίος «εισήχθη στα τέλη του XX αιώνα για να αναφερθεί στη γενοκτονία που διαπράχτηκε από τη ναζιστική Γερμανία εις βάρος όλων αυτών των εθνοτικών ομάδων και όλων εκείνων των προσώπων που θεωρήθηκαν »ανεπιθύμητα» (ομοφυλόφιλοι, εβραίοι, πολιτικοί αντίπαλοι, τσιγγάνοι, μάρτυρες του ιεχωβά, πεντηκοστιανοί, κλπ…)».

Όρος που πλέον έχει γίνει συνώνυμος με τον Shoa – που στα εβραϊκά (σημαίνει “ερήμωση, καταστροφή, μακελειό”) με τον οποίον οι Ισραηλινοί εορτάζουν την εξόντωση των ευρωπαίων εβραίων από πλευράς των ναζιστών στην διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου – έτσι που πάντα στο  Wikipedia εάν ψάχνουμε τις δυο λέξεις – Olocausto Ολοκαύτωμα και Shoa – βρίσκουμε μοναχά μια σελίδα, την ίδια.

Ok, τι πρόβλημα υπάρχει; Θα ήταν πολύ σωστό αν την ημέρα της μνήμης θυμόμασταν όλα τα θύματα του μίσους των ναζι-φασιστών, αλλιώς σε τι χρησιμεύει μια »ημέρα μνήμης»;!

Είναι λυπηρό το γεγονός πως, πλέον, η ημέρα της μνήμης έχει γίνει ένα βαρετό τελετουργικό, όπως έχει συμβεί και με πολλές άλλες τέτοιες θεσμοθετημένες  »ημέρες» της κοινότητας μας – η 25 απριλίου πάνω από όλες, αλλά έχει γίνει επίσης και σχεδόν αποκλειστικά η ημέρα κατά την οποίαν ενθυμούμαστε την Shoa, την εξολόθρευση των εβραίων, αφήνοντας κατά μέρος, αν όχι αποκλείοντας tout court όλους τους άλλους, τσιγγάνους και ομοφυλόφιλους επί κεφαλής. Η κόκκινη περιοχή της Τοσκάνης, για να δώσουμε ένα παράδειγμα, δεν αναφέρει άλλους από τους εβραίους στον εορτασμό της ημέρας μνήμης αυτής της χρονιάς giorno della memoria .

Ήδη αυτό το φαινόμενο θα ήταν ενδιαφέρον, και θα άξιζε μια εις βάθος συλλογιστική.

Δεν είναι ότι εμείς οι δυτικοί, με τόσο ζήλο όταν θυμόμαστε τους νεκρούς μας (τους καλούς και ευπαρουσίαστους, όχι τους βρωμερούς και λεκιασμένους…), εύκολα ξεχνούμε γρήγορα τα ολοκαυτώματα και τις γενοκτονίες που εμείς οι ίδιοι διαπράξαμε.

Προς μεγάλη μας τύχη έρχεται στη διάθεση μας να μας βοηθήσει ένα ωραιότατο άρθρο από τον Guardian στην φιγούρα του δημοσιογράφου του, George Monbiot, που μεταφράστηκε στα ιταλικά στο numero 830 του εβδομαδιαίου Internazionale, που μας μιλά για το ολοκαύτωμα και τη γενοκτονία παίρνοντας έμπνευση από το super film που έσπασε ταμεία, το Avatar!

Να λοιπόν που ακολουθεί, το παίρνουμε ταυτόχρονα από το σάιτ της Alessandra Colla, την οποίαν και ευχαριστούμε:

Γλυκανάλατο, ίσως. Mα το Avatar είναι ένα βαθύτατο film, σημαντικό, που σε κάνει να σκεφτείς

του George Monbiot

Avatar, η εκπληκτική ταινία σε 3-D του James Cameron, είναι βαθιά και την ίδια στιγμή είναι άλλο τόσο βαθύτατα ανούσια. Βαθιά γιατί, όπως η πλειοψηφία των ταινιών για τους εξωγήινους, είναι μια μεταφορά για την επαφή ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς. Μα σε αυτή την περίπτωση η μεταφορά είναι συνειδητή και ακριβής: αυτή είναι η ιστορία της σύγκρουσης μεταξύ των Ευρωπαίων και των αυτόχθονων, ιθαγενών πληθυσμών της Αμερικής. Και είναι επίσης βαθύτατα σαχλό και οδυνηρό το γεγονός ότι η οικοδόμηση και ο σχεδιασμός ενός ευτυχούς τέλους απαιτεί ένα αφηγηματικό σχεδιασμό, μια αφηγηματική δομή τόσο ανόητη και προβλέψιμη ώστε να χαθεί η οπτική γωνία του έμφυτου πάθους της ταινίας. Η μοίρα των ιθαγενών αμερικανών είναι πολύ πιο κοντά σε αυτό που αφηγείται μια άλλη πρόσφατη ταινία, The Road, στην οποίαν οι επιζώντες τρέχουν να το σκάσουν μες τον τρόμο, μιας και τείνουν να εξαφανιστούν από προσώπου γης.

Αλλά αυτή είναι μια ιστορία που κανείς δεν θέλει ν’ ακούσει, καθώς αντιπροσωπεύει μια πρόκληση για τον τρόπο που επιλέγουμε να είμαστε οι εαυτοί μας. Η Ευρώπη πλούτισε μαζικά από τις γενοκτονίες στις Αμερικές, και επάνω στις γενοκτονίες έχουν τα θεμέλια τους τα αμερικανικά έθνη. Αυτή είναι μια ιστορία που δεν μπορούμε να αποδεχτούμε.

Στο βιβλίο του American Holocaust, Αμερικανικό Ολοκαύτωμα, ο ερευνητής από τις ηνωμένες πολιτείες  David Stannard τεκμηριώνει τα μεγαλύτερα επεισόδια γενοκτονίας που εγνώρισε ποτέ ο κόσμος  (1). Το 1492, στις Αμερικές ζούσαν περίπου 100 εκατομμύρια ιθαγενών. Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, XIX secolo, σχεδόν όλοι είχαν εξολοθρευτεί. Πολλοί από αυτούς είχαν πεθάνει λόγω των ασθενειών. Μα η μαζική εξολόθρευση είχε σχεδιαστεί προσεκτικά.

Όταν έφτασαν οι Ισπανοί στις Αμερικές, περιέγραψαν έναν κόσμο που πολύ δύσκολα θα μπορούσε να είναι διαφορετικός από τον δικό τους. Η Ευρώπη ήταν κατεστραμμένη από τους πολέμους, από την καταπίεση, από την δουλεία, τον φανατισμό, από τις ασθένειες και τον λιμό. Οι πληθυσμοί που συναντούσαν οι Ισπανοί ήταν υγιείς, καλοζωισμένοι, ειρηνικοί (με κάποιαν εξαίρεση τους Αζτέκους και τους Ίνκας), δημοκρατικοί, υπέρ της ισονομίας. Από το ένα άκρο της Αμερικής μέχρι το άλλο οι πρώτοι εξερευνητές, συμπεριλαμβανομένου του Κολόμβου, υπογράμμισαν την εξαιρετική φιλοξενία των ντόπιων αυτόχθονων. Οι conquistadores καταγοητεύτηκαν από τα αξιοθαύμαστα κτίρια  — δρόμους, κανάλια, κατασκευές — και τα καλλιτεχνικά έργα που βρήκαν εκεί κάτω , που σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνούσαν κατά πολύ οτιδήποτε άλλο είχαν δει ποτέ στην πατρίδα. Τίποτα από όλα αυτά τους συγκράτησε από το να καταστρέψουν τα πάντα και όλους στο δρόμο τους.

Η σφαγή ξεκίνησε με τον Κολόμβο. Αυτός ήταν που ξεκλήρισε τον πληθυσμό της Hispaniola (σήμερα Αϊτή, Haiti και Δομινικανή Δημοκρατία, Repubblica Dominicana) χρησιμοποιώντας απίστευτα βίαια μέσα. Οι στρατιώτες του άρπαζαν μέσα από τις αγκαλιές των μανάδων τους τα παιδάκια και έσπαζαν τα κεφάλια τους στα βράχια. Έτρεφαν με ζωντανά μωράκια τα πολεμικά σκυλιά τους. Μια φορά κρέμασαν  13 Ινδιάνους προς τιμήν του Χριστού και των 12 αποστόλων του, «σε ένα μακρύ, αλλά αρκετά χαμηλό ικρίωμα επιτρέποντας στα δάχτυλα των ποδιών τους να αγγίζουν το έδαφος αποφεύγοντας τον στραγγαλισμό […]. Όταν ξεκρέμασαν τους ινδιάνους, ακόμη ζωντανούς, τους ξέσκισαν με ένα μόνο χτύπημα βγάζοντας τους τα εντόσθια, και υπήρχαν και αυτοί που έκαναν χειρότερα. Μετά πέταξαν εκεί γύρω άχυρα και τους έκαψαν ζωντανούς» [από Bartolomé de Las CasasHistory of Indies, μετάφραση σε φροντίδα από τον Andree Collard, Harper&Row, New York 1971, σελ. 94, in: David E. Stannard, Olocausto americano, αμερικανικό Ολοκαύτωμα. La conquista del Nuovo Mondo, η κατάκτηση του Νέου Κόσμου, Bollati Boringhieri 2001, σελ. 136 — nota mia ιταλική σημείωση].

Ο Κολόμβος διέταξε όλους τους ιθαγενείς να παραδίδουν μια συγκεκριμένη ποσότητα σε χρυσό κάθε τρεις μήνες: κάθε φορά που κάποιος δεν το έκανε, του έκοβαν τα χέρια. Το 1535 ο αυτόχθων πληθυσμός της Hispaniola πέρασε από τα 8 εκατομμύρια στο μηδέν: ένα μέρος του χαμού οφείλονταν στις ασθένειες, ένα μέρος στους σκοτωμούς, αλλά η πλειοψηφία στους θανάτους από πείνα.

Οι κατακτητές,  conquistadores ξεδίπλωσαν την εκπολιτιστική τους αποστολή στην κεντρική και νότια Αμερική. Όταν δεν μπορούσαν να κάνουν τους ιθαγενείς να αποκαλύψουν τους κρυμμένους μυθικούς θησαυρούς, τους χτυπούσαν, τους μαστίγωναν, τους κρεμούσαν, τους έπνιγαν, τους έγδερναν, τους έδιναν βορά στα σκυλιά, τους έθαβαν ζωντανούς ή τους έκαιγαν. Οι στρατιώτες έκοβαν τα στήθη των γυναικών, έστελναν τους ιθαγενείς στα χωριά τους με τα χέρια και τις μύτες κομμένες και κρεμασμένες γύρω από τους λαιμούς σαν κολιέ, και κυνηγούσαν τους ινδιάνους με τα σκυλιά έτσι για σπορ. Μα οι περισσότεροι πέθαιναν σαν δούλοι ή από τις αρρώστιες. Οι Ισπανοί ανακάλυψαν πως τους συνέφερε περισσότερο να έχουν τους ινδιάνους να δουλεύουν μέχρι θανάτου και στη συνέχεια να τους αντικαθιστούν, παρά να τους κρατούν ζωντανούς: το προσδόκιμο ζωής στα ορυχεία και στις φυτείες πήγαινε από τους τρεις στους τέσσερις μήνες. Μέσα σε έναν αιώνα από την άφιξη τους, γύρω στο 95% του πληθυσμού της Κεντρικής Αμερικής και της Νότιας είχε εξαφανιστεί, εξολοθρεύτηκε.

Στη διάρκεια του δέκατου όγδοου αιώνα, Nel corso del XVIII secolo, in California, στην Καλιφόρνια, οι  Σπανιόλοι συστηματοποίησαν αυτή την εξόντωση. Ο φραγκισκανός ιεραπόστολος Junipero Serra φρόντισε να στήσει μια σειρά από  “αποστολές”: στην πραγματικότητα επρόκειτο για στρατόπεδα συγκέντρωσης που χρησιμοποιούσαν την εργασία των δούλων. Οι ιθαγενείς ομαδοποιήθηκαν με το ζόρι σε ομάδες και εργάζονταν στους αγρούς , με το ένα πέμπτο των θερμίδων που δίνονταν στους αφρο-αμερικανούς δούλους τον δέκατο ένατο αιώνα, nel XIX secolo. Πέθαιναν από τις δοκιμασίες, την πείνα και τις αρρώστιες με τρομακτική ταχύτητα, και αντικαθίσταντο συνεχώς έτσι ώστε οι αυτόχθονες πληθυσμοί ξεκληρίστηκαν ολοσχερώς. Ο Junipero Serra, ο Eichmann της Καλιφόρνια, οσιοποιήθηκε από το Βατικανό το 1988. Τώρα του λείπει μοναχά ένα θαύμα για να αγιοποιηθεί  (2).

Ενώ οι Ισπανοί οδηγούνταν κυρίως από την απληστία και την λαγνεία του χρυσού, οι Εγγλέζοι που αποίκισαν την Βόρεια Αμερική  ήθελαν τη γη. Στην Νέα Αγγλία αυτοί περικύκλωναν τα χωριά των ιθαγενών αμερικανών και σφαγίαζαν τους κατοίκους την ώρα που κοιμούνταν. Καθώς εξαπλώνονταν προς τα δυτικά, η γενοκτονία δικαιολογούνταν και υποστηρίζονταν στα μεγαλύτερα επίπεδα. Ο George Washington διέταξε την πλήρη καταστροφή των οικισμών και της γης των Irochesi, Ιροκέων. Ο Thomas Jefferson διακήρυξε πως οι πόλεμοι του έθνους του εναντίον των Ινδιάνων θα συνεχίζονταν μέχρις ότου κάθε φυλή  «εξοντωθεί ή πεταχθεί πέρα από τον Mississippi». Στο Colorado, στη διάρκεια της σφαγής του Sand Creek, το 1864, στρατεύματα κάτω από σημαίες ειρήνης εξαπάτησαν αφοπλισμένους ανθρώπους εξολοθρεύοντας αυτούς, σκοτώνοντας παιδιά και νεογέννητα, ακρωτηριάζοντας τα σώματα και ξεριζώνοντας τα γεννητικά όργανα των θυμάτων για να κάνουν με αυτά τσάντες καπνού ή κρεμώντας τα σαν στολίδια στα μαλλιά τους. Ο Theodore Roosevelt χαρακτήρισε αυτό το γεγονός  «σαν νόμιμη και ευεργετική πράξη όπως εκείνες που συνέβαιναν συνήθως στα σύνορα».

Ή σφαγή δεν έχει τελειώσει: τον προηγούμενο μήνα η εφημερίδα Guardian ανέφερε πως στην δυτική Amazzonia στα βραζιλιάνικα rancheros, αφού έφεραν σε κατάσταση δουλείας ένα μέρος μελών φυλής του δάσους, προσπάθησαν να σκοτώσουν τους επιζήσαντες (3). Παρόλα αυτά, οι μεγαλύτερες πράξεις γενοκτονίας της ιστορίας δύσκολα διαταράσσουν την συλλογική μας συνείδηση. Ίσως αυτό να συνέβαινε εάν οι Ναζί είχαν κερδίσει τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο: το Ολοκαύτωμα θα το αρνούνταν, θα δικαιολογούνταν ή θα ελαχιστοποιούνταν με τον ίδιο τρόπο, και θα συνεχίζονταν. Τα υπεύθυνα έθνη — Ισπανία, Μεγάλη Βρετανία, Ηνωμένες Πολιτείες, και άλλα — δεν θα αποδεχθούν την αντιπαράθεση, αλλά οι τελικές λύσεις που ακολουθήθηκαν στις Αμερικές υπήρξαν πολύ πιο αποτελεσματικές. Εκείνοι στους οποίους ανατέθηκαν αυτές οι λύσεις ή εκείνοι οι οποίοι ενέκριναν αυτές τις λύσεις είναι και παραμένουν εθνικοί ή θρησκευτικοί ήρωες. Εκείνοι που προσπαθούν να τονώσουν την μνήμη μας αγνοούνται ή καταδικάζονται.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον η δεξιά μισεί το Avatar. Στο Weekly Standard, προσανατολισμού neocon, ο John Podhoretz παραπονιέται πως αυτό το film μοιάζει με ένα από εκείνα τα «ρεβιζιονιστικά western» στα οποία  «οι Ινδιάνοι γίνονται καλά παιδιά και οι αμερικάνοι αλήτες» (4). Λέει επίσης πως αυτό θα σπρώξει τους θεατές να  «πανηγυρίσουν για την ήττα των αμερικανών στρατιωτών δια χειρός εξεγερμένων ». Εξεγερμένοι είναι μια ενδιαφέρουσα λέξη για να ορίσουμε την προσπάθεια αντίστασης σε μιαν εισβολή: επαναστάτης, σαν άγριος, είναι ο όρος με τον οποίον ορίζουμε κάποιον που έχει κάτι που θέλουμε. Η Osservatore Romano, επίσημο όργανο του Βατικανού, έχει ήδη μαρκάρει το film σαν «τίποτα άλλο από μια αντι-ιμπεριαλιστική και αντι-μιλιταριστική παραβολή» (5).

Mα τουλάχιστον η δεξιά ξέρει σε τι επιτίθεται αυτή η ταινία . Στην New York Times ο φιλελεύθερος κριτικός Adam Cohen εορτάζει το Avatar διότι υπερασπίζεται την ανάγκη να γίνει γνωστή η αλήθεια (6). Αποκαλύπτει η ταινία, λέγει αυτός, «την πολύ γνωστή αρχή της απολυταρχίας και της γενοκτονίας, του ολοκληρωτισμού — πως είναι ευκολότερο να καταπιέζουμε εκείνα που δεν βλέπουμε ». Αλλά με θαυμάσια και ασυνείδητη ειρωνεία αυτός παραμορφώνει την προφανή και αποδιοργανωτική μεταφορά, και υποστηρίζει πως η ταινία στοχεύει τις ναζιστικές και σοβιετικές φρικαλεότητες. Γίναμε όλοι έμπειροι στην ευγενική τέχνη του να μη βλέπουμε τίποτα απολύτως.

Συμφωνώ με τους κριτικούς της δεξιάς στο γεγονός πως η ταινία Avatar είναι χοντρειδής, αδέξια και κοινότυπη. Αλλά μας μιλά για μιαν αλήθεια πιο σημαντική — και πιο επικίνδυνη — από εκείνες που περιέχονται σε χίλιες ανεξάρτητες ταινίες.

Σημειώσεις:

  1. David E Stannard, 1992. American Holocaust. Oxford University Press, traduzione italiana Olocausto americano. La conquista del NuovoMondo, Torino, Bollati Boringhiri, 2001, Σελ. 455, ιταλική μετάφραση. Εκτός εάν υπάρχει διαφορετική αναφορά, όλα τα ιστορικά γεγονότα που εδώ αναφέρονται προέρχονται από το εν λόγω βιβλίο. Salvo diversa indicazione, tutti gli eventi storici qui menzionati sono tratti dal libro in questione.
  2. http://www.latimes.com/news/local/la-me-miracle28-2009aug28,0,2804203.story
  3. http://www.guardian.co.uk/world/2009/dec/09/amazon-man-in-hole-attacked
  4. http://www.weeklystandard.com/Content/Public/Articles/000/000/017/350fozta.asp
  5. http://www.thesun.co.uk/sol/homepage/news/2802155/Vatican-hits-out-at-3D-Avatar.html
  6. http://www.nytimes.com/2009/12/26/opinion/26sat4.html

http://francovite.info/2010/01/26/il-giorno-della-memoria-e-gli-olocausti-dimenticati/

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Η ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ – LA RISPOSTA ADEGUATA

3 σεπτεμβριου 2017

Δεν υπάρχει η κατάλληλη απάντηση για όλους.
Υπάρχει μια για τα αφεντικά και μια για το προλεταριάτο.
Τα αφεντικά προσπαθούν να δώσουν μια απάντηση κατάλληλη στην δική τους κρίση,
το προλεταριάτο την πληρώνει μέσα στην σιωπή.
Η ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ LA RISPOSTA ADEGUATA
να ερευνήσουμε σε βάθος τις μάζες στη αναζήτηση του χαμένου επαναστάτη

Συνθήματα και πορείες ποτέ δεν ήταν αρκετά.
Αυτή τη στιγμή, ακόμη λιγότερο.
Τουλάχιστον κάποτε τα συνθήματα και οι πορείες αρκούσαν, μιας και ήταν μαζικές,
μετατόπιζαν τμήματα της κοινής γνώμης.
Σήμερα πέφτουν στο κενό, φιμωμένες από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που είναι υποταγμένα στην εξουσία,
ή μειώνονται σε ημερολογιακά ραντεβού που συχνά αποφασίζονται από άλλους.

Παρελάσεις και συνθήματα δεν άλλαξαν ποτέ τον κόσμο.
Κάποτε, οργανωτικά εργαλεία πρόδρομοι στην χρήση της δύναμης, της βίας, εξυπηρετούσαν τα ταξικά κινήματα και τις κοινωνικές επαναστάσεις.
Σήμερα, μοιάζουν αυτοσκοπός, αποδεικνύονται έωλα και συχνά τελετουργικά, εν τούτοις αναποτελεσματικά.

Για παράδειγμα την κρίση, και τις κρίσεις, την πρόσφατη και εκείνες του παρελθόντος, παρά τις καλές προθέσεις να “μη θέλουμε να την πληρώσουμε”,
εμείς την πληρώνουμε, και με το παραπάνω.
Ολόκληρη την πληρώνουμε, και την πληρώνουμε ακριβά!

Τις μορφές, όπως τα εργαλεία των ταξικών αγώνων,
συμπεριλαμβανομένου του συμπλέγματος προπαγάνδας διέγερσης και δράσης,
δεν τα αποφασίζουμε εμείς, αλλά ο ιστορικός κύκλος μέσα στον οποίο έρχονται για να δοθούν.
Εμείς μπορούμε μοναχά να τα προσαρμόσουμε σε αυτόν σταματώντας να κοιτάζουμε τον καινούργιο κόσμο με παλιά γυαλιά, γέρικα, τερματίζοντας τις άχρηστες ιεροτελεστίες της φάσης εξέλιξης σε στάδια του σοσιαλ εκδημοκρατισμού, πειραματιζόμενοι στον  “πόλεμο του κινήματος” της ιμπεριαλιστικής δημοκρατίας.

Εάν η μεθοδολογία της έρευνας, αφαίρεσης και υλιστικής κριτικής παραμένει αμετάβλητη, δεν μπορεί να είναι το ίδιο για την εργαλειοθήκη για την συγκεκριμένη δράση στην συγκεκριμένη πραγματικότητα.
Πρέπει να την εξοπλίσουμε με εργαλεία που παρακάμπτουν την κοινωνία του απολύτου ελέγχου και που, αποφεύγοντας όσο το δυνατόν περισσότερες ζημιές, χτυπούν με δύναμη.
Λιγότερο ορατοί, λιγότερο μαζικοί, ίσως, μα πιο γρήγοροι,
λιγότερο αναπαραγώγιμοι και μη ανιχνεύσιμοι από την καθεστηκυία τάξη.

Για άλλη μια φορά, εάν η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού,
η επανάσταση είναι η τέχνη του αδύνατου, δηλαδή αυτού που δεν επιτρέπεται,
αυτού που δεν είναι εγγυημένο, αυτού που δεν είναι συμφωνημένο.

Γι αυτό το επαναστατικό κίνημα είναι ενάντιο στην πολιτική,
γιατί είναι ασυμβίβαστο, έρχεται σε αντίθεση με αυτήν και με την κοινωνία που αυτή συνεπάγεται, που αυτή προϋποθέτει και υπονοεί.

Ένα σύγχρονο επαναστατικό κίνημα,
αναδιαμορφώνοντας τα σχήματα τις μορφές και το χρονοδιάγραμμα των οργάνων και της ταξικής δράσης, παραμένοντας με πιστό τρόπο υλιστικά αμετάβλητο,
μπορεί να ανασηκώσει το βλέμμα και να παρουσιαστεί επαρκές στους καιρούς της επανάστασης .

πληρώνουμε ακριβά, πληρώνουμε τα πάντα!

Ενώ για τον καπιταλιστικό κύκλο αναγγέλλεται η ανάκαμψη (αν και αργή ή και διαφοροποιημένη γεωπολιτικά ) οι εκμεταλλευόμενοι, αφού πρώτα πλήρωσαν την κρίση, θα πληρώσουν τώρα και την υπέρβαση της.
Πέρα από συνθήματα ουτοπιστικά και επιθυμητά, η σκληρή πραγματικότητα των ταξικών σχέσεων επιβάλλεται.
Τα γεγονότα έχουν σκληρή την κεφαλή, και τα νούμερα, επιβεβαιώνουν!

Εξάλλου οι κρίσεις που έχουν πληρώσει αυτοί που τους έχουν εκμεταλλευτεί είναι ιστορία της τελευταίας πεντηκονταετίας  (μετά τον κύκλο των συνδικαλιστικών αγώνων των χρόνων ’60): ανάμεσα στο 1970 και στο 2014 το μερίδιο του εισοδήματος που πήγε στην εργασία έπεσε από το 53,6% στο 50, 8% (στοιχεία δ.ν.τ. –  f.m.i.).
Το στοιχείο αφορά το 60% των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών: ανάμεσα στο 1991 και το 2014 το μερίδιο του εισοδήματος που κατέληξε στην εργασία έπεσε σε 30 από τις 50 μεγαλύτερες παγκόσμιες οικονομίες και σε 7 στους 10 πιο σημαντικούς τομείς παραγωγής.
Στην Ιταλία, την ίδια περίοδο, το ποσοστό εισοδήματος που χάθηκε από την εργασία υπήρξε 0,2 σημεία ανά δεκαετία.
Ειδικότερα, η δεκαετία της μακράς κρίσης (2008-2017) έριξε το κατακεφαλή ιταλικό εισόδημα στα επίπεδα είκοσι ετών νωρίτερα, και θα χρειαστούν δέκα χρόνια για να ανακτηθεί ξανά η χαμένη οικονομική αξία.
Ουσιαστικά μπορούμε να πούμε πως τις περασμένες δεκαετίες οι εργαζόμενοι, πάνω απ’ όλα εκείνοι με τα λιγότερα προσόντα, έχουν χάσει μισθούς και εξουσία, βλέποντας επίσης να μειώνονται οι συμβατικές τους ικανότητες απέναντι στο κεφάλαιο.

μορφές χρόνοι και εργαλεία για ένα νέο επαναστατικό κίνημα

Οι μορφές οργάνωσης και αγώνα δεν επιλέγονται.
Αυτές καθορίζονται από τον ιστορικό-πολιτικό κύκλο που διασχίζουν .
Εξαρτάται από την επιλογή, την δέσμευση και την προσωπική στράτευση να τις καταστήσουμε κατάλληλες.

Η κατάλληλη απάντηση στην διάρκεια των ταξικών αγώνων είναι η συνειδητοποιημένη απάντηση του αληθινού γενικού κινήματος, της κατάστασης που βρίσκεται η ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα στις τάξεις, εκείνη που αναλύει την οικονομική αποφασιστικότητα αλλά και τις πολιτικούς, ιδεολογικούς και ψυχολογικούς προβληματισμούς και στοχασμούς της.
Μόνο έχοντας μια γενική εικόνα και ένα ολοκληρωμένο όραμα μέσα στο οποίο να αναγκάσουμε την επαναστατική στρατηγική μπορούμε να ήμαστε αυτόνομοι θεωρητικά, πολιτικά και οργανωτικά, αντιθέτως, αν παραμείνουμε αιχμάλωτοι τοπικισμών και συγκρητισμών θα μας χρησιμοποιήσουν για συμφέροντα και πολιτικές μάχες που δεν θα είναι δικές μας παραμένοντας έτσι κι αλλιώς στο πουθενά.

Πάντα έτσι γίνονταν, έτσι γίνεται και τώρα.
Φτάνει να αναλύσουμε τον τρόπο με τον οποίον εκμεταλλεύονται και αξιοποιούν κυβερνητικά, εκλογικά, θρησκευτικά και εργασιακά επάνω στο δέρμα του μεταναστευτικού προλεταριάτου, επάνω στο οποίο όλοι κερδοσκοπούν και κερδίζουν χρήματα και ψήφους, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο ανάμεσα στα ίδια τα ταξικά αδέλφια που συχνά δεν αναγνωρίζονται σαν τέτοια και αντιθέτως εισέρχονται σε ανταγωνισμό.
Ένα κοινωνικό κίνημα με βαθιές ρίζες που θα μπορούσε να επιστρατευτεί με την διεθνιστική έννοια και που αντιθέτως, στην καλύτερη περίπτωση, παράγει το συμφεροντολογικό έλεος του βατικανού ή κάποια μορφή  “μητροπολιτικού συνδικαλισμού”.
Αυτό συμβαίνει διότι συχνά παρεμβαίνουμε, τρανταχτά μάλιστα, επάνω στα αποτελέσματα και όχι επάνω στις αιτίες ενός φαινομένου ιστορικά καθορισμένου και αδιαπέρατου όπως είναι οι εσωτερικές και διηπειρωτικές μεταναστεύσεις, τρέχοντας πίσω από την καθολική εκκλησία στο πεδίο την υποδοχής και της ενσωμάτωσης αντί να εστιάσουμε σε εκείνο της μόλυνσης και του ταξικού αγώνα.

Η κατάλληλη απάντηση σήμερα είναι η ασυμβίβαστη, που δεν διασπείρει ψευδαισθήσεις σχετικά με ενδεχόμενες “κατακτήσεις” ή βαθμιαίες βελτιώσεις της ζωής, μα που προετοιμάζει και εξοπλίζει τον άνθρωπο, συσσωρεύοντας δυνάμεις, για την αποφασιστική μάχη.
Μα ποια είναι η κατάσταση της πραγματικότητας σήμερα , και ποιες είναι οι μορφές, οι χρόνοι και τα εργαλεία για μιαν απάντηση κατάλληλη του ταξικού κινήματος στην τελική επίθεση που δρομολόγησε η αστική τάξη σε αυτή την  “συνεχιζόμενη” post-crisi;
Αφού πλήρωσαν τον λογαριασμό της κρίσης οι εκμεταλλευόμενοι, ετοιμάζει τώρα η μπουρζουαζία τον λογαριασμό και της ανάκαμψης πάλι για τους ίδιους.
Πληρώνει το προλεταριάτο, και πληρώνει για όλους, πάντα, διότι οι ισορροπίες δυνάμεων είναι δυσμενείς γι αυτό, καρπός και αποτέλεσμα της μακράς εργατικής παθητικότητας κόρης της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης των τελευταίων δεκαετιών.
Μέσα σε αυτό το μακρύ κύκλο προλεταριακής αναισθησίας δικαιώματα ελευθερία και δύναμη συρρικνώθηκαν συστηματικά από την μπουρζουαζία, από τα κράτη και τις κυβερνήσεις της, παρέχοντας μας μια κατάσταση ατομικοποίησης των εργαζομένων που, αν δεν ήταν για εκείνη την ένεση αξιοπρέπειας θέρμης και αγώνων ωστόσο απομονωμένων και ασυντόνιστων των μεταναστών, θα φαίνονταν πως έχουν εξαφανιστεί.

Ουσιαστικά, ενώ τα αφεντικά και το προσωπικό αγωνίζονται για να περισώσουν το σύστημα τους και να το βγάλουν από την κρίση χρεώνοντας τις τιμές στους εκμεταλλευόμενους, αυτοί οι τελευταίοι δεν παράγουν κανένα πραγματικό μαζικό αμυντικό κίνημα , συχνά υποβιβάζοντας τους εαυτούς τους σε προσπάθειες αντίδρασης προσωπικού escamotage [καταφεύγουν σε προσωπικά τεχνάσματα] ή επίσης καταφεύγουν στον ατομικό αυτοτραυματισμό.
Βέβαια, προς την αντίθετη κατεύθυνση, ευτυχώς, επεισόδια έντονων οικονομικών αγώνων παράγονται επίσης από μετανάστες εργαζόμενους, παραμένοντας όμως σε πλαίσια αποκλειστικά συνδικαλιστικά που χαρακτηρίζονται από έντονο ποσοστό κατακερματισμού και χρονικότητας-προσωρινότητας.
Είναι μια δύσκολη πραγματικότητα, απελπιστική κάποιες φορές, που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ανταλλάσσοντας πυγολαμπίδες για φανάρια ή προτείνοντας ξανά καλές συνταγές για άλλες όμως ιστορικές στιγμές.
Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε επαναλαμβάνοντας κινηματίστικα ρεφρέν ελλείψη κινημάτων, ή να ελπίζουμε σε κάποιον πυροκροτητή με την ασφάλεια απενεργοποιημένη εγκαίρως.
Τελικά, δεν μπορούμε να δίνουμε παλιά γυαλιά για να παρέμβουμε σε καινούργιες πραγματικότητες.

Και η νέα πραγματικότητα δεν προβλέπει, σε σύντομο χρονικό διάστημα και ίσως μεσοπρόθεσμα, μαζικά κινήματα.
Οπότε, ίσως, αντί να ξεκινήσουμε να κινούμε τις μάζες, θα χρειάζονταν ένα εργαλείο συνειδητοποιημένο σε θέση να διερευνήσει σε βάθος μάζες σε μεγάλο βαθμό άμορφες αναζητώντας νέους αγωνιστές και στρατεύσιμους για το μέλλον, όταν εκατομμύρια ανθρώπων θα μπουν εκ νέου σε κίνηση.
Να, η ορθή, η κατάλληλη κίνηση, συνειδητή, ψυχρή και απαλλαγμένη από μύθους και τελετουργικά είναι αυτή: ένα ευρύτατο οργανωτικό όργανο με μεγάλη πολιτική ανάσα, με συνολικό στρατηγικό όραμα με τάση προς την ασυμβατότητα, ασυμβατότητα προς αυτό το σύστημα φυσικά, και μια τεχνική λεπτομέρεια επιχειρησιακή μειοψηφική, πρωτοπορίας, με στόχο την »οργανική» παρέμβαση ανάμεσα στις μάζες.
Μια συνειδητή σφήνα μέσα στο κοινωνικό σώμα, σχηματισμένη από τις υπάρχουσες εκατοντάδες γυναικών και ανδρών που δεν απέκλεισαν την επιλογή του επαναστατικού πεδίου, χώρου, πρώτου άτυπου αλλά αντικειμενικού πυρήνα της νέας ταξικής απάντησης.
Τα γεγονότα έχουν σκληρό κεφάλι, και με αυτά πρέπει να σχετιστούμε.
Είναι αυτοί οι καιροί που συσσωρεύουμε δυνάμεις, οι καιροί της πολιτικής ομοιογένειας τους, της επιλογής τους με την έννοια της προσκόλλησης στις αρχές του διεθνισμού, του αντιθεσμισμού, της αποχής.
Σε αυτούς που πιστεύουν πως πρόκειται για “επιταχύνσεις” απαντά η σοβαρή ταξική καθυστέρηση που έχουμε πληρώσει, μέχρι στιγμής, όσον αφορά την εκμετάλλευση και την καταστολή.
Θέλουμε να περιμένουμε πολέμους, θανάτους, αίμα και καταστροφές για να μιλήσουμε γι αυτά;

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Σκέψεις στο περιθώριο μιας παρουσίασης – Riflessioni a margine di una presentazione

Η παρουσίαση του βιβλίου του Μichael Dickson – Bomber Renegade – που έγινε στο Sally Brown την παρασκευή, αξίζει κάποιες επιπλέον σκέψεις γι αυτά που έχουν ειπωθεί για την επισκόπηση που έγινε λίγο νωρίτερα εδώ κάτω. Εδώ και μια δεκαετία οργανώνουμε εν αφθονία παρουσιάσεις βιβλίων, είτε μυθιστορήματα ή δοκίμια, εγγενείς ωστόσο σε αυτό το φαντασιακό που μια ταξική αριστερά θα έπρεπε να προσπαθεί να ανακατασκευάσει ανεξάρτητα από τις εσωτερικές της διαφορές. Ως εκ τούτου, παρά το γεγονός μιας ορισμένης σχετικής «εμπειρίας» μας, την παρασκευή βρεθήκαμε μπροστά σε μια «μάζα» συντρόφων απρόβλεπτη. Μια εκατοστή άνθρωποι ήταν εκεί και άκουγαν (και υποστήριζαν) τα λόγια ενός μαχητού του IRA. Γιατί; Η δημοσίευση, η μαχητική υποστήριξη στο Achtung Banditen, η παρουσία του Dixie, μόνο εν μέρει εξηγούν τη μεγάλη επιτυχία της πρωτοβουλίας (συγκλονιστική, διότι στην Ιταλία, δίχως ένα όνομα που «τραβά», στις παρουσιάσεις βιβλίων η συμμετοχή κυμαίνεται συνήθως από 5 έως 7 άτομα, ανεξάρτητα από το θέμα και δημοσιότητα, την διαφήμιση της εκδήλωσης).

Υπάρχει και κάτι άλλο, και αυτό το άλλο πρέπει να το ψάξουμε στην πολιτική. Ο αγώνας για την απελευθέρωση της βόρειας Ιρλανδίας εξακολουθεί να είναι ένα θέμα που κεντρίζει το ενδιαφέρον, είναι σίγουρα αλήθεια. Αλλά ο κύριος λόγος, έτσι φαίνεται σε μας τουλάχιστον, είναι ότι ο Dixie ήταν ένας μαχητής μιας ένοπλης οργάνωσης και πολιτικός κρατούμενος. Όσο κι αν το έχουν κρύψει, όσο κι αν το έχουν αρνηθεί, όσο κι αν έχουν επιβάλλει την σιωπή, την «συνομωσιολογία», η ταξική πάλη στην στρατιωτική-πολιτική «φάση» της εξακολουθεί να είναι ένα θέμα που είναι σε θέση να ξυπνήσει φυσική ενσυναίσθηση, συμπάθεια σε αυτό που (ήταν) το ρωμαϊκό κίνημα. Με όλο το σεβασμό σε μερικές από τις αυθεντίες του εν λόγω κινήματος, στους συντρόφους εκείνη η πολιτική θυσία εμπνέει ακόμη σεβασμό. Είναι μέρος της ιστορίας μας, είναι στην πραγματικότητα μια από τις υψηλότερες και πιο τραγικές στιγμές της.

Φυσικά, η ιστορία του IRA είναι μια «ξεχωριστή» ιστορία. Είναι το ευρύτερο στρατιωτικό-πολιτικό κίνημα της δυτικής Ευρώπης, εκείνο με τη μεγαλύτερη λαϊκή υποστήριξη, το μόνο – ίσως – το οποίο μπορεί να υπερηφανεύεται για τον χαρακτήρα του“λαϊκού πολέμου”κατά της καπιταλιστικής Δύσης. Το μόνο, ωστόσο, που υποχρέωσε τον βρετανικό ιμπεριαλισμό σε διαπραγματεύσεις, στην πολιτική αναγνώριση. Για να βρούμε ανάλογες συγκρίσεις θα πρέπει να μετακινηθούμε προς την Παλαιστίνη, αλλά θα ήμασταν έξω από τον κανόνα (και τα σύνορα) της δύσης. Μακριά από όλες τις προφανείς διαφορές, παραμένει το γεγονός ότι και εδώ στην Ιταλία είχαμε μια μακρά εμπειρία ένοπλου αγώνα. Το γεγονός αυτό σίγουρα δεν είναι άσχετο με την αντίληψη των συντρόφων, όταν κάποιος μιλάει για «ένοπλο αγώνα». Ωστόσο, στις διάφορες παρουσιάσεις που πραγματοποιούνται στη χώρα μας (και μάλιστα η παρασκευή το επιβεβαιώνει), η παράλληλος αυτή ποτέ δεν εμφανίστηκε. Σε αντίθεση με την Ιρλανδία και την Χώρα των Βάσκων, Euskal Herria, όπου η σχέση ανάμεσα στο λαϊκό κίνημα και τις ένοπλες οργανώσεις του, μετά την αφαίρεση των διαφορών και της όποιας κριτικής, αναγνωρίζεται ως εσωτερική σε αυτή την ίδια την συζήτηση, στην Ιταλία εδώ και χρόνια έγινε μια προσπάθεια να διακοπεί ξεκάθαρα αυτή η «εσωτερικότητα». Τέθηκε ένα σύνορο νομιμοποίησης, και αυτό το σύνορο τοποθετήθηκε μέσα από το κίνημα, και όχι μόνο από το εξωτερικό του κινήματος. Η ψυχική δυσκρασία που επικρατεί σήμερα οδηγεί στη συνέχεια στη σχιζοφρένεια να συμπαθούν κάποιοι έναν μαχητή του ιρλανδικού ένοπλου αγώνα (αλλά αυτό είναι επίσης αλήθεια και για τον αγώνα της Χώρας των Βάσκων) μην αναγνωρίζοντας αυτόν στην ίδια τους τη χώρα. Αρνούμενοι οποιονδήποτε πιθανό παραλληλισμό. Δεν καταφέρνουν ούτε καν να τον σκεφτούν, αυτό τον παραλληλισμό..

Θα πρέπει, ποτέ δεν ξέρεις, να προσδιορίσουμε όχι μόνο την προφανή ποικιλομορφία των διαφόρων αγώνων (ξεκινώντας από το εθνικό ζήτημα που τους διαφοροποιεί από το ιταλική πλαίσιο αναφοράς), αλλά πάνω απ ‘όλα ότι αυτή η συζήτηση δεν σημαίνει την έγκριση αυτής ή της άλλης πολιτικής επιλογής των ένοπλων οργανώσεων, αλλά να νομιμοποιήσουμε ιστορικά την άμεση σχέση που είχαν αυτές με την επαναστατική αριστερά στη δεκαετία του Εβδομήντα.

Στην αγωνιστική ζωή μας έχουμε γνωρίσει δεκάδες πρωταγωνιστές αυτής της εμπειρίας, στην Ιταλία και στο εξωτερικό, στην Ευρώπη και σε άλλες ηπείρους. Σε όλους – όχι βέβαια στους βδελυρούς προδότες ή σε αυτούς που διαχώρισαν τη θέση τους – το ίδιο φως λάμπει στα μάτια, και σε όλους η ίδια πολιτική πεποίθηση πέρα από τα χίλια ρυάκια που εκείνοι οι σύντροφοι ακολούθησαν στην επόμενη ζωή τους. Όπως λέει ο Dixie, «κάποιος μπορεί να σκέφτεται ότι ήταν λάθος μέθοδος, πως ήταν βία κατά της βίας, αλλά νομίζω ότι ήταν η συγκυρία και οι συνθήκες που μας έφεραν σε αυτό τον δρόμο, δεν είχαμε άλλο τρόπο για να κάνουμε η φωνή μας να ακουστεί». Αυτή η αίσθηση του επείγοντος και της αναγκαιότητας δεν μπορεί να μετρηθεί, να αξιολογηθεί έξω από ένα κύκλο αγώνων ταξικών ή απελευθέρωσης. Επιπλέον, η «τρομοκρατία» – ως μια καθολική έννοια που σχετίζεται με τη βία – είναι μόνο μια ένοπλη πάλη που χάνει το πολιτικό παιχνίδι της. Αλλού αυτή η ίδια «τρομοκρατία» – σκεφτόμαστε το Ισραήλ, τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την παρτιζάνικη αντίσταση, ή τη διαδικασία αποαποικιοποίησης των ετών Πενήντα και Εξήντα – βρίσκει την ιδεολογική νομιμοποίηση της, επειδή ιστορικά νικηφόρα, επειδή νίκησε. Ο αγώνας ενάντια στον κατακτητή μετατρέπεται σε «εμφύλιο πόλεμο», σε «πόλεμο της απελευθέρωσης», σε «αγώνα ενάντια στον τύραννο», και ούτω καθεξής. Να λοιπόν: και στην Ιταλία υπήρξε ένας εμφύλιος πόλεμος στη δεκαετία του Εβδομήντα, αλλά η πολιτική ήττα εκείνης της εμπειρίας συνεχίζει να του αρνείται τους χαρακτήρες της νομιμοποίησης. Οι ταξικοί αγώνες της δεκαετίας του Εβδομήντα είναι τα «χρόνια του μολυβιού». Αλλά κάθε ειλικρινής αγωνιστής αναγνωρίζει εκείνη την θυσία ή εκείνη την αναγκαιότητα, και μερικές φορές αυτή η αναγνώριση εκρήγνυται από τον μανδύα του πολιτικώς ορθού και επίσης εκδηλώνεται σε μια απλή παρουσίαση ενός βιβλίου, ενός απλού στρατιώτη που πέρασε από τον βρετανικό στρατό στον ιρλανδικό δημοκρατικός στρατό, πληρώνοντας στο πετσί του την τιμή εκείνης της επιλογής.

 

2116 letture totali 62 letture oggi
μα τι χαρακτήρας!, grandezza carattere !

Αβάνα: το Λιοντάρι πέθανε. Ας χορεύουν τα τσακάλια, αυτός πάντα θα είναι Λιοντάρι κι αυτοί πάντα τσακάλια – L’Avana, 25 novembre 2016: Il Leone è morto. Danzino pure gli sciacalli, lui sarà per sempre Leone e loro sempre sciacalli

Δημοσιεύτηκε, Pubblicato: 11/27/2016 in Politica Internazionale, Storia
Tag:, ,

fidel-castro-glassesHASTA SIEMPRE FIDEL!(Cellula PCL Michelin, Κύτταρο του PCL της Michelin )

Δεν έφτασαν 638 απόπειρες για να σκοτώσουν τον Φιντέλ Κάστρο Ρους, τον lider maximo, comandante, διοικητή της Κουβανικής Επανάστασης, ο οποίος έσβησε σήμερα (στα μούτρα τους), στην ηλικία των 90 χρόνων στο κρεβάτι του, περιτριγυρισμένος από τους ανθρώπους του στο νησί του. Δικοί του όχι λόγω ιδιοκτησίας, δικοί του γιατί πάντα ήταν ένα μαζί τους, κι όλοι εκείνοι πάντα σ’ αυτόν αναγνωρίζονταν.

Non sono serviti 638 attentati per uccidere Fidel Castro Ruz, il lider maximo, comandante in capo della Rivoluzione Cubana, si è spento oggi (alla faccia loro), a 90 anni nel suo letto, circondato dalla sua gente nella sua isola.
Sue non perché di proprietà, sue perché ne ha sempre fatto parte, ed esse in lui si sono sempre riconosciute.

Ο Φιντέλ ήταν ο τελευταίος μεγάλος επαναστάτης, όχι μάρτυρας αλλά πρωταγωνιστής της αντιιμπεριαλιστικής επανάστασης, αυτής που ακόμη και σήμερα δημιουργεί έναν τεράστιο φόβο σε όλο τον κόσμο του καπιταλισμού, σε όλο τον παγκόσμιο καπιταλισμό, ο οποίος σε όλα αυτά τα χρόνια έχει κάνει ό, τι είναι δυνατόν, τα πάντα, για να την περιορίσει και να την καταστρέψει. Ο Φιντέλ πέθανε με το αυτοκρατορικό εμπάργκο ακόμα στη θέση του, αυτός είναι ο πραγματικός δολοφόνος του λαού της Κούβας, ο killer, αλλά που παρουσιάζεται με το πρόσωπο της πιο όμορφης δημοκρατίας στον κόσμο. Ο Φιντέλ είναι νεκρός, δίχως να σκύψει ποτέ το κεφάλι, αφού έχουν περάσει 10 πρόεδροι yankee που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ να χαλαρώσουν την τανάλια σε αυτό το μικρό νησί που αντιστέκεται, αντίθετα μάλιστα έχτισαν ακόμη και την πιο διαβόητη φυλακή της ιστορίας, το Γκουαντάναμο, για να καμαρώνουν και να επιδεικνύουν τις πεποιθήσεις τους.

Fidel era l’ultimo grande rivoluzionario, non testimone ma protagonista della rivoluzione anti imperialista, quella che ancora oggi fa una paura tremenda a tutto il capitalismo mondiale, che in tutti questi anni ha fatto di tutto per confinarla e distruggerla.
Fidel è morto con l’embargo imperiale ancora in atto, il vero killer del popolo cubano, ma presentato con il volto della democrazia più bella del mondo.
Fidel è morto, senza chinare mai la testa, dopo che sono passati 10 presidenti yankee che non si sono mai sognati di allentare la morsa su quella piccola isola che resiste, anzi ci hanno persino costruito la prigione più infame della storia, Guantanamo, per ostentare il proprio credo.

Τώρα δεν είναι η ώρα για να ξεψαχνίσουμε τον Φιντέλ και την Κούβα, δεν είναι πραγματικά η ώρα, θα έρθουν καταλληλότερες ημέρες. Σήμερα γιορτάζουμε τον επαναστάτη, εκείνο τονν πραγματική, εκείνον που έφτιαξε η ίδια η ιστορία και έχει ήδη απαλλάξει, επειδή είναι μέρος αυτής, σε αντίθεση με τους δημοσιογράφους όπως ο Σαβιάνο οι οποίοι πλέον γράφουν ένα βιβλίο, σαν να ήταν ένα cinepanettone των Boldi και Ντε Σίκα. Αλλά ξέρετε: όταν ένα Λιοντάρι πεθαίνει πάντα τα τσακάλια πάνε για να γλεντήσουν επάνω στο πτώμα του. Αλλά αυτός παραμένει ένα Λιοντάρι και αυτού παραμένουν τα τσακάλια.

Ora non è il tempo di fare le pulci a Fidel e a Cuba, non è proprio il momento, verranno giorni più adatti. Oggi va celebrato il rivoluzionario, quello vero, quello che la storia ha già assolto, perché ne fa parte, a differenza dei giornalisti come Saviano che ormai scrivono un libro come se fosse il cinepanettone di Boldi e De Sica. Ma si sa: quando un Leone muore gli sciacalli vanno sempre a banchettare sul suo cadavere. Ma lui resta un Leone e loro restano degli sciacalli.

Troviamo adatte le parole di Eduardo Galeano per parlare oggi di Fidel, per salutarlo con tutto l’onore e il rispetto che merita, con quel motto che ha fatto battere e che continua a far battere milioni di cuori all’unisono, alzando un pugno chiuso al cielo: Hasta Siempre Comandate!

Βρίσκουμε κατάλληλα τα λόγια του Εντουάρντο Γκαλεάνο για να μιλήσουμε σήμερα για τον Φιντέλ, για να τον χαιρετήσουμε με όλη την τιμή και τον σεβασμό που του αξίζει, με εκείνο το σύνθημα που έχει κάνει να χτυπούν και που συνεχίζει να κάνει εκατομμύρια καρδιές να χτυπούν από κοινού με έναν ήχο, ενωμένες, ανεβάζοντας μια γροθιά στον ουρανό: Hasta Siempre Comandante!

Εντουάρντο Γκαλεάνο “Καθρέφτες”.

Οι εχθροί του λένε ότι ήταν ένας μη εστεμμένος βασιλιάς που μπέρδευε την ενότητα με την ομοφωνία. Και σ’ αυτό οι εχθροί του έχουν δίκιο.

Οι εχθροί του λένε πως εάν ο Ναπολέων είχε μια εφημερίδα όπως η Granma, κανένας Γάλλος δεν θα είχε μάθει την καταστροφή στο Βατερλό. Και σ’ αυτό οι εχθροί του έχουν δίκιο.

Οι εχθροί του λένε ότι άσκησε την εξουσία μιλώντας πολύ και ακούγοντας λίγο, γιατί είχε μάθε να ακούει περισσότερο ήχους παρά φωνές. Και σ’ αυτό οι εχθροί του έχουν δίκιο.

Αλλά υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν τα λένε οι εχθροί του

ότι δεν έβαλε ποτέ στα βιβλία της ιστορίας το γεγονός ότι πρόταξε στο στήθος του στις σφαίρες των εισβολέων,

ότι αντιμετώπισε τυφώνες ως ίσος προς ίσο, τυφώνας προς τυφώνα,

ότι επέζησε από 637 απόπειρες κατά της ζωής του,

ότι η μεταδοτική ενέργειά του ήταν καθοριστική στο να βγει η χώρα του από το καθεστώς της αποικίας,

και δεν ήταν από την κατάρα του Εωσφόρου ή θαύμα του Θεού ότι η νέα χώρα κατάφερε να επιζήσει από δέκα Αμερικανούς προέδρους, οι οποίοι είχαν φορέσει ήδη την πετσέτα στο λαιμό και ήταν έτοιμοι να τον φάνε με το μαχαιροπήρουνο.

Και οι εχθροί του δεν αναφέρουν ποτέ ότι η Κούβα είναι μια σπάνια χώρα που δεν ανταγωνίζεται μαζί τους για το Παγκόσμιο Κύπελλο Doormat.

Και δεν λένε ότι η επανάσταση, η οποία τιμωρείται για το έγκλημα της αξιοπρέπειας, είναι αυτό που κατάφερε να είναι και όχι αυτό που ευχόταν να γίνει. Ούτε λένε ότι το τείχος που χωρίζει την επιθυμία από την πραγματικότητα έγινε ψηλότερο και πιο φαρδύ εξαιτίας του ιμπεριαλιστικού εμπάργκο, το οποίο πνίγει τη δημοκρατία κουβανέζικου στιλ- μια στρατιωτικοποιημένη κοινωνία- και γέννησε τη γραφειοκρατία, πάντα έτοιμη με ένα πρόβλημα για κάθε λύση, δίνοντάς της τα άλλοθι που απαιτούνται για να δικαιολογεί και να διαιωνίζει τον εαυτό της.

Και δεν λένε ότι παρά όλη τη θλίψη, παρά την εξωτερική επιθετικότητα και την εσωτερική αυθαιρεσία, αυτό το λυπημένο και πεισματάρικο νησί έχει γεννήσει τη λιγότερο άδικη κοινωνία στη Λατινική Αμερική.

Και οι εχθροί του δεν λένε ότι αυτό το κατόρθωμα ήταν το αποτέλεσμα της θυσίας του λαού της, καθώς επίσης και της πεισματάρικης θέλησης και της παλιομοδίτικης αίσθησης της τιμής του ιππότη που πάντα πολέμησε στο πλευρό των ηττημένων, όπως ο διάσημος συνάδελφός του στα πεδία της Καστίλης.

Eduardo Galeano,”Specchi”

I suoi nemici dicono che è stato un re senza corona e che ha confuso l’unità con l’unanimità.E in questo i suoi nemici hanno ragione.
I suoi nemici dicono che se Napoleone avesse avuto un giornale come il “Gramma”, nessun francese sarebbe stato messo al corrente del disastro di Waterloo.
E in questo i suoi nemici hanno ragionen
I suoi nemici dicono che esercitò il potere parlando molto e ascoltando poco, perchè era più abituato agli echi che alle voci.
E in questo i suoi nemici hanno ragione.
Però i suoi nemici non dicono che non fu per posare davanti alla Storia che mise il petto di fronte ai proiettili quando venne l’invasione,
che affrontò gli uragani da uguale a uguale, da uragano a uragano, che sopravvisse a seicento trentasette attentati, che la sua contagiosa energia fu decisiva per convertire una colonia in una patria e che non fu nè per un artificio del Demonio nè per un miracolo di Dio che questa nuova patria ha potuto sopravvivere a dieci presidenti degli Stati Uniti, che avevano il tovagliolo al collo per mangiarla con coltello e forchetta.
E i suoi nemici non dicono che Cuba è uno dei pochi paesi che non compete per la Coppa del Mondo dello Zerbino.
E non dicono che questa rivoluzione, cresciuta nel castigo, è quello che ha potuto essere e non quello che avrebbe voluto essere. Nè dicono che in gran parte il muro tra il desiderio e la realtà si fece sempre più alto e più largo grazie al blocco imperiale, che affogò lo sviluppo della democrazia cubana, obbligò la militarizzazione della società e concesse la burocrazia, che per ogni soluzione tiene un problema, l’alibi per giustificarsi e perpetuarsi.
E non dicono che considerando tutte le afflizioni, considerando le aggressioni esterne e l’arbitrarietà interna, questa isola rassegnata però testardamente allegra ha generato la società latino-americana meno ingiusta.
E i suoi nemici non dicono che questa impresa fu opera del sacrificio del suo popolo, però anche fu opera dell’ostinata volontà e dell’antiquato senso dell’onore di questo cavaliere che sempre combattè per i vinti, come quel suo famoso collega dei campi di Castilla.

https://maddalenarobinblog.wordpress.com/2016/11/27/lavana-25-novembre-2016-il-leone-e-morto-danzino-pure-gli-sciacalli-lui-sara-per-sempre-leone-e-loro-sempre-sciacalli/