θεωρία, teoria

Ο ελευθεριακός κοινοτισμός του Murray Bookchin. – Il municipalismo libertario di Murray Bookchin.

Γραπτό απόσπασμα από το βιβλίο του Murray Bookchin «Η επόμενη επανάσταση» από τις λαϊκές συνελεύσεις στην άμεση δημοκρατία.

Για να κατανοήσουμε τα επαναστατικά χαρακτηριστικά του ελευθεριακού κοινοτισμού, τόσο από γενική άποψη όσο και μέσα σε ένα αντι-κρατικό σχέδιο, είναι χρήσιμο να τον εξετάσουμε από μια ιστορική προοπτική. Οι δήμοι, τα χωριά, οι πόλεις ή, γενικότερα, οι κοινότητες δεν είναι απλά «τόποι» όπου ένας ορισμένος αριθμός κατοίκων συνωστίζεται. Ιστορικά, κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ανάπτυξης προς τον πολιτισμό, ο δήμος ευνόησε τη διαδικασία αλλαγής με την οποία τα ανθρώπινα όντα άρχισαν να απελευθερώνονται από τις κοινωνικές σχέσεις που εξαρτώνται από τη βιολογία και βασίζονται σε πραγματικούς ή πλασματικούς δεσμούς αίματος (με την αρχέγονη εχθρότητα τους προς τους »ξένους»), σταδιακά αντικαθιστώντας τες με κοινωνικούς και ορθολογικούς θεσμούς που εξετάζουν-σχεδιάζουν δικαιώματα και υποχρεώσεις που θα πρέπει να αφορούν όλους τους κατοικούντες σε ένα συγκεκριμένο τόπο, ανεξάρτητα από την συγγένεια αίματος και τις βιολογικές πτυχές. Η πόλη, το χωριό, ο δήμος ή η κοινότητα αντιπροσώπευαν την εναλλακτική πολιτική λύση, βασισμένη στην κοινωνική δραστηριότητα, σε φυλετικές ομάδες αίματος, οι οποίες βασίζονταν στον μύθο μιας κοινής γενεαλογίας. Ο δήμος, αργά και εν μέρει, δημιούργησε τις απαραίτητες συνθήκες για μια ανθρώπινη συσχέτιση βασισμένη στην λογική σκέψη-ορθολογική επιχειρηματολογία, σε υλικά συμφέροντα και σε μια κοσμική κουλτούρα, συχνά σε σύγκρουση με τις προγονικές κουλτούρες και τους γονικούς-συγγενικούς δεσμούς. Το γεγονός πως τα άτομα μπορούν να συγκεντρωθούν στις τοπικές συνελεύσεις, να συζητήσουν και να μοιραστούν τις ιδέες τους δημιουργικά, χωρίς εχθρότητα ή καχυποψία παρά τις εθνοτικές, γλωσσικές και εθνικές διαφορές, είναι ένα μεγάλο ιστορικό επίτευγμα του πολιτισμού. Ένα αποτέλεσμα που είναι καρπός αιώνων ανθρώπινης και πολιτιστικής ανάπτυξης και που προϋποθέτει την κοπιώδη εγκατάλειψη του αρχέγονου ορισμού της καταγωγής και την αντικατάσταση της από νόημα, ανάπτυξη και γνώση πως μοιράζονται το ανήκειν στην ανθρώπινη φυλή.
Ως επί το πλείστον, αυτή η εξέλιξη εξανθρωπισμού υπήρξε προϊόν της δουλειάς στους δήμους-τις κοινότητες: τον ελεύθερο χώρο στον οποίο οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν αρχίσει να εξετάζουν-να θεωρούν σωστά τους άλλους, χωρίς μολύνσεις δημιουργημένες από αρχαϊκές έννοιες βιολογικών δεσμών, υπαγωγές-σχέσεις φυλετικές και μυστικιστικές, παραδόσεις και ταυτότητες τοπικιστικού χαρακτήρα. Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτή η εκπολιτιστική διαδικασία (ένας όρος που προέρχεται από τη λατινική λέξη για την πόλη και την ιθαγένεια) έχει καλυφθεί πλήρως [δεν την έχουμε διατρέξει πλήρως]. Το αντίθετο: χωρίς μια ορθολογική κοινωνία, ο δήμος μπορεί εύκολα να καταστεί μια μεγαπόπολη – στην οποία μια κοινότητα, όσο κοσμική/λαϊκή μπορεί να είναι, αντικαθίσταται από την ατομοποίηση- την διάσπαση σε άτομα, και από απάνθρωπες και ακατανόητες κοινωνικές ανισότητες – καθιστάμενη έτσι το πεδίο εφαρμογής της ανάπτυξης συγκρούσεων παράλογων όπως εκείνες που σχετίζονται με τάξεις, φυλές και θρησκείες.
Ωστόσο, από ιστορική όσο και πολιτική άποψη, η δημαρχία είναι η απαραίτητη προϋπόθεση – ακόμα και όταν δεν υλοποιείται πλήρως – για να επιτευχθεί ο στόχος του ανθρώπινου είδους να εξανθρωπιστεί, με ορθολογικό και συλλογιστικό τρόπο. Ένα τέλος εφικτό εξαλείφοντας τις διαιρέσεις που βασίζονται σε συνάφειες αίματος, ανόητες παραδόσεις, πατρογονικούς φόβους, καθώς και μια παράλογη και συχνά αδικαιολόγητη οπτική των κοινωνικών δικαιωμάτων και υποχρεώσεων.
Έτσι, η δημαρχία είναι ο δυνητικός χώρος για την πραγματοποίηση του μεγάλου στόχου του μετασχηματισμού των «επαρχιακών» ανθρωπίνων όντων σε καθολικά ανθρώπινα όντα, μια humanitas ελευθερωμένη από τις πιο σκοτεινές και άγριες ιδιότητες του πρωταρχικού κόσμου. Μια δημαρχία στην οποία όλοι οι άνδρες και οι γυναίκες μπορούν να είναι πολίτες ανεξάρτητα από την εθνοτική τους προέλευση και την ιδεολογική τους πεποίθηση, αποτελεί το έδαφος καλλιέργειας μιας ελευθεριακής κομμουνιστικής κοινωνίας. Μεταφορικά μιλώντας, δεν είναι μόνο μια επιθυμία των ορθολογικών ανδρών και γυναικών αλλά είναι, κυρίως, το μέλλον της ορθολογικής ανθρωπότητας, ο απαραίτητος τόπος για την πραγματοποίηση της πορείας της ανθρωπότητας προς την ελευθερία και την αυτοσυνειδησία.
Δεν έχω την φιλοδοξία να δηλώσω ότι μια συνομοσπονδία ελευθεριακών κοινοτήτων – μια κοινότητα κοινοτήτων – ήδη υπήρξε στο παρελθόν. Κι όμως »όσο κι αν αρνούμαι την ύπαρξη κάποιων »ιστορικών μοντέλων» και »παραδειγμάτων» για τους ελευθεριακούς δήμους, οι κριτικοί μου συνεχίζουν να προσπαθούν να με συσχετίσουν με τα κοινωνικά ελαττώματα της Αθήνας, των επαναστατικών πόλεων της Νέας Αγγλίας κ.ο.κ., σαν να ήταν αναπόσπαστο μέρος των ιδεών μου «. Δεν είμαι κυρίως εμπνευσμένος από οποιαδήποτε πόλη ή ομάδα πόλεων – είτε είναι η κλασσική Αθήνα, οι ελεύθερες πόλεις του μεσαιωνικού κόσμου, οι συνελεύσεις πόλης της αμερικανικής επανάστασης, οι ενότητες, τα διαμερίσματα της Μεγάλης γαλλικής Επανάστασης ή οι αναρχο-συνδικαλιστικές συλλογικότητες της ισπανικής Επανάστασης – δεν τα θεωρώ παραδείγματα πλήρους υλοποίησης και ακόμα λιγότερο, ως «μοντέλα» ή «παραδείγματα» του ελευθεριακού δημαρχιακού οράματος. Ωστόσο, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπήρχαν σημαντικά χαρακτηριστικά, παρά τα πολλά, συχνά αναπόφευκτα, λάθη που έγιναν. Η αξία τους έγκειται στο γεγονός ότι από εκείνες τις εμπειρίες μπορούμε να μάθουμε τους τρόπους με τους οποίους έχουν ασκήσει τις δημοκρατικές επιλογές που έπραξαν. Μπορούμε να προτείνουμε εκ νέου τα καλύτερα από εκείνα τα θεσμικά όργανα, να μελετήσουμε τα λάθη τους και να αντλήσουμε έμπνευση από το γεγονός ότι υπήρξαν και δούλεψαν, με διαφορετικούς βαθμούς επιτυχίας, για γενιές αν όχι για αιώνες.
Αυτή τη στιγμή είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι όταν προτείνουμε την ελευθεριακή δημαρχία, δεν σχεδιάζουμε μόνο μια τακτική ή μια στρατηγική για την ανάπτυξη μιας νέας πολιτικής πραγματικότητας. Μάλλον, προσπαθούμε να δημιουργήσουμε μια νέα πολιτική κουλτούρα που να μην περιορίζεται να έχει αναρχικούς-κομμουνιστικούς στόχους, αλλά να προβλέπει συγκεκριμένες προσπάθειες για να καταστούν εφικτοί αυτοί οι στόχοι. ενώ φανταζόμαστε πλήρως τις δυσκολίες που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τις «επαναστατικές» συνέπειες στις οποίες θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν στο μέλλον.
Πρέπει να σημειώσω ότι η «γειτονιά» δεν είναι απλά ο τόπος όπου οι άνθρωποι χτίζουν τα σπίτια τους, μεγαλώνουν τα παιδιά τους και αποκτούν τα περισσότερα από τα αγαθά τους. Από πολιτική άποψη, για να καταλαβαινόμαστε, μια συνοικία μπορεί να περιλαμβάνει τους ζωτικούς χώρους όπου οι άνθρωποι μπορούν να συναντηθούν για να συζητήσουν πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Πράγματι είναι ακριβώς η δυνατότητα ανοιχτής συζήτησης των θεμάτων που ενδιαφέρουν τους πολίτες, που πραγματικά ορίζει τη γειτονιά ως ένα σημαντικό πολιτικό και δυναμικό χώρο.
Δεν αναφέρομαι μόνο σε μια συνέλευση, όπου οι πολίτες συζητούν και προσπαθούν να λύσουν κάποια συγκεκριμένα προβλήματα. Εννοώ επίσης τη γειτονιά ως το κέντρο του δημαρχείου, όπου οι πολίτες μπορούν να συγκεντρωθούν ως μια μεγάλη ομάδα για να μοιραστούν τις απόψεις τους και να δώσουν δημόσια έκφραση στην πολιτική τους. Αυτή ήταν η λειτουργία της αθηναϊκής αγοράς και των πλατειών των πόλεων του Μεσαίωνα. Οι χώροι για την πολιτική ζωή μπορούν να είναι πολλαπλοί, αλλά είναι γενικά συγκεκριμένοι και καλά καθορισμένοι, σαφώς.
Αυτά τα πεδία συνύπαρξης, κυρίως πολιτικά, εμφανίστηκαν συχνά σε περιόδους αναταραχής, όταν ένας σημαντικός αριθμός ατόμων καταλάμβανε αυθόρμητα χώρους για συζήτηση, όπως στην ελληνική αγορά. Θυμάμαι αυτό το είδος χώρων κατά τη διάρκεια της νεότητας μου στη Νέα Υόρκη, στην πλατεία Union και το πάρκο Crotona, όπου εκατοντάδες και ίσως χιλιάδες άνδρες και γυναίκες συγκεντρώνονταν κάθε εβδομάδα για να συζητήσουν τα γεγονότα της ημέρας μεταξύ τους. Το Hyde Park στο Λονδίνο αποτελούσε ένα παρόμοιο μέρος, όπως το Palais-Royal στο Παρίσι, το οποίο ήταν ο τόπος της κύησης της Μεγάλης γαλλικής Επανάστασης και εκείνης του ιουλίου του 1830.
Κατά τις πρώτες μέρες της επανάστασης του 1848, στο Παρίσι, πολλές συνελεύσεις γειτονιάς (ίσως εκατοντάδες) οργανώθηκαν με τη μορφή συλλόγων και φόρουμ, αποτελώντας τη βάση για την αποκατάσταση των «επαναστατικών τμημάτων-ενοτήτων γειτονιάς» του 1793. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, τα μέλη αυτών των club δεν ξεπερνούσαν τα 70.000 άτομα από έναν πληθυσμό περίπου 1 εκατομμυρίου κατοίκων. Ωστόσο, εάν αυτό το κίνημα είχε συντονιστεί από μια ενεργή και πολιτικά συνεπή επαναστατική οργάνωση, θα είχε μπορέσει να γίνει μια τεράστια δύναμη, ακόμη και νικηφόρα, κατά την διάρκεια των εβδομάδων της κρίσης που οδήγησαν στην εξέγερση του ιουνίου των παριζιάνων εργατών.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος αρχής, ώστε αυτοί οι χώροι και οι άνθρωποι που τους ζωντανεύουν να μην μπορούν να καταστούν λαϊκές συνελεύσεις. Όντως, όπως συνέβη σε μερικά διαμερίσματα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης γαλλικής Επανάστασης, θα μπορούσαν να αποκτήσουν έναν ρόλο πρώτης γραμμής στη δημιουργία μιας επανάστασης και να την φέρουν, να την οδηγήσουν στη λογική της κατάληξη.

Murray Bookchin

Αντίγραφο επιμελημένο από AgireBablisoke

 

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/07/21/il-municipalismo-libertario-di-murray-bookchin/#more-854

ιστορία, storia

Βαλίτσες – Maletas

http://francosenia.blogspot.it/2009/12/maletas.html

Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009

Maletas Βαλίτσες

Ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβουμε τον Cipriano Mera, αναρχικό οικοδόμο που έφτασε στην ηγεσία, muratore anarchico che arrivò al comando του 14ου Τμήματος του δημοκρατικού στρατού στην διάρκεια του εμφυλίου πολέμου,  συνίσταται στο να αποκαλύψουμε το περιεχόμενο των δυο βαλιτσών. Η πρώτη έπεσε στα χέρια του αφού ενίκησε τα στρατεύματα του Mussolini στην μάχη της Guadalajara (μάρτιος 1937). Ήταν του ιταλού στρατηγού Annibale Bergonzoli. Μέσα, υπήρχαν «φωτογραφίες του στρατιωτικού που φορούσε μόνον γυναικεία εσώρουχα». Δεν ξέρουμε τι πέρασε απ’ το κεφάλι του Mera, όταν είδε τον εχθρό του μασκαρεμένο γυναίκα, αλλά διέταξε να κάψουν τις φωτογραφίες και κράτησε την ιταλική βαλίτσα.

Δυο χρόνια αργότερα, στην διάρκεια των χαοτικών ημερών της πτώσης της Madrid, είχε την ευκαιρία να ανταλλάξει την βαλίτσα του Bergonzoli με μιαν άλλη γεμάτη χρήματα και κοσμήματα. Μα δεν το έκανε (αν και κάποιος σκέφτηκε πως προσπάθησε). Έστειλε την τσάντα του θησαυρού στην Banco di Spagna, σημειώνοντας: «Από τον Cipriano Mera». Δεν θα ήταν η τελευταία φορά που αυτός ο άντρας, που προέρχονταν από την φτώχεια ενός μικρού κρεβατιού που μοιράζονταν με οκτώ αδέλφια, που έμαθε να γράφει και να διαβάζει σε ηλικία 23 χρόνων και που έδρασε άμεσα ενάντια στην δικτατορία του  Primo de Rivera και τους πιστολέρος των αφεντικών, θα αποδεικνύονταν πρόσωπο δίκαιο και έντιμο μέχρις εσχάτων!

Στην συνέχεια ο Mera πήγε εξορία στην Africa: τρεια χρόνια φυλακίσεις, αποδράσεις και στρατόπεδα συγκέντρωσης στα γαλλικά εδάφη της Βορείου Αφρικής. Σαν να μην ήταν αρκετό να έχει χάσει τον πόλεμο, τα προβλήματά του επιδεινώθηκαν εξ αιτίας μιας παρεξήγησης. Τον τριγύριζαν όλου του είδους οι θρύλοι για το άτομό του σχετικά με τεράστιες χρηματικές ποσότητες που λεηλατήθηκαν στην Ισπανία από τους ηγέτες του δημοκρατικού στρατού.  Τόσο οι γαλλικές αρχές στην Casablanca, όσο και οι χαφιέδες του Franco και κάποιος άλλος σταλινικός που είχε καταφύγει εκεί, πίστευαν πως ο Mera έκρυβε τώρα στην βαλίτσα του χρυσό ικανό να οργανώσει αναρχικό ανταρτοπόλεμο ενάντια στον Franco. Όλο αυτό έκανε την ζωή του αδύνατη. Μια κατάσταση που έθεσε σε μεγάλη δοκιμασία τα νεύρα του.  «Είναι απεχθές οι άνθρωποι να πρέπει να αποφεύγουν τους ανθρώπους για να μπορέσουν να ζήσουν», σημείωνε στο ημερολόγιό του ενώ τριγυρνούσε στις ερήμους του Marocco.

Τελικά μεταφέρθηκε σε ισπανική φυλακή όπου παρέμεινε έγκλειστος για τρία χρόνια, μέχρις ότου, σε μιαν προσπάθεια από πλευράς των αρχών να καθαρίσουν την εικόνα τους στο εξωτερικό, του αποδόθηκε η χάρις. Μα ο Mera ήταν εκείνο που ήταν: την ημέρα της αποφυλάκισής του αποφαίνεται, απευθυνόμενος στους δεσμώτες του, μια από τις πιο σκληρές κρίσεις για την Ισπανία των χρόνων Σαράντα: «Δεν μου απονέμουν αμνηστία, απλά με μεταφέρουν σε ένα πλατύτερο προαύλιο από εκείνο της φυλακής».

Εκείνο τον καιρό, έθαψε την βαλίτσα του κάτω από το σπίτι του στην συνοικία της Tetuan de las Victorias, στα σίγουρα, μακριά από τις επιδρομές της αστυνομίας του Franco. Κανείς πλέον φαίνονταν να μην γνωρίζει τίποτα για την τύχη του μέχρι πριν από λίγους μήνες, όταν ο σκηνοθέτης Figueres την βρήκε τυχαία, ξεχασμένη, στο σπίτι του παιδιού της χήρας του Mera, Floreal, στα προάστια του Παρισιού.
Όμως αυτό που προκαλεί την μεγαλύτερη έκπληξη ήταν πως ο Figueres χρειάστηκε να εξηγήσει στα εγγόνια του Mera, που δεν μιλούν λέξη στα ισπανικά, ποιος πραγματικά ήταν ο παππούς τους. «Δεν είχαν ιδέα ούτε για την συνδικαλιστική του στράτευση, ούτε για την ενεργή συμμετοχή του στον εμφύλιο πόλεμο. Κανείς δεν είχε διαβάσει τις αναμνήσεις του», λέει ο σκηνοθέτης, αναφερόμενος στο «Ο πόλεμος, η εξορία και η φυλάκιση ενός αναρχοσυνδικαλιστή».

Μόνο ένας από τα εγγόνια του θυμήθηκε πως ο παππούς του είχε εξαφανιστεί μυστηριωδώς από το σπίτι για μια δυο ημέρες τον μάϊο του 1968. «Αναρωτηθήκαμε που να είχε εξαφανιστεί», λέει στο film. Απλό: ο παππούς γκρέμιζε έναν τοίχο. «Αυτό είναι ένα film γύρω από έναν επαναστάτη και τρεις ρωγμές», δηλώνει ο Figueras. «H πρώτη ρωγμή παράχθηκε μετά την ρωσική επανάσταση του 1917 που έδωσε τα φτερά σε εκείνους όπως ο Mera που λαχταρούσαν την κοινωνική επανάσταση. Η δεύτερη ρωγμή παράχθηκε στις 19 ιουλίου 1936, όταν ο κόσμος πήρε στα χέρια του τα όπλα και ξεκίνησε το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας.»

Η τρίτη ρωγμή άνοιξε στην διάρκεια του γαλλικού μάη.  «Από το 1936, ο Mera δεν είχε ξαναδεί εκείνη την ενέργεια που ταρακουνούσε τον κόσμο», λέει το ντοκιμαντέρ. Αφού είχε υποστεί μιαν επώδυνη εξορία (συλλήψεις, φυλακές, την τραυματική αποπομπή του από την CNT από πλευράς της διοίκησης που βρίσκονταν στην εξορία στην Γαλλία), ο Mera έζησε την μεγαλύτερη χαρά των τελευταίων του χρόνων τριγυρνώντας με το ποδήλατο (δίχως αποσκευές) ανάμεσα στα οδοφράγματα του Παρισιού.
Ποιητική δικαιοσύνη, την ονομάζουν.

φιλοσοφία, filosofia

Η πολιτική απάθεια ως σύμπτωμα

απέραντο γαλάζιο

Η πολιτική απάθεια είναι ένα φαινόμενο που απασχόλησε και απασχολεί πολλούς διανοούμενους και κοινωνικούς επιστήμονες. Αποτελεί παθολογικό σύμπτωμα μιας κοινωνίας που χάνει την δημιουργικότητα της και σκάβει βαθειά τα θεμέλια του μαρασμού της. Αν προσπαθούσαμε να δώσουμε ένα ορισμό της πολιτική απάθειας, θα λέγαμε ότι είναι η κατάσταση εκείνη κατά την οποία οι άνθρωποι ως σύνολο παύουν να λειτουργούν ως ενεργά πολιτικά υποκείμενα, παύουν να θεωρούν εαυτούς ικανούς να αναλάβουν την ευθύνη της λήψης αποφάσεων που καθορίζουν την ζωή τους, τέλος, παύουν να γίνονται δημιουργοί νέων αξιών, εκφραστές μιας διαφορετικής κοινωνικής θέσμισης ή οραματιστές μιας ουτοπίας του «μη-είναι-ακόμη», αγνοώντας κάθε έννοια αυτονομίας. Αντίθετα ακολουθούν μια στάση η οποία είναι παθητική, εσωστρεφής, ατομικιστική ή όπως λέει και ο Κ. Καστοριάδης προτιμούν την «ησυχία από την ελευθερία».

Το φαινόμενο της πολιτικής απάθειας δεν εξηγείται μόνο με οικονομικούς και πολιτικούς όρους, αλλά έχει κυρίως ψυχολογική βάση . Όπως φαίνεται και από την ίδια…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.226 επιπλέον λέξεις

διεθνισμός, internazionalismo

Η Ρόζα και η Ροζάβα – La Rosa e la Rojava

Πηγή: La Rosa e la Rojava

τολμηροί παραλληλισμοί μεταξύ του 1919 και τις ημέρες μας: πως μπορούμε να συνδέσουμε την επανάσταση των Σπαρτακιστών και την εμπειρία της Rojava

του Fabiano Malesardi

Να ξεκινήσουμε από μιαν ημερομηνία:  στις 15 ιανουαρίου 1919 δολοφονούνταν στο Berlino οι Rosa Luxemburg και Karl Liebknecht.

Το λάθος τους, για την πολιτική-στρατιωτική-βιομηχανική γερμανική elite, ήταν πως είχαν προσπαθήσει να κάνουν όπως στην Ρωσία. Μεταξύ των δημίων τους υπήρχε κυρίως η γερμανική κυβέρνηση, που οδηγούσε ο σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός  Fredrich Ebert. Σοσιαλδημοκράτες που δεν συγχώρεσαν ποτέ στους Rosa και Karl το γεγονός πως όχι μόνο προσπάθησαν να κάνουν την επανάσταση, αλλά και την αντίθεσή τους στον Πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. ο Karl Liebknech υπήρξε πραγματικά ο μοναδικός στο κοινοβούλιο που ψήφισε ενάντια στην παραχώρηση πιστώσεων πολέμου στο μακρινό 1914.

Γιατί να ξεκινάμε από μιαν ημερομηνία για να μιλήσουμε επίσης και για εκείνα που συμβαίνουν σήμερα στον βορρά της Siria, στην Rojava , περιοχή που ντε φάκτο κατέστη αυτόνομη από το 2012. Ίσως λόγω του γεγονότος πως ο πόλεμος αλλάζει τις συνθήκες, κατοχυρώνει ένα πριν και ένα μετά; σε εκείνες τις ακραίες και τρομερές συνθήκες μπορούν να ωριμάσουν και σημαντικές εμπειρίες. Πέρα από αυτό η αυτοκυβέρνηση  Rojava εμπνέεται από τον δημοκρατικό κομουνισμό, θεωρία ελευθεριακής πράξης και λαϊκής μεθόδου που κατοχυρώνει την  governance από τα κάτω, τα χαμηλά, από κάτω προς τα πάνω, την αμφισβήτηση της γραφειοκρατίας υπέρ μιας μεθόδου δικτυωτής και επεκτατικής των εξουσιών.

Σε αυτό μέσα η κουρδική εμπειρία θέτει σε κίνηση μιαν άλλη δυνατότητα μετάβασης στον χρόνο, και κινείται απ’ευθείας προς την Rosa Luxemburg και την κριτική της προς τον Lenin. η Rosa Luxemburg ασκεί κριτική, ειδικότερα, προς την κατάργηση δημοκρατικών ελευθεριών: δίχως ελευθερία τύπου, senza libertà di stampa, δίχως δικαίωμα συνενώσεων, συναντήσεων και συνευρέσεων, senza diritto d’associazione e di riunione, η επανάσταση δεν μπορεί να προχωρήσει, διότι αυτά τα δικαιώματα είναι απαραίτητο εργαλείο για την πολιτική αυτο-μόρφωση των λαϊκών μαζών. Οι μπολσεβίκοι δημιούργησαν τα σοβιέτ, I bolscevichi hanno istituito i Soviet σαν οργανισμό αντιπροσωπευτικό των εργατικών μαζών: “με την ασφυξία της πολιτικής ζωής σε όλη την χώρα – γράφει η Luxemburg – και η ζωή των soviet δεν θα μπορέσει να ξεφύγει από μια παράλυση που θα εξαπλώνεται όλο και περισσότερο. Δίχως γενικές εκλογές, ελευθερίες στον τύπο και απεριόριστη συνάντηση και συνεύρεση, αγώνα για την ελευθερία της γνώμης σε κάθε δημόσιο θεσμό, η ζωή σβήνει, γίνεται εμφανές και σε αυτήν το μοναδικό δραστήριο στοιχείο παραμένει η γραφειοκρατία, rimane la burocrazia“. η Rosa Luxemburg μοιράζεται την αρχή της δικτατορίας του προλεταριάτου, condivide il principio delladittatura del proletariato, μα γι αυτήν “αυτή η δικτατορία πρέπει να είναι έργο της τάξης,deve essere opera della classe και όχι μιας μικρής μειοψηφίας διοικούντων στο όνομα της τάξης”[1].

Τα παραδείγματα που θα υπάρξουν σχετικά με την ισπανική επανάσταση του 1936 και τον αντιφασιστικό πόλεμο και στην συνέχεια, μετά την πτώση του τοίχου, την εμπειρίαe  Zapatista και της Rojava λαμβάνουν υπ όψιν αυτή την κριτική.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο αυτής της σύγκρισης είναι το ζήτημα των εθνοτήτων και των θρησκειών. η Luxemburg είχε ξεκάθαρο το εβραϊκό ζήτημα, αφού γεννήθηκε και μορφοποιείται σ μιαν εβραϊκή οικογένεια στην Polonia την περίοδο της κατάληψης της Τσαρικής Αυτοκρατορίας. Συνεισέφερε επίσης στην ανάπτυξη της Γενικής Ένωσης Εβραίων Εργαζομένων (Bund ebraico), μια συνομοσπονδία που επί μακρόν είχε ασκήσει πολεμική με τις αρχές των σιωνιστών, οι οποίοι πίστευαν σε μιαν σχέση αίματος και εδάφους με την Παλαιστίνη. Και αυτή η ίδια είπε πως οι συνθήκες για τους εβραίους να δημιουργήσουν ένα Κράτος θα ήταν χειρότερες και πως αυτό θα το πετύχαιναν σε κοινωνίες όπου οι μάζες ήταν χειραφετημένες και από τους θρησκευτικούς περιορισμούς .

Σε αυτό το θέμα επάνω η σύνδεση συνεχίζεται αναφερόμενοι στην κοινωνική χάρτα των λαών της Rojava.

“Εμείς λαοί που ζούμε στις Αυτόνομες Δημοκρατικές Περιοχές της Afrin, Cizre και Kobane, μια συνομοσπονδία κούρδων, αράβων, ασσυρίων, χαλδαίων, τουρκομάνων, αρμενίων και τσετσένων, ελεύθερα και πανηγυρικά διακηρύττουμε και θεσπίζουμε αυτή την Χάρτα. Με την πρόθεση να επιδιώξουμε ελευθερία, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και δημοκρατία, μέσα στον σεβασμό της αρχής της ισότητας και στην αναζήτηση μιας οικολογικής ισορροπίας, η Χάρτα διακηρύττει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, βασισμένο στην αμοιβαία κατανόηση και στην ειρηνική συνύπαρξη και συμβίωση μεταξύ όλων των στρωμάτων της κοινωνίας, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, επαναβεβαιώνοντας την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών.
Εμείς, λαοί των Αυτόνομων περιοχών, ενωνόμαστε διαμέσου της Χάρτας μέσα σε πνεύμα συμφιλίωσης, πλουραλισμού και δημοκρατικής συμμετοχής, για να εξασφαλίσουμε σε όλους την άσκηση των ελευθεριών και έκφρασής τους. Χτίζοντας μιαν ελεύθερη κοινωνία από τον αυταρχισμό, τον μιλιταρισμό, τον συγκεντρωτισμό και την επέμβαση των θρησκευτικών αρχών στην δημόσια ζωή, η Χάρτα αναγνωρίζει την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας με την ελπίδα να διατηρηθεί η ειρήνη στο εσωτερικό της και σε διεθνές επίπεδο.
Με αυτή την Χάρτα, διακηρύττουμε ένα πολιτικό σύστημα και μιαν δημόσια διοίκηση βασισμένη σε ένα κοινωνικό συμβόλαιο που να μπορεί να συμφιλιώσει το πλούσιο μωσαϊκό των λαών της Συρίας μέσα από μιαν φάση μετάβασης που να επιτρέπει την έξοδο από την δικτατορία, τον εμφύλιο πόλεμο και την καταστροφή, προς μιαν κοινωνία νέα δημοκρατική στην οποίαν θα προστατεύονται η συμβίωση και η κοινωνική δικαιοσύνη[2].

Να θυμίσουμε τέλος πως, τις ίδιες ημέρες που στο Βερολίνο καταναλώνονταν η εποποιία και το δράμα της επανάστασης των Σπαρτακιστών, στο Μόναχο την Βαυαρίας ιδρύονταν το γερμανικό Κόμμα των Εργαζομένων που στην συνέχεια έγινε το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα των Γερμανών Εργαζομένων, με ηγέτη τον Adolf Hitler δηλαδή τον Abu Bakr al-Baghdadi του αιώνα που πέρασε. Συνεχίζοντας τον τολμηρό παραλληλισμό και επικαλούμενοι ακόμη μιαν φορά την Rosa Luxemburg η εναλλακτική είναι ακόμη μια φορά: σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα, socialismo o barbarie[3]. Να το πούμε και αλλιώς: ή δίδουμε ζωή στο να καταστεί πραγματικότητα μια ριζοσπαστική εναλλακτική λύση σε αυτό το καπιταλιστικό σύστημα ή θα παρακολουθήσουμε την κατάρρευσή μας μες την καθημερινή βαρβαρότητα του πολέμου και της μόνιμης κρίσης .

[1] Για να εμβαθύνετε κοιτάξτε: R. Luxemburg, La Rivoluzione russa. Un esame critico – La tragedia russa, Bolsena, Massari, 2004, traduzione di L. Amodio

[2]από Uiki onlus. γραφείο πληροφόρησης του Kurdistan in Italia )http://www.uikionlus.com/carta-del-contratto-sociale-del-rojava-siria/

 

[3] R. Luxemburg , Junius-Broschüre: Die Krise der Sozialdemokratie, 1916

http://www.globalproject.info/it/in_movimento/la-rosa-e-la-rojava/19791

ανατρεπτική τέχνη, arte ribelle

“Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Ντουρούτι” Nουβέλα του Pedro de Paz

από Μια εποχή στην κόλαση 23/11/2015 7:02 μμ.,

“Ο άνθρωπος που σκότωσε τον Ντουρούτι” Nουβέλα του Pedro de Paz

 

«Το όνομά σου σύντροφε;» ρώτησε εγκάρδια. «Το όνομά μου είναι Antonio Bonilla», και έκανε παύση. «Είμαι υπό κράτηση;» «Όχι βέβαια. Είσαι εδώ για να απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα» απάντησε ο Duran. «Που «υπηρετείς» σύντροφε;» «Είμαι με τη φάλαγγα Ντουρούτι» απάντησε ο Bonilla. Ο τόνος της φωνής του ήταν ευθύς και ευγενικός. «Φτάσαμε στη Μαδρίτη πριν από δύο μήνες, στις 15 Νοέμβρη, από το μέτωπο της Αραγονίας. Με το που φτάσαμε, λάβαμε θέσεις στην πανεπιστημιούπολη καθώς εκεί μαίνονταν οι μάχες. Ήταν ένα σφαγείο. Χάσαμε τους μισούς άντρες μας μέσα σε πέντε μέρες». «Πες μου τι συνέβη στις 19 Νοέμβρη;» ρώτησε ο Duran. Ο Bonilla τον κοίταξε με ένα μείγμα σκεπτικισμού και φόβου στα μάτια του. «Τι εννοείς;» «Ξέρεις πολύ καλά σε τι αναφέρομαι. Παρ’ το από την αρχή σε παρακαλώ. Τι έγινε εκείνη τη μέρα;» (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Αρχεία:

OanthropospouskotosetonNtourouti_PentroNtePaz.pdf

 

https://athens.indymedia.org/post/1551791/

ιστορία, storia

Σπάνιο βίντεο από την κηδεία του Μπουαναβεντούρα Ντουρούτι…

απέραντο γαλάζιο

Σαν σήμερα στις 20 Νοέμβρη το 1936 σκοτώθηκε ο Μπουαναβεντούρα Ντουρούτι. Ενα ντοκουμέντο από την κηδεία του στην οποία παρευρέθηκαν πάνω από 500.000 αναρχικοί.

Δείτε την αρχική δημοσίευση

ιστορία

πιστολάδες pistoleros

Πέμπτη 18 Ιουλίου 2013

pistoleros πιστολάδες

franco-1936-abc--644x362

«¡Socorro, auxilio, pistoleros!», »βοήθεια, πιστολάδες!», φώναξε ο Franco, βλέποντας πως προσπαθούσαν να σπάσουν την πόρτα, στην κατοικία του που βρίσκονταν στην  Comandancia Militare delle Canarie, a Santa Cruz de Tenerife, στην Σάντα Κρουζ της Τενερίφης, στην Στρατιωτική  Διοίκηση.

Ήταν μόνον λίγους μήνες που βρίσκονταν στην πρωτεύουσα των Κανάριων νησιών, όμως είχε ήδη προβλέψει πως μια από αυτές τις μέρες θα γίνονταν στόχος κάποιας επίθεσης, λόγος για τον οποίον είχε πάρει τις προφυλάξεις του; ανάμεσα στις οποίες, εκείνη του να κοιμάται με πόρτες και παράθυρα καλά κλεισμένα και κλειδωμένα, παρά την ζέστη εκείνων των ημερών του ιουλίου!

Antonio Vidal

Μετά το τέλος του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, το 1939, όπως και κατά την διάρκειά του, το πρόβλημα της εξόντωσης του Francisco Franco το έθεσαν πολλοί. Λιγότερο γνωστό όμως, είναι το γεγονός πως κάποιος είχε βάλει σε κίνηση ένα σχέδιο για να βγάλει εκτός μάχης τον μελλοντικό δικτάτορα μόλις τέσσερις μέρες πριν την στρατιωτική ανταρσία, και της έναρξης του πολέμου. Γεγονός παραμένει πως εκείνες τις ημέρες, όταν ο  Franco ήταν μοναχά στρατιωτικός διοικητής των Κανάριων νησιών, είχαν ήδη διαρρεύσει οι πληροφορίες σχετικά με τον σχεδιασμό του πραξικοπήματος.  Εκείνο που κινούνταν δεν ήταν καθόλου ένα μυστικό ιδιαίτερα διαφυλαγμένο, μιας και είχε φτάσει στ’ αυτιά της CNT και της Defensa Confederal de Canarias, που ήταν μέρος της Αναρχικής Ομοσπονδίας Ιβηρικής, Federazione Anarchica Iberica (FAI); αυτές οι οργανώσεις, με την βοήθεια του Antonio Vidal (ενός γνωστού αναρχικού που ζούσε στα Κανάρια), εγκέφαλο της επιχείρησης, πήραν αμέσως την απόφαση να εκτελέσουν τον μέλλοντα  caudillo, ηγέτη.
Το πως πήγε η ιστορία μας διηγείται ο Ricardo Garcia Luis, στο βιβλίο του «Crònica de vencidos«, όπου αναπαράγει όλη την ιστορία ντοκουμέντων και μαρτυριών γύρω από τα συμβάντα.

Υπήρξε μια συνάντηση, »ατυχής» μιας και κανείς από τους παρευρισκομένους δεν φαντάζονταν πως ανάμεσά τους υπήρχε αυτός που θα προδώσει, πληροφορώντας τα υψηλά κλιμάκια της στρατιωτικής ηγεσίας τις προθέσεις του Vidal και των συντρόφων. Θα ήταν τρεις, που θα έπαιρναν μέρος στην επιχείρηση – έτσι αποφάσισαν: Antonio Tejera Alonso, γνωστός σαν «Antoñé», ο Martín Serarols Treserras, λεγόμενος «El Catalán», και ένας τρίτος του οποίου δεν έχουμε το όνομα. Δεν ήταν μόνοι, έτσι κι αλλιώς. Υπήρχε επίσης και η Maria Culi Palou, γνωστή σαν «Maruca», ιδιοκτήτρια του εστιατορίου «Odeon», και μιας  «cantina», επίσης, όπου πήγαιναν στρατιώτες, που βρίσκονταν κοντά στο εστιατόριο. Εκείνο το βραδάκι της  14ης ιουλίου 1936, στην καντίνα, εκτός από τους στρατιώτες, συνήθεις πελάτες, υπήρχαν επίσης τρεις πολίτες που δεν είχαν πάει εκεί για να μεθύσουν.

Από την καντίνα, διαμέσου ενός φρεατίου και ακολουθώντας ένα πέρασμα, έφτασαν στο ταβάνι της  Comandancia, και από εκεί, διατρέχοντας έναν διάδρομο, βρέθηκαν μπροστά στην πόρτα του μέλλοντα δικτάτορα. Η ιδέα ήταν εκείνη του ν’ ανοίξουν την πόρτα και να τον εξολοθρεύσουν, όμως ο Φράνκο ήταν μέσα κλεισμένος, από την στιγμή που είχε την πληροφορία σχετικά με τις προθέσεις των αναρχικών. Οι τρεις δεν στάθηκαν να το σκεφτούν δυο φορές και προσπάθησαν να ρίξουν την πόρτα, όμως ο στρατηγός άρχισε να φωνάζει, ζητώντας βοήθεια και προκαλώντας έτσι την φυγή των επιτιθεμένων οι οποίοι έφυγαν απαρατήρητοι δίχως να τους δει κανείς και τους αναγνωρίσει.  Ποιος ξέρει πως θα είχε πάει η ιστορία, εάν….

http://francosenia.blogspot.gr/search/label/guerra%20civile%20spagnola?updated-max=2013-08-27T16:33:00%2B02:00&max-results=20&start=50&by-date=false