αυτονομία, autonomia

ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ.

Στα τέλη φεβρουαρίου, το κίνημα σε εθνικό επίπεδο έχει πλέον εξαπλωθεί και διακλαδίζεται και στα μικρά κέντρα της επαρχίας. Πάρα πολλά είναι τα σχολεία που βρίσκονται σε κατάσταση κατάληψης ή μόνιμης κινητικότητας, αναβρασμού, όπου επιχειρούνται μορφές «αυτοδιαχείρισης», δηλαδή πειραματισμοί μιας συλλογικής μελέτης επάνω στις θεματικές του κινήματος. Στη Ρώμη, οι φασίστες πυροβολούν ξανά μπροστά σε ένα σχολείο και τραυματίζουν δύο μαθητές. Στο Τορίνο, σε απάντηση, μια πορεία του κινήματος επιτίθεται και πυρπολεί κάποια φασιστικά γραφεία, στη διαμάχη που ακολουθεί με τους αγωνiστές του ΚΚΙ ξεσπούν καυγάδες και συμπλοκές. Στην Πάντοβα όλο το πανεπιστήμιο είναι μπλοκαρισμένο. Στην Περούτζια καταλαμβάνονται οι ανθρωπιστικές σχολές και στις 5 μαρτίου υπάρχει η διαδήλωση για τον Panzieri, έναν σύντροφο που καταδικάστηκε το προηγούμενο βράδυ σε εννέα χρόνια φυλάκισης για ηθική συναυτουργία στο θάνατο ενός [έλληνα] φασίστα,  [Μίκης Μάντακας].

Αποτέλεσμα εικόνας για Panzieri, 1977, marzo

Εδώ είναι η μαρτυρία ενός συντρόφου του κινήματος: «Μετά την εκδίωξη του Lama από το πανεπιστήμιο υπάρχει ένα νέο ξεκίνημα του κινήματος, μια μεγαλύτερη ενότητα του, είναι συμπαγές εσωτερικά, κυρίως λόγω της ομόφωνης γνώμης που δόθηκε για την προκλητική πρωτοβουλία του PCI. Είναι στη βάση αυτής της συμπαγούς κατάστασης που μπορεί να προωθήσει την αλυσιδωτή κατάληψη των σχολείων. Όσον αφορά τις σχέσεις με το PCI μέσα στο πανεπιστήμιο, περιορίζονται πλέον σε κάποιους καθηγητές, οι οποίοι μεσολαβούν με εμάς του κινήματος. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, οι οργανώσεις του P.C.I., όπως η F.G.C.I. και τα κομμουνιστικά κύτταρα δεν έχουν πλέον καμία δυνατότητα να μιλήσουν στο πανεπιστήμιο. »Την τελευταία στιγμή, όταν πλέον έχουν κινητοποιηθεί όλοι οι σύντροφοι του κινήματος, μαθαίνουμε ότι δεν επιτρέπεται η διαδήλωση για τον Panzieri. Η αστυνομία παρατεταγμένη μαζικά στην πλατεία των Επιστημών μπροστά στο πανεπιστήμιο, ψάχνει και απειλεί όποιον πλησιάζει, αλλά πλέον υπάρχουν μέσα χιλιάδες σύντροφοι. Ξεκινούν οι διαπραγματεύσεις για να βρεθεί συμφωνία σε μια διαδρομή, αλλά η αστυνομία είναι ανένδοτη και διατάσσει πως καμία πορεία δεν πρέπει να ξεκινήσει. Μετά ξαφνικά οι καραμπινιέροι επιτίθενται εκτοξεύοντας δακρυγόνα στο ύψος ανθρώπου. Οι συγκρούσεις ξεκινούν αμέσως μπροστά στο πανεπιστήμιο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της πορείας έχει ήδη περάσει από μια πλευρική έξοδο και έφτασε στο κέντρο.«Εκεί η πορεία σπάει σε διάφορα τμήματα που διατρέχουν όλες τις γειτονιές της Ρώμης, οι συγκρούσεις ακολουθούν η μία την άλλη, και υπάρχει ένα άλμα στην ποιότητα, με την έννοια ότι όλοι θέλουν να συμμετάσχουν, χωρίς να αναθέτουν τα στρατιωτικά καθήκοντα στις κλασσικές δομές των ομάδων περιφρούρησης.

Αποτέλεσμα εικόνας για 5 marzo 1977 Roma

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η 5η mαρτίου ήταν η πιο όμορφη διαδήλωση του ’77, για τη συμμετοχή, για τη μαζική διαχείριση, για την απόρριψη της ανάθεσης κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων. Τελικά καταφέραμε να αποδιοργανώσουμε εντελώς την αστυνομία , διασκορπιζόμενοι στα στενά δρομάκια του ιστορικού κέντρου όπου τα τζιπάκια τους κινούνταν με δυσκολία.«Με την ευκαιρία αυτή, το Radio città futura λειτούργησε για πρώτη φορά όπως το tam-tam, ανακοινώνοντας τους τόπους των συγκρούσεων, το πως κινούνταν η αστυνομία. Ο κόσμος ελάμβανε με τα ραδιοφωνάκια, τηλεφωνούσε, ανταλλάσσοντας πληροφορίες για το πώς πήγαιναν τα πράγματα, οι συμπλοκές. Υπήρχαν οι σύντροφοι που σαμποτάρουν τα φανάρια για να δημιουργήσουν κυκλοφοριακή συμφόρηση, μια μεγάλη αυθόρμητη δημιουργικότητα.«Μετά τον Λάμα, το κίνημα βρέθηκε αντιμέτωπο με μια μετωπική επίθεση από το P.C.I. και τον τύπο που επιτίθονταν, κακολογούσε και έσπρωχνε προς την ποινικοποίηση. Η επίσημη εκδοχή ήταν ότι το κίνημα προκαλούσε τις συγκρούσεις επειδή ήταν φτιαγμένο από μια μάζα απελπισμένων, χωρίς κανένα λογικό σχέδιο, χωρίς καμία ελπίδα για μια πολιτική διέξοδο οπότε το μόνο πράγμα που μπορούσε να κάνει ήταν να σπάει τα πάντα. Αλλά το κίνημα δεν ήθελε την σύγκρουση a priori, εκ των προτέρων, είχε τη βούληση να διεκδικεί το δικαίωμα να μπορεί να κάνει εκείνο που έκανε, έτσι μπροστά στην αστυνομία που έσπαγε τ’ αρχίδια, που καταστέλλει με επιστημονική μέθοδο, που σφαγίαζε τους συντρόφους όποτε μπορούσε, η σύγκρουση ήταν μια αναγκαιότητα για να επιβιώσει. Εκείνες τις μέρες το να πηγαίνεις στο πανεπιστήμιο ήταν σαν να πηγαίνεις στην πρώτη γραμμή, ήμασταν πάντα περικυκλωμένοι, πολιορκημένοι, δεν είχαμε περιθώρια ελευθερίας, χώρου, πολιτικής πρακτικής.
Αποτέλεσμα εικόνας για radio città futura, roma 1977
Το κίνημα τότε δεν πήγαινε στη σύγκρουση επειδή την έβλεπε εισηγμένη μέσα σε ένα προκαθορισμένο πολιτικό σχέδιο, αλλά λόγω της ανάγκης να διατηρεί ανοιχτούς τους φυσικούς και πολιτικούς χώρους που ήταν απαραίτητοι στην πρακτική του διαφοροποιημένου προγράμματος του, ενός προγράμματος φτιαγμένου από πρακτικά πράγματα, που ζούσε στην καθημερινότητα, που είχαν στόχο να αναπτύξουν και να εξαπλώσουν τον μετασχηματισμό. Θυμώναμε με τον αστυνομικό, με τον καραμπινιέρο πρώτα απ’ όλα γιατί μας εμπόδιζαν να εκφραστούμε.«Η κουβέντα για το ’77 είναι περίπλοκη: όλοι όσοι δεν ήταν του κινήματος αναρωτιούνταν: μα αυτοί τι πολιτική γραμμή έχουν, πού βρίσκεται, σε τι αναφέρεται; Να λοιπόν, σύμφωνα με εμένα, μια πολιτική γραμμή με αυτή την έννοια, έτσι όπως προσπαθούσαν να την δουν μέσα από τα σχήματα της παραδοσιακής πολιτικής, το κίνημα δεν την είχε με τίποτα. Στο πολιτικό σχέδιο του κινήματος το να συζητά για τον φεμινισμό, τους εργάτες, την οικονομική κρίση, την οικολογία, τα υψηλότερα και τα χαμηλότερα συστήματα ήταν ένα και το αυτό, σε εκείνη την κατάσταση την τόσο εξημμένη, που έβραζε κυριολεκτικά, τα πάντα είχαν την ίδια σημασία. Είχαμε την αίσθηση ότι μπορούσαμε να αλλάξουμε τα πάντα, ότι όλα μεταμορφώνονταν και πως τίποτα δεν έπρεπε να ξεφύγει από την κριτική και τη συζήτηση.»Μέσα στο κατειλημμένο πανεπιστήμιο υπήρχαν συνελεύσεις για τα πιο ποικίλα θέματα, όπως για παράδειγμα στην οικονομία εκείνες τις μέρες υπήρχε η συνέλευση των ομοφυλοφίλων που έθετε υπό συζήτηση τη γλώσσα των συντρόφων, αμφισβητώντας για παράδειγμα τη χρήση εκφράσεων όπως «vaffanculo, α γαμήσου» που ήταν γι αυτούς μια προσβολή. Υπήρχαν μυριάδες περιπτώσεων συλλογικοτήτων που επινοούσαν τα πιο περίεργα και διαφορετικά πράγματα, και κανείς δεν ονειρευόταν να πάει εκεί για να πει ότι αυτά τα πράγματα δεν ήταν σημαντικά, ότι ήταν δευτερεύοντα σε σύγκριση με άλλα, κλπ.
Αποτέλεσμα εικόνας για radio città futura, roma 1977
«Στις επόμενες ημέρες το P.C.I. κάνει μια «αυτοκριτική» παραδεχόμενο ότι μέσα στο κίνημα «υπάρχει μια μεγάλη συνιστώσα που δεσμεύεται για μια μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου και για την ανανέωση της χώρας», αν και «δίπλα σε αυτήν υπάρχουν τομείς που οδηγούν μια μάχη χωρίς διεξόδους». Επίσης για το PCI τα γεγονότα του Lama καταδεικνύουν «ότι οργανώνεται ένας squadrismo [α] νέας μορφής».
Αποτέλεσμα εικόνας για Lama, 1977, università sapienza
Με το σύνθημα «Μας πέταξαν έξω από το πανεπιστήμιο τώρα θα πάρουμε την πόλη» πάνω από 30.000 υποστηριχτές στο κίνημα πορεύονται στους δρόμους της Ρώμης. Στις επόμενες ημέρες προετοιμάζεται η εθνική συνέλευση των κατειλημμένων σχολών και θα ολοκληρωθεί με την απόφαση να διοργανώσει μια μεγάλη εθνική διαδήλωση στις 12 μαρτίου στη Ρώμη αγώνα κατά της επίθεσης στο προλεταριακό εισόδημα και στην απασχόληση ενάντια στο καθεστώς της μισθωτής εργασίας για την επανάληψη του εργατικού αγώνα και την αυτόνομη οργάνωση των εργατών των φοιτητών, των ανέργων και όλων των εκμεταλλευόμενων. Στις 7 μαρτίου, ανοίγει στην Φλωρεντία η εθνική συνδιάσκεψη της Ομοσπονδίας εργατών μεταλλουργών, η οποία αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να προσκαλέσει αντιπροσωπείες φοιτητών από τις σχολές που βρίσκονται σε αγώνα ώστε να παραθέσουν τις απόψεις τους . Είναι μια θαρραλέα πράξη που δείχνει πόσο η πολιτική της F.L M. είναι πιο οξυδερκής από εκείνη των ίδιων των συνομοσπονδιακών κορυφαίων στελεχών αναζητώντας να ξαναράψουν την ρήξη μεταξύ του νέου κινήματος και των ιστορικών θεσμών του εργατικού κινήματος. Στη συζήτηση που θα ακολουθήσει για τρεις μέρες προκύπτει μια σκληρή και ειλικρινής αυτοκριτική από πλευράς συνδικάτου διότι δεν στάθηκε ικανό να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που θέτει στο χαλί το φοιτητικό και νεανικό κίνημα στο σωστό χρόνο και με τον σωστό τρόπο. Παρά την καλή θέληση να αναζητηθεί μια επίλυση της σχέσης μεταξύ των δύο πλευρών που συζητούσαν, αυτή η ευκαιρία δεν θα σηματοδοτήσει μια διαφυγή από τους διαχωρισμούς στις λογικές και τις προθέσεις με την οποία να αντιμετωπιστούν μορφές και περιεχόμενα των αγώνων. Στην Πάντοβα, εν τω μεταξύ, η αστυνομία παρεμβαίνει για να εκκενώσει την κατεχόμενη σχολή. Σε απάντηση, ομάδες φοιτητών κάνουν άνω κάτω τα γραφεία των πανεπιστημιακών «βαρόνων» που χαρακτηρίζονται ως οι ηθικοί αυτουργοί της επιχείρησης εκκένωσης.
Αποτέλεσμα εικόνας για radio città futura, roma 1977
Η 8 μαρτίου, γιορτή της γυναίκας, βλέπει μια μαζική συμμετοχή σε όλες τις πόλεις της Ιταλίας του φεμινιστικού κινήματος που μέσα στην πορεία στους δρόμους και τις πλατείες επιβεβαιώνει την αυτονομία του κινήματος όχι μόνο από κόμματα και θεσμούς, αλλά και από το ίδιο το κίνημα των φοιτητών . Τις επόμενες ημέρες στη Ρώμη, προετοιμάζονται για την οργάνωση της εθνικής διαδήλωσης του κινήματος που έχει προγραμματιστεί για τις 12 μαρτίου. Αλλά η παραμονή αυτού του σημαντικού γεγονότος θα αμαυρωθεί από το θάνατο του Francesco Lorusso, ενός αγωνιστή της Lotta continua που σκοτώθηκε στη Μπολόνια από ένα καραμπινιέρο κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων που είχαν ξεσπάσει στην περιοχή του πανεπιστημίου.
Σχετική εικόνα
α] squadrismo, Πολιτικό-κοινωνικό φαινόμενο που χαρακτηρίζεται από τη βίαιη δραστηριότητα ομάδων δράσης, με ιδιαίτερη αναφορά στους φασίστες που κατά τα έτη μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο λειτουργούσαν χωρίς κανέναν ενδοιασμό, με εκφοβισμούς και βιαιότητες συχνά θανατηφόρες κατά των δημοκρατικών πολιτικών οργανώσεων.
αυτονομία, autonomia

Η ΕΚΔΙΩΞΗ ΤΟΥ LAMA ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ: ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ.

Ένας σύντροφος του κινήματος.     Για την ημέρα που ο Lama εκδιώχτηκε από το πανεπιστήμιο, έχω μια πολύ άσχημη μνήμη. Μου έμεινε στο νου μια εικόνα: ένας σύντροφος του κινήματος που κατά τη διάρκεια του φύγει φύγει της ομάδας περιφρούρησης του Κ.Κ.Ι. είχε στα χέρια ένα σφυρί και άρχισε να κυνηγάει έναν από εκείνους στην ομάδα περιφρούρησης του P.C.I, στη συνέχεια σταμάτησε, γύρισε πίσω, άρχισε να κλαίει και αγκαλιάστηκε με τους συντρόφους. Ήταν μια στιγμή συλλογικής ψύχωσης. Ήταν η πρώτη φορά που υπήρξε μια τόσο σκληρή σύγκρουση, που δεν ήταν μόνο μια ιδεολογική σύγκρουση, αλλά μια βαριά σωματική αντιπαράθεση, σύγκρουση. Στην πραγματικότητα από το P.C.I. υπήρξε μια ρητή πρόκληση, μια προβοκάτσια. Δεν υπάρχει αμφιβολία επάνω στο γεγονός ότι ήθελε πάση θυσία να αποκαταστήσει την τάξη στο πανεπιστήμιο, έστω και μόνο για το γεγονός πως είχε έρθει εκεί με μια πολύ καλά δομημένη ομάδα περιφρούρησης έτοιμη τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά για να αντιμετωπίσει μια κατάσταση σύγκρουσης. Πιστεύω ότι όλοι οι σύντροφοι την έζησαν άσχημα εκείνη την ημέρα. Η ομάδα περιφρούρησης του P.C.I. είχε μια σαφή βούληση να συγκρουστεί, υπήρχαν μερικοί από αυτούς που αμέσως άρχισαν να προκαλούν έντονα. Πρακτικά βρεθήκαμε παρατεταγμένοι σε δύο μέτωπα.

Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto

Είχαν ήδη μπει με πολλές δυνάμεις νωρίς το πρωί και πήγαν στην αριστερή πλευρά όπου ήταν η σχολή της νομολογίας, ενώ οι σύντροφοι ήταν αντιμέτωποι, απέναντι τους, από την άλλη πλευρά. Όσο υπήρχαν αυτές οι διαιρεμένες παρατάξεις και μέχρι που ο Λάμα άρχισε να μιλάει τίποτα δεν συνέβη σοβαρό. Υπήρξε μια πολύ ισχυρή προφορική αντιπαράθεση από τους συντρόφους του κινήματος, ειδικά από τους ινδιάνους μητροπολιτάνους. Στη συνέχεια, υπήρξε μια πολύ βίαιη απάντηση από την ομάδα περιφρούρησης του ΚΚ, η οποία άρχισε να προχωρεί προς τα εμπρός κάνοντας προφανείς προκλήσεις, προβοκάροντας. Είμαι βέβαιος ότι υπήρξε κάποια περίπτωση ενός πατέρα και ενός γιου που στέκονταν από τη μία πλευρά ο ένας και ο άλλος από την άλλη, παρατεταγμένοι στα διαφορετικά μέτωπα.Αυτό που συνέβη μπορείς να το διαβάσεις επίσης και υπό την σκοπιά της σύγκρουση των γενεών, διαφορετικών πολιτισμών που έφτασαν στη σύγκρουση, και υπάρχει επίσης μια βαριά ανθρώπινη κατάσταση. Υπήρχαν αντιθέσεις που τότε ίσως είχες και στο σπίτι σου με τον πατέρα σου. Τελικά ήρθες στη φάση να αρπαχτείς στα χέρια με τον πατέρα σου, όμως ήταν δραματικό.

Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto

Ο ψυχολογικός αντίκτυπος ήταν πολύ έντονος, δεν ήταν μια απλή σύγκρουση διαφορετικών πολιτικών γραμμών, πίσω υπήρχαν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, όπως για παράδειγμα η φιγούρα του PCI, η οποία είναι η φιγούρα του πατέρα της ιδεολογίας που θα έπρεπε να σε καλύψει, το οποίο αντιθέτως σε προδίδει, Ήταν χρόνια πλέον που σε πρόδιδε, σε πρόδωσε με τον νόμο Reale, μετά σε πρόδωσε με παράλογα πολιτικά σχέδια, που ποτέ δεν θα μπορούσες μα ποτέ να μοιραστείς μαζί του, να συμφωνήσεις με αυτά: την κυβέρνηση των αποχών, τη φιλοσοφία της λιτότητας και των θυσιών, τον ιστορικό συμβιβασμό με μια λέξη, και μετά δεν είναι ότι αυτά τα πράγματα δεν είχαν πρακτικές συνέπειες. Ύστερα είναι ο Lama που φτάνει εκεί στο πανεπιστήμιο με το μεγάφωνο του, ή μάλλον με το μεγαμεγάφωνο, με το εκκωφαντικό του σύστημα ενισχυτών και αρχίζει να μιλάει με αυτό τον βομβαρδιστικό τρόπο, με μια τέτοια δύναμη ήχου, θορύβου που κανείς, ακόμα κι αν ήθελε, μπορούσε να ακούσει τι έλεγε. Το κίνημα μέσα σε εκείνους τους μήνες δεν είχε αναπτυχθεί επάνω σε ένα μονόδρομο μήνυμα, αλλά επάνω σε ένα δίκτυο εκατό διαφορετικών επικοινωνιών που ήταν οι εκατό διαφορετικές γλώσσες, που ήταν τα εκατό διαφορετικά μηνύματα που διασχίστηκαν μεταξύ τους, όπως για παράδειγμα τα γραπτά στα τείχη του πανεπιστημίου , που αυτοί του PCI έσβησαν με αλαζονεία.

Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto

Στο πανεπιστήμιο, κατά τη διάρκεια της κατάληψης, κανείς δεν ήθελε να επιβεβαιώσει τη θέλησή του στους άλλους, να επιβάλλει τις θέσεις του, διότι όλοι συζητούσαν μεταξύ τους, όχι μόνο στις συνελεύσεις, αλλά γράφοντας και στους τοίχους και σε αφίσες και κανείς δεν έλεγε πως η θέση του εδώ είναι ηγεμονική, αντιθέτως το πρώτο πράγμα που έκανε το κίνημα ήταν να επιβεβαιώσει με μεγάλη σαφήνεια και αποφασιστικότητα ότι κανείς δεν ήθελε κόμματα οδηγούς ή απόπειρες ηγεμονίας από οποιονδήποτε, είτε από άτομα είτε από ομάδες. Αντίθετα, ο Λάμα έρχεται εκεί και αυτό που κάνει είναι να πει: εγώ έρχομαι εδώ, παίρνω ένα μεγάλο μεγάφωνο σαν αυτό και κάνω την ομιλία μου που πρέπει να καλύψει, πρέπει να ακυρώσει όλες τις άλλες ομιλίες, γιατί αυτός δεν ήρθε εκεί για να συζητήσει με το κίνημα και να ανταλλάξει απόψεις, ήρθε εκεί για να επιβάλει τον εαυτό του, να επιβληθεί.

Αποτέλεσμα εικόνας για Lama, 1977, università sapienza

Εδώ αυτό ήταν άμεσα σαφές σε όλους τους συντρόφους του κινήματος, αυτό όλοι οι σύντροφοι το έζησαν αμέσως ως μια αυταρχική, παράνομη, αυταρχική, βίαιη πράξη, σύμφωνη με όλα όσα το P.C.I. είχε ήδη πει και έκανε μέχρι εκείνη τη στιγμή ενάντια στο κίνημα. Δεν ήθελαν απολύτως την αντιπαράθεση, δεν ήθελαν συζήτηση, στην πραγματικότητα δεν δέχτηκαν οι σύντροφοι του κινήματος να μπορέσουν να παρέμβουν μετά την ομιλία του Lama, ούτε καν δέχτηκαν αυτή την ελάχιστη προϋπόθεση. Ο Λάμα ήρθε εκεί λέγοντας: μιλάω μόνο εγώ,τέρμα. Ήθελαν, με εκείνο που έκαναν, να αναγκάσουν αυτούς που στέκονταν εκεί να ακολουθήσουν μια συμπεριφορά, μια κουλτούρα που δεν είχαν πλέον καμία λογική.

Σχετική εικόνα

Θυμάμαι ότι ο Λάμα σε ένα σημείο της ομιλίας του είπε κάτι σαν «οι εργάτες το ’43 έσωσαν τα εργοστάσια από τους γερμανούς και τώρα εσείς πρέπει να σώσετε τα πανεπιστήμια επειδή είναι τα εργοστάσιά σας». Είναι σαφές ότι αυτό που έλεγε δεν είχε καμία σχέση με αυτό που συνέβαινε. Έτσι σκέφτηκα, ο καθένας σκέφτηκε, όλοι μας: μα γιατί πρέπει να έρθεις εδώ και πρέπει να μας πεις αυτά τα πράγματα που με εμάς, που με αυτό το κίνημα δεν έχουν καμία σχέση; Επειδή η αλήθεια είναι ότι δεν καταλαβαίνεις πλέον τίποτα και έχεις την απαίτηση να μας θέσεις το τελεσίγραφο: ή είσαι μαζί μου είτε είσαι εναντίον μου. Εκείνο το πρωί είχα φτάσει στο πανεπιστήμιο πολύ νωρίς και υπήρχαν ήδη εκείνοι της ομάδας περιφρούρησης του P.C.I. και του συνδικάτου με τα κόκκινα καρτελάκια καρφωμένα στο πέτο στο σακάκι σβήνοντας τα γραπτά που είχαμε κάνει στα εξωτερικά τοιχώματα των σχολών. Υπήρχαν άντρες που φορούσαν φόρμες εργασίας με βούρτσες και κάδους λευκού χρώματος που κάλυπταν τα συνθήματα στους τοίχους.

Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto

Δούλευαν σε ομάδες, υπήρχε μια τρομακτική σιωπή.Αυτό που αμέσως αντιλήφθηκα ήταν ότι εκείνος που κάλυπτε το γράψιμο ήταν ένας που μου έσπαζε τα αρχίδια. Σχετικά με τον Λάμα, σχετικά με το ’77 θα μπορούσαν να συμβούν τα πάντα, εγώ σκεφτόμουν με κάποιον τρόπο, άλλοι με άλλους τρόπους, αλλά δεν ανεχόμουν κάποιον που μου έσπαζε τα αρχίδια, που ήταν αλαζονικός και έσβηνε τα συνθήματα, έστω κι αν με αυτά τα συνθήματα ίσως δεν συμφωνούσα. Το γεγονός είναι ότι σε αυτό το πράγμα, σε εκείνο που έκανε, αυτός δεν ήταν διαφορετικός από τον πρώτο αστυνομικό που σου τυχαίνει να συναντήσεις. Αυτό που έκανε, σβήνοντας αυτά που ήταν γραμμένα, ήταν μια πράξη απίστευτης βίας. Και μετά εκείνους εκεί τους ταυτοποιούσες αμέσως σαν ανθρώπους που με την κατάληψη δεν είχαν καμία σχέση, θα μπορούσαν να είναι ο πατέρας σου, ήταν ακριβώς ο πατέρας σου που έρχονταν εκεί για να φέρει πίσω την τάξη, ο μπαμπάς με τις κοιλιές. Υπήρχε μια επιγραφή που έλεγε: «Τα Lama βρίσκονται στο Θιβέτ» και ένας από αυτούς του P.C.I. φώναζε εκνευρισμένος: μα τι σημαίνει αυτό; μα τι εννοούν αυτοί, τι θέλουν να πουν; Τότε ένας σύντροφος του κινήματος που ήταν εκεί του είπε: σημαίνει τα πάντα και σημαίνει τίποτα, πήγαινε να ρωτήσεις αυτόν που το έγραψε αντί να το σβήνεις χωρίς να ξέρεις γιατί, μα εσύ γιατί σβήνεις; μα ποιος είσαι; Εκείνους των ομάδων περιφρούρησης του Κ.Κ.Ι. τους βλέπαμε ως ανθρώπους μεγάλους στην ηλικία, σαν χοντροκομμένους ανθρώπους, χειρωνάκτες, οικοδόμους, ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα να κάνουν με εμάς, δεν είχαν τίποτα κοινό μαζί μας.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Θυμάμαι ότι πολλοί είχαν σκούρα αδιάβροχα και ομπρέλες, και με εντυπωσίασε το γεγονός ότι κανείς από εμάς δεν είχε ομπρέλες αν και ψιλοέβρεχε. Η ομπρέλα ήταν όπως η πίπα. Τους ένιωθες ξένους δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα. Όταν ξέσπασαν οι συγκρούσεις είδα εκεί στη μέση σπασμένα κεφάλια. Αλλά ακόμα και πριν εκείνοι του PCI έλεγαν: «Αυτούς της πουτάνας γιούς, πρέπει να τους στείλουμε στη Σιβηρία». Έναν από αυτούς τον γνώριζα, τότε του είπα: μα ζούμε στα εκατό μέτρα, μα που θέλεις να με στείλεις; Η εξέδρα του Λάμα τοποθετήθηκε σε ένα φορτηγό σταθμευμένο στην πλατεία. Στην μπροστινή σειρά, μπροστά στην ομάδα περιφρούρησης του PCI, στέκονται οι ινδιάνοι μητροπολιτάνοι που ανέβασαν επάνω σε σκάλα μια παλέτα σαν καροτσάκι με μια μαριονέτα από πολυστυρένιο και ορισμένες καρτέλες με τη μορφή καρδιάς και επάνω γραμμένο: «Θέλουμε να μιλήσουμε» και «Lama ή μη Lama, Κανείς δεν τον Lama [δεν τον Αγαπά]». Έχουν ζωγραφισμένα πρόσωπα, τσεκούρια από καουτσούκ, σερπαντίνες, κομφετί, μπαλόνια και μερικά σακούλια με νερό που ρίχνουν σε αυτούς της ομάδας περιφρούρησης του P.C.I. εκτοξεύοντας ειρωνικά συνθήματα: «Θυ-σί-ες θυ-σί-ες» «Περισσότερη δουλειά, λιγότερο μισθό», »Περισσότερες παράγκες λιγότερα σπίτια», «Ο καπιταλισμός δεν έχει έθνος, διεθνισμός είναι η παραγωγή» , «Ήρθε η ώρα ήρθε η ώρα μιζέρια σε όσους δουλεύουν», «Εξουσία στα αφεντικά», «Σε παρακαλώ Λάμα μην φεύγεις, θέλουμε ακόμα πολλή αστυνομία». Κάποια στιγμή κάτω από το καροτσάκι των ινδιάνων μητροπολιτάνων εμφανίστηκε να υψώνεται ένα λευκό σύννεφο, ήταν ένας από την ομάδα περιφρούρησης του P.C.I. που είχε ενεργοποιήσει έναν πυροσβεστήρα, είδα το λευκό σύννεφο να ανεβαίνει πάνω από τα κεφάλια γύρω από το πάλκο που άρχισε να κυματίζει, μια συνεχής ταλάντευση, σύγχυση, μετά κόσμος που το έσκαγε απ’ όλες τις πλευρές.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Η ομάδα περιφρούρησης του P.C.I. ήρθε μπροστά χτυπώντας, ίπταντο πράγματα, άρχισαν να πετούν πέτρες, κομμάτια ξύλου. Προχώρησαν αυτοί του Κ.Κ.Ι. χτυπώντας μέχρι το τέλος του συντριβανιού, είδα τους πρώτους συντρόφους του κινήματος τους οποίους κουβαλούσαν από τα πόδια και τα χέρια, με σπασμένα κεφάλια, με ματωμένα πρόσωπα, ήταν συγκλονιστικό για όλους να βλέπουν τους συντρόφους τους σε εκείνη την κατάσταση, κι έτσι όταν η ομάδα περιφρούρησης του PCI έκανε πίσω προς το πάλκο υπήρξε η αντεπίθεση των συντρόφων του κινήματος, οι οποίοι είχαν οπλιστεί με ότι είχαν βρει εκεί μπροστά τους. Υπήρξε η αντεπίθεση, ήμασταν πραγματικά τρελαμένοι, υπήρχαν οι άνθρωποι μας με σπασμένα κεφάλια. Το φορτηγό στο οποίο βρισκόταν ο Λάμα αναποδογυρίστηκε, καταστράφηκε, εκείνη την στιγμή υπήρχε η αίσθηση ότι κάτι είχε σπάσει, θα μπορούσε να είναι το κεφάλι των ανθρώπων που ήξερες, εγώ είχα τη φιλενάδα μου στην F.G.C.I. και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι έσπαζε και κάτι που αφορούσε τα συναισθήματα μου. Αυτό που συνέβαινε εκείνη την στιγμή ήταν ξεκάθαρο: το συνδικάτο και το P.C.I. έρχονταν επάνω μας όπως η αστυνομία, όπως οι φασίστες, εκείνη τη στιγμή ήταν ξεκάθαρο ότι υπήρχε μια ανεπανόρθωτη ρήξη μεταξύ μας και αυτών. Ήταν ξεκάθαρο πως από εκείνη την στιγμή εκείνοι του ΚΚΙ δεν θα είχαν πλέον το δικαίωμα λόγου μέσα στο κίνημα, είχαν αναζητήσει, θέλησαν τη σύγκρουση για να δικαιολογήσουν τη θεωρία σύμφωνα με την οποία δεν μπορούσε να υπάρξει διάλογος με το κίνημα.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Εκείνη την ημέρα γι αυτούς το να κερδίσουν ή να χάσουν ήταν το ίδιο πράγμα, δεν είχαν πλέον τίποτα να χάσουν γιατί τώρα το κατεχόμενο πανεπιστήμιο το είχαν ήδη χάσει,το πανεπιστήμιο ήταν τώρα ένα φρούριο του κινήματος που έπρεπε να κατακτήσουν με κάθε τρόπο, κάθε τρόπος για να «ελευθερωθεί» γι ‘αυτούς ήταν καλός: έπρεπε να σώσoυν το πρόσωπο τους σε σχέση με τους δημοκρατικούς θεσμούς, επιβεβαιώνοντας πως εμείς όχι μόνο δεν ήμασταν τα νόμιμα παιδιά τους, αλλά μάλιστα ήμασταν φασίστες. Έπρεπε να επαναλάβουν την ικανότητά τους να διαχειριστούν την κατάσταση και ότι αυτοί ήταν το κόμμα της εργατικής τάξης και των προλετάριων, οι μοναδικοί εγγυητές και διαμεσολαβητές, οι μόνοι επίσημοι εκπρόσωποι σε κάθε σύγκρουση. Η λογική τους ήταν: αν ξεσπάσει ένα χάος, θα το διαχειριστώ εγώ αλλιώς είναι σκατά.
Μια στρατευμένη της F.G.C.I.     Εμείς της F.G.C.I. πριν από την ημέρα του Lama είχαμε μια συνάντηση στην οποία συζητήσαμε για τον τρόπο που εννοούσαμε αυτό το γεγονός. Ζούσαμε την κατάληψη του πανεπιστημίου και γενικότερα την ίδια την ύπαρξη του κινήματος ως μια μεγάλη πρόκληση, μια προβοκάτσια στην οποία έπρεπε να δώσουμε μια απάντηση. Εμείς στο πανεπιστήμιο δεν είχαμε ποτέ εύκολη ζωή γιατί συγκεντρώναμε πολύ λίγους ανθρώπους και επειδή υπήρχε πάντα μια μεγάλη συγκρουσιακή κατάσταση, με τους αγωνιστές των ομάδων σε μια πρώτη φάση και με τους ανθρώπους του κινήματος μετά. Αναμφισβήτητα θεωρούσαμε το κίνημα ως τον εχθρό. Μέσα στο P.C.I. ζούσαμε αυτή την ιστορία του κινήματος, το κόμμα μας έκανε να την ζούμε ως κάτι που αμφισβητούσε τη δημοκρατία, την ευθύνη, την σοβαρότητα των μαζών κλπ. Το κίνημα το καταλαβαίναμε εμείς ως μια συγκεχυμένη συνάθροιση νέων, στημένο λιγάκι πάνω στο κύμα εξτρεμιστικών τάσεων , εμποτισμένο με εξτρεμιστική και αντικομμουνιστική κουλτούρα, ένα κίνημα νεολαίας στο οποίο ξεχώριζε ο παραλογισμός.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Μέσα στο P.C.I. πιστεύαμε στη διάκριση ανάμεσα στην εργατική αυτονομία ως συγκεκριμένη συνιστώσα ομάδων λιγότερο ή περισσότερο οργανωμένων και του υπόλοιπου κινήματος. Αυτό είναι κάτι που καταλάβαμε αργότερα, και ήταν ένα σοβαρό λάθος επειδή αυτή η παρεξήγηση επέτρεψε να χαρίσουμε σχεδόν ολόκληρο το κίνημα στις συνιστώσες της αυτονομίας. Θυμάμαι την τεράστια διαδήλωση της 12ης μαρτίου που εμείς του κόμματος είδαμε από τα πεζοδρόμια: ήταν ένα εντυπωσιακό πράγμα, ήταν μια τεράστια πορεία, ήταν πραγματικά πάρα πολλοί. Οι διαδηλώσεις του κινήματος, ανεξάρτητα από εκείνο που λέγονταν στα γραφεία, με ενέπνεαν πολύ διότι έβλεπα όλους εκείνους τους νέους σαν εμένα, μόνο ιδεολογικά διαφορετικούς που πορεύονταν χιλιάδες και χιλιάδες φωνάζοντας όμορφα συνθήματα, πετυχημένα, γεμάτα ενέργεια, γεμάτα φόρτιση.
Σχετική εικόνα
Όλα αυτά σoυ έκαναν μεγάλη εντύπωση. Στα γραφεία του κόμματος που σύχναζα μιλούσαμε για το κίνημα, αλλά δεν υπήρχαν πολλοί νέοι εκεί, οι περισσότεροι ήταν υπάλληλοι ή δάσκαλοι, μερικοί εργάτες, αλλά δεν ήταν νέοι, ήταν άνθρωποι με παιδιά, παντρεμένοι, με κανονική δουλειά , με μια κανονική ζωή.Στις συζητήσεις έπρεπε να φροντίσουμε για την υπεράσπιση μιας ιστορικής κληρονομιάς που το κίνημα εκείνη την εποχή επιτίθονταν εναντίον της, έτσι δεν μπορούσαμε παρά να ζούμε εκείνη τη σχέση με όρους σύγκρουσης, αυτοί ήταν ο εχθρός μας και υπήρχε μίσος, αλλά φυσικά και από τις δύο πλευρές. Υπήρχε μέσα στο κόμμα μια συνεχής επανάληψη της ανευθυνότητας του κινήματος.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Η θέση μας ήταν ότι η πολιτική γίνεται από εκείνους που έχουν την αίσθηση της ιστορίας, από εκείνους που έχουν μια κριτική αίσθηση, από εκείνους που έχουν την κληρονομιά των μαζών. Το κίνημα για μας δεν ήταν μέρος της αριστεράς, και δεν καταλάβαμε εκείνο που θα συνέβαινε στη συνέχεια. Δεν καταλάβαμε ότι εκείνο το κίνημα έθετε μερικά θεμελιώδη ερωτήματα, ενώ το θεωρούσαμε ως ένα φαινόμενο ανηλίκων τυπικό για εκείνους που προσεγγίζουν την πολιτική με έναν παράλογο και παθιασμένο τρόπο. Ωστόσο, είχαμε τη βεβαιότητα ότι οι μάζες ήταν μαζί μας, οι οργανωμένες μάζες που μιλούσαν για τη σύμβαση, που μιλούσαν για την εργασία, που είχαν ζήσει κάποιες δύσκολες στιγμές κατά τις οποίες είχαν υπερασπιστεί την δημοκρατία.Εμείς της F.G.C.I. κάναμε σεμινάρια στα γραφεία για την εκπαίδευση των πολιτικών στελεχών, ένα μεγάλο μέρος της μελέτης ήταν επικεντρωμένη στα κλασικά κείμενα κατά του εξτρεμισμού. Αυτό συνέβαινε επειδή οι ηγέτες του κόμματος συνειδητοποίησαν την επιβολή, τη γοητεία που ο εξτρεμισμός, ο οποίος είχε εξαπλωθεί λίγο πολύ παντού και κυρίως στα σχολεία, ασκούσε στους νέους.Ανάμεσα σε εμάς και το κίνημα γεννήθηκε μια σχέση μίσους, βαθέως μίσους που προκλήθηκε από την ανάπτυξη και τη συσσώρευση παρεξηγήσεων που οφείλονταν σε διαφορετικές κουλτούρες, αλλά και σε διαφορετικές συμπεριφορές και μορφές ζωής διαφορετικές. Το πρωί του Lama στο πανεπιστήμιο θυμάμαι ότι εκείνοι του κινήματος μας πετούσαν νομίσματα, πέντε λιρέτες, αυτό το πράγμα με έκανε να αισθανθώ πολύ άσχημα, το θυμάμαι σαν κάτι πολύ κακό. Μας πετούσαν τις πέντε λίρες πάνω μας, ήταν ένα θανατηφόρο πράγμα για όσους το υπέφεραν, ήταν πολύ βαρύ πράγμα.
Αποτέλεσμα εικόνας για cacciata di lama dalla sapienza, foto
Φτάσαμε και τοποθετηθήκαμε κάτω από το καμιόνι εξοπλισμένο ως πάλκο. Υπήρχε ο τοίχος της ομάδας περιφρούρησης μας και εκείνοι του κινήματος που πίεζαν. Σε κάποιο σημείο τα πράγματα άρχιζαν να ξεφεύγουν πετούσαν πράγματα, έπεσε ξύλο, μπουνιές, μπαστούνια, αλλά εγώ αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι ότι με περιγελούσαν, με έφτυναν και μου πετούσαν τις πέντε λιρέτες. Είχα εκμηδενιστεί και συνειδητοποίησα το επίπεδο μίσους που είχε το κίνημα εναντίον μας. Δεν το έβαλα στα πόδια ενώ υπήρχαν οι συγκρούσεις, έφαγα ξύλο, μια πέτρα με χτύπησε εδώ στην πλάτη.Ήμουν έξαλλη με τους συντρόφους μας που το έσκαγαν επειδή σκέφτηκα ότι αφού αποφασίσαμε να πάμε στο πανεπιστήμιο θα έπρεπε να μείνουμε εκεί. Αφού ήταν μια στιγμή αγώνα τότε έπρεπε να αγωνιστούμε μέχρι το τέλος, να μην τρέξουμε μακριά. Αντιθέτως σε κάποιο σημείο υπήρξε ένα γενικευμένο φύγει φύγει. Μετά, στις επόμενες μέρες, μέσα στο κόμμα, τα βάλαμε με τους συντρόφους του πανεπιστημιακού κυττάρου που είχαν περιγράψει την κατάσταση στο πανεπιστήμιο με λάθος τρόπο. Είχαν έρθει στην ομοσπονδία για να πουν ότι στο πανεπιστήμιο δεν υπήρχε ένα κίνημα αλλά προκλητικές ομάδες, προβοκατόρων, μια κατάσταση που ήταν απολύτως ομαλοποιήσιμη και ότι αυτό ήταν απολύτως δυνατό. Επίσημα εμείς του ΚΚΙ πήγαμε στο πανεπιστήμιο για να αποφύγουμε το ανεπανόρθωτο, αυτό είπαμε μεταξύ μας και προς τα έξω, δηλαδή για να αποφύγουμε την παρέμβαση της αστυνομίας για την εκκένωση, και τις αναπόφευκτες συγκρούσεις που θα ακολουθούσαν. Δεν είχαμε καταλάβει ότι σε αυτήν την κατάσταση δεν είχαμε δεν λέω την ηγεμονία, αλλά ούτε καν ένα ψίχουλο κύρους, ότι δεν είχαμε ουσιαστικά την ελάχιστη νομιμοποίηση.
αυτονομία, autonomia

ΕΝΑ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΑΡΑΞΕΝΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ.

Στις 3 δεκεμβρίου 1976, ο υπουργός δημόσιας εκπαίδευσης Malfatti εξέδωσε μια εγκύκλιο που απαγόρευε στους φοιτητές να εξεταστούν στο ίδιο θέμα περισσότερες από μια φορές, καταργώντας εκ των πραγμάτων την απελευθέρωση των προγραμμάτων σπουδών που ισχύουν από το 1968. Αυτή η πρωτοβουλία γίνεται αμέσως αντιληπτή από τους πανεπιστημιακούς φοιτητές ως η πρώτη κίνηση ενόψει άλλων και πολύ πιο σοβαρών μέτρων αντιμεταρρύθμισης. Η ακαδημαϊκή σύνοδος του Παλέρμο αποφασίζει να εφαρμόσει αμέσως την εγκύκλιο, προκαλώντας την αντίδραση των φοιτητών που ξεκινούν την κατάληψη του πανεπιστημίου.Στις επόμενες εβδομάδες οι φοιτητικές διαμαρτυρίες περιλαμβάνουν τους προσωρινούς καθηγητές που επηρεάζονται και αυτοί αρνητικά από την πρωτοβουλία του υπουργείου παιδείας Σε σύντομο χρονικό διάστημα οι αναταραχές εξαπλώθηκαν στο Τορίνο, την Πίζα, τη Νάπολη και τη Ρώμη. Την 1η φεβρουαρίου του 1977, οι φασίστες εισβάλουν στη ρωμαϊκή πανεπιστημιακή πόλη. Εκδιωκόμενοι από τους φοιτητές, καλύπτουν την υποχώρηση τους πυροβολώντας. Τραυματίζεται σοβαρά από μια σφαίρα, που τον βρήκε στο πίσω μέρος του κεφαλιού, ο Guido Bellachioma, φοιτητής της σχολής των γραμμάτων. Η απάντηση είναι άμεση: η σχολή των γραμμάτων καταλαμβάνεται. Ακολουθούν η μια την άλλη μανιώδεις πρωτοβουλίες για μια κινητοποίηση αντιφασιστικής απάντησης.

Αποτέλεσμα εικόνας για guido bellachioma 1977

Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις C.G.I.L., Cisl και Uil με την προσχώρηση των F.G.C.I., F.G.S.I., P.D.U.P. και Α.Ο., προτείνουν μια διαδήλωση στο πανεπιστήμιο για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη φασιστική επιδρομή . Ενώ ο υπουργός Μαλφτάττι, ανήσυχος από το ριψοκίνδυνο των γεγονότων, αποσύρει με σύνεση την εγκύκλιο του, στις 2 φεβρουαρίου, μια μαχητική πορεία αρκετών χιλιάδων φοιτητών βγαίνει από το πανεπιστήμιο.Ο ανακηρυγμένος στόχος είναι η έδρα των φασιστών της Via Somma, η οποία μέσα σε λίγα λεπτά παραδίδεται στις φλόγες. Η πορεία ξαναρχίζει τη διαδρομή της, αλλά στην Piazza Indipendenza ειδικές μονάδες της αστυνομίας με πολιτικά εμπλέκονται με μανία σε μια ανταλλαγή πυροβολισμών με μια ομάδα ενόπλων διαδηλωτών. Παραμένουν κατά γης τραυματισμένοι σοβαρά ένας αστυνομικός (Domenico Arboletti) και δύο φοιτητές (Paolo Tommasini και Leonardo Fortuna) .Η διαμάχη σχετικά με τις ευθύνες της μάχης επισημαίνει τις εσωτερικές διαφορές στην αριστερά. 

Σχετική εικόνα

Το P.C.I. μέσω της εφημερίδας του, κατηγορεί τους λεγόμενους αυτόνομους ότι είναι στο ίδιο επίπεδο με τους φασίστες Τα κόμματα του συνταγματικού τόξου ζητούν από το δικαστικό σώμα μια ενεργητική παρέμβαση για να κλείσουν τις «γιάφκες» που τροφοδοτούν »τη βίαιη προβοκάτσια οποιουδήποτε χρώματος κι αν είναι αυτή». Στη συνέλευση στο πανεπιστήμιο την επόμενη μέρα, που καλέστηκε από PCI, PSI, PDUP, AO η διάσταση μεταξύ του κινήματος και των επίσημων πολιτικών δυνάμεων επιτείνεται. Η όλη διαχείριση αυτών των συνελεύσεων αρχίζει να αποδεικνύεται απαράδεκτη σε ένα κίνημα που εξελίσσεται και αναπτύσσεται από κάτω και αρχίζει να διεκδικεί την αυτονομία του. Εν τω μεταξύ στο Μιλάνο το Πανεπιστήμιο statale καταλαμβάνεται και στο Τορίνο μια διαδήλωση 5000 φοιτητών διασχίζει το κέντρο της πόλης. 15.000 άτομα στους δρόμους και στη Νάπολη: είναι φοιτητές, οργανωμένοι άνεργοι, απόφοιτοι σχολείων και πανεπιστημίων χωρίς δουλειά, προσωρινοί εκπαιδευτικοί και μη. Η σχολή γραμμάτων και φιλοσοφίας του Μπάρι καταλαμβάνεται.

Σχετική εικόνα

Στη Ρώμη στις 5 φεβρουαρίου, η αστυνομία σφίγγει την πολιορκία στο πανεπιστήμιο, απαγορεύοντας την πορεία που είχε καλέσει το κίνημα για να σπάσει την απομόνωση που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τα κόμματα προσπαθούν να δημιουργήσουν γύρω από τους φοιτητές που τους χαρακτηρίζουν «εξτρεμιστές και βίαιους». Η εφημερίδα του ΚΚ »Unità» γράφει ότι το πανεπιστήμιο καταλαμβάνεται από «λίγες δεκάδες αυτόνομους προβοκάτορες». Στη συνέλευση μέσα στο πανεπιστήμιο 5000 σπουδαστές αποφασίζουν να μην αποδεχθούν τη σύγκρουση που επιθυμούσε η κυβέρνηση και προτείνουν να επεκταθούν οι καταλήψεις σε όλα τα πανεπιστήμια της Ιταλίας και να διευρύνουν τον αγώνα με στιγμές αντιπληροφόρησης στις γειτονιές, στα εργοστάσια και στα σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Σχετική εικόνα

Την επόμενη μέρα το πανεπιστήμιο γίνεται το σημείο αναφοράς για ολόκληρο το προλεταριάτο των νέων. Ένα γιγαντιαίο πάρτι εκτείνεται καθ ‘όλη τη διάρκεια της ημέρας, ο μεγάλος χώρος του «απελευθερωμένου» πανεπιστημίου γεμίζει με μαθητές μέσης εκπαίδευσης, νέους από τα προάστια, γυναίκες.Η γιορτή είναι αυθόρμητη, κανείς δεν έχει την ανησυχία να την οργανώσει, υπάρχουν αυτοί που κάνουν θέατρο στο δρόμο, αυτοί που χορεύουν, άλλοι τραγουδούν, κάποιοι παίζουν μουσική, άλλοι παίζουν παιχνίδια. Το συνδικάτο καταδικάζει επίσημα την κατάληψη, μη αναγνωρίζοντας στο κίνημα » την ικανότητα να προωθήσει αυτόνομα μια μάχη κατά των ανεπίλυτων προβλημάτων του πανεπιστημίου». Οι καταλήψεις επεκτείνονται στα πανεπιστήμια της Μπολόνια, της Γένοβα, του Κάλιαρι.

Αποτέλεσμα εικόνας για ateneo roma, occupazione 1977, 9 febbraio

Στη Ρώμη, στις 9 φεβρουαρίου 30 χιλιάδες άνθρωποι κατεβαίνουν στην πλατεία. Στην πρώτη σειρά υπάρχει ένα τεράστιο πανό έχοντας γραμμένο «Paolo και Daddo ελεύθεροι, έξω όλοι οι σύντροφοι που έχουν συλληφθεί». Στην Piazza Navona η διαδήλωση διαλύεται χωρίς περιστατικά και συγκρούσεις. Στην πορεία υπάρχει ένα τεράστιο πολιτικό πάθος, αλλά πάνω απ ‘όλα μια μεγάλη ειρωνεία, οι γυναίκες αυτοδιαχειρίζονται το κομμάτι τους, είναι παρόντες οι ινδιάνοι μητροπολιτάνοι πρωταγωνιστές δημιουργικών πρωτοβουλιών μέσα στο κίνημα.

Αποτέλεσμα εικόνας για Paolo e Daddo liberi

Στις 10 Φεβρουαρίου, η σύμπραξη «ενωσιακών Επιτροπών» που περιλάμβανε την F.G.C.I., την F.G.S.I., τους νέους δημοκράτες, την νεολαία aclista, το P.D.U.P., A.O. και τα συνδικάτα καταφέρνει επίσης να φέρει στους δρόμους μαθητές δευτεροβάθμιας με μια λογική αντιποίνων στο «εξτρεμιστικό» πανεπιστημιακό κίνημα, αλλά το παιχνίδι δεν πετυχαίνει τέλεια, διότι κατά τη διάρκεια της πορείας υπάρχουν πολλά συνθήματα κατά της κυβέρνησης των αποχών και της κοινωνικής ειρήνης, πρακτικά πανομοιότυπα με αυτά που φώναζαν την προηγούμενη μέρα. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας στη σχολή γραμμάτων λαμβάνει χώρα μια «δίκη» στους συντάκτες των εφημερίδων «Paese Sera», της «Il Corriere della Sera» και της «l’Unità», κατηγορούμενες για τη δυσφήμηση στις εφημερίδες των αγώνων των φοιτητών. Πιο στοχευμένος είναι ο Duccio Trombadori (PCI) ο οποίος στην ερώτηση «Ποιες είναι οι γιάφκες που θέλετε να κλείσουν;» απαντά: «Εκτός από τις φασιστικές γιάφκες, εκείνα τα κέντρα που θέτονται στο επίπεδο της προβοκάτσιας και τα οποία χρησιμοποιούνται από δυνάμεις εξωτερικές στο εργατικό κίνημα».

Scritte al Dams occupato. Bologna, 16 febbraio 1977

Στο τέλος, ο Trombadori θα εκδιωχθεί από το πανεπιστήμιο. Την ίδια ημέρα, μια μεγάλη πορεία διασχίζει τη Μπολόνια, όπου το τοπικό ΚΚΙ επιμένει να δυσφημίζει, να διασύρει το κίνημα με τα συνήθη επίθετα των «προβοκατόρων». Άλλες σχολές καταλαμβάνονται στη Μεσίνα, την Πεσκάρα και τη Μόντενα. Η ρωμαϊκή ομοσπονδία του P.C.I. δηλώνει ότι θεωρεί «μια πολιτική και δημοκρατική ανάγκη την επανάληψη των εκπαιδευτικών και επιστημονικών δραστηριοτήτων» στο πανεπιστήμιο που πλέον κατέχεται εδώ και έντεκα ημέρες. Η δήλωση αυτή ανοίγει το δρόμο για τις θέσεις εκείνων των δυνάμεων που ασκούν πιέσεις για την παρέμβαση της αστυνομίας Στις 13 φεβρουαρίου η συνέλευση των καταληψιών συζητά τις πολιτικές διεξόδους Η τάση είναι να συνεχιστεί μέχρι να επιτευχθούν συγκεκριμένα αποτελέσματα: η οριστική απόσυρση του σχεδίου Malfatti, η απελευθέρωση των συλληφθέντων συντρόφων, η εγγύηση αυτοδιαχειριζόμενων χώρων στο πανεπιστήμιο, το βραδινό και εορταστικό άνοιγμά του.

Σχετική εικόνα

Πάνω απ ‘όλα, ωστόσο, γίνεται λόγος για ανεργία και πρωτοβουλίες που πρέπει να αναληφθούν στις γειτονιές ενάντια στην περιθωριοποίηση και επάνω στις υλικές ανάγκες όπως το εισόδημα και η στέγαση. Δύο ημέρες αργότερα στρατευμένοι στο ΚΚΙ παραβιάζουν την πικετοφορία στις πύλες του κατεχόμενου πανεπιστημίου και παρουσιάζονται με ένα φυλλάδιο που ζητά «την αποκατάσταση της δημοκρατικής ζωής στο πανεπιστήμιο» και καλεί ένα συλλαλητήριο με τον Luciano Lama, γραμματέα τhw CGIL. Στην συνέλευση της επόμενης ημέρας οι καταληψίες συζητούν τη γραμμή που θα κρατήσουν για την ομιλία του Λάμα, θεωρούμενη από όλους ως μια πρόκληση, μια προβοκάτσια και μια προσπάθεια ελέγχου που επιβάλλεται από τα έξω στο κίνημα, μια πρωτοβουλία που στοχεύει ρητώς στην «ομαλοποίηση στο πανεπιστήμιο». Προτείνεται λοιπόν η ομιλία να καταστεί μια συνέλευση στην οποία μερικοί εκπρόσωποι του φοιτητικού κινήματος μπορούν να παρεμβαίνουν.

Σχετική εικόνα

https://www.academia.edu/28083383/Nanni-Balestrini-Primo-Moroni-L-Orda-d-Oro-1968-1977-la-grande-ondata-rivoluzionaria-e-creativa-politica-ed-esistenziale.pdf

αυτονομία, autonomia

PARCO LAMBRO: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ.

Πλησιάζοντας το καλοκαίρι του 1976, το ιστορικό ραντεβού του φεστιβάλ του πάρκο Lambro επανεμφανίζεται για το μιλανέζικο κίνημα. Η ομάδα του «Re Nudo», η οποία έχει την επιμέλεια των εκδόσεων για χρόνια, συντονίζεται με τους αναρχικούς, την Lotta continua και τους αυτόνομους για να αντιμετωπίσει αυτό που αναμένεται να είναι μια μαμούθ συνάντηση δεκάδων χιλιάδων νέων. Πράγματι, κατά τη διάρκεια των τριών ημερών του φεστιβάλ μαζεύονται γύρω στους 100 χιλιάδες νέοι από όλη την Ιταλία. Οι πολιτικές και πολιτισμικές αντιφάσεις μέσα στο κίνημα και στα οργανωμένα του κομμάτια εκρήγνυνται βίαια, αποκαλύπτοντας ξαφνικά τα όρια της ιδεολογίας της γιορτής, του φεστιβάλ. Είναι ένα τραύμα για όλους γιατί βρισκόμαστε μπροστά στην πραγματικότητα που είναι: μοναξιά, βία, υλική δυστυχία πολλαπλασιασμένη για 100 χιλιάδες νέους.

Σχετική εικόνα

Αυτό κοινωνικοποίησε εκείνο που έπρεπε να είναι η αιχμή της γιορτής του νεανικού προλεταριάτου: «Κυλιόμαστε για τέσσερις μέρες στη μέση μιας θάλασσας σκουπιδιών με τον καταπιεστικό ήλιο και τη λασπώδη βροχή των νυχτών, με τις κατσαρίδες στον σάκκο και τα αηδιαστικά πλαστικά πιάτα […] απαλλοτριώνονται τα περίπτερα των συντρόφων και μεταξύ των απαλλοτριωτών υπάρχουν εκείνοι που καταστρέφουν το γλέντι των gay του Cony, κάποιοι επιτίθεται στις γυναίκες και κατά τη διάρκεια της νύχτας οργανώνουν ομάδες που φωνάζουν: άνδρες του Lambro έφοδος! Η επιθετικότητα της αδυναμίας αναμετράται με την αδυναμία αυτής της επιθετικότητας και όλες οι εντάσεις εκτονώνονται στο γκέτο, όπου η απαλλοτρίωση αντικαθίσταται από την παράστασή της. Εν τω μεταξύ, άλλοι κλείνονται στη σκηνή για να ‘καπνίσουν’ διαμαρτυρόμενοι επειδή «αυτοί ήρθαν εδώ για να αποκαταστήσουν την ενότητα της ψυχής με το σώμα, αλλά και εδώ υπάρχει η βία». Όλα τα σκατά, η μιζέρια, η αδυναμία οικοδομεί εδώ την ιδεολογία της, το κίνημα των διαχωρισμών καταλήγει στον διαχωρισμό των απομονώσεων ή στην εξαπόλυση της επιθετικότητας» (5).
Αποτέλεσμα εικόνας για Re nudo, Parco Lambro
Ο προβληματισμός σχετικά με την έκβαση του φεστιβάλ του πάρκο Lambro φέρνει στο φως τις θέσεις εκείνων των τομέων του κινήματος που αναφέρονται στον χώρο της εργατικής αυτονομίας, οι οποίοι είναι οι μόνοι που μπορούν να διαβάσουν τους λόγους της αποτυχίας και να προσφέρουν μιαν ένδειξη διαδρομών αγώνα για την έξοδο από την κρίση στην οποία κινδυνεύει να βαλτώσει το κίνημα.»Η ιδεολογία της γιορτής και της ζωής όταν το νέο υποκείμενο δεν καταφέρνει να κατανοήσει τον εαυτό του ως μια φιγούρα μέσα στην μεταβαλλόμενη ταξική σύνθεση είναι μια ιδεολογία παρηγορητική, καθολική ιδεολογία, και σε τελική ανάλυση λειτουργική στο σχεδιασμό γκετοποίησης και περιθωριοποίησης των στρωμάτων κοινωνικού χρόνου που απελευθερώνεται από την εργασία» (6).
Σχετική εικόνα
«Οι καταλήψεις σπιτιών, οι οικειοποιήσεις στα σούπερ μάρκετ, οι μισθολογικοί αγώνες, η οργάνωση κατά της διακίνησης ηρωίνης, τα απελευθερωτικά κινήματα, η έκρηξη του φεμινιστικού κινήματος έχουν εισέλθει στο φεστιβάλ σαν πρωταγωνιστές και έχουν διατάξει το θάνατο του ποπ Φεστιβάλ του ‘Re Nudo‘.«Ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο σε όλους: ότι οι νέοι προλετάριοι επιθυμούν να κάνουν την γιορτή για να διασκεδάσουν, αλλά και για να επιβεβαιώσουν τις ανάγκες τους. Και αυτές πηγαίνουν ενάντια στην τάξη της καπιταλιστικής μητρόπολης, ενάντια στην εργασία του εργοστασίου του κεφαλαίου, ενάντια στην καταπίεση της κουλτούρας των αφεντικών. Σε όλο αυτό οι νέοι προλετάριοι θέλουν να κάνουν το πάρτι, την γιορτή.«Η ένταση να βγουν από το πάρκο Lambro, που τώρα θεωρείται σαν ένα γκέτο, και να φέρουν την γιορτή μέσα στην πόλη, εναντίον της πόλης, είναι η κατάκτηση αυτού του φεστιβάλ.
Αποτέλεσμα εικόνας για Re nudo, Parco Lambro
Η ένδειξη που έρχεται από πολλούς συντρόφους μέσα στο φεστιβάλ να επιστρέψουν για να φέρουν τα περιεχόμενα που εκφράζονται στις απαλλοτριώσεις και στην συνέλευση στις συνοικίες είναι ένα πρόγραμμα πολιτικής δουλειάς και συνέχειας. Είναι η συνειδητοποίηση της ανάγκης να επανενωθούν σε μορφές αγώνα και να οργανώσουν τις ανάγκες που εξέφρασε το νεανικό προλεταριάτο στο Lambro με τους αγώνες των εργατών εναντίον της εργασίας, με τους αγώνες των ανέργων για το μισθό, με την επίθεση των κρατουμένων στο καταπιεστικό κράτος, με την άρνηση της κυριαρχούμενης από τους άνδρες καταπίεσης στις γυναίκες. Να επιστρέψουμε στις γειτονιές και τα εργοστάσια ώστε το λουλούδι της εξέγερσης που άνθισε στο Lambro να πολλαπλασιαστεί σε εκατό άνθη της οργάνωσης, σε χιλιάδες επεισόδια οικειοποίσης, σε σταθερές βάσεις αντιεξουσίας. Σε ικανότητα να διοργανώσουμε για το επόμενο έτος μια μεγάλη γιορτή: την δική μας γιορτή ενάντια στην μητρόπολη.»‘
Σχετική εικόνα
 «Ένα ήρεμο festival pop φόβου» (Gianfranco Manfredi).
Το πάρκο έχει πολλές εισόδους ποιος ξέρει ποιος θα πληρώσει αλλά το πάρκο δεν έχει εξόδους την τιμή δεν την γνωρίζουμε ζήτησες μιαν απάντηση και η ομάδα σου τη δίνει είναι κλεισμένη σε ένα σάντουιτς χαμηλής ποιότητας. Η δημοτική αρχή μας έχει χορηγήσει το λιβάδι και το νερό όχι η δημοτική αρχή είναι αριστερή η βρωμιά δεν ξέρω και μετά μας κόψαν το ρεύμα ώστε να ζούμε στο σκοτάδι την αποξένωση μας. Και είμαστε όλοι μαζί αλλά ο καθένας είναι για την πάρτη του ονειρευόμαστε την ανασύνθεση αλλά δεν υπάρχει ο καθένας στον σάκο του ή γυμνός ανάμεσα στην κοπριά μόνος σαν νεοσσός, βρεγμένος σαν σκύλος.Η σκηνή είναι σαν μια γέφυρα που δεν ενώνει τίποτα περνούν οι τραγουδιστές που σφυρίζονται από τον κόσμο κάποιος λίγο εξυπνότερος τους κάνει να χτυπούν τα χέρια ή ξεκινά το κορεό των ναπολιτάνων. Και θέλεις να δεις το νεανικό προλεταριάτο γιατί αυτός είναι ο προσκεκλημένος που έπρεπε να έρθει αλλά ήδη αισθάνεσαι μια παράξενη δόνηση στον αέρα που γεννιέται απ’ τα φετίχ ντυμένα σαν άνθρωποι.Όλα είναι ένα μεγάλο σκατό, φταίει το κράτος, ο ρεφορμισμός, οι ομάδες, ο δεν ξέρω το εμπόρευμα αγκαλιάζει την λαϊκή γιορτή και μπαίνει μέσα στα σώματα ανάμεσα στο κατούρημα και τις σημαίες. Όλα γίνονται κομμάτια μέχρι και η Θεωρία επειδή το Νέο Υποκείμενο φαίνεται να μην υπάρχει και εάν η απαλλοτρίωση σημαίνει κάτι είναι πως η ζωή μας έχει γίνει κάτι.
Αποτέλεσμα εικόνας για parco lambro anni 70
Η επιθυμία φωνάζει: να η αστυνομία! καπνός από δακρυγόνα κανείς δεν ξέρει πού είναι αλλά υπάρχει κάποιος στο άλλο λιβάδι που κάνει μασάζ ίσως με γιόγκα σε πιάνει λίγη αμηχανία. Δεν καταλαβαίνουμε τίποτα θέλουμε να ξεφύγουμε από τη γιορτή … ποια γιορτή; δεν μπορείς να σταθείς πια, κάποιος με τον πούτσο του έξω είναι ακόμα εκεί και ψάχνει θέλει να πάρει μαζί του στη σκηνή την γυναίκα για να γαμήσει.Κάποιος κατόρθωσε να κερδίσει τη νύχτα περιμένοντας την αυγή πιο μπροστά πέφτουν μπουνιές κάποιος κατόρθωσε να μπει στα βλέμματα να διαβάσει στα μάτια πως δεν είναι πολύ αργά. Γιορτάζουν στη σκηνή την τελευταία παντομίμα καίνε τους φακέλους δειλή η ηρωίνη αλλά υπάρχουν εκείνοι που τον εχθρό τους ψάχνουν γύρω στο λιβάδι και μαζί με τον διακινητή χτυπούν με λοστό τον χρήστη. 
Σχετική εικόνα
Είναι η τελευταία παράσταση όχι μόνο της γιορτής η γενιά μου που αδειάζει το κεφάλι της θέλει να δει τα κομμάτια της και δεν θέλει να τα δει θέλει να διαβάζεται στο σώμα, αλλά και στην εφημερίδα. Στις πέντε το πρωί παίζουμε μουσική όλοι μαζί χορεύουμε σαν τρελοί μοιάζει να περνάμε καλά και γυναίκες το έσκασαν υπάρχει μόνο μια μοντέλα που χορεύει all’africana την τελευταία tarantella. Και εδώ στην ιεροτελεστία υπάρχει η αντίφαση στην ευτυχία η νέα καταπίεση το πάρκο είναι τώρα κρυμμένο είναι όλο ένα κουτάκι μπύρα κάναμε τον απολογισμό και τίποτα δεν είναι όπως πριν.
Σχετική εικόνα
αυτονομία, autonomia

ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΤΟΥ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

Οι εμπειρίες που έκαναν οι γυναίκες μέσα στο φεμινιστικό κίνημα έγιναν ολοένα και πιο πολυάριθμες και διαφορετικές μεταξύ τους. Αυτή η διάδοση, χωρίς αμφιβολία θετική, έχει φέρει μαζί της το πρόβλημα της ανταλλαγής και της επικοινωνίας μεταξύ των συλλογικοτήτων.

Αποτέλεσμα εικόνας για movimento femminista anni 70

Την στιγμή που καταφέρνουν επιτέλους να έρθουν σε επαφή, είναι συχνά δύσκολο να γίνουν αντιληπτές μεταξύ τους ίσως διότι τα συμφέροντα είναι διαφορετικά και πάνω απ ‘όλα διαφορετικές είναι οι μορφές έκφρασης, τα λεξιλόγια. Αυτό επαναλαμβάνεται στις διάφορες μορφές επικοινωνίας, κινηματογράφου, εικαστικών τεχνών, γραφής με μερικά ακόμα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Παρά όλα τα εμπόδια, τα εργαλεία επικοινωνίας των προσωπικών και συλλογικών εμπειριών, ιδίως εφημερίδες και περιοδικά, γίνονται ολοένα και πιο πολυάριθμα. Μερικά από τα κανάλια που δημιουργούνται, συνήθως αυτοδιαχειριζόμενα, ακολουθούν τους χρόνους ανάπτυξης των κολεκτίβων που αναφέρονται σε αυτά, άλλα πρέπει να λογαριαστούν με την εκδοτική βιομηχανία, με την επίσημη διανομή.Αυτοί οι τρόποι επικοινωνίας έχουν κάτι κοινό: γράφουν όχι μόνο για τον εαυτό τους, αλλά για κάποιον άλλο, για τις γυναίκες του κινήματος, για τις «άλλες», για ένα κοινό που δεν γνωρίζουν. Και τότε με διαφορετικές αποχρώσεις κάθε γυναίκα που γράφει και γνωρίζει ότι το έργο της θα δημοσιευθεί τίθεται μπροστά σε έναν συνομιλητή, έστω και απροσδιόριστο.Οι γραπτές λέξεις ταξιδεύουν έξω, ένα μέρος του εαυτού τους είναι «δημόσιο». Πρόκειται για μια καινοτομία, σχετική, για τις γυναίκες. «Αφού πήραμε ξανά τον λόγο φωνάζοντας δημόσια τη ζωή μας, σήμερα παίρνουμε πίσω τη γραπτή λέξη.» Ξεκινώντας από την πρακτική που γίνεται μέσα στο κίνημα, ομάδες γυναικών ξαναρχίζουν την αναζήτηση μιας γλώσσας που δεν σβήνει την ποικιλομορφία, την διαφορετικότητα, την ιδιαιτερότητα της γυναίκας και που προχωρεί πέρα από την γυναικεία αμεσότητα.

Αποτέλεσμα εικόνας για giornali femministi anni '70

Αναφέρουμε συνοπτικά μια ανασκόπηση των κύριων φεμινιστικών περιοδικών που βγήκαν στη δεκαετία του ’70, συχνά ως μοναδικά νούμερα ή περιοδικά τετράδια. Το ‘Sottosopra’ γεννιέται το 1973 με πρωτοβουλία ορισμένων φεμινιστικών ομάδων στο Μιλάνο. Σκοπός η δημιουργία ενός εργαλείου συζήτησης και σύνδεσης μεταξύ φεμινιστικών ομάδων, όχι μόνο μιλανέζικων. Ο ευρύτερος στόχος είναι η συγκρότηση μιας πραγματικότητας διαφορετικής από την μικρή ομάδα, μεγαλύτερη, ευρύτερη, πιο περίπλοκη. Σημαντική είναι η διάταξη, η σελιδοποίηση, τα γραφικά, η φωτογραφία, υπάρχει μια προσπάθεια να χρησιμοποιηθούν διαφορετικά λεξιλόγια. Τελειώνει το δεκέμβριο του ’76 ως περιοδικό, αλλά τα «φύλλα» συνεχίζουν να βγαίνουν χωρίς περιοδικότητα.

Αποτέλεσμα εικόνας για giornale sottosopra, anni '70, foto

«Differenze», ‘Διαφορετικότητες’ γεννιέται στη Ρώμη το 1976.» Διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών, μεταξύ τάξης και τάξης, μεταξύ γυναικών και γυναικών, μεταξύ του φεμινισμού του 19ου αιώνα και του σημερινού φεμινισμού, μεταξύ χειραφέτησης και απελευθέρωσης, μεταξύ φεμινισμού και φεμινισμού, μεταξύ αριθμού και αριθμού αυτών των εκδόσεων.» Δεν θα είναι μια έκδοση που θα αντιπροσωπεύει το φεμινιστικό κίνημα, θα επιβλέπεται κάθε φορά από μια διαφορετική ομάδα, αυτά που θα είναι γραμμένα θα φέρουν την ευθύνη όσων υπογράφουν και δεν θα εκπροσωπούν την τελευταία λέξη του φεμινισμού επάνω στο θέμα που αντιμετωπίζεται. Τελειώνει τις δημοσιεύσεις το ’77.

donne e cultura differenze riunione herstory  femminismo luoghi donne storia gruppi Roma

«Nuova dwf – donnawomanfemme «είναι ένα τριμηνιαίο περιοδικό διεθνών μελετών επάνω στην γυναίκα, που συνδέεται με εκείνο το τμήμα του κινήματος που ενεργοποιείται στα ιταλικά και ξένα πανεπιστήμια και σε άλλα ερευνητικά κέντρα. Σκοπός του δεν είναι, ή όχι μόνο εκείνος της επανεξέτασης του πολιτισμού για να ανακαλύψει πόσες ή ποιες συνεισφορές έχουν κάνει οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της ιστορίας, όσο αυτός της επεξεργασίας μιας μεθοδολογίας και μιας ερευνητικής προσέγγισης επί της γυναίκας που να μην είναι η επίπεδη εφαρμογή προκαθορισμένων σχημάτων, αλλά η προσπάθεια να επινοήσει εκ νέου δημιουργικά τα εργαλεία μιας διαφορετικής κουλτούρας. Το περιοδικό βγήκε πάντα με μονογραφικούς αριθμούς: γυναίκες και επιστημονική έρευνα, γυναίκες και μετάδοση του πολιτισμού, γυναίκες και ιστορική έρευνα, κίνημα και θεσμοί, γυναίκα και λογοτεχνία, ιμπεριαλισμός και μητρότητα.

Αποτέλεσμα εικόνας για "Nuova dwf - donnawomanfemme ", anni 70

«Quotidiano donna «, ‘Eφημερίδα Γυναίκα’, γεννήθηκε από έναν προβληματισμό ορισμένων γυναικών στο κίνημα σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο από πάντα οι γυναίκες επηρεάζονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τόσο στα περιεχόμενα που αυτά επιβάλουν, όσο και στην εικόνα των» γυναικών» που αυτά προτείνουν. Ως εκ τούτου, η ανάγκη για διαφορετική πληροφόρηση, των γυναικών για τις γυναίκες, αλλά που όμως πρέπει ακόμη να επινοηθεί.

Αποτέλεσμα εικόνας για Quotidiano donna, giornale, anni '70, foto

«Οι εργάτριεςτου σπιτιού «, Le operaie della casa» βγαίνει το 1976 από τη συντακτική ομάδα της Επιτροπής για το μισθό της οικιακής εργασίας στην Πάδοβα. Οι συντάκτριες το ορίζουν ως μια «εφημερίδα-κολάζ », λέξεων, σχεδίων, φωτογραφιών. Με νέα για τους αγώνες που οι γυναίκες προωθούν στα σπίτια, στα εργοστάσια και στα σχολεία ενάντια στην εργασία και την εκμετάλλευση που αναγκάζονται να υποφέρουν-υποβάλλονται.«

Σχετική εικόνα

»…Και είμαστε πολλές, E siamo tante … » είναι το δελτίο του ρωμαϊκού φεμινιστικού Κινήματος της οδού Pompeo Magno (το οποίο επαναλαμβάνει να κυκλοφορεί το 1976 μετά από δύο χρόνια διακοπής). Σκοπός είναι να βγουν έξω από την κολεκτίβα οι θέσεις της ομάδας. Ο κυριότερος στόχος είναι αυτός της «δημιουργίας σχέσεων μεταξύ μας αναγκαίων για την ανάλυση των περιεχομένων που θέλουμε να επικοινωνήσουμε«.

riunione Movimento femminista romano Pompeo Magno herstory  luoghi donne gruppi lesbiche Roma archiviaMovimento collettivo  Pompeo Magno herstory  luoghi donne gruppi lesbiche femminismo Roma archiviavolantino collettivo  Pompeo Magno herstory  luoghi donne gruppi lesbiche femminismo Roma archivia

«Lilith» είναι η εφημερίδα του αυτόνομου Κινήματος απελευθέρωσης της γυναίκας, αποτελούμενο από μια ομάδα στρατευμένων μαρξιστριών που διαχωρίστηκαν από το Κίνημα απελευθέρωσης της γυναίκας, μετά που αυτό επιβεβαίωσε, στο συνέδριο του 1975, την ομοσπονδιοποίηση του στο ριζοσπαστικό Κόμμα. Σκοπός της ομάδας είναι εκείνος να «κερδίσει στον φεμινιστικό αγώνα έναν σωστό χώρο μέσα στην γενικότερη σφαίρα της ταξικής πάλης […] να γίνει κατανοητό […] ότι ο αγώνας για την απελευθέρωση της γυναίκας είναι αποφασιστική συνιστώσα του επαναστατικού αγώνα«.

MLDA giornale lilith herstory  femminismo luoghi donne storia gruppi Roma

αυτονομία, autonomia

1977: ΦΥΓΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΛΕΚΤΙΒΕΣ.

Το 1977 το κίνημα των φοιτητών μιλά για ανάγκες και θέλει να δώσει αξία στην ατομικότητα, έννοια και κατάσταση αναντικατάστατη μέσα στο συλλογικό και στο σχέδιο. Ο Eugenio Finardi τραγουδά «το πολιτικό είναι προσωπικό». Οι ινδιάνοι μητροπολιτάνοι χορεύουν κυκλικά και ζωγραφίζουν τα πρόσωπά τους. Να πάρουμε πίσω τη ζωή είναι το μαζικό σύνθημα. Φαίνεται δυνατό να βρεθούν και πάλι οι λόγοι για έναν κοινό αγώνα. Αλλά και εκεί η σύγκρουση εκρήγνυται. Συχνά με βίαιο τρόπο.Σύντομα οι διαδηλώσεις των γυναικών δέχονται επιθέσεις από τους αυτόνομους, οι οποίοι, συχνά ακολουθούμενοι από τις συντρόφισσες τους, τείνουν να επιβάλλουν την άποψή τους με τη δύναμη: δεν υπάρχει δυνατότητα διαχωρισμού, ο αγώνας είναι ένας, όπως και οι μορφές που πρέπει να λάβει. Το δύο τείνει να γίνει και πάλι ένα. Και έπειτα, και σε εκείνο το κίνημα, η ρήξη, η εγκατάλειψη. Οι φεμινίστριες εγκαταλείπουν τη συνέλευση, το κάνουν με ένα έγγραφο το οποίο καταγγέλλει τη βία και την κακοποίηση, την παρενόχληση οι οποίες αρνούνται τη δυνατότητα λόγου και ακρόασης. Και πάλι διεκδικούν μια άλλη πρακτική, μια άλλη πολιτική, έναν άλλο τρόπο να είναι μαζί, έναν άλλο τρόπο σχέσης. Για άλλη μια φορά επισημαίνεται η αδυναμία μιας συμφιλίωσης. Ή μιας σύνθεσης. Υπάρχει ένας τόπος στην αριστερά στον οποίο επιδιώκονται αυτή η σύνθεση και η συμφιλίωση με περισσότερη υπομονή, το Κομμουνιστικό Κόμμα. Εδώ οι γυναίκες δεν έχουν φύγει. Οι φεμινίστριες – λίγες – έχουν ασκήσει την διπλή στράτευση (στο κόμμα και στο κίνημα) και έχουν δώσει μάχη ώστε αυτή να νομιμοποιηθεί. Και ίσως κέρδισαν. Αλλά αυτή η διπλή στράτευση λειτούργησε μέχρις ότου το κίνημα ήταν οργανωμένο σε κολεκτίβες και ομάδες. Ήταν σχετικά εύκολο τότε: στη μία πλευρά το κόμμα, από την άλλη να βρίσκονται ανάμεσα σε γυναίκες. Αλλά οι κολεκτίβες μεταξύ του 1978 και του 1979 διαλύονται και οι γυναίκες αυτές βρίσκονται μέσα στο κόμμα τους να κάνουν τον λογαριασμό, ο τρόπος του λέγειν, χωρίς δίκτυο, με την ανάγκη επί τόπου διαμεσολάβησης μεταξύ των δύο τρόπων στράτευσης. Ο δρόμος που επιλέχθηκε – από τους άνδρες και τις γυναίκες – είναι αυτός του κοινού αγώνα για την ανανέωση της πολιτικής. Το P.C.I. ανοίγεται στα θέματα του ατόμου, διοργανώνει συνέδρια για τα συναισθήματα.

Αποτέλεσμα εικόνας για movimento '77
Οι κομμουνίστριες γυναίκες κατηγορούν την πολιτική, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής του κόμματος τους, πως δεν εξετάζει τους λόγους, τα θέματα της καρδιάς. Οι γυναίκες αυτών των λόγων θεωρούν ότι είναι θεματοφύλακες και από αυτό αποκομίζουν τη νομιμοποίηση τους να βρίσκονται στον κόσμο. Και στο κόμμα. Νατες εδώ να γίνονται μεταφορείς σωτήριων αξιών ικανών να αφαιρέσουν την πολιτική και τους άνδρες από την μιζέρια τους. Και ο γραμματέας του PCI, Enrico Berlinguer, απαντά λέγοντας ότι η πολιτική πρέπει να διευρύνει τα σύνορά της και γι ‘αυτό ζητά τη συμβολή των γυναικών που γίνονται έτσι νέα υποκείμενα μιας παλιάς επανάστασης.
Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ.
Ενώ οι γυναίκες συζητούσαν, συναντιούνταν, συγκρούονταν, εφηύραν νέες μορφές συνειδητοποίησης και πολιτικής, κάποιοι σκέφτονταν τι έπρεπε να γίνει, τι έπρεπε να κάνουν για τις γυναίκες. Μερικές φορές ήταν οι ίδιες που συζητούσαν και συναντιόντουσαν: Μερικές φορές, πιο συχνά, ήταν διαφορετικές γυναίκες: εκείνες που βρίσκονταν στα κόμματα, στο κοινοβούλιο, στο συνδικάτο. Μπορούμε να κάνουμε έναν έλεγχο των νόμων που κατάφεραν να ψηφιστούν αυτές τις γυναίκες: το διαζύγιο το δικαίωμα της οικογένειας, ο νόμος της ισότητας, τα συμβουλευτικά κέντρα και, τέλος, η άμβλωση. Ξεκινώντας από αυτές τις κατακτήσεις, υπάρχει μια ανάγνωση του πολιτικού κινήματος των γυναικών που τείνει να περιγράψει την διαδρομή του ως πορεία προόδου, είναι μια ανάγνωση που μοιράζονται πολλές γυναίκες. Μέσα από κατηγορίες »ρεφορμιστικές» φθάνουμε έτσι να αρνηθούμε πως ο κόσμος είναι ένας και τα φύλα που ζουν σε αυτόν δυο. Αποδεχόμαστε την δεδομένη διαμεσολάβηση. Το κράτος είναι ουδέτερο. Και έτσι οι θεσμοί του. Το παράδειγμα της έκτρωσης είναι το πιο τυπικό: Σε ένα φυλλάδιο της φεμινιστικής κολεκτίβας του Μιλάνο της οδού Cherubini, διαβάζουμε σχετικά με τον αγώνα για την επίτευξη ενός νόμου περί άμβλωσης:«Σχετικά με το πρόβλημα των αμβλώσεων εμείς κάνουμε μια διαφορετική πολιτική δουλειά. «Η ελεύθερη και δωρεάν άμβλωση θα μας κάνει να δαπανούμε λιγότερα χρήματα και επί πλέον θα γλιτώσουμε κάποια σωματική ταλαιπωρία: γι ‘αυτό καμιά από εμάς δεν είναι ενάντια σε μια μεταρρύθμιση στην υγεία και νομική μεταρρύθμιση που να ασχολείται με την πρόληψη της εγκυμοσύνης και δευτερευόντως την διακοπή της, αλλά μεταξύ αυτού και της πραγματοποίησης  διαδηλώσεων για τις εκτρώσεις γενικότερα και επιπλέον με τους άνδρες περνάει μεγάλος δρόμος.
Αποτέλεσμα εικόνας για movimento '77
Επειδή τέτοιες διαδηλώσεις έρχονται σε αντίθεση με την πολιτική πρακτική και την επίγνωση που έχουν εκφράσει οι γυναίκες που αγωνίζονται κατά τη διάρκεια αυτών των ετών.«Εν τω μεταξύ, ας πούμε αμέσως ότι για μας η μαζική έκτρωση στα νοσοκομεία δεν αντιπροσωπεύει μια κατάκτηση πολιτισμού επειδή είναι μια βίαιη και θανατηφόρα απάντηση στο πρόβλημα της εγκυμοσύνης και ότι επιπλέον ενοχοποιεί ακόμη περισσότερο το σώμα της γυναίκας: είναι το σώμα της που λαθεύει διότι κάνει παιδιά που ο καπιταλισμός δεν μπορεί να διατηρήσει, να μεγαλώσει και να εκπαιδεύσει. Φτάνουμε στην αμερικανική εμμονή: «είμαστε πάρα πολλοί, δεν θα μπορούμε πια να αναπνεύσουμε, δεν θα τρώμε πλέον κλπ». Και το πρόβλημα που πρέπει να λυθεί είναι αυτό του ελέγχου των γεννήσεων και όχι η αλλαγή της σεξιστικής και καπιταλιστικής δομής της κοινωνίας. Δεν μπορούμε να είμαστε συνεργοί αυτής της ψεύτικης συνείδησης. Η πολιτική δουλειά πρέπει να είναι προσανατολισμένη και η λύση πρέπει να αναζητηθεί στην επιβεβαίωση του γυναικείου σώματος που είναι: «ξεχωριστή σεξουαλικότητα» από την σύλληψη ικανότητα για αναπαραγωγή, αντίληψη της εσωτερικής σεξουαλικότητας, κοιλότητας: μήτρα, ωοθήκες, εμμηνόρροια. Και η σχέση με τους πόρους, τη φύση, την παραγωγή και την αναπαραγωγή του είδους θα πρέπει να καθοριστεί με την έννοια της κοινωνικοποίησης παρά με προσπάθειες εξορθολογισμού, διατηρώντας την, την οικογενειακή δομή, την ατομική ιδιοκτησία, το ξόδεμα.«Ωστόσο, η έκτρωση δεν είναι «το τέλος μιας ντροπής». Η πλειοψηφία των γυναικών που αποβάλλουν στην παρανομία δεν ντρέπονται να είναι παράνομες. Εάν υπάρχει ντροπή είναι για άλλα πράγματα και για άλλες αιτίες. Και οι γυναίκες που έχουν όλα τα μέσα και είναι σε θέση να έχουν πρόσβαση σε μηχανική και χημική αντισύλληψη, που έχουν την δυνατότητα να προβληματιστούν, να στοχαστούν και να διατάξουν τη σεξουαλική τους ζωή (σε επιλογές, χρόνους, τρόπους, μορφές και παρτενέρ), επαναλαμβάνουν το φαινόμενο της σύλληψης και τις περισσότερες φορές της άμβλωσης – επαναλαμβάνουν δηλαδή την άρνηση και την επιβεβαίωση της εγκυμοσύνης, αυτές οι ίδιες η βία που υποφέρουν και χρησιμοποιούν οι γυναίκες. Ανίκητος αρχαϊσμός των γυναικών – όπως σκέφτεται ο αστικός ορθολογισμός – ή για εμάς μια ζωτική ένδειξη προβληματισμού και πολιτικής δουλειάς. Εδώ προκύπτει η αντίφαση μεταξύ της γυναικείας σεξουαλικότητας και της ανδρικής σεξουαλικότητας, η πραγματικότητα της ανδρικής «κυριαρχίας» πάνω στις γυναίκες, και είναι σαφές πόσο το πρόβλημα της άμβλωσης αφορά τις γυναίκες – σε συνειδητό και ασυνείδητο επίπεδο – στη σχέση του με τη σεξουαλικότητα, τη μητρότητα και τον άνδρα.

 Î£Ï‡ÎµÏ„ική εικόνα

«Η παρανομία της έκτρωσης είναι μια ντροπή των ανδρών, οι οποίοι στέλνοντας μας στα νοσοκομεία για να αποβάλλουμε επίσημα θα θέσουν σε ειρήνη την συνείδηση τους με οριστικό τρόπο. Θα συνεχίσουμε όπως πριν και καλύτερα από πριν να κάνουμε έρωτα με τρόπους που ικανοποιούν τις φυσικές ανάγκες, τις ψυχικές και πνευματικές των ανδρών. Παραμένει μια απαγόρευση να τοποθετηθούμε σε μιαν άλλη σεξουαλικότητα που να μην είναι εξ ολοκλήρου προσανατολισμένη προς τη γονιμοποίηση.«Το σώμα της γυναίκας, η σεξουαλικότητά της, η απόλαυση της δεν απαιτούν απαραιτήτως αυτές τις μορφές και εκείνες τις μορφές οικειότητας (coitus) που στη συνέχεια την κάνουν να μείνει έγκυος.»Αντίθετα, εμείς οι γυναίκες προτιμούμε: ή να μας αφήσουν στην ησυχία μας (οι στατιστικές σχετικά με τη ψυχρότητα μιλούν ξεκάθαρα) ή να αναζητήσουμε απόλαυση και χαρά με άλλους τρόπους. Λοιπόν, τι πρέπει να θέλουμε ή να αναζητήσουμε πρώτα; Να είμαστε εμείς καλά, την ευχαρίστησή μας, τη χαρά μας ή το αντίδοτο (βίαιο) στα γούστα και τις προτιμήσεις των άλλων, δηλαδή των ανδρών; «Υπάρχει ένας βαθύς διαχωρισμός και μια αντίφαση μεταξύ ανδρών και γυναικών, μεταξύ της ανδρικής σεξουαλικότητας και της σεξουαλικότητάς μας. Η αντίφαση αυτή δεν επιλύεται εξαλείφοντας τη στιγμή της πάλης των μόνων γυναικών (αυτό ισοδυναμεί με την διαβεβαίωση των συμφερόντων των ανδρών και επιβεβαιώνει την υποταγή των γυναικών). Στην περίπτωση των ανδρών μπορούμε να κάνουμε μαζί τους άλλες χειραφετικές διαδηλώσεις (για τις κοινωνικές υπηρεσίες, για το δικαίωμα στην εργασία) αλλά όχι για την άμβλωση όπου, όπως έχουμε διευκρινίσει, εκρήγνυται η αντίφαση μεταξύ ανδρικής και γυναικείας σεξουαλικότητας. Όπου η χειρουργική βία στο σώμα της γυναίκας δεν είναι παρά μόνο η δραματοποίηση της σεξουαλικής βίας.«Η απαίτηση ελεύθερης και δωρεάν έκτρωσης μαζί με τους άνδρες σημαίνει πως αναγνωρίζουμε ναι συγκεκριμένα τη βία που μας γίνεται σε αυτές τις σχέσεις εξουσίας με την αρσενική σεξουαλικότητα, αλλά κάνοντας τους συνεργούς συνένοχους και συναινούντες και σε πολιτικό επίπεδο.«Μεταξύ άλλων, οι άνδρες πορεύονται σήμερα για ελεύθερη και δωρεάν έκτρωση, αντί να θέτουν υπό αμφισβήτηση τη σεξουαλική τους συμπεριφορά, τη γονιμοποιητική τους δύναμη, εξουσία.«Η πολιτική πρακτική μας δεν αποδέχεται να διαιρούμε και να στρεβλώνουμε τα συμφέροντά μας: θέλουμε από τώρα να ξεκινήσουμε από την υλικότητα του σώματος, να αναλύσουμε τη λογοκρισία που έχει γίνει σε αυτό, που έχει γίνει μέρος της ψυχολόγου μας. Να ενεργήσουμε για την ανάκτηση του σώματός μας, για μια διαφορετική γνώση και διαφορετική πρακτική που ξεκινά από αυτή την υλιστική ανάλυση.
Αποτέλεσμα εικόνας για movimento '77
Χωρίς την ανάλυση αυτή είναι γελοίο να μιλάμε για «ελεύθερη διάθεση του σώματος» και η επίτευξη των μεταρρυθμίσεων θα χρησιμεύσει να καταπνίξει τον αγώνα μας παρά να τoν αναπτύξει.» Επιπλέον, δεν πρέπει να μειώσουμε, με την ιδιωτικοποίησή του μέσα σε μια δυναμική ‘παραδοσιακής πολιτικής ομάδας’, το νόημα που έχει μέσα στην πρακτική μας το γυναικείο κίνημα: όλες οι γυναίκες το εκπροσωπούν σε πρώτο πρόσωπο.»Όμως, το κράτος επιστρέφει να είναι ουδέτερο. Μάλιστα φθάνει στο σημείο και καθίσταται ένας χώρος για μια πιθανή διαμεσολάβηση της σύγκρουσης μεταξύ των φύλων. Με έναν καταναγκαστικό τρόπο. Συμβαίνει με το νόμο της λαϊκής πρωτοβουλίας κατά της σεξουαλικής βίας που προτάθηκε από κάποιες και σύντομα έγινε, παρά την αντίθεση πολλών από εμάς, η σημαία του φεμινιστικού κινήματος των χρόνων ’80.Ο νόμος απαιτεί αυστηρές κυρώσεις για τους βιαστές και πάνω απ ‘όλα την αναγνώριση του γυναικείου κινήματος ως πολιτικής αγωγής στις δίκες βιασμού. Η σύγκρουση που τέθηκε στη σκηνή τα προηγούμενα χρόνια επαναφέρεται πίσω στα κλασικά σχήματα μιας αντίφασης μεταξύ κινημάτων και θεσμών, μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής. Η διαφορά, η ανάγκη των γυναικών να μην καθορίζονται σε σχέση, αν και αντιτιθέμενη, με τους άντρες φαίνεται να χάνεται. Και μαζί της ο επαναστατικός χαρακτήρας, παραβατικός, που δεν μπορεί να μειωθεί σε άλλους εκείνου του κινήματος. Εν τω μεταξύ, ο φεμινισμός χωρίζεται σε «χιλιάδες ρυάκια» και αφιερώνεται γύρω από την ιστορία των γυναικών, γράφουν γι αυτόν, γίνεται ποίηση, γυναικεία κέντρα και περιοδικά γεννιούνται όπως τα «Orsaminore», «Memoria», «Donna WomanFemme». Θα χρειαστεί να περιμένουμε το 1983, βγαίνει ένα νούμερο του «Πάνωκάτω, Sottosopra», με τίτλο «Περισσότερο γυναίκες από άνδρες» – «Più donne che uomini», που δημοσιεύθηκε από τη Βιβλιοθήκη των γυναικών του Μιλάνο, ώστε να μπορέσουμε να επιστρέψουμε στη συζήτηση για το ίδιο πράγμα και αυτό είναι η πιθανότητα / ανάγκη να δηλώσουμε τη σεξουαλική διαφορά στον κόσμο. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία.
Αποτέλεσμα εικόνας για movimento '77
αυτονομία, autonomia

ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ/ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ.

Αποτέλεσμα εικόνας για "Le operaie della casa" del maggio 1975, foto

Μια άλλη τορπίλη που ρίχτηκε εναντίον του μοντέλου που παρέχεται από το εργατικό κίνημα προτείνει αντιθέτως μια νομισματοποίηση της σπιτικής εργασίας μέσω μιας οικονομικο-κοινωνικής κριτικής (εμπνευσμένης από την ανάλυση του εργατισμού) της αδήλωτης εργασίας, που διαβάζεται εντός της κατηγορίας της εκμετάλλευσης. Το σχέδιο για την απελευθέρωση των γυναικών, σύμφωνα με την ανάλυση αυτή, συνίσταται στο να δώσουν την δυνατότητα να αναδειχθεί το μέγεθος του κόπου της προσπάθειας και του εισοδήματος που κρύβονται σε αυτή τη μεταμόρφωση από τις αξίες χρήσης στις τιμές ανταλλαγής. Στην Πάντοβα οι φεμινίστριες ζητούν »μισθό στις νοικοκυρές». Στην εφημερίδα τους «Le operaie della casa»-»Οι εργάτριες του σπιτιού» μάιος 1975 διαβάζουμε: «Εμείς οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο εκτελούμε την ίδια εργασία: περιμένουμε παιδιά, τα γεννούμε, τα μεγαλώνουμε, φροντίζουμε τον σύζυγό μας, τους συγγενείς μας. Είμαστε πάντα έτοιμες να στηρίξουμε να ανακουφίσουμε και να παρηγορήσουμε τα παιδιά μας που επιστρέφουν από το σχολείο, τους συζύγους μας και τους πατέρες μας που επιστρέφουν από το εργοστάσιο, από τα γραφεία κλπ., τους γονείς μας και τα πεθερικά μας που ζουν με τον τρόμο να καταλήξουν στο γηροκομείο ή που αισθάνονται πως βαραίνουν στο σπίτι.«Όταν είμαστε μόνες στο σπίτι, είμαστε σαν τρένα, οργανωμένες στο λεπτό, πάντοτε σε κούρσα: στρώνουμε τα κρεβάτια, καθαρίζουμε τα τζάμια, κάνουμε τα ψώνια, σκουπίζουμε και γυαλίζουμε τα πατώματα και τις σκάλες, καθαρίζουμε το μπάνιο, διπλώνουμε και μαζεύουμε τα ρούχα,πλένουμε και σιδερώνουμε, κλπ.» ‘Όταν οι άντρες επιστρέφουν στο σπίτι, όλα είναι ήδη καθαρά και τακτοποιημένα’, δεν αντιλαμβάνονται πόση δουλειά μας κόστισε, δεν το σκέφτονται. Έτσι η εργασία στο σπίτι περνά καλπάζοντας, επειδή αν υπάρχει κάποιος που είναι κουρασμένος, κάποιος που είναι άρρωστος, που υποφέρει, κάποιος που ανησυχεί, δεν μπορεί παρά να είναι αυτός.»

operaie casa

‘Αντιθέτως τα παιδιά παρακολουθούν το έργο μας το απόγευμα’, αλλά είναι πολύ μικρά για να κάνουν κάτι άλλο από το να μας αγαπούν και να μας κάνουν να δουλεύουμε, και αμέσως μας τα καταστρέφουν διδάσκοντας τους να μην μας σέβονται. Αυτή είναι η ζωή που οι περισσότερες από εμάς κάνουν μέσα στην οικογένεια. «Αλλά έτσι συσσωρεύουμε με το πέρασμα των χρόνων μια χρόνια σωματική κόπωση, μια πικρία, μια οργή, μια νευρικότητα, μια αποστροφή και μια μεγάλη βία ενάντια σε όλα και σε όλους.«Φτιάχνε και ξαναφτιάχνε καθημερινά τα ίδια πράγματα που οι άλλοι ξεκάμνουν συνεχώς, το να δουλεύει κάποιος με τους τρελούς ρυθμούς, όπως δουλεύουμε εμείς, να προσπαθούμε να τα βγάλουμε πέρα, να θυμηθούμε χιλιάδες πράγματα, να πληρώσουμε τους λογαριασμούς, το νοίκι που θα βάλουμε στην άκρη και θα πάμε να πληρώσουμε, τα πράγματα που θα ψωνίσουμε, θα διορθώσουμε κ.λπ., μας τινάζουν τα νεύρα στον αέρα, ενώ κανείς, ούτε σύζυγος ούτε παιδιά, ούτε συγγενείς, νοιάζεται πραγματικά για εμάς.«Τελειώνει πάντα πως αγαπάμε περισσότερο από αυτό που μας ανταποδίδουν, πως υπηρετούμε «πολύ περισσότερο» από όσο μας υπηρετούν, ότι παρηγορούμε «πολύ περισσότερο» από όσο μας παρηγορούν. Πρέπει να κάνουμε όλο και περισσότερα για να έχουμε όλο και λιγότερα. Αυτό είναι που μας τελειώνει, μας εξαντλεί. Γενικά στα σαράντα έχουμε ήδη νευρική εξάντληση. Δεν βαστάμε πλέον, δεν αντέχουμε. Έχουν στάσει τα νεύρα μας, έχει εξαντληθεί η ψυχή μας, έχουν καταρρεύσει οι μύες μας. Τότε ο νευρολόγος μας παραγγέλλει ψυχοφάρμακα: «Την ‘σταδιοδρομία της θυσίας’ των γυναικών την ‘διέκοψαν απότομα’. Βγήκε έξω η εξέγερση.

Σχετική εικόνα

Κάθε γυναίκα θέλει να έχει την ίδια προσοχή και τον ίδιο σεβασμό που έχει αυτή για τους δικούς της, την ίδια ποσότητα και ποιότητα αγάπης, «το ίδιο ωράριο εργασίας». »Οι άντρες που στήνονται στην πολυθρόνα, ακόμα και μετά από 8 ώρες σκληρής δουλειάς, ενώ αυτή πλένει τα πιάτα, την βγάζουν πλέον όλο και πιο άνετα. Και αυτή εργάστηκε σκληρά κατά τη διάρκεια της ημέρας και για περισσότερο από 8 ώρες. Έτσι, το λιγότερο που μπορεί να γίνει είναι να χωριστεί η δουλειά που παραμένει. Καμιά δεν κάνει πίσω από αυτό τον δρόμο. Στα σπίτια υπάρχουν πολλές διαμάχες μεταξύ ανδρών και γυναικών, μεταξύ αδελφών αγοριών και κοριτσιών, για όλα τα πράγματα που όλο και περισσότερο «δεν πηγαίνουν» στην οικογένεια μεταξύ ανδρών και γυναικών ». Και επίσης «έξω από την οικογένεια» οι γυναίκες είναι όλο και περισσότερο θυμωμένες. Ενάντια με όσους αυξάνουν τους λογαριασμούς του νερού, του φυσικού αερίου, του ρεύματος, του τηλεφώνου, του ενοικίου, των τιμών των πραγμάτων που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, που μας αρέσουν και που θα θέλαμε να έχουμε.Αυτά ήταν πάντοτε θέματα συζήτησης μεταξύ των γυναικών, αλλά «σήμερα ο τόνος με τον οποίο οι γυναίκες θυμώνουν με εκείνους που έχουν την εξουσία είναι ισχυρότερος». »Επίσης το άλλο αιώνιο θέμα της συζήτησης μεταξύ των γυναικών, ‘το θέμα των παιδιών’ αντιμετωπίζεται διαφορετικά. ‘Αντιμετωπίζεται σαν οικιακή εργασία, είναι επίσης θέμα χρημάτων»: ένα παιδί δίνει πολύ περισσότερη εργασία και χρειάζονται πολλά χρήματα για να το μεγαλώσουμε, το τίμημα που πληρώνουμε για να κάνουμε ένα παιδί είναι πάρα πολύ υψηλό σήμερα. Είναι γεγονός ότι «οι γυναίκες έχουν μειώσει τον αριθμό των παιδιών ακριβώς κάνοντας αυτούς τους λογαριασμούς που τις αφορούν‘.

Σχετική εικόνα

Και με αυτό τον τρόπο σώθηκαν λιγάκι από την παλίρροια μιας δουλειάς χωρίς τέλος και τη συνεχιζόμενη έλλειψη χρημάτων. Λίγο σώθηκαν, λέγαμε, αλλά όχι πάρα πολύ διότι ακόμη σήμερα πρέπει να ξοδέψουμε χιλιάδες ώρες οικιακής εργασίας. Σε κάποιες χώρες οι γυναίκες κατάφεραν επίσης να ‘έχουν λίγα χρήματα’ για την εργασία της ανατροφής παιδιών». Απλά σκεφτείτε, για να κάνουμε ένα πολύ γνωστό παράδειγμα, τους αγώνες των γυναικών υπό κρατική βοήθεια στη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.«Σήμερα είναι τα πάντα η «οικιακή δουλειά» που εμείς θέτουμε στην ημερήσια διάταξη: «ως ωράριο και ως έλλειψη μισθού». Θέλουμε να οργανώσουμε τον «αγώνα κατά της εκμετάλλευσής μας». Αυτός είναι ο φεμινισμός μας. »Γυναίκες, εμείς εργαζόμαστε διπλάσια από τους άνδρες και στις 27 δεν έχουμε το paycheck μας.»Η εκκλησία τιμά την οικογένεια, το κράτος βασίζεται στην οικογένεια, αλλά όταν πρόκειται για δουλειά, είμαστε εμείς που πρέπει να τραβήξουμε το κουπί. Και είναι πολύ αν μας πουν ευχαριστώ. Αλλά με τα ευχαριστώ δεν ζούμε. «Με τον μισθό του συζύγου μπορούμε μόνο να επιβιώσουμε. Θέλουμε ένα μισθό για οικιακή εργασία για να αρχίσουμε να ΖΟΥΜΕ.» Η αντίφαση άνδρας-γυναίκα, η σεξουαλικότητα, που μέχρι στιγμής έχουν αρνηθεί, υποδεικνύονται από το κίνημα των γυναικών ως προνομιακοί τόποι της καταπίεσης. Μιας καταπίεσης που διαιωνιζόταν από το ανδρικό φύλο ενάντια στο γυναικείο. Μέχρι τώρα το μόνο κλειδί για την ανάγνωση της κατάστασης των γυναικών ήταν η εκμετάλλευση.

Σχετική εικόνα

Τώρα το έργο επικεντρώνεται στη σεξουαλικότητα, και στην άρνηση της γυναικείας σεξουαλικότητας, που πρέπει απαραίτητα να συμπίπτει με την επιθυμία του άνδρα. Η Luce Irigaray με το «Speculum» (4) διατρέχει τα κείμενα της φιλοσοφίας στην ψυχανάλυση, από τον Πλάτωνα στον Φρόιντ, και τονίζει πως η γυναίκα αποκλείεται από την παραγωγή του λόγου. Μειωμένη σε σιωπηλή πλαστικότητα, παρεξηγημένη από τη λογική του ενός, του ίδιου.

Luce Irigaray

Στην Γαλλία γεννιούνται οι ομάδες της «Politique et Psychoanalyse»; στην Ιταλία το  κίνημα θα διαχωριστεί ανάμεσα σε αυτές που θα ακολουθήσουν την «πρακτική του ασυνείδητου-la pratica dell’inconscio» και εκείνες, αντιθέτως, που θεωρούν σωστή μια «παρέμβαση στο κοινωνικό» (για παράδειγμα την ρωμαϊκή κολεκτίβα της via Pomponazzi).

effe Collettivo femminista Pomponazzi herstory  donne storia collettivi manifestazioni gruppi mappa

Αυτές θα είναι οι λύσεις που επιδιώκουν να απαντήσουν στην κρίση των μικρών ομάδων αυτοσυνειδησίας, οι οποίες, ταυτόχρονα, πιέζονται από το άγχος της πολιτικής και την αδυναμία να προχωρήσουν βαθιά στην ανάλυση της εξάρτησης (που θα οδηγήσει πολλές να επιλέξουν την ψυχανάλυση]. Οι γυναίκες δίνουν στον εαυτό τους ως εργαλείο τη συλλογική συνάντηση ενώ ξεκινά μια πρακτική ξεχωριστών διακοπών. Οι χώροι των συνεδρίων, των συναντήσεων, όπως οι Pinarella, Paestum, Carloforte, έρχονται στο μυαλό μας. Αυτό που μετρά είναι μια πολιτική συζήτηση όχι κλειστή σε μια ξεχωριστή σφαίρα. Απολαμβάνουν να μιλούν μαζί.

Σχετική εικόνα

Δεν συναντιόμαστε μεταξύ γυναικών για να σκουπίζουμε δάκρυα. Στο «Sottosopra» του 1973 διαβάζουμε τη μαρτυρία μιας γυναίκας που επέστρεψε από ένα από αυτά τα συνέδρια: «Και πείστηκα κατά βάθος ότι οι γυναίκες, εγώ, δεν είμαστε μόνο η καταπιεσμένη κάστα που εξεγείρεται, δεν είμαστε μόνο σε θέση να καταλήξουμε σε μια σωστή ανάλυση για μια αποτελεσματική στρατηγική, δεν είμαστε μόνο συντρόφισσες σε έναν απελευθερωτικό αγώνα.Αυτά υπάρχουν όλα, αλλά σαν να λέμε ζυμωμένα, έχουν γίνει εκθαμβωτικά και ευτυχισμένα και ισχυρά από την μαρτυρία, από την δοκιμή, που έχω ζήσει, πως οι γυναίκες για τις γυναίκες μπορούν να είναι πλάσματα που μπορείς να εμπιστευτείς, στα οποία μπορείς να βασιστείς, με τα οποία περνάς καλά μαζί, με τα οποία μπορείς να παίξεις φλάουτα και ταμπούρλα, για ολόκληρες νύχτες, με τα οποία διασκεδάζεις και χορεύεις, συζητάς, κάνεις σχέδια και τα κάνεις πραγματικά, πράγματα που πρώτα ήταν γνωστά μόνο με την συντροφιά των ανδρών.»Και στη συνέχεια λέει πώς αυτό το «να ερωτεύομαι τις γυναίκες» ήταν για εκείνη «το πρώτο εντελώς νέο βήμα σε σύγκριση με την αρχαία συνείδηση της κοινής καταπίεσης, για να φθάσω να αναγνωρίζω και εμένα με χαρά στις γυναίκες, για να ξαναχτίζω την ταυτότητά μου όχι μόνο στον πόνο και στον θυμό, αλλά στον ενθουσιασμό και στο γέλιο«.

Σχετική εικόνα

https://www.academia.edu/28083383/Nanni-Balestrini-Primo-Moroni-L-Orda-d-Oro-1968-1977-la-grande-ondata-rivoluzionaria-e-creativa-politica-ed-esistenziale.pdf