διεθνισμός, internazionalismo

Κούρδοι, το σώμα του Orsetti ασπίδα της υποκρισίας των ιταλικών media

 

Το 2104 μπήκα με τους κούρδους στο Κομπάνι κατά 70% κατειλημμένο από το ISIS και έγραψα ότι εδώ οι νέοι γαριβαλδινοί θα έπρεπε να έρθουν να πολεμήσουν.

O Lorenzo Orsetti το έκανε, αλλά το σώμα του δεν πρέπει να είναι η ασπίδα για να μην αντιταχθούμε στα σχέδια του Ερντογάν που τους θεωρεί τρομοκράτες και που επέτρεψε να περάσουν χιλιάδες τζιχαντιστές για να ρίξει τον Άσαντ.

Ο Erdogan πληρώνεται από την Ευρώπη για να κρατήσει τρία εκατομμύρια σύριους πρόσφυγες και πάντα υποχωρούμε στους εκβιασμούς του έτσι όπως υποχωρούμε, προμηθεύοντας όπλα, σε εκείνες τις μοναρχίες του Κόλπου, όπως οι σαουδάραβες και οι καταριανοί, που τους τζιχαντιστές υποστήριξαν και τροφοδότησαν.

Συνεπώς οι αρθρογράφοι που κλαιν σήμερα τον Orsetti στον τύπο να σταματήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα: δεν τους έχουμε δει ποτέ σε κάποιο μέρος μέσα σε αυτά 35 χρόνια πολέμων.

* Πρώην πολεμικός ανταποκριτής της IlSole24Ore

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

διεθνισμός, internazionalismo

Ο επαναστατικός πόλεμος: συνομιλίες με τις YPG – La guerra rivoluzionaria: colloqui con le YPG

Stampa

 

1558

“H επανάσταση είναι η τέχνη να βλέπεις άδειους χώρους και να γνωρίζεις τον τρόπο να τους γεμίσεις”  (μαχητής Ypg στην Kobane)

Ο επαναστατικός πόλεμος: συζητήσεις με τις  YPG, Μονάδες Λαϊκής Προστασίας

Ήδη εδώ και κάποιες εβδομάδες βρισκόμαστε σε ταξίδι στην Rojava (Συνομοσπονδία της Συρίας του βορά) εξερευνώντας και εμβαθύνοντας μια επαναστατική πραγματικότητα η οποία μέρα με την ημέρα σκιαγραφείται μπροστά στα μάτια μας. Κινούμαστε συχνά μεταξύ της Kobane, της πόλης που απελευθερώθηκε δυο φορές,  la città che si è liberata due volte, και της Qamislo, συχνά βρισκόμαστε να συζητούμε και να ανταλλάσσουμε απόψεις με αυτούς που βρέθηκαν στην θέση να υπερασπιστούν και να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να αναπτυχθεί αυτή η επανάσταση στην πρώτη γραμμή του μετώπου του πολέμου ο οποίος από το  2011 αιματοκυλίζει αυτές τις περιοχές: τους μαχητές και τις μαχήτριες των μονάδων προστασίας του λαού και της γυναίκας YPG και YPJ.

“Τα καπιταλιστικά κράτη ασκούν μεγάλη πίεση στην Μέση Ανατολή (..) δημιουργώντας μεγάλο χάος, που όμως είναι κίνηση που γεννά μεγάλες δυνατότητες αλλαγής”. Αυτό μας λέει ένας από τους διοικητές των YPG που συναντήσαμε στη Kobane, εκπλήσσοντας μας για τον ενθουσιασμό με τον οποίο αυτοί οι μαχητές αντιμετωπίζουν τον αγώνα που τους βλέπει εμπλεκόμενους στην αντιμετώπιση ενάντια σε όλες εκείνες τις δυνάμεις (κυρίως το Daesh αλλά επίσης και το καθεστώς της Δαμασκού και τις πολιτοφυλακές που είναι συνδεδεμένες με την Τουρκία) που έχουν βυθίσει αυτή την περιοχή στο δράμα του πολέμου.

Μιλώντας μας για το παρελθόν μας λέει πως “οι αραβικές ανοίξεις υπήρξαν η αρχή μιας αναζήτησης ελευθερίας και αξιοπρέπειας πολλών λαών, οι οποίοι όμως δεν ήταν έτοιμοι και οργανωμένοι και έπεσαν στην αδελφοκτόνο σύγκρουση για λογαριασμό των ισχυρών. Εμείς νιώθουμε πως είμαστε η συνέχεια εκείνων των κινημάτων, αλλά ήμασταν έτοιμοι και οργανωμένοι εδώ και χρόνια (..) και χρησιμοποιήσαμε την αδυναμία του καθεστώτος στον βορά της Συρίας για να γεμίσουμε αυτό τον χώρο”. Όντως ιδιαίτερα σε αυτές τις ζώνες το κουρδικό κίνημα είχε ξεκινήσει να οργανώνει πολιτικά την κοινωνία και την αυτοάμυνα της πριν από πολλά χρόνια, κάνοντας μια εκτεταμένη και ακριβή δουλειά στην περιοχή και εμβαθύνοντας τις σχέσεις και τις διασυνδέσεις που είχε ξεκινήσει να ενισχύει ο Οτσαλάν όταν, στις αρχές  των χρόνων ’80 βρίσκονταν στη Συρία. Από το ξεκίνημα του συριακού εμφυλίου πολέμου διαμέσου της DBK κουρδικής ανώτατης επιτροπής σχηματισμένης από το PYD (κόμμα δημοκρατικής ενότητας, partito di unione democratica) και από το KNC (εθνικό κουρδικό συμβούλιο, consiglio nazionale curdo) με την παράνομη στρατιωτική πτέρυγα του YXG (που έγινε YPG το 2012), οι μαχητές έστησαν σε μεγάλη κλίμακα μια επιχείρηση αυτοάμυνας των κουρδικών κοινοτήτων κυρίως εδώ στην Rojava και στις συνοικίες με κουρδική πλειοψηφία των κυριοτέρων πόλεων. Ο στόχος ήταν να προστατέψουν τον πληθυσμό από την escalation της βίας που ήταν επακόλουθη της σύγκρουσης ανάμεσα στο καθεστώς και τις διάφορες φατρίες που είχαν ξεσηκωθεί.

“Το Daesh είναι ο καρπός των εξωτερικών επιθέσεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, χρησιμοποιείται για να μεταφέρει τον τρόμο στην κοινωνία”. Από το 2014 οι YPG/YPJ έχουν αφιερωθεί στον αγώνα, στην πρώτη γραμμή και αναγνωρίζονται από όλους ως οι νικηφόρες πολιτοφυλακές στην περιοχή του πολέμου ενάντια στο Χαλιφάτο και, κυρίως μετά την ένδοξη αντίσταση της Kobane, κατέληξαν στο προσκήνιο των χρονικών όλου του κόσμου. “Αυτό που μας καθιστά τόσο αποτελεσματικούς ενάντια στο Daesh είναι το ότι έχουμε την ίδια αποφασιστικότητα στη ακραία θυσία για τη νίκη και πως εμείς, όμως, μαχόμαστε για να δημιουργήσουμε μια δίκαιη ζωή και σοσιαλιστική”.

23619011 10213322541611517 325433463 n

Τους ρωτάμε πως σχετίζονται με το γεγονός πως στον πόλεμο εμπλέκονται διάφορες ξένες δυνάμεις, καθιστώντας το συριακό ένα πεδίο μάχης διεθνές που έχει σαν φόντο, στο παρασκήνιο, κυρίως τον αγώνα εξουσίας ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία για τον έλεγχο αυτής της στρατηγικής περιοχής και των πόρων της. Στην πραγματικότητα, δεν μπορούμε να παραλείψουμε να επισημάνουμε πόσο δύσκολο είναι να μιλάμε για επανάσταση και σοσιαλισμό όταν βρισκόμαστε βυθισμένοι σε μια σύγκρουση ιμπεριαλιστική .

Για μια ακόμη φορά μας προκαλεί έκπληξη η σαφήνεια και η επίγνωση με την οποίαν αντιμετωπίζουν αυτό το θέμα: “με εμάς δεν υπήρξε ποτέ καμία συμμαχία ούτε επίσημη αναγνώριση” και μιας και δεν είναι  αφελείς γνωρίζουν πολύ καλά πως εδώ παίζονται συμφέροντα που δεν μπορούν να ελεγχθούν ή να μετατραπούν από την θέληση των λαών της Συρίας. Η στρατηγική του δημοκρατικού συνοσπονδισμού είναι ξεκάθαρη- αυτοοργάνωση και αυτοάμυνα του λαού- και η δύναμη του συνομοσπονδιακού πολιτικού σχεδίου είναι εκείνη που θα βοηθήσει να ξεπεραστεί η κρατικίστικη ιδεολογία και μαζί με αυτήν το μονοπώλιο στην επικράτεια και στους πόρους ώστε επί τέλους  “θα κατανεμηθούν σε ίσα μέρη για τις ανάγκες του πληθυσμού”. Θα είναι σίγουρα μέρος των δυσκολιών μιας επαναστατικής διαδικασίας όπως αυτή το να βρεθεί μια ισορροπία μετά τη δύση που διακρίνεται στον ορίζοντα του Ισλαμικού Κράτους και η επακόλουθη αναδιάταξη των δυνάμεων στην περιοχή.

Ειδικότερα μοιάζει αντιφατική και αμφιλεγόμενη η σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, που κατηγορούνται από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού πως υπήρξαν μαζί με την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και το  Κατάρ η κυριότερη αιτία έλευσης του Daesh, από αυτή την άποψη οι συνομιλητές μας περιγράφουν χωρίς δισταγμό πως ήταν προς το συμφέρον τους να δεχτούν τη βοήθεια που προσέφεραν οι αμερικάνοι στον αγώνα ενάντια στο Χαλιφάτο και την έλλειψη εμπιστοσύνης προς αυτούς όσον αφορά το μέλλον. Ένας άλλος σύντροφος του κινήματος στην Quamislo μας υπογραμμίζει πως στην μάχη της Kobane “οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να παρέμβουν μονάχα όταν η κατάσταση στρέφονταν προς το μέρος μας, προς όφελος μας, με την κατάκτηση του λόφου της Mishtenur και την άφιξη 800 μαχητών από την Bakur (τουρκικό Κουρδιστάν), για να μη διακινδυνεύσουν το κίνημα να κατακτήσει από μόνο του τη νίκη ώστε να μπορούν να έχουν το ρόλο των απελευθερωτών στα μάτια του κόσμου”.

“H κοινωνία που δημιουργούμε είναι μια εναλλακτική για όλη τη Μέση Ανατολή, γι αυτό γνωρίζουμε πως όλες οι δυνάμεις που υπάρχουν γύρω μας θέλουν να μας εμποδίσουν,  (..) θέλουμε να δημιουργήσουμε ενότητα και δημοκρατία και είμαστε έτοιμοι και για πόλεμο γι αυτό τον σκοπό”. Την επομένη της κατάκτησης της  Raqqa ξεκινά ήδη να διαφαίνεται ο κίνδυνος για τη Συνομοσπονδία να παραγκωνιστεί σαν δύναμη η οποία, αν και χρησιμοποιήθηκε σε πρώτη φάση στον αγώνα ενάντια στο Daesh, κινδυνεύει να καταστεί άβολη και επικίνδυνη για τα στοιχεία που βρίσκονται στην εξουσία στα διάφορα Κράτη στην περιοχή. Το καντόνι που βρίσκεται πιο δυτικά, εκείνο της Afrin, είναι περιτριγυρισμένο και απειλείται από τις ισλαμιστικές πολιτοφυλακές τις κοντινές στη Τουρκία η οποία, καταπατώντας ήδη εδώ και καιρό συριακά εδάφη, αποκόπτει το καντόνι από εκείνο της Kobane, καταλαμβάνοντας τη ζώνη της Idlib. Στην Deir El Zor με την ήττα των τελευταίων θυλάκων αντίστασης του Daesh οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις έχουν βρεθεί όλο και κοντύτερα σε μια άμεση σύγκρουση με τον στρατό της Δαμασκού και, τέλος, με την πτώση της περιφερειακής κουρδικής κυβέρνησης του Barzani στον βορά του Ιράκ, η Συνομοσπονδία απειλείται στα ανατολικά από τις σιϊτικές πολιτοφυλακές που βρίσκονται κοντά στο Ιράν.

Η τύχη και το μέλλον αυτής της επανάστασης θα καθοριστούν βεβαίως ξεκινώντας από το τιτάνιο έργο που κάνει το κίνημα στην κοινωνία σε όλα τα επίπεδα, οικοδομώντας μια συμμετοχή και μια συνοχή μεταξύ των διαφορετικών γλωσσικών και θρησκευτικών κοινοτήτων άγνωστη μέχρι πρότινος σε αυτά τα εδάφη, παρουσιάζοντας μια αληθινή εναλλακτική λύση προς τους γύρω λαούς και προσπαθώντας να οικοδομήσει μια διπλωματία που απομακρύνεται από τον αδίστακτο ρεαλισμό των διεθνών σχέσεων, επιδιώκοντας έναν «τρίτο δρόμο» ισορροπίας με τις διεθνείς δυνάμεις. Και κυρίως χάρη στις προσπάθειες αυτών των μαχητών και το αίμα των χιλιάδων μαρτύρων που δίνουν τη ζωή τους καθημερινά για αυτή την επανάσταση και για την ελευθερία όλων μας.

https://www.infoaut.org/approfondimenti/la-guerra-rivoluzionaria-colloqui-con-le-ypg

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Τι συμβαίνει στην Συρία; – Che succede in Siria?

 

Τι συμβαίνει στην Siria?

1563 visualizzazioni

Συνέντευξη στον Fulvio Scaglione. Τι συμβαίνει στην Συρία; Γιατί οι αμερικανοί καταρρίπτουν συριακά αεροπλάνα που μάχονται ενάντια στο Isis και άλλες πολιτοφυλακές? Γιατί, με αυτό τον τρόπο, προκαλούν τόσο την Ρωσία όσο και το Ιράν, που πραγματικά οδηγούν την μάχη ενάντια στους τζιχαντιστές του AL Baghdadi? Γιατί τα mainstream μέσα ενημέρωσης απαγγέλλουν τα πολεμικά  ανακοινωθέντα Nato δίχως άλλη επεξήγηση; Για να έχουμε μιαν άποψη υπεράνω πάσης υποψίας, Radio Città Aperta πήρε συνέντευξη από τον Fulvio Scaglione, editorialista, συντάκτη του περιοδικού l’Avvenire.

Στο τηλέφωνο μαζί μας ο Fulvio Scaglione, για έναν σχολιασμό του επάνω στην είδηση που κατασκηνώνει σε όλες τις πρώτες σελίδες και που μεταφέρει σε πρώτο επίπεδο την ένταση ανάμεσα στην Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες σχετικά με αυτά που συμβαίνουν στην Συρία. Ακόμη και την προειδοποίηση που από την Μόσχα φθάνει στην Ουάσινγκτον πως “i vostri jet sono potenziali bersagli” »τα αεροπλάνα σας είναι δυνητικοί στόχοι»… Όλα γεννήθηκαν ύστερα από την κατάρριψη, από πλευράς ΗΠΑ ενός καταδιωκτικού της συριακής αεροπορίας του Assad… Scaglione, πως εξηγείται αυτή η νέα escalation της έντασης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας σε μια στιγμή κατά την οποίαν, μεταξύ άλλων, στην επικράτεια γίνονται φαινομενικά πράγματα στο έδαφος;  Οι κουρδικές δυνάμεις των Sdf και συμμάχων, εισέρχονται στην Raqqa… Στην Μοσούλη γίνεται το ίδιο με τις ιρακινές δυνάμεις. Φαίνεται πως το ισλαμικό κράτος όντως βρίσκεται στα χαμηλότερα του, από στρατιωτικής άποψης, αυτών των τελευταίων χρόνων. Ποια είναι η ανάγνωση που μας δίνετε για αυτή την επανέναρξη της διένεξης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας;

Φυσικά μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα διότι η κατάσταση είναι πολυπλοκότατη. Ας ξεκινήσουμε λέγοντας πως από την άποψη του διεθνούς δικαίου, οι μοναδικές χώρες που θα είχαν, θεωρητικά, την νομιμοποίηση για να επιχειρήσουν στρατιωτικά στο συριακό έδαφος είναι εκείνες που προσκαλέστηκαν να το κάνουν από τη νόμιμη συριακή κυβέρνηση η οποία – μας αρέσει ή όχι, μας φαίνεται μια φρικτή δικτατορία ή κάτι λιγότερο – είναι έτσι κι αλλιώς εκείνη του Bashar al-Assad. Το ότι είναι μια κυβέρνηση που δεν μας αρέσει δεν θα πει τίποτα από την διεθνή σκοπιά, διότι από κυβερνήσεις ή καθεστώτα – σαν εκείνο ή και χειρότερα – υπάρχουν ατελείωτα, και δεν είναι πως οι αμερικανοί πηγαίνουν παντού να βομβαρδίσουν, σε κάθε επικράτεια, ή πηγαίνουν να υπερασπιστούν εκείνη ή την άλλη ομάδα αντιφρονούντων, αντιπολιτευόμενων. Τώρα, φυσικά, δεν είναι έτσι, εμείς το ξέρουμε πολύ καλά. Επιχείρησαν στρατιωτικά στην Συρία, στην Τουρκία, στο Ιράν, και σε άλλες χώρες μεταξύ των οποίων, ακριβώς, οι δυνάμεις της ισλαμικής τρομοκρατίας που είναι, ολοφάνερα γνωστό, υποστηριζόμενες, χρηματοδοτούμενες, οργανωμένες από τις πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου. Η αμερικανική επιχείρηση, εκείνη στήριξης των κούρδων και η κούρσα για να καταλάβουν πολιτικά και στρατιωτικά έναν χώρο στο Ιράκ και την Συρία, τώρα έχει έναν στόχο αρκετά σαφή  – που είναι ο ίδιος με την παρεμβολή των πετρομοναρχιών του Περσικού Κόλπου – δηλαδή να προσπαθήσουν να διασπάσουν εκείνη την σιιτική αλυσίδα που πηγαίνει από το Ιράν στο Ιράκ στην Συρία στον Λίβανο. Αυτός είναι ο γενικός στρατηγικός στόχος και, προφανώς, η Ρωσία έχει τον ακριβώς αντίθετο στρατηγικό γενικό στόχο, εκείνον να ενισχύσει αυτή την σιιτική αλυσίδα, να την κάνει να επιζήσει, να την κάνει να παραμείνει όρθια, στα πόδια της.

Το πρόβλημα όλων αυτών είναι πως, όπως ήδη στην Ουκρανία, αυτοί οι διεκδικητές παίζουν με την φωτιά, διότι η ένταση συνεχίζει να αυξάνεται. Δεν αντιλαμβάνονται, φαινομενικά ή ίσως και να το αντιλαμβάνονται, πως μέσα στην αντιπαράθεση των αντιτιθέμενων συμφερόντων το επίπεδο της σύγκρουσης ανυψώνεται συνεχώς. Από αυτή την άποψη το πιο ανησυχητικό πράγμα, ακόμη περισσότερο από την κατάρριψη του συριακού καταδιωκτικού από πλευράς των αμερικανών, είναι η επέμβαση με τους πυραύλους από πλευράς του Ιράν, που είναι μια προειδοποίηση και στους ίδιους τους αμερικανούς.

Να θυμίσουμε πως ο πυραυλικός βομβαρδισμός από το Iran, με πυραύλους μέσου βεληνεκούς, χτύπησε μια πόλη που φαίνεται να είναι το σημείο συνάντησης τζιχαντιστών πολιτοφυλάκων του Daesh που προσπαθούν να ξεφύγουν από την Raqqa, αυτό τουλάχιστον διαβάσαμε. Συνεπώς ας πούμε πως πολλά, σχεδόν όλα, επικεντρώνονται και εξαντλούνται γύρω από αυτή την σύγκρουση μεταξύ της σιιτικής και σουνιτικής Μέσης Ανατολής οπότε το ισλαμικό κράτος όπως έχουμε πολλές φορές προσπαθήσει να εξηγήσουμε, είναι μια αντίδραση .. είναι μια συνέπεια αυτού του τύπου σύγκρουσης. Από την δική σας οπτική, θεωρείς πως βρίσκεται σε τροχιά εξάντλησης και η κρατική εμπειρία αυτού που αυτοαποκαλέστηκε ισλαμικό κράτος ή υπάρχει ακόμη μέλλον; Θα εξακολουθήσουν να πολεμούν στο έδαφος, τουλάχιστον για να εξαλείψουν την υπόθεση της ύπαρξης αυτού του κράτους που μεταφράζεται σε μεγάλη ταλαιπωρία και βάσανα για όλους τους πολίτες που έχουν υποστεί την κυριαρχία τους. Οι μαρτυρίες που προέρχονται από τις απελευθερωμένες περιοχές μιλούν για φρικτά πράγματα, για πραγματική δουλεία μεγάλου μέρους από τους πληθυσμούς σε αυτά τα δύο χρόνια μέσα σε αυτό το ισλαμικό κράτος.

Πιστεύω ότι και οι δύο ισχυρισμοί είναι έγκυροι. Σίγουρα η στρατιωτική και πολιτική αντοχή του ισλαμικού Κράτους είναι σε κάμψη. Θα έλεγα στην τελική φάση, αλλά αυτή η τελική φάση δεν θα είναι σύντομη, θα είναι πολύ σκληρή, θα είναι δύσκολο να την αντιμετωπίσουμε. Μην περιμένετε ότι όλα θα λυθούν αύριο ή την επόμενη ημέρα. Θα πρέπει επίσης να πούμε ένα πράγμα, ότι το ισλαμικό κράτος έχει καλλιεργηθεί με κάποιο τρόπο. Το ισλαμικό κράτος είναι ένα εργαλείο που επινόησαν οι πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου με τον ξεκάθαρο στόχο να διαγράψουν από τους γεωγραφικούς χάρτες την Συρία του Assad. Στόχος που ο καθένας μπορεί να κρίνει με τον τρόπο που θέλει, αλλά αυτός ήταν ο στόχος. Άλλο τόσο κι απολύτως ξεκάθαρο υπήρξε αυτά τα χρόνια – διότι είναι πλέον εδώ και τρία χρόνια που το ισλαμικό κράτος εγκαταστάθηκε στις ζώνες όπου τώρα διεξάγονται οι μάχες – πως το ισλαμικό κράτος διαφυλάχθηκε διότι δεν είναι δυνατόν μια συμμαχία διεθνής, όπως εκείνη που συγκεντρώθηκε από τον Barack Obama, 70 χωρών υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών με την συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας, Σαουδικής Αραβίας, κλπ..κλπ. να μην έχει καταφέρει μέσα στα τρία χρόνια να εξοντώσει τις ισλαμικές πολιτοφυλακές του Isis, όταν έφτασαν ελάχιστοι μήνες για να εξαλείψουν την Γιουγκοσλαβία του Milosevic και ελάχιστες εβδομάδες για να σβήσουν το Iraq του Saddam Hussein. Είναι ξεκάθαρο πως μέχρι στιγμής έχει διεξαχθεί ένας πόλεμος παρωδία, εναντίον του ισλαμικού κράτους, που μπήκε σε κρίση όχι λόγω των περίφημων βομβαρδισμών, εξ αιτίας  των raid , των επιδρομών δηλαδή, κλπ. Το ισλαμικό κράτος ξεκίνησε να μπαίνει σε κρίση όταν η Τουρκία έφτασε σε πολιτική συμφωνία με την Τουρκία και έκλεισε τα σύνορα. Να μην ξεχνάμε πως από τα τουρκο-συριακά σύνορα πέρασαν σχεδόν εβδομήντα χιλιάδες foreign fighters-ξένοι μαχητές συν τις προμήθειες, τα όπλα, τα χρήματα, και αντιστρόφως το πετρέλαιο που το ισλαμικό κράτος  αντλούσε από το Iraq και πουλούσε παρανόμως στην Turchia, τα μηχανήματα από τα εργοστάσια του Χαλεπιού που το ισλαμικό κράτος, οι στασιαστές πάντως, αποσυναρμολογούσαν και μετέφεραν στην Τουρκία. Όταν εκείνο το σύνορο έκλεισε εξ αιτίας της πολιτικής συμφωνίας, το ισλαμικό κράτος άρχισε να εισέρχεται σε κρίση λόγω εμφανών ελλείψεων σε εφοδιασμό και ανταλλακτικά, και αυτή η κρίση τώρα έχει φθάσει στο αποκορύφωμα της. Μα σίγουρα το ισλαμικό κράτος δεν μπήκε σε κρίση επειδή του κάναμε ποιος ξέρει τι συγκεκριμένο είδος πολέμου.

Ο ρόλος της Ρωσίας,η παρέμβαση της Ρωσίας, πάντα για τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα, όχι για ανθρωπιστικούς λόγους σε διεθνές επίπεδο, όμως διατάραξε αυτή την δομή, αυτό τον μηχανισμό. Εάν η συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας οδήγησε σε αυτή την μείωση της στήριξης στο ισλαμικό κράτος, πώς χωρούν σε αυτό το πλαίσιο οι κατηγορίες και αυτό το είδος διπλωματικής επίθεσης μαζί με εκείνη των μέσων μαζικής ενημέρωσης κατά του Κατάρ που πρόσφατα, έχει μπει εμπρός από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις πετρομοναρχίες; Υπάρχει μεγάλη υποκρισία γιατί συνειδητοποιούμε πως δεν ήταν μόνο το Κατάρ που χρηματοδοτούσε τον τζιχαντισμό …

Ναι. Είναι σαν ένας σωρός από βόδια να κοροϊδεύουν μια σειρά από γαϊδουράκια αποκαλώντας τα κερατάδες, γιατί όλες αυτές οι χώρες έχουν υποστηρίξει ή υποστηρίζουν την τρομοκρατία. Το κάνει η Σαουδική Αραβία με τον Isis και την Αλ Κάιντα, με άλλες λιγότερο ή περισσότερο μετριοπαθείς ομάδες ανταρτών στη Συρία και μεταξύ άλλων το κάνει και άμεσα, γιατί οι στρατιωτικές ενέργειες της Σαουδικής Αραβίας στην Υεμένη, τουλάχιστον κατά το ήμισυ , ορίζονται ως τρομοκρατικές ενέργειες. Το Κατάρ στηρίζει την τρομοκρατία, επειδή το Κατάρ πάντοτε υποστήριζε τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, των οποίων οι διακλαδώσεις πραγματοποιούν τρομοκρατικές ενέργειες στη Συρία και την Αίγυπτο και το έκανε, ας πούμε, και το Ιράν, γιατί το Ιράν έχει πάντα υποστηρίξει την Χεζμπολάχ, η οποία θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση, και έχει πρόσφατα αποκαταστήσει τις σχέσεις που είχε διακόψει με τη Χαμάς, η οποία είναι μια άλλη οργάνωση που ασκεί την τρομοκρατία. Έτσι, το θέμα της τρομοκρατίας είναι ένα θέμα εξ ολοκλήρου ρητορικό, γιατί όλες αυτές οι χώρες, με κάποιο τρόπο, είναι συνεργοί των τρομοκρατών ή έχουν υπάρξει. Το πραγματικό ζήτημα είναι πολιτικό ζήτημα και είναι αυτό ακριβώς που είπα στην αρχή αυτής της συνέντευξης, και αυτό έχει να κάνει με το ότι υπάρχει σαφώς ένα σουνιτική σχέδιο διάσπασης-αποδιοργάνωσης του σιιτικού κόσμου. Σιιτικού κόσμου που ήταν περιθωριοποιημένος εδώ και 13 αιώνες, παραμελημένος κόσμος, συχνά καταπιεσμένος και που μόνο στη σύγχρονη εποχή έχει βιώσει μιαν εκδίκησή του, επειδή στις αρχές της δεκαετίας του 70 σιίτες Αλεβίτες της οικογένειας Άσαντ κατέλαβαν την εξουσία στη Συρία, το ’79 υπήρξε η σιιτική επανάσταση Χομεϊνί στο Ιράν, στη συνέχεια, στο Λίβανο, υπήρξε η κατάκτηση της εξουσίας των Σιιτών, στη συνέχεια, στο Ιράκ, το 2003, το σουνιτικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν γκρεμίστηκε και πήραν την εξουσία οι σιίτες. Είναι όλη σύγχρονη η ανάκαμψη των σιιτών. Μπροστά σε αυτή την ανάκτηση της πρωτοβουλίας, οι σουνιτικές πετρομοναρχίες του Περσικού Κόλπου, κατά τη γνώμη μου, έχουν χάσει και τα κεφάλια τους, επειδή άρχισαν να αντιδρούν φέρνοντας τον πόλεμο και την καταστροφή παντού, στην Υεμένη, στην Συρία, κ.λπ. κ.λπ. και υψώνοντας μια ένταση που ίσως να είχε ανέβει κι από μόνη της, αλλά όχι σε αυτά τα επίπεδα …

Ας επιστρέψουμε στις ειδήσεις, στην επικαιρότητα. Υπάρχει ο Trump πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ποια είναι η μεταβλητή σε αυτό το είδος σχήματος, σε αυτό το είδος της σύγκρουσης; Ή τουλάχιστον αυτή που φαίνεται να είναι μέχρι τώρα….

Εγώ πιστεύω πως η μεταβλητή δεν είναι τόσο ο Donald Trump αλλά τα προβλήματα του Donald Trump, διότι ο Donald Trump στην προεκλογική του εκστρατεία  είχε υπογραμμίσει μια πολιτική εξωτερική διαφορετική από εκείνη που οδηγεί αυτή τη στιγμή, αν και αυτή που προωθεί είναι αρκετά δύσκολο να αποδοθεί μέσα σε ένα σχήμα,  μοιάζει περισσότερο με μια σειρά από αυτοσχεδιασμούς … Λέω αυτό διότι έχω την εντύπωση πως η πίεση που ασκείται από τα περιβάλλοντα του Δημοκρατικού Κόμματος και από  μια μεγάλη συνιστώσα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος- την neocon φράξια – σπρώχνει τον Trump να διεξάγει δράσεις που δεν χρησιμεύουν τόσο για τη διαμόρφωση μιας στρατηγικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά μάλλον για να αντιμετωπίσει τις πολιτικές επικρίσεις που κινούνται μες την πατρίδα του και να ανακτήσει συναίνεση. Αναφέρομαι, για παράδειγμα, στην βομβιστική επίθεση στο Αφγανιστάν με την υπερβόμβα ή στον βομβαρδισμό της συριακής βάσης ως αποτέλεσμα των ισχυρισμών για την υποτιθέμενη χημική επίθεση που διεξήχθει από το καθεστώς Άσαντ. Συνεπώς, ο κίνδυνος που σήμερα αποτελείται από τον Trump δεν είναι τόσο στις προθέσεις του, γιατί δεν νομίζω ότι είναι ο Τράμπ που διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά στις δράσεις στις οποίες ο Trump μπορεί να ωθηθεί να αναλάβει ψάχνοντας, με κάποιο τρόπο, να ανακτήσει συναίνεση , να ανακτήσει την εσωτερική υποστήριξη λόγω των σκανδάλων που τον στοιχειώνουν.

Καλώς, προς στιγμήν σας ευχαριστούμε. Σας ευχαριστούμε για τη διαθεσιμότητα και την επικαιρότητα των παρεμβάσεων σας.

Ήταν μεγάλη μου ευχαρίστηση, εγώ σας ευχαριστώ.

Και από την πλευρά  μας. Ευχαριστούμε και καλή εργασία.

21 ιουνίου 2017 – © Η αναπαραγωγή γίνεται κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: 22 ιουνίου 2017, ώρα 8:54STAMPA

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Μέσα και ενάντια στην κανονικότητα του πολέμου. Συνέντευξη Dentro e contro la normalità della guerra. Intervista a Christian Marazzi- di Antonio Alia e Anna Curcio

Πριν ένα χρόνο προέβλεπες το άνοιγμα ενός σεναρίου πολέμου. Τώρα ο πόλεμος μοιάζει μια πραγματικότητα, ωστόσο με αβέβαια όρια-σύνορα και απατηλά, μέσα στα οποία και η μητρόπολη επίσης γίνεται πολεμικό μέτωπο. Πως διαμορφώνει ή διαμορφώνεται ο πόλεμος, σχετικά και με τις αναλύσεις επάνω στην αυτοκρατορία των τελευταίων 15 χρόνων?

Πριν απ’ όλα θα ήθελα  να πω πως, σύμφωνα με την δική μου άποψη, σήμερα παρακολουθούμε την διάλυση εκείνης που είναι η αυτοκρατορία, έτσι όπως την είχαν περιγράψει το 2000 οι Michael Hardt και Toni Negri, σαν υπέρβαση του ιμπεριαλισμού του συνδεδεμένου σε μιαν κατάσταση συσσώρευσης κεφαλαίου που (στην διάρκεια των τελευταίων τριάντα χρόνων) είχε ξεπεράσει την διαδικασία κέντρου και περιφέρειας.  Είχε επεκτείνει τις περιφέρειες προς το κέντρο και το κέντρο στις περιφέρειες, κάτω από μιαν ηγεσία και  έλεγχο διαρθρωμένο και ιεραρχικό με άξονα τις οικονομικές αγορές και τα συμφέροντα των μεγάλων πολυεθνικών σε πλανητικό επίπεδο. Μου φαίνεται πως έχω διακρίνει τους τελευταίους μήνες κάποια πρώτα σημάδια υπέρβασης αυτής της μορφής-αυτοκρατορία, σαν αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης της οικονομικής χρηματιστικής κρίσης που ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες στα  2007/2008, της επέκτασής της στις αναδυόμενες χώρες. Μιλώ κυρίως για την Κίνα αλλά και για τις Brics, με αναφορά στις κατολισθήσεις των αγορών αξιών και των χρηματιστηρίων στην διάρκεια του μήνα του περασμένου αυγούστου. Οπότε, μια πρώτη υποθετική προσπάθεια  απάντησης στην ερώτηση για το πως καθορίζεται ο πόλεμος, πρέπει να λάβει υπόψη ένα σενάριο διάλυσης της αυτοκρατορίας.

Ήδη εδώ και πολύ καιρό έχουμε αντιληφθεί, μέσα στην κριτική στρατευμένη σκέψη, πόσο είναι σημαντική η γεωπολιτική ανάλυση των φαινομένων επάνω στα οποία  προσπαθούμε αξιοποιήσουμε για να καθορίσουμε τις μορφές μας αγώνα, κινητοποίησης και υποκειμενικότητας. Αυτή η αναδιαμόρφωση του πολέμου περιλαμβάνει στον ρεαλισμό της μια υπέρβαση των εθνικών συνόρων ακριβώς σαν αποτέλεσμα της διάλυσης της μορφής-αυτοκρατορία.  Και ανοίγει σε μιαν αντίθεση επάνω στην οποίαν πιστεύω χρειάζεται να στοχαστούμε εις βάθος.  Από την μία, ο πόλεμος κάνει να αναδυθούν νέοι τόποι, πνεύμονες που πάλλονται, και μιλώ για το χαλιφάτο και όλο εκείνο που τριγυρνά γύρω του.  Από την άλλη, εμφανίζεται με τρόπο εγκάρσιο, σε τόπους που παλαιότερα χαρακτηρίζαμε το κέντρο της αυτοκρατορίας, σκέφτομαι την Ευρώπη και κάποιες από τις μητροπόλεις της.  Την ίδια ώρα, όμως, η αντίδραση που αναδύεται σχετικά με τον πόλεμο – και θα έλεγα πως αυτό ήταν σχεδόν αναπόφευκτο  – είναι εκείνη μιας ενδυνάμωσης καρικατούρας, σύμφωνα με τον τρόπο που εγώ βλέπω, όμως παρόλα αυτά δυνατής ανησυχητικής, εκείνου που είναι ο κρατικοκεντρικός εθνικός ορίζοντας, όπως εξάλλου φαίνεται από την αύξηση των κινημάτων της δεξιάς και της άκρας δεξιάς, σε απάντηση σε επεισόδια όπως εκείνα τα πρόσφατα στο Παρίσι.  Οπότε βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πόλεμο που κατά κάποιον τρόπο υπογράφει την διάλυση της αυτοκρατορίας, αλλά την ίδια στιγμή βρίσκεται αντιμέτωπος με την αντίθεση ανάμεσα στους εγκάρσιους  τρόπους λειτουργίας μέσα στους οποίους εκφράζεται και την αναδίπλωση στο κράτος-έθνος.

Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στην διάλυση και την ενδυνάμωση της μορφής-κράτος περνά και πιθανότατα μέσα από την λεγόμενη κρίση των προσφύγων.

Αυτός ο πόλεμος διασταυρώνεται σε κάθε περίπτωση και με όλα τα αποτελέσματα με τις τεράστιες μεταναστευτικές ροές που κατευθύνονται προς την Ευρώπη, που είναι με την σειρά τους προέλευση της αντίθεσης για την οποίαν μιλούσα. Προκαλούν την υπέρβαση αυτού που ήταν θεμελιώδες για την σταθερότητα της μορφής-αυτοκρατορία έτσι όπως την γνωρίσαμε  – σκέφτομαι για παράδειγμα στην συνθήκη Schengen, σε αυτήν του Dublino και στις άλλες συμφωνίες που είχαν συναφθεί, επεξεργαστεί και εφαρμοστεί για να εξασφαλίσουν έναν συγκεκριμένο τύπο διεθνούς καταμερισμού της εργασίας  – και την ίδια στιγμή θέτουν ξανά υπό συζήτηση, θέτουν υπό αμφισβήτηση ακριβώς την μορφή κράτος-έθνος που είχαμε σκεφτεί πως με κάποιον τρόπο ήταν ξεπερασμένο. Σε αυτό τον στοχασμό, θα έλεγα πως θα έπρεπε να συμπεριλάβουμε την κρίση ωσάν τέτοια. Mια κρίση κοσμική, στην οποίαν οι δυνάμεις των αγορών πρέπει να λογαριαστούν με την ανικανότητα  να βγουν από την ίδια την κρίση και διαμέσου νομισματικών μέτρων που είναι άνευ προηγουμένου. Πράγμα που με φέρνει στην θέση να πιστεύω πως αυτή η κατάσταση υποδεικνύει μια τάση κανονικοποίησης του πολέμου. Ελπίζω να κάνω λάθος μα πιστεύω πως αυτή η κατάσταση  έρποντα πολέμου, σίγουρα καινούργιου στην πολεμική ιστορία του καπιταλισμού, προορίζεται να καταστεί νορμάλ, φυσική, σε σημείο να μου έρχεται να πιστέψω πως αναπαράγεται σε πλανητική σκάλα εκείνο που είδαμε τα τελευταία εξήντα χρόνια στην σύγκρουση μεταξύ παλαιστινίων και ισραηλινών.  Μου φαίνεται πως έχουμε μπει σε μια φάση τέτοιου είδους. Μιλούσα πρόσφατα με έναν φίλο βάσκο που μου έλεγε πως αυτός, έχοντας ζήσει την ένοπλη πάλη, είχε φτάσει στην κατάληξη πως αυτό που αποκαλείται τρομοκρατία είχε γίνει μια μορφή ζωής που διαπερνούσε επίσης λόγους ταυτοσημίας, αποσχιστικούς ή εθνικιστικούς. Και ήταν ακριβώς αυτή η φυσικότητα που καθιστούσε την επίλυση του προβλήματος του ένοπλου αγώνα τόσο δύσκολη. Και είναι λιγάκι αυτό που συμβαίνει με τις μορφές στρατολόγησης των νέων από πλευράς ισλαμικού κράτους,  da parte dell’Isis. Έχω την εντύπωση πως στην πραγματικότητα το θρησκευτικό στοιχείο είναι δευτερεύον, δεν πιστεύω πως ο προσηλυτισμός από πλευράς του ιμάμη είναι η πραγματική αιτία της στράτευσης τόσων ευρωπαίων νεαρών. Νομίζω αντιθέτως πως είμαστε σε ένα είδος cyber-jihadismo, κυβερνοτζιχαντισμού που μάχεται ενάντια στις μητροπόλεις και τους χώρους  (όχι απαραίτητα συμβολικούς) της δύσης, με έναν στρατό κι αυτόν επίσης τύπου εξωεδαφικού.

Ας επιστρέψουμε ξανά στην φυσικότητα του πολέμου…

Και επίσης η διαρκής κατάσταση εξαίρεσης που ακολούθησε τις επιθέσεις, τα έκτακτα μέτρα ασφάλειας και το μπλόκο στις μετακινήσεις που επακολούθησαν, καθίστανται, μου φαίνεται, κάτι φυσικό, νορμάλ. Όπως φυσική, υπήρξε η αντίδραση των αγορών αμέσως μετά τις επιθέσεις του Παρισιού. Η στιγμή ανησυχίας, η δευτέρα με το εκ νέου άνοιγμα μετά την επίθεση της παρασκευής 13, κράτησε μισή ώρα. Μετά όλες οι αγορές, ειδικότερα η γαλλική χρηματιστική αγορά, πήραν ξανά την νορμάλ τους πορεία, μάλιστα ανοδική. Είχαν φυσικά προνομιακή μεταχείριση ο τομέας της άμυνας και ο ενεργειακός, όπως συμβαίνει πάντα, στην βάση της υπόθεσης πως μια κατάσταση πολέμου προκαλεί,στο επίπεδο της ασφάλειας και της άμυνας, την αύξηση της παραγωγής όπλων έτσι όπως την αύξηση στην κατανάλωση της ενέργειας και του πετρελαίου.  Και αυτοί οι τομείς,  που παροτρύνθηκαν πάραυτα υπερκάλυψαν την ελαφρά μείωση όλων των τίτλων των συνδεδεμένων στην αεροπορική μεταφορά, τον τουρισμό και τις ξενοδοχειακές υποδομές. Μου κάνει μεγάλη εντύπωση η παγετώδης φυσικότητα της λειτουργίας των αγορών, που σύμφωνα μ’ εμένα είναι κερδοσκοπική και συμμετρική με την κατάσταση στην οποίαν βρισκόμαστε.

Σε αυτόν τον επαναπροσδιορισμό του πολέμου, πως αρθρώνονται ή αναδιοργανώνονται ο ανοιχτός πόλεμος και τα οικονομικά και χρηματιστικά συμφέροντα που κινούν τους τομείς της ενέργειας και του πετρελαίου?

Μου φαίνεται πως πρέπει πρώτα να εξετάσουμε το ξεπέρασμα της σχέσης αιτία-αποτέλεσμα. Πρέπει να λάβουμε υπόψη πως βρισκόμαστε στην κατάσταση στην οποίαν οι προοπτικές εξόδου από την κρίση απομακρύνονται. Μιλούσα, στην αρχή, για την επίδραση στην δύση και στην Ευρώπη ειδικότερα, της επιβράδυνσης της κινεζικής οικονομίας. Αναλογικά επίσης μπορούμε να δούμε τις υποχωρητικές επιπτώσεις  μέσα στις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στην Ρωσία μετά την εισβολή στην Ουκρανία. Βλέπουμε όμως την ίδια στιγμή πως οι κεντρικές τράπεζες, ειδικότερα η ευρωπαϊκή  Bce, είναι έτοιμες να εκτοξεύσουν εκ νέου κι αν είναι δυνατόν με τρόπο ακόμη πιο επεκτατικό τις πολιτικές  quantitative easing, δηλαδή δημιουργίας ένεσης ρευστότητας στις αγορές. Γνωρίζοντας πολύ καλά πως τα αποτελέσματα θα είναι περιορισμένα.  Ο οικονομικός νομισματικός εγκέφαλος είναι απολύτως διαυγής όσον αφορά την ανάγκη να κρατηθεί υψηλό το επίπεδο δραστηριότητας και δημοσιονομικών πιστώσεων, κονδυλίων χρηματοδότησης, του πλούτου.  Είναι όμως άλλο τόσο διαυγής στο να θεωρεί με τρόπο απογοητευμένο αυτά τα μέτρα, που είναι προορισμένα να διαρκέσουν τουλάχιστον μέχρι το 2017. Το προηγούμενο των ΗΠΑ μας λέγει πως αυτά τα νομισματικά μέτρα συνεισέφεραν σχετικά λίγο στην ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας, που βέβαια υπήρξε αντίθετα απ’ ότι στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Όλο αυτό για να πούμε πως ο πόλεμος αντιπροσωπεύει ένα είδος κεϋνσιανού προθάλαμου.  Φτάνει να σκεφτούμε πως τα έξοδα για την ασφάλεια, που σίγουρα προορίζονται να αυξηθούν, θα παραμείνουν έξω από τα εθνικά deficit, ελλείμματα.   Δεν είμαι ένας συνομωσιολόγος, αλλά νομίζω πως αυτή είναι η φόρμουλα με την οποίαν γίνεται προσπάθεια εξόδου από την λιτότητα: στρατιωτικοποίηση της επικράτειας και των ζωών μας και κεϋνσιανή αύξηση των εξόδων συνδεδεμένων στην άμυνα και την ασφάλεια.

Μπορούμε λοιπόν να πούμε πως ο πόλεμος, μέσα βέβαια στη νέα του διαμόρφωση, συνεχίζει να εργάζεται με τον πιο παραδοσιακό τρόπο σαν διέξοδος από την κρίση?

Η διαφορά σε σχέση με την κλασική σχέση μεταξύ κρίσης και πολέμου σαν ερέθισμα κεϋνσιανό με την πιο άξεστη και βάναυση έννοια, είναι πως εδώ δεν θα βγούμε ποτέ από την κρίση αλλά θα τροποποιηθούν οι τρόποι μέσα από τους οποίους θα βρισκόμαστε μέσα στην κρίση τα επόμενα χρόνια.  Όταν μιλώ για στρατιωτικοποίηση των μορφών ζωής θέλω να πω πως ο υφέρπων πόλεμος στην φυσικότητά του, την κανονικότητά του θα είναι ένα ερέθισμα για να τροποποιηθούν οι μορφές κυριαρχίας μέσα σε μια κρίση προορισμένη να διαρκέσει.

E λοιπόν: πως θα αντιτεθούμε στον πόλεμο? Μπορούμε να σκεφτούμε την σύγκρουση σαν το αντίθετο στον πόλεμο?

Πριν από καιρό, σε μια συζήτηση με τον Gigi Roggero, έλεγα πως αυτή η οικονομικό-χρηματιστική κρίση ήταν σαν μια νέμεσις του κεφαλαίου. Με κατεστραμμένο το κεφάλαιο σαν κοινωνική σχέση, με κατεστραμμένη την φορντική εργατική τάξη, να λοιπόν η εκδίκηση. Πιστεύω πως δεν υπάρχει ανάπτυξη και εξέλιξη δίχως αγώνα. Ο αγώνας δεν είναι μόνο κινητήρας και μοχλός της εξέλιξης διότι  προκαλεί ανανέωση των παραγωγικών διαδικασιών και των μορφών αναδιανομής του εισοδήματος τονώνοντας έτσι την ζήτηση. Ο αγώνας παράγει επίσης πληροφορία, ευφυία. Αντιθέτως, τα τελευταία τριάντα χρόνια υπήρξε μια προσπάθεια συνεχής και συστηματική να διαρραγεί αυτή η κοινωνική σχέση, δημιουργώντας μια κατάσταση απολύτου ζοφερότητας.

Όπως όλοι, προσπαθώ να καταλάβω εκείνο που συμβαίνει στην Μέση Ανατολή αλλά μου είναι ακραία δύσκολο. Υπάρχουν συμμαχίες που τροποποιούνται ακριβώς με την έννοια τέλους της αυτοκρατορίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες  – το επεξηγεί το δόγμα Obama – προσπαθούν να απεμπλακούν από την Μέση Ανατολή για να επικεντρωθούν περισσότερο επάνω στην Κίνα και την Ρωσία. Μετά υπάρχουν  μια σειρά διαδικασιών που βλέπουν νέους παίκτες να εργάζονται για την διάλυση της κρατικής διαμόρφωσης που στην περιοχή είχε επιτρέψει τις τελευταίες δεκαετίες στην αυτοκρατορία να λειτουργήσει.  Μου φαίνεται πως οι ΗΠΑ από την μια αποδεσμεύονται και από την άλλη στοχεύουν στην δημιουργία μιας κατάστασης εγγυημένη σταθερότητα από την διαρκή σύγκρουση μεταξύ κρατών, από τα οποία κανένα δεν δύναται να ηγεμονεύσει της κατάστασης.  Η σχέση ανάμεσα στην Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Ιράν και Ισραήλ σίγουρα πηγαίνει προς αυτή την κατεύθυνση. Καμία από αυτές τις δυνάμεις δεν είναι πλέον σε θέση να ενεργήσει σαν προνομιακός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών και να δημιουργήσει μια ιεραρχία εντολής εξουσίας στην περιοχή.   Την ίδια στιγμή, οι ρώσοι προσπαθούν, με μιαν σχετική δεξιοτεχνία και εξυπνάδα, να εκμεταλλευτούν αυτή την κατάσταση για να αντιμετωπίσουν την εσωτερική οικονομική και κοινωνική κρίση. Ο ρόλος που ανέλαβε η Ρωσία στην περιοχή , από την μία, επιτρέπει στην χώρα να απεμπλακεί σε διεθνές επίπεδο ύστερα απ’ όσα συνέβησαν στην Ουκρανία.  Επηρεάζουν δηλαδή την πολιτική όχι μόνον στρατιωτική αλλά και διπλωματική στην περιοχή, όπως είδαμε στην σχέση με την Γαλλία του  Holland μετά τα γεγονότα στο Παρίσι. Από την άλλη, όμως, η Ρωσία είναι πάντα μια χώρα που δεν έχει μια οικονομική χρηματιστική δύναμη τέτοια ώστε να υποστηρίξει αυτό τον τύπο περιπέτειας. Ρισκάρει πολύ. Ρισκάρει να βαλτώσει όπως στο Afganistan.

Και η Τουρκία πως τοποθετείται στο μεσανατολικό σενάριο, και υπό το φως των πρόσφατων εντάσεων με την Ρωσία?

Η Turchia βρίσκεται μέσα σε αυτό το ίδιο παιχνίδι αναζήτησης ενός ρόλου στην Μέση Ανατολή. Και παίζει καλό παιχνίδι μιας και προστατεύεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες ωσάν μέλος του NATO και προστατευμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από την οποίαν χρηματοδοτείται για το πρόβλημα των προσφύγων. Αυτό είναι μια παραδοξότητα έχοντας δει πως, όπως αποκαλύφθηκε τον τελευταίο καιρό, η Τουρκία χρηματοδοτεί το Isis αγοράζοντας το πετρέλαιο που αντλείται στις ζώνες που έχει κατακτήσει στρατιωτικά το Ισλαμικό Κράτος. Είμαστε σε μιαν κατάσταση από την οποίαν δεν θα βγούμε σίγουρα με τους συνεχείς βομβαρδισμούς την Συρία. Δεν βλέπω διέξοδο, εκτός εκείνης του να εφεύρουμε μια μορφή να είμαστε μέσα και ενάντια σε αυτό τον πόλεμο και αυτή την κρίση.

Επιστρέφουμε έτσι στην προηγούμενη ερώτηση: πως θα αντιτεθούμε στον πόλεμο?

Ξεκινώντας ξανά μορφές σύγκρουσης και ανταγωνισμού επικεντρωμένου σε τόπους όπου η τρομοκρατία έχει μεγαλύτερο περιθώριο μανούβρας: τις μητροπόλεις, τις περιφέρειες, τα προάστια. Μην ξεχνάμε πως αυτό το μίσος, αυτή η βία που χαρακτηρίζει τα κινήματα των τζιχαντιστών είναι και κόρη επίσης μορφών ανακατανομής, ενσωμάτωσης και welfare που ήρθαν να εκλείψουν τα τελευταία είκοσι χρόνια. Είναι εκπληκτικό να βλέπουμε πως μέσα στα τελευταία χρόνια κι όχι μόνο στο Ισλαμικό Κράτος, σκέφτομαι για παράδειγμα την Algeria, ο τζιχαντισμός επικεντρώθηκε στο χτίσιμο κοινωνικών υποδομών, αλληλοβοήθειας που τον ενδυνάμωσαν αφάνταστα. Κι αυτό ενώ ακριβώς εδώ στην Ευρώπη το κεφάλαιο και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές στόχευσαν στην καταστροφή των αναδιανεμητικών συστημάτων. Συμφωνώ αρκετά με εκείνους που λεν πως ένας εξεγερμένος περισσότερο, ένας ανατρεπτικός περισσότερο ισοδυναμεί με δέκα τρομοκράτες λιγότερους. Με την έννοια πως λείπει σήμερα ένας επαναπροσδιορισμός και μια ενεργοποίηση μορφών διαμαρτυρίας εκεί όπου ζούμε και όπου στερούμαστε μέλλοντος, ελπίδων για την διαδρομή μας στην ζωή, για την ευχαρίστηση, την ευτυχία, την απόλαυση.  Το να ζεις έχει καταντήσει κουραστικό, επώδυνο. Και ο τζιχαντισμός δίνει, με αυτή την έννοια, μια απάντηση. Είναι μια απάντηση τρελή, τρομερή, παραληρηματική, αλλά είναι μια απάντηση που έχει να κάνει με το χτίσιμο αλληλεγγύης και κοινωνικών σχέσεων, αυτό που μας λείπει.  Είναι ποτέ δυνατόν να μην αντιλαμβανόμαστε πως δείκτες νεανικής ανεργίας ύψους  40-45% είναι φυτώριο επικινδυνότατο? Δεν μου φαίνεται να έχουμε μεγάλη όρεξη να αντιμετωπίσουμε πραγματικά την κατάσταση έξω απ’ την δημιουργία μορφών εργασίας που να δίδουν την δυνατότητα μεγαλύτερης θολερότητας σε σχέση με το μέλλον και μεγαλύτερη ανασφάλεια.

Ένα τελευταίο θέμα που θα θέλαμε να σου θέσουμε βρίσκεται πέρα από το θέμα που συνδέεται στενά με τον πόλεμο αλλά όχι με εκείνο της κρίσης. Μιλούν για επανεκκίνηση, είναι ένα  refrain που τρέχει ήδη πολύ. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα?

Υπάρχει κάποιο δεδομένο που μου έκανε μεγάλη εντύπωση και που επιβεβαιώνει την άποψη της αδυναμίας εξόδου από την κρίση στο προσεχές μέλλον. Είναι ένα δεδομένο που έχει να κάνει με τις νομισματικές πολιτικές: μάθαμε πρόσφατα πως το 80% της ρευστότητας που δημιουργήθηκε και διοχετεύτηκε στους χρηματοδοτικούς  κύκλους μέσα από το quantitative easing (που ελαττώνει το επιτόκιο για τις τράπεζες καθιστώντας τες πιο ευέλικτες στην προοπτική να απελευθερώσουν τις πιστώσεις και τα δάνεια σε επιχειρήσεις και οικογένειες) εναποτίθεται στην Φρανκφούρτη, στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, viene depositata a Francoforte, alla Banca Centrale Europea, όπου οι τράπεζες που τοποθετούν εκεί το χρήμα πρέπει επίσης να πληρώσουν ένα αρνητικό επιτόκιο της τάξης του 0,2%. Με αυτό τον τρόπο, η ρευστότητα που διοχετεύεται για την επαναδρομολόγηση της πίστωσης οπότε και της οικονομίας, παρακρατείται σε στοκ, αποστειρωμένη. Το όχι δίχως σημασία αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι πως τα κανάλια διαμεσολάβησης για την διαβίβαση σε οικογένειες και επιχειρήσεις αυτής της ρευστότητας, που είναι οι τράπεζες, δεν λειτουργούν διότι η ρευστότητα επιστρέφει ακριβώς εκεί απ’ όπου είχε ξεκινήσει, στο σημείο της ενσωμάτωσής της στο οικονομικό-χρηματιστικό κύκλωμα.  Και εάν η ρευστότητα δεν χρησιμοποιείται για να παρέχει πίστωση σημαίνει πως, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, δεν υπάρχουν συγκεκριμένες προοπτικές πως οι ενέσεις ρευστότητας μπορούν να δημιουργήσουν με συγκεκριμένο τρόπο επανεκκίνηση της οικονομίας.   Είναι αυτό ένα δεδομένο που με κάνει να παντρεύομαι την ιδέα εκείνου που ονομάσαμε  quantitative easing for the people, μια πολιτική δηλαδή νομισματική που αντί να δίνει ενέσεις ρευστότητας μέσα από το τραπεζικό σύστημα, που όπως μόλις είπα δεν μοιάζει να λειτουργεί, να μοιράσει ρευστότητα απευθείας στους ευρωπαίους πολίτες. Περί αυτού μιλά επίσης και η εφημερίδα  “Il sole 24 ore”; ο Guido Tabellini, για παράδειγμα, έγραφε πρόσφατα πως θα μπορούσε να είναι μια προοπτική εξόδου από αυτή την κατάσταση καθολικής στασιμότητας. Αυτή η προοπτική, ή καλύτερα αυτή η πρόταση ήδη έγινε αντικείμενο μιας εκστρατείας που αρχίζει να κινείται στην Ευρώπη και σηκώνει κεφάλι, αν και στην Ιταλία δεν αναφέρεται πολύ.  Είναι για παράδειγμα μέρος του προγράμματος του ηγέτη των εργατικών Jeremy Corbyn. Είναι μια πρόταση που θέτει το πρόβλημα της διανομής  εισοδήματος διαμέσου εκείνων των μηχανισμών που γνωρίσαμε αυτά τα χρόνια σαν νομισματικές πολιτικές μη συμβατικές που θα έπρεπε όμως να στοχεύσουν να διανέμουν εισόδημα συγκεκριμένα και άμεσα, απευθείας, γενόμενες αντικείμενο μιας νέας κοινωνικής σύμβασης.

 

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Commonware

Dentro e contro la normalità della guerra. Intervista a Christian Marazzi- di Antonio Alia e Anna Curcio

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

καιρός πολέμου και επανάσταση στον μεσογειακό χώρο

mohamed_mediterraneo Giovedì 28 Agosto 2014 09:45
Tempo di guerra e rivoluzione nello spazio mediterraneo
καιρός πολέμου και επανάσταση στον μεσογειακό χώρο

Grandezza carattere

_η Μεσόγειος Μέση Ανατολή και Βόρειος Αφρική από την οπτική αυτού που δεσμεύεται να ανατρέψει την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων θα μπορούσαν να εμφανίζονται τώρα σαν σφίγγες που προτείνουν από έτος σε έτος, από μήνα σε μήνα, από μέρα σε μέρα αινίγματα ανεπίλυτα. τα εργαλεία με τα οποία συχνά είμαστε εξοπλισμένοι για να αντιμετωπίσουμε το εγχείρημα ή μας φέρνουν στην ήττα ή μας οδηγούν σε λύσεις περίεργες. η πρώτη περίπτωση είναι αυτή της χρήσης δίχως κριτική ματιά των επιστημών του αντιπάλου και της αντίστοιχης έλλειψης στο εσωτερικό των επαναστατικών κινημάτων εδώ και τουλάχιστον τριάντα χρόνια μιας συζήτησης γύρω από την καπιταλιστική επιστήμη και στα πιθανά αντίμετρα και αντί-επιστήμες της δικής μας πλευράς που θα έπρεπε να κατέχουμε.

η δεύτερη περίπτωση είναι σχετική με μια συγκεκριμένη γεωπολιτιστική, που ενθαρρύνεται από την συνωμοσιολογία, σύμφωνα με την οποία η ιστορία, και το παρόν μας, είναι το αποκλειστικό αποτέλεσμα του παιχνιδιού ανάμεσα στις μυστικές υπηρεσίες, τις υπέρ κρατικές οργανώσεις και τα υπουργεία εκείνης ή της άλλης δύναμης, και κατά την οποία ο κόσμος του σήμερα είναι εκ των πραγμάτων χωρισμένος σύμφωνα με το σχήμα που προσεγγίζονταν με εκείνο του Ψυχρού Πολέμου. από εδώ θα έπρεπε να συμπαραταχθούμε με την μια ή την άλλη πλευρά, ίσως παίρνοντας σαν πηγή την ανάλυση φωτογραφιών που δείχνουν ‘με σαφήνεια’ μια συνωμοσία έργο εκείνου του πολιτικού ή ενός σουλτάνου!

για να μη μιλήσουμε για την άμεση χρήση, ανέμελη και »αντικειμενική» πηγών δημόσιας πληροφόρησης τοξικής ή ακόμη και κοινοβουλευτικές εκθέσεις επεξεργασμένες από στρατιωτικές πηγές ή από τις ίδιες τις μυστικές υπηρεσίες, που, αν και μερικές φορές ενδεικτικές πολιτικών και στρατηγικών προσανατολισμών, θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη προσοχή και να εξετάζονται σύμφωνα με τις συγκυρίες! αντιθέτως μας ενδιαφέρει να δώσουμε τη συνεισφορά μας, μετριούτσικο ακόμη, για μια κριτική και ανταγωνιστική γνώση που να μπορεί να λαμβάνει υπόψη το γεωπολιτικό πλαίσιο όμως για να του επιτεθεί πολιτικά και πρακτικά, για να μην είναι πλέον σε υποδεέστερη κατάσταση.

το 2011 παρουσιάζεται σήμερα σαν η χρονιά κατά την οποία ο ταξικός αγώνας στην μακροσκοπική του διάσταση έγινε σαφής στο καπιταλιστικό σύστημα-κόσμο σε κρίση (βλέπε παγκόσμια κατανομή εισοδήματος, κερδών και μισθών ) διαμέσου της ενεργοποίησης επαναστατικών διαδικασιών ή μιας σειράς εξεγέρσεων. αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Εγγύς Ανατολή και στην Βόρεια Αφρική το ερμηνεύουμε ξεκινώντας από αυτό το δεδομένο και από την πρωτοκαθεδρία του στο πλαίσιο των διαφόρων επιπέδων των γεωπολιτικών σχέσεων στο έργο που παίζεται. αντίθετα με αυτούς που πιστεύουν πως την ιστορία την γράφουν αυτά τα περίφημα think tank των υπηρεσιών ασφαλείας, εμείς πιστεύουμε πως είναι αποτέλεσμα δυνάμεων, εξουσιών και αντί-εξουσιών των οποίων και αυτά τα περίφημα think tank είναι μέρος, πολύ συχνά όμως όχι πρωταγωνιστές, καθώς προτείνουν γνώσεις και προοπτικές αναποτελεσματικές για τις δυνάμεις που υπηρετούν. obama_saudita μας φαίνεται πως είναι ακριβώς η περίπτωση όλων αυτών που συμβαίνουν εδώ και κάποιο χρόνο γύρω από τις ακτές της Μεσογείου όπου μεγάλος μέρος αυτών των περίφημων μυστικών υπηρεσιών, και άλλων ιδρυμάτων με αυτές συνδεδεμένων, που »είχαν προβλέψει τα πάντα» δεν νομίζουμε πως έδωσαν προγνώσεις και συμβουλές άλλο τόσο αποτελεσματικές! ξεχάσαμε ήδη τι τέλος είχε ο αμερικανός πρεσβευτής και η πρεσβεία στη Λιβύη? ή την έκβαση της δημο-ισλαμικής υπόθεσης στις δημοκρατικές μεταβάσεις στην Αίγυπτο ή την Τυνησία?

από την θυσία του Mohamed Bouazizi μέχρι σήμερα αντιθέτως, τόσο τα καθεστώτα που αποκεφαλίστηκαν από τις επαναστατικές διαδικασίες, όσο και το υπόλοιπο των παγκόσμιων και τοπικών δυνάμεων φαίνονται προσανατολισμένες από άμεσες λύσεις που δρουν στη στιγμή δίχως μακροπρόθεσμες προοπτικές. χαιρετίζουμε το γεγονός στον βαθμό που αυτή η έλλειψη προσδιορίζεται επίσης ως δυνατότητα για την πλευρά μας, εάν καλλιεργηθεί. ο πρώτος που εκδήλωσε μεγάλη και ανιδιοτελή τύφλωση, υπήρξε ακριβώς ο Barak Obama, που με τον λόγο του στο Κάιρο το 2009, εξήγησε στον κόσμο πως ο Λευκός Οίκος σε σχέση με τις χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία θα είχε διατηρήσει τους ίδιους προσανατολισμούς των προηγούμενων διοικήσεων, μεταβάλλοντας μόνο την μέθοδο και τα εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν : από την enduring freedom στη soft-power.

οι προσανατολισμοί θα είχαν λοιπόν απαντήσει στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών. η πρόσφατη έκβαση είναι πως με το να συνεχίζουν να ακολουθούν αυτά τα συμφέροντα σήμερα βρίσκονται υποχρεωμένες να έχουν σαν partner στην περιοχή τους πικρούς εχθρούς της Συρίας του Assad και κυρίως το Ιράν που παρουσιάζονται σαν πολύ πιο σταθεροί πόροι για την ανάσχεση της προέλασης του ISIS στο Ιράκ της μετά Σαντάμ εποχής; ενώ η Τουρκία, που από καιρό οδηγείται προς ανατολικά, και η Σαουδική Αραβία δεν φαίνονται πλέον να θέλουν να δώσουν εγγυήσεις των σταθερών συμμάχων περασμένων εποχών. οι επαναστατικές διαδικασίες έχουν λοιπόν αναστατώσει ακόμη και τις στερεότατες σχέσεις που οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν υφάνει από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου μέχρι σήμερα στην περιοχή.

οι ευρωπαϊκές δυνάμεις όπως η Γαλλία, η Μεγάλη Βρετανία και η Ιταλία με την χαμένη στρατιωτική παρτίδα στην Λιβύη, και με την ανικανότητα πολιτικής αλληλεπίδρασης με την post-Ben Ali και τη »νέα» Αίγυπτο των στρατιωτικών άφησαν έδαφος στην περιοχή σε νέους παίκτες. η hard power (οικονομικό-στρατιωτική) των ευρωπαϊκών δυνάμεων δεν έλυσε τις κρίσεις σύμφωνα με τα συμφέροντά τους (το λυβικό παράδειγμα είναι εντυπωσιακό ), ούτε στάθηκαν ικανοί να συστήσουν ένα πρόγραμμα soft-power στο ύψος των άλυτων κόμπων (φτάνει μόνο να αναφέρουμε την frontex και τις συνολικές πολιτικές για την μετανάστευση κάθε ευρωπαϊκής χώρας).

νιώθουμε πως αυτό υποδεικνύει την περαιτέρω κατάρρευση ενός ηγεμονικού σχεδίου που την εποχή του Ψυχρού Πολέμου προσπάθησε να τρέξει να προστατευτεί από τις διαδικασίες αποαποικιοποίησης και του αραβικού εθνικισμού, και που σήμερα κινδυνεύει, για τα συμφέροντα των elites αυτών των χωρών, να παραμείνει με μια αξία »δυνάμεων» στο χέρι απλώς συμβολική : η στρατιωτική δύναμη μοιάζει μειωμένη και από την κρίση των μεμονωμένων χωρών, ενώ η ικανότητα πρόβλεψης και διπλωματικής παρέμβασης, πολιτικής, και πολιτιστικής δεν παρουσιάζεται στο ύψος των κρίσεων (φτάνει να αναφέρουμε την άμεση υποστήριξη στην υπόθεση δημο-ισλαμική που εισήλθε σε κρίση αμέσως μόλις κατέκτησε την εξουσία). tahrir_square_egypt

στη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σταθεροποιούνται πλέον τοπικές δυνάμεις [και όχι μόνο] η Σαουδική Αραβία ,η Τουρκία, και το Ιράν (που μεταξύ άλλων είναι πλέον μια δύναμη ‘σχεδόν’ πυρηνική ). μπροστά στις επαναστατικές διαδικασίες αυτή η τελευταία υποστήριξε (δίχως να της το έχει ζητήσει η πλατεία ) το κίνημα στο Bahrain, και την ίδια στιγμή το Συριακό καθεστώς. υποστήριζε την Hamas σε αντί-ισραηλινή λειτουργία, όμως τώρα έχει κατά πολύ αραιώσει την υποστήριξη στην παλαιστινιακή παράταξη που πλησίασε με την σειρά της το Qatar.

η Σαουδική Αραβία λειτουργώντας αντί-ιρανικά τα κατάφερε ακόμη και στην επιχείρηση, πραγματικά, συγκινητική, να κάνει την Αραβική Ένωση να καταφερθεί ενάντια στο συριακό καθεστώς, ενώ, με την κάλυψη της Επιτροπής Συνεργασίας των Κρατών του Κόλπου, έστειλε τον στρατό της να σφαγιάσει, βασανίσει και καταστείλλει το κίνημα στο Μπαχρέιν, όπως στην Υεμένη υποστήριξε μέχρι την τελευταία στιγμή τον Saleh, στηρίζοντας στο τέλος ένα μαϊμού »καθεστώς αλλαγής».

ανάμεσα στο Iran και την Arabia Saudita υπάρχει μια πολιτική ισχύος στην περιοχή στην οποία οι ηθικές αρχές και οι θρησκευτικές ταυτότητες ενεργούν ως κάλυμμα και ως εργαλεία και όχι σαν ουσιαστικά στοιχεία. το ίδιο ισχύει και για την Turchia ακόμα πιο δυνατή μετά την νίκη του Erdogan που μολονότι κρατά κρεμασμένο σε μια κλωστή την διαδικασία ειρήνης με το τουρκικό κουρδιστάν, ακολουθεί στη Συρία μια πολιτική αντί-κουρδική και υποστήριξης του ISIS σαν υποθήκη στο ηγεμονικό της σχέδιο στην περιοχή.

οι αντιθέσεις ανάμεσα στις τοπικές δυνάμεις ακολουθούν τη λογική της σμιθικής εχθρότητας, dell’inimicizia schmittiana, θέτοντας επίσης σε δεύτερο επίπεδο τα άμεσα συμφέροντα των USA. με το παράδοξο πως ακριβώς οι καλύτεροι πόροι-παίκτες για τις Ηνωμένες Πολιτείες με σκοπό να σταθεροποιηθεί το μετά Σαντάμ Ιράκ και να μπει φρένο στο Ισλαμικό Κράτος (με προοπτική την επίθεση στην επαναστατική κουρδική υπόθεση ) είναι όντως και κυρίως το Ιran, και μετά η Siria του Assad αδυνατισμένη από τον εμφύλιο πόλεμο.

σε αυτό το πλαίσιο η σιωνιστική ονότητα στοχεύει στη νέα Αίγυπτο των στρατιωτικών, αραιώνοντας τον ρόλο του Κατάρ, που τα είχε παιχθεί ολόκληρος στις δημοκρατικές μεταβάσεις που οδηγούνταν από την Αδελφότητα (συμπεριλαμβανομένης της καινούργιας προοπτικής της Χαμάς, όλο και πιο απόμακρης από Hezbollah και το Iran), ρίχνοντας την μπάλα προς την Σαουδική Αραβία. από αυτή την εικόνα φαίνεται πως οι δραστήριες δυνάμεις στην περιοχή έχουν υιοθετήσει μια πολιτική ισχύος δεμένη στην λήψη άμεσων αποτελεσμάτων, και παρουσιάζονται δίχως προοπτική που εκτιμά την μέση και μακρά περίοδο, δυνατή ενός μεγάλου ηγεμονικού σχεδίου.

από την ανταγωνιστική άποψη αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να αξιοποιηθεί και δείχνει ελλείψεις και αδυναμίες στις αντίπαλες πλευρές (ακόμα μεγαλύτερες όταν μιλάμε για τις ευρωπαϊκές χώρες) που τίθενται μπροστά στις επαναστατικές διαδικασίες, στις επιπτώσεις τους και στις διάρκειές τους. πρέπει όμως να είμαστε άλλο τόσο σίγουροι πως οι αδυναμίες τους δεν αντιστοιχούν αυτόματα στα πλεονεκτήματά μας : υπάρχουν ένα σωρό αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες που δύνανται να τροποποιήσουν τις καταστάσεις με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. για παράδειγμα από τις επαναστατικές διαδικασίες του 2011 αυτός που ήξερε να διεργαστεί και να υπερασπιστεί μια οργανωτική μορφή που να είναι με το μέρος μας ήταν μέχρι σήμερα η Rojava (φαινόμενο που πρέπει εκεί να φυτευτεί άπαξ δια παντός για να χρησιμοποιούν όλοι εκείνη την ατυχή έκφραση της »αραβικής άνοιξης»!). Iraq_ISIS_Abu_Wahe_2941936b

εκεί δίδεται μια λειτουργία-οργάνωση στο πλαίσιο των επαναστατικών διαδικασιών (εννοούμενων συνολικά, τόσο σε λανθάνουσα όσο και σε σαφή μορφή) που πειραματίζεται μια δυνατή-πιθανή λύση για τις κοινωνικές και πολιτικές περιστάσεις που ανέκυψαν στην υπόλοιπη Συρία τις πρώτες στιγμές της πρωτοβουλίας του επαναστατικού κινήματος (διάθεση του πλούτου, πολιτικές ελευθερίες όπως και ελευθερίες έκφρασης, τέλος στον σεκταρισμό ) που στη συνέχεια περιέπεσαν στον εμφύλιο πόλεμο.

το γεγονός είναι πως οι κοινωνικές αντιθέσεις, που καρποφόρησαν στον σαφή πολιτικό τους χαρακτήρα στις εξεγέρσεις και στις κοινωνικές διαδικασίες από ανταγωνιστική σκοπιά το 2011, παραμένουν στην Μέση Ανατολή και στην Βόρεια Αφρική (όπως και αλλού κατά τα άλλα) τελείως ανοιχτές και ανεπίλυτες, τόσο από ταξική άποψη όσο και από εκείνη την καπιταλιστική. από ταξική άποψη για παράδειγμα δεν εκφράστηκαν ούτε εφαρμόστηκαν ικανότητες και μοντέλα οργάνωσης σε θέση να μετατρέπονται για να σηκώσουν την διάρκεια και την ένταση της σύγκρουσης.

από την καπιταλιστική άποψη αντιθέτως δεν φαίνεται πως οι νέες δυνάμεις που αναδύονται στην περιοχή και οι παγκόσμιες δυνάμεις να είναι διαθέσιμες να κάνουν άλλο από το να χτυπούν δυνατά με στρατιωτικές επεμβάσεις, και συγχρόνως να ταλαντώνονται, προκαλώντας σύμφωνα με τους σκοπούς τους τα κινήματα και τις μεταβάσεις.

αυτές οι επιχειρήσεις οδηγούν σε αβέβαια αποτελέσματα δύσκολα προβλέψιμα μιας και περιστάσεις και λεπτομέρειες διαφορετικής φύσης μπορούν να μετατρέψουν ριζικά τόσο το πλαίσιο και τις συγκυρίες όσο και τους πρωταγωνιστές στο παιχνίδι. λαμβάνοντας υπ’ όψη πως οι αναδυόμενες τοπικές δυνάμεις δείχνουν να δίνουν προτεραιότητα στην πολιτική ισχύος και στο ηγεμονικό τους σχέδιο, αντί να στέκονται απλές συναρτήσεις των συμφερόντων με αστέρια και λωρίδες.  Intifada_pale

από την άλλη ας σηκώσει το χέρι αυτός που νομίζει πως το Ιράν, οι δυνάμεις της ΕΕ, οι ΗΠΑ, οι αιγύπτιοι στρατιωτικοί , οι τα στέμματα του κόλπου είναι διατεθειμένοι να απαντήσουν θετικά στις ανάγκες και τους πολιτικές φορείς, οικονομικούς και κοινωνικούς που ανέδειξαν τα επαναστατικά κινήματα του 2011! κανείς δεν θέλει, δεν μπορεί ή γνωρίζει να παρέμβει εκτός εάν ενθαρρύνοντας σεκταριστικές συγκρούσεις , θρησκευτικές ή εθνικιστικές, χρησιμοποιώντας προς ευχαρίστηση την σιωνιστική τανάλια επί της Παλαιστίνης ειδικότερα επί της αντιστεκόμενης Γάζα.

η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική, η μακρο Μεσογειακή χώρα, είναι περιοχές πολέμων και επαναστάσεων και οι μεγάλες πολιτικές και κοινωνικές διαδικασίες που εκδηλώθηκαν από το 2011 πρέπει να γίνουν κατανοητές σε μια διάσταση διάρκειας που εξαπλώνεται σε μεσαία και μακρά περίοδο. μόνο αναλαμβάνοντας αυτή την προοπτική πιστεύουμε πως είναι δυνατή η ανταγωνιστική αντίληψη αυτών που συμβαίνουν σήμερα, αρνούμενοι την πίστη πως υπάρχει μια μοίρα που σημειώνεται ως εκ θαύματος, ή πως τα πάντα μπορούν να μειωθούν σε μια παρτίδα σκάκι ανάμεσα σε λίγο- πολύ σκοτεινές δυνάμεις για παίκτες.

σε κάποιους θα φανεί προεξοφλημένο όμως θεωρούμε απαραίτητο να επιβεβαιώσουμε πως δεν υπάρχει κανένα μεγάλο οργανωμένο δραστήριο πολιτικό σώμα για να απελευθερώσει από την εργασία και την κλοπή του καπιταλιστικού συστήματος σε κρίση….οι ορίζοντες δυνατότητας για εμάς ανοίγουν αντιθέτως ξεκινώντας από τις επαναστατικές διαδικασίες που βρίσκονται σε σχέση εχθρότητας με όλα τα σώματα που λειτουργούν μέσα και για το καπιταλιστικό σύστημα-κόσμο, φορτωμένες αμφιθυμίες, σίγουρα ακόμη άγουρες, και εισαγωγή μιας ιστορίας με αβέβαια αποτελέσματα, για τις οποίες όμως κι εμείς, που ζούμε στην βόρεια ακτή της Μεσογείου, είμαστε κομμάτι.

Infoaut

NB: στην πολύ μερική αυτή αντιμετώπιση αποκόπηκε, αν και εκτιμάται, ο ρόλος της Κίνας και της Ρωσίας. θα είναι αντικείμενο επόμενων εμβαθύνσεων πάνω στις οποίες ήδη εργαζόμαστε.

Pubblicato in APPROFONDIMENTI, δημοσιεύτηκε στις εμβαθύνσεις.