σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Rojava – Ροζάβα

Ο χρήστης  έκανε Retweet

 Ο χρήστης  έκανε Retweet

To επόμενο Σάββατο 9 Νοέμβρη θα προβληθεί στο Επί τα Πρόσω η ταινία JIYAN’S STORY του Haluk Unal για τους αγώνες των γυναικών στη

διεθνισμός, internazionalismo

2 Νοεμβρίου ’19 – Ημέρα παγκόσμιας αντίστασης για την Ροζάβα #riseup4rojava

Η επανάσταση στη Βόρειο-Ανατολική Συρία θα νικήσει, ο φασισμός θα τσακιστεί

Στις 16:00 την 9η του Οκτώβρη, ο κατοχικός Τουρκικός στρατός και οι Ισλαμιστές σύμμαχοι τους ξεκίνησαν την επίθεση εναντίον των απελευθερωμένων εδαφών της βόρειας Συρίας. Την ετοίμαζαν άλλωστε από καιρό.

Στις 16:00 ακριβώς το απόγευμα οι βόμβες έπεφταν βροχή πάνω σε ανθρώπους στα συνοριακά χωριά και στις πόλεις. Οι τζιχαντιστικές συμμορίες ξεκίνησαν να εισβάλουν υπό τις εντολές του Τουρκικού στρατού και προσπάθησαν να εισχωρήσουν στην συνοριακή περιοχή. Η Τουρκία ισχυρίζεται πως διεξάγει μια ¨στρατιωτική επιχείρηση¨ που αποσκοπεί να “διασφαλίσει τα σύνορα” και να δημιουργήσει μια λεγόμενη “ζώνη ασφαλείας”, ενώ στην πραγματικότητα ο τουρκικός στρατός και οι τζιχαντιστές σύμμαχοί του αποσκοπούν στην κατοχή ολόκληρης της -δημογραφικά- κατά βάση Κουρδικής περιοχής κατά μήκος των συνόρων. Το καθεστώς της Άγκυρας μιλάει για “πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας” και διαμηνύει πως ο επιθετικός αυτός πόλεμος δεν στρέφεται εναντίον του πληθυσμού, αλλά οι αδιάκριτοι βομβαρδισμοί κατοικιών, οι λεηλασίες, ο εκτοπισμός εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, οι εκτελέσεις και απαγωγές εκατοντάδων ανθρώπων μιλούν μια άλλη γλώσσα. Όσο ο πόλεμος εναντίον της Β.Α Συρίας προχωράει, γίνεται όλο όλο και πιο ξεκάθαρο σε τι αποσκοπεί ο Ερντογάν, σε τίποτα λιγότερο από την εθνοκάθαρση μέσω τις βίαιης εκδίωξης εκατομμυρίων ανθρώπων και τη μακροπρόθεσμη δημογραφική αλλαγή ολόκληρης της περιοχής.

Στη Βόρεια Συρία, υπό την σκιά του Συριακού εμφυλίου, ένα επαναστατικό και δημοκρατικό κοινωνικό εγχείρημα άνθησε τα τελευταία επτά χρόνια. Εξαρχής αποτέλεσε αγκάθι στα πλευρά των δυνάμεων της περιοχής και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Οι κοινωνίες της Β.Α. Συρίας εγκαθίδρυσαν την δικιά τους αυτοδιοίκηση δημιούργησαν μια όαση ειρήνης και ισότιμης συνύπαρξης όλων των πληθυσμιακών ομάδων, προέταξαν την απελευθέρωση των γυναικών, την οικολογική οικονομία και την ριζοσπαστική δημοκρατία. Η δημοκρατική συνομοσπονδία την Β.Α. Συρίας έγινε ένα υπαρκτό παράδειγμα ενός ειρηνικού και δημοκρατικού μέλλοντος για την μέση ανατολή μακριά από τοπικούς δεσποτισμούς και ξένου ελέγχου. Και τέλος, οι δυνάμεις άμυνας των λαών της Β.Α. Συρίας οι Συριακές δημοκρατικές δυνάμεις (SDF) κατάφεραν να τσακίσουν τα απομεινάρια του ισλαμικού κράτος (Ι.Κ).

Σήμερα, τζιχαντιστικές πολιτοφυλακές, κατά βάση μαχητές του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ-Κάιντα και ξαναεφορμούν μέσω της επίθεσης της Τουρκίας στη Βόρεια Συρία και σκορπούν τον φόβο και τον τρόμο. Οι χώρες της Διεθνούς Συμμαχίας, με πάνω από όλες τις ΗΠΑ, έστρωσαν τον δρόμο στον επιθετικό πόλεμο της Τουρκίας μέσω της συντονισμένης απόσυρσης των στρατευμάτων τους από την περιοχή των συνόρων. Γύρισαν την πλάτη στους συμμάχους τους και θυσιάζουν τους ανθρώπους της Β.Α. Συρίας στα βρώμικα συμφέροντα τους. Οι κυβερνήσεις του κόσμου συμφώνησαν να στρέψουν αλλού το βλέμμα τους όσο η τουρκικές κατοχικές δυνάμεις με τους τζιχαντιστές τους διαπράττουν μια γενοκτονία με οπλισμό του ΝΑΤΟ.

Αλλά δεν θα σταθούμε σιωπηλοί μάρτυρες του μακελιού που συμβαίνει μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Μονάχα ένα ευρύ και μάχιμο αντιπολεμικό κίνημα θα σταματήσει αυτόν τον πόλεμο, όπως όταν οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους σε ολόκληρο τον κόσμο εναντίον του πόλεμου του Βιετνάμ και στην εισβολή στο Ιράκ του 2003. Η συνείδηση της ανθρωπότητας πρέπει να εξεγερθεί μπροστά στη βαρβαρότητα της Τουρκίας.

Την 1η του Νοέμβρη του 2014 εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο το κόσμο βγήκαν στο δρόμο για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους με την Ηρωική αντίσταση στο Κομπάνι, καλούμε φέτος η 2η του Νοέμβρη να γίνει ημέρα παγκόσμιας αντίστασης ενάντια στον επιθετικό πόλεμο της Τουρκίας, να γίνει μια διακοπή της κανονικότητας και να την παραλύσουμε. Συμμετάσχετε σε δημιουργικές και διαφορετικές δράσεις κοινωνικής ανυπακοής, διαδηλώσεις και βγείτε στους δρόμους και σε δημόσιους χώρους. Όσο η σφαγή συνεχίζεται, η αντίσταση πρέπει να κάνει το ίδιο.

Η επανάσταση στη Συρία θα νικήσει, ο φασισμός θα τσακιστεί !

2 Νοέμβρη όλοι/ες στο δρόμο

Πρωτότυπη δημοσίευση 20/10/2019
via hevalen-gr.espivblogs.net

2 Νοεμβρίου '19 – Ημέρα παγκόσμιας αντίστασης για την Ροζάβα #riseup4rojava

  1. YPJ Commander Nucan: The resistance will determine our future

    YPJ General Command Member Axin Nucan evaluated the occupation attack of the Turkish state and mercenaries against Rojava.
  2. An Anarchist view on «ceasefire» in Turkish invasion into NE Syria, which Turkey broke hours after it’s declaration, killing dozens of civilans and fighters: The “Ceasefire” Is a Deadly Fraud: A Message from a Comrade in Rojava

  3. 13th day of invasion. Serekaniye was taken, Turkey broke ceasefire hours after declaration, killing dozens, geopolitical moves are happening and big figures are deciding over Rojava. An anarchsit view on ceasefire: Follow for constant reports

  4. Join the international blockade of on 21-26 Oct ! Our website shows the depature dates for your local airport. Let’s sanction for its war of aggression on ! NO FLIGHT TO TURKEY !

  5. Let’s long-term solidarity, with a wide community that can lead big and meaningful actions, inform about the situation, influence powers in place, contact media and so on in order to give the appropriate level of support when needed.

  6. Don’t holiday in . Don’t fly Turkish Airlines. Boycott Turkish goods & companies. Don’t give a cent to genocide.

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Παρίσι 1871 – Βαρσοβία 1944 – Κομπάνι 2019;

του Sandro Moiso

“Non abbiamo amici, solo le montagne-Δεν έχουμε φίλους, μόνο τα βουνά” (proverbio curdo-κουρδική παροιμία)

Τα τελευταία χρόνια έχουμε τελείως συνηθίσει με την χριστιανική ηθικολογία, με τον άνανδρο φτηνό και άχρηστο ειρηνισμό, τον λαϊκισμό και τον κυριαρχισμό-sovranismo[α] άθλιων πολιτικών, καθώς και την επιστροφή στη σκηνή των πιο θλιβερών εθνικιστικών ιδεολογιών και πολιτικών μετώπων του εικοστού αιώνα όπως και μια συμφεροντολογική αλληλεγγύη χρήσιμη μόνο στα παιχνίδια της πιο βρώμικης πολιτικής, έτσι ώστε να μη γνωρίζουμε πώς να αντιδράσουμε με τον σωστό διεθνισμό, επαναστατικό και ταξικό, στις τραγωδίες τα δράματα και τις εξεγέρσεις που ταράσσουν τον πλανήτη αυτές τις τελευταίες εβδομάδες.

Από την Rojava στο Ιράκ, από τον Ισημερινό στο Χονγκ Κονγκ, από τις γιγαντιαίες διαδηλώσεις νεολαίας για την προστασία του περιβάλλοντος, της κλιματικής δικαιοσύνης και των ειδών, ένα τεράστιο τελλουρικό κίνημα κλονίζει τις κοινωνίες, στην Ανατολή όπως στη Δύση ή στη Μέση Ανατολή.
Κάποτε τουλάχιστον θα είχαμε τραγουδήσει Ολόκληρος ο κόσμος εκρήγνυται … αλλά όχι σήμερα: ο καθένας τοποθετείται με έναν σκοπό και σε κάθε περίπτωση θα βρούμε εκείνους που τοποθετούνται στη βάση ενός από τα στοιχεία που αναφέρονται στην αρχή ή με ένα από τα δύο μέτωπα που αγωνίζονται επικαλούμενοι λόγους που προέρχονται από τη γκρίζα πολιτική των μετώπων που κληρονομήθηκε από τη δεκαετία του 1900.

Όλα αυτά δεν αποδυναμώνουν μόνο τα αγωνιζόμενα κινήματα ενάντια στο άδικο-άνισο παρόν, αλλά με αυτό τον τρόπο χάνεται κάθε διαυγής και αναγκαία ικανότητα να αναλύονται οι κινήσεις αυτού που θα πρέπει να είναι ο μόνος αντίπαλός μας (ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής) και εκείνα που θα έπρεπε να τεθούν σε κίνηση από ένα πραγματικά ανταγωνιστικό κίνημα.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, σε όλες τις μορφές τους, αρέσκονται να μιλάνε για θύματα, αδικίες, πόνο και τρόμο, με ένα τρόπο που δημιουργεί σύγχυση, όπως συνέβη στην πορεία της Ανάβασης της μνήμης στη Μπρέσια, όπου τοποθετήθηκαν δίπλα δίπλα θύματα και δήμιοι μιας βίας που φαίνεται να είναι περισσότερο μια εκδήλωση του απόλυτου Κακού παρά το προϊόν πραγματικών κοινωνικών αντιφάσεων και ταξικών μαχών. Έτσι, για να δώσoυμε ένα παράδειγμα, ο κομισάριος Calabresi μπορεί να τοποθετηθεί αμέσως μετά τον αναρχικό Serantini, ενώ του Giuseppe Pinelli δεν βρίσκεται κανένα ίχνος σε αυτή τη διαδρομή.

Έτσι, σε αυτές τις δραματικές ώρες, ενώ ο δεύτερος στρατός του ΝΑΤΟ, υποστηριζόμενος από τις φονταμενταλιστικές πολιτοφυλακές, άρχισε να συντρίβει την κουρδική αντίσταση στη Rojava, όλοι έσπευσαν να καταγγείλουν τη γενοκτονία (την οποία ο Ερντογάν προφανώς προγραμμάτιζε εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα) και να καταδικάσουν την τουρκική δράση, αλλά χωρίς ποτέ να αγγίξουν το θέμα της οργανωτικής, πολιτικής, οικονομικής, περιβαλλοντικής, ισότητας φύλου και στρατιωτικής εμπειρίας που οι κουρδικές δημοκρατικές δυνάμεις επιδιώκουν-προωθούν εδώ και χρόνια σε μια από τους πιο καυτές περιοχές (από στρατιωτική και γεωπολιτική άποψη ) του πλανήτη (qui).

Εάν το θέμα των προσφύγων το περασμένο καλοκαίρι, όταν η θεσμική αριστερά προετοίμαζε την ανάξια επιστροφή της στην κυβέρνηση, είδε γενναιόδωρες και άφθονες κινητοποιήσεις, η κινητοποίηση σε αλληλεγγύη με τους κούρδους της Ροζάβα και τις μονάδες μάχης και προστασίας τους αντιμετώπισε μεγαλύτερες δυσκολίες, έτσι ώστε οι διαδηλώσεις για την υποστήριξή τους, έστω και αν τις τελευταίες μέρες έχουν δει τους αριθμούς τους να διευρύνονται, δεν υπήρξαν ποτέ μέχρι σήμερα τόσο ενοποιημένες ή αρκετά ισχυρές ώστε να μπορούν να πιέσουν μια άθλια και φοβισμένη κυβέρνηση, ανίκανη να πάρει θέση ακριβώς λόγω των συμφερόντων των περισσότερων από 1.400 ιταλικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην Τουρκία, με την οποία οι εμπορικές συναλλαγές κυμαίνονται περίπου στα 20 δισ. ευρώ ετησίως.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, μετά, οι αμφιβολίες πολλών «συντρόφων» ή εκείνων που υποτίθεται πως είναι τέτοιοι θα προέρχονταν από το γεγονός ότι οι κούρδοι της Ροζάβα αποδέχτηκαν, για να μπορέσουν να οπλιστούν, την αμερικανική βοήθεια στην περίοδο του αιματηρού αγώνα τους εναντίον του ISIS, με τον οποίο αντιπροσώπευσαν τη μοναδική πραγματική στρατιωτική νικηφόρα αντιπαράθεση στον επεκτατισμό του Daesh στη Μέση Ανατολή.

Άλλοι, πάλι, ανίκανοι να σκεφτούν στη Ρωσία του Πούτιν ως έναν από τους πολλούς παίκτες του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, δεν καταφέρνουν να ξεχωρίσουν τον πολιτικό και διπλωματικό αλλά και στρατιωτικό ακτιβισμό του νέου τσάρου της Μόσχας από τις προσωπικές και αδικαιολόγητες νοσταλγικές φαντασιώσεις τους σχετικά με την ΕΣΣΔ σταλινικής μνήμης, συμβάλλοντας έτσι στην προβολή των ιδεωδών για μέτωπα στον σύγχρονο κόσμο που συνέβαλαν ήδη στην καταστροφή του ευρωπαϊκού προλεταριάτου και της αυτόνομης ταξικής του πρωτοβουλίας κατά την διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου.

Δυστυχώς, όμως, ακόμη και όσοι προσπαθούν με κάθε τρόπο να υποστηρίξουν και να υπερασπιστούν την εμπειρία της Ροζάβα, ξεχνούν την Ιστορία και μπορούν να εξαπατούν τους εαυτούς τους πως μια αλλαγή συμμαχίας (το πέρασμα των κουρδικών πολιτοφυλακών στο πλευρό των στρατευμάτων του Assad, με την αόριστη υποστήριξη της Ρωσίας) ή μια ευρωπαϊκή διπλωματική παρέμβαση μπορούν να συμβάλουν στην επίλυση της στρατιωτικής κατάστασης στον αγωνιστικό χώρο. Όχι, αγαπητοί σύντροφοι, κι εσείς κάνετε λάθος. Ειδικά όταν υπερασπίζεστε την Rojava βάζοντας σε πρώτο πλάνο τη δράση της κατά του ISIS αντί της σημασίας του πολιτικού πειράματος της.

Ξεχνώντας την ιστορία, αγνοείτε μερικά πράγματα που δεν είναι καθόλου δευτερεύοντα.Το πρώτο δίδεται από το γεγονός ότι κανένας εκπρόσωπος του διεθνούς ιμπεριαλισμού, παρά τις σοβαρές πολιτικο-στρατιωτικές και οικονομικο-εδαφικές αντιφάσεις που τον στενεύουν, θα μπορούσε ποτέ να υπερασπιστεί με πίστη και επαρκή μέσα ένα κοινωνικό πείραμα που αποσκοπεί στην αντικατάσταση του και εκείνη του τρόπου παραγωγής του και των κοινωνικών σχέσεων δύναμης που τον στηρίζουν, που είναι η βάση του..

Όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες »πρόδωσαν», αλλά και οι ευρωπαίοι, ακόμα και όταν προσποιούνται ότι καταδικάζουν τον κυρίαρχο της Άγκυρας. Του οποίου η στρατιωτική δύναμη, η γεωπολιτική θέση και, για άλλη μια φορά, οι εμπορικές συναλλαγές (80 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως μόνο με την Ευρώπη) είναι πιο σημαντικά για το Νατο και τη Δύση από οποιαδήποτε άλλη ανθρωπιστική και «δημοκρατική» θεώρηση.
Αντιθέτως στην πραγματικότητα, ίσως, κανείς δεν έχει προδώσει, ούτε καν ο Trump: απλά ο καθένας έχει ενεργήσει ή ενεργεί με βάση το δικό του συμφέρον προτεραιότητας. Στην κορυφή του οποίου σίγουρα δεν στέκεται το κουρδικό ζήτημα ή η σωτηρία της Ροζάβα. ενώ ο καθένας είναι πρόθυμος να στείλει τις κανονιοφόρους του για την άμυνα των πετρελαϊκών κοιτασμάτων, όπως συμβαίνει αυτή τη ώρα για τα κυπριακά κοιτάσματα (qui), δεν εμποδίζουν συλλογικά και αμέσως την πώληση όπλων στο καθεστώς της Άγκυρας.

Το δεύτερο ζήτημα είναι ακόμη απλούστερο, ακόμη και αν, μόλις ξεχαστεί η Ιστορία των κοινωνικών και στρατιωτικών συγκρούσεων, φαίνεται σήμερα πιο δύσκολο να κατανοηθεί. Η τραγωδία που πρόκειται να πραγματοποιηθεί στη Kobane, και στα άλλα μέρη όπου το πείραμα του κουρδικού δημοκρατικού συνομοσπονδισμού έχει εκδηλωθεί ως επί το πλείστον, έχει ήδη συμβεί άλλες φορές στην ιστορία των τελευταίων 148 ετών.

Πράγματι, μετά την ήττα των γαλλικών στρατευμάτων και του Ναπολέοντα ΙΙΙ στο Sedan το 1870, οι πρώσσοι διοικητές δεν είχαν καμία δυσκολία να αφήσουν ένα μέρος του γαλλικού στρατού να επανεξοπλιστεί για να καταστείλει στο αίμα το πείραμα της Παρισινής Κομμούνας, πρώτη μορφή πολιτικής αυτοδιαχείρισης, στρατιωτικής και οικονομικής του γαλλικού και ευρωπαϊκού προλεταριάτου. Ο τοίχος των ομόσπονδων στο νεκροταφείο του Père-Lachaise, όπου στις 28 μαΐου του 1871 εκτελέστηκαν 147 κομμουνάροι οι οποίοι επέζησαν μετά από την πτώση της πόλης στα χέρια των στρατευμάτων των Βερσαλιών, είναι ακόμη εκεί να μας το υπενθυμίζει, αν και πολλοί τρέχουν για να επισκεφθούν εκείνο το νεκροταφείο ως τουρίστες μόνο επειδή εκεί υπάρχει ο τάφος του Jim Morrison.

Η προώθηση των στρατευμάτων του Assad, από την άλλη πλευρά, θα είναι αργή. Ο Πούτιν δεν θέλει μια διαίρεση της Συρίας που να θέτει σε κίνδυνο την παρουσία των ρωσικών βάσεων στην περιοχή εκείνη και, ταυτόχρονα δεν θέλει να ερεθίσει το νέο του συμπέθερο Ερντογάν, τον οποίο βοήθησε να οπλιστεί με τα πιο σύγχρονα συστήματα άμυνας και επίθεσης που διατίθενται σήμερα από την ρωσική στρατιωτική τεχνολογία, την ώρα που ο συριακός στρατός κινείται προς το Κομπάνι, αλλά πότε θα φτάσει δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με σιγουριά.
Λόγος για τον οποίο ισχύει ένα δεύτερο παράδειγμα εδώ.

Ο καθένας θυμάται την ένδοξη και απελπισμένη εξέγερση του γκέτο της Βαρσοβίας την άνοιξη του 1943 (19 απριλίου – 16 μαΐου). Το μόνο γκέτο που αντέδρασε-εξεγέρθηκε ενάντια στη γερμανική προσπάθεια να εκτοπισθούν όλοι οι κάτοικοί του, είδε περίπου πεντακόσιους πρόχειρα οπλισμένους νεαρούς (κυρίως με περίστροφα και κοκτέιλ molotov) να κρατούν για ένα μήνα σχεδόν, υπό τη διοίκηση του Marek Edelman (μέλος της Bund – Γενικής Ένωσης των Εργαζόμενων Εβραίων), απέναντι σε χιλιάδες γερμανούς στρατιώτες και μέλη των SS.
Ωστόσο είναι λιγότεροι εκείνοι που θυμούνται την εξέγερση του επόμενου έτους (1 αυγούστου – 2 οκτωβρίου 1944), όταν ολόκληρη η πόλη εξεγέρθηκε ενάντια στη ναζιστική κατοχή, ενώ τα σοβιετικά στρατεύματα βρίσκονταν ήδη στις πόρτες της ίδιας. Οι μάχες οδήγησαν σε μια πρώτη υποχώρηση των στρατευμάτων της Wermacht, αλλά στη συνέχεια επέστρεψαν σε ισχύ για να νικήσουν την πολωνική αντίσταση και να σφαγιάσουν δεκάδες χιλιάδες κατοίκων (συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών, φυσικά) κάτω από τα ατάραχα μάτια των σοβιετικών διοικητών που έφεραν τα στρατεύματα στα ερείπια της πόλης μόνο τον ιανουάριο του 1945.

Ο Στάλιν και οι σοβιετικοί σίγουρα προτιμούσαν να γίνουν μάρτυρες της σφαγής και της καταστροφής της πόλης σύμβολο της πολωνικής αντίστασης από την ανατολική όχθη του Βιστούλα, αντί να βοηθήσουν έναν λαό που θεωρείται όχι μόνο εχθρικός αλλά και θαρραλέος, αντάρτης και σθεναρά επιθυμών την ανεξαρτησία.
Ακριβώς εκείνο τον λαό που τόσο τη Πρώτη διεθνής όσο και ο Μαρξ και οι γκαριμπαλντίνοι εθελοντές, κατά τη διάρκεια δύο ατυχών εκστρατεύσεων (εκείνη του Francesco Nullo, που πυροβολήθηκε από τσαρικούς στρατιώτες στην Krzykawka, στις 5 μαΐου 1863, και εκείνη του Stanislao Bechi, που έπεσε στην Włocławek στις 17 δεκεμβρίου 1863) προσπάθησαν να στηρίξουν κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του 1863 κατά της τσαρικής κυριαρχίας.

Σε εβδομήντα χρόνια το ένα από το άλλο, αυτά τα επεισόδια φαίνεται να προβλέπουν εκείνη που θα είναι η τύχη του συνομοσπονδιακού πειράματος της Rojava, ελλείψει μιας μεγαλύτερης διεθνούς αλληλεγγύης σε παγκόσμια κλίμακα, εκτός εάν οι ίδιοι οι κούρδοι επιλέξουν ένα δρόμο αποκήρυξης των ιδανικών τους.
Η τουρκική εισβολή στη βορειοανατολική Συρία έχει διαφορετικά κίνητρα και ακόμη πιο διαφορετικές είναι οι αντιφάσεις επί τόπου που θα κάνουν την Εγγύς Ανατολή τον τόπο όπου πιθανόν θα ξεσπάσει η επόμενη παγκόσμια διαμάχη-σύγκρουση, αλλά ώστε αυτή η τελευταία πιθανότητα ξεδιπλωθεί σε όλη τη φρικτή της αποφασιστικότητα και δύναμη είναι απαραίτητο να ηττηθεί, να υποταχθεί και να καταστραφεί η Ροζάβα. Πιθανότατα στην ασήμαντη φλυαρία της Ευρώπης (η οποία σε εκείνα τα βράχια θα καταλήξει να βυθιστεί όπως στο Μόναχο τον σεπτέμβριο του 1938), στον εκκωφαντικό θόρυβο των διπλωματικών ελιγμών των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, στην γκρίνια αντιπολιτεύσεων που μετά την απώλεια του φάρου του διεθνισμού πολύ συχνά χάνονται στην πολιτική των μετώπων και στις ιδεολογικές διαμάχες που πλέον έχουν μουμιοποιηθεί, και, κυρίως, μεταξύ των κραυγών, των θρήνων, των παραπόνων και των βλασφημιών των τραυματιών και των ετοιμοθανάτων, των μαχητών και των αμάχων της Ροζάβα. Δηλαδή αυτής της νέας Κομμούνας στο κέντρο της κόλασης που έρχεται.

Μια περιοχή στην οποία, για άλλη μια φορά, θα παιχτεί ένα κυνικό και αδίστακτο παιχνίδι στο δέρμα των πιο αδύναμων, όπου και οι πρόσφυγες θα γίνονται όλο και περισσότερο όπλα εκβιασμού απέναντι στους ευρωπαίους «συμμάχους» ή αυθεντικά μόλις μετακινηθούν στην Βόρειο-ανατολική Συρία και κληθούν να υπερασπιστούν την περιοχή που τους ανατέθηκε από το νέο Σαλαντίν, εναντίον των κούρδων. Και αυτή είναι μια απολύτως όχι νέα ιστορία αν σκεφτούμε ότι η Γαλλία αποίκησε την Αλγερία απελαύνοντας εκεί πολλούς από εκείνους που ξεσηκώθηκαν το 1848, το Ηνωμένο Βασίλειο την Αυστραλία απελαύνοντας υποπρολετάριους και επαναστάτες ιρλανδούς, μόνο για να κάνουμε δύο ιστορικές αναφορές στα γρήγορα.

Ενώ σε μια πολιτικά άνανδρη χώρα εδώ και πολύ καιρό, όπου βρίσκονται υπό έρευνα οι μαχητές που επιστρέφουν από τις κουρδικές πολιτοφυλακές, οι προδότες του Abdullah Öcalan 1, και οποιασδήποτε άλλης εναλλακτικής λύσης που δεν εξυπηρετεί πιστά τα συμφέροντα του εθνικού και του διεθνούς κεφαλαίου, υποκρίνονται ότι ξεσκίζουν τα ρούχα τους, ενώ απλά τα τσαλακώνουν λιγάκι, μονάχα.


  1. Το 1998 οι συριακές αρχές επέλεξαν να μην παραδώσουν στους Τούρκους τον ηγέτη του ΡΚΚ, αλλά τον διέταξαν να εγκαταλείψει τη χώρα. Για τον Οτσαλάν ήταν η αρχή μιας μακράς οδύσσειας προς αναζήτηση πολιτικού ασύλου κατά τη διάρκεια του οποίου κατέφυγε πρώτα στη Ρωσία από την οποία κλήθηκε να φύγει μετά από λίγες μέρες.
    Από τη Μόσχα ο Öcalan έφθασε στη Ρώμη στις 12 νοεμβρίου 1998, όπου ο ηγέτης του PKK παραδόθηκε στην ιταλική αστυνομία, ελπίζοντας να λάβει πολιτικό άσυλο, αλλά η απειλή μποϊκοτάζ προς τις ιταλικές εταιρείες ώθησε την κυβέρνηση D’Alema να επανεξετάσει. Δεν ήταν σε θέση να εκδώσει τον Οτσαλάν στην Τουρκία, και λόγω της καθυστέρησης στην παροχή του δικαιώματος ασύλου, που αναγνωρίστηκε στον Οτσαλάν πολύ αργά, στις 16 ιανουαρίου 1999, μετά από 65 ημέρες, ο Öcalan πείστηκε να φύγει για το Ναϊρόμπι. Η »υπόθεση Οτσαλάν» υπήρξε πηγή επικρίσεων στην κυβέρνηση D’Alema, κατηγορούμενη, μεταξύ άλλων, ότι παραβίασε τα άρθρα 10 και 26 του ιταλικού Συντάγματος που ρυθμίζουν το δικαίωμα ασύλου και απαγορεύουν την παθητική έκδοση σε σχέση με πολιτικά εγκλήματα.
    Στις 15 φεβρουαρίου 1999 o Öcalan fσυνελήφθη από πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών του Mill İstihbarat Teşkilatı [9] κατά τη διάρκεια μιας μεταφοράς του από την έδρα της ελληνικής διπλωματικής αντιπροσωπείας στην Κένυα στο αεροδρόμιο του Ναϊρόμπι και μεταφέρθηκε στην Τουρκία όπου κλείστηκε αμέσως σε φυλακή μέγιστης ασφαλείας. Όπου εξακολουθεί να εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης  

[α] sovranismo: πολιτικό δόγμα που υποστηρίζει τη διατήρηση ή την εκ νέου απόκτηση της εθνικής κυριαρχίας από έναν λαό ή ένα Kράτος, σε αντίθεση με τις εκκλήσεις και τις πολιτικές των διεθνών και υπερεθνικών οργανισμών

TAGGED WITH →  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  • 
Ο χρήστης  έκανε Retweet

Αφίσες αλληλεγγύης στην αντιστεκόμενη και επαναστατημένη Ροζάβα από την Ομοσπονδία των Επαναστατικών Συνδικαλιστικών Οργανώσεων της Βραζιλίας (FOB): 1η αφίσα: ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗ ΡΟΖΑΒΑ ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΟΝ ΛΑΟ 2η αφίσα: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

διεθνισμός, internazionalismo

Υποκρισίες του αιώνα: η ιταλική ποινικοποίηση των #Ypg. Αλληλεγγύη στον Luisi Caria

Δημοσιεύτηκε πριν 19 ώρες από:  

του Davide Grasso *

Αυτός ο μήνας του μαρτίου, πέραν της πρώτης επετείου από την πτώση της επαναστατικής συριακής πόλεως της Αφρίν και τον πρώτο μήνα χωρίς χαλιφάτο στη Συρία, θα είναι ο μήνας της απόπειρας ποινικοποίησης ιταλών που αγωνίστηκαν ενάντια στο χαλιφάτο στη Συρία. Ακριβώς την ώρα που χιλιάδες τζιχαντιστές, άνδρες και γυναίκες, του ισλαμικού Κράτους επικαλούνται τη δυνατότητα επιστροφής στις χώρες μας «για να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους», ο φίλος Luisi Caria, αποκαλούμενος «Luiseddu», σάρδος από την επαρχία του Nuoro, προτείνεται από την εισαγγελία του Cagliari για το μέτρο της προληπτικής ειδικής παρακολούθησης, που ήδη προτάθηκε και για εμένα και για άλλους τέσσερις τορινέζους anche per me e per altri quattro torinesi, επειδή πήγαμε να πολεμήσουμε στη Συρία ενάντια στο σύστημα θανάτου και δίωξης που είχαν δημιουργήσει και στήσει αυτοί οι άνθρωποι. Σχεδόν όλοι, μεταξύ των προτεινόμενων για την ειδική επιτήρηση στο Τορίνο και το Nuoro, συμμετείχαμε στις Μονάδες προστασίας του λαού (YPG) στη Ροζάβα και στη βόρεια Συρία.

Οι YPG είναι ο λαϊκός στρατός, αποτελούμενος κυρίως από κούρδους, οι οποίοι από το 2014 – έτος επέκτασης του ISIS, μπλοκαρισμένους από αυτήν την δύναμη στην Kobane – κατέστρεψαν κομμάτι κομμάτι το Ισλαμικό κράτος στη Συρία. Δεν πολέμησαν μονάχοι σε αυτό το εγχείρημα: σχημάτισαν το 2015, σε συμφωνία με δεκάδες αραβικά τάγματα εχθρικά προς τον Assad, αλλά και προς τους φονταμενταλιστές, τις δημοκρατικές συριακές Δυνάμεις (Sdf), οι οποίες περιλαμβάνουν επίσης μονάδες που σχηματίστηκαν από χριστιανικές και ezide-γεζίντι θρησκευτικές μειονότητες. Οι Sdf αποτελούσαν και εξακολουθούν να αποτελούν τη χερσαία δύναμη του διεθνούς Συνασπισμού που συγκροτήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες το ίδιο έτος, με σκοπό την εξάλειψη του ISIS. Σε αυτές τις μέρες ακριβώς, μετά από σχεδόν πέντε χρόνια πολέμου, το τελευταίο χωριό ελεγχόμενο από το Isis, to Baghuz, απελευθερώθηκε, θέτοντας τέλος σε έναν εφιάλτη για τους σύριους και σε μια ντροπή για τους μουσουλμάνους σε όλο τον πλανήτη..

Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί τι έχει να κάνει ένα αγόρι από την Σαρδηνία με όλα αυτά. Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί, πάνω απ ‘όλα, πώς είναι δυνατό ένα άτομο που δεν έχει καμία υποχρέωση να διακινδυνεύσει τη ζωή του, ούτε μπορεί να κερδίσει χρήματα (η συμμετοχή στις Ypg δεν ανταμείβεται), να φύγει για μια χώρα όπως η Συρία και να μπει σε πρώτο πρόσωπο στη μέση μιας διαμάχης διακινδυνεύοντας τη ζωή του, για να μην αναφέρουμε την ταλαιπωρία και την αγωνία που μπορεί να αφήσει μια τέτοια επιλογή στην οικογένειά του και τους αγαπημένους του, και στις ψυχολογικές δυσκολίες που μπορεί να προκαλέσει μια εμπειρία πολέμου.

Είναι αλήθεια ότι ένα πρόσωπο σαν τον Luisi είναι ασυνήθιστο. Παρ ‘όλα αυτά, δεν είναι ο μόνος που έκανε αυτή την επιλογή. Από το 2014 μέχρι σήμερα, δεκάδες ιταλοί επέλεξαν να συμμετάσχουν στις YPG και μαζί με αυτούς εκατοντάδες γυναίκες και άνδρες έχουν πάει και έχουν επιστρέψει, κυρίως μέσα σε σιωπή και μακριά από το προσκήνιο και τα φώτα, από τις κουρδικές περιοχές της Rojava και από εκείνες τις αραβικές στη βόρεια και ανατολική Συρία για να επιτελέσουν πολιτικές δραστηριότητες στους τομείς της υγείας, εκπαίδευσης, εργασίας και πληροφόρησης. Είναι η περίπτωση του Jacopo Bindi, ο οποίος με τη σειρά του προτάθηκε στο Τορίνο για την ειδική Επιτήρηση, όπως εγώ και ο Luisi. Η συμβολή του Jacopo, του Luisi και όλων των άλλων λειτουργεί σαν θετική αντίστιξη στους ιταλούς – πάνω από εκατό – που έφυγαν για να ζήσουν κάτω από το Ισλαμικό Κράτος ή για να πολεμήσουν ως στρατευμένοι τζιχαντιστές. Τώρα, που συνελήφθησαν από τις Sdf, λένε ότι έκαναν λάθος, πως δεν κατάλαβαν πού πήγαιναν, επικαλούνται έλεος στους μισητούς «άπιστους» και προσπαθούν να ελαχιστοποιήσουν τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει.

Εάν οι foreign fighter του Isis επωφελήθηκαν επί χρόνια φρικτά προνόμια μέσα σε ένα απάνθρωπο σύστημα, οι διεθνιστές – με ή χωρίς όπλα – που έχουν φτάσει στο συνομοσπονδιακό κίνημα της Rojava και της βόρειας Συρίας έχουν υποστηρίξει τη μοναδική προσπάθεια στον κόσμο να αλλάξει τις κοινωνικές σχέσεις προς μια κατεύθυνση νέα, η οποία λαμβάνει υπόψη τις αποτυχίες ή τα ελαττώματα των επαναστατικών προσπαθειών του παρελθόντος προτείνοντας μια αλλαγή της ζωής εκτός των συνθηκών εκμετάλλευσης, διακρίσεων και βίας που επιβάλλει ο καπιταλισμός. Το να επιλέξουν αυτήν την προοπτική και αυτή την επανάσταση, ακόμα και ολοκληρώνοντας-καταλήγοντας την ύπαρξή τους – όπως στην περίπτωση του μάρτυρα από το Μπέργκαμο Giovanni Asperti που έφυγε τον δεκέμβρη, όνομα μάχης nome di battaglia Hiwa Bosco – καθίσταται επομένως δυνατό για όσους, όπως ο Luisi, πιστεύουν μέχρι τέλους στην ανάγκη να συμβάλουν στην επίλυση των προβλημάτων του κόσμου.

Οι διεθνιστές που γνώρισα στη βόρεια Συρία μου φάνηκαν ανυπόμονοι να επωφεληθούν από την επαναστατική ατμόσφαιρα για να πετάξουν από πάνω τους όχι λίγες υπαρξιακές αλλά και πολιτικές μάσκες, που είχαν φορέσει στις χώρες τους. Δεν καίγονταν από την επιθυμία να αποδειχθούν πιο ριζοσπαστικοί από τους άλλους, ούτε θα άρπαζαν το όπλο που μετέφεραν μαζί τους περισσότερο από ό, τι ήταν απαραίτητο. Ήταν πρόθυμοι να τρώνε, να κοιμούνται και να μάχονται δίπλα σε ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς στη γλώσσα και τον πολιτισμό, αν και δεν είναι πάντα εύκολο. Τα προσωπικά γεγονότα και οι πολιτικές πεποιθήσεις πολλών από αυτούς συχνά φαίνονταν ασυμβίβαστες μεταξύ τους, κι όμως συνήθως λέγονταν, γι αυτόν ή για εκείνον (που ίσως στην πατρίδα ευγενικά θα αποστρέφονταν ): «Insan ku bashe» ή, στα αγγλικά, «He’s a good person». Όσο περισσότερο διεισδύει η πραγματικότητα των μαζών, εισέρχεται στην ιστορική συστατική διαδικασία, αντιμετωπίζει και συγκρίνεται με την ποικιλία του ανθρώπινου – όχι όμορφη, αλλά και λιγότερο άσχημη από αυτό που συχνά σκεφτόμαστε – τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό είναι το σημαντικό, αυτό είναι που μετρά: φτάνοντας στο ουσιώδες, εκεί όπου η γραμμή του φαντασιακού μετώπου διαλύεται μέσα σε εκείνο το πραγματικό, το ηθικό στοιχείο κάνει τη διαφορά.

Ο Luisi, τον οποίον η εισαγγελία του Κάλιαρι ζωγραφίζει σαν ένα τρομοκράτη, είναι ένας ντροπαλός και ήρεμος άνθρωπος. Όπως έχει ειπωθεί για μένα, και όπως έχω πει για άλλους εγώ, φαίνεται δύσκολο να τον φανταστούμε στους τόπους όπου υπήρξε και να κάνει εκείνο που έχει κάνει. Μπορώ να μαρτυρήσω-να μιλήσω για αγόρια κούρδους ή άραβες, λεπτά αγόρια, σιωπηλά ή μικροκαμωμένα να κάνουν το καθήκον τους με το πολυβόλο ή να παίρνουν απίστευτες ευθύνες στην καρδιά των μαχών. Η χρήση ενός όπλου, από μόνη της, δεν είναι δύσκολη. Μεγάλο μέρος αυτής της ενδελεχούς μελέτης της αστυνομίας επάνω στην «επικινδυνότητα» μας επειδή μάθαμε τα βασικά στοιχεία της χρήσης ορισμένων όπλων είναι αποτέλεσμα, εκτός της υποκρισίας, μιας ευφάνταστης περιττολογίας που υπάρχει στη Δύση σε σχέση με αυτό το θέμα, το οποίο εδώ και πολύ καιρό κατέστη βρωμερό. Έχουμε ξεχάσει αυτούς που εμπλέκονται στον πόλεμο. Έχουμε ξεχάσει τι είναι οι άνθρωποι, ο λαός. Δεν με εκπλήσσει το γεγονός ότι μεταξύ των ιταλών YGP που έχω γνωρίσει δεν υπήρξαν ποτέ άνθρωποι γεμισμένοι με στεροειδή. Οι περισσότεροι άνθρωποι, με πιο προσεκτικό έλεγχο, δεν είναι έτσι ούτε στην Ιταλία ούτε στη Συρία, και ένας εμφύλιος πόλεμος, δυστυχώς, αφορά το μεγαλύτερο μέρος.

Αν ο Luisi, στις 19 μαρτίου στο Κάλιαρι (ημερομηνία της αποφασιστικής του ακρόασης) ή εμείς οι πέντε στο Τορίνο, στις 25 μαρτίου, κριθούμε «κοινωνικά επικίνδυνοι» από τα αντίστοιχα δικαστήρια, για τρία χρόνια δεν θα μπορούμε να φύγουμε από τον δήμο διαμονής μας, ούτε από το σπίτι μας, από το βράδυ μέχρι το πρωί. Θα πρέπει να παρουσιαζόμαστε συνεχώς στην αστυνομία και να κρατάμε επάνω μας ένα κόκκινο φυλλάδιο όπου οι αστυνομικοί θα μπορούν να σημειώσουν ό, τι θέλουν. Ως άνθρωποι που ενδιαφέρονται για την πολιτική, που επιθυμούμε να αποτελέσουμε μέρος της μοίρας της γης μας, θα ήμαστε ακρωτηριασμένοι και, κατά κάποιον τρόπο, θα έχουμε καταστεί «αβλαβείς».

Όχι ακίνδυνοι για την κοινωνία, αλλά για τον δειλό κομφορμισμό που βρίσκεται με κάθε έννοια στην εξουσία. Θα δούμε ακόμη τους εαυτούς μας να μας ανακαλούν την άδεια οδήγησης και το διαβατήριο, σαν να μην είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε και να θέλουμε, να επιθυμούμε. Αυτά τα μέτρα περιλαμβάνουν εσκεμμένα μια μορφή infantilizzazione-βρεφοποίησης και ταπείνωσης του ατόμου. Το διαβατήριο θα αφαιρεθεί στον Luisi, ειδικότερα, για δεύτερη φορά μετά από εβδομάδες. Ύστερα από την κατάσχεση που ακολούθησε τις κατηγορίες για τρομοκρατία τον σεπτέμβριο, όντως, του παραδόθηκε πίσω από τις δικαστικές αρχές. Εκείνες οι κατηγορίες, που επιχείρησε η εισαγγελία εναντίον του και δύο άλλων υποστηρικτών σάρδων των Ypg, ναυάγησαν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα διότι δεν είχαν νόημα, καθιστώντας αναπόφευκτη την άρση της απαγόρευσης του εκπατρισμού του.

Ακριβώς μετά από αυτήν την αποτυχία είναι που η αστυνομία του Nuoro, της επαρχίας προέλευσής του, αποφάσισε να παρέμβει προτείνοντας στον εισαγγελέα του Κάλιαρι να περάσει από μια κατηγορία που δεν είναι δυνατόν να αποδειχθεί σε μια δίωξη χωρίς κατηγορίες: την ειδική επιτήρηση.

Πράγματι, στο ιταλικό νομικό σύστημα υπάρχει, αν και πολλοί δεν το γνωρίζουν, ένα πεδίο εξαίρεσης σε σχέση με τον κανόνα σύμφωνα με το οποίο ο άνθρωπος μπορεί να στερηθεί τις ελευθερίες του μόνο μέσω εύληπτων κατηγοριών και δίκης. Η ειδική εποπτεία, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, εισήχθη με το νόμο n. 1423/1956, αλλά τα ουσιώδη χαρακτηριστικά της προέρχονται άμεσα από τη φασιστική αντίληψη των προληπτικών μέτρων.

Όπως υποδηλώνει το ίδιο το όνομα, τέτοια μέτρα δεν βασίζονται στον εντοπισμό αυτού που συνέβη στο παρελθόν, αλλά σε αυτό που νομίζει κάποιος – ή προσποιείται ότι σκέφτεται – πως θα μπορούσε να συμβεί στο μέλλον. Η ιδέα ότι κάποιος μπορεί να περιοριστεί και να στερηθεί τα δικαιώματά του (ακόμη και της δυνατότητας συνάντησης με περισσότερους από δύο ανθρώπους, ή να πραγματοποιήσει δημόσιες παρεμβάσεις) χωρίς να έχει κατηγορηθεί για κάτι, και μόνο στη βάση μιας ένδειξης της αστυνομίας, είναι κλασική του φασισμού. Αυτός ο εξαιρετικός χώρος δεν καταργήθηκε, όσο κι αν αυτό προκαλεί έκπληξη, μετά τον πόλεμο, αντιθέτως, κατά τη δεκαετία του ’50 και πολύ πρόσφατα (ξεκινώντας από το διάταγμα για την ασφάλεια του 2011), τα περιθώρια εφαρμογής των μέτρων αυτών επεκτάθηκαν.

Γιατί αυτή η μανία εναντίον εκείνων που πολέμησαν εναντίον του ISIS; Στα έγγραφα της διαδικασίας περιλαμβάνεται μια ανακοίνωση της 2ης οκτωβρίου 2018 του αναπληρωτή εισαγγελέα Emilio Gatti στον συντονιστή της «Ομάδας 3» του γραφείου της εισαγγελίας του Τορίνο Cesare Parodi, στην οποία προωθείται

«το αίτημα για την εφαρμογή μέτρων προσωπικής πρόληψης σε ιταλούς πολίτες που ανήκουν στις YPG και στις YPJ […] για συμμετοχή σε μια σύγκρουση σε ξένο έδαφος προς υποστήριξη μιας οργάνωσης που ακολουθεί τρομοκρατικές δραστηριότητες που αναφέρονται στο άρθρ. 170 sexies του ποινικού κώδικα».

Την ίδια μέρα, με μεγάλη επιμέλεια, ο Parodi καταρτίζει το έντυπο εγγραφής για εμένα και τους άλλους τέσσερις εθελοντές από το Τορίνο σε «προσωπικά μέτρα πρόληψης αντιτρομοκρατίας», μιας και υπάρχει το »σήμα της Digos-αντιτρομοκρατικής του Torino». Στο incipit της συνεδρίασης του Τορίνο συμπεριλήφθηκε επίσης μια αναφορά του έργου της εισαγγελίας του Κάλιαρι, σαν να ήθελε να υπογραμμίσει μια εθνική δυναμική. Το τορινέζικο αίτημα ακολούθησε τον δεκέμβριο εκείνο της αντιτρομοκρατικής του Νουόρο για τον Luisi, και κατά την πρώτη ακρόαση κατά αυτού, στις 21 του περασμένου φεβρουαρίου, ο εισαγγελέας αναφέρθηκε ως αναπόφευκτο μάρτυρα στον εισαγγελέα του Nuoro, σε μαρτυρία του κεντρικού ρόλου των αστυνομικών δυνάμεων.

Αυτές οι τελευταίες, τους τελευταίους μήνες, ενήργησαν σε δύο περιοχές του ιταλικού κράτους με σαφή χρονικό παραλληλισμό για να αποκτήσουν αυτό που δεν μπόρεσε να παράξει το δικαστικό σώμα: την ποινικοποίηση και την πολιτική κακοποίηση των Ypg, στα πρόσωπα των διεθνιστών που τις υποστήριξαν. Αυτό συμβαίνει με ένα συγκεκριμένο συγχρονισμό: ένα χρόνο μετά την πρώτη τουρκική επίθεση εναντίον της Rojava, στην Afrin, κι ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες αγκαλιάζουν την ιδέα μιας αποσύνδεσης από τη βόρεια Συρία. Εν τω μεταξύ, οπλισμένος με μιαν αμφίσημη υποστήριξη από τη Ρωσία, ο Ερντογάν ανοιχτά στοχεύει να καταλάβει ολόκληρη τη Ροζάβα ξεκινώντας από την Manbij, για να συνεχίσει στη συνέχεια προς Kobane, Qamishlo και πιο πέρα. Μέσα σε αυτή την κατάσταση οι κούρδοι μαχητές και μαχήτριες δεν χρειάζονται πλέον, και αντιθέτως μάλιστα είναι πιθανό να επιστρέψουν στη συνηθισμένη ποινικοποίησή τους ως αγωνιστές ενός αντικαπιταλιστικού κινήματος.

Υπάρχει και κάτι άλλο. Η έδρες της ιταλικής αστυνομίας βρίσκονται σήμερα στη θέση να ενεργούν υπό την εποπτεία ενός Υπουργού εσωτερικών, του Matteo Salvini, ο οποίος έκανε πάντα μια μεγάλη μόστρα – στις μόνιμες εκλογικές του εκστρατείες – πως θεωρεί το Isis ένα πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί με σκληρότητα. Σε πολλές περιπτώσεις, όταν το φαινόμενο πλήρωνε τις οθόνες της τηλεόρασης με επιθέσεις και αποκεφαλισμούς, από την αντιπολίτευση επέμεινε στην ανάγκη να μετακινήσει όπλα και στρατεύματα ενάντια στους πολιτοφύλακες του χαλιφάτου, ή καλύτερα ενάντια σε εκείνα τα «θηρία», όπως τους αποκαλούσε, που επιτίθονταν στις πόλεις μας, για να φτάσει μία φορά στο σημείο να δηλώσει στο Radio24, ότι θα ήταν πρόθυμος να πολεμήσει το ISIS, στη Συρία, ακόμη και σε πρώτο πρόσωπο.

Είναι σαφές ότι τα λόγια του ηγέτη της Λίγκας δεν ήταν ούτε σοβαρά ούτε ειλικρινή. Απ’ όταν αυτός και οι σύμμαχοί του βρίσκονται στην κυβέρνηση οι οικονομικές συμφωνίες της Ιταλίας με ισλαμιστικές και σκοταδιστικές χώρες όπως η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία πηγαίνουν με φουσκωμένα πανιά, για να μην μιλήσουμε για τους λίβυους βασανιστές που κρατούν υπό έλεγχο αρκετές παράκτιες και εσωτερικές πόλεις, οι οποίοι έχουν ένα ανυπόφορο όραμα που δεν είναι τόσο διαφορετικό από αυτό της συριακής πολιτοφυλακής που εγώ, ο Luisi και οι άλλοι πολεμήσαμε στη Raqqa ή στην Manbij. Η Λίγκα στοχεύει να εκμεταλλευτεί την αδικαιολόγητη ταυτοποίηση του ισλάμ με τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, ιδιόμορφο ρεύμα του, και των μεταναστευτικών κινημάτων με μια ισλαμική εισβολή, ίσως ισλαμιστική (δηλαδή προσανατολισμένη προς τον φονταμενταλισμό).

Εν τω μεταξύ η κυβέρνηση Conte ενισχύει τις πολιτικές σχέσεις με τον νεο-σουλτάνο Ερντογάν και τις πολιτοφυλακές της Λιβύης για να μεταβιβάσει σε εκείνους τους πολιτικούς παράγοντες τη συγκράτηση των μεταναστεύσεων προς στα σύνορά μας. Σαν να λέμε: λανθασμένες και αντιπαραγωγικές πολιτικές και μηνύματα τόσο σε θεωρητικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο.

Η τουρκική κυβέρνηση συμμάχησε με τον Conte και Salvini, η οποία μέχρι τώρα έβαλε στα ταμεία της έξι δισεκατομμύρια των ευρωπαίων φορολογουμένων χάρη στον εκβιασμό των σύρων προσφύγων, δημιουργεί έναν τζιχαντιστικό στρατό στη Συρία που καταλαμβάνει την Idlib και την Afrin και είναι έτοιμος να κινηθεί προς την Manbij και την Raqqa, φέρνοντας πίσω τα εδάφη που απελευθερώθηκαν από τις JPG υπό τα δικαστήρια της sharia. Το όλο πολιτικό απελευθερωτικό έργο που διεξήχθη από τις Ypg-Sdf στη Συρία, με κόστος χιλιάδων μαρτύρων, κινδυνεύει να εκμηδενιστεί από τους τουρκικούς ελιγμούς, για να μην αναφέρουμε την περιφερειακή αποσταθεροποίηση που φέρνει μαζί της η σκοταδιστική και βίαιη πολιτική της «ισλαμικής ανανέωσης» της Τουρκίας.

Ο Σαλβίνι μπλοκάρει από καιρό σε καιρό κάποιες δωδεκάδες ανθρώπους επάνω σε ένα πλοίο κατά μήκος των ακτών της Σικελίας, καυχόμενος πως ενεργεί για την ασφάλεια των ιταλών, και ταυτόχρονα ενισχύει επικίνδυνες σχέσεις τόσο για τους ιταλούς όσο και για τους νότιους, θέτοντας συγκεκριμένα θεμέλια, πέρα από την προπαγάνδα, για τους νέους «Isis» του αύριο, οποιοδήποτε κι αν είναι το όνομά τους, και ενώ επισκέπτεται στη φυλακή εκείνον που χρησιμοποίησε όπλο εναντίον ενός άοπλου άνδρα που είχε κλέψει λίγα λίτρα ντίζελ, συντονίζει την αστυνομική δίωξη ανθρώπων των οποίων το μόνο λάθος είναι ότι έδρασαν (οπλισμένοι, επειδή δεν υπήρχε άλλη επιλογή) ενάντια σε εκείνο το χαλιφάτο που έφερε θάνατο και καταστροφή στις ευρωπαϊκές πόλεις.

Η εκστρατεία ποινικοποίησης που ξεκίνησε από τις εισαγγελίες του Τορίνο και του Κάλιαρι εναντίον των ιταλών εθελοντών των Ypg αναγιγνώσκεται μέσα στις σχέσεις, τα συμφραζόμενα και τις επιπτώσεις που την καθιστούν εφικτή. Αυτή πραγματοποιεί μια προσπάθεια που δεν είναι καθόλου δεδομένη, μιας και η ευαισθησία των λαών της Ιταλίας και της Ευρώπης τείνει να θεωρεί την επιλογή μας ιερή και τα τζιχαντιστικά κινήματα ως εχθρό.

Ωστόσο, η εμπειρία μας είναι από μόνη της μια διάψευση των θεωριών που σήμερα κάνουν πρακτική κυβέρνησης: ζήσαμε ανάμεσα στους νότιους, πολλοί από τους οποίους μουσουλμάνοι, και είχαμε το προνόμιο να συμβάλλουμε στην ήττα του ISIS χάρη στις επαναστάσεις και τα κινήματα ελευθερίας που αυτοί έχτισαν. Έχουμε αγγίξει με το χέρι τα πλεονεκτήματα μιας συνεργασίας μεταξύ διαφορετικών τρόπων ζωής και θρησκειών για μια αλλαγή που να είναι χρήσιμη για όλους. Έχουμε επίσης δει ποιες συνθήκες (μη) ζωής οδηγούν πολλά ανθρώπινα όντα να ταξιδέψουν προς άλλες χώρες, και εντοπίσαμε πόσο βαθιά είναι η κοινωνική επίγνωση των αποικιακών ευθυνών (οικονομικών και πολιτικών) ολόκληρης της Ευρώπης, χθες και σήμερα, προς τις κοινωνίες της Αφρικής και της δυτικής Ασίας. Για το λόγο αυτό δεν είναι αδύνατο να δούμε μια πολιτική λογική στην εχθρότητα ενός υπουργού όπως ο Σαλβίνι προς εμάς, αλλά αυτή η λογική μπορεί να αφαιρέσει με επιτυχία τον λόγο από εμάς μόνο στο βαθμό που ο ιταλικός πληθυσμός κρατιέται στο σκοτάδι για αυτό που κάνουν σε εμάς και αυτό που συμβαίνει σε εμάς.

Γι ‘αυτό τον λόγο καλώ όλους να κινητοποιηθούν, αυτό τον μήνα του μαρτίου, για την καταγγελία αυτών των αστυνομικών ελιγμών και για την προστασία της φήμης των YPG και των YPJ και της ελευθερίας των διεθνιστών, ξεκινώντας πρώτα από τον ιστό-web.

* Ο Davide Grasso δημοσίευσε ανεξάρτητα reportage από τις Ηνωμένες  Πολιτείες και από την Μέση ανατολή και διάφορα άρθρα φιλοσοφίας της τέχνης και θεωρίας της κοινωνικής πραγματικότητας. Το 2013 δημοσίευσε New York Regina Underground. Racconti dalla Grande Mela για τον εκδοτικό οίκο Stilo Editrice. Από το 2015 δραστηριοποιείται μεταξύ Ευρώπης και Συρίας υποστηρίζοντας την δημοκρατική Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας. Το 2016 ενώθηκε στις συριακές δημοκρατικές Δυνάμεις για να πολεμήσει το Daesh. Την εμπειρία του διηγείται στα βιβλία  Hevalen. Perché sono andato a combattere l’Isis in Siria, Γιατί πήγα να πολεμήσω στη Συρία -που βγήκε για τις Εκδόσεις Edizioni Alegre στην συλλογή Quinto Tipo που επιμελήθηκε ο Wu Ming 1, και το Il fiore del deserto. La rivoluzione delle donne e delle comuni tra l’Iraq e la Siria del nord, Το άνθος της ερήμου. Η επανάσταση των γυναικών και των κοινοτήτων μεταξύ Ιράκ και βορείου Συρίας – Agenzia X, Milano 2018.

Scarica questo articolo in formato ebook (ePub o Kindle)Scarica questo articolo in formato ebook (ePub o Kindle)

Print Friendly, PDF & Email

Altri testi che potrebbero interessarti: Άλλα κείμενα που θα μπορούσαν να σε ενδιαφέρουν:

414CONDIVISIONI

Ένα σχόλιο – One commento su “Ipocrisie del secolo: la criminalizzazione italiana delle #Ypg. Solidarietà a Luisi Caria”

  1. Μου αρέσει ανθρώπινα και πολιτικά (παρά τις περιστάσεις) να βρεθώ ξανά με τον Luiseddu Caria εδώ, σε ένα κομμάτι που υπέγραψε ο Davide Grasso το οποίο φιλοξενήθηκε στον Giap.
    Το νόημα και το εύρος αυτών των * στοχευμένων * κατασταλτικών μέτρων μου φαίνεται προφανές. Και στη διαμόρφωσή τους ως δοκιμή.
    Θα ήθελα να προσθέσω μια πτυχή στην εξέταση του Davide, η οποία είναι ενδεχομένως υπονοούμενη, αλλά πρέπει πάντα να διατηρείται παρούσα.
    Τόσο σε τορινέζικο πεδίο όσο και στη Σαρδηνία τα υποκείμενα που δέχονται χτύπημα από αυτά τα αστυνομικά μέτρα είναι γνωστά ενεργά άτομα ακόμη και στα μέρη τους, όχι μόνο στο μέτωπο του αγώνα ενάντια στο ISIS και της επανάστασης της Ροζάβα.
    Ο Luiseddu – εκτός από γιος του Angelo, ιστορικoύ ηγέτη του αγώνα ανεξαρτησίας της Σαρδηνίας του οποίου θρηνήσαμε την απώλεια – είναι ο ίδιος ένας στρατευμένος που αγωνίζεται στο νησί υπέρ της κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης του λαού του.
    Κατά συνέπεια, το σήμα είναι σαφές, συνολικά.
    Όλοι οι αγώνες είναι ο ίδιος αγώνας.
    Μου φαίνεται ότι εκείνοι που πρέπει να τους φοβούνται το γνωρίζουν καλά καλά. Ίσως περισσότερο από όσους συμμετέχουν σε αυτούς.
    Συμφωνώ με την έκκληση να δώσουμε προσοχή στις περιπτώσεις αυτές.

     

    https://www.wumingfoundation.com/giap/2019/03/solidarieta-a-luisi-caria/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+giap+%28giap%29

διεθνισμός, internazionalismo

Πολεμώντας [και πεθαίνοντας] για μια ιδέα: οι »ξένοι μαχητές» της κουρδικής ελευθερίας – Combattere (e morire) per un’idea: i “foreign fighters” della libertà curda

Θυμάστε τις δραματικές ημέρες της πολιορκίας της Kobane; Όταν ο μαύρος εφιάλτης του Daesh, κρέμονταν επάνω στη Συρία και το Ιράκ, και από εκεί σε ολόκληρο τον κόσμο;

Φαινόταν ασταμάτητη, η προώθηση των χασάπηδων του Αλ Μπαγκνταντί, Al Baghdadi: στους χάρτες της Συρίας το μαύρο ήταν το κυρίαρχο χρώμα, ο κυβερνητικός στρατός του Άσαντ δεν φαινόταν ικανός να τους συγκρατήσει, οι ρώσοι δεν είχαν ακόμη παρέμβει, η Τουρκία προωθούσε μια πολιτική ασάφειας, αινιγματική, αόριστη, στην πραγματικότητα την απασχολούσαν περισσότερο τα δικά της συμφέροντα παρά ο περιορισμός της επέκτασης του ISIS (που συχνά βοηθούσε), οι Ηνωμένες Πολιτείες βομβάρδιζαν τις εγκαταστάσεις του Ισλαμικού Κράτους και ταυτόχρονα υποστήριζαν τους «σύριους επαναστάτες» οι οποίοι με τον ριζοσπαστικό ισλαμισμό ήταν απολύτως συναφείς. Κανείς δεν αντιτάσσονταν πραγματικά στις πολιτοφυλακές του Daesh, εκτός από αυτούς: τους κούρδους.

Ayse Deniz Karacagil

Μεταξύ του τέλους του 2014 και των αρχών του 2015 όλος ο κόσμος, ή σχεδόν, ακολουθούσε με συμπάθεια και ενσυναίσθηση την ηρωική αντίσταση των κούρδων της Ροζάβα, οι οποίοι, άσχημα οπλισμένοι και χειρότερα οργανωμένοι, αντιστέκονταν σπίτι προς σπίτι και – απίστευτο! – σιγά σιγά αντέστρεφαν τη μοίρα της μάχης, ξεκινώντας μια σειρά νικών που, μερικούς μήνες αργότερα, έδιωξαν το Ντάες, Daesh από τη Συρία (αν και τα νέα είναι πάντα ασαφή και κατακερματισμένα).

Ο θεοκρατικός φασισμός του ISIS εργαλείο καταπίεσης, αφενός, ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός των κούρδων της Ροζάβα από την άλλη: παρόμοιος με τον αγώνα του κακού ενάντια στο καλό.

Η ατσάλινη και αδάμαστη κουρδική αντίσταση ενέπνευσε πολλά μυαλά και καρδιές: ενεργοποιήθηκε η διεθνής και μαχητική αλληλεγγύη και άρχισε να λειτουργεί ένα δίκτυο υποστήριξης και πληροφόρησης από τα χαμηλά.

Κάποιος αποφάσισε να προχωρήσει ακόμη περισσότερο και να αγκαλιάσει το τουφέκι, για να υπερασπιστεί τις αρχές της δημοκρατίας και της ισότητας στην πρώτη γραμμή που το πολιτικό που το κοινωνικό πείραμα της Rojava μεταμόρφωνε σε πιθανή πραγματικότητα.

Anna Campbell

Στην Ιταλία, οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν για «ξένους μαχητές», “foreign fighters” στις τάξεις των κούρδων YPG χάρη στον Karim Franceschi, έναν νέο ακτιβιστή από τη Senigallia ο οποίος, μετά από μια εμπειρία ενεργούς αλληλεγγύης στον κουρδικό λαό, αποφάσισε να στρατευτεί και να αγωνιστεί: ήταν το 2015, και σε αυτόν έλαχε να υπερασπιστεί την Kobane από την επίθεση του Ισλαμικού Κράτους.

Η εμπειρία του είχε μια ηχηρή απήχηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, χάρη και σε ένα βιβλίο, το οποίο έγραψε ο ίδιος:  “Il Combattente”, »Ο Μαχητής».

Ήταν εκείνη την εποχή που στην Ιταλία άρχισαν να κυκλοφορούν πληροφορίες σχετικά με αυτούς τους «ξένους μαχητές» που αγωνίζονταν στις τάξεις των κουρδικών Μονάδων Λαϊκής Προστασίας. Μέχρι τότε, οι «ξένοι μαχητές» ήταν αποκλειστικά οι δυτικοί που προσηλυτίστηκαν ή / και ριζοσπαστικοποιήθηκαν και πήγαν στη Συρία για να «καταταχθούν» στο ISIS, λίγα ήταν γνωστά για τους πολλούς ευρωπαίους, αμερικανούς και τούρκους εθελοντές που αγωνίζονταν πλέον από καιρό, πεθαίνοντας για να υπερασπιστούν την Ροζάβα και την υπόθεση ελευθερίας και δημοκρατίας που περιέχονταν σε εκείνο το πολιτικό και κοινωνικό σχέδιο.

Λίγοι γνώριζαν την ύπαρξη του Τάγματος Διεθνούς Ελευθερίας, International Freedom Battalion, που ιδρύθηκε στις 10 ιουνίου 2015: μια διεθνιστική και αντιφασιστική μαχόμενη ομάδα που αποτελείται από εθελοντές από διάφορες χώρες του κόσμου που δραστηριοποιείται στην πρώτη γραμμή στο πλευρό των Ypg και Jpg. Ρητής μαρξιστικής-λενινιστικής και αναρχικής πολιτικής έμπνευσης σε μερικά από τα συστατικά της και πάνω από όλα έχοντας σαν παράδειγμα τις γραμμές των ισπανικών διεθνών Ταξιαρχιών, η IFB αποτελείται από διάφορες ομάδες και κινήματα που προέρχονται από διάφορα μέρη του κόσμου: το μαρξιστικό-λενινιστικό κομμουνιστικό κόμμα (Τουρκία), (MLKP], Sosial Isian, το TKP, από την Ισπανική Reconstruccion Communist, από την Ελλάδα η Επαναστατική Ένωση για τη διεθνή αλληλεγγύη, από την Αγγλία και την Ιρλανδία η Ταξιαρχία Bob Crow, London Antifascist – και άλλα, από τη Γαλλία η Ταξιαρχία Henry Krasucky, Nantes Rèvolteè και το Blocus Paris. Και επίσης εκπροσωπούνται αλβανοί, ιταλοί, κινέζοι, γερμανοί και πολλές άλλες εθνικότητες.

Μετά υπάρχουν οι νεκροί, δυστυχώς και φυσικά: αυτοί που δεν τα κατάφεραν, και έβαλε τη ζωή τους στο χορό για μια ιδέα και μια ισχυρή αίσθηση δικαιοσύνης: από την Ayse Deniz Karacagil – την τουρκάλα κοπέλα που ήταν επίσης γνωστή ως «Red Hood» και πέθανε κατά τη διάρκεια της μάχης για την ανακατάληψη της Raqqa, την Άννα Κάμπελ, αγγλίδα από το Sussex που πρόσφατα έπεσε κάτω από τον τουρκικό βομβαρδισμό στην Αφρίν. Και πάλι ο Olivier François Jean Le Clainche, γάλλος μαχητής, και ο Sjoerd Heeger, από την Ολλανδία.

Αυτά είναι μόνο μερικά ονόματα, στα οποία πρέπει να προσθέσουμε πολλά άλλα που δεν γνωρίζουμε, ή γνωρίζουμε ελάχιστα.

Η διεθνής αλληλεγγύη από κάτω και αγωνιστική, στρατευμένη, παίζει επίσης το ρόλο της στη Συρία και όπου χρειάζεται (βλ. Donbass): είναι σημαντικό να μιλήσουμε γι ‘αυτό και να γνωστοποιήσουμε τις ιστορίες αυτών των μαχητών στο όνομα της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας.

 – © Η αναπαραγωγή επιτρέπεται κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή, Ultima modifica: STAMPA

διεθνισμός, internazionalismo

Rojava, το λουλούδι της ερήμου. Συνέντευξη με τον Davide Grasso, μαχητή YPG στην Siria

του Fabrizio Lorusso

Ο Davide Grasso, αγωνιστής  και e blogger τριαντάρης, είναι ένας ιταλός μαχητής που το  2016 ενώθηκε στις γραμμές των Unità di Protezione del Popolo (YPG) Μονάδων Προστασίας του Λαού στα βόρεια της Συρίας για να αγωνιστεί ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, (ISIS) και να υπερασπιστεί τον δημοκρατικό συνοσπονδισμό που οι κούρδοι επιτελούν στα τρία καντόνια (Kobane, Jazira e Afrin) που ελέγχουν στα σύνορα με την Τουρκία. Ο Abdullah Öcalan, ο τούρκος leader του Κόμματος των Κούρδων Εργατών, Partito dei Lavoratori Curdi (PKK) στην φυλακή από το 1999, διατύπωσε το 2005 αυτό το πολιτικό μοντέλο που βασίζεται στην αυτονομία, στον διαπολιτισμικό σεβασμό, στον κοσμικό χαρακτήρα και στο δικαίωμα στην αυτοάμυνα των κοινοτήτων και όπως, εξηγεί στο βιβλίο του “Δημοκρατικός συνοσπονδισμός” (link), είναι “ανοικτό προς άλλες ομάδες και πολιτικές παρατάξεις” καθώς και “ευέλικτο, πολυπολιτισμικό, αντιμονοπωλιακό και βασισμένο στη συναίνεση”. “Στη διάρκεια της μακράς του φυλάκισης στο νησί του İmralı, ο Öcalan εμβάθυνε την μελέτη της ελευθεριακής σκέψης , οικολογικής και του κοινοτισμού, αντιμετωπίζοντας και συγκρίνοντας ιδιαίτερα τις θεωρίες του αμερικανού αναρχικού Murray Bookchin (1921 – 2006). Προήλθε ένα θεωρητικό “σημείο καμπής” του κινήματος, που σήμερα πλέον δεν φιλοδοξεί να οικοδομήσει ένα κράτος-έθνος κουρδικό μα να διευρύνει ζώνες αυτονομίας και αυτοκυβέρνησης. Το όνομα που έχει δοθεί σε αυτή την ρύθμιση είναι “δημοκρατικός συνοσπονδισμός”. Τα  πρώτα σημαντικά πειράματα από αυτή την άποψη δεν λαμβάνουν χώρα στο »τουρκικό» Κουρδιστάν μα στο »συριακό» Κουρδιστάν, στην Rojava (που στα κουρδικά απλά σημαίνει Δύση)” (fonte: storify.com Wu Ming Foundation). Μετά την απελευθέρωση της Kobane από τον ISIS το 2015, μέσα στο πλαίσιο του καταστροφικού συριακού πολέμου, το επαναστατικό κουρδικό πείραμα στα βόρεια της Συρίας είναι ένα “λουλούδι της ερήμου” που δημιούργησε ένα ισχυρό φαντασιακό και έσπρωξε πολλούς ξένους να το υποστηρίξουν και με τα όπλα. Επιστρέφοντας στην Torino όπου γεννήθηκε ο Davide Grasso σκιαγραφεί έναν απολογισμό της προσωπικής του εμπειρίας και της πολιτικής -κοινωνικής κατάστασης στην συριακή σκακιέρα (Syria Live Map link) [F. L.].

F.L. – Ποια είναι η ιστορία σου; τι έκανες πριν ξεκινήσεις για την Συρία;

D.G. – Δεν έκανα ποτέ μια μοναδική εργασία, πρώτα υπήρξα φοιτητής και μετά έκανα το διδακτορικό μου. Εργάστηκα με κοινωνικούς συνεταιρισμούς και της διαφήμισης, όπως επίσης έκανα part-time συνεργασίες με το πανεπιστήμιο. Πριν φύγω ήμουν κοινωνικός λειτουργός στο Τορίνο με τους δίχως στέγη και τα άτομα με αναπηρία και όταν επέστρεψα αυτούς τους τελευταίους μήνες καταπιάστηκα βασικά με την ενημέρωση γύρω από αυτό που συμβαίνει στην Μέση Ανατολή.

– Και σαν στρατευμένος;

– Πάντα ενδιαφερόμουν για τα κοινωνικά και τα πολιτικά ζητήματα . Όσον αφορά την Ιταλία πήρα μέρος στα φοιτητικά κινήματα όπως η Onda Anomala, το κίνημα No-Tav και όσον αφορά την Μέση Ανατολή στο πανεπιστήμιο ασχολήθηκα συχνά σε δραστηριότητες σχετικές με την εμβάθυνση του παλαιστινιακού ζητήματος, σεμινάρια ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, συνεπώς πάντοτε έδρασα με αυτό τον τρόπο, υπό αυτή την έννοια.

– Πως γεννήθηκε η εμπειρία στην Συρία;

– Στην πραγματικότητα γεννήθηκε ήδη το 2014 όταν έμαθα για τα γεγονότα της Sinjar [4 αυγούστου 2014, το ISIS σφαγιάζει ή σκλαβώνει χιλιάδες yezidi, γιαζίντι, θρησκευτική κοινότητα κουρδικής γλώσσας στο Ιράκ, link p. 3-4] του οποίου γεγονότος ακριβώς σήμερα είναι η επέτειος, η τρίτη. Ενώ η επίσημη πληροφόρηση έδινε μια κάποια εκδοχή, ανακάλυψα χάρη σε ένα σάϊτ του οποίου ήμουν κι εγώ συντάκτης, Infoaut, όπως στη συνέχεια και στο Wu Ming, πως υπήρχε μια διαφορετική εκδοχή των γεγονότων, δηλαδή πως αυτοί που προσπαθούσαν να αντισταθούν σε αυτές τις σφαγές που διεξήγαγε το ISIS 2014 Iraq δεν ήταν οι κουρδικές φατρίες των peshmerga [κούρδοι-ιρακινοί στρατιωτικοί φιλοαμερικανοί , filo USA] που υποστηρίζονταν από την ιταλική κυβέρνηση. Ήταν αντιθέτως μια παράταξη της αριστεράς που η κυβέρνηση θεωρούσε τρομοκρατική. Οπότε από εκεί και στη συνέχεια ξεκίνησα να παρακολουθώ από πολύ κοντά εκείνο που συνέβαινε στο Ιράκ και τη Συρία, μα γενικότερα, όπως όλοι απ’ όταν εμφανίστηκε το φαινόμενο του Ισλαμικού Κράτους, αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον μου για την Μέση Ανατολή που το τελευταίο διάστημα είχε λιγάκι χαλαρώσει. Στη συνέχεια όλα άρχισαν να εξελίσσονται. Υπήρξαν οι σφαγές που έλαβαν χώρα από την τουρκική κυβέρνηση εις βάρος των κούρδων στην Cizre, governo turco a Cizre [ai danni dei curdi], για τις οποίες έμαθα τον σεπτέμβρη του 2015, συνεπώς, μιας και έληγε το συμβόλαιο μου ακριβώς εκείνες τις ημέρες, χρησιμοποίησα την αποζημίωση για να πάω στην Τουρκία και να επισκεφτώ την Cizre. Εκεί γνώρισα πολλούς νεαρούς που πολεμούσαν, κάποιοι από αυτούς σκοτώθηκαν μετά από λίγο. Οπότε όταν γύρισα στην Ιταλία, ήδη ήμουν επιρρεπής στο να γυρίσω, όμως, μιας και αμέσως με την επιστροφή μου συνέβησαν οι βομβιστικές επιθέσεις στο Παρίσι, attentati del Bataclan [13 νοεμβρίου 2015], εκείνες υπήρξαν αποφασιστικές. Συνειδητοποίησα πως εκείνη την στιγμή αυτή η οργάνωση [ISIS, DAESH ή Ισλαμικό Κράτος] κυριολεκτικά έρχονταν να ψάξουν δρόμο προς δρόμο εκείνους σαν εμένα, σαν εμάς, δηλαδή έναν ορισμένο τύπο νέων ευρωπαίων, με ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής, συνεπώς σκέφτηκα πως ήταν απαραίτητο να επιστρέψω εκεί για να κάνω διαφορετική πληροφόρηση και για να πολεμήσω, αν έβρισκα το κουράγιο, ανάμεσα στα άλλα.

– Πως ακριβώς έφθασες στους κούρδους της Συρίας;

– Πήγα στο Ιράκ. Οργάνωσα ένα reportage οπότε υπήρξε μια αυτοχρηματοδότηση με συναυλίες στην Ιταλία το φθινόπωρο του 2015. Τον φεβρουάριο του 2016 αναχώρησα, βρέθηκα πρώτα στην Παλαιστίνη μετά στο Ιράκ, περνώντας από Ιορδανία. Σε όλες αυτές τις χώρες μιλούσα γι αυτά που έβλεπα, έκανα συνεντεύξεις με τελικό στόχο να φτάσω στην βόρεια Συρία. Εκεί όμως οι ιρακινοί peshmerga δεν επέτρεπαν στους δημοσιογράφους, όπως συμβαίνει και τώρα, να εισέλθουν στη Συρία, και είναι κάτι σοβαρότατο. Μια σοβαρότατη παραβίαση του διεθνούς δικαίου πληροφόρησης. Γι αυτό χρειάστηκε να εισέλθω με ένα τέχνασμα και, μόλις τα κατάφερα, ήλθα σε επαφή με την πολιτική κοινωνία, τους θεσμούς και τα κέντρα μέσων ενημέρωσης της Rojava e i media center del Rojava. Έτσι γεννήθηκε η επαφή, δεν είχα καμία άλλη πριν φθάσω εκεί.

– Πότε μπήκες στη Συρία και πόσο έμεινες εκεί;

– Στη Συρία έμεινα επτά μήνες. Από αρχές μαρτίου μέχρι αρχές οκτώβρη  2016.

– Είχες σκοπό να πολεμήσεις ευθύς εξ αρχής;

– Είχα την πρόθεση, αλλά δεν ήμουν σίγουρος πως θα έβρισκα το κουράγια να το κάνω. Πίστευα πως ήταν σωστό κάποιος που κατά τύχη δεν βρίσκονταν στο Bataclan ή στα άλλα μαγαζιά που χτυπήθηκαν στο Παρίσι, που έτσι κι αλλιώς είναι τόποι και συνοικίες που εγώ γνωρίζω, όπως πολλοί από εμάς, δηλαδή κάποιος που δεν βρέθηκε εκεί άοπλος, στο έδαφος, να σφαγιάζεται από αυτά τα άτομα, θα έπρεπε να πάει εκεί αυτοπροσώπως να πάρει τα όπλα να πολεμήσει ενάντια σε αυτά τα υποκείμενα. Πάνω απ’ όλα για να μην αναθέσει στις κυβερνήσεις μας να το κάνουν και ιδιαίτερα στην γαλλική, σε αυτή την περίπτωση, διότι όποιος είναι λιγάκι συνειδητοποιημένος γι αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο γνωρίζει πως οι κυβερνήσεις μας είναι οι πρώτοι υπεύθυνοι γι αυτή την κατάσταση και πως το μόνο που μπορούν είναι να την χειροτερεύσουν με τις πολιτικές τους  και τα συμφέροντα τους. Συνεπώς είχα ήδη την πρόθεση, μόνο που μέχρι την τελευταία στιγμή βρισκόμουν σε δίλημμα διότι το να μπεις στον συριακό εμφύλιο πόλεμο σαν μαχητής, δίχως προηγούμενη στρατιωτική εμπειρία, όντας δηλαδή πάντοτε πολίτης, ήταν μια πράξη που σήμαινε πως ήταν εύκολο να μην επιστρέψω πίσω οπότε ας πούμε πως η οριστική απόφαση ωρίμασε όταν ήμουν ήδη στη Συρία.

– Πως ήταν λοιπόν αυτό το βήμα; Με τι ανθρώπους σχετίστηκες;

– Γνώρισα ανθρώπους διαφόρων τύπων. Κατοίκων της Rojava, τόσο κούρδους όσο και άραβες, που ζουν τις συνθήκες του πολέμου και της επανάστασης, ο καθένας με τον τρόπο του. Γνώρισα πολιτικούς αγωνιστές κούρδους και διεθνείς ακτιβιστές, κυρίως ευρωπαίους, που βρίσκονταν εκεί για να γνωρίσουν αυτή την επανάσταση και να την υποστηρίξουν. Αυτοί υπήρξαν καθοριστικοί διότι σίγουρα με ώθησαν, το να βλέπεις το παράδειγμα άλλου είναι πάντοτε σημαντικό και μετά γνώρισα επίσης διεθνείς μαχητές των YPG combattenti internazionali delle YPG (Unità di Protezione del Popolo curdο) [κουρδικών Μονάδων Προστασίας του Λαού] που ήταν νεότατοι στην ηλικία και δεν ήταν απολύτως πολιτικοποιημένοι, αντιθέτως ζούσαν στα μέρη τους μια ζωή τελείως απολιτική και είχαν πάει εκεί για να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους επειδή ήταν αγανακτισμένοι από εκείνο που συμβαίνει σε μια Χώρα μακρινή από τη δική τους. Συνεπώς μπροστά σε όλα αυτά καθίσταται δύσκολο να μην πάρεις τα όπλα με την σειρά σου.

– Πως ενώθηκες με τις Μονάδες Προστασίας του κουρδικού Λαού (YPG);

– Γίνεται μια εκπαίδευση, μερικές εβδομάδες κατάρτισης στη διάρκεια των οποίων έλαβα πολλά μαθήματα κουρδικής γλώσσας, συνομοσπονδιακής ιδεολογίας, δηλαδή της μορφής σοσιαλισμού που προωθείται από τις YPG, όπως επίσης και μαθήματα ιστορίας της Μέσης Ανατολής και του Κουρδιστάν. Και στη συνέχεια η τεχνική κατάρτιση για τη χρήση των όπλων, σκίτσα με τακτικές επίσης. Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπ όψιν πως ο εμφύλιος πόλεμος στην Συρία είναι ένα τόσο τραγικό και χαοτικό γεγονός για το οποίο όμως αυτές οι πολιτοφυλακές δεν έχουν την δυνατότητα να ξεφύγουν από το είδος της εκπαίδευσης στην οποίαν υπόκεινται οι τακτικοί στρατοί.

– Τι όπλα είχατε στην κατοχή σας;

– Οι λεπτομέρειες δεν μπορούν να ειπωθούν για στρατιωτικούς λόγους, όμως μπορούμε να πούμε πως το πρόβλημα των κουρδικών πολιτοφυλακών και των συριακών δημοκρατικών δυνάμεων είναι πως έχουν κυρίως, στο 99%, ελαφρά όπλα και αυτό δεν είναι ένα μυστήριο. Εκ των πραγμάτων η μεγάλη πλειοψηφία των μαχητών έχει στη διάθεση της ένα kalashnikov και ευτυχώς δεν μου φάνηκε πως υπήρχε μεγάλη έλλειψη πυρομαχικών γιατί μου φαίνεται πως τουλάχιστον σε αυτό συνέβαλε ο συνασπισμός, οι Ηνωμένες Πολιτείες, συνέβαλαν και η Ρωσία επίσης έδωσε κάτι. Αυτά για τα πυρομαχικά, όσον αφορά τα όπλα, μιλάμε για ελαφρά όπλα, παλιά, σίγουρα ξεπερασμένα σε ένα γενικότερο πλαίσιο. Μετά στην πραγματικότητα στην Συρία δεν είναι έτσι γιατί το μεγαλύτερο μέρος των ένοπλων συγκρούσεων στη μάχη, εκεί που δεν παίρνει μέρος ο τακτικός στρατός, γίνεται με αυτόματα όπλα σοβιετικής προέλευσης και κατασκευής, δηλαδή πολυβόλα τύπου Pkm και Pks, το Dushka ή Dshk ή το Kalashnikov. Αυτά είναι τα όπλα που χρησιμοποιούνται περισσότερο.

– Μίλησες για  “Επανάσταση, Rivoluzione”. Τι συμβαίνει στον Βορά της Συρίας;

–  Στην Βόρεια Συρία και γενικότερα σε όλη τη Χώρα από το 2011 βρίσκεται σε εξέλιξη μια επανάσταση. Η συριακή επανάσταση αναπτύχθηκε σε δύο μεγάλες αντιτιθέμενες τάσεις. Η μία πήγε πολύ άσχημα διότι πήρε μια ισλαμική εξέλιξη και μια αντίθετα πήγε πολύ καλά διότι πήρε μια κατεύθυνση σοσιαλιστική φεμινιστική και διαφωτισμένη. Αυτή η τελευταία είναι η συνομοσπονδιακή επανάσταση που καταγράφηκε αρχικά στα κουρδικά εδάφη αλλά τώρα σε ολόκληρο τον Βορά της Συρίας σε ζώνες κυρίως αραβικές ή χριστιανικές. Αντιθέτως η ισλαμική πλευρά στη συνέχεια διασπάστηκε σε διάφορα κομμάτια: το ISIS κατά μήκος του Ευφράτη και οι διαφορετικές από το ισλαμικό κράτος ισλαμικές ομάδες ήδη στην επαρχεία της Idlib αυτή την στιγμή. Συνεπώς η συριακή επανάσταση εξελίχθηκε σε δυο διαφορετικές επαναστάσεις που αντιμάχονται μεταξύ τους και αμφότερες μάχονται επίσης ενάντια στο καθεστώς του Bashar al-Assad.

– Τι αποστολές και δραστηριότητες ανέλαβες;

– Στην αρχή ήμουν στο μέτωπο της Ain Issa που εκείνο τον καιρό ήταν το μέτωπο της Raqqa, ενώ σήμερα αυτό το μέτωπο, ευτυχώς, είναι μέσα στην ίδια την Raqqa διότι κατέβηκε μέχρι μέσα την πόλη, όμως ένα χρόνο πριν βρίσκονταν 63 km βόρεια της Raqqa. Κι εκεί βρίσκονταν η πόλη της Ain Issa όπου στάθμευε η μονάδα μου και καθήκον μας ήταν εκείνο να προστατεύουμε το καντόνι της Kobane από το ISIS, ενώ την ίδια στιγμή υπήρχε η επίθεση στα βόρεια του Χαλεπιού από πλευράς των συριακών δημοκρατικών δυνάμεων στα δυτικά του Ευφράτη που κέρδιζε όλες τις εκστρατείες γύρω από μια στρατηγική πόλη που ονομάζεται Mambij: ήταν να πάμε να τις ελευθερώσουμε για να να κόψουμε τις επικοινωνίες ανάμεσα στην Raqqa και την Turchia. Εκείνη η πόλη ήταν η τελευταία επικοινωνία ανάμεσα στην Raqqa και την Turchia, στην περίπτωση αυτή μεταξύ Raqqa και του έξω κόσμου. Στο ξεκίνημα δεν πήρα μέρος σε αυτή την επίθεση, κυρίως καθήκον μου ήταν να υπερασπίζομαι το καντόνι την ώρα που προχωρούσαν οι εχθροπραξίες. Μετά στα τέλη ιουνίου η μονάδα μου στάλθηκε στην Mambij οπότε τον ιούλιο κι εμείς μπήκαμε στη μάχη σε αυτή την επιχείρηση για την απελευθέρωση της πόλης.

– Υπήρχαν άλλοι ξένοι και ιταλοί;

– Υπήρχαν πολλοί ξένοι όταν εγώ ήμουν εκεί, μα όχι ιταλοί. Ήμουν ο μοναδικός. Γνωρίζαμε πως υπήρχαν και άλλοι ιταλοί, ιδιαίτερα εγώ ρωτούσα πάντα για τον Karim Franceschi γιατί είχα διαβάσει το βιβλίο του. Όμως εκείνη της στιγμή δεν υπήρχε κανείς άλλος. Υπήρχαν πολλοί ξένοι που έρχονταν κυρίως από την Ευρώπη, από την Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, από τα Βαλκάνια. Γνώρισα και ένα αγόρι χιλιανής καταγωγής και ξέρω πως βρίσκονταν εκεί και κάποιοι νοτιοαμερικάνοι στις YPG.

– Ταυτίζεσαι με τον όρο foreign fighter?

– Αυτή την στιγμή πρακτικά υπάρχουν εκφράσεις που δεν μπορούν να απαντηθούν μόνο με ένα »ναι» ή ένα »όχι». Θα αποκαλούσα τον εαυτό μου  foreign fighter, αν και η χρήση που κάνουν τα Μέσα έχουν αλλάξει το νόημα του όρου, όμως υπάρχει μια πρωτότυπη αίσθηση, ένα νόημα πρωτότυπο που είναι διαφορετικό. Με την έννοια των μέσων ενημέρωσης του όρου, δεν ταυτίζομαι διότι οι mass media έχουν πετάξει ένα άσχημο φως επάνω στον όρο, διότι μονομερώς έχουν συνδέσει με αυτόν και αυτούς που μάχονται για το ισλαμικό κράτος. Όσον όμως αφορά το αυθεντικό νόημα ναι, νομίζω πως πρόκειται για την πιο όμορφη έκφραση που μπορούμε να φανταστούμε. Οπότε σίγουρα με τη στενή σημασία αυτού που σημαίνει, εξ άλλου είναι αρκετά ταυτολογικό πως εγώ υπήρξα. Και νομίζω πως η αντίφαση στη χρήση των μέσων ενημέρωσης φαίνεται επίσης στο γεγονός πως εγώ και οι άλλοι διεθνείς που πολεμήσαμε στη Mambij, κόβοντας εκείνη την τελευταία οδό επικοινωνίας με την Τουρκία του ISIS, μηδενίσαμε οριστικά την εισροή foreign fighters του ISIS στην Siria που προηγουμένως ήταν πολύ μεγάλη. Απ όταν ακριβώς ένα χρόνο πριν η πόλη ελευθερώθηκε un anno fa la città è stata liberata, έγινε μηδενική αυτή η εισροή. Συνεπώς foreign fighters ναι, μα εξαρτάται από πια πλευρά στέκονται.

– Να μιλήσουμε ίσως για »διεθνιστές»;

– Λοιπόν, αναγκαστικά. Αν και στις YPG στις συζητήσεις λέμε πως ήμαστε επίσης και »διεθνιστές», είναι επίσης αλήθεια πως η πολιτική θεωρία που εμπνέει τις YPG στην πραγματικότητα περισσότερο από την έννοια του »διεθνισμού» μιλά για την έννοια της »παγκοσμιότητας». Γιατί; Λόγω ενός ίσως περίπλοκου αλλά σημαντικού συλλογισμού σύμφωνα με τον οποίον η εποχή του διεθνισμού, εκείνη στην οποίαν θεωρήθηκε ότι η αναφορά ήταν τα έθνη κράτη και για τους σοσιαλιστές , παρήλθε οπότε διεθνισμός ήταν η αλληλεγγύη του περασμένου αιώνα και αντιθέτως οι YPG προτιμούν “παγκοσμιότητα, universalismo” διότι σήμερα βρισκόμαστε σε μια παγκόσμια κατάσταση όπου όντως όλος ο κόσμος είναι μια μητρόπολη συνεπώς, εάν θέλουμε, ακόμη περισσότερο διεθνισμό απ’ ότι πριν.

– Σύμφωνα με την εμπειρία σου ενάντια στο ISIS τι μπορείς να πεις για τον μύθο γύρω από το αήττητο τους στο πεδίο των μαχών; 

– Στο πεδίο έχω να πω, δίχως να θέλω να κάνω προπαγάνδα, ειλικρινά έχω δει την ασυναγώνιστη κατάσταση των YPG, ενώ για το ISIS έχω δει το γεγονός πως ηττήθηκαν όταν ήμουν εκεί το περασμένο καλοκαίρι. Υπήρξε δύσκολο, μα θα σου εξηγήσω γιατί. Μου το επιβεβαίωσαν επίσης αμερικανοί μαχητές που είχαν μακρά εμπειρία στον στρατό τους, είχαν πολεμήσει και στο Iraq και έλεγαν πως, συγκρίνοντας τον αγώνα ενάντια στο ISIS με άλλες πολύ σκληρές φάσεις του ιρακινού πολέμου και αυτών των τύπων συγκρούσεων, το ISIS είναι μια δύναμη στρατιωτικά πολύ ικανή και οργανωμένη όπου πραγματικά βλέπεις ότι υπάρχουν μυαλά αρκετά υψηλού στρατηγικού επιπέδου στα σύγχρονα πρότυπα. Στρατηγική τους είναι να προκαλέσουν το μεγαλύτερο αριθμό νεκρών στις εχθρικές γραμμές με τον μικρότερο αριθμό νεκρών στις δικές τους. Συνεπώς θεμελιώδης είναι η χρήση από την πλευρά τους των ναρκών, των εκρηκτικών παγίδων, των ελεύθερων σκοπευτών που έχουν επίσης μια θρησκευτική ιδεολογία που δίνει τη δυνατότητα και προκαλεί εκατοντάδες ανθρώπους να προστρέχουν στις γραμμές τους με την ελπίδα πως θα πεθάνουν το συντομότερο δυνατό πεπεισμένοι πως θα γευματίσουν με τον Θεό και θα έχουν κι εγώ δεν ξέρω πόσες παρθένους στην διάθεση τους. Το ISIS μπορεί να χρησιμοποιεί με μια σταθερή συχνότητα ανθρώπους που τινάζονται στον αέρα, καμιόνια βόμβες και αυτοκίνητα βόμβες που οδηγούνται με όλη την ταχύτητα τους ενάντια στον εχθρό.

Αυτό είναι ένα πλεονέκτημα, όμως αυτός ο μύθος που έχουν δημιουργήσει τα media είναι τελείως λανθασμένος όπως πολλά πράγματα που δημιουργούν τα Μέσα διότι είναι ένα φαινόμενο που αναλύεται πλήρως με τα όρια και τις δυνατότητες του. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί του ISIS που αυτοκτονούν, όμως πρέπει επίσης να πούμε πως για παράδειγμα στο μέτωπο μας της Ain Issa υπήρξαν επιθέσεις αυτοκτονίας από την πλευρά αυτών που τις έκαναν αλλά και στρατιωτικές επιθέσεις, με την έννοια πως όταν ένας στέλνει 30 πολιτοφύλακες να επιτεθούν τελείως σποραδικά δίχως καμία απολύτως έννοια στην οικονομία του πολέμου, στην οποία επίθεση και οι τριάντα σκοτώνονται με μοναχά ένα νεκρό από τους δικούς μας των YPG, είναι ξεκάθαρο πως αυτά τα πρόσωπα βρίσκονταν στη λίστα για να σταλούν στο μαρτύριο διότι θα έχουν και τα προβλήματα τους με τους  “υποψήφιους προς το μαρτύριο” που θέλουν να παν εκεί… Αλλά πρέπει να δούμε πως αυτό στρατιωτικά είναι μια τρέλα. Υπάρχουν εξάλλου και αντιφατικές πτυχές που όλες μαζί βγάζουν προς τα έξω την εικόνα μιας δύναμης που, όπως όλες, έχει τα ελαττώματα της και τα πλεονεκτήματα της από την οπτική του πολέμου.

– Πολλοί αναρωτιούνται με ποιoν τρόπο θα νικηθεί το ISIS. Υπήρξε μια έλλειψη πολιτικής ή στρατιωτικής βούλησης ή είναι κάτι πιο πολύπλοκο;

– Είναι δύσκολο αλλά όχι στρατιωτικά. Είναι δύσκολο πολιτικά. Στρατιωτικά πρέπει να σημειώσουμε πως ουσιαστικά τα εδάφη που είχε κατακτήσει μεταξύ Συρίας και Ιράκ σχεδόν εξαντλήθηκαν, ήτοι μέσα σε τρία χρόνια, που έτσι κι αλλιώς είναι πάντα ένα χρονικό διάστημα πολύ μικρότερο εκείνου που υπήρξε η κατοχή του Ιράκ ή είναι ακόμη και σήμερα ο συριακός εμφύλιος πόλεμος , αυτό το φαινόμενο σε στρατιωτικό επίπεδο έχει κατασταλεί. Εκείνο που είναι δύσκολο όμως είναι η πολιτική πτυχή. Πρώτον επειδή υπάρχουν πολιτικές πτυχές που επιβραδύνουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις γιατί ούτως ή άλλως, θέλεις δεν θέλεις, βρίσκω ότι σε πολλές συγκρούσεις, αν και όλο και λιγότερο με το πέρασμα του χρόνου, υπάρχει μια ελάχιστη αναφορά στους κανόνες του πολέμου, σε ένα διεθνές δίκαιο του πολέμου και σε συμβάσεις.

Αυτό το ισλαμικό κράτος δεν το αναγνωρίζει με κανένα τρόπο διότι όλοι αυτοί οι νόμοι είναι καρποί μιας λαϊκής δημοκρατικής ή φιλελεύθερης κυριαρχίας που γι αυτούς είναι αμαρτία , με την έννοια πως ο μοναδικός νόμος που υπάρχει είναι εκείνος του Θεού. Συνεπώς δεν σέβονται καμία ηθική του πολέμου και χρησιμοποιούν τους πολίτες σαν ανθρώπινες ασπίδες. Λέγω, θα μπορούσαμε να κατηγορήσουμε οποιαδήποτε παρτιζάνικη δύναμη που κρύβεται μέσα στον πληθυσμό όμως άλλο είναι να κρύβεσαι μέσα στον κόσμο σαν παρτιζάνικη δύναμη και άλλο είναι να κάνεις τον κόσμο κρέας για σφαγείο με το ζόρι, εκεί όπου μάλιστα κυριαρχεί μια λογική του τύπου “το χειρότερο, τόσο το καλύτερο” πάνω στο οποίο στοχεύει το ISIS. Οπότε αυτή είναι η πρώτη πολιτική δυσκολία. Την είδα με τα μάτια μου, όταν προσπαθούσαμε να προωθηθούμε μέσα σε μια πόλη στην οποίαν το ISIS εμπόδιζε τους πολίτες να αφήσουν τα σπίτια τους. Αυτό σημαίνει πως πρακτικά χρειάζεται να φρενάρουμε τις επιχειρήσεις για να καταφέρουμε χειρουργικά να κυκλώσουμε τα κτίρια, να τα υπερασπιστούμε, να βγάλουμε έξω τους πολίτες και να τους διώξουμε μακριά και στη συνέχεια να προχωρήσουμε για να ξετρυπώσουμε τους πολιτοφύλακες απ’ όπου κι αν βρίσκονται. Κι απ’ την οπτική του πολέμου απ’ τον αέρα αυτή είναι μια τεράστια επιπλοκή διότι πάντα ζητείται η εκκένωση πολιτών όταν υπάρχει η γνώση πως ξεκινά ένας πόλεμος ή μια μάχη με αεροπορικές επιχειρήσεις και, εάν μια πραγματικότητα όπως το ISIS δεν το κάνει, μπορείτε να φανταστείτε τις συνέπειες μα και την επιβράδυνση των επιχειρήσεων.

Η άλλη πολιτική δυσκολία είναι πως υπάρχει ένα εκ των πραγμάτων πρόβλημα που δεν είναι μόνον του Ιράκ ή της Συρίας μα του κόσμου ολόκληρου: υπάρχουν ανισορροπίες πλούτου, εξουσίας, πολιτιστικής ηγεμονίας στον κόσμο και υπάρχουν προβλήματα φτώχειας από πολλές απόψεις, δηλαδή υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως στην Αφρική και την Ασία και χρειάζονται, που έχουν ανάγκη μιας λογικής, μιας ιδεολογίας λύτρωσης και κάποιες φορές εκδίκησης και έκφρασης του θυμού. Έτσι το Ισλαμικό Κράτος είναι στην πραγματικότητα, δυστυχώς, μια παγκόσμια εξέγερση που έρχεται να γεμίσει το κενό του τέλους των κομουνισμών, των σοσιαλισμών, και συνεπώς, μέχρι να εξαλειφθούν οι κοινωνικές αντιθέσεις ή αντιφάσεις ή δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθεί μια εναλλακτική πολιτική σε αυτό το είδος εξεγέρσεων, μια εναλλακτική κατά την οποίαν υπάρχει μια μορφή εξέγερσης ορθολογική και όχι ανορθολογιστική, θα μπορεί να νικηθεί στρατιωτικά αλλά θα επιστρέψει σε μορφές ολοένα χειρότερες.

– Πρόσφατα έχουν αυξηθεί οι καταπατήσεις του τουρκικού στρατού και στα κουρδικά καντόνια. Ποιος είναι ο ρόλος  της Τουρκίας στα σύνορα με την Συρία; 

– Όταν βρισκόμουν στην Kobane, τον σεπτέμβρη του 2016, όντως υπήρξε μια από τις χειρότερες στιγμές διότι η Τουρκία παρενέβη με την δικαιολογία πως έχτιζε ένα πολύ μεγάλο τοίχο μεταξύ επαναστατημένης Συρίας του βορά και των εδαφών της, που στο μεγαλύτερο τους μέρος είναι περιοχές κοινοτήτων που έχουν και μια δική τους αυτονομία, μεταξύ των οποίων υπάρχουν κούρδοι. Με αυτή την δικαιολογία προκαλούσαν πολύ στην περιφέρεια της Kobane, ακριβώς επάνω στο σύνορο, με τα τεθωρακισμένα. Προκάλεσαν εννέα ημέρες εξέγερσης του πληθυσμού της Kobane στα σύνορα που κόστισαν και δυο νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Αυτό υπήρξε ήδη ένα πρώτο επεισόδιο. Τώρα υπήρξε ένα ακόμη το οποίο ευτυχώς διήρκησε μόνο μια βραδιά κατά την οποία τα τουρκικά μέσα εκ νέου καταπάτησαν κοντά στην Kobane καταλαμβάνοντας δυο χωριά και εκδιώχθηκαν πίσω από τις YPG. Όμως η Kobane, και για την συμβολική της αξία, είναι στην πραγματικότητα η πόλη που έχει υποστεί τα λιγότερα από πλευράς Τουρκίας διότι υπάρχουν άλλες πόλεις όπως για παράδειγμα η Tel Abyad, που πολυβολείται κάθε ημέρα κάθε 10 λεπτά εδώ και ενάμιση χρόνο πλέον και συχνά δέχεται επίσης και χτυπήματα όλμου από την Τουρκία, και σαν την Tel Abyad (Gire Spi για τους κούρδους), και οι Qamisho, Amude, Serekani (Ras al-Ayn για τους άραβες), στις οποίες ρίχτηκαν πολλές φορές ρουκέτες όταν βρισκόμουν εγώ εκεί κάτω.

Και μετά πάνω απ’ όλα η πιο σοβαρή περίπτωση είναι εκείνη της Afrin, που είναι το πιο απομονωμένο καντόνι διότι είναι απομακρυσμένη από την Kobane και συνορεύει με την Turchia ή με περιοχές της Συρίας που ελέγχουν οι ισλαμιστές. Και είναι η Afrin που υφίσταται τς χειρότερες επιδρομές. Είναι πλέον τρεις μήνες τώρα που η Τουρκία βομβαρδίζει την Afrin δίχως σταματημό, λοιπόν, υπάρχουν εκατοντάδες νεκροί μεταξύ των αμάχων, των μαχόμενων και των μονάδων ασφαλείας μέσα στην πληρέστερη διεθνή σιγή. Και ο Erdogan απειλεί επίσης πως θα εισβάλει πλήρως σε αυτό το καντόνι έτσι θα ήθελε να εισβάλει στη Συρία και να αντιμετωπίσει την κουρδική αριστερά και στη Συρία όπως και στην Τουρκία.

Μόνο που είναι δύσκολο. Εκτός από το ότι ήδη προσπάθησε να το κάνει πρόσφατα στο Ιράκ και αυτό δεν έγινε γνωστό: λιγότερο από ένα μήνα πριν προσπάθησε μια εισβολή μεγάλης κλίμακας η Τουρκία στα βουνά  του Ιράκ  όπου υπάρχει το PKK (Partito dei Lavoratori Curdi, Κόμμα των Κούρδων Εργαζομένων) και αναγκάστηκε να αποσυρθεί εγκαταλείποντας δεκάδες νεκρούς στο πεδίο των μαχών στις γραμμές της. Το πρόβλημα γι αυτούς είναι πως οι Ηνωμένες Πολιτείες προστατεύουν την Rojava και, σε μια πολύ πιο διφορούμενη μορφή, το κάνει με κάποιο μέτρο και η Ρωσία, που τείνει να μην εγκρίνει αυτές τις παρεμβάσεις της Τουρκίας. Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίον δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής ένα λουτρό αίματος διότι έτσι κι αλλιώς η τουρκική κυβέρνηση είναι εξτρεμιστική από πολιτική άποψη  και το κλίμα στην τουρκική κοινωνία είναι ιδιαίτερα εκφυλισμένο οπότε η πιθανότητα μιας αποφασιστικής εισβολής είναι πάντοτε παρούσα

– Η Kobane χαρακτηρίζεται σαν ένα “λουλούδι της ερήμου”, γιατί;

–  Στη σύγχρονη εποχή όλα μοιάζουν να πηγαίνουν προς το χειρότερο. Μια χώρα σαν το Μεξικό το γνωρίζει καλά σε ορισμένα σημεία, έτσι όπως χώρες σαν την Συρία ή την Τουρκία, μα και στην Ευρώπη φαίνεται πως η κοινή λογική μετακινείται ολοένα προς θέσεις συντηρητικές και σε όλο τον κόσμο κυριαρχούν οι πιο αντιδραστικές, αυτές που περιχαρακώνονται στην ταυτότητα, στους εθνικισμούς, στους σεχταριστικούς και θρησκευτικούς φανατισμούς. Ωστόσο η εξουσία χάρη σε όλα αυτά παραμένει σταθερή στα χέρια μιας πλουσιότατης μειοψηφίας εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας. Έτσι έχει κάνει σε όλους εντύπωση, έχουν όλοι επηρεαστεί από το γεγονός πως μια επανάσταση αναδύεται με την έννοια πως η εξουσία λαμβάνεται πραγματικά και συγκεκριμένα σε μια περιοχή από τις δυνάμεις που ακολουθούν μια εντελώς αντίθετη λογική, διότι η δική τους είναι κοσμοπολίτικη, κοινωνικής ισότητας, αμοιβαίου σεβασμού και θρησκευτικής ανοχής, και πάνω απ’ όλα της κεντρικής θέσης που κατέχει η γυναίκα και της λύτρωσης αυτής σε μια από τις περιοχές όπου οι γυναίκες υποφέρουν περισσότερο την πατριαρχία. Κανείς δεν το περίμενε και είναι μια αμφισβήτηση του δόγματος σύμφωνα με το οποίο σε αυτό τον αιώνα οι επαναστάσεις δεν είναι πλέον δυνατές και για αυτό πιστεύω πως χρησιμοποιήθηκε αυτή η έκφραση.

– Δημοκρατικός συνοσπονδισμός, αυτονομία, διαπολιτισμικότητα είναι λέξεις που συνδέονται με την κουρδική επανάσταση. Ψάχνουν για ανεξαρτησία από την Συρία;

– Λοιπόν πρέπει να πούμε πως οι κούρδοι είναι χωρισμένοι ανάμεσα σε μια κουρδική δεξιά και μια αριστερά. Η εθνικιστική δεξιά θέλει όντως ένα κουρδικό κράτος, το θέλει τόσο στο Iraq και στη Siria, στο Iran και στην Turchia. Η κουρδική αριστερά, με δυνάμεις όπως οι YPG, οι YPJ (Unità di Protezione delle Donne, Μονάδες Προστασίας των Γυναικών) ή το PKK, δεν θέλουν ένα κουρδικό κράτος διότι είναι πεπεισμένες πως είναι απαραίτητη μια επανάσταση που να πάει πέρα από τον καπιταλισμό και θεωρούν πως αυτό δεν είναι δυνατό μέσα από  “το Κράτος – lo Stato”, και πως το Κράτος είναι κάτι το αρνητικό αυτό καθεαυτό και είναι αντιφατικό να αναζητούμε ένα τέτοιο. Έτσι αυτοί τείνουν να αναπτύσσουν μορφές αυτονομίας που είναι και κοινωνικές, με την μετατροπή των κοινωνικών σχέσεων και των σχέσεων των φύλων, μέσα στα κράτη όπου βρίσκονται για να μπορέσουν να επηρεάσουν τους μη κουρδικούς πληθυσμούς και να υπερβούν την “κουρδική διάσταση” της επανάστασης. Αυτό συμβαίνει στη Συρία.

Πρέπει να πούμε πως σχετικά με τη κουρδική εθνικιστική δεξιά, με την οποίαν εγώ είμαι αντίθετος για πολλούς λόγους, πάντως ένας κούρδος ή μια κούρδη την σήμερον ημέραν είτε θέλουν ένα κουρδικό κράτος είτε όχι, που, επαναλαμβάνω, δεν είναι η θέση για την οποίαν ξοδεύω τον χρόνο μου εγώ, δεν μπορούν να καταδικαστούν διότι το Κουρδιστάν γεωγραφικά υπάρχει. Για παράδειγμα ένα κράτος όπως η Συρία ή το Ιράκ δημιουργήθηκαν από τις αποικιακές δυνάμεις δίχως κανένα σεβασμό για την κοινωνική γεωγραφία της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συνεπώς σε κάθε περίπτωση λέγω αυτό για εκείνους που νομίζουν ότι μπορούν να στρέψουν τον δείκτη ενάντια στους κούρδους ή σε άλλους πληθυσμούς, όπως για παράδειγμα τους βερβέρους amazigh [berberi] στο Μαρόκο, ή άλλους στον κόσμο που  θέλουν ανεξαρτησία ή αυτονομία: σε κάθε περίπτωση πιστεύω πως δεν μπορούν να τους το αρνηθούν.

– Οι κούρδοι υιοθέτησαν επίσης ένα Σύνταγμα στα βόρεια της Συρίας που είναι πολύ προχωρημένο και δημοκρατικό. Ποια είναι η γνώμη σου; Λειτουργεί;

–  Στην καθομιλουμένη λέγεται Σύνταγμα. Στην πραγματικότητα ονομάζεται Κοινωνικό Συμβόλαιο ακριβώς διότι το “Σύνταγμα” θα όριζε την δημιουργία ενός Κράτους. Όμως σίγουρα εκείνο το κείμενο είναι πολύ προχωρημένο όπως κι αν το δεις, απ’ όλες τις απόψεις. Πρέπει να λάβουμε υπ όψη την υλική διαδικασία αυτής της επανάστασης. Ο στόχος είναι μια μορφή κομουνισμού και εξάλειψης του Κράτους, που ονομάζουν δημοκρατικό συνοσπονδισμό διότι γι αυτούς η δημοκρατία είναι κομουνιστική δίχως Κράτος ή δεν είναι, και είναι συνομοσπονδιακή διότι είναι βασισμένη στην αυτονομία όλων των κοινοτήτων που πρέπει να συνδέονται οικειοθελώς μεταξύ τους και όχι αυτό να επιβάλλεται από τα επάνω.

Οπότε στοχεύουν σε αυτό αλλά έχουν επίγνωση ότι δεν μπορούν να προσεγγίσουν σε αυτό από την μια ημέρα στην άλλη συνεπώς σφυρηλάτησαν την έννοια της δημοκρατικής αυτονομίας, που είναι ο τρόπος με τον οποίο το κίνημα του δημοκρατικού συνοσπονδισμού συμβαδίζει κάθε φορά με το υπάρχον Κράτος. Για παράδειγμα αυτά τα καντόνια και τα συμβούλια των καντονιών που διατηρούν τον διαχωρισμό των εξουσιών, και με κάποιο τρόπο μοιάζουν με ένα Κράτος, είναι η δημοκρατική αυτονομία, δηλαδή είναι μια πρόταση για την Συρία για μια θεσμική διευθέτηση που θα θέσει τέλος στον πόλεμο και, όμως, δεν θα ακυρώσει την επανάσταση.

Αυτή είναι η έννοια των θεσμών που δημιουργήθηκαν που δεν είναι  “ο δημοκρατικός συνοσπονδισμός” αλλά “η δημοκρατική αυτονομία” διότι ο συνοσπονδισμός στον Βορά της Συρίας είναι εκείνος που εκπροσωπείται από τις κοινότητες, από τις αγροτικές και οικονομικές κοινότητες, από τις αστικές, από την αντεξουσία που ασκείται και σε ένοπλο επίπεδο από αυτούς τους θεσμούς, από τους συνεταιρισμούς, από τη νέα σχέση που υπάρχει μεταξύ γυναικών και κοινωνίας. Αυτή είναι η επανάσταση. Δεν μπορεί να βρει μια οριστική διέξοδο, γι αυτό αυτοί, μη θέλοντας να διατρέξουν το μοντέλο των μπολσεβίκων διότι τελικά απέτυχε, δεν αντιλαμβάνονται την “κατάκτηση της εξουσίας” με την έννοια της “δημιουργίας ενός σοσιαλιστικού Κράτους ” που στη συνέχεια θα σβήσει. Αντιθέτως είναι μέρος ενός κινήματος που κάθε φορά δημιουργεί θεσμούς για να συμφιλιωθεί με το Κράτος στο οποίο προέκυψε το οποίο προφανώς εκ νέου να θέσει πάντα σε αμφισβήτηση και να συνεχίσει  αυτή τη διαδικασία.

– Μιλώντας για αυτονομία στο Μεξικό βλέποντας τους ζαπατίστας και το EZLN έδειξε συμπάθεια για την επανάσταση και τους σύρους κούρδους.

– Ξέρω πως γενικά ο ζαπατισμός και τα Τσιάπας θεωρούνται σημείο αναφοράς στην Rojava και σε ολόκληρο το Kurdistan διότι το κουρδικό κίνημα ξεκίνησε την θεωρητική του μεταμόρφωση τα χρόνια 2000 όταν πλέον ήδη από διάφορα χρόνια στο Μεξικό υπήρξε μια εργασία συζήτησης και η επεξεργασία μιας προοπτικής. Επιπλέον σε πολλές περιπτώσεις στο Μεξικό έχουν επιτευχθεί συγκεκριμένα αποτελέσματα. Εκεί έχω δει πως εκείνο είναι ένα σημείο αναφοράς. Θα σου μιλήσω λιγάκι κάπως σαν »κουτσομπολιό» και με απολύτως κανέναν επίσημο τρόπο, με κάπως τυχαίο και διακριτικό τρόπο, είχε φθάσει η φήμη πως στην πραγματικότητα υπήρξαν προσπάθειες επικοινωνίας, να δημιουργηθεί μια πιο συγκεκριμένη σχέση μα είχαν πέσει στο κενό. Κάποιος προσπάθησε να μου εξηγήσει πως αυτό ίσως συμβαίνει διότι υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ αυτών των δύο λαών, ανάμεσα στη Rojava και τα Chiapas, για να διαβάσεις τα mail ποιος ξέρει πόσος χρόνος πρέπει να περάσει, και ο ρυθμός της ζωής είναι διαφορετικός από αυτόν που ήμαστε συνηθισμένοι εμείς στην Ευρώπη. Έτσι λέγαμε λιγάκι για να το διασκεδάσουμε… Εάν αυτές οι σχέσεις μεγάλωναν, νομίζω θα ήταν θετικό. Όταν κάποιους μήνες πριν στο Αμβούργο πραγματοποιήθηκε το διεθνές συνέδριο που διοργανώθηκε από την Rojava φιλοξενήθηκε μια στρογγυλή τράπεζα και για το Μεξικό και τα καρτέλ των ναρκωτικών διότι ακριβώς υπάρχει ιδιαίτερη προσοχή από πλευράς της Rojava για την Λατινική Αμερική, την Κεντρική Αμερική, το Μεξικό.

– Κάποια ιδιαίτερα ανέκδοτα που μπορείτε να μας πείτε γι αυτή την περίοδο που μαχόσασταν;

– Είναι πολλά. Για παράδειγμα μια μεγάλη απογοήτευση… Είχα γνωρίσει μια κοπέλα κούρδα που είχα συμπαθήσει πολύ και με την οποία βρισκόμουν σε επαφή για κάποιο διάστημα. Στη συνέχεια όταν πήγα να τη βρω στην οικογένεια της κάποια γιορτή των μουσουλμάνων που εορτάζεται τον σεπτέμβρη, συζητώντας μαζί τους, ανακάλυψα πως υποστήριζε τους κούρδους εθνικιστές, της κουρδικής δεξιάς, συνεπώς αφέθηκε σε σχόλια τελείως απαράδεκτα επί των αράβων, για παράδειγμα. Και κυρίως για τους κούρδους συντρόφους και για τον ίδιο τον Οτσαλάν. Ήταν μια πολύ άσχημη στιγμή για εμένα, πάνω απ’ όλα όμως δίνει πολύ καλά την εικόνα της κατάστασης στην Rojava. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που βρίσκονται στην σκιά ή στέκονται στην σιωπή μα που εργάζονται ενάντια στην επανάσταση, που προσπαθούν να την σαμποτάρουν ή να αδυνατίσουν το ηθικό των ανθρώπων ακριβώς διότι έχουν ισλαμιστικές ιδέες ή εθνικιστικές. Οπότε στην πραγματικότητα την επανάσταση, όπως πάντοτε στην ιστορία, την οδηγούν και την προωθούν άνθρωποι αποφασισμένοι ή παθιασμένοι που πρέπει να λογαριαστούν με ένα φόντο με ένα πλαίσιο και με μια συγκυρία όλα αυτά μαζί πολύ δύσκολα.

– Μια εμπειρία γεμάτη ελπίδες;

– Υπάρχουν πολλές και σε αυτή την περίπτωση. Μπορώ να αντιπαραθέσω έναν άλλο άνθρωπο που γνώρισα που είναι ένα αγόρι από την Raqqa, άραβας. Αυτός θεληματικά επέλεξε να αφήσει την Raqqa. Ήταν εργάτης σε συνεργείο, ήταν 15 χρονών, και, ενώ δούλευε, τον είχε πλησιάσει ένας από εκείνους τους πολιτοφύλακες, που σε πολλές πόλεις της Συρίας κυκλοφορούν σαν άρχοντες και κάνουν ότι θέλουν, ο οποίος του είπε: “Δείξε μου πως προσεύχεσαι”. Και αφού εκείνος προσευχήθηκε, ο άλλος του είπε: “Είσαι ψεύτικος, δεν πιστεύεις, δεν προσεύχεσαι με τον σωστό τρόπο”. Με το λοιπόν απαντά το αγόρι: “Εγώ είμαι εδώ στην πόλη μου, δουλεύω, κι έρχεται εδώ κάποιος που δεν είναι καν από την Raqqa να μ’ ενοχλήσει και να μου πει πως δεν ξέρω να προσευχηθώ”. Και με αυτά αποφάσισε να φύγει και να μεταναστεύσει προς τον βορά. Στο τέλος μπήκε στις YPG γιατί είδε τους κούρδους σαν ανθρώπους που συμπεριφέρονταν αντίθετα απ’ ότι είχε ζήσει ο ίδιος .

Υπήρξε ένας από τους πρώτους πρώτους άραβες που μπήκαν σε μια δύναμη που αρχικά ήταν κουρδική στο 100%. Τον γνώρισα, έναν χρόνο αφότου αυτό συνέβη, και ήμασταν στην ίδια Μονάδα. Είναι ένα εντυπωσιακό πρόσωπο. Πέρα από το γεγονός πως μου εξήγησε το σχέδιο του, που ήταν εκείνο να συμμετάσχει στην απελευθέρωση της Rojava που στη συνέχεια θα πρέπει να γίνει η απελευθέρωση όλης της Συρίας. Και ήθελε να πάει να πολεμήσει και στην Τουρκία, στο Ιράν και στο Ιράκ. “Επιτέλους στη συνέχεια θα μπορέσουμε να πάμε να ελευθερώσουμε την Παλαιστίνη κι έτσι και τον Λίβανο”, έλεγε. Κι αν υπήρχε ανάγκη και στην Ιταλία, θα έρχονταν κι εδώ να πολεμήσει. Είναι ένας άνθρωπος σχεδόν αναλφάβητος, που έξω από την Ράκκα δεν είδε ποτέ τίποτα άλλο, το Κομπάνι και κάτι λίγο ακόμη, όμως έχει μια γνήσια θέληση και οπτική, αυθεντική. Μιλώ στον ενεστώτα αν και δυστυχώς δεν μπορώ να είμαι σίγουρος πως είναι ακόμη ζωντανός διότι τον άφησα στον σεπτέμβρη και στην Συρία η ελπίδα για ζωή είναι αρκετά σύντομη. Πολέμησα στο πλευρό του και σαν μαχητής είναι απλά εντυπωσιακός, απερίγραπτος. Συγκεκριμένες σκηνές σε κάποιον δυτικό όπως εγώ δεν μπορούσαν παρά να τον κάνουν να σκεφτεί πως μπορούσαν να υπάρχουν μόνο σε ταινία, ένας άνθρωπος που μάχεται με αυτό τον τρόπο. Σαν προλετάριος και άνθρωπος χωρίς εκπαίδευση, αγράμματος, καταδικασμένος απ’ τη ζωή του εκ των πραγμάτων σε μια περιορισμένη πραγματικότητα, είναι ένας επαναστάτης στα πιο υψηλά επίπεδα της ιστορίας που μπορεί κανείς να φανταστεί. Έτσι ξέρω πως στα βόρεια της Συρίας υπάρχουν χιλιάδες και αυτό έχει μιαν αξία ανεκτίμητη.

– Πως ονομάζεται;

– Μπορώ να σας πως το πολεμικό του όνομα, Zagros Raqqa, γιατί κανείς στη Rojava χρησιμοποιεί το πραγματικό του όνομα.

– Ποιο ήταν το δικό σου;

– Ήταν Tiresh Gabar.

– Unità di Protezione delle Donne (YPJ), Μονάδες Προστασίας των Γυναικών, ποιες είναι οι σχέσεις τους με τις YPG?

– Η μονάδα μου ήταν ανάμικτη οπότε υπήρχαν τόσο YPJ όσο και YPG. Το μεγαλύτερο μέρος των μονάδων είναι ανάμικτες. Όπως όλα αυτά που αφορούν τις γυναίκες στην επανάσταση, έτσι και οι κοινότητες και τα συνέδρια των γυναικών, έχουν πάντα μιαν αυτονομία τους. Διαθέτουν αλυσίδες διοίκησης, συντονισμού και αποφάσεων αυτόνομες, έτσι όπως σε κάθε κοινότητα ή συνέλευση γειτονιά συναντιέται πάντα ξεχωριστά η κοινότητα των γυναικών. Έτσι η μονάδα μας για παράδειγμα ήταν μοναδική μα οι γυναίκες πραγματοποιούσαν τα σεμινάρια τους και τις συναντήσεις πριν έρθουν στις δικές μας συνελεύσεις, οπότε υπάρχει μια μορφή αυτονομίας των γυναικών που δεν είναι μια μορφή αποσχιστική αλλά ένα έξυπνο σύστημα και ισορροπημένο. Μου φαίνεται πως εναρμονίζει με καλό τρόπο το ζήτημα της γυναικείας απελευθέρωσης με αυτό της απελευθέρωσης όλων. Φυσικά δίδοντας προτεραιότητα στην γυναικεία απελευθέρωση, και αυτό φαίνεται ήδη σε αυτή την αυτονομία και στην ιδεολογία τους και συνίσταται στην αναγνώριση στις γυναίκες του ρόλου πολιτικής πρωτοπορίας στην παγκόσμια επανάσταση.

– Πως είναι οι σχέσεις με τον τοπικό άμαχο πληθυσμό;

– Τα πράγματα είναι πάντοτε διαφορετικά ανάλογα με το ποιος είναι ο τοπικός πληθυσμός. Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν και άνθρωποι που αντιτίθενται. Υπάρχουν αντίπαλοι οι οποίο, ας πούμε, »διαλέγονται» μαζί σου και άλλοι οι οποίοι θέλουν να »τα πούνε» με τα όπλα ή υποστηρίζουν δυνάμεις εξωτερικές. Η σχέση με τον πληθυσμό είναι εκείνη που έχει οποιαδήποτε δύναμη που κυβερνά μια επικράτεια, όμως μέσα σε μια περίοδο εμφυλίου πολέμου και μιας επανάστασης. Όμως μεταξύ άλλων υπάρχουν πολλές δυνάμεις που κατάφεραν να τον μετατρέψουν σε έναν σεκταριστικό πόλεμο, φυλετικό και γλωσσικό και είναι αυτά τα εγκλήματα που παράγουν μνησικακίες και δεν ξέρω πότε θα μπορέσουν να κατευναστούν. Για παράδειγμα, αν, όπως οι YPG, περπατάτε στους δρόμους της  Kobane ή της Qamishli, ο πληθυσμός σας αγαπά με τρόπο τεράστιο. Για τους διεθνείς μαχητές υπάρχει μια μορφή λατρείας από πλευράς των πολιτών. Ενώ αντιθέτως σε μια πόλη όπως η Tel Abyad εγώ πέρασα στην αγορά με τη στολή, γιατί έπρεπε να συνοδεύσουμε ένα σύντροφο στον γιατρό, και η αίσθηση εκεί είναι εκείνη που μπορεί να νιώθει ένας αστυνομικός όταν τριγυρνά σε μια γειτονιά του Palermo πάνω κάτω. Η παρουσία σου δεν είναι ευπρόσδεκτη διότι εκεί υπάρχει μια πλειοψηφία αραβική και στο εσωτερικό της υπάρχει μια πλειοψηφία υποστηριχτών του ISIS και μια μειοψηφία υποστηριχτών της επανάστασης, συνεπώς σαν πόλη έχει ανάγκη, όπως και άλλες, να αναπτυχθεί κυρίως στους νέους ή ανάμεσα στις γυναίκες μια πολιτική συνείδηση που είναι πολύ μικρότερη απ’ ότι σε άλλες ζώνες.

– Σκέφτεσαι να επιστρέψεις;

– Ναι, σίγουρα, το σκέφτηκα. Δεν πιστεύω πως μπορώ να μην ξαναγυρίσω ποτέ πίσω στην Rojava.

– Τι μαθήματα έφερες πίσω μαζί σου στην Ιταλία;

– Τα μεγαλύτερα μαθήματα είναι δυο. Το πρώτο είναι πως υπάρχει μια ανισότητα, ένα χάσμα, και ήδη το εγνώριζα, μεταξύ Δύσης και Μέσης Ανατολής, ή ίσως μεταξύ Δύσης και του υπολοίπου κόσμου. Είναι τόσο τρομερό που δεν μπορείτε να το φανταστείτε, δεν περιγράφεται, και δυστυχώς δεν είναι ούτε αρκετό να πάει κάποιος εκεί να πολεμήσει για την πλήρωση του, με την έννοια πως είναι ένα χάσμα μεταξύ αυτών που έχουν τα πάντα και αυτών που δεν έχουν τίποτα, ανάμεσα σε αυτόν που είναι καλά και σε αυτόν που υποφέρει. Αυτή είναι μια συνειδητοποίηση της σοβαρότητας αυτής της κατάστασης που έχει κυρίως αυτός που πηγαίνει σε εκείνες τις ζώνες σε ορισμένες καταστάσεις πολέμου.

Ένα άλλο είναι πως η επανάσταση είναι δίκαιη και απαραίτητη, όμως όταν λέμε  “επανάσταση, rivoluzione” πρέπει να ήμαστε συνειδητοποιημένοι για το βάρος αυτής της λέξης από την άποψη του πόνου, της τραγωδίας και του πόνου που προκαλεί γιατί μια επανάσταση εξακολουθεί να αποτελεί ένα σημείο καμπής της κοινωνίας, είναι μια αναταραχή της κοινωνίας που δεν συμβαίνει με ειρηνικό τρόπο, αν και είναι απαραίτητη, συνεπώς δεν πρέπει αυτό τον όρο να τον χρησιμοποιούμε με ελαφρότητα. Δεν χρειάζεται απλά να φανταζόμαστε πως είναι  “ένα όμορφο πράγμα”. Αυτοί που σκέφτονται έτσι καλύτερα να εγκαταλείψουν την πολιτική και να κάνουν κάτι άλλο, ενώ θα ήταν χρήσιμο να υπάρχουν άνθρωποι που θα αντιλαμβάνονταν πόσο άσχημο είναι το να πρέπει να κάνουν μια επανάσταση αλλά πρέπει να συνεχίσουν να σκέφτονται πως είναι απαραίτητη. .

Κλείνοντας θα ήθελα να καταγγείλω πως υπάρχουν δυο παιδιά, ένα ζευγάρι, από την Δημοκρατία της Τσεχίας, della Repubblica Ceca, σε μια τουρκική φυλακή: αυτή ονομάζεται  lei si chiama Marketa   αυτός  lui Miroslav .  Υπήρξαν πολλές φορές στην Συρία, στο Iraq και στην Turchia για ανθρωπιστικούς λόγους και καταδικάστηκαν στην Turchia σε 6 χρόνια και 3 μήνες φυλάκισης ο καθένας σαν μέλη των YPG και YPJ. Είναι κάτι σκανδαλώδες. Η Marketa είναι μια φίλη, την γνωρίζω, δεν υπήρξε ποτέ στις YPJ, οι κατηγορίες είναι απολύτως ψευδείς. Είναι ένα ακόμη έγκλημα της Τουρκίας, να μην αφήσουμε αυτούς τους δυο ανθρώπους μονάχους που τώρα αντιμετωπίζουν μια πολύ σκληρή προοπτική.

– Πως μπορούμε να πλησιάσουμε σε αυτό που συμβαίνει στους κούρδους στην Συρία;

– Μπορούμε να πληροφορηθούμε σε διάφορα ιντερνετικά σάϊτς, Ci si può informare su vari siti internet, και κυρίως , e soprattutto si può donare alla, μπορούμε να προσφέρουμε στην κουρδική Ημισέληνο Τριαντάφυλλο Mezzaluna Rosa Curda che sta a Livorno, που βρίσκεται στο Λιβόρνο. Και μπορούμε να πάμε στην Rojava να μεταφέρουμε ενεργή αλληλεγγύη και δίχως να πολεμήσουμε. Τα πιο σημαντικά πράγματα είναι οι ιατρικές βοήθειες και για την εκπαίδευση. Παρά τις δυσκολίες εάν περισσότεροι νέοι από την Ευρώπη πάνε στη Μέση Ανατολή, και αυτό το χάσμα για το οποίο μίλησα νωρίτερα θα άρχιζε τουλάχιστον να υποχωρεί. Λέγω πάντα πως σαν πρώτο πράγμα και καλύτερο απ’ όλα είναι να πάτε εκεί εάν μπορείτε, εάν όχι τότε εντάξει, δωρίστε κάτι, και ενημερωθείτε. Αυτά τα τρία πράγματα.

https://www.carmillaonline.com/2017/09/05/rojava-fiore-nel-deserto-intervista-davide-grasso-combattente-ypg-guerra-siria-rivoluzione/

https://www.infoaut.org/approfondimenti/rojava-il-fiore-del-deserto-intervista-a-davide-grasso-combattente-ypg-in-siria

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συρία: πολιτικός πόλεμος. Οι Ypg στο μέτωπο του Tel Abyad – Siria: guerra politica. Le Ypg sul fronte di Tel Abyad

Σάββατο 08 O 2016 Οκτωβρίου 09:06

http://www.infoaut.org/index.php/blog/conflitti-globali/item/17694-siria-guerra-politica-le-ypg-sul-fronte-di-tel-abyad

ypg raqqa tel abyad

Ο Dilovan μόλις έκλεισε τα είκοσι χρόνια και κατάγεται από το Kobane. Έχασε την αδελφή του στη μάχη και μπήκε στις YPG. Για να την αντικαταστήσει, για να την εκδικηθεί, έχει μικρή σημασία. Στη Συρία δεν μιλούν για αυτά τα πράγματα: το σημαντικό είναι να πολεμάς. Ο ίδιος κάθεται επάνω σε μια Santa Barbara με ρουκέτες RPG, πολυβόλα, βόμβες και πυρομαχικά, στο πίσω μέρος ενός pick up ξεχειλίζει μαχητές, προηγείται αυτού ένα άλλο όπου ταξιδεύουν μόνο κορίτσια. Όταν μια αραβική οικογένεια – ένας άντρας, μια γυναίκα και ένα παιδί – διασχίζουν το δρόμο, χωρίς να χαιρετίσουν το κομβόι, ο Dilovan αναφωνεί με σκωπτικό γέλιο: «Ceté!.» «Ληστές, κακοποιοί » είναι η έκφραση που οι YPG χρησιμοποιούν για να υποδηλώσουν το ισλαμικό κράτος (IS). Η πόλη στην οποία εισέρχεται ονομάζεται Τελ Αμπιάντ στα αραβικά, Gre Spi στην κουρδική γλώσσα. Βρίσκεται στα σύνορα με την Τουρκία, στα μισά του δρόμου μεταξύ Serekaniye και Κομπάνι, ήταν μέρος ενός ενιαίου πολεοδομικού οθωμανικού συγκροτήματος με αυτό που, με τα σύνορα του Sykes-Pikot, έγινε η σημερινή τουρκική πόλη της Agcakalé, από την άλλη πλευρά του συρματοπλέγματος.

Ο Rashid ήρθε από το δυτικό Ιράν για να αγωνιστεί με τις YPG. «Η πλειοψηφία των κατοίκων της Gre Spi υποστηρίζει το Daesh – λέει ωμά – αλλά είναι άμαχοι. Απλά πρέπει να κρατάμε τα μάτια μας ανοιχτά. » Από τα τουρκικά σύνορα φτάνουν πυροβολισμοί με πολυβόλα. «Ο τουρκικός στρατός μας πυροβολεί δύο ή τρεις ριπές κάθε δέκα έως δεκαπέντε λεπτά», εξηγεί ο Maxsun, 18 χρονών, ένας φρουρός στην οροφή ενός παρατηρητηρίου, «η Τουρκία δεν έχει χωνέψει την παρουσία μας εδώ» (και μετά την εισβολή στην Jarablus, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη). Ο Maxsun υπερασπίστηκε την Τελ Αμπιάντ στην διάρκεια της επίθεσης του ισλαμικού κράτους στις 27 τον περασμένο Φεβρουάριο, οργανωμένη σύμφωνα με τις YPG, απευθείας από την Τουρκία. «Ήρθαν 300 όλοι μαζί από εκεί,» υποδεικνύοντας τα οδοφράγματα που χωρίζουν την πόλη από το Agcakalé: «Είχαν εκτοξευτήρες ρουκετών, πολυβόλα. έρχονταν με τα πόδια. » Την ίδια στιγμή, άλλοι πολιτοφύλακες έφτασαν στις θέσεις των Asaysh, των φρουρών της επανάστασης που υπερασπίζονται τα νότια σύνορα της πόλης, από την Raqqa, φορώντας ψεύτικες στολές YPG. «Ο Ερντογάν έχει χρησιμοποιήσει τους ληστές ελπίζοντας πως η Gre Spi θα πέσει, αλλά η Gre Spi άντεξε, δεν έπεσε », καταλήγει ο Maxsun, χαμογελώντας περήφανα.

Οι μάχες μαίνονταν για μια ημέρα σε όλη την πόλη. Οι πολιτοφύλακες προσέγγισαν στα σπίτια των ανθρώπων που θεωρούνταν «πως συνεργάζονται» με τις YPG και τους αποκεφάλισαν στη μέση του δρόμου, πριν με την σειρά τους αποδεκατιστούν από συντρόφους. Περικυκλωμένοι μέσα σε ένα κτίριο, οι επιζώντες σκοτώθηκαν από βομβαρδισμούς των ΗΠΑ, και οι YPG εξέθεσαν τα σώματά τους στο δρόμο ως προειδοποίηση. Ένα τοπικό αγόρι αρνείται ότι η πλειοψηφία των κατοίκων είναι συμπαθούσα του Daesh: «Οι μισοί μπορούν να έχουν αυτή την νοοτροπία. Αλλά είναι αλήθεια ότι η στάση του αραβικού πληθυσμού εδώ ήταν πολύ αρνητική κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. » Σχετικά με το Qamishlo, το Κομπάνι [Αΐν αλ-Αράμπ] ή την Serekaniye, η διαφορά είναι προφανής. Τα οχήματα των YPG ελέγχονται με καχυποψία από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, και όταν ο Serhat, ανένταχτος της τουρκικής αριστεράς που κατέληξε να αγωνίζεται με τους Rashid και Dilovan, πρέπει να απευθυνθεί σε ένα γιατρό, οι καλυμμένες με βέλο γραμματείς τον υποδέχονται στο ιατρείο, αυτόν και τους συντρόφους του, υψώνοντας απροκάλυπτα τα μάτια στον ουρανό – όπως θα μπορούσαν να είχαν κάνει οι ομόλογες τους γερμανίδες το 1945,στην είσοδο ενός ρώσου στρατιώτη.

Η Τελ Αμπιάντ είναι ελεύθερη από τον Ιούνιο του 2015, χάρη σε μια ταυτόχρονη προέλαση των YPG από την Αΐν αλ-Αράμπ, το Κομπάνι δηλαδή, και την Serekaniye που υποστηρίζονταν, για πρώτη φορά, συστηματικά από την αεροπορία των ηνωμένων πολιτειών. «Προχωρήσαμε μαζί με δύο διαφορετικούς σχηματισμούς του Ελεύθερου Συριακού Στρατού εχθρικών προς το Daesh, έναν από την ανατολή και έναν από τη δύση», λέει ένας σύντροφος ευρωπαίος βετεράνος της επιχείρησης. «Συναντήσαμε μια ισχυρή αντίσταση στο δίκτυο των χωριών γύρω από την πόλη, αλλά αυτή η τελευταία έπεσε σε πέντε ημέρες.» » όλοι οιι εχθροί κατέφυγαν στην Τουρκία», θυμάται ο Dilgesh, που ήρθε από την Ayn Issa. » Οι τούρκοι στρατιωτικοί άνοιξαν τις πόρτες τους για τους Agcakalé». Η περιοχή του Τελ Αμπιάντ είναι πολιτικά ευαίσθητη. Βρίσκεται στο κέντρο του μίγματος ταυτότητας της Rojava, η πλειοψηφία του πληθυσμού της είναι αραβική, αλλά υπάρχουν σημαντικές κουρδικές μειονότητες, τουρκομάνων και αρμενίων. Το φθινόπωρο του 2015 άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για «εθνοκάθαρση» που θα πραγματοποιούνταν από τις YPG, με αναγκαστικές εκκενώσεις των αράβων πολιτών και πυρπόλησης των σπιτιών τους. Αρχικά ήταν οι ομάδες σαλαφιστών Jaish αλ-Ισλάμ και Ahrar αλ-Σαμ που διέδιδαν αυτές τις κατηγορίες, αλλά στη συνέχεια υιοθετήθηκαν από τη Διεθνή Αμνηστία, τον περασμένο οκτώβριο.

Η διαμάχη οδήγησε σε προσωρινή ρήξη ανάμεσα στις YPG και την αραβική ομάδα Thuwaar al-Raqqa ( «Οι επαναστάτες της Raqqa»), η οποία είχε αγωνιστεί μαζί τους για την κατάκτηση του Τελ Αμπιάντ. «Θυμάμαι αυτούς τους ανθρώπους», λέει ο ευρωπαίος σύντροφος, «έχω μιλήσει μαζί τους, και θυμάμαι ότι, όταν μου μιλούσαν, σκεφτόμουν: και αυτοί, αν και τώρα αγωνίζονται μαζί μας, δεν είναι παρά χυδαίοι ληστές ». Μόλις μπήκαν στο Τελ Αμπιάντ, διηγείται, οι πολιτοφύλακες Thuwaar αλ-Raqqa επιδόθηκαν σε εκβιασμούς και βιαιότητες στον πληθυσμό. «Χρειάστηκε να τους απειλήσουμε, και άρχισαν να λεν σχετικά με την ιστορία της εθνοκάθαρσης. Γνωρίζουμε ότι αυτές οι ομάδες FSA είναι όλες συνδεδεμένες με την Τουρκία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν χρειάζονταν πολύ μυαλό για να καταλάβουμε από πού έρχονταν ο προπαγανδιστικός ελιγμός «. Η Thuwaar αλ-Raqqa έφτασε στο σημείο να δώσει ένα τελεσίγραφο προς τις YPG. «Μας είπαν ότι μέσα σε 24 ώρες έπρεπε να εγκαταλείψουμε την πόλη. Μέσα όμως σε λίγες ώρες προχωρήσαμε εμείς σε μια επιχείρηση αστραπή, και αναγκάστηκαν να φύγουν αυτοί, χωρίς αιματοχυσία. »

Οι κατηγορίες για εθνοκάθαρση μπόρεσαν να βρουν ζωογόνο δύναμη στην εντύπωση που παρέχει η δημογραφική κατάσταση στα νότια του Τελ Αμπιάντ η οποία, όπως και σε άλλα μέρη της Συρίας, είναι αφοπλιστική: για δεκάδες χιλιόμετρα τα χωριά είναι ακατοίκητα, εγκαταλελειμμένα και ερειπωμένα, και μερικές φορές παραμένουν εκεί λίγες οικογένειες, τώρα αραβικές, κουρδικές τώρα. «Οι περισσότεροι από τους Άραβες έφυγαν προς νότο με το Daesh», λέει ένας αγωνιστής των YPG, «Όχι, πήγαν στην Τουρκία,» λέει ένας άλλος, «Κατέφυγαν στο Τελ Αμπιάντ» πιστεύει ένας άλλος. Και οι τρεις έχουν δίκιο. Αρκετές αραβικές φυλές και εκατοντάδες οικογένειες έχουν εγκαταλείψει αυτό τον στοιχειωμένο τόπο, επιλέγοντας το ισλαμικό κράτος ή την μετανάστευση προς την Τουρκία ή την Ευρώπη, ανάλογα με τις πολιτικές τάσεις. Οι λόγοι για αυτές τις αναχωρήσεις ήταν, όπως πάντα συμβαίνει, οι πιο ποικιλόμορφες. Υπάρχουν εκείνοι που έφυγαν γιατί κουράστηκαν ή αηδίασαν από τον πόλεμο, άλλοι εκκένωσαν τις περιοχές υψηλού στρατιωτικού κινδύνου για την δική τους προστασία, και αποφάσισαν να φύγουν, άλλοι, απλά, δεν θέλησαν να αποδεχθούν μια συνύπαρξη μέσα στην οποία ένα αριστερός κουρδικό κίνημα, που κατακρίθηκε τόσο πριν από τον πόλεμο όσο και την περίοδο υπό το ισλαμικό κράτος, είχε το δικαίωμα λόγου με το παραπάνω.

Το Τελ Αμπιάντ ήταν προέλευσης αρμενικής – ασσυριακής και ονομάζονταν Balihu. Ξανακατοικήθηκε από αρμενικές οικογένειες που απέδρασαν από τη γενοκτονία που διαπράχτηκε από την Τουρκία, μεταξύ άλλων μέσα από κουρδικά τμήματα, το 1915. Είκοσι χρόνια αργότερα ήταν οι κουρδικές φυλές που προσπαθούν να ξεφύγουν από το μακελειό που αυτή τη φορά είχε στραφεί εναντίον τους. Τέλος, το συριακό καθεστώς δημιούργησε εδώ, όπως και αλλού στην Rojava, βάση υπολογισμού, έναν τόπο αραβικού πληθυσμού για να «διορθώσει» την γλωσσική σύνθεση στο βόρειο τμήμα εκείνης που ακόμη και σήμερα θέλει να ονομάζεται «αραβική συριακή δημοκρατία». Διακόσιες πενήντα αρμενικές οικογένειες το έσκασαν από το Τελ Αμπιάντ μεταξύ των ετών 2013 και 2014, εξαιτίας των διώξεων της Αλ Κάιντα και του Isis. Μόνο περίπου πενήντα από αυτές επέστρεψαν μετά την απελευθέρωση: πολλοί αρμένιοι δυσπιστούν για ιστορικούς λόγους των κούρδων, οι οποίοι από την άλλη πλευρά ήταν οι ίδιοι που έπρεπε να εγκαταλείψουν την πόλη, το 2014. Η εκδίωξη των κούρδων ως «αποστατών» αποφασίστηκε από τον εμίρη του IS, πιθανότατα κατόπιν αιτήματος της γειτονικής Τουρκίας, και ανακηρύχθηκε από τους μιναρέδες των τζαμιών.

 

tel abyad turkey isis

Ωστόσο, η ταυτότητα και η αίσθηση του ανήκειν στους διάφορους «λαούς» που συζούν εδώ συμβάλλει εν μέρει μόνο για να καταλάβουμε τι συνέβη. Το Τελ Αμπιάντ έχει σήμερα την πρώτη συν- δήμαρχο γυναίκα στην ιστορία της, την Layla Μohammed, πλαισιώνει έναν ηλικιωμένο άραβα κύριο, τον Χαμντάν αλ-Rabad. Είναι αλλαγές που συναντούν την εχθρότητα των ιεραρχικών δομών που υπάρχουν στην παραδοσιακή κοινωνία φατριών, καθώς και των συντηρητικών ή αντιδραστικών κινημάτων στη Συρία και στη κυβέρνηση στην Τουρκία. Αν και η νίκη των YPG έδωσε τέλος στον πόλεμο που εκτυλίσσεται, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο πόλεμος στη Συρία δεν τελειώνει με τη στρατιωτική επιχείρηση, επειδή είναι ένας πολιτικός πόλεμος. Όταν, μετά την απελευθέρωση της πόλης, αρκετές εκατοντάδες εκτοπισμένοι από την πλευρά της τουρκίας αποφάσισαν να επιστρέψουν, συνελήφθησαν από τις YPG. Μέλη των οικογενειών τους μίλησαν για «λίστες»: και μάλιστα εκείνοι που είχαν υποστεί τις βιαιότητες του ισλαμικού κράτους και της Αλ Κάιντα για δύο χρόνια δεν δίστασαν να συμπληρώσουν αυτές τις λίστες, παραδίδοντάς τες στις μονάδες λαϊκής προστασίας. Πίσω από τις χειραγωγημένες κατηγορίες για «εθνοκάθαρση» κρύβεται μια προφανής πολιτική σύγκρουση. Εκείνοι που απολάμβαναν τα προνόμια που εγγυούνταν το ισλαμικό κράτος στους αρσενικούς και στους πιστούς οπλαρχηγούς στον χαλίφη, ζουν σήμερα μια λιγότερο τυχερή και, αναμφίβολα, λιγότερο άνετη κατάσταση.

« Αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε στην Τουρκία επειδή ήμασταν φοβισμένοι. Οι YPG δεν μας διέταξαν να φύγουμε, ούτε χρησιμοποίησαν βία για να φύγουμε », λέει ο Μοχάμεντ, άραβας κάτοικος της πόλης, στην ιστοσελίδα KurdWatch, και προσθέτει ένας άλλος κάτοικος, επίσης άραβας, «δεν έχουν κάνει τίποτα στον πληθυσμό: απλώς φοβούνταν ότι υπήρχαν άνθρωποι που συνδέονταν με το Daesh. Ούτε ένας άραβας συνελήφθη στην πόλη». Η αλήθεια είναι ότι αν οι YPG είναι άκαμπτες στην πολιτική καταπίεση των σαλαφιστών οργανώσεων (και αυτό σημαίνει την σύλληψη εκατοντάδων ανθρώπων, εισβάλλοντας στα σπίτια τους) δεν διεξάγουν καθόλου «εθνοτικά» αντίποινα καθώς, εκτός του ότι είναι μη ρεαλιστικό, το να φανταστείτε μια κουρδική Gre Spi θα ήταν αντίθετη για το έργο τους, τον σχεδιασμό τους Το εκτελεστικό συμβούλιο που δημιουργήθηκε από το Tev Dem στο Τελ Αμπιάντ, μετά την απελευθέρωση, περιλαμβάνει επίσης εκπροσώπους κούρδους, τουρκομάνους και αρμένιους, αλλά η πλειοψηφία είναι αραβική. Ωστόσο, η γέννηση αυτής της διοίκησης αυτής έχει αναγνωριστεί από την Τουρκία τον περασμένο οκτώβριο, με βλήματα όλμων στην πόλη: γιατί αυτό που τρομάζει δεν είναι η «εθνοκάθαρση», αλλά μόνο η ιδέα της συνύπαρξης. Αυτή είναι επικίνδυνη για τα κράτη, κοντινά και μακρινά, που κυβερνούν τη νοτιοδυτική Ασία χάρη στις θρησκευτικές διαιρέσεις και στην παρουσίασή τους ως αναπόφευκτες εκβάσεις της ανθρώπινης φύσης ή της ιστορίας.

Υπερβολές και καταχρήσεις εξουσίας είναι δυνατές, φυσικά, σε κάθε πόλεμο και κάθε επανάσταση, αλλά το έργο, στο Τελ Αμπιάντ, αν μη τι άλλο είναι ημιτελές. Κύτταρα του Isis εξακολουθούν να υπάρχουν, και κατά τη διάρκεια αυτού του καλοκαιριού επιθέσεις αυτοκτονίας σκότωσαν είκοσι ανθρώπους. Η πόλη πλήττεται από μόνιμη απαγόρευση της κυκλοφορίας από τις 21:00 μέχρι τα ξημερώματα. Μετά από λίγες ημέρες κατάληψης η κινητή μονάδα του Dilovan, Serhat και Rashid έφυγε από την πόλη, για να αναπτυχθεί σε ένα άλλο μέτωπο. Στην διάρκεια της πορείας της συλλέγει τρεις άραβες εργάτες, που προσελήφθησαν από τις YPG για ορισμένες εργασίες στην Ayn Issa, πίσω από την Raqqa. Ένας ηλικιωμένος μαχητής αστειεύεται μαζί τους στο ταξίδι, λέγοντας ότι για τους πολιτοφύλακες του Daesh καθένας είναι ένας άπιστος, και όλοι γελούν εγκάρδια. Είναι επίσης ένας τρόπος για να δοκιμάσει κανείς με ποιον έχει να κάνει. Οι οικογένειες του Τελ Αμπιάντ, εν τω μεταξύ, συνεχίζουν να διασχίζουν το δρόμο καθώς περνούν τα pick up των YPG, κατά περιόδους δίχως να χαιρετούν τα κονβόι: σύμφωνα με άγραφους κώδικες στις ζώνες πολέμου στο Ιράκ και τη Συρία, είναι ένα σημάδι εχθρότητας. Θα είναι «ληστές»; ίσως, αλλά πάνω απ ‘όλα είναι θύματα – δεκαπέντε χρόνια τώρα – ενός παγκοσμίου πολέμου που, στη Μέση Ανατολή, γίνεται όλο και πιο «εμφύλιος»

Από τον ανταποκριτή του Radio Onda d’Urto και Infoaut στην Tel Abyad-Gre Spi, Rojava