διεθνισμός, internazionalismo

Rojava, το λουλούδι της ερήμου. Συνέντευξη με τον Davide Grasso, μαχητή YPG στην Siria

του Fabrizio Lorusso

Ο Davide Grasso, αγωνιστής  και e blogger τριαντάρης, είναι ένας ιταλός μαχητής που το  2016 ενώθηκε στις γραμμές των Unità di Protezione del Popolo (YPG) Μονάδων Προστασίας του Λαού στα βόρεια της Συρίας για να αγωνιστεί ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, (ISIS) και να υπερασπιστεί τον δημοκρατικό συνοσπονδισμό που οι κούρδοι επιτελούν στα τρία καντόνια (Kobane, Jazira e Afrin) που ελέγχουν στα σύνορα με την Τουρκία. Ο Abdullah Öcalan, ο τούρκος leader του Κόμματος των Κούρδων Εργατών, Partito dei Lavoratori Curdi (PKK) στην φυλακή από το 1999, διατύπωσε το 2005 αυτό το πολιτικό μοντέλο που βασίζεται στην αυτονομία, στον διαπολιτισμικό σεβασμό, στον κοσμικό χαρακτήρα και στο δικαίωμα στην αυτοάμυνα των κοινοτήτων και όπως, εξηγεί στο βιβλίο του “Δημοκρατικός συνοσπονδισμός” (link), είναι “ανοικτό προς άλλες ομάδες και πολιτικές παρατάξεις” καθώς και “ευέλικτο, πολυπολιτισμικό, αντιμονοπωλιακό και βασισμένο στη συναίνεση”. “Στη διάρκεια της μακράς του φυλάκισης στο νησί του İmralı, ο Öcalan εμβάθυνε την μελέτη της ελευθεριακής σκέψης , οικολογικής και του κοινοτισμού, αντιμετωπίζοντας και συγκρίνοντας ιδιαίτερα τις θεωρίες του αμερικανού αναρχικού Murray Bookchin (1921 – 2006). Προήλθε ένα θεωρητικό “σημείο καμπής” του κινήματος, που σήμερα πλέον δεν φιλοδοξεί να οικοδομήσει ένα κράτος-έθνος κουρδικό μα να διευρύνει ζώνες αυτονομίας και αυτοκυβέρνησης. Το όνομα που έχει δοθεί σε αυτή την ρύθμιση είναι “δημοκρατικός συνοσπονδισμός”. Τα  πρώτα σημαντικά πειράματα από αυτή την άποψη δεν λαμβάνουν χώρα στο »τουρκικό» Κουρδιστάν μα στο »συριακό» Κουρδιστάν, στην Rojava (που στα κουρδικά απλά σημαίνει Δύση)” (fonte: storify.com Wu Ming Foundation). Μετά την απελευθέρωση της Kobane από τον ISIS το 2015, μέσα στο πλαίσιο του καταστροφικού συριακού πολέμου, το επαναστατικό κουρδικό πείραμα στα βόρεια της Συρίας είναι ένα “λουλούδι της ερήμου” που δημιούργησε ένα ισχυρό φαντασιακό και έσπρωξε πολλούς ξένους να το υποστηρίξουν και με τα όπλα. Επιστρέφοντας στην Torino όπου γεννήθηκε ο Davide Grasso σκιαγραφεί έναν απολογισμό της προσωπικής του εμπειρίας και της πολιτικής -κοινωνικής κατάστασης στην συριακή σκακιέρα (Syria Live Map link) [F. L.].

F.L. – Ποια είναι η ιστορία σου; τι έκανες πριν ξεκινήσεις για την Συρία;

D.G. – Δεν έκανα ποτέ μια μοναδική εργασία, πρώτα υπήρξα φοιτητής και μετά έκανα το διδακτορικό μου. Εργάστηκα με κοινωνικούς συνεταιρισμούς και της διαφήμισης, όπως επίσης έκανα part-time συνεργασίες με το πανεπιστήμιο. Πριν φύγω ήμουν κοινωνικός λειτουργός στο Τορίνο με τους δίχως στέγη και τα άτομα με αναπηρία και όταν επέστρεψα αυτούς τους τελευταίους μήνες καταπιάστηκα βασικά με την ενημέρωση γύρω από αυτό που συμβαίνει στην Μέση Ανατολή.

– Και σαν στρατευμένος;

– Πάντα ενδιαφερόμουν για τα κοινωνικά και τα πολιτικά ζητήματα . Όσον αφορά την Ιταλία πήρα μέρος στα φοιτητικά κινήματα όπως η Onda Anomala, το κίνημα No-Tav και όσον αφορά την Μέση Ανατολή στο πανεπιστήμιο ασχολήθηκα συχνά σε δραστηριότητες σχετικές με την εμβάθυνση του παλαιστινιακού ζητήματος, σεμινάρια ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, συνεπώς πάντοτε έδρασα με αυτό τον τρόπο, υπό αυτή την έννοια.

– Πως γεννήθηκε η εμπειρία στην Συρία;

– Στην πραγματικότητα γεννήθηκε ήδη το 2014 όταν έμαθα για τα γεγονότα της Sinjar [4 αυγούστου 2014, το ISIS σφαγιάζει ή σκλαβώνει χιλιάδες yezidi, γιαζίντι, θρησκευτική κοινότητα κουρδικής γλώσσας στο Ιράκ, link p. 3-4] του οποίου γεγονότος ακριβώς σήμερα είναι η επέτειος, η τρίτη. Ενώ η επίσημη πληροφόρηση έδινε μια κάποια εκδοχή, ανακάλυψα χάρη σε ένα σάϊτ του οποίου ήμουν κι εγώ συντάκτης, Infoaut, όπως στη συνέχεια και στο Wu Ming, πως υπήρχε μια διαφορετική εκδοχή των γεγονότων, δηλαδή πως αυτοί που προσπαθούσαν να αντισταθούν σε αυτές τις σφαγές που διεξήγαγε το ISIS 2014 Iraq δεν ήταν οι κουρδικές φατρίες των peshmerga [κούρδοι-ιρακινοί στρατιωτικοί φιλοαμερικανοί , filo USA] που υποστηρίζονταν από την ιταλική κυβέρνηση. Ήταν αντιθέτως μια παράταξη της αριστεράς που η κυβέρνηση θεωρούσε τρομοκρατική. Οπότε από εκεί και στη συνέχεια ξεκίνησα να παρακολουθώ από πολύ κοντά εκείνο που συνέβαινε στο Ιράκ και τη Συρία, μα γενικότερα, όπως όλοι απ’ όταν εμφανίστηκε το φαινόμενο του Ισλαμικού Κράτους, αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον μου για την Μέση Ανατολή που το τελευταίο διάστημα είχε λιγάκι χαλαρώσει. Στη συνέχεια όλα άρχισαν να εξελίσσονται. Υπήρξαν οι σφαγές που έλαβαν χώρα από την τουρκική κυβέρνηση εις βάρος των κούρδων στην Cizre, governo turco a Cizre [ai danni dei curdi], για τις οποίες έμαθα τον σεπτέμβρη του 2015, συνεπώς, μιας και έληγε το συμβόλαιο μου ακριβώς εκείνες τις ημέρες, χρησιμοποίησα την αποζημίωση για να πάω στην Τουρκία και να επισκεφτώ την Cizre. Εκεί γνώρισα πολλούς νεαρούς που πολεμούσαν, κάποιοι από αυτούς σκοτώθηκαν μετά από λίγο. Οπότε όταν γύρισα στην Ιταλία, ήδη ήμουν επιρρεπής στο να γυρίσω, όμως, μιας και αμέσως με την επιστροφή μου συνέβησαν οι βομβιστικές επιθέσεις στο Παρίσι, attentati del Bataclan [13 νοεμβρίου 2015], εκείνες υπήρξαν αποφασιστικές. Συνειδητοποίησα πως εκείνη την στιγμή αυτή η οργάνωση [ISIS, DAESH ή Ισλαμικό Κράτος] κυριολεκτικά έρχονταν να ψάξουν δρόμο προς δρόμο εκείνους σαν εμένα, σαν εμάς, δηλαδή έναν ορισμένο τύπο νέων ευρωπαίων, με ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής, συνεπώς σκέφτηκα πως ήταν απαραίτητο να επιστρέψω εκεί για να κάνω διαφορετική πληροφόρηση και για να πολεμήσω, αν έβρισκα το κουράγιο, ανάμεσα στα άλλα.

– Πως ακριβώς έφθασες στους κούρδους της Συρίας;

– Πήγα στο Ιράκ. Οργάνωσα ένα reportage οπότε υπήρξε μια αυτοχρηματοδότηση με συναυλίες στην Ιταλία το φθινόπωρο του 2015. Τον φεβρουάριο του 2016 αναχώρησα, βρέθηκα πρώτα στην Παλαιστίνη μετά στο Ιράκ, περνώντας από Ιορδανία. Σε όλες αυτές τις χώρες μιλούσα γι αυτά που έβλεπα, έκανα συνεντεύξεις με τελικό στόχο να φτάσω στην βόρεια Συρία. Εκεί όμως οι ιρακινοί peshmerga δεν επέτρεπαν στους δημοσιογράφους, όπως συμβαίνει και τώρα, να εισέλθουν στη Συρία, και είναι κάτι σοβαρότατο. Μια σοβαρότατη παραβίαση του διεθνούς δικαίου πληροφόρησης. Γι αυτό χρειάστηκε να εισέλθω με ένα τέχνασμα και, μόλις τα κατάφερα, ήλθα σε επαφή με την πολιτική κοινωνία, τους θεσμούς και τα κέντρα μέσων ενημέρωσης της Rojava e i media center del Rojava. Έτσι γεννήθηκε η επαφή, δεν είχα καμία άλλη πριν φθάσω εκεί.

– Πότε μπήκες στη Συρία και πόσο έμεινες εκεί;

– Στη Συρία έμεινα επτά μήνες. Από αρχές μαρτίου μέχρι αρχές οκτώβρη  2016.

– Είχες σκοπό να πολεμήσεις ευθύς εξ αρχής;

– Είχα την πρόθεση, αλλά δεν ήμουν σίγουρος πως θα έβρισκα το κουράγια να το κάνω. Πίστευα πως ήταν σωστό κάποιος που κατά τύχη δεν βρίσκονταν στο Bataclan ή στα άλλα μαγαζιά που χτυπήθηκαν στο Παρίσι, που έτσι κι αλλιώς είναι τόποι και συνοικίες που εγώ γνωρίζω, όπως πολλοί από εμάς, δηλαδή κάποιος που δεν βρέθηκε εκεί άοπλος, στο έδαφος, να σφαγιάζεται από αυτά τα άτομα, θα έπρεπε να πάει εκεί αυτοπροσώπως να πάρει τα όπλα να πολεμήσει ενάντια σε αυτά τα υποκείμενα. Πάνω απ’ όλα για να μην αναθέσει στις κυβερνήσεις μας να το κάνουν και ιδιαίτερα στην γαλλική, σε αυτή την περίπτωση, διότι όποιος είναι λιγάκι συνειδητοποιημένος γι αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο γνωρίζει πως οι κυβερνήσεις μας είναι οι πρώτοι υπεύθυνοι γι αυτή την κατάσταση και πως το μόνο που μπορούν είναι να την χειροτερεύσουν με τις πολιτικές τους  και τα συμφέροντα τους. Συνεπώς είχα ήδη την πρόθεση, μόνο που μέχρι την τελευταία στιγμή βρισκόμουν σε δίλημμα διότι το να μπεις στον συριακό εμφύλιο πόλεμο σαν μαχητής, δίχως προηγούμενη στρατιωτική εμπειρία, όντας δηλαδή πάντοτε πολίτης, ήταν μια πράξη που σήμαινε πως ήταν εύκολο να μην επιστρέψω πίσω οπότε ας πούμε πως η οριστική απόφαση ωρίμασε όταν ήμουν ήδη στη Συρία.

– Πως ήταν λοιπόν αυτό το βήμα; Με τι ανθρώπους σχετίστηκες;

– Γνώρισα ανθρώπους διαφόρων τύπων. Κατοίκων της Rojava, τόσο κούρδους όσο και άραβες, που ζουν τις συνθήκες του πολέμου και της επανάστασης, ο καθένας με τον τρόπο του. Γνώρισα πολιτικούς αγωνιστές κούρδους και διεθνείς ακτιβιστές, κυρίως ευρωπαίους, που βρίσκονταν εκεί για να γνωρίσουν αυτή την επανάσταση και να την υποστηρίξουν. Αυτοί υπήρξαν καθοριστικοί διότι σίγουρα με ώθησαν, το να βλέπεις το παράδειγμα άλλου είναι πάντοτε σημαντικό και μετά γνώρισα επίσης διεθνείς μαχητές των YPG combattenti internazionali delle YPG (Unità di Protezione del Popolo curdο) [κουρδικών Μονάδων Προστασίας του Λαού] που ήταν νεότατοι στην ηλικία και δεν ήταν απολύτως πολιτικοποιημένοι, αντιθέτως ζούσαν στα μέρη τους μια ζωή τελείως απολιτική και είχαν πάει εκεί για να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους επειδή ήταν αγανακτισμένοι από εκείνο που συμβαίνει σε μια Χώρα μακρινή από τη δική τους. Συνεπώς μπροστά σε όλα αυτά καθίσταται δύσκολο να μην πάρεις τα όπλα με την σειρά σου.

– Πως ενώθηκες με τις Μονάδες Προστασίας του κουρδικού Λαού (YPG);

– Γίνεται μια εκπαίδευση, μερικές εβδομάδες κατάρτισης στη διάρκεια των οποίων έλαβα πολλά μαθήματα κουρδικής γλώσσας, συνομοσπονδιακής ιδεολογίας, δηλαδή της μορφής σοσιαλισμού που προωθείται από τις YPG, όπως επίσης και μαθήματα ιστορίας της Μέσης Ανατολής και του Κουρδιστάν. Και στη συνέχεια η τεχνική κατάρτιση για τη χρήση των όπλων, σκίτσα με τακτικές επίσης. Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπ όψιν πως ο εμφύλιος πόλεμος στην Συρία είναι ένα τόσο τραγικό και χαοτικό γεγονός για το οποίο όμως αυτές οι πολιτοφυλακές δεν έχουν την δυνατότητα να ξεφύγουν από το είδος της εκπαίδευσης στην οποίαν υπόκεινται οι τακτικοί στρατοί.

– Τι όπλα είχατε στην κατοχή σας;

– Οι λεπτομέρειες δεν μπορούν να ειπωθούν για στρατιωτικούς λόγους, όμως μπορούμε να πούμε πως το πρόβλημα των κουρδικών πολιτοφυλακών και των συριακών δημοκρατικών δυνάμεων είναι πως έχουν κυρίως, στο 99%, ελαφρά όπλα και αυτό δεν είναι ένα μυστήριο. Εκ των πραγμάτων η μεγάλη πλειοψηφία των μαχητών έχει στη διάθεση της ένα kalashnikov και ευτυχώς δεν μου φάνηκε πως υπήρχε μεγάλη έλλειψη πυρομαχικών γιατί μου φαίνεται πως τουλάχιστον σε αυτό συνέβαλε ο συνασπισμός, οι Ηνωμένες Πολιτείες, συνέβαλαν και η Ρωσία επίσης έδωσε κάτι. Αυτά για τα πυρομαχικά, όσον αφορά τα όπλα, μιλάμε για ελαφρά όπλα, παλιά, σίγουρα ξεπερασμένα σε ένα γενικότερο πλαίσιο. Μετά στην πραγματικότητα στην Συρία δεν είναι έτσι γιατί το μεγαλύτερο μέρος των ένοπλων συγκρούσεων στη μάχη, εκεί που δεν παίρνει μέρος ο τακτικός στρατός, γίνεται με αυτόματα όπλα σοβιετικής προέλευσης και κατασκευής, δηλαδή πολυβόλα τύπου Pkm και Pks, το Dushka ή Dshk ή το Kalashnikov. Αυτά είναι τα όπλα που χρησιμοποιούνται περισσότερο.

– Μίλησες για  “Επανάσταση, Rivoluzione”. Τι συμβαίνει στον Βορά της Συρίας;

–  Στην Βόρεια Συρία και γενικότερα σε όλη τη Χώρα από το 2011 βρίσκεται σε εξέλιξη μια επανάσταση. Η συριακή επανάσταση αναπτύχθηκε σε δύο μεγάλες αντιτιθέμενες τάσεις. Η μία πήγε πολύ άσχημα διότι πήρε μια ισλαμική εξέλιξη και μια αντίθετα πήγε πολύ καλά διότι πήρε μια κατεύθυνση σοσιαλιστική φεμινιστική και διαφωτισμένη. Αυτή η τελευταία είναι η συνομοσπονδιακή επανάσταση που καταγράφηκε αρχικά στα κουρδικά εδάφη αλλά τώρα σε ολόκληρο τον Βορά της Συρίας σε ζώνες κυρίως αραβικές ή χριστιανικές. Αντιθέτως η ισλαμική πλευρά στη συνέχεια διασπάστηκε σε διάφορα κομμάτια: το ISIS κατά μήκος του Ευφράτη και οι διαφορετικές από το ισλαμικό κράτος ισλαμικές ομάδες ήδη στην επαρχεία της Idlib αυτή την στιγμή. Συνεπώς η συριακή επανάσταση εξελίχθηκε σε δυο διαφορετικές επαναστάσεις που αντιμάχονται μεταξύ τους και αμφότερες μάχονται επίσης ενάντια στο καθεστώς του Bashar al-Assad.

– Τι αποστολές και δραστηριότητες ανέλαβες;

– Στην αρχή ήμουν στο μέτωπο της Ain Issa που εκείνο τον καιρό ήταν το μέτωπο της Raqqa, ενώ σήμερα αυτό το μέτωπο, ευτυχώς, είναι μέσα στην ίδια την Raqqa διότι κατέβηκε μέχρι μέσα την πόλη, όμως ένα χρόνο πριν βρίσκονταν 63 km βόρεια της Raqqa. Κι εκεί βρίσκονταν η πόλη της Ain Issa όπου στάθμευε η μονάδα μου και καθήκον μας ήταν εκείνο να προστατεύουμε το καντόνι της Kobane από το ISIS, ενώ την ίδια στιγμή υπήρχε η επίθεση στα βόρεια του Χαλεπιού από πλευράς των συριακών δημοκρατικών δυνάμεων στα δυτικά του Ευφράτη που κέρδιζε όλες τις εκστρατείες γύρω από μια στρατηγική πόλη που ονομάζεται Mambij: ήταν να πάμε να τις ελευθερώσουμε για να να κόψουμε τις επικοινωνίες ανάμεσα στην Raqqa και την Turchia. Εκείνη η πόλη ήταν η τελευταία επικοινωνία ανάμεσα στην Raqqa και την Turchia, στην περίπτωση αυτή μεταξύ Raqqa και του έξω κόσμου. Στο ξεκίνημα δεν πήρα μέρος σε αυτή την επίθεση, κυρίως καθήκον μου ήταν να υπερασπίζομαι το καντόνι την ώρα που προχωρούσαν οι εχθροπραξίες. Μετά στα τέλη ιουνίου η μονάδα μου στάλθηκε στην Mambij οπότε τον ιούλιο κι εμείς μπήκαμε στη μάχη σε αυτή την επιχείρηση για την απελευθέρωση της πόλης.

– Υπήρχαν άλλοι ξένοι και ιταλοί;

– Υπήρχαν πολλοί ξένοι όταν εγώ ήμουν εκεί, μα όχι ιταλοί. Ήμουν ο μοναδικός. Γνωρίζαμε πως υπήρχαν και άλλοι ιταλοί, ιδιαίτερα εγώ ρωτούσα πάντα για τον Karim Franceschi γιατί είχα διαβάσει το βιβλίο του. Όμως εκείνη της στιγμή δεν υπήρχε κανείς άλλος. Υπήρχαν πολλοί ξένοι που έρχονταν κυρίως από την Ευρώπη, από την Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, από τα Βαλκάνια. Γνώρισα και ένα αγόρι χιλιανής καταγωγής και ξέρω πως βρίσκονταν εκεί και κάποιοι νοτιοαμερικάνοι στις YPG.

– Ταυτίζεσαι με τον όρο foreign fighter?

– Αυτή την στιγμή πρακτικά υπάρχουν εκφράσεις που δεν μπορούν να απαντηθούν μόνο με ένα »ναι» ή ένα »όχι». Θα αποκαλούσα τον εαυτό μου  foreign fighter, αν και η χρήση που κάνουν τα Μέσα έχουν αλλάξει το νόημα του όρου, όμως υπάρχει μια πρωτότυπη αίσθηση, ένα νόημα πρωτότυπο που είναι διαφορετικό. Με την έννοια των μέσων ενημέρωσης του όρου, δεν ταυτίζομαι διότι οι mass media έχουν πετάξει ένα άσχημο φως επάνω στον όρο, διότι μονομερώς έχουν συνδέσει με αυτόν και αυτούς που μάχονται για το ισλαμικό κράτος. Όσον όμως αφορά το αυθεντικό νόημα ναι, νομίζω πως πρόκειται για την πιο όμορφη έκφραση που μπορούμε να φανταστούμε. Οπότε σίγουρα με τη στενή σημασία αυτού που σημαίνει, εξ άλλου είναι αρκετά ταυτολογικό πως εγώ υπήρξα. Και νομίζω πως η αντίφαση στη χρήση των μέσων ενημέρωσης φαίνεται επίσης στο γεγονός πως εγώ και οι άλλοι διεθνείς που πολεμήσαμε στη Mambij, κόβοντας εκείνη την τελευταία οδό επικοινωνίας με την Τουρκία του ISIS, μηδενίσαμε οριστικά την εισροή foreign fighters του ISIS στην Siria που προηγουμένως ήταν πολύ μεγάλη. Απ όταν ακριβώς ένα χρόνο πριν η πόλη ελευθερώθηκε un anno fa la città è stata liberata, έγινε μηδενική αυτή η εισροή. Συνεπώς foreign fighters ναι, μα εξαρτάται από πια πλευρά στέκονται.

– Να μιλήσουμε ίσως για »διεθνιστές»;

– Λοιπόν, αναγκαστικά. Αν και στις YPG στις συζητήσεις λέμε πως ήμαστε επίσης και »διεθνιστές», είναι επίσης αλήθεια πως η πολιτική θεωρία που εμπνέει τις YPG στην πραγματικότητα περισσότερο από την έννοια του »διεθνισμού» μιλά για την έννοια της »παγκοσμιότητας». Γιατί; Λόγω ενός ίσως περίπλοκου αλλά σημαντικού συλλογισμού σύμφωνα με τον οποίον η εποχή του διεθνισμού, εκείνη στην οποίαν θεωρήθηκε ότι η αναφορά ήταν τα έθνη κράτη και για τους σοσιαλιστές , παρήλθε οπότε διεθνισμός ήταν η αλληλεγγύη του περασμένου αιώνα και αντιθέτως οι YPG προτιμούν “παγκοσμιότητα, universalismo” διότι σήμερα βρισκόμαστε σε μια παγκόσμια κατάσταση όπου όντως όλος ο κόσμος είναι μια μητρόπολη συνεπώς, εάν θέλουμε, ακόμη περισσότερο διεθνισμό απ’ ότι πριν.

– Σύμφωνα με την εμπειρία σου ενάντια στο ISIS τι μπορείς να πεις για τον μύθο γύρω από το αήττητο τους στο πεδίο των μαχών; 

– Στο πεδίο έχω να πω, δίχως να θέλω να κάνω προπαγάνδα, ειλικρινά έχω δει την ασυναγώνιστη κατάσταση των YPG, ενώ για το ISIS έχω δει το γεγονός πως ηττήθηκαν όταν ήμουν εκεί το περασμένο καλοκαίρι. Υπήρξε δύσκολο, μα θα σου εξηγήσω γιατί. Μου το επιβεβαίωσαν επίσης αμερικανοί μαχητές που είχαν μακρά εμπειρία στον στρατό τους, είχαν πολεμήσει και στο Iraq και έλεγαν πως, συγκρίνοντας τον αγώνα ενάντια στο ISIS με άλλες πολύ σκληρές φάσεις του ιρακινού πολέμου και αυτών των τύπων συγκρούσεων, το ISIS είναι μια δύναμη στρατιωτικά πολύ ικανή και οργανωμένη όπου πραγματικά βλέπεις ότι υπάρχουν μυαλά αρκετά υψηλού στρατηγικού επιπέδου στα σύγχρονα πρότυπα. Στρατηγική τους είναι να προκαλέσουν το μεγαλύτερο αριθμό νεκρών στις εχθρικές γραμμές με τον μικρότερο αριθμό νεκρών στις δικές τους. Συνεπώς θεμελιώδης είναι η χρήση από την πλευρά τους των ναρκών, των εκρηκτικών παγίδων, των ελεύθερων σκοπευτών που έχουν επίσης μια θρησκευτική ιδεολογία που δίνει τη δυνατότητα και προκαλεί εκατοντάδες ανθρώπους να προστρέχουν στις γραμμές τους με την ελπίδα πως θα πεθάνουν το συντομότερο δυνατό πεπεισμένοι πως θα γευματίσουν με τον Θεό και θα έχουν κι εγώ δεν ξέρω πόσες παρθένους στην διάθεση τους. Το ISIS μπορεί να χρησιμοποιεί με μια σταθερή συχνότητα ανθρώπους που τινάζονται στον αέρα, καμιόνια βόμβες και αυτοκίνητα βόμβες που οδηγούνται με όλη την ταχύτητα τους ενάντια στον εχθρό.

Αυτό είναι ένα πλεονέκτημα, όμως αυτός ο μύθος που έχουν δημιουργήσει τα media είναι τελείως λανθασμένος όπως πολλά πράγματα που δημιουργούν τα Μέσα διότι είναι ένα φαινόμενο που αναλύεται πλήρως με τα όρια και τις δυνατότητες του. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί του ISIS που αυτοκτονούν, όμως πρέπει επίσης να πούμε πως για παράδειγμα στο μέτωπο μας της Ain Issa υπήρξαν επιθέσεις αυτοκτονίας από την πλευρά αυτών που τις έκαναν αλλά και στρατιωτικές επιθέσεις, με την έννοια πως όταν ένας στέλνει 30 πολιτοφύλακες να επιτεθούν τελείως σποραδικά δίχως καμία απολύτως έννοια στην οικονομία του πολέμου, στην οποία επίθεση και οι τριάντα σκοτώνονται με μοναχά ένα νεκρό από τους δικούς μας των YPG, είναι ξεκάθαρο πως αυτά τα πρόσωπα βρίσκονταν στη λίστα για να σταλούν στο μαρτύριο διότι θα έχουν και τα προβλήματα τους με τους  “υποψήφιους προς το μαρτύριο” που θέλουν να παν εκεί… Αλλά πρέπει να δούμε πως αυτό στρατιωτικά είναι μια τρέλα. Υπάρχουν εξάλλου και αντιφατικές πτυχές που όλες μαζί βγάζουν προς τα έξω την εικόνα μιας δύναμης που, όπως όλες, έχει τα ελαττώματα της και τα πλεονεκτήματα της από την οπτική του πολέμου.

– Πολλοί αναρωτιούνται με ποιoν τρόπο θα νικηθεί το ISIS. Υπήρξε μια έλλειψη πολιτικής ή στρατιωτικής βούλησης ή είναι κάτι πιο πολύπλοκο;

– Είναι δύσκολο αλλά όχι στρατιωτικά. Είναι δύσκολο πολιτικά. Στρατιωτικά πρέπει να σημειώσουμε πως ουσιαστικά τα εδάφη που είχε κατακτήσει μεταξύ Συρίας και Ιράκ σχεδόν εξαντλήθηκαν, ήτοι μέσα σε τρία χρόνια, που έτσι κι αλλιώς είναι πάντα ένα χρονικό διάστημα πολύ μικρότερο εκείνου που υπήρξε η κατοχή του Ιράκ ή είναι ακόμη και σήμερα ο συριακός εμφύλιος πόλεμος , αυτό το φαινόμενο σε στρατιωτικό επίπεδο έχει κατασταλεί. Εκείνο που είναι δύσκολο όμως είναι η πολιτική πτυχή. Πρώτον επειδή υπάρχουν πολιτικές πτυχές που επιβραδύνουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις γιατί ούτως ή άλλως, θέλεις δεν θέλεις, βρίσκω ότι σε πολλές συγκρούσεις, αν και όλο και λιγότερο με το πέρασμα του χρόνου, υπάρχει μια ελάχιστη αναφορά στους κανόνες του πολέμου, σε ένα διεθνές δίκαιο του πολέμου και σε συμβάσεις.

Αυτό το ισλαμικό κράτος δεν το αναγνωρίζει με κανένα τρόπο διότι όλοι αυτοί οι νόμοι είναι καρποί μιας λαϊκής δημοκρατικής ή φιλελεύθερης κυριαρχίας που γι αυτούς είναι αμαρτία , με την έννοια πως ο μοναδικός νόμος που υπάρχει είναι εκείνος του Θεού. Συνεπώς δεν σέβονται καμία ηθική του πολέμου και χρησιμοποιούν τους πολίτες σαν ανθρώπινες ασπίδες. Λέγω, θα μπορούσαμε να κατηγορήσουμε οποιαδήποτε παρτιζάνικη δύναμη που κρύβεται μέσα στον πληθυσμό όμως άλλο είναι να κρύβεσαι μέσα στον κόσμο σαν παρτιζάνικη δύναμη και άλλο είναι να κάνεις τον κόσμο κρέας για σφαγείο με το ζόρι, εκεί όπου μάλιστα κυριαρχεί μια λογική του τύπου “το χειρότερο, τόσο το καλύτερο” πάνω στο οποίο στοχεύει το ISIS. Οπότε αυτή είναι η πρώτη πολιτική δυσκολία. Την είδα με τα μάτια μου, όταν προσπαθούσαμε να προωθηθούμε μέσα σε μια πόλη στην οποίαν το ISIS εμπόδιζε τους πολίτες να αφήσουν τα σπίτια τους. Αυτό σημαίνει πως πρακτικά χρειάζεται να φρενάρουμε τις επιχειρήσεις για να καταφέρουμε χειρουργικά να κυκλώσουμε τα κτίρια, να τα υπερασπιστούμε, να βγάλουμε έξω τους πολίτες και να τους διώξουμε μακριά και στη συνέχεια να προχωρήσουμε για να ξετρυπώσουμε τους πολιτοφύλακες απ’ όπου κι αν βρίσκονται. Κι απ’ την οπτική του πολέμου απ’ τον αέρα αυτή είναι μια τεράστια επιπλοκή διότι πάντα ζητείται η εκκένωση πολιτών όταν υπάρχει η γνώση πως ξεκινά ένας πόλεμος ή μια μάχη με αεροπορικές επιχειρήσεις και, εάν μια πραγματικότητα όπως το ISIS δεν το κάνει, μπορείτε να φανταστείτε τις συνέπειες μα και την επιβράδυνση των επιχειρήσεων.

Η άλλη πολιτική δυσκολία είναι πως υπάρχει ένα εκ των πραγμάτων πρόβλημα που δεν είναι μόνον του Ιράκ ή της Συρίας μα του κόσμου ολόκληρου: υπάρχουν ανισορροπίες πλούτου, εξουσίας, πολιτιστικής ηγεμονίας στον κόσμο και υπάρχουν προβλήματα φτώχειας από πολλές απόψεις, δηλαδή υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως στην Αφρική και την Ασία και χρειάζονται, που έχουν ανάγκη μιας λογικής, μιας ιδεολογίας λύτρωσης και κάποιες φορές εκδίκησης και έκφρασης του θυμού. Έτσι το Ισλαμικό Κράτος είναι στην πραγματικότητα, δυστυχώς, μια παγκόσμια εξέγερση που έρχεται να γεμίσει το κενό του τέλους των κομουνισμών, των σοσιαλισμών, και συνεπώς, μέχρι να εξαλειφθούν οι κοινωνικές αντιθέσεις ή αντιφάσεις ή δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθεί μια εναλλακτική πολιτική σε αυτό το είδος εξεγέρσεων, μια εναλλακτική κατά την οποίαν υπάρχει μια μορφή εξέγερσης ορθολογική και όχι ανορθολογιστική, θα μπορεί να νικηθεί στρατιωτικά αλλά θα επιστρέψει σε μορφές ολοένα χειρότερες.

– Πρόσφατα έχουν αυξηθεί οι καταπατήσεις του τουρκικού στρατού και στα κουρδικά καντόνια. Ποιος είναι ο ρόλος  της Τουρκίας στα σύνορα με την Συρία; 

– Όταν βρισκόμουν στην Kobane, τον σεπτέμβρη του 2016, όντως υπήρξε μια από τις χειρότερες στιγμές διότι η Τουρκία παρενέβη με την δικαιολογία πως έχτιζε ένα πολύ μεγάλο τοίχο μεταξύ επαναστατημένης Συρίας του βορά και των εδαφών της, που στο μεγαλύτερο τους μέρος είναι περιοχές κοινοτήτων που έχουν και μια δική τους αυτονομία, μεταξύ των οποίων υπάρχουν κούρδοι. Με αυτή την δικαιολογία προκαλούσαν πολύ στην περιφέρεια της Kobane, ακριβώς επάνω στο σύνορο, με τα τεθωρακισμένα. Προκάλεσαν εννέα ημέρες εξέγερσης του πληθυσμού της Kobane στα σύνορα που κόστισαν και δυο νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Αυτό υπήρξε ήδη ένα πρώτο επεισόδιο. Τώρα υπήρξε ένα ακόμη το οποίο ευτυχώς διήρκησε μόνο μια βραδιά κατά την οποία τα τουρκικά μέσα εκ νέου καταπάτησαν κοντά στην Kobane καταλαμβάνοντας δυο χωριά και εκδιώχθηκαν πίσω από τις YPG. Όμως η Kobane, και για την συμβολική της αξία, είναι στην πραγματικότητα η πόλη που έχει υποστεί τα λιγότερα από πλευράς Τουρκίας διότι υπάρχουν άλλες πόλεις όπως για παράδειγμα η Tel Abyad, που πολυβολείται κάθε ημέρα κάθε 10 λεπτά εδώ και ενάμιση χρόνο πλέον και συχνά δέχεται επίσης και χτυπήματα όλμου από την Τουρκία, και σαν την Tel Abyad (Gire Spi για τους κούρδους), και οι Qamisho, Amude, Serekani (Ras al-Ayn για τους άραβες), στις οποίες ρίχτηκαν πολλές φορές ρουκέτες όταν βρισκόμουν εγώ εκεί κάτω.

Και μετά πάνω απ’ όλα η πιο σοβαρή περίπτωση είναι εκείνη της Afrin, που είναι το πιο απομονωμένο καντόνι διότι είναι απομακρυσμένη από την Kobane και συνορεύει με την Turchia ή με περιοχές της Συρίας που ελέγχουν οι ισλαμιστές. Και είναι η Afrin που υφίσταται τς χειρότερες επιδρομές. Είναι πλέον τρεις μήνες τώρα που η Τουρκία βομβαρδίζει την Afrin δίχως σταματημό, λοιπόν, υπάρχουν εκατοντάδες νεκροί μεταξύ των αμάχων, των μαχόμενων και των μονάδων ασφαλείας μέσα στην πληρέστερη διεθνή σιγή. Και ο Erdogan απειλεί επίσης πως θα εισβάλει πλήρως σε αυτό το καντόνι έτσι θα ήθελε να εισβάλει στη Συρία και να αντιμετωπίσει την κουρδική αριστερά και στη Συρία όπως και στην Τουρκία.

Μόνο που είναι δύσκολο. Εκτός από το ότι ήδη προσπάθησε να το κάνει πρόσφατα στο Ιράκ και αυτό δεν έγινε γνωστό: λιγότερο από ένα μήνα πριν προσπάθησε μια εισβολή μεγάλης κλίμακας η Τουρκία στα βουνά  του Ιράκ  όπου υπάρχει το PKK (Partito dei Lavoratori Curdi, Κόμμα των Κούρδων Εργαζομένων) και αναγκάστηκε να αποσυρθεί εγκαταλείποντας δεκάδες νεκρούς στο πεδίο των μαχών στις γραμμές της. Το πρόβλημα γι αυτούς είναι πως οι Ηνωμένες Πολιτείες προστατεύουν την Rojava και, σε μια πολύ πιο διφορούμενη μορφή, το κάνει με κάποιο μέτρο και η Ρωσία, που τείνει να μην εγκρίνει αυτές τις παρεμβάσεις της Τουρκίας. Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίον δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής ένα λουτρό αίματος διότι έτσι κι αλλιώς η τουρκική κυβέρνηση είναι εξτρεμιστική από πολιτική άποψη  και το κλίμα στην τουρκική κοινωνία είναι ιδιαίτερα εκφυλισμένο οπότε η πιθανότητα μιας αποφασιστικής εισβολής είναι πάντοτε παρούσα

– Η Kobane χαρακτηρίζεται σαν ένα “λουλούδι της ερήμου”, γιατί;

–  Στη σύγχρονη εποχή όλα μοιάζουν να πηγαίνουν προς το χειρότερο. Μια χώρα σαν το Μεξικό το γνωρίζει καλά σε ορισμένα σημεία, έτσι όπως χώρες σαν την Συρία ή την Τουρκία, μα και στην Ευρώπη φαίνεται πως η κοινή λογική μετακινείται ολοένα προς θέσεις συντηρητικές και σε όλο τον κόσμο κυριαρχούν οι πιο αντιδραστικές, αυτές που περιχαρακώνονται στην ταυτότητα, στους εθνικισμούς, στους σεχταριστικούς και θρησκευτικούς φανατισμούς. Ωστόσο η εξουσία χάρη σε όλα αυτά παραμένει σταθερή στα χέρια μιας πλουσιότατης μειοψηφίας εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας. Έτσι έχει κάνει σε όλους εντύπωση, έχουν όλοι επηρεαστεί από το γεγονός πως μια επανάσταση αναδύεται με την έννοια πως η εξουσία λαμβάνεται πραγματικά και συγκεκριμένα σε μια περιοχή από τις δυνάμεις που ακολουθούν μια εντελώς αντίθετη λογική, διότι η δική τους είναι κοσμοπολίτικη, κοινωνικής ισότητας, αμοιβαίου σεβασμού και θρησκευτικής ανοχής, και πάνω απ’ όλα της κεντρικής θέσης που κατέχει η γυναίκα και της λύτρωσης αυτής σε μια από τις περιοχές όπου οι γυναίκες υποφέρουν περισσότερο την πατριαρχία. Κανείς δεν το περίμενε και είναι μια αμφισβήτηση του δόγματος σύμφωνα με το οποίο σε αυτό τον αιώνα οι επαναστάσεις δεν είναι πλέον δυνατές και για αυτό πιστεύω πως χρησιμοποιήθηκε αυτή η έκφραση.

– Δημοκρατικός συνοσπονδισμός, αυτονομία, διαπολιτισμικότητα είναι λέξεις που συνδέονται με την κουρδική επανάσταση. Ψάχνουν για ανεξαρτησία από την Συρία;

– Λοιπόν πρέπει να πούμε πως οι κούρδοι είναι χωρισμένοι ανάμεσα σε μια κουρδική δεξιά και μια αριστερά. Η εθνικιστική δεξιά θέλει όντως ένα κουρδικό κράτος, το θέλει τόσο στο Iraq και στη Siria, στο Iran και στην Turchia. Η κουρδική αριστερά, με δυνάμεις όπως οι YPG, οι YPJ (Unità di Protezione delle Donne, Μονάδες Προστασίας των Γυναικών) ή το PKK, δεν θέλουν ένα κουρδικό κράτος διότι είναι πεπεισμένες πως είναι απαραίτητη μια επανάσταση που να πάει πέρα από τον καπιταλισμό και θεωρούν πως αυτό δεν είναι δυνατό μέσα από  “το Κράτος – lo Stato”, και πως το Κράτος είναι κάτι το αρνητικό αυτό καθεαυτό και είναι αντιφατικό να αναζητούμε ένα τέτοιο. Έτσι αυτοί τείνουν να αναπτύσσουν μορφές αυτονομίας που είναι και κοινωνικές, με την μετατροπή των κοινωνικών σχέσεων και των σχέσεων των φύλων, μέσα στα κράτη όπου βρίσκονται για να μπορέσουν να επηρεάσουν τους μη κουρδικούς πληθυσμούς και να υπερβούν την “κουρδική διάσταση” της επανάστασης. Αυτό συμβαίνει στη Συρία.

Πρέπει να πούμε πως σχετικά με τη κουρδική εθνικιστική δεξιά, με την οποίαν εγώ είμαι αντίθετος για πολλούς λόγους, πάντως ένας κούρδος ή μια κούρδη την σήμερον ημέραν είτε θέλουν ένα κουρδικό κράτος είτε όχι, που, επαναλαμβάνω, δεν είναι η θέση για την οποίαν ξοδεύω τον χρόνο μου εγώ, δεν μπορούν να καταδικαστούν διότι το Κουρδιστάν γεωγραφικά υπάρχει. Για παράδειγμα ένα κράτος όπως η Συρία ή το Ιράκ δημιουργήθηκαν από τις αποικιακές δυνάμεις δίχως κανένα σεβασμό για την κοινωνική γεωγραφία της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συνεπώς σε κάθε περίπτωση λέγω αυτό για εκείνους που νομίζουν ότι μπορούν να στρέψουν τον δείκτη ενάντια στους κούρδους ή σε άλλους πληθυσμούς, όπως για παράδειγμα τους βερβέρους amazigh [berberi] στο Μαρόκο, ή άλλους στον κόσμο που  θέλουν ανεξαρτησία ή αυτονομία: σε κάθε περίπτωση πιστεύω πως δεν μπορούν να τους το αρνηθούν.

– Οι κούρδοι υιοθέτησαν επίσης ένα Σύνταγμα στα βόρεια της Συρίας που είναι πολύ προχωρημένο και δημοκρατικό. Ποια είναι η γνώμη σου; Λειτουργεί;

–  Στην καθομιλουμένη λέγεται Σύνταγμα. Στην πραγματικότητα ονομάζεται Κοινωνικό Συμβόλαιο ακριβώς διότι το “Σύνταγμα” θα όριζε την δημιουργία ενός Κράτους. Όμως σίγουρα εκείνο το κείμενο είναι πολύ προχωρημένο όπως κι αν το δεις, απ’ όλες τις απόψεις. Πρέπει να λάβουμε υπ όψη την υλική διαδικασία αυτής της επανάστασης. Ο στόχος είναι μια μορφή κομουνισμού και εξάλειψης του Κράτους, που ονομάζουν δημοκρατικό συνοσπονδισμό διότι γι αυτούς η δημοκρατία είναι κομουνιστική δίχως Κράτος ή δεν είναι, και είναι συνομοσπονδιακή διότι είναι βασισμένη στην αυτονομία όλων των κοινοτήτων που πρέπει να συνδέονται οικειοθελώς μεταξύ τους και όχι αυτό να επιβάλλεται από τα επάνω.

Οπότε στοχεύουν σε αυτό αλλά έχουν επίγνωση ότι δεν μπορούν να προσεγγίσουν σε αυτό από την μια ημέρα στην άλλη συνεπώς σφυρηλάτησαν την έννοια της δημοκρατικής αυτονομίας, που είναι ο τρόπος με τον οποίο το κίνημα του δημοκρατικού συνοσπονδισμού συμβαδίζει κάθε φορά με το υπάρχον Κράτος. Για παράδειγμα αυτά τα καντόνια και τα συμβούλια των καντονιών που διατηρούν τον διαχωρισμό των εξουσιών, και με κάποιο τρόπο μοιάζουν με ένα Κράτος, είναι η δημοκρατική αυτονομία, δηλαδή είναι μια πρόταση για την Συρία για μια θεσμική διευθέτηση που θα θέσει τέλος στον πόλεμο και, όμως, δεν θα ακυρώσει την επανάσταση.

Αυτή είναι η έννοια των θεσμών που δημιουργήθηκαν που δεν είναι  “ο δημοκρατικός συνοσπονδισμός” αλλά “η δημοκρατική αυτονομία” διότι ο συνοσπονδισμός στον Βορά της Συρίας είναι εκείνος που εκπροσωπείται από τις κοινότητες, από τις αγροτικές και οικονομικές κοινότητες, από τις αστικές, από την αντεξουσία που ασκείται και σε ένοπλο επίπεδο από αυτούς τους θεσμούς, από τους συνεταιρισμούς, από τη νέα σχέση που υπάρχει μεταξύ γυναικών και κοινωνίας. Αυτή είναι η επανάσταση. Δεν μπορεί να βρει μια οριστική διέξοδο, γι αυτό αυτοί, μη θέλοντας να διατρέξουν το μοντέλο των μπολσεβίκων διότι τελικά απέτυχε, δεν αντιλαμβάνονται την “κατάκτηση της εξουσίας” με την έννοια της “δημιουργίας ενός σοσιαλιστικού Κράτους ” που στη συνέχεια θα σβήσει. Αντιθέτως είναι μέρος ενός κινήματος που κάθε φορά δημιουργεί θεσμούς για να συμφιλιωθεί με το Κράτος στο οποίο προέκυψε το οποίο προφανώς εκ νέου να θέσει πάντα σε αμφισβήτηση και να συνεχίσει  αυτή τη διαδικασία.

– Μιλώντας για αυτονομία στο Μεξικό βλέποντας τους ζαπατίστας και το EZLN έδειξε συμπάθεια για την επανάσταση και τους σύρους κούρδους.

– Ξέρω πως γενικά ο ζαπατισμός και τα Τσιάπας θεωρούνται σημείο αναφοράς στην Rojava και σε ολόκληρο το Kurdistan διότι το κουρδικό κίνημα ξεκίνησε την θεωρητική του μεταμόρφωση τα χρόνια 2000 όταν πλέον ήδη από διάφορα χρόνια στο Μεξικό υπήρξε μια εργασία συζήτησης και η επεξεργασία μιας προοπτικής. Επιπλέον σε πολλές περιπτώσεις στο Μεξικό έχουν επιτευχθεί συγκεκριμένα αποτελέσματα. Εκεί έχω δει πως εκείνο είναι ένα σημείο αναφοράς. Θα σου μιλήσω λιγάκι κάπως σαν »κουτσομπολιό» και με απολύτως κανέναν επίσημο τρόπο, με κάπως τυχαίο και διακριτικό τρόπο, είχε φθάσει η φήμη πως στην πραγματικότητα υπήρξαν προσπάθειες επικοινωνίας, να δημιουργηθεί μια πιο συγκεκριμένη σχέση μα είχαν πέσει στο κενό. Κάποιος προσπάθησε να μου εξηγήσει πως αυτό ίσως συμβαίνει διότι υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ αυτών των δύο λαών, ανάμεσα στη Rojava και τα Chiapas, για να διαβάσεις τα mail ποιος ξέρει πόσος χρόνος πρέπει να περάσει, και ο ρυθμός της ζωής είναι διαφορετικός από αυτόν που ήμαστε συνηθισμένοι εμείς στην Ευρώπη. Έτσι λέγαμε λιγάκι για να το διασκεδάσουμε… Εάν αυτές οι σχέσεις μεγάλωναν, νομίζω θα ήταν θετικό. Όταν κάποιους μήνες πριν στο Αμβούργο πραγματοποιήθηκε το διεθνές συνέδριο που διοργανώθηκε από την Rojava φιλοξενήθηκε μια στρογγυλή τράπεζα και για το Μεξικό και τα καρτέλ των ναρκωτικών διότι ακριβώς υπάρχει ιδιαίτερη προσοχή από πλευράς της Rojava για την Λατινική Αμερική, την Κεντρική Αμερική, το Μεξικό.

– Κάποια ιδιαίτερα ανέκδοτα που μπορείτε να μας πείτε γι αυτή την περίοδο που μαχόσασταν;

– Είναι πολλά. Για παράδειγμα μια μεγάλη απογοήτευση… Είχα γνωρίσει μια κοπέλα κούρδα που είχα συμπαθήσει πολύ και με την οποία βρισκόμουν σε επαφή για κάποιο διάστημα. Στη συνέχεια όταν πήγα να τη βρω στην οικογένεια της κάποια γιορτή των μουσουλμάνων που εορτάζεται τον σεπτέμβρη, συζητώντας μαζί τους, ανακάλυψα πως υποστήριζε τους κούρδους εθνικιστές, της κουρδικής δεξιάς, συνεπώς αφέθηκε σε σχόλια τελείως απαράδεκτα επί των αράβων, για παράδειγμα. Και κυρίως για τους κούρδους συντρόφους και για τον ίδιο τον Οτσαλάν. Ήταν μια πολύ άσχημη στιγμή για εμένα, πάνω απ’ όλα όμως δίνει πολύ καλά την εικόνα της κατάστασης στην Rojava. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που βρίσκονται στην σκιά ή στέκονται στην σιωπή μα που εργάζονται ενάντια στην επανάσταση, που προσπαθούν να την σαμποτάρουν ή να αδυνατίσουν το ηθικό των ανθρώπων ακριβώς διότι έχουν ισλαμιστικές ιδέες ή εθνικιστικές. Οπότε στην πραγματικότητα την επανάσταση, όπως πάντοτε στην ιστορία, την οδηγούν και την προωθούν άνθρωποι αποφασισμένοι ή παθιασμένοι που πρέπει να λογαριαστούν με ένα φόντο με ένα πλαίσιο και με μια συγκυρία όλα αυτά μαζί πολύ δύσκολα.

– Μια εμπειρία γεμάτη ελπίδες;

– Υπάρχουν πολλές και σε αυτή την περίπτωση. Μπορώ να αντιπαραθέσω έναν άλλο άνθρωπο που γνώρισα που είναι ένα αγόρι από την Raqqa, άραβας. Αυτός θεληματικά επέλεξε να αφήσει την Raqqa. Ήταν εργάτης σε συνεργείο, ήταν 15 χρονών, και, ενώ δούλευε, τον είχε πλησιάσει ένας από εκείνους τους πολιτοφύλακες, που σε πολλές πόλεις της Συρίας κυκλοφορούν σαν άρχοντες και κάνουν ότι θέλουν, ο οποίος του είπε: “Δείξε μου πως προσεύχεσαι”. Και αφού εκείνος προσευχήθηκε, ο άλλος του είπε: “Είσαι ψεύτικος, δεν πιστεύεις, δεν προσεύχεσαι με τον σωστό τρόπο”. Με το λοιπόν απαντά το αγόρι: “Εγώ είμαι εδώ στην πόλη μου, δουλεύω, κι έρχεται εδώ κάποιος που δεν είναι καν από την Raqqa να μ’ ενοχλήσει και να μου πει πως δεν ξέρω να προσευχηθώ”. Και με αυτά αποφάσισε να φύγει και να μεταναστεύσει προς τον βορά. Στο τέλος μπήκε στις YPG γιατί είδε τους κούρδους σαν ανθρώπους που συμπεριφέρονταν αντίθετα απ’ ότι είχε ζήσει ο ίδιος .

Υπήρξε ένας από τους πρώτους πρώτους άραβες που μπήκαν σε μια δύναμη που αρχικά ήταν κουρδική στο 100%. Τον γνώρισα, έναν χρόνο αφότου αυτό συνέβη, και ήμασταν στην ίδια Μονάδα. Είναι ένα εντυπωσιακό πρόσωπο. Πέρα από το γεγονός πως μου εξήγησε το σχέδιο του, που ήταν εκείνο να συμμετάσχει στην απελευθέρωση της Rojava που στη συνέχεια θα πρέπει να γίνει η απελευθέρωση όλης της Συρίας. Και ήθελε να πάει να πολεμήσει και στην Τουρκία, στο Ιράν και στο Ιράκ. “Επιτέλους στη συνέχεια θα μπορέσουμε να πάμε να ελευθερώσουμε την Παλαιστίνη κι έτσι και τον Λίβανο”, έλεγε. Κι αν υπήρχε ανάγκη και στην Ιταλία, θα έρχονταν κι εδώ να πολεμήσει. Είναι ένας άνθρωπος σχεδόν αναλφάβητος, που έξω από την Ράκκα δεν είδε ποτέ τίποτα άλλο, το Κομπάνι και κάτι λίγο ακόμη, όμως έχει μια γνήσια θέληση και οπτική, αυθεντική. Μιλώ στον ενεστώτα αν και δυστυχώς δεν μπορώ να είμαι σίγουρος πως είναι ακόμη ζωντανός διότι τον άφησα στον σεπτέμβρη και στην Συρία η ελπίδα για ζωή είναι αρκετά σύντομη. Πολέμησα στο πλευρό του και σαν μαχητής είναι απλά εντυπωσιακός, απερίγραπτος. Συγκεκριμένες σκηνές σε κάποιον δυτικό όπως εγώ δεν μπορούσαν παρά να τον κάνουν να σκεφτεί πως μπορούσαν να υπάρχουν μόνο σε ταινία, ένας άνθρωπος που μάχεται με αυτό τον τρόπο. Σαν προλετάριος και άνθρωπος χωρίς εκπαίδευση, αγράμματος, καταδικασμένος απ’ τη ζωή του εκ των πραγμάτων σε μια περιορισμένη πραγματικότητα, είναι ένας επαναστάτης στα πιο υψηλά επίπεδα της ιστορίας που μπορεί κανείς να φανταστεί. Έτσι ξέρω πως στα βόρεια της Συρίας υπάρχουν χιλιάδες και αυτό έχει μιαν αξία ανεκτίμητη.

– Πως ονομάζεται;

– Μπορώ να σας πως το πολεμικό του όνομα, Zagros Raqqa, γιατί κανείς στη Rojava χρησιμοποιεί το πραγματικό του όνομα.

– Ποιο ήταν το δικό σου;

– Ήταν Tiresh Gabar.

– Unità di Protezione delle Donne (YPJ), Μονάδες Προστασίας των Γυναικών, ποιες είναι οι σχέσεις τους με τις YPG?

– Η μονάδα μου ήταν ανάμικτη οπότε υπήρχαν τόσο YPJ όσο και YPG. Το μεγαλύτερο μέρος των μονάδων είναι ανάμικτες. Όπως όλα αυτά που αφορούν τις γυναίκες στην επανάσταση, έτσι και οι κοινότητες και τα συνέδρια των γυναικών, έχουν πάντα μιαν αυτονομία τους. Διαθέτουν αλυσίδες διοίκησης, συντονισμού και αποφάσεων αυτόνομες, έτσι όπως σε κάθε κοινότητα ή συνέλευση γειτονιά συναντιέται πάντα ξεχωριστά η κοινότητα των γυναικών. Έτσι η μονάδα μας για παράδειγμα ήταν μοναδική μα οι γυναίκες πραγματοποιούσαν τα σεμινάρια τους και τις συναντήσεις πριν έρθουν στις δικές μας συνελεύσεις, οπότε υπάρχει μια μορφή αυτονομίας των γυναικών που δεν είναι μια μορφή αποσχιστική αλλά ένα έξυπνο σύστημα και ισορροπημένο. Μου φαίνεται πως εναρμονίζει με καλό τρόπο το ζήτημα της γυναικείας απελευθέρωσης με αυτό της απελευθέρωσης όλων. Φυσικά δίδοντας προτεραιότητα στην γυναικεία απελευθέρωση, και αυτό φαίνεται ήδη σε αυτή την αυτονομία και στην ιδεολογία τους και συνίσταται στην αναγνώριση στις γυναίκες του ρόλου πολιτικής πρωτοπορίας στην παγκόσμια επανάσταση.

– Πως είναι οι σχέσεις με τον τοπικό άμαχο πληθυσμό;

– Τα πράγματα είναι πάντοτε διαφορετικά ανάλογα με το ποιος είναι ο τοπικός πληθυσμός. Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν και άνθρωποι που αντιτίθενται. Υπάρχουν αντίπαλοι οι οποίο, ας πούμε, »διαλέγονται» μαζί σου και άλλοι οι οποίοι θέλουν να »τα πούνε» με τα όπλα ή υποστηρίζουν δυνάμεις εξωτερικές. Η σχέση με τον πληθυσμό είναι εκείνη που έχει οποιαδήποτε δύναμη που κυβερνά μια επικράτεια, όμως μέσα σε μια περίοδο εμφυλίου πολέμου και μιας επανάστασης. Όμως μεταξύ άλλων υπάρχουν πολλές δυνάμεις που κατάφεραν να τον μετατρέψουν σε έναν σεκταριστικό πόλεμο, φυλετικό και γλωσσικό και είναι αυτά τα εγκλήματα που παράγουν μνησικακίες και δεν ξέρω πότε θα μπορέσουν να κατευναστούν. Για παράδειγμα, αν, όπως οι YPG, περπατάτε στους δρόμους της  Kobane ή της Qamishli, ο πληθυσμός σας αγαπά με τρόπο τεράστιο. Για τους διεθνείς μαχητές υπάρχει μια μορφή λατρείας από πλευράς των πολιτών. Ενώ αντιθέτως σε μια πόλη όπως η Tel Abyad εγώ πέρασα στην αγορά με τη στολή, γιατί έπρεπε να συνοδεύσουμε ένα σύντροφο στον γιατρό, και η αίσθηση εκεί είναι εκείνη που μπορεί να νιώθει ένας αστυνομικός όταν τριγυρνά σε μια γειτονιά του Palermo πάνω κάτω. Η παρουσία σου δεν είναι ευπρόσδεκτη διότι εκεί υπάρχει μια πλειοψηφία αραβική και στο εσωτερικό της υπάρχει μια πλειοψηφία υποστηριχτών του ISIS και μια μειοψηφία υποστηριχτών της επανάστασης, συνεπώς σαν πόλη έχει ανάγκη, όπως και άλλες, να αναπτυχθεί κυρίως στους νέους ή ανάμεσα στις γυναίκες μια πολιτική συνείδηση που είναι πολύ μικρότερη απ’ ότι σε άλλες ζώνες.

– Σκέφτεσαι να επιστρέψεις;

– Ναι, σίγουρα, το σκέφτηκα. Δεν πιστεύω πως μπορώ να μην ξαναγυρίσω ποτέ πίσω στην Rojava.

– Τι μαθήματα έφερες πίσω μαζί σου στην Ιταλία;

– Τα μεγαλύτερα μαθήματα είναι δυο. Το πρώτο είναι πως υπάρχει μια ανισότητα, ένα χάσμα, και ήδη το εγνώριζα, μεταξύ Δύσης και Μέσης Ανατολής, ή ίσως μεταξύ Δύσης και του υπολοίπου κόσμου. Είναι τόσο τρομερό που δεν μπορείτε να το φανταστείτε, δεν περιγράφεται, και δυστυχώς δεν είναι ούτε αρκετό να πάει κάποιος εκεί να πολεμήσει για την πλήρωση του, με την έννοια πως είναι ένα χάσμα μεταξύ αυτών που έχουν τα πάντα και αυτών που δεν έχουν τίποτα, ανάμεσα σε αυτόν που είναι καλά και σε αυτόν που υποφέρει. Αυτή είναι μια συνειδητοποίηση της σοβαρότητας αυτής της κατάστασης που έχει κυρίως αυτός που πηγαίνει σε εκείνες τις ζώνες σε ορισμένες καταστάσεις πολέμου.

Ένα άλλο είναι πως η επανάσταση είναι δίκαιη και απαραίτητη, όμως όταν λέμε  “επανάσταση, rivoluzione” πρέπει να ήμαστε συνειδητοποιημένοι για το βάρος αυτής της λέξης από την άποψη του πόνου, της τραγωδίας και του πόνου που προκαλεί γιατί μια επανάσταση εξακολουθεί να αποτελεί ένα σημείο καμπής της κοινωνίας, είναι μια αναταραχή της κοινωνίας που δεν συμβαίνει με ειρηνικό τρόπο, αν και είναι απαραίτητη, συνεπώς δεν πρέπει αυτό τον όρο να τον χρησιμοποιούμε με ελαφρότητα. Δεν χρειάζεται απλά να φανταζόμαστε πως είναι  “ένα όμορφο πράγμα”. Αυτοί που σκέφτονται έτσι καλύτερα να εγκαταλείψουν την πολιτική και να κάνουν κάτι άλλο, ενώ θα ήταν χρήσιμο να υπάρχουν άνθρωποι που θα αντιλαμβάνονταν πόσο άσχημο είναι το να πρέπει να κάνουν μια επανάσταση αλλά πρέπει να συνεχίσουν να σκέφτονται πως είναι απαραίτητη. .

Κλείνοντας θα ήθελα να καταγγείλω πως υπάρχουν δυο παιδιά, ένα ζευγάρι, από την Δημοκρατία της Τσεχίας, della Repubblica Ceca, σε μια τουρκική φυλακή: αυτή ονομάζεται  lei si chiama Marketa   αυτός  lui Miroslav .  Υπήρξαν πολλές φορές στην Συρία, στο Iraq και στην Turchia για ανθρωπιστικούς λόγους και καταδικάστηκαν στην Turchia σε 6 χρόνια και 3 μήνες φυλάκισης ο καθένας σαν μέλη των YPG και YPJ. Είναι κάτι σκανδαλώδες. Η Marketa είναι μια φίλη, την γνωρίζω, δεν υπήρξε ποτέ στις YPJ, οι κατηγορίες είναι απολύτως ψευδείς. Είναι ένα ακόμη έγκλημα της Τουρκίας, να μην αφήσουμε αυτούς τους δυο ανθρώπους μονάχους που τώρα αντιμετωπίζουν μια πολύ σκληρή προοπτική.

– Πως μπορούμε να πλησιάσουμε σε αυτό που συμβαίνει στους κούρδους στην Συρία;

– Μπορούμε να πληροφορηθούμε σε διάφορα ιντερνετικά σάϊτς, Ci si può informare su vari siti internet, και κυρίως , e soprattutto si può donare alla, μπορούμε να προσφέρουμε στην κουρδική Ημισέληνο Τριαντάφυλλο Mezzaluna Rosa Curda che sta a Livorno, που βρίσκεται στο Λιβόρνο. Και μπορούμε να πάμε στην Rojava να μεταφέρουμε ενεργή αλληλεγγύη και δίχως να πολεμήσουμε. Τα πιο σημαντικά πράγματα είναι οι ιατρικές βοήθειες και για την εκπαίδευση. Παρά τις δυσκολίες εάν περισσότεροι νέοι από την Ευρώπη πάνε στη Μέση Ανατολή, και αυτό το χάσμα για το οποίο μίλησα νωρίτερα θα άρχιζε τουλάχιστον να υποχωρεί. Λέγω πάντα πως σαν πρώτο πράγμα και καλύτερο απ’ όλα είναι να πάτε εκεί εάν μπορείτε, εάν όχι τότε εντάξει, δωρίστε κάτι, και ενημερωθείτε. Αυτά τα τρία πράγματα.

https://www.carmillaonline.com/2017/09/05/rojava-fiore-nel-deserto-intervista-davide-grasso-combattente-ypg-guerra-siria-rivoluzione/

https://www.infoaut.org/approfondimenti/rojava-il-fiore-del-deserto-intervista-a-davide-grasso-combattente-ypg-in-siria

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συρία: πολιτικός πόλεμος. Οι Ypg στο μέτωπο του Tel Abyad – Siria: guerra politica. Le Ypg sul fronte di Tel Abyad

Σάββατο 08 O 2016 Οκτωβρίου 09:06

http://www.infoaut.org/index.php/blog/conflitti-globali/item/17694-siria-guerra-politica-le-ypg-sul-fronte-di-tel-abyad

ypg raqqa tel abyad

Ο Dilovan μόλις έκλεισε τα είκοσι χρόνια και κατάγεται από το Kobane. Έχασε την αδελφή του στη μάχη και μπήκε στις YPG. Για να την αντικαταστήσει, για να την εκδικηθεί, έχει μικρή σημασία. Στη Συρία δεν μιλούν για αυτά τα πράγματα: το σημαντικό είναι να πολεμάς. Ο ίδιος κάθεται επάνω σε μια Santa Barbara με ρουκέτες RPG, πολυβόλα, βόμβες και πυρομαχικά, στο πίσω μέρος ενός pick up ξεχειλίζει μαχητές, προηγείται αυτού ένα άλλο όπου ταξιδεύουν μόνο κορίτσια. Όταν μια αραβική οικογένεια – ένας άντρας, μια γυναίκα και ένα παιδί – διασχίζουν το δρόμο, χωρίς να χαιρετίσουν το κομβόι, ο Dilovan αναφωνεί με σκωπτικό γέλιο: «Ceté!.» «Ληστές, κακοποιοί » είναι η έκφραση που οι YPG χρησιμοποιούν για να υποδηλώσουν το ισλαμικό κράτος (IS). Η πόλη στην οποία εισέρχεται ονομάζεται Τελ Αμπιάντ στα αραβικά, Gre Spi στην κουρδική γλώσσα. Βρίσκεται στα σύνορα με την Τουρκία, στα μισά του δρόμου μεταξύ Serekaniye και Κομπάνι, ήταν μέρος ενός ενιαίου πολεοδομικού οθωμανικού συγκροτήματος με αυτό που, με τα σύνορα του Sykes-Pikot, έγινε η σημερινή τουρκική πόλη της Agcakalé, από την άλλη πλευρά του συρματοπλέγματος.

Ο Rashid ήρθε από το δυτικό Ιράν για να αγωνιστεί με τις YPG. «Η πλειοψηφία των κατοίκων της Gre Spi υποστηρίζει το Daesh – λέει ωμά – αλλά είναι άμαχοι. Απλά πρέπει να κρατάμε τα μάτια μας ανοιχτά. » Από τα τουρκικά σύνορα φτάνουν πυροβολισμοί με πολυβόλα. «Ο τουρκικός στρατός μας πυροβολεί δύο ή τρεις ριπές κάθε δέκα έως δεκαπέντε λεπτά», εξηγεί ο Maxsun, 18 χρονών, ένας φρουρός στην οροφή ενός παρατηρητηρίου, «η Τουρκία δεν έχει χωνέψει την παρουσία μας εδώ» (και μετά την εισβολή στην Jarablus, η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη). Ο Maxsun υπερασπίστηκε την Τελ Αμπιάντ στην διάρκεια της επίθεσης του ισλαμικού κράτους στις 27 τον περασμένο Φεβρουάριο, οργανωμένη σύμφωνα με τις YPG, απευθείας από την Τουρκία. «Ήρθαν 300 όλοι μαζί από εκεί,» υποδεικνύοντας τα οδοφράγματα που χωρίζουν την πόλη από το Agcakalé: «Είχαν εκτοξευτήρες ρουκετών, πολυβόλα. έρχονταν με τα πόδια. » Την ίδια στιγμή, άλλοι πολιτοφύλακες έφτασαν στις θέσεις των Asaysh, των φρουρών της επανάστασης που υπερασπίζονται τα νότια σύνορα της πόλης, από την Raqqa, φορώντας ψεύτικες στολές YPG. «Ο Ερντογάν έχει χρησιμοποιήσει τους ληστές ελπίζοντας πως η Gre Spi θα πέσει, αλλά η Gre Spi άντεξε, δεν έπεσε », καταλήγει ο Maxsun, χαμογελώντας περήφανα.

Οι μάχες μαίνονταν για μια ημέρα σε όλη την πόλη. Οι πολιτοφύλακες προσέγγισαν στα σπίτια των ανθρώπων που θεωρούνταν «πως συνεργάζονται» με τις YPG και τους αποκεφάλισαν στη μέση του δρόμου, πριν με την σειρά τους αποδεκατιστούν από συντρόφους. Περικυκλωμένοι μέσα σε ένα κτίριο, οι επιζώντες σκοτώθηκαν από βομβαρδισμούς των ΗΠΑ, και οι YPG εξέθεσαν τα σώματά τους στο δρόμο ως προειδοποίηση. Ένα τοπικό αγόρι αρνείται ότι η πλειοψηφία των κατοίκων είναι συμπαθούσα του Daesh: «Οι μισοί μπορούν να έχουν αυτή την νοοτροπία. Αλλά είναι αλήθεια ότι η στάση του αραβικού πληθυσμού εδώ ήταν πολύ αρνητική κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης. » Σχετικά με το Qamishlo, το Κομπάνι [Αΐν αλ-Αράμπ] ή την Serekaniye, η διαφορά είναι προφανής. Τα οχήματα των YPG ελέγχονται με καχυποψία από το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, και όταν ο Serhat, ανένταχτος της τουρκικής αριστεράς που κατέληξε να αγωνίζεται με τους Rashid και Dilovan, πρέπει να απευθυνθεί σε ένα γιατρό, οι καλυμμένες με βέλο γραμματείς τον υποδέχονται στο ιατρείο, αυτόν και τους συντρόφους του, υψώνοντας απροκάλυπτα τα μάτια στον ουρανό – όπως θα μπορούσαν να είχαν κάνει οι ομόλογες τους γερμανίδες το 1945,στην είσοδο ενός ρώσου στρατιώτη.

Η Τελ Αμπιάντ είναι ελεύθερη από τον Ιούνιο του 2015, χάρη σε μια ταυτόχρονη προέλαση των YPG από την Αΐν αλ-Αράμπ, το Κομπάνι δηλαδή, και την Serekaniye που υποστηρίζονταν, για πρώτη φορά, συστηματικά από την αεροπορία των ηνωμένων πολιτειών. «Προχωρήσαμε μαζί με δύο διαφορετικούς σχηματισμούς του Ελεύθερου Συριακού Στρατού εχθρικών προς το Daesh, έναν από την ανατολή και έναν από τη δύση», λέει ένας σύντροφος ευρωπαίος βετεράνος της επιχείρησης. «Συναντήσαμε μια ισχυρή αντίσταση στο δίκτυο των χωριών γύρω από την πόλη, αλλά αυτή η τελευταία έπεσε σε πέντε ημέρες.» » όλοι οιι εχθροί κατέφυγαν στην Τουρκία», θυμάται ο Dilgesh, που ήρθε από την Ayn Issa. » Οι τούρκοι στρατιωτικοί άνοιξαν τις πόρτες τους για τους Agcakalé». Η περιοχή του Τελ Αμπιάντ είναι πολιτικά ευαίσθητη. Βρίσκεται στο κέντρο του μίγματος ταυτότητας της Rojava, η πλειοψηφία του πληθυσμού της είναι αραβική, αλλά υπάρχουν σημαντικές κουρδικές μειονότητες, τουρκομάνων και αρμενίων. Το φθινόπωρο του 2015 άρχισαν να κυκλοφορούν φήμες για «εθνοκάθαρση» που θα πραγματοποιούνταν από τις YPG, με αναγκαστικές εκκενώσεις των αράβων πολιτών και πυρπόλησης των σπιτιών τους. Αρχικά ήταν οι ομάδες σαλαφιστών Jaish αλ-Ισλάμ και Ahrar αλ-Σαμ που διέδιδαν αυτές τις κατηγορίες, αλλά στη συνέχεια υιοθετήθηκαν από τη Διεθνή Αμνηστία, τον περασμένο οκτώβριο.

Η διαμάχη οδήγησε σε προσωρινή ρήξη ανάμεσα στις YPG και την αραβική ομάδα Thuwaar al-Raqqa ( «Οι επαναστάτες της Raqqa»), η οποία είχε αγωνιστεί μαζί τους για την κατάκτηση του Τελ Αμπιάντ. «Θυμάμαι αυτούς τους ανθρώπους», λέει ο ευρωπαίος σύντροφος, «έχω μιλήσει μαζί τους, και θυμάμαι ότι, όταν μου μιλούσαν, σκεφτόμουν: και αυτοί, αν και τώρα αγωνίζονται μαζί μας, δεν είναι παρά χυδαίοι ληστές ». Μόλις μπήκαν στο Τελ Αμπιάντ, διηγείται, οι πολιτοφύλακες Thuwaar αλ-Raqqa επιδόθηκαν σε εκβιασμούς και βιαιότητες στον πληθυσμό. «Χρειάστηκε να τους απειλήσουμε, και άρχισαν να λεν σχετικά με την ιστορία της εθνοκάθαρσης. Γνωρίζουμε ότι αυτές οι ομάδες FSA είναι όλες συνδεδεμένες με την Τουρκία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν χρειάζονταν πολύ μυαλό για να καταλάβουμε από πού έρχονταν ο προπαγανδιστικός ελιγμός «. Η Thuwaar αλ-Raqqa έφτασε στο σημείο να δώσει ένα τελεσίγραφο προς τις YPG. «Μας είπαν ότι μέσα σε 24 ώρες έπρεπε να εγκαταλείψουμε την πόλη. Μέσα όμως σε λίγες ώρες προχωρήσαμε εμείς σε μια επιχείρηση αστραπή, και αναγκάστηκαν να φύγουν αυτοί, χωρίς αιματοχυσία. »

Οι κατηγορίες για εθνοκάθαρση μπόρεσαν να βρουν ζωογόνο δύναμη στην εντύπωση που παρέχει η δημογραφική κατάσταση στα νότια του Τελ Αμπιάντ η οποία, όπως και σε άλλα μέρη της Συρίας, είναι αφοπλιστική: για δεκάδες χιλιόμετρα τα χωριά είναι ακατοίκητα, εγκαταλελειμμένα και ερειπωμένα, και μερικές φορές παραμένουν εκεί λίγες οικογένειες, τώρα αραβικές, κουρδικές τώρα. «Οι περισσότεροι από τους Άραβες έφυγαν προς νότο με το Daesh», λέει ένας αγωνιστής των YPG, «Όχι, πήγαν στην Τουρκία,» λέει ένας άλλος, «Κατέφυγαν στο Τελ Αμπιάντ» πιστεύει ένας άλλος. Και οι τρεις έχουν δίκιο. Αρκετές αραβικές φυλές και εκατοντάδες οικογένειες έχουν εγκαταλείψει αυτό τον στοιχειωμένο τόπο, επιλέγοντας το ισλαμικό κράτος ή την μετανάστευση προς την Τουρκία ή την Ευρώπη, ανάλογα με τις πολιτικές τάσεις. Οι λόγοι για αυτές τις αναχωρήσεις ήταν, όπως πάντα συμβαίνει, οι πιο ποικιλόμορφες. Υπάρχουν εκείνοι που έφυγαν γιατί κουράστηκαν ή αηδίασαν από τον πόλεμο, άλλοι εκκένωσαν τις περιοχές υψηλού στρατιωτικού κινδύνου για την δική τους προστασία, και αποφάσισαν να φύγουν, άλλοι, απλά, δεν θέλησαν να αποδεχθούν μια συνύπαρξη μέσα στην οποία ένα αριστερός κουρδικό κίνημα, που κατακρίθηκε τόσο πριν από τον πόλεμο όσο και την περίοδο υπό το ισλαμικό κράτος, είχε το δικαίωμα λόγου με το παραπάνω.

Το Τελ Αμπιάντ ήταν προέλευσης αρμενικής – ασσυριακής και ονομάζονταν Balihu. Ξανακατοικήθηκε από αρμενικές οικογένειες που απέδρασαν από τη γενοκτονία που διαπράχτηκε από την Τουρκία, μεταξύ άλλων μέσα από κουρδικά τμήματα, το 1915. Είκοσι χρόνια αργότερα ήταν οι κουρδικές φυλές που προσπαθούν να ξεφύγουν από το μακελειό που αυτή τη φορά είχε στραφεί εναντίον τους. Τέλος, το συριακό καθεστώς δημιούργησε εδώ, όπως και αλλού στην Rojava, βάση υπολογισμού, έναν τόπο αραβικού πληθυσμού για να «διορθώσει» την γλωσσική σύνθεση στο βόρειο τμήμα εκείνης που ακόμη και σήμερα θέλει να ονομάζεται «αραβική συριακή δημοκρατία». Διακόσιες πενήντα αρμενικές οικογένειες το έσκασαν από το Τελ Αμπιάντ μεταξύ των ετών 2013 και 2014, εξαιτίας των διώξεων της Αλ Κάιντα και του Isis. Μόνο περίπου πενήντα από αυτές επέστρεψαν μετά την απελευθέρωση: πολλοί αρμένιοι δυσπιστούν για ιστορικούς λόγους των κούρδων, οι οποίοι από την άλλη πλευρά ήταν οι ίδιοι που έπρεπε να εγκαταλείψουν την πόλη, το 2014. Η εκδίωξη των κούρδων ως «αποστατών» αποφασίστηκε από τον εμίρη του IS, πιθανότατα κατόπιν αιτήματος της γειτονικής Τουρκίας, και ανακηρύχθηκε από τους μιναρέδες των τζαμιών.

 

tel abyad turkey isis

Ωστόσο, η ταυτότητα και η αίσθηση του ανήκειν στους διάφορους «λαούς» που συζούν εδώ συμβάλλει εν μέρει μόνο για να καταλάβουμε τι συνέβη. Το Τελ Αμπιάντ έχει σήμερα την πρώτη συν- δήμαρχο γυναίκα στην ιστορία της, την Layla Μohammed, πλαισιώνει έναν ηλικιωμένο άραβα κύριο, τον Χαμντάν αλ-Rabad. Είναι αλλαγές που συναντούν την εχθρότητα των ιεραρχικών δομών που υπάρχουν στην παραδοσιακή κοινωνία φατριών, καθώς και των συντηρητικών ή αντιδραστικών κινημάτων στη Συρία και στη κυβέρνηση στην Τουρκία. Αν και η νίκη των YPG έδωσε τέλος στον πόλεμο που εκτυλίσσεται, θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι ο πόλεμος στη Συρία δεν τελειώνει με τη στρατιωτική επιχείρηση, επειδή είναι ένας πολιτικός πόλεμος. Όταν, μετά την απελευθέρωση της πόλης, αρκετές εκατοντάδες εκτοπισμένοι από την πλευρά της τουρκίας αποφάσισαν να επιστρέψουν, συνελήφθησαν από τις YPG. Μέλη των οικογενειών τους μίλησαν για «λίστες»: και μάλιστα εκείνοι που είχαν υποστεί τις βιαιότητες του ισλαμικού κράτους και της Αλ Κάιντα για δύο χρόνια δεν δίστασαν να συμπληρώσουν αυτές τις λίστες, παραδίδοντάς τες στις μονάδες λαϊκής προστασίας. Πίσω από τις χειραγωγημένες κατηγορίες για «εθνοκάθαρση» κρύβεται μια προφανής πολιτική σύγκρουση. Εκείνοι που απολάμβαναν τα προνόμια που εγγυούνταν το ισλαμικό κράτος στους αρσενικούς και στους πιστούς οπλαρχηγούς στον χαλίφη, ζουν σήμερα μια λιγότερο τυχερή και, αναμφίβολα, λιγότερο άνετη κατάσταση.

« Αναγκαστήκαμε να καταφύγουμε στην Τουρκία επειδή ήμασταν φοβισμένοι. Οι YPG δεν μας διέταξαν να φύγουμε, ούτε χρησιμοποίησαν βία για να φύγουμε », λέει ο Μοχάμεντ, άραβας κάτοικος της πόλης, στην ιστοσελίδα KurdWatch, και προσθέτει ένας άλλος κάτοικος, επίσης άραβας, «δεν έχουν κάνει τίποτα στον πληθυσμό: απλώς φοβούνταν ότι υπήρχαν άνθρωποι που συνδέονταν με το Daesh. Ούτε ένας άραβας συνελήφθη στην πόλη». Η αλήθεια είναι ότι αν οι YPG είναι άκαμπτες στην πολιτική καταπίεση των σαλαφιστών οργανώσεων (και αυτό σημαίνει την σύλληψη εκατοντάδων ανθρώπων, εισβάλλοντας στα σπίτια τους) δεν διεξάγουν καθόλου «εθνοτικά» αντίποινα καθώς, εκτός του ότι είναι μη ρεαλιστικό, το να φανταστείτε μια κουρδική Gre Spi θα ήταν αντίθετη για το έργο τους, τον σχεδιασμό τους Το εκτελεστικό συμβούλιο που δημιουργήθηκε από το Tev Dem στο Τελ Αμπιάντ, μετά την απελευθέρωση, περιλαμβάνει επίσης εκπροσώπους κούρδους, τουρκομάνους και αρμένιους, αλλά η πλειοψηφία είναι αραβική. Ωστόσο, η γέννηση αυτής της διοίκησης αυτής έχει αναγνωριστεί από την Τουρκία τον περασμένο οκτώβριο, με βλήματα όλμων στην πόλη: γιατί αυτό που τρομάζει δεν είναι η «εθνοκάθαρση», αλλά μόνο η ιδέα της συνύπαρξης. Αυτή είναι επικίνδυνη για τα κράτη, κοντινά και μακρινά, που κυβερνούν τη νοτιοδυτική Ασία χάρη στις θρησκευτικές διαιρέσεις και στην παρουσίασή τους ως αναπόφευκτες εκβάσεις της ανθρώπινης φύσης ή της ιστορίας.

Υπερβολές και καταχρήσεις εξουσίας είναι δυνατές, φυσικά, σε κάθε πόλεμο και κάθε επανάσταση, αλλά το έργο, στο Τελ Αμπιάντ, αν μη τι άλλο είναι ημιτελές. Κύτταρα του Isis εξακολουθούν να υπάρχουν, και κατά τη διάρκεια αυτού του καλοκαιριού επιθέσεις αυτοκτονίας σκότωσαν είκοσι ανθρώπους. Η πόλη πλήττεται από μόνιμη απαγόρευση της κυκλοφορίας από τις 21:00 μέχρι τα ξημερώματα. Μετά από λίγες ημέρες κατάληψης η κινητή μονάδα του Dilovan, Serhat και Rashid έφυγε από την πόλη, για να αναπτυχθεί σε ένα άλλο μέτωπο. Στην διάρκεια της πορείας της συλλέγει τρεις άραβες εργάτες, που προσελήφθησαν από τις YPG για ορισμένες εργασίες στην Ayn Issa, πίσω από την Raqqa. Ένας ηλικιωμένος μαχητής αστειεύεται μαζί τους στο ταξίδι, λέγοντας ότι για τους πολιτοφύλακες του Daesh καθένας είναι ένας άπιστος, και όλοι γελούν εγκάρδια. Είναι επίσης ένας τρόπος για να δοκιμάσει κανείς με ποιον έχει να κάνει. Οι οικογένειες του Τελ Αμπιάντ, εν τω μεταξύ, συνεχίζουν να διασχίζουν το δρόμο καθώς περνούν τα pick up των YPG, κατά περιόδους δίχως να χαιρετούν τα κονβόι: σύμφωνα με άγραφους κώδικες στις ζώνες πολέμου στο Ιράκ και τη Συρία, είναι ένα σημάδι εχθρότητας. Θα είναι «ληστές»; ίσως, αλλά πάνω απ ‘όλα είναι θύματα – δεκαπέντε χρόνια τώρα – ενός παγκοσμίου πολέμου που, στη Μέση Ανατολή, γίνεται όλο και πιο «εμφύλιος»

Από τον ανταποκριτή του Radio Onda d’Urto και Infoaut στην Tel Abyad-Gre Spi, Rojava

διεθνισμός, internazionalismo

Έκκληση ιταλού Μαχητή στην Ροζάβα, που μάχεται το Ισλαμικό Κράτος και την Τουρκία – Combattente italiano in Rojava: il Video Appello del Compagno che combatte l’Isis!

Αυτή είναι η Συρία, και αυτό είναι το μέτωπο πολέμου ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος.

Αυτή είναι η επανάσταση της Rojava, ενώ πέρα από αυτά τα χαρακώματα υπάρχει το ισλαμικό κράτος με τις φρικαλεότητες του; και πέρα από εκείνους τους λόφους, στο βάθος, υπάρχει η πόλη της Raqqa.

Εμείς είμαστε οι Δημοκρατικές Συριακές Δυνάμεις, οι Ypg και οι Ypj: οι μονάδες λαϊκής προστασίας και οι μονάδες προστασίας των γυναικών. Ο στρατός μας αριθμεί πάνω από εκατό χιλιάδες μαχητές: γυναίκες και άνδρες; κούρδοι, άραβες, αρμένοι, ασσύριοι, κιρκάσιοι, τουρκομάνοι, διεθνείς. Μετά τη νίκη της Kobane, αυτές οι δυνάμεις έχουν επιφέρει στο Isis ήττες και ήττες; και στις 25 μαίου ξεκινήσαμε την επίθεση στην  Raqqa, για να την περικυκλώσουμε και να διαρρήξουμε κάθε επικοινωνία ανάμεσα στο Isis και τον εξωτερικό κόσμο.

Σε αυτό το μέτωπο, στην πόλη της Menbij, την οποίαν απελευθερώσαμε, στην περιοχή της Shebaa, έχουμε υποστεί εκατοντάδες θανάτους, χιλιάδες τραυματισμούς, αλλά κερδίζουμε, και η πιο τρομερός εχθρός που αντιμετωπίζουμε τώρα δεν είναι αυτός που έχουμε μπροστά μας, αλλά αυτός που μας μαχαιρώνει πισώπλατα. Είναι οι περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις που στα λόγια λένε ότι θέλουν την ελευθερία στη Συρία, αλλά στην πραγματικότητα προσπαθούν να πνίξουν την αντίστασή μας και την επανάσταση μας.

Για πάνω από έξι μήνες, στην πραγματικότητα, είμαστε το θύμα ενός συνολικού οικονομικού εμπάργκο, διπλωματικού, στην υγεία, από την Τουρκία και το KDP, ένα κόμμα του οποίου η πολιτοφυλακή ελέγχει τα διεθνή σύνορα του Ιράκ. Γι ‘αυτό βρισκόμαστε όλο και συχνότερα να πολεμούμε χωρίς τροφή ούτε νερό νερό, χωρίς ακόμη και φάρμακα για τη θεραπεία των τραυματιών, και ο πληθυσμός της Rojava είναι κουρασμένος, διψασμένος, όλο και πιο συχνά χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Το PDK αποτρέπει επίσης τους δημοσιογράφους από την είσοδο, έτσι κανείς δεν ξέρει πραγματικά τι συμβαίνει εδώ.

Και τώρα που η Τουρκία έχει εισβάλει στη Rojava και τη Συρία, καταλαμβάνοντας την Jarablus και κάνοντας σφαγή στα βόρεια της Menbij, τώρα που το τουρκικό πυροβολικό βάλει ενάντια σε όλη τη Rojava, από την Afrin στο Τελ Αμπιάντ, από την Derbesiye στο Amude μέχρι την Derik, φθάνοντας στο σημείο να απειλεί και το Κομπάνι, τώρα που το εμπάργκο έχει μετατραπεί σε επίθεση, ακόμη περισσότερο τώρα υπάρχει ανάγκη οι άνθρωποι να έρθουν εδώ, για να καταγγείλουν ότι το ισλαμικό κράτος, στη Jarablus, δεν έριξε ούτε μια σφαίρα εναντίον του τουρκικού στρατού, διότι πρόκειται για μια συμφωνία ανταλλαγής περιοχών, πως ο τουρκικός στρατός πέρασε τα σύνορα της Συρίας μόνο για να επιτεθεί σε εμάς, τις συριακές δημοκρατικές δυνάμεις, και το πολιτικό μοντέλο της λαϊκής αυτοκυβέρνησης που υπερασπιζόμαστε – που τρομοκρατεί τον σουλτάνο Ερντογάν, διότι εξαπλώνεται και μέσα στα σύνορα του.

Να καταγγείλουν πως εάν ερωτηθεί οποιοσδήποτε σύριος τι είναι αυτό το φάντασμα του «Ελεύθερου Συριακού Στρατού» για τον οποίον όλα τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης μιλούν, εδώ θα βάλουν όλοι τα γέλια, γιατί αν υπήρξε ποτέ κάτι τέτοιο, είναι χρόνια τώρα που δεν υπάρχει πια, και οι πολιτοφυλακές που έχουν εγκατασταθεί στη Jarablus με την υποστήριξη της Τουρκίας και όλης της Δύσης έχουν ονόματα και επώνυμα. Καλούνται Ahrar αλ-Σαμ, Jabat al-Nusra -Φατάχ αλ-Σαμ (Αλ Κάιντα), Liwa σουλτάνος Μουράτ: μπάντες φανατικών δολοφόνων που κόβουν κεφάλια με τρόπο πανομοιότυπο του ISIS, που είναι έτοιμες ήδη από αύριο για να βοηθήσουν το Isis να χτυπήσει και πάλι στην Ευρώπη.

Γι ‘αυτό εγώ, ιταλικός μαχητής των YPG, απευθύνομαι σε όλες και όλους εσάς που ακούτε από την Ιταλία, και σας ζητώ να υψώσετε μια κραυγή για την ελευθερία της Jarablus και για την υπεράσπιση της Menbij, με τον ίδιο τρόπο με τον οποίον εκείνη η κραυγή υψώθηκε σε όλο τον κόσμο πριν από δύο χρόνια για την υπεράσπιση του Κομπάνι – το θυμάστε το Κομπάνι; Αυτό που κατακτήθηκε στο Κομπάνι πριν από δύο χρόνια, θα πρέπει να το υπερασπιστούμε τώρα. Αντιλαμβάνομαι ότι τα ονόματα αυτών των πόλεων μπορεί να σας φαίνονται πολύ μακρινά, αλλά πιστέψτε με: αυτό που συμβαίνει εδώ, σε αυτόν τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, μπορεί να μεταμορφωθεί σε θλίψη μας ήδη από αύριο, στην Ευρώπη, και τότε το να κλαίμε δεν θα βοηθήσει, δυστυχώς: όλοι πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας τώρα, σήμερα.

…….

Αγαπημένες ιταλίδες, αγαπημένοι ιταλοί , πιστέψτε με: αυτοί είναι οι μοναδικοί φίλοι που έχουμε: είναι τα κορίτσια του Κομπάνι, που υπερασπίστηκαν την πόλη τους από το ISIS με τα όπλα στο χέρι, είναι τα αγόρια της Raqqa, που θέλουν να επιστρέψουν στην πόλη τους, να την απελευθερώσουν. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που χτίζουν, εδώ στην Rojava, την επανάσταση των γυναικών, την επανάσταση των κοινοτήτων, αυτή που πρέπει να κάνουμε, κι εμείς, στην Ευρώπη.

Γι ‘αυτό σας ζητάμε να υποστηρίξετε τις δημοκρατικές δυνάμεις της Συρίας, τις YPG και τις YPJ: πηγαίνετε στο Διαδίκτυο, πληροφορηθείτε, Κινητοποιηθείτε ενάντια στο εμπάργκο που μας χτυπά, ξεκινήστε το ταξίδι. Εδώ υπάρχει ανάγκη για γιατρούς, για εθελοντές, τρόφιμα, φάρμακα. Εδώ υπάρχει ανάγκη για μια ελεύθερη πληροφόρηση. Εδώ, όπως και αλλού, δεν χρειάζονται στρατιωτικές εισβολές. Η Μέση Ανατολή έχει δει πάρα πολλές ήδη. Εδώ υπάρχει ανάγκη υποστήριξης μιας επανάστασης που βρίσκεται στα όπλα: της επανάστασης της Rojava. Ελευθερωτές δεν υπάρχουν: είναι οι λαοί που ελευθερώνονται από μόνοι τους, και αυτό η Rojava δείχνει.

Τέλος, θέλουμε να στείλουμε από αυτό το μέτωπο ένα χαιρετισμό στη μνήμη της Valeria SOLESIN, που έπεσε στις επιθέσεις του Παρισιού τον περασμένο Νοέμβριο, και σε όλα τα θύματα των επιθέσεων του Isis στο Παρίσι, στις Βρυξέλλες, στη Νίκαια, στο Ορλάντο, στη Βαγδάτη, στη Βηρυτό , στην Άγκυρα, στη Suruc, στο Qamishlo και σε όλες τις πόλεις της Συρίας και του κόσμου που έχουν υποστεί ή θα υποστούν τη βία του Isis. Εμείς δεν τους ξεχνάμε, όπως δεν ξεχνάμε όλους τους μαχητές και τις μαχήτριες που έπεσαν για την ελευθερία του Κουρδιστάν, της Συρίας, της Μέσης Ανατολής, για την ελευθερία της Ευρώπης και του κόσμου.

Hevalen, Serkeftin!

Hasta la Victoria Siempre!

Ένας Ιταλός μαχητής του YPG

 

 

Buco1996-nei secoli a chi fedeli???

Cattura

Questa é la Siria, e questo é il fronte di guerra contro l’Isis.

Questa é la rivoluzione del Rojava, mentre dall’altro lato di queste trincee c’é lo stato islamico con i suoi orrori; e oltre le colline, in fondo, c’é la città di Raqqa.

Noi siamo le Forze Siriane Democratiche, le Ypg e le Ypj: le unità di protezione popolare e le unità di protezione delle donne. Il nostro esercito conta più di centomila combattenti: donne e uomini; curdi, arabi, armeni, assiri, circassi, turcomanni, internazionali. Dopo la vittoria di Kobane, queste forze hanno inflitto all’Isis sconfitte su sconfitte; e il 25 maggio abbiamo lanciato l’offensiva su Raqqa, per circondarla e tagliare ogni comunicazione tra l’Isis e il mondo esterno.

Su questo fronte, nella città di Menbij, che abbiamo liberato, nella regione di Sheeba, abbiamo patito centinaia di morti, migliaia di feriti; ma stiamo vincendo; e il nemico più temibile che…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.589 επιπλέον λέξεις

διεθνισμός, internazionalismo

Συνέντευξη στο Ypg International: “Το αντίτιμο θα είναι υψηλό, μα η Menbij θα πέσει”

 

ypg tsk rojavaya

Ενώ οι μάχες μαίνονταν στην πόλη της Menbij, προπύργιο του ισλαμικού κράτους στα βόρεια του Χαλεπίου και τελευταίο διάδρομο ανάμεσα στον Ίσις και τον έξω κόσμο (μέσω Τουρκίας), οι YPG εγκαινιάζουν μια νέα ιστοσελίδα, «YPG International» (με συνημμένη σελίδα fb), που διευθύνεται τόσο από Κούρδους συντρόφους όσο και διεθνείς, για να δώσει ώθηση στην διεθνή συμμετοχή στην αντίσταση της Rojava και να μεταφέρει την υποστήριξη των υποψήφιων ξένων μαχητών που φιλοδοξούν σε ένα νέο επίπεδο της πολιτικής συνείδησης.

Ένας πολύ μεγάλος αριθμός διεθνών μαχητών στηρίζει την προσπάθεια των YPG-YPJ τις τελευταίες εβδομάδες, όπως δείχνουν και οι θάνατοι των δύο «ξένων μαχητών», “foreign fighters”, που φόρεσαν τα χρώματα των λαϊκών μονάδων προστασίας, Jemie Bright και Levi Shirley, από την Αυστραλία και τις ΗΠΑ αντίστοιχα. Η Συρία είναι, όπως γνωρίζουμε, η σκηνή μιας παγκόσμιας σύγκρουσης, τόσο λόγω των νεο-αποικιακών εμπλεκομένων συμφερόντων (από την Τουρκία στη Σαουδική Αραβία και το Ιράν, από τη Ρωσία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, από τη Γαλλία στην Αγγλία και τη Γερμανία) όσο και εξ αιτίας της συμμετοχής των μη-Συρίων μαχητών που υποστηρίζουν από την μια το αραβικό εθνικιστικό καθεστώς, από την άλλη την παγκόσμια τζιχάντ σαλαφικής προσέγγισης, όπως επίσης και τους σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς που πραγματοποιούνται στα βόρεια από το κίνημα συνομοσπονδίας.

το YPG International είναι έκφραση ενός νέου συστήματος πληροφόρησης, φιλοξενία και επαφή για τους ανθρώπους που επιθυμούν να υποστηρίξουν τις YPJ ή τις YPG. Κάποιοι σύντροφοι του YPG International μας συνάντησαν σε μια τοποθεσία της Rojava και απάντησαν στις ερωτήσεις μας σχετικά με αυτό το έργο, για τους ξένους μαχητές στην Rojava και για την κατάσταση στην Menbij.

Αυτή τη στιγμή οι YPG-YPJ έχουν εμπλακεί σε μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση στην πόλη του Menbij. Είναι σχεδόν δύο μήνες που αγωνίζεστε. Ποια είναι η σημερινή κατάσταση;

Στην Menbij η επιχείρηση είναι διαφορετική από άλλες που αντιμετωπίσαμε προηγούμενες φορές, για παράδειγμα, διαφορετικά απ’ ότι στην Shaddadi τον Φεβρουάριο. Η διαφορά είναι ότι η πόλη είναι μεγάλη και πάνω απ ‘όλα στρατηγικής σημασίας. Πρόκειται για το άνοιγμα του δρόμου ανάμεσα στο Κομπάνι και την Afrin και της επίλυσης του προβλήματος της εχθρικής περικύκλωσης του καντονιού της Afrin. Είναι επίσης ο τελευταίος διάδρομος ανάμεσα στην Τουρκία και το Daesh, να το κλειδώσουμε σημαίνει πως θα έχουμε δώσει ένα θανάσιμο πλήγμα στο Daesh.

Και ο εχθρός γνωρίζει ότι πρόκειται για μια στρατηγική μάχη και ετοίμασε μια μεγάλη αντίσταση, υπάρχει μια πολύ σκληρή μάχη εκεί. Το τίμημα που πληρώνουμε είναι υψηλό, αλλά έτσι είναι ο πόλεμος. Είναι μια στρατηγική μάχη και σημαντική για εμάς και τον εχθρό, όλοι δίνουν τα πάντα, το Daesh ξέρει ότι αν χάσει είναι ξοφλημένο, αλλά και εμείς δίνουμε μεγάλη σημασία σε αυτή την επιχείρηση και θα κερδίσουμε, όλοι γνωρίζουν ότι ο αγώνας είναι σκληρός και πως η τιμή θα είναι υψηλή αλλά πρέπει να την πληρώσουμε: δεν έχουμε καμία εναλλακτική λύση.

Εδώ και κάποιες ημέρες υπάρχει ένα νέο online site, το YPG International. Μπορείτε να μας πείτε περί τίνος πρόκειται και ποια είναι η σημασία για την Rojava αυτής της νέας πραγματικότητας;

Το YPG-I είναι ένα νέο επίσημο σχέδιο των YPG, που δημιουργήθηκε για να προωθήσει μια πολιτικά πιο συνειδητή προσέγγιση για τους διεθνείς που επιθυμούν να ενταχθούν στις YPG. Προηγουμένως, η κατάσταση ήταν αρκετά χαοτική, στην πραγματικότητα δεν ήταν καθολικά σαφές πώς να φτάσουν στην Rojava και να υποστηρίξουν τις YPG. Το μέσο που είχαμε θέσει στον αγωνιστικό χώρο, η ιστοσελίδα «Λιοντάρια της Rojava», παρήγαγε μια εικόνα πολύ απολιτική, έτσι ώστε να έρχονται εδώ και άνθρωποι που πραγματικά δεν τους θέλαμε, άνθρωποι που δεν αποδέχονταν τη φιλοσοφία που εμπνέει την πάλη των YPG-YPJ και γι αυτό προκαλούσαν προβλήματα. Τώρα θέλουμε να δώσουμε μια νέα κατεύθυνση σε αυτό όλο, με μεγαλύτερη επίγνωση για αυτό που είναι οι YPG και γι αυτό που είναι η Rojava.

Πώς αξιολογείτε την εμπειρία της σχέσης μεταξύ των jpg και των διεθνών μαχητών μέχρι τώρα;

Όπως είπα, αρχικά οι άνθρωποι έρχονταν με τρόπο ανοργάνωτο, με βάση τις ατομικές επιλογές. Με τον καιρό υπήρξε απαραίτητο να δημιουργηθεί ένα σύστημα προετοιμασίας για την σύγκρουση, μια δομή, ένα σύστημα γι αυτούς. Αυτό που κάνουμε τώρα είναι να βελτιωθεί το σύστημα και να το υψώσουμε σε ένα άλλο επίπεδο συνείδησης. Η πρόθεσή μας δεν είναι να αποκλείσουμε ανθρώπους, αλλά μπορούμε να πούμε ότι θέλουμε περισσότερη πολιτική συνείδηση. Μέχρι τώρα το κύριο σημείο για τους λεγόμενους «ξένους μαχητές» ήταν ο πόλεμος ενάντια στο Daesh, το δεχτήκαμε και θα το αποδεχόμαστε, αλλά θέλουμε να δοθεί περισσότερο βάρος στην πολιτική πτυχή. Αυτός δεν είναι μοναχά ένας πόλεμος, είναι μια επανάσταση.

Ένα ζήτημα που προκύπτει μερικές φορές στις YPG είναι η ρητά αποικιακή νοοτροπία ορισμένων ξένων μαχητών, που αναπαράγουν άκριτα τα κλισέ σύμφωνα με τα οποία η Δύση θα ήταν σε θέση να φωτίσει, να απελευθερώσει ή κάνει καλύτερη ή πιο δημοκρατική την ανατολή. Συμφωνείτε;

Ναι, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάποιος ήρθε εδώ με αυτό το σκεπτικό, αλλά πρέπει να πούμε ότι πολλοί άλλαξαν βλέποντας την πραγματικότητα της περιοχής αυτής και της επανάστασης της. Ωστόσο, υπάρχουν και εκείνοι που δημιούργησαν προβλήματα και εμείς δεν έχουμε την πολυτέλεια να αφιερώσουμε χρόνο για να λύσει αυτού του είδους τα προβλήματα, είναι ακριβώς για αυτόν τον λόγο που αποφασίσαμε να αλλάξουμε την προσέγγισή μας και να την καταστήσουμε πιο αποτελεσματική μέσω αυτής της πύλης και της σχετικής σελίδας facebook, που θα αποτελέσουν το μόνο κανάλι για να υποστηρίξει τιςYPG στην Rojava. Έχουμε να κερδίσουμε έναν πόλεμο και να οικοδομήσουμε μια επανάσταση, δεν χρειαζόμαστε πρόσθετα προβλήματα …

Πιστεύετε ότι υπάρχει επίγνωση, μεταξύ των συντρόφων που ζουν εκτός του Κουρδιστάν, για το τι πραγματικά συμβαίνει, σχετικά με το κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, στην Rojava;

Πολλοί μιλούν για την Rojava και εκφράζουν διαφορετικές απόψεις, αλλά η σωστή προσέγγιση είναι πάντα το να είμαστε προσεκτικοί με τις περιγραφές του τι συμβαίνει σε έναν άλλον τόπο, αν δεν τον έχουμε δει με τα μάτια μας. Το καλύτερο πράγμα που μπορούν να κάνουν είναι να έρθουν εδώ σε πρώτο πρόσωπο, να βοηθήσουν και να δουν την κατάσταση με τα μάτια τους, να κατανοήσουν την επανάσταση και να είναι μέρος αυτής της επανάστασης. Υπάρχουν, επίσης, και εκείνοι που επικρίνουν από μακριά, μερικές φορές χωρίς την επίγνωση και την κατανόηση. Εμείς όχι μόνο είμαστε «ανοικτοί» στην κριτική, αλλά αγαπάμε την κριτική, και η κριτική έχει τεράστια σημασία για εμάς. Ακριβώς για το λόγο αυτό θέλουμε οι άνθρωποι να έρθουν εδώ και να είναι αναπόσπαστο μέρος της επανάστασης, βοηθώντας την να βελτιωθεί.

 

Μερικοί από εσάς προέρχονται από την Ευρώπη. Ποια διαφορά υπάρχει μεταξύ του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος και των »ριζοσπαστικών» οργανώσεων της Δύσης και της Ευρώπης ειδικότερα;

Μπορώ να απαντήσω ότι οι Ευρωπαίοι σύντροφοι θα έπρεπε να λεν αυτό που σκέφτονται και να κάνουν αυτό που λένε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη διαφορά, αυτή την εποχή, μεταξύ της Ευρώπης και του Κουρδιστάν. Μια άλλη πτυχή είναι πως η «ριζοσπαστική» αριστερά, ή μάλλον επαναστατική, θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει ορισμένα σημεία : να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της οργανωτικής δομής, να ξεκαθαρίσει ποια είναι η φιλοσοφία της και η ιδεολογία της, να προτείνει μια καθολική ανάλυση του καπιταλιστικού συστήματος, ολοκληρωτική, όπως έκανε ο Οτσαλάν μέσω της έννοιας της καπιταλιστικής νεωτερικότητας. Μια τρίτη πτυχή είναι η έλλειψη πίστης, επαναστατικής πίστης στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει καμία προοπτική, διότι η πίστη στην επανάσταση χάθηκε.

Ποια πιστεύετε ότι είναι η πιο σημαντική συμβολή που οι αλληλέγγυοι άνθρωποι μπορούν να δώσουν στην αντίσταση της Rojava;

Η επανάσταση εξακολουθεί να κινείται μέσα στην κρίσιμη διαδικασία της, πρέπει να υπερασπιστεί τον εαυτό της στρατιωτικά, αλλά την ίδια στιγμή να οικοδομήσει την κοινωνική επανάσταση, την πραγματική επανάσταση. Ελπίζουμε να έχουμε βοήθεια και για τις δύο αυτές πτυχές, αλλά κυρίως στο επίπεδο της στρατιωτικής άμυνας της Rojava θα εκτιμούσαμε μεγαλύτερη διεθνή αλληλεγγύη. Έτσι το πρώτο βήμα για εκείνους που φτάνουν στη Rojava μέσω του YPG-Ι θα είναι αυτό το είδος της συνεισφοράς για έξι μήνες, στην συνέχεια εκείνοι που θέλουν να παραμείνουν θα μπορούν να αποφασίσουν εάν θα αφοσιωθούν στην πολιτική εργασία ή θα συνεχίσουν το έργο της λαϊκής προστασίας.

Υπάρχει κάποια συμβολή που η Rojava μπορεί να δώσει στον υπόλοιπο κόσμο, από την άποψη της επαναστατικής ανταλλαγής;

Ναι. Πιστεύουμε πράγματι ότι αυτή η πτυχή βρίσκεται στην πρώτη θέση, πως είναι η μεγαλύτερη και πιο σημαντική. Είναι θεμελιώδες να ενισχυθεί η αλληλεγγύη των συντροφισσών και των συντρόφων στον αγώνα ενάντια στο Daesh και τον φασισμό, αλλά αυτό που είναι ακόμη πιο σημαντικό είναι οι σύντροφοι να δουν την πραγματικότητα της επανάστασης και να την κατανοήσουν, να καταλάβουν πώς είναι φτιαγμένη και πώς λειτουργεί, κ.λπ. Θέλουμε οι άνθρωποι να κατανοήσουν καλύτερα, γιατί είναι δύσκολο να καταλάβει κάποιος από έξω. Αν οι άνθρωποι έρθουν εδώ και είναι μες το κίνημα, μαθαίνοντας την κουλτούρα και τη γλώσσα του, είναι επίσης πιθανό να δεσμευτούν για την οικοδόμηση της κοινωνικής επανάστασης. Για αυτό η εμπειρία μέσα στις YPG-YPJ είναι σε πρωταρχικά ουσιώδης, επειδή σφυρηλατεί δεξιότητες με γλωσσικούς και πολιτιστικούς όρους, και τους δίνει την δυνατότητα στη συνέχεια να συνεισφέρουν σε όλα τα θέματα και κάτω απ’ όλες τις πτυχές.

 

Από τον ανταποκριτή του Infoaut και Radio Onda d’Urto στην Rojava, Siria

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Επανάσταση σε πραγματικό χρόνο — antisystemic

Αναδημοσιεύουμε εδώ μεταφρασμένη από τα αγγλικά την παρακάτω επιστολή που απέστειλε πριν από ένα χρόνο κάποιος ανώνυμος σύντροφος / συντρόφισσα από τις αυτόνομες περιοχές του συριακού Κουρδιστάν, όπου και μετάβηκε για να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του. Αναδημοσιεύουμε την έκκληση του / της επειδή αυτή η επιστολή αποτελεί μια ισορροπημένη ματιά ως προς την πραγματικότητα […]

via Επανάσταση σε πραγματικό χρόνο — antisystemic

αυτονομία, autonomia

Χτίζοντας τη Δημοκρατία χωρίς το Κράτος, Της Dilar Dirik

από Ουλαλούμ 26/04/2016 9:57 πμ.

Ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός είναι ένα κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό μοντέλο αυτοδιαχείρισης διαφορετικών ανθρώπων, όπου πρωτοστατούν οι γυναίκες και οι νέοι. Στοχεύει να εκφράσει πρακτικά τις επιθυμίες των ανθρώπων βλέποντας τη δημοκρατία σαν μέθοδο παρά σαν σκέτο σκοπό. Είναι δημοκρατία χωρίς το κράτος. Ενώ προτείνει νέες δομές ώστε να εγκαθιδρυθεί ένα συνειδητό πολιτικό σύστημα, ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός αξιοποιεί τις προ χιλιετιών μορφές κοινωνικής οργάνωσης που υπήρχαν ακόμη στις κοινότητες του Κουρδιστάν. Αυτό το μοντέλο μπορεί να φαίνεται εξεζητημένο στη δική μας σύγχρονη φαντασία, αλλά στην πραγματικότητα συνηχεί περίφημα με τη δυνατή επιθυμία για χειραφέτηση μεταξύ διαφορετικών λαών στην περιοχή. Παρότι το σύστημα έχει εφαρμοστεί στο Βόρειο Κουρδιστάν (Bakur) για χρόνια, μέσα στα όρια της τουρκικής κρατικής καταστολής, ήταν τελικά στη Ροζάβα (Δυτικό Κουρδιστάν) που εμφανίστηκε μια ιστορική ευκαιρία και τέθηκε ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός σε πρακτική εφαρμογή.

http://oulaloum.espivblogs.net/2016/04/22/%CF%87%CF%84%CE%AF%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AF%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%BF%CF%82/   Χτίζοντας τη Δημοκρατία χωρίς το Κράτος, Της Dilar Dirik

 

«Όταν πριν λίγα χρόνια πρωτοήρθαν άνθρωποι στο σπίτι μας να ρωτήσουν αν η οικογένεια μας θα συμμετείχε στις κοινότητες, τους πέταξα πέτρες για να μην πλησιάσουν», λέει γελώντας η Bushra, μια νεαρή γυναίκα από το Tirbespiye της Ροζάβα. Είναι μητέρα δύο παιδιών και ανήκει σε μια πολύ συντηρητική θρησκευτική σέχτα. Πριν, δεν της επιτρεπόταν να βγει από το σπίτι της και κάλυπτε όλο της το σώμα εκτός από τα μάτια.

«Τώρα διαμορφώνω ενεργά τη δική μου κοινότητα» λέει με περηφάνια και ένα λαμπρό χαμόγελο. «Έρχονται άνθρωποι σε μένα ζητώντας βοήθεια για να λύσουν κοινωνικά θέματα. Αλλά τότε, αν με ρωτούσες, δεν ήξερα καν τι σήμαινε συμβούλιο ή τι κάνουν οι άνθρωποι στις συνελεύσεις.»

Σήμερα, σε όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι προσφεύγουν σε εναλλακτικές μορφές αυτόνομης οργάνωσης για να δώσουν ξανά νόημα στην ύπαρξη τους, να διοχετεύσουν την επιθυμία για δημιουργικότητα, να εκφραστούν ελεύθερα. Αυτές οι κολεκτίβες, οι κοινότητες, οι κοοπερατίβες (συνεταιρισμοί) και τα κινήματα άμεσης δημοκρατίας μπορεί να χαρακτηριστούν σαν μηχανισμοί αυτοάμυνας ενάντια στην εκμετάλλευση του καπιταλισμού, την πατριαρχία και τα κράτος.

Την ίδια ώρα, πολλοί αυτόχθονες πληθυσμοί, κουλτούρες και κοινότητες που αντιμετωπίζουν τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση, έχουν προστατέψει μέχρι σήμερα τους κομουναλιστικούς τρόπους ζωής τους. Είναι εκπληκτικό ότι κοινότητες που προστάτεψαν την ύπαρξη τους απέναντι στον εξελιγμένο κόσμο που τις περιβάλλει, περιγράφονται συχνά με αρνητικούς όρους, σαν να τους λείπει κάτι, κυρίως ένα κράτος. Οι θετικιστικές και οι ντετερμινιστικές τάσεις που επικρατούν σήμερα στην ιστοριογραφία καθιστούν τέτοιες κοινωνίες ασυνήθεις, απολίτιστες, οπισθοδρομικές. Το κράτος ως πολιτειακή κατάσταση αντιμετωπίζεται σαν να είναι αναπόφευκτη συνέπεια του πολιτισμού και του εκσυγχρονισμού, ένα φυσικό βήμα στη γραμμική πρόοδο της ιστορίας.

Υπάρχουν αναμφίβολα πολλές γενεαλογικές και οντολογικές διαφορές μεταξύ –ελλείψει καλύτερης λέξης –των σύγχρονων επαναστατικών κοινοτήτων και των φυσικών οργανικών κοινοτήτων. Οι προηγούμενες έχουν αναπτυχθεί αρχικά μέσα στις καπιταλιστικές κοινωνίες σαν εξεγέρσεις εναντίον του κυρίαρχου συστήματος, ενώ οι άλλες συνιστούν μια απειλή στις ηγεμονικές δυνάμεις από την ίδια τη φύση της επιβίωσης τους. Όμως και πάλι, δεν μπορούμε να πούμε ότι οι οργανικές κοινότητες είναι απολίτικες, επειδή είναι αντίθετες στις μητροπολιτικές κοινωνίες με την σκόπιμη, προσανατολισμένη σε στόχους, πολιτική.

Οι αιώνες αντίστασης απέναντι στον καπιταλιστικό κόσμο είναι στην πραγματικότητα ριζοσπαστικές ενέργειες ανυπακοής. Για αυτές τις κοινότητες, σχετικά ανέγγιχτες από τις διεθνείς τρέχουσες εξελίξεις λόγω των χαρακτηριστικών τους, η κοινοτική πολιτική είναι απλώς ένα φυσικό μέρος του κόσμου. Γι’ αυτό, πολλοί άνθρωποι στη Ροζάβα, για παράδειγμα, όπου ένας ριζοσπαστικός κοινωνικός μετασχηματισμός εξελίσσεται σήμερα, αναφέρονται στην επανάσταση τους σαν «επιστρέφουμε στη φύση μας» ή «ξανακερδίζουμε την κοινωνική μας ηθική».

Στη διάρκεια της ιστορίας, οι Κούρδοι υπέφεραν από όλα τα είδη άρνησης, καταπίεσης, καταστροφής, γενοκτονίας και αφομοίωσης. Αποκλείστηκαν από τις κρατικές δομές σε δύο μέτωπα: όχι μόνο τους αρνήθηκαν το δικό τους κράτος, αλλά ταυτοχρόνως εξαιρέθηκαν από τους μηχανισμούς των κρατικών δομών γύρω τους. Η εμπειρία του μη κράτους βοήθησε εν τέλει να προστατευθούν πολλά κοινωνικά ήθη και αξίες, όπως η αίσθηση της κοινότητας – κυρίως στα αγροτικά και ορεινά χωριά μακριά από τις πόλεις.

Μέχρι σήμερα τα κουρδικά χωριά του Alevi χαρακτηρίζονται από διαδικασίες κοινής εύρεσης λύσεων και τελετές συμφιλίωσης για κοινωνικές διενέξεις, που βασίζονται στην ηθική και τη συγχώρεση για το καλό της κοινότητας, Αλλά ενώ αυτή η μορφή ζωής είναι αρκετά διαδεδομένη στο Κουρδιστάν, υπάρχει επίσης μία συνειδητή νέα προσπάθεια να εγκατασταθεί ένα πολιτικό σύστημα βασισμένο στις κοινοτικές αξίες –το σύστημα του δημοκρατικού Συνομοσπονδσμού, οικοδομημένο μέσω της δημοκρατικής αυτονομίας με την κοινότητα στην καρδιά του. 

Ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός στη Ροζάβα

Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (ΡΚΚ), όπως πολλά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, αρχικά πίστευε πως η δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους θα ήταν η λύση στη βία και την καταπίεση. Ωστόσο, με τις παγκόσμιες αλλαγές μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το κίνημα άρχισε να αναπτύσσει μία θεμελιώδη αυτοκριτική καθώς επίσης και κριτική της κυρίαρχης πολιτικής της εποχής, που εστίαζε στην αλλαγή της κρατικής εξουσίας. Προς το τέλος της δεκαετίας του 90, το ΡΚΚ, υπό την ηγεσία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, άρχισε να διατυπώνει μια εναλλακτική απέναντι στο εθνικό κράτος και στον κρατικό σοσιαλισμό.

Μελετώντας την ιστορία του Κουρδιστάν και της Μέσης Ανατολής, καθώς και τη φύση της εξουσίας, το ισχύον οικονομικό σύστημα και τα οικολογικά θέματα, ο Οτσαλάν έφτασε στο συμπέρασμα ότι ο λόγος για τα προβλήματα ελευθερίας της ανθρωπότητας δεν ήταν το λιγότερο κράτος αλλά η εμφάνιση του κράτους. Σε μια προσπάθεια να ανατρέψει την κυριαρχία του συστήματος που λειτούργησε σε όλη την υδρόγειο για πάνω από 5000 χρόνια σαν μία σύνθεση πατριαρχίας, καπιταλισμού και εθνικού κράτους, αυτό το εναλλακτικό παράδειγμα είναι βασισμένο στο ακριβώς αντίθετο – ελευθερία των γυναικών, οικολογία και δημοκρατία βάσης.

Ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός είναι ένα κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό μοντέλο αυτοδιαχείρισης διαφορετικών ανθρώπων, όπου πρωτοστατούν οι γυναίκες και οι νέοι. Στοχεύει να εκφράσει πρακτικά τις επιθυμίες των ανθρώπων βλέποντας τη δημοκρατία σαν μέθοδο παρά σαν σκέτο σκοπό. Είναι δημοκρατία χωρίς το κράτος.

Ενώ προτείνει νέες δομές ώστε να εγκαθιδρυθεί ένα συνειδητό πολιτικό σύστημα, ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός αξιοποιεί τις προ χιλιετιών μορφές κοινωνικής οργάνωσης που υπήρχαν ακόμη στις κοινότητες του Κουρδιστάν. Αυτό το μοντέλο μπορεί να φαίνεται εξεζητημένο στη δική μας σύγχρονη φαντασία, αλλά στην πραγματικότητα συνηχεί περίφημα με τη δυνατή επιθυμία για χειραφέτηση μεταξύ διαφορετικών λαών στην περιοχή. Παρότι το σύστημα έχει εφαρμοστεί στο Βόρειο Κουρδιστάν (Bakur) για χρόνια, μέσα στα όρια της τουρκικής κρατικής καταστολής, ήταν τελικά στη Ροζάβα (Δυτικό Κουρδιστάν) που εμφανίστηκε μια ιστορική ευκαιρία και τέθηκε ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός σε πρακτική εφαρμογή.

Το σύστημα τοποθετεί τη δημοκρατική αυτονομία στην καρδιά του: οι άνθρωποι οργανώνουν τον εαυτό τους άμεσα στη μορφή των κοινοτήτων και δημιουργούν συμβούλια. Στη Ροζάβα, η διαδικασία διευκολύνεται από το Tev-Dem, το Κίνημα για τη Δημοκρατική Κοινωνία. Η κοινότητα αποτελείται από μια συνειδητά αυτοοργανωμένη γειτονιά και συνιστά το πιο βασικό και ριζοσπαστικό στοιχείο της δημοκρατικής πρακτικής. Έχει επιτροπές που δουλεύουν σε διαφορετικά θέματα όπως η ειρήνη και η δικαιοσύνη, η οικονομία, η ασφάλεια, η εκπαίδευση, οι γυναίκες, οι νέοι και οι κοινωνικές υπηρεσίες.

Οι κοινότητες στέλνουν εκλεγμένους αντιπροσώπους στα συμβούλια. Τα συμβούλια των χωριών στέλνουν αντιπροσώπους στις κωμοπόλεις, τα συμβούλια των κωμοπόλεων στέλνουν αντιπροσώπους στις πόλεις, και πάει λέγοντας. Κάθε κοινότητα είναι αυτόνομη, αλλά συνδέονται μεταξύ τους μέσω μιας ομοσπονδιακής δομής για το σκοπό του συντονισμού και τη διαφύλαξη των κοινών αρχών. Μόνο όταν δεν μπορούν να επιλυθούν τα θέματα στη βάση, ή όταν τα θέματα υπερβαίνουν το ενδιαφέρον των χαμηλότερων συμβουλίων, μόνο τότε μεταφέρονται στο επόμενο επίπεδο. Οι «υψηλότερες» περιπτώσεις εξηγούνται στα «χαμηλότερα» επίπεδα και γίνεται αναφορά για τις ενέργειες και τις αποφάσεις.

Ενώ οι κοινότητες είναι οι τόποι για την επίλυση προβλημάτων και την οργάνωση της καθημερινής ζωής, τα συμβούλια καταστρώνουν τα σχέδια δράσης και τις πολιτικές για τη συνεκτικότητα και το συντονισμό. Στην αρχή της επανάστασης και στις νεοαπελευθερωμένες περιοχές, τα συμβούλια ξεκινούσαν να λειτουργούν με συνελεύσεις και μόνο αργότερα αναπτύχθηκαν πιο αποκεντρωμένες οργανωτικές μορφές βάσης, στη μορφή των κοινοτήτων.

Οι κοινότητες δουλεύουν στην κατεύθυνση μιας «ηθικής –πολιτικής» κοινωνίας που αποτελείται από συνειδητοποιημένα άτομα που κατανοούν πώς να διευθετήσουν κοινωνικά θέματα και αναλαμβάνουν την καθημερινή αυτοδιοίκηση σαν μια κοινή ευθύνη, αντί να την αναθέτουν σε γραφειοκρατικές ελίτ. Όλο αυτό στηρίζεται στην εθελοντική και ελεύθερη συμμετοχή των ανθρώπων, σε αντίθεση με τον εξαναγκασμό και τους κανόνες της νομοθεσίας.

Είναι βεβαίως δύσκολο να αναπτύσσεται η συνείδηση της κοινωνίας βραχυπρόθεσμα, ειδικά όταν συνθήκες πολέμου, εμπάργκο, εσωτερικές νοοτροπίες και δεσποτικές δομές έχουν βαθιά εγκατασταθεί και μπορεί να οδηγήσουν σε καταχρήσεις εξουσίας και απολίτικες νοοτροπίες. Ένα εναλλακτικό εκπαιδευτικό σύστημα, οργανωμένο μέσω των ακαδημιών, στοχεύει στο να προωθήσει μία υγιή κοινωνική νοοτροπία, όπου η αυτοοργάνωση πρακτικά διαμορφώνει μία συνειδητή κοινωνία κινητοποιώντας την σε όλες τις πλευρές της ζωής.

Οι γυναίκες και οι νέοι οργανώνονται αυτόνομα και ενσωματώνουν την κοινωνική δυναμική που φυσιολογικά ρέπει προς περισσότερη δημοκρατία και λιγότερη ιεραρχία. Τοποθετούν τους εαυτούς τους στα αριστερά του μοντέλου της δημοκρατικής αυτονομίας και διαμορφώνουν νέες μορφές στην παραγωγή και αναπαραγωγή της γνώσης.

Σήμερα, το κουρδικό κίνημα μοιράζει ισοδύναμα την εξουσία μεταξύ μιας γυναίκας και ενός άντρα. Η ιδέα πίσω από την αρχή της συν-προεδρίας είναι και συμβολική και πρακτική – αποκεντρώνει την εξουσία και προωθεί τη συναίνεση ενώ παράλληλα συμβολίζει την αρμονία μεταξύ αντρών και γυναικών. Μόνο γυναίκες έχουν δικαίωμα να εκλέγουν τη γυναίκα συμπρόεδρο ενώ ο άντρας συμπρόεδρος εκλέγεται από όλους. Οι γυναίκες οργανώνουν τις δικές τους δυνατές, ιδεολογικά συνειδητές δομές στην κατεύθυνση μίας γυναικείας ομοσπονδίας, αρχής γενομένης με τις αυτόνομες γυναικείες κοινότητες.

Αρχή του Δημοκρατικού Έθνους

Μία ακόμα σημαντική αρχή που διαμορφώθηκε από τον Οτσαλάν είναι το «δημοκρατικό έθνος». Αντίθετα από το δογματισμό του εθνικού κράτους, που δικαιολογεί την ύπαρξη του μέσω ενός σοβινιστικού μύθου, αυτή η ιδέα οραματίζεται μια κοινωνία βασισμένη σε ένα κοινό κοινωνικό συμβόλαιο και θεμελιώδεις ηθικές αξίες όπως η ισότητα των φύλων,. Έτσι, όλα τα άτομα και οι ομάδες, εθνικές, θρησκευτικές, γλωσσικές, φύλα, διανοούμενοι και διάφορες τάσεις μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα και να προσθέτουν ποικιλία σε αυτό το εκτεταμένο, βασισμένο στην ηθική, έθνος ώστε να διασφαλίζεται ο εκδημοκρατισμός του. Όσο μεγαλύτερη η ποικιλία του, τόσο δυνατότερη η δημοκρατία. Διαφορετικές ομάδες και τομείς είναι επίσης υπεύθυνοι για τον δικό τους εκδημοκρατισμό από τα μέσα.

Στη Ροζάβα, Κούρδοι, Άραβες, Σύροι χριστιανοί, Αρμένιοι, Τουρκομάνοι και Τσετσένοι προσπαθούν να δημιουργήσουν μια νέα ζωή, μαζί. Στην ίδια λογική υπόκειται το εγχείρημα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος ή του HPD περνώντας τα σύνορα με την Τουρκία. Το HDP ενώνει όλες τις κοινότητες της Μεσοποταμίας και της Ανατολίας κάτω από την ομπρέλα της «ελεύθερης συντροφικότητας» στο δημοκρατικό έθνος.

Έχει Κούρδους, Τούρκους, Αρμένιους, Άραβες, Μουσουλμάνους, Αλεβίτες, Χριστιανούς και Γιαζίντι – τη μεγαλύτερη ποικιλία από όλα τα κόμματα στο τουρκικό κοινοβούλιο. Αντίθετα με το μονοπωλιακό ιδεολογικό χαρακτήρα του έθνους –κράτους, η ιδέα του δημοκρατικού έθνους είναι ένας ιδεολογικός μηχανισμός αυτοάμυνας των διαφορετικών ανθρώπων.

Αν και πολλές διαφορετικές κοινότητες συμμετέχουν ενεργά στην επανάσταση της Ροζάβα, υπάρχουν και μακροχρόνιες δυσαρέσκειες. Ολόκληρες φυλετικές ομοσπονδίες των αράβων έχουν εκφράσει μονομερώς τη στήριξη τους για τη διοίκηση, αλλά σε κάποια μέρη οι άραβες παραμένουν καχύποπτοι. Έγγραφα των μυστικών υπηρεσιών αποκαλύπτουν ότι ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, το κόμμα του Μπάαθ είχε υψηλά σχέδια να φέρει τις διαφορετικές κοινότητες σε αντιπαράθεση τη μία με την άλλη, κυρίως στο Cizire. Στις προϋπάρχουσες τάσεις, προστίθενται και εξωτερικές δυνάμεις που πυροδοτούν τις διαφωνίες μεταξύ διαφορετικών κοινοτήτων ικανοποιώντας τα δικά τους σχέδια. Η εγκαθίδρυση ενότητας μεταξύ των διαφορετικών εθνικών και θρησκευτικών ομάδων στη Συρία, και γενικότερα στη Μέση Ανατολή, θα έκανε ακόμα πιο δύσκολο το να διασπούν και να κουμαντάρουν την περιοχή.

Ένας άραβας, μέλος της διοίκησης στη Ροζάβα μας εξήγησε γιατί το δημοκρατικό μοντέλο έχει τόσο μικρή στήριξη από τις πολιτικές ομάδες στην περιοχή και ευρύτερα:

Το σύστημα της δημοκρατικής αυτονομίας στα τρία καντόνια μας ταρακουνάει όλο τον κόσμο γιατί το καπιταλιστικό σύστημα δεν θέλει ελευθερία και δημοκρατία για τη Μέση Ανατολή, παρά τις διακηρύξεις του. Γι’ αυτό όλοι επιτίθενται στη Ροζάβα. Οι διαφορετικές μορφές κράτους για παράδειγμα της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας υπό τον Άσαντ και του Ισλαμικού Κράτους είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος αφού αρνούνται και καταστρέφουν το μωσαϊκό της περιοχής μας. Αλλά όλο και περισσότεροι Άραβες από την υπόλοιπη Συρία έρχονται στη Ροζάβα για να μάθουν για τη δημοκρατική αυτονομία επειδή βλέπουν εδώ και προοπτική ελευθερίας.

Ένα εναλλακτικό Οικονομικό και Πολιτικό Όραμα

Το αποτελεσματικό σύστημα της αυτοοργάνωσης, συνδυασμένο σε ένα βαθμό με το εμπάργκο, που κατέστησε αναγκαία την αυτενέργεια και συνεπώς πυροδότησε τη δημιουργικότητα, γλίτωσε τη Ροζάβα από την οικονομική διαφθορά που επιφέρει η εσωτερική καπιταλιστική νοοτροπία ή η εξωτερική εκμετάλλευση. Εν τούτοις, προκειμένου να υπερασπιστεί τις επαναστατικές αξίες στη διάρκεια ενός πολέμου, ένα βαθμονομημένο οικονομικό όραμα χρειάζεται για κοινωνικά δίκαιη, οικολογική, φεμινιστική οικονομία που να μπορεί να στηρίξει έναν ξεπεσμένο, τραυματισμένο και κακοποιημένο πληθυσμό.

Πώς να εμπλέξεις πλούσιους ανθρώπους, που δεν νοιάζονται για κοοπερατίβες και να μην κατηγορηθείς για απολυταρχισμό; Πώς να ρυθμίσεις αρχές χειραφέτησης και ελευθερίας στην επείγουσα κατάσταση του πολέμου και σε μια οικονομία επιβίωσης; Πώς να αποκεντρώσεις την οικονομία διασφαλίζοντας τη δικαιοσύνη και τη συνοχή της επανάστασης; Για τους ανθρώπους στη Ροζάβα, η απάντηση βρίσκεται στην εκπαίδευση.

«Τι σημαίνει για σας οικολογία;» ρώτησε μια γυναίκα στην Ακαδημία γυναικών του Rimelan τις συμμαθήτριες της, σε ένα δωμάτιο διακοσμημένο με φωτογραφίες γυναικών όπως η Σακλίν Κανσίζ και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Μια μεγαλύτερη γυναίκα με παραδοσιακά τατού στα χέρια και στο πρόσωπο απάντησε: «Για μένα, το να είσαι μητέρα σημαίνει να είσαι οικολογικός. Να ζεις σε αρμονία με την κοινότητα και τη φύση. Οι μητέρες γνωρίζουν καλύτερα πώς να διατηρούν και να οργανώνουν αυτή την αρμονία.» Ίσως να είναι η οικολογική ερώτηση αυτή που σαφέστερα υποδηλώνει το δίλημμα της Ροζάβα να έχει σπουδαίες αρχές και προθέσεις και την επιθυμία της θυσίας, ενώ συχνά λείπουν οι συνθήκες για να υλοποιήσεις αυτές τις ιδέες. Για προφανείς λόγους, η επιβίωση έχει προτεραιότητα έναντι του περιβαλλοντισμού.

Για την ώρα, τουλάχιστον, είναι δυνατό να μιλάμε για ένα μεταβατικό σύστημα στο οποίο η δημοκρατική αυτοδιοίκηση της Ροζάβα θέτει επαναστατικές και οικολογικές αρχές, προσεκτικά ελισσόμενη μεταξύ πολέμου και ρεαλιστικής πολιτικής, ενώ τα κινήματα βάσης οργανώνουν τον κόσμο από τα κάτω. Σε επίπεδο καντονιού, ειδικά σε θέματα σχετικά με εξωτερική πολιτική, είναι σ’ ένα βαθμό αναπόφευκτες κεντρικές ή τουλάχιστον μη-επαναστατικές πρακτικές κυρίως επειδή η Ροζάβα είναι πολιτικά και οικονομικά μεταξύ σφύρας και άκμονος. Πάντως, είναι το σύστημα της δημοκρατικής αυτονομίας που εγείρεται από τη βάση αυτό στο οποίο οι άνθρωποι γενικά αναφέρονται όταν μιλάνε για την επανάσταση της Ροζάβα.

Η αποκεντρωμένη δυναμική της οργάνωσης από τη βάση, αξιοσημείωτη κυρίως στις κομούνες, χρησιμοποιείται σαν μια εσωτερική ευκαιρία στα καντόνια και διευκολύνει τον εκδημοκρατισμό τους, τα οποία καντόνια λόγω της πολύπλοκης πολιτικής γεωγραφίας τους – που περιορίζεται περαιτέρω από μη επαναστατικά κόμματα και ομάδες – μπορούν να τείνουν προς μία συγκέντρωση εξουσίας (μολονότι τα καντόνια, όπως είναι σήμερα, είναι ακόμη πολύ πιο αποκεντρωμένα και δημοκρατικά από τα συνήθη κράτη).Πολύ πιο σημαντικό  από τους ακριβείς μηχανισμούς μέσω των οποίων εκφράζεται η λαϊκή επιθυμία, είναι το νόημα και η επίδραση της δημοκρατικής αυτονομίας στους ανθρώπους. Αν ήταν να περιγράψω τη «ριζική δημοκρατία» θα σκεφτόμουν κυρίως τους ανθρώπους της εργατικής τάξης, τις καμιά φορά αναλφάβητες γυναίκες στις γειτονιές που αποφάσισαν να οργανωθούν σε κοινότητες και τώρα αναγεννούν την πολιτική. Το γέλιο και τα παιχνίδια των παιδιών, το κακάρισμα των κοτόπουλων, πεταμένες πλαστικές καρέκλες συνθέτουν τη μελωδία για τη σκηνή όπου παίρνονται οι αποφάσεις για τις ώρες του ηλεκτρικού ρεύματος και τις φιλονικίες της γειτονιάς. Θα μπορούσε κάποιος να επισημάνει επίσης ότι οι δομές λειτουργούν καλύτερα σε αγροτικές περιοχές και μικρές γειτονιές παρά σε μεγάλες και πολύπλοκες πόλεις, όπου χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια ώστε να εμπλακούν οι άνθρωποι. Εδώ, η εξουσία ανήκει στους ανθρώπους που ποτέ δεν είχαν τίποτα και που τώρα γράφουν τη δική τους ιστορία.

«Θες να δεις τα λαχανικά μας;» με ρώτησε η Qadifa, μια μεγαλύτερη γυναίκα Γιαζίντι σε ένα κέντρο της Yekîtiya Star, του γυναίκειου κινήματος. Φαίνεται να έχει ελάχιστο ενδιαφέρον να μας εξηγήσει το νέο σύστημα, αλλά επιμένει να μας δείξει αντ’ αυτού, τα φρούτα της. Συνεχίζουμε τη συζήτηση για τις μεταβολές στην καθημερινή ζωή στη Ροζάβα, όσο τρώμε τις νόστιμες ντομάτες ενός γυναικείου συνεταιρισμού σε μια αυλή. Η αυτοδιαχείριση στη Ροζάβα είναι κάτι που το ζεις εδώ και τώρα, στην καθημερινή πρακτική. Χιλιάδες γυναίκες όπως η Quafida, γυναίκες τελείως περιθωριοποιημένες προηγουμένως, αόρατες και χωρίς φωνή, τώρα αναλαμβάνουν ηγετικές θέσεις και διαμορφώνουν την κοινωνία. Σήμερα, τα πρωινά, μπορούν για πρώτη φορά να μαζεύουν τις ντομάτες τους, από τη γη που είχε εποικίσει το κράτος για δεκαετίες, ενώ τα απογεύματα μπορούν να δικάζουν στα λαϊκά δικαστήρια.

Πολλές οικογένειες έχουν αφιερωθεί πλήρως στην επανάσταση, κυρίως αυτές που έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα. Πολλά οικογενειακά σπίτια αρχίζουν σιγά σιγά να λειτουργούν σαν σπίτια του λαού όπου συντονίζονται οι ανάγκες του πληθυσμού: οι άνθρωποι περπατάνε στα σπίτια ο ένας του άλλου με τα παιδιά τους για να κάνουν κριτική ή να συζητήσουν ή να προτείνουν ιδέες για το πώς θα βελτιώσουν τη νέα τους ζωή. Τα θέματα στο τραπέζι του βραδινού έχουν αλλάξει. Τα κοινωνικά ζητήματα γίνονται κυριολεκτικά κοινωνικά, αφού γίνονται ευθύνη του καθενός. Κάθε μέλος της κοινότητας γίνεται ηγέτης.

Η αργή μετάβαση της κοινωνικής λήψης αποφάσεων από τα καθορισμένα κτίρια στα πεδία της καθημερινής ζωής είναι αποτέλεσμα των προσπαθειών για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας με νέα ηθική – πολιτική. Για ανθρώπους από προηγμένες καπιταλιστικές χώρες αυτός ο άμεσος τρόπος να αναλαμβάνεις την ευθύνη για τη ζωή κάποιου μπορεί να τρομάζει λίγο, κυρίως όταν σημαντικά θέματα όπως η δικαιοσύνη, η εκπαίδευση και η ασφάλεια έχουν περάσει τώρα στα χέρια των ανθρώπων, αντί να παραδίδονται σε ανώνυμες κρατικές δομές.

Η αντιστασιακή κληρονομιά της Κομούνας

Ένα βράδυ κάθομαι στο Tell Mozan, κάποτε περιοχή των Urkesh, αρχαία πρ4ωτεύουσα 6.000 χρόνων των Hurians. Κοντά είναι τα σύνορα μεταξύ Συρίας και Τουρκίας, που υπάρχουν λιγότερο από έναν αιώνα. Καθώς πίνουμε το τσάι μας με τη Meryem, μία διοικητή του Κομπανί, βλέπουμε φώτα στην πόλη του Madrin στο βόρειο Κουρδιστάν, στην άλλη πλευρά των συνόρων.

«Παλεύουμε εκ μέρους της κοινότητας, των καταπιεσμένων, των γυναικών, για τις σελίδες της ιστορίας που δεν έχουν ακόμα γραφτεί», λέει. Η Meryem είναι μία από τις γυναίκες που γνώρισε τον Οτσαλάν όταν ήταν νέα, όταν έφτασε στη Ροζάβα, τη δεκαετία του 1980. Όπως χιλιάδες γυναίκες, σε μια αναζήτηση δικαιοσύνης πέραν της δικής της ζωής, μια μέρα αποφάσισε να γίνει μαχήτρια της ελευθερίας στην περιοχή που την ίδια στιγμή είναι σπίτι για χιλιάδες εγκλήματα τιμής, και για χιλιάδες θεές που τις λατρεύουν σε όλα τα σχήματα και τα μεγέθη.
Αυτό που γοήτευσε τα αντισυστημικά κινήματα όλου του κόσμου στην ιστορική αντίσταση του Κομπανί ίσως είναι οι πολλοί τρόποι με τους οποίους η άμυνα της πόλης καθρέφτισε έναν ανθρώπινο αγώνα χιλιετίας, οι τρόποι με τους οποίους πήρε καθολικά χαρακτηριστικά που έντυσαν τις συλλογικές εικόνες για ένα διαφορετικό κόσμο. Πολλές συγκρίσεις έχουν γίνει με την παρισινή Κομμούνα, τη μάχη του Στάλινγκραντ, τον ισπανικό εμφύλιο, και άλλες μυθικές καταστάσεις της λαϊκής αντίστασης.
Στα ζιγκουράτ της Σουμερίας, τους πλίνθινους βαθμιδωτούς ναούς της αρχαίας Μεσοποταμίας, πολλοί ιεραρχικοί μηχανισμοί άρχισαν να διαμορφώνονται για πρώτη φορά: η πατριαρχία, το κράτος, η δουλεία, ο μόνιμος στρατός και η ιδιωτική ιδιοκτησία – η αρχή μιας επίσημης ταξικής κοινωνίας. Αυτή η εποχή επέφερε μία εκτεταμένη κοινωνική ρήξη που χαρακτηρίστηκε από την απώλεια του κοινωνικού στάτους των γυναικών και την ανατολή του κυρίαρχου άντρα, κυρίως του άντρα ιερέα, ο οποίος άρπαξε το μονοπώλιο της γνώσης. Αλλά εκεί επίσης δημιουργήθηκε το 2.300π.Χ. η πρώτη λέξη με το νόημα «ελευθερία», amargi, που σημαίνει «επιστροφή στη μητέρα».
Ο Οτσαλάν συνέλαβε την ιδέα των δύο πολιτισμών: ισχυρίστηκε ότι προς το τέλος της νεολιθικής Εποχής με την έγερση των ιεραρχικών δομών στην αρχαία Σουμερία υπήρξε ένας πολιτισμός βασισμένος στην ιεραρχία, τη βία, την υποταγή – ο mainstream ή ο «κυρίαρχος πολιτισμός», αλλά υπήρξε και το αντίθετο του, αυτό που λέμε «δημοκρατικός πολιτισμός» που εκπροσωπούσε τους ιστορικούς αγώνες των περιθωριοποιημένων, των καταπιεσμένων, των φτωχών και των αποκλεισμένων, κυρίως των γυναικών. Ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός είναι λοιπόν πολιτικό προϊόν αυτού του παλιού δημοκρατικού πολιτισμού. 

Bijî komunên me! Vive la commune!
Dilar Dirik

 
  Η Dilar Dirik είναι κούρδισσα ακτιβίστρια και υποψήφια διδάκτωρ στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ. Η εργασία της εξετάζει το ρόλο του γυναικείου αγώνα στη διαμόρφωση και την οικοδόμηση της ελευθερίας στο Κουρδιστάν. Γράφει τακτικά για το κουρδικό κίνημα σε διάφορα διεθνή μέσα ενημέρωσης.
Μετάφραση: Γεωργία Κανελλοπούλου
Το πρωτότυπο βρίσκεται εδώ: https://roarmag.org/magazine/building-democracy-without-a-state/

https://athens.indymedia.org/post/1558419/

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Εμφύλιος πόλεμος στην Μέση Ανατολή, Guerra civile in Medio Oriente

στις 13 Mαρτίου 2016.

Άρθρο του Otonom* γύρω από τον πόλεμο, κατάσταση στην Τουρκία και κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης

Περνάμε μέσα από έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, που αντίθετα απ’ ότι στους προηγούμενους παγκόσμιους πολέμους δεν εμφανίζεται στην μορφή ενός γενικευμένου διακρατικού πολέμου. Μοιάζει περισσότερο με έναν εμφύλιο  πόλεμο μεταξύ “κυρίαρχων μικροδυνάμεων”. Εδώ διαμένει κυρίως o μεταμοντέρνος χαρακτήρας του νέου παγκοσμίου πολέμου.

Αυτός ο μεταμοντέρνος εμφύλιος πόλεμος ξεχωρίζει λόγω δυο ιδιαιτεροτήτων. Η πρώτη είναι η αδυναμία των ελευθεριακών δυνάμεων στην αντίσταση (εξαίρεση είναι το απελευθερωτικό κουρδικό κίνημα), σε σχέση με την επικράτηση φασιστικών κομμάτων. Το δεύτερο χαρακτηριστικό είναι πως κάθε εμπλεκόμενο στον πόλεμο υποκείμενο διασχίζει την ίδια στιγμή έναν πόλεμο στο εσωτερικό του. Με άλλα λόγια, όλοι βρίσκονται βυθισμένοι στον δικό τους εμφύλιο πόλεμο. Δεν χρειάζεται να πούμε πως αυτός ο πόλεμος είναι ένα πολύπλοκο θρησκευτικών συγκρούσεων, σεχταριστικών και εθνικών που επιδεινώνονται. Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος αναλαμβάνει την μορφή ενός ατέλειωτου και εκτεταμένου εμφυλίου πολέμου που οδηγείται διαμέσου μιας πληθώρας εμφυλίων πολέμων.

Η απάντηση του Λένιν στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο υπήρξε εκείνη του να μετατραπεί ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος σε εμφύλιο πόλεμο. Αυτή την στιγμή η δική μας απάντηση θα μπορούσε να είναι να  “μετατρέψουμε τους εμφυλίους πολέμους σε επαναστάσεις”. Ωστόσο, οι προσδοκίες μας σε αυτή την κατεύθυνση είναι μάλλον χαμηλές. Η τρέχουσα σύνθεση των δυνάμεων δεν προσφέρει επαναστατικές προοπτικές, κυρίως διότι ο σημερινός πόλεμος επίμονα διασχίζεται από συγκρούσεις μεταξύ των αντεπαναστατικών δυνάμεων και στο  εσωτερικό τους. Δεν περιμένουμε πως από αυτόν τον εμφύλιο πόλεμο να εμφανιστεί μια επανάσταση, με δεδομένο πως ο ρόλος της αντιπολίτευσης και της αντίστασης καταλαμβάνεται από το τζιχαντιστικό Ισλάμ ακόμη και στην Παλαιστίνη, η οποία έχει μια μακρά παράδοση επαναστατικής αντίστασης. Το ανυπόφορο γεγονός είναι πως αυτός ο πόλεμος παράγεται από τα χαμηλά και ο φασισμός είναι παντού επιθυμητός, όπως ξεκάθαρα βλέπουμε στην πρόκληση και την προβοκάτσια των εμφυλίων πολέμων από πλευράς των αντεπαναστατικών δυνάμεων. Μεταξύ των υποκειμένων που παίρνουν μέρος σε αυτό τον πόλεμο, εκτός από το κίνημα κουρδικής απελευθέρωσης δεν υπάρχουν άλλες ελευθεριακές δυνάμεις.

Για να προσφέρουμε μια γενική άποψη του παγκόσμιου πολέμου που βρίσκεται σε εξέλιξη, θα αντιμετωπίσουμε την κατάσταση των πραγμάτων αναλύοντας πέντε ζητήματα και από την προοπτική τριών ανταγωνιστικών τάσεων.  Θα επικεντρωθούμε συνεπώς στην αριστερά, στο Ισλάμ, στις διάφορες αυτοκρατορικές και τοπικές δυνάμεις, στο κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης, τέλος στους σύριους μετανάστες στην Τουρκία.  Η ανταγωνιστική διανομή των δυνάμεων στις μοντερνιστικές τάσεις, μετά-μοντερνιστικές και  alter-moderniste θα μας οδηγήσουν στην εξερεύνηση της παγκόσμιας σκηνής του πολέμου μεταξύ πολλαπλών παικτών και παραγόντων.

1. Η αριστερά

Πως να ανατρέψουμε αυτό τον βάρβαρο πόλεμο σε μιαν επαναστατική ευκαιρία? Ποιες μπορούν να είναι οι δημιουργικές τάσεις που βγαίνουν μέσα από αυτή την γενικευμένη κρίση? Δυστυχώς, από αυτή την άποψη η παρούσα κατάσταση της αριστεράς δεν δίδει πολλές ελπίδες. Η αριστερή παράδοση στις ισλαμικές χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής δεν είναι δυνατά ριζωμένη, έτσι όπως είναι ελλιπής η ενδοχώρα μιας σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς. Εδώ δεν έχουμε μια ριζοσπαστική παράδοση αντίστασης ενάντια στην θρησκεία και ενάντια στο Κράτος. Ακολουθώντας τα χνάρια της μοντερνιστικής παράδοσης, η αριστερά γενικότερα κυριαρχείται από την απολογία του Κράτους-έθνους, που είναι μια συνέχεια του αντί-ιμπεριαλιστικού της χαρακτήρα μα αντί-δημοκρατικού.

Ο μοντερνισμός δεν μετατράπηκε ποτέ σε μιαν κοινωνική δύναμη ενοποιημένη, ενδυναμωμένη, στην Μέση Ανατολή. Τα κράτη-έθνη πάντα και παντού βιώθηκαν ωσάν κυριαρχία μιας δύναμης πολιτικής αντιδραστικής και καταναγκασμού. Η Τουρκία, η οποία θεωρείται πως είναι το πρώτο και μοναδικό Κράτος “λαϊκό και δημοκρατικό” στην περιοχή, είναι ένα παράδειγμα διακριτικό αυτής της έντασης. Ο κεμαλισμός, η ιδεολογία επάνω στην οποίαν θεμελιώθηκε η τουρκική Δημοκρατία, έχει διαλυθεί. Εν συντομία, ο μοντερνισμός υπήρξε μια ολοκληρωτική αποτυχίας, μέσα στην οποίαν περιελήφθη και η αριστερά. Προσδιορισμένη με την Δύση και τον μοντερνισμό,  η αριστερά από πάντα κατηγορούνταν απ’ τους ανθρώπους σαν ένα είδος αθεϊσμού. Η ισλαμική κοινωνία δεν φαίνεται να προσαρμόζεται σε καμιάν από τις δυτικές αξίες, εκτός από την αξία ανταλλαγής, δηλαδή το χρήμα.   Η θέληση για δημοκρατία ή ελευθερία συνετρίβη από την θέληση για εθνική κυριαρχία.

Η ταυτόχρονη διάλυση του μοντερνισμού και των κρατών-εθνών στην περιοχή συνοδεύεται από την άνοδο νέων δυνάμεων. Η ανατροπή και το κρέμασμα του Saddam Hussein και η κατάληψη της εξουσίας από το AKP στην Τουρκία υπήρξαν οι δυο κορυφαίες στιγμές στην επιτάχυνση αυτής της διάλυσης. Είναι ακόμη δύσκολο να προβλέψουμε ποιες δυνάμεις θα καταλάβουν τους κενούς χώρους. Το πολιτικό Ισλάμ μοιάζει πολύ ισχυρό μαζί με την κοινωνική του βάση. Η αριστερά, βυθισμένη σε ένα είδος κοινωνικού σωβινισμού που προέρχεται από τις πολιτικές της ρίζες και από τις προσδοκίες που είναι στενά συνδεδεμένες με τον μοντερνισμό και στο Κράτος-έθνος, είναι ανίκανη να προσφέρει μιαν εναλλακτική λύση.

Μεταξύ των ισλαμικών κρατών, η Τουρκία μοιάζει να είναι ο επικρατέστερος τόπος για να επενδύσουμε τις ελπίδες μας, δεδομένων των αυξανόμενων προοπτικών για ένα νέο κύμα της αριστεράς συνδεδεμένο με την επικράτηση του κινήματος απελευθέρωσης των κούρδων, μαζί με τις επιτυχίες που καταγράφονται στην Ροζάβα.  Εδώ περάσαμε διαμέσου της σύστασης μιας νέας αριστεράς, που ξεκίνησε από την αντίσταση στο Γεζί η οποία ενδυναμώθηκε από την αυξανόμενη δύναμη του  Δημοκρατικού Κόμματος του Λαού (HDP). Η δυνατότητα μιας αριστεράς alter-μοντερνιστικής ενσαρκώνεται στο κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον μπορούμε να αναμένουμε την επιστροφή του Γεζί, αλλά αυτή την φορά ακόμη πιο δυνατού.

Γι αυτό μπορούμε να πούμε πως η αριστερά είναι χωρισμένη σε δυο κυριότερες τάσεις: η μοντερνιστική αριστερά, που ακόμη δηλώνει την υπεροχή του Κράτους-έθνους, και η αριστερά alter-μοντερνιστική, που χαρακτηρίζεται από την άρνηση του Κράτους-έθνους και αντιπροσωπεύεται από το κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης. Είναι γύρω από αυτόν τον διαχωρισμό που διεξάγεται η μάχη του εμφυλίου πολέμου μέσα στην ίδια την αριστερά.

2. Το Ισλάμ

Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος είναι επίσης ένας εμφύλιος πόλεμος μέσα στο Ισλάμ. Η ιστορία του Islam στερείται σε μεγάλο βαθμό εκείνων των ισχυρών στιγμών ανανέωσης που έχουμε δει στην παγκόσμια ιστορία με την αρχαία Ελλάδα, στην διάρκεια της Αναγέννησης, τον Διαφωτισμό και την γέννηση του μοντερνισμού, και αργότερα του μετά-μοντερνισμού.  Είναι μια θρησκεία από ανέκαθεν στενά δεμένη με το Κράτος. Με αυτή την έννοια, το σαλαφιστικό κίνημα δεν είναι ένα πρόσφατο φαινόμενο του Ισλάμ: το Islam είναι από την φύση του σαλαφιστικό, δεδομένου ότι δεν ανέχεται τις μεταρρυθμίσεις και είναι κενό οποιασδήποτε ικανότητας να μεταρρυθμιστεί. Η πολιτική παράδοση του Islam είναι σε μεγάλο βαθμό θεμελιωμένη στο χαλιφάτο ή στο σουλτανάτο ή στους εμίρηδες. Η πολιτική κουλτούρα είναι εκείνη μιας συμμαχίας. Ο μοναδικός ιθύνων είναι ένας χαλίφης, ένας σουλτάνος ή ένας εμίρης. Το καλό και το κακό ανήκουν στην κρίση του σουλτάνου.

Υπάρχουν τρεις στιγμές πολιτικής κρίσης στην ιστορία του Islam: η πρώτη είναι ο διαχωρισμός σε αιρέσεις σουνιτών και σιιτών σαν αποτέλεσμα του θανάτου του Αλί  (του γαμπρού του προφήτη); η δεύτερη, η κατάργηση του χαλιφάτου στην επομένη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και η επακόλουθη διάλυση της πολιτικής ενότητας του Islam; τέλος, η καταπίεση η καταστολή και ο έλεγχος της κρίσης διαμέσου της θεσμοποίησης των κρατών-εθνών. Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος έφερε στην επιστροφή της έκρηξης αυτών των τριών κρίσεων. Η τάξη των κρατών-εθνών δεν μπορεί πλέον να υποστηριχθεί στην Μέση Ανατολή.

όπως είναι γνωστό, περισσότερο από το μισό του ιρακινού πληθυσμού αποτελείται από άραβες σιίτες. Και ο αριθμός των κούρδων είναι σημαντικός, και αυτοί χωρισμένοι στο εσωτερικό τους μεταξύ σιιτών και σουνιτών. Σε αντίθεση με την σύνθεση του πληθυσμού, το καθεστώς του Σαντάμ στο Ιράκ ήταν σουνιτικής καταγωγής. Αυτή ήταν η έκρηξη που έλαβε χώρα σε εκείνη την χώρα. Αντιθέτως, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στην Συρία, μεταξύ των οποίων οι κούρδοι, είναι σουνιτικό, ενώ το καθεστώς του Άσαντ είναι καταγωγής σιιτικής. Και αυτή η αντίθεση εξεράγει. Και η Αίγυπτος και η Τουρκία είναι σουνιτικής καταγωγής. Υπήρξαμε μάρτυρες του πως η Αίγυπτος εξεράγει.

Μεταξύ των άλλων ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος προσέφερε στο σιιτικό Ιράν την ευκαιρία μιας επικράτησης δίχως προηγούμενα στο εσωτερικό του Islam στην Μέση Ανατολή. Το σιιτικό μπλόκ τώρα βρίσκεται στην εξουσία τόσο στο Iraq όσο και στην Siria. Η Υεμένη και οι χώρες του κόλπου είναι χωρισμένες στο εσωτερικό τους. Σαν αποτέλεσμα, το σουνιτικό μπλοκ δεν υπήρξε ποτέ τόσο αδύναμο στην ισλαμική ιστορία. Αυτό εξηγεί επίσης γιατί το Isis επιβεβαιώνεται σαν η μοναδική δύναμη ικανή να διατηρήσει την πολιτική ενότητα του Islam διαμέσου της ανακατασκευής του βασιλείου του χαλιφάτου. Η Αίγυπτος είναι αναγκασμένη να κοιτά μες την σιωπή. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι, ριζωμένοι στην Αίγυπτο και την Τουρκία σαν εδραιωμένη τάση μέσα στο Islam, και η Σαουδική Αραβία που αντιπροσωπεύει τον ουαχαμπισμό, βρίσκονται σε κατάσταση πανικού εξ αιτίας της κατάρρευσης του σουνιτικού πολιτικού Ισλάμ.

Tο Ισλάμ έχει καταβυθιστεί σε έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των μπλοκ σιιτικού και σουνιτικού, που επιδεινώνεται από τον εμφύλιο πόλεμο μέσα στο ίδιο το σουνιτικό μπλοκ.

 

3. Οι δυνάμεις, τοπικές-παγκόσμιες

Όλη η ιστορία ανατρέχει στην παγκόσμια στρατηγική που τέθηκε σε κίνηση και εργασία με την κατάληψη του Iraq. Η πρόθεση ήταν να ενσωματωθεί το Islam στην Αυτοκρατορία διαμέσου μιας προτεστανοποίησης των σουνιτικών τμημάτων. H Tουρκία υπήρξε ο κυριότερος παίκτης στην μεταρρύθμιση του Ισλάμ, που επέτρεψε επίσης και την άνοδο στην εξουσία του AKP. Η εξάπλωση της ιρανικής επανάστασης μπορούσε να εμποδιστεί στα χρόνια ’80 από έναν πόλεμο οκτώ χρόνων με το Iraq, που και αυτή υποστηρίχθηκε από την  Turchia, Σαουδική Αραβία και Αίγυπτο. Παρόλα αυτά, η κατάληψη του Κουβέϊτ από πλευράς  Saddam υπήρξε η δήλωση μιας θέλησης για leadership του σουνιτικού Ισλάμ. Να γιατί η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και η Τουρκία, μαζί με τις ΗΠΑ, αποφάσισαν να ανατρέψουν τον Σαντάμ.

Όμως η κατάληψη του Iraq οδήγησε στην εμφάνιση μιας σουνιτικής δύναμης ανεξέλεγκτης, που σύντομα μετέτρεψε το Ιράκ σε ένα Αφγανιστάν. Τότε το AKP στην Τουρκία και οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην Αίγυπτο πήραν μαζί την πρωτοβουλία να ενσωματώσουν το Ισλάμ στην Αυτοκρατορία. Εάν λειτουργήσει θα είναι τέλειο, σκέφτηκαν. Η σουνιτική πλειοψηφία στην Siria ήταν υπό τον έλεγχο των Αδελφών Μουσουλμάνων, που θα μπορούσαν να είχαν ανατρέψει το καθεστώς του Assad. Η συμμετοχή της Hamas στις εκλογές υπήρξε μέρος αυτής της στρατηγικής. Το καθεστώς του Mubarak ανατράπηκε στις αραβικές ανοίξεις, που θα μπορούσαν να είχαν εξαπλωθεί στην Siria. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι στην Αίγυπτο, που στην αρχή ήταν σκεπτικιστές σχετικά με την επανάσταση, στάθηκαν ικανοί να την αιχμαλωτίσουν με τις εκλογές. Όμως, όταν πήραν την εξουσία, ριζοσπαστικοποιήθηκαν για να καταστούν μια Χαμάς της Αιγύπτου, καταστέλλοντας την αντιπολίτευση δίχως έλεος. Τα πράγματα περιπλέχτηκαν περισσότερο όταν οι τζιχαντιστές έβαλαν τα χέρια τους επάνω στην ισλαμική αντιπολίτευση στην Συρία. Το Isis γεννήθηκε μέσα σε αυτό το σενάριο συγκρούσεων για την εξουσία. Τελικά, η αυτοκρατορική πολιτική έπρεπε να επανεξεταστεί.

Οι προσπάθειες για να ενσωματωθεί εκ νέου το Iran στην Αυτοκρατορία και η εγκατάλειψη της στρατηγικής ανατροπής του καθεστώτος του Assad είναι τα άμεσα αποτελέσματα της αναθεώρησης της αυτοκρατορικής στρατηγικής. Αυτό που επακολούθησε είναι το πραξικόπημα στην Αίγυπτο και η υποστήριξη της Ρωσίας στο Iran και στην Siria. Με την αναθεώρηση της αυτοκρατορικής στρατηγικής, όμως, οι προσπάθειες της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας διαγράφηκαν. Όχι τυχαία και στις δυο περιπτώσεις ξεκίνησαν οι εσωτερικοί εμφύλιοι πόλεμοι: η Σαουδική Αραβία παρενέβη στην Υεμένη και η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο ενάντια στους κούρδους πολίτες.

Σε αυτό τον Τρίτο παγκόσμιο Πόλεμο βλέπουμε να οριοθετείται ξεκάθαρα το προφίλ της Αυτοκρατορίας. Έχουμε να κάνουμε με ένα πόλεμο που εξαπολύθηκε ενάντια στα ισλαμικά κράτη-έθνη και η διαλεκτική του μεταμοντερνιστικού πολέμου περικλείεται σε αυτούς μέσα τους παρατεταμένους εμφυλίους πολέμους. Είναι πάντοτε η ίδια διαλεκτική που γέννησε το Isis η οποία είναι οργάνωση του μικροφασισμού εχθρική της ίδιας της ζωής. Παρατηρούμε επίσης πως μοντερνισμός και κράτος έθνος είναι ακόμα ικανοί να αντιστέκονται και να διατηρούν την δύναμη και εξουσία τους, βλέποντας τις θέσεις που πήραν Ρωσία, Ιράν, Αίγυπτος και Συρία σε αυτή την σύγκρουση. Αυτοί οι τελευταίοι είναι ακριβώς οι παίκτες που θα αποφασίσουν τι θα βγει από αυτή την δυναμική ισορροπία δυνάμεων.

Κάποτε ο όρος  “εμφύλιος πόλεμος” είχε μιαν επαναστατική σημασία, μα σήμερα άδειασε τελείως και ο αντιδραστικός πόλεμος μεταξύ κυρίαρχων εθνικά δυνάμεων φαίνεται πως υπάρχει υπό μορφήν εμφυλίου πολέμου. Ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και εξουσίες, κράτη-έθνη και μεταμοντέρνες μικροφασιστικές δυνάμεις που βρίσκονται μέσα στο παιχνίδι έχουν όλες κάτι που τους συνδέει που μετέτρεψε αυτή την σύγκρουση σε έναν εμφύλιο πόλεμο: μια λανθάνουσα επιθυμία φασισμού. Η μοναδική δύναμη που μέσα σε αυτή την βαρβαρότητα συνεχίζει να εκφράζει και να δηλώνει ασταμάτητα την αξία της ζωής και της ελευθερίας είναι το κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης που αντιπροσωπεύει την μοναδική δύναμη alter-μοντερνιστική που αντιτίθεται στις φασιστικές μοντερνιστικές και μεταμοντερνιστικές  δυνάμεις.

4. Το κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης

Η διαδικασία διαπραγμάτευσης μεταξύ κινήματος απελευθέρωσης των κούρδων και του τουρκικού κράτους, αντίθετα με όσα ανακοινώθηκαν επίσημα, δεν ξεκίνησαν τρία χρόνια πριν αλλά πηγαίνει πίσω στις κρυφές διαπραγματεύσεις του Όσλο το 2011. Η στρατηγική στην οποίαν προχώρησε το AKP μόλις βρέθηκε στην εξουσία, το 2002, υπήρξε εκείνη του να αποδυναμώσει την πολιτική εξουσία που παραδοσιακά βρίσκονταν στα χέρια του στρατού και να αναζητήσει την πολιτική υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο στην διάλυση της πρώτης δημοκρατίας. Για να καταστήσει αυτή την στρατηγική αποτελεσματική όμως ήταν απαραίτητο να σταματήσει η ένοπλη σύγκρουση με το  PKK, δεδομένου πως δεν θα μπορούσε να γίνει δυνατή η μείωση της δύναμης τους στρατού όσο διαρκούσε η ανάγκη μιας ένοπλης αρμάδας. Μόλις το AKP κατάφερε να παύσει την κεμαλική elite, λαμβάνοντας τον πλήρη έλεγχο της χώρας, η διαδικασία του Oslo διακόπηκε και οι διαπραγματεύσεις πήραν ξανά μπρος μετά  την συμπερίληψη του Abdullah Ocalan στις διαπραγματεύσεις.

Οι εξελίξεις στην Rojava κατέστησαν το κεντρικό σημείο της σύγκρουσης εξουσίας σε όλη την διάρκεια των διαπραγματεύσεων. Αρχικά, το τουρκικό κράτος προσπάθησε να επηρεάσει τις εξελίξεις της Ροζάβα σε μιαν απόπειρα να χειραγωγήσει τους κούρδους ενάντια στο καθεστώς του Assad. Ήλπιζαν πως το κουρδικό PYD (Κόμμα της Δημοκρατικής Ενότητας) θα συμμαχούσε με την ισλαμική συριακή αντιπολίτευση, μα το PYD δεν δέχτηκε να πάρει μέρος σε αυτή την στρατηγική και η ένταση στην διαδικασία των διαπραγματεύσεων αυξήθηκε.

Σαν απάντηση, μπήκε σε κίνηση μια δεύτερη στρατηγική βασισμένη στην πεποίθηση πως οι επιθέσεις του ισλαμικού κράτους Isis θα είχαν νικήσει την αντίσταση στο Kobane. Αυτή η συνθήκη αίματος μεταξύ Τουρκίας και Isis αντιθέτως έκανε να εκραγεί η αντίσταση μέσα στην Turchia τον οκτώβρη του 2014 και η οριστική νίκη των κούρδων στην Rojava άλλαξε ξανά τα χαρτιά στο τραπέζι. Οι κούρδοι, μέχρι εκείνη την στιγμή καταπιεσμένοι και σε αντιδιαστολή με τον αραβικό σωβινισμό, μετατράπηκαν σε παίκτη σημαντικό τόσο στην περιοχή όσο και σε διεθνές επίπεδο, δίδοντας αρχή στην τουρκική αγωνία σχετικά με μιαν πιθανή δημιουργία μιας αυτόνομης περιοχής στην Συρία, έτσι όπως και στο Ιράκ. Επιπλέον, οι κούρδοι έγιναν η μοναδική δύναμη που αντικατέστησαν την ισλαμική αντιπολίτευση τόσο σε επίπεδο πολιτικό όσο και σε στρατιωτικό. Οι συνέπειες της αλλαγής στις ισορροπίες δυνάμεων υπέρ του  PYD εκδηλώθηκαν επίσης στην αύξηση των εντάσεων μεταξύ του PYD και του Barzani (leader του Δημοκρατικού Κόμματος του Kurdistan, PDK), με αυτόν τον τελευταίο να συνεργάζεται με το τουρκικό κράτος προσπαθώντας να κλειδώσει την συνεχή επέκταση του PYD. Η στρατηγική της Τουρκίας στην προσπάθεια να αδυνατίσει το PKK και να αναλάβει το  πάνω χέρι στις διαπραγματεύσεις δεν λειτούργησε, διακόπτοντας με αυτό τον τρόπο την ίδια την διαδικασία.

Στην συνέχεια, σαν μέρος μιας τρίτης στρατηγικής, το AKP επέστρεψε στην συμφωνία με τον στρατό για να εξαπολύσει έναν ολοκληρωτικό πόλεμο ενάντια στο PKK μέσα και έξω από τα τουρκικά σύνορα και για να δημιουργήσει πίεση στους κούρδους της Rojava. Η συμφωνία προέβλεπε στην απελευθέρωση των φυλακισμένων αξιωματικών σε συνέχεια της δίκης Ergenekon και το άνοιγμα της στρατιωτικής βάσης του Incirlik στις δυνάμεις της διεθνούς συμμαχίας στόχευε να μεγαλώσει την πίεση επί του PYD.

Η εκλογική νίκη δίχως προηγούμενα του HDP στις εκλογές του 2015 υπήρξε μια σημαντικότατη στιγμή αυτής της ίδιας διαδικασίας από την οπτική των ελευθερακών δυνάμεων και υπήρξε  ένα από τα σημαντικότερα αποτελέσματα που επιτεύχθηκαν μέχρι στιγμής. Το HDP, του οποίου η δημιουργία προτάθηκε από τον ίδιο τον Οτσαλάν, μοιάζει περισσότερο με έναν συνειδητό πολιτικό σχεδιασμό των κοινωνικών κινημάτων από μιαν παγκόσμια οπτική και όχι με ένα κόμμα “κλασσικό”. Παρότι δυσφημείται συνεχώς, το κουρδικό κίνημα απελευθέρωσης δεν περιορίζει την δράση του μοναχά στην επίλυση του εθνικού ζητήματος και το παράδειγμα ενός έθνους και μιας δημοκρατικής αυτονομίας που αναπτύχθηκαν από το κίνημα δεν εφαρμόζεται μόνο στην Τουρκία αλλά και στην Μέση Ανατολή και σε ολόκληρο τον κόσμο. Από αυτή την άποψη, το HDP δεν είναι μια απλή συμμαχία μεταξύ του κουρδικού κινήματος και της τουρκικής αριστεράς αλλά είναι μια οργάνωση αυτοάμυνας και συνεργασίας ενός πλήθους πολιτικών ιδιαιτεροτήτων. Το HDP είναι το επιφαινόμενο της ένωσης μεταξύ της αντίστασης του Gezi και του κουρδικού κινήματος και αντιπροσωπεύει την άνοδο μιας νέας αριστεράς. Όπως ήταν προβλεπόμενο, η είσοδος του κουρδικού κινήματος μέσα στο εθνικό πανόραμα μέσω του HDP αποκαλύφθηκε να είναι η αληθινή απειλή στην οποίαν το τουρκικό κράτος χρειάστηκε να απαντήσει. Η κυριότερη αιτία πίσω από τον πόλεμο σε εξέλιξη που το κράτος προωθεί ενάντια στις ελευθεριακές δυνάμεις είναι η αναγκαιότητα να κατεδαφίσει το νέο πολιτικό υποκείμενο των αριστερών δυνάμεων στην χώρα.

Πριν από την επανεκλογή του νοεμβρίου, πολλά κτίρια του HDP παραδόθηκαν στην φωτιά, έγιναν επιθέσεις με δυναμίτη στις διαδηλώσεις και πολλοί από εμάς αντιμετώπισαν προβλήματα. Παρά αυτή την κατάσταση διαδεδομένου τρόμου, το HDP κατάφερε να επαναλάβει την επιτυχία και να ξεπεράσει το εκλογικό φράγμα. Εν τούτοις η αποθαρρυντική επίδραση της σύγκρουσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και μια αυξανόμενη αίσθηση απελπισίας μεταφράστηκαν  στην αντίληψη μιας έντασης μεταξύ των θέσεων του HDP και εκείνες του PKK, και το ξεκίνημα της ένοπλης σύγκρουσης, για άλλη μια φορά δίχως να ληφθεί υπ όψιν η επιρροή και η πολιτική νομιμοποίηση του του HDP, παρήγαγαν μεγάλες συζητήσεις και μέσα στην ίδια την αριστερά. Αυτό όμως διευκόλυνε τους σκοπούς του κράτους που ακολουθούσε συνεχώς μια στρατηγική περιθωριοποίησης του HDP στην προσπάθεια να αποκτήσει πλεονέκτημα σε αυτό τον ψυχολογικό πόλεμο μέσα από επιθέσεις και βαριές προσβολές προς το HDP. Στην πραγματικότητα αποκαλύφθηκε σαν στρατηγική νικηφόρα, αν και μόνο για ολίγο.

Η κρατική αρχή νόμιζε πως θα μπορούσε να είχε νικήσει στρατιωτικά το κουρδικό κίνημα μέσα σε λίγους μήνες, αλλά οι επιθέσεις αποκρούστηκαν από έναν αγώνα δίχως προηγούμενο και η αντίσταση στο αστικό περιβάλλον στα χαρακώματα και τα οδοφράγματα πολλών πόλεων ενώθηκε με την αντίσταση στην Rojava. Αυτή η κουρδική αντίσταση σε συνεχή εξάπλωση είναι εκ φύσεως παγκόσμια, μιας και η αντίσταση στην Rojava είναι σαν την αντίσταση για την Κομούνα του Παρισιού τον XXI αιώνα.

Είμαστε απόλυτα συνειδητοποιημένοι του πόσο βίαιη και αδίστακτη μπορεί να είναι μια αντεπανάσταση, έχουμε όμως μεγάλες δυσκολίες μα μπορέσουμε να παραδεχτούμε πως το 60% της τουρκικής κοινωνίας ελπίζει στον φασισμό. Κράτος και κοινωνία είναι ευρέως επικαλυπτόμενες σε πολλά πεδία και το Islam και το κράτος ταμπουρώθηκαν σε ένα μπλοκ δίχως ιστορικά προηγούμενα που η αριστερά δεν μπορεί ακόμη να κατεδαφίσει. Φαίνεται πως αυτό το ιστορικό μπλοκ μπορεί να τεθεί σε δυσκολία μόνο από μιαν αντιπολίτευση εσωτερική στο ίδιο το Islam ή από μια στρατηγική της αριστεράς που, ελπίζουμε, πρέπει να διατυπωθεί σύντομα. Δυστυχώς ταλαιπωρούμαστε διαρκώς από τους θανάτους που μας εμποδίζουν να πάρουμε μιαν ξεκάθαρη θέση, όχι μόνον ενάντια στον πόλεμο μα και έξω από τον ίδιο τον πόλεμο. Έχουμε κουραστεί να πρέπει να υπομένουμε δακρυγόνα αέρια, σφαίρες, έρευνες, συλλήψεις και θανάτους. Κουραστήκαμε να μας σκοτώνουν! Δεν θα αποδεχτούμε ποτές την παράδοση μα αυτό δεν έχει καμία σημασία για μεγάλο μέρος της τουρκικής κοινωνίας. Όταν γίνεται λόγος για το  κουρδικό ζήτημα, ο εθνικισμός καθίσταται ένα πραγματικό εμπόδιο και ο κυριότερος εχθρός της ζωής. Μας επιτίθεται η απόγνωση βλέποντας την ζωή να συστρέφεται συνεχώς  ενάντια στον εαυτό της στο όνομα εκείνων των ίδιων των αρχών που θα έπρεπε αντιθέτως να την στηρίζουν.

5. Οι σύριοι μετανάστες

Ιστορικά, η Turchia υπήρξε πάντοτε μια χώρα μεταναστεύσεων. Μεταξύ του τέλους του XIX και τις αρχές του  XX αιώνα οι μη-μουσουλμανικοί πληθυσμοί εκδιώχθηκαν από την χώρα και αντικαταστάθηκαν με μουσουλμάνους πολίτες. Δεδομένου πως οι παρόντες μετανάστες  σήμερα στην Turchia είναι κυρίως μουσουλμάνοι, είναι ευπρόσδεκτοι σαν “αδέλφια και αδελφές” και το ίδιο συμβαίνει με τους σύριους μετανάστες. Κι όμως, αυτή η πτυχή χρησιμοποιείται ενάντια στους ίδιους τους μετανάστες μέσα σε μιαν κυβερνητική στρατηγική. Το γεγονός πως οι μετανάστες δεν κλείνονται φυσικά στα στρατόπεδα δεν σημαίνει πως τους προσφέρεται ένα standard ζωής ίδιο με αυτό των άλλων πολιτών αλλά αντιθέτως, στην καθημερινή ζωή, υποβάλλονται σε συνθήκες ζωής και εργασίας σκληρότερες. Γι αυτό τον λόγο το τουρκικό κράτος δεν θέτει καθόλου το πρόβλημα να αναλάβει το ζήτημα της ενσωμάτωσης των μεταναστών στην πολιτική του agenda. Παρόλο του ότι οι δρόμοι είναι γεμάτοι μετανάστες δίχως κανένα καταφύγιο, δεν δημιουργήθηκε καμία κοινωνική ένταση δυνητικά εκρηκτική, θέλεις λόγω του αυξανόμενου αριθμού προσφύγων ή διότι οι προσπάθειες των ομάδων ακτιβιστών για την δημιουργία μηχανισμών αλληλεγγύης δεν είναι ακόμη επαρκείς.

Είναι τρεις οι λόγοι που έσπρωξαν το AKP να δεχτεί τους μετανάστες στην χώρα. Πρώτος, το AKP χειραγωγεί τους σύριους πρόσφυγες, στην πλειοψηφία τους σουνίτες, σαν εκδήλωση της σκληρότητας του καθεστώτος Assad που με την σειρά του χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία για στρατιωτική παρέμβαση στην Siria, για την δημιουργία μιας  no-fly ζώνης και για να βοηθήσει τις τζιχαντιστικές οργανώσεις να αυξήσουν την πίεση ενάντια στο PYD. Δεύτερος, το AKP προσπαθεί να σταθεροποιήσει την διπλωματική και στρατιωτική θέση του σαν προστάτης των σουνιτών μεταναστών που του θα του επέτρεπε επίσης να προωθήσει απαιτήσεις επί της Συρίας. Τρίτος, όπως ήδη γνωρίζετε, το AKP χρησιμοποιεί τους μετανάστες σαν απειλή ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή την στιγμή, φαίνεται πως μόνο αυτή η στρατηγική αποκαλύπτεται νικηφόρα. Όταν το AKP κήρυξε πόλεμο στους κούρδους εκτέθηκε στις κριτικές και στις κυρώσεις από πλευράς ΕΕ και, για να ελαττώσει αυτό τον κίνδυνο, άρχισε αμέσως να επιτρέπει οι μετανάστες να εισρέουν ελεύθερα στην Ευρώπη. Έχοντας μεταφέρει το μήνυμα, η UE έμεινε να κοιτάζει την ώρα που το  τουρκικό κράτος εκπλήρωνε σφαγές. Στο τέλος και οι τούρκοι φιλελεύθεροι έχασαν την εμπιστοσύνη που είχαν στην UE.

Περισσότερο από μιαν εμπεριστατωμένη ανάλυση, προτιμήσαμε να προσφέρουμε κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς για να διευρύνουμε την οπτική γωνία επάνω στο σενάριο του παγκοσμίου πολέμου. Ελπίζουμε πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν βάση για επιπλέον αναλύσεις.

Θέλουμε να δούμε την ελευθερία πριν πεθάνουμε!

Τα θέλουμε όλα!

 

* Δημοσιεύτηκε και στο σάϊτ Dinamopress. Μετάφραση από τις συντακτικές ομάδες του Commonware και Dinamopress.

http://www.commonware.org/index.php/cartografia/665-guerra-civile-in-medio-oriente