μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

H εμπειρία της επανάστασης. Η Eddi και ο Jacopo επέστρεψαν από τη Βόρεια Συρία

Stampa

 

44316

 

Η εμπειρία της επανάστασης. Η Eddi και ο Jacopo επέστρεψαν από την Βόρεια Συρία

Η Eddi και ο Jacopo μόλις επέστρεψαν στο Torino αφού πέρασαν τους τελευταίους εννιά μήνες στο συριακό Κουρδιστάν. Τους ζητήσαμε να μας μιλήσουν γι αυτή την εμπειρία. Γιατί δυο νεαροί ιταλοί αποφάσισαν να παν στη Συρία; Ποια ήταν η επίπτωση με τον πόλεμο, ο αντίκτυπος; Τι σημαίνει συγκεκριμένα μια κοινωνική επανάσταση στα 2018; Πως μια ριζοσπαστική αλλαγή στον τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας επηρεάζει τους ανθρώπους; Μια συνέντευξη επεξεργασμένη από το Infoaut

 

O Jacopo στρατεύτηκε στις αστικές δομές της επανάστασης ενώ η Eddi στρατολογήθηκε στις ypj, τις μονάδες προστασίας των γυναικών. Αμφότεροι πήραν μέρος στην αντίσταση της Αφρίν ενάντια στην επίθεση του τουρκικού στρατού τον περασμένο φεβρουάριο.

Ε. Μόλις επέστρεψα από την βόρεια Συρία όπου πέρασα σχεδόν εννιά μήνες, έφτασα εκεί σαν πολίτης, στη συνέχεια εντάχτηκα στις ypj, τις μονάδες υπεράσπισης των γυναικών. Πήρα μέρος στην υπεράσπιση της ένοπλης επανάστασης στην Συρία του Βορά.

J. Εγώ πήγα εκεί, πήγαμε μαζί, πρώτα απ’ όλα, είχα ακούσει να μιλούν για μια επανάσταση στην Μέση Ανατολή, εκείνο που ξέρεις είναι ότι υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα, πολλά πράγματα που δεν φαίνονται παράξενα και σε εμάς, όπως η εξουσία του λαού με τις κοινότητες, οπότε πήγα να δω πως ήταν.

Ε. Τι είναι αυτό που βρίσκουμε εκεί, νομίζω πως είναι αρκετά εντυπωσιακό, γιατί αυτό που μας εντυπωσιάζει εδώ στην πατρίδα είναι οι εξωτερικές αλλαγές, είναι οι πληροφορίες που έχουμε για το πως μπορεί ν’ αλλάξει η οργάνωση της κοινωνίας. Όταν κάποιος φτάνει εκεί βλέπει ποια είναι τα αποτελέσματα των αλλαγών, η κυκλικότητα, πως μέσα στην κοινωνία γεννιέται μια νέα μορφή οργάνωσης, και πως αυτή η νέα μορφή οργάνωσης αλλάζει την ίδια την κοινωνία. Σαφώς η αυτονομία των γυναικών και για εμένα στάθηκε η πιο δυνατή επίδραση, κάθε μορφή απόφασης, δηλαδή οργάνωσης, στις κοινότητες, σε όλες τις επιτροπές την διαχειρίζονται με το σύστημα της συν-προεδρίας , υπάρχει πάντα ένας υπεύθυνος και μια υπεύθυνη. Οι γυναίκες επιπλέον οργανώνονται αυτόνομα, ξεκινώντας από την ιδιαιτερότητα των αναγκών τους.

J. Οι κοινότητες είναι το όργανο της εξουσίας στην επικράτεια, και ξεκινά από το περιβάλλον της καθημερινότητας. Υπάρχουν ομάδες εκατό οικογενειών, για παράδειγμα, που συναντώνται, συζητούν και αποφασίζουν σχετικά με αυτά που συμβαίνουν στην περιοχή τους, για παράδειγμα την άμυνα, την ασφάλεια. Υπάρχουν δυνάμεις που ονομάζονται δυνάμεις υπεράσπισης της κοινωνίας, που είναι αυτοοργανωμένες από τις κοινότητες, οι οποίες τριγυρνούν και  εποπτεύουν, ελέγχουν, επιβλέπουν την περιοχή της κοινότητας, φυσικά είναι άνθρωποι από την γειτονιά, των εκατό οικογενειών που προστατεύουν, συνεπώς, γνωρίζουν πολύ καλά τους πάντες, οπότε δεν πρόκειται για μια ‘αστυνομική’ προστασία όπως την βλέπουμε στα δικά μας μέρη, δεν υπάρχει ο φόβος, η υποψία απέναντι σε αυτούς που τριγυρνούν και πρέπει να σε ‘προστατέψουν’ που υπάρχει σε εμάς, αλλά είναι η κοινότητα που δίνει στον εαυτό της αυτό το εργαλείο, που είναι επίσης συχνά μια μορφή προστασίας και προς τα έξω.

E. …ένα κοινωνικό σώμα του οποίου η συνοχή δεν είναι εξωτερική, εξωγενής, με την έννοια πως υπάρχει η ανάληψη ευθύνης προς αυτόν που βρίσκεται κοντά, είναι κάτι που για εμάς που ερχόμαστε από μια δυτική μητρόπολη είναι καταπληκτικό, μας εκπλήσει.

J. Αυτό που βρήκα όταν έφτασα εκεί, που μου έκανε εντύπωση, δεν το περίμενα κατ’ αυτό τον τρόπο, ήταν το πόσο βαθιές είναι οι ρίζες που έχει αυτή η επανάσταση στην κοινωνία, κατάλαβες; είναι κάτι..πηγαίνεις στις οικογένειες, μιλάς με τους ανθρώπους, είναι πολύ συνειδητοποιημένοι για εκείνο που κάνουν, που χτίζουν, βρίσκεις ανθρώπους που δεν έχουν σπουδάσει που είναι επαναστάτες, παίρνουν μέρος στην επανάσταση, είναι άνθρωποι κανονικοί, σου κάνουν πολιτικές συζητήσεις με βάθος, με ματιά διεισδυτική, σου μιλούν για την κατάσταση τους, για την επανάσταση, για την παγκόσμια κατάσταση, κουβέντες ιδιαίτερα επιτυχημένες, που βρίσκουν στόχο, βλέπεις πως δεν υπάρχει ο φόβος για πράγματα από περασμένες εμπειρίες, λάθη παρελθόντων καταστάσεων, η αναβίωση μιας προπαγάνδας, ακέφαλος δογματισμός.

E. Εάν ανοιχθείς σε μια τέτοια εμπειρία, αν αρχίσεις να παίρνεις μέρος σε αυτό το σύστημα, εάν έρθεις σε επαφή με αυτή την κοινωνία, οπωσδήποτε θ’ αλλάξεις, η επιλογή να παραμείνω εκεί ήταν επειδή αυτή η αλλαγή ήταν βαθύτατη, για να πραγματοποιήσω και την δική μου μάχη, έπρεπε να μείνω εκεί να την πολεμήσω την μάχη μου, δεν μπορούσε να γίνει στις πλάτες κάποιου άλλου.

J. βρεθήκαμε σε μια μικρή συνέλευση, την ώρα που διεξάγονταν μια συζήτηση, όπου υπήρχαν μερικοί οι οποίοι, κατά κάποιον τρόπο έθεσαν υπό αμφισβήτηση αυτή τη σύνθετη φύση της επανάστασης – άραβες, κούρδοι, τουρκομάνοι – έλεγαν: εμείς οι κούρδοι αξίζουμε περισσότερο, ήμαστε καλύτεροι. Δεν μιλούσα ακόμη πολύ καλά την γλώσσα, καταλάβαινα πως η κουβέντα που γίνονταν ήταν αυτού του τύπου, όμως, ο υπεύθυνος εκεί μέσα, σε εκείνη την ζώνη της πόλης, άμεσα ξεκαθάρισε πως αυτά που λέγονταν δεν είχαν βάση, ξέκοψε αμέσως αυτές τις αντιρρήσεις γύρω από την πολιτιστική και γλωσσολογική διαφοροποίηση, έλεγε: »μα πως; γιατί πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι περισσότερο σε κάποιον μοναχά επειδή είναι κούρδος, την ώρα που πολλοί άραβες έχουν πέσει στα πεδία των μαχών μάρτυρες, για να υπερασπιστούν αυτή την γη όπου ζούμε όλοι μαζί, ενάντια στο Daesh. Πήγαινε, έλεγε, στο κοιμητήριο των μαρτύρων, και κοίταξε πόσοι άραβες είναι θαμμένοι δίπλα στους κούρδους, συνεπώς, αυτό είναι που μας ενώνει.

E. Αυτός που είναι διοικητής κινδυνεύει περισσότερο, όχι λιγότερο, δεν στέκεται πίσω επειδή διοικεί, όντας διοικητής δίνεις το παράδειγμα, διακινδυνεύεις περισσότερο, διότι κάθε θέση διοίκησης είναι υπευθυνότητα, δεν είναι κυριαρχία, οπότε δεν υπάρχει κανένα προνόμιο, δεν έχει κάποιο είδος εξουσίας απέναντι στους άλλους με την μορφή κυριαρχίας, σίγουρα είναι μια στρατιωτική δομή, χρειάζεται κάποιος να διοικεί, πάντα υπάρχει η διοικητική αλυσίδα, μα φυσικά είναι μια αλυσίδα υπευθυνότητας, όχι κυριαρχίας, είναι κάτι που το κάνουν όλοι μαζί, αλλά ενώ εγώ φροντίζω για την ένοπλη υπεράσπιση αυτής της κοινωνίας, εσύ πρέπει να την οικοδομήσεις, και το γεγονός πως αυτό αντανακλάται επάνω μου, σ’ εμένα με το καλάσνικοφ στα χέρια, με καθιστά μέρος αυτής [της διαδικασίας-της κοινωνίας].

J. Μερικές φορές νομίζεις το πως να κάνεις εκεί την επανάσταση είναι ευκολότερο απ’ ότι εδώ σε μας, είναι μια σκέψη που εύκολα έρχεται σε κάποιον. Υπάρχουν αντικειμενικές συνθήκες, το πως είναι φτιαγμένη η κοινωνία, οπότε αυτό μπορεί να έχει κάποιο νόημα, λες, η κοινωνία είναι διαφορετική, προσπαθείς να εξεγερθείς, να τα αλλάξεις όλα,  από ένα σημείο και μετά είναι πολυπλοκότερο να θέσεις σε κίνηση τους ανθρώπους. Εκείνο επάνω στο οποίο πρέπει να στοχαστούμε, να προβληματιστούμε, είναι το γεγονός πως δεν είναι ευκολότερα εκεί τα πράγματα, και αυτό γιατί  εκείνη η επανάσταση βασίζεται στο γεγονός ότι υπήρξαν δεκάδες χιλιάδες νεκροί.

E. Στην Αφρίν, και όχι μόνο στην Αφρίν, η κατάσταση υπήρξε συγκλονιστική, εντυπωσιακή, από την άποψη πως, μεταξύ των ανθρώπων άνετα μπορούσε να ξεσπάσει..[..], εδώ έγινε ακριβώς το αντίθετο, ή θα σωθούν όλοι ή δεν θα σωθεί κανένας, …[..], κάποια στιγμή δεν υπήρχε πλέον νερό, η Αφρίν ήταν περικυκλωμένη εδώ και χρόνια, κανείς δεν έφυγε, αντιθέτως, οργανώθηκαν για να αντισταθούν, την στιγμή που πραγματοποιήθηκε η επίθεση και ξέσπασε ο πόλεμος οι πολίτες αντί να φύγουν παρέμειναν στην πόλη τους, μάλιστα έφτασαν καινούργιοι πρόσφυγες, απ’ όλα τα μέρη της βόρειας Συρίας.

J. H επίδραση που έχει ο πόλεμος στον καθένα είναι διαφορετική, ακόμη και πριν δει τον πόλεμο.  Είναι διαφορετικό να ζεις από κοντά τον πόλεμο. Στην βόρεια Συρία τελικά τον πόλεμο τον νιώθεις, τον αντιλαμβάνεσαι αμέσως. Σίγουρα ο αντίκτυπος στην αρχή είναι διαφορετικός, είναι κάτι στο οποίο δεν ήμαστε συνηθισμένοι, πρέπει πάντα να λογαριάζεσαι με την κοινωνία, πρέπει να προστατεύσεις τον εαυτό σου, υπάρχουν για παράδειγμα τα παγιδευμένα αυτοκίνητα ή οι άνθρωποι βόμβες του Isis, τριγυρνάς, πηγαίνεις να φας σε οικογένειες, όλοι έχουν ένα παιδί που έπεσε μάρτυρας, βλέπεις τραυματίες,  ανθρώπους δίχως πόδια, αρχίζεις λοιπόν σταδιακά να αντιλαμβάνεσαι τον πόλεμο αλλιώς, αν και…E. δεν έχεις μπροστά σου όλο το πανόραμα, είναι μια καταστροφή ο πόλεμος, κάτι ιδιαίτερο, η Συρία είναι μια πανέμορφη χώρα, αλλά πονάει όταν την διασχίζεις, γιατί κάποια στιγμή, ειδικότερα για εμάς που δεν ήμαστε συνηθισμένοι, το μάτι κουράζεται με αυτή την ερήμωση, την θλίψη, την απογοήτευση που αφήνουν τα ερείπια,

J. Είναι απαίσιο, φαντάσου ήταν εκεί ο Ερντογάν με τον ρώσο υπουργό Εξωτερικών που συναντιούνται σε κάποια διπλωματική συνάντηση, σε κάποιο πεντάστερο ξενοδοχείο με το διάλειμμα τους για καφέ που μοιάζει με το γεύμα της πρώτης Κοινωνίας, και μιλούν για τα γεωστρατηγικά τους συμφέροντα, που γι αυτούς είναι περισσότεροι ψήφοι στις εκλογές, χρήματα, πελατείες, επιχειρήσεις, αυτά τα πράγματα, και αποφασίζουν, στην πολυθρόνα, μπροστά στις τηλεκάμερες, να κάνουν τον πόλεμο. Και μετά, εσύ τον πόλεμο τον βλέπεις, είσαι εκεί, βόμβες που πέφτουν ανάμεσα σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, νιώθεις ανήμπορος, να είσαι κάτω από αυτή την διαστρωμάτωση, αυτή την φοβερή ιεραρχία, της κοινωνίας μας, και αυτό είναι ένα στοιχείο που με σημάδεψε, γιατί οι άνθρωποι που ζουν εκεί, αντιθέτως, για να υπερασπιστούν ένα ιδανικό επανάστασης και κοινωνίας διαφορετικής, συλλογικότητας και ανθρωπιάς διαφορετικής, είναι τόσο θαρραλέοι, γενναιόδωροι, είναι αυτοί που στη συνέχεια πεθαίνουν εξ αιτίας αποφάσεων ανθρώπων σαν κι εκείνους!

E. Και εγώ τι κάνω μπροστά σε όλο αυτό; Εκείνο που μπορώ να κάνω είναι να δώσω ότι έχω και δεν έχω, ώστε αυτή να μην είναι η τελευταία λέξη, εκείνη εκεί η έκφραση να μην είναι η τελευταία διεγερτική κραυγή αυτής της γης!

 

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Από το άτομο στην κοινωνία, η ουσιαστική ουτοπία της Ροζάβα, Rojava

Το βιβλίο της γερμανικής ιστοσελίδας πληροφόρησης Lower Class Magazine βγαίνει στην Ιταλία, μια μακρά έκθεση- reportage από το Κουρδιστάν που επικεντρώνεται στην ανάλυση των εργαλείων του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και της υλοποίησής του. Σε ένα διπλό επίπεδο: εκείνο το προσωπικό, για το άτομο, την δημιουργία του νέου ανθρώπου, και εκείνο το συλλογικό, τον μετασχηματισμό της κοινωνίας

“Για εμάς ιδεολογία, τρόπος ζωής και στρατιωτικός αγώνας στέκονται μαζί, είναι το ίδιο πράγμα, είναι ένα και το αυτό. Δεν είναι ότι τριγυρνάμε με το Καλάσνικοβ στο ένα χέρι και ένα βιβλίο στο άλλο, αλλά ο τρόπος ζωής μας βασίζεται στην ενότητα της επαναστατικής σκέψης και της καθημερινής πρακτικής”.

Τα λόγια του Heval Azad, που συλλέγονται από το περιοδικό Lower Class, είναι η καρδιά της επανάστασης που βρίσκεται στα σκαριά στο Κουρδιστάν: η προσωπική πορεία του μεμονωμένου επαναστάτη και η συλλογική πορεία ολόκληρης της κοινωνίας. Αφηγημένη από πολλές απόψεις και οπτικές, πρωταγωνίστρια βιβλίων, ρεπορτάζ, ντοκιμαντέρ που προσθέτουν η καθεμιά ένα κομμάτι σε μια μοναδική και συγκεκριμένη διαδικασία, πραγματική, η διαδικασία του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Ροζάβα βρήκε μια επιπλέον φωνή στο «Μια πραγματική ουτοπία, Un’utopia concreta «: το μονοπάτι που ακολουθούν οι άνθρωποι που το χτίζουν.

Το βιβλίο, «Μια ουσιαστική ουτοπία. Τα βουνά του Κουρδιστάν και η επανάσταση στη Ροζάβα: ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο «που δημοσιεύθηκε στην ιταλική γλώσσα από το Rete Kurdistan (Unaltrastoria, σελίδες 220, 16 ευρώ) θα παρουσιαστεί σήμερα στο Acrobax στη Ρώμη στη Via della Vasca Navale 6 στις 18.30) . Ένα μεγάλο ρεπορτάζ, παιδί των ταξιδιών στο Κουρδιστάν μιας ομάδας γερμανών δημοσιογράφων μεταξύ του 2016 και του 2017, που αντιμετωπίζει τη Ροζάβα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, που εμβαθύνει τις ψυχές της επανάστασης και τις φυσικές αντιθέσεις της, που μέσω της αφήγησης των δημοσιογράφων του Lower Class Μagazine – ενός γερμανικού ιστότοπου πληροφοριών δραστήριου από το 2013, που αφιερώνεται στην ανάλυση γεγονότων ανά τον κόσμο, από τη Μέση Ανατολή έως τη Λατινική Αμερική – φέρνει τον αναγνώστη μέσα στην Ιστορία.

Η πραγματικότητα της επανάστασης είναι η πραγματικότητα των τόπων, που περιγράφονται και ζωγραφίζονται μεταξύ των σελίδων, καθιστώντας ευκολότερη την απεικόνιση στο φαντασιακό του περιβάλλοντος και των πρωταγωνιστών, των στόχων και των φόβων τους. Ένα δημοσιογραφικό αλλά ταυτόχρονα μαχητικό, αγωνιστικό ντοκουμέντο, ένα μείγμα ανιχνεύσιμο στις μαρτυρίες των δημοσιογράφων που έχουν ζήσει επί μήνες δίπλα στον πληθυσμό, στα σπίτια των γυναικών και στα σπίτια του λαού, των μονάδων λαϊκής άμυνας Ypg και Ypj.

Αναδυόμενο είναι το διπλό επίπεδο της επανάστασης, δύο αναγκαιότητες που συναντιούνται δίδοντας πλαστικότητα στην αλλαγή: το ατομικό επίπεδο, του ατόμου, που εννοεί την πολιτική ως κύρια δραστηριότητα της καθημερινής ζωής, και το συλλογικό επίπεδο, η κοινή πορεία προς έναν αναγνωρισμένο στόχο που συνοψίζεται καλά με την κουρδική λέξη Rehevalti, το αίσθημα κοινότητας ανάμεσα σε συντρόφισσες και συντρόφους που έχει στη βάση το σχηματισμό του νέου ανθρώπου θεωρημένο από τον αρχηγό του Pkk Ocalan. Και μέσω του νέου ανθρώπου η δημιουργία μιας νέας κοινωνίας, δυνατή μόνο μέσω της μετατροπής της ατομικής και συλλογικής νοοτροπίας.

Μέσα στις σελίδες βρίσκει χώρο η περιγραφή των τόπων, του περιβάλλοντος, του φυσικού πλούτου του, η φιλοσοφία του Ocalan, η οποία, μέσω της καθημερινής εργασίας και κατάρτισης, γίνεται συγκεκριμένη, γίνεται πραγματικότητα, η αυτοκριτική και η αυτο-ανάλυση, βασικά-θεμελιώδη εργαλεία για την προώθηση της διαδικασίας. Και υπάρχουν τα φυσικά κοινωνικά εμπόδια, η συνειδητοποίηση της ύπαρξής τους και, συνεπώς, η ανάγκη της δράσης βήμα προς βήμα, χωρίς ρήξεις ούτε επιβολές.

“Ένα από τα πιο εντυπωσιακά πλεονεκτήματα του κουρδικού κινήματος κατά τη γνώμη μου είναι ότι κατά το διάστημα αυτό κατάλαβε τη διαλεκτική των προσωπικών, συλλογικών και κοινωνικών αλλαγών στο σύνολό τους και τις έθεσε σε εφαρμογή – γράφει στο βιβλίο ο Peter Schaber, συντάκτης του περιοδικού Lower Class και το 2017 μέλος των YPG στην επιχείρηση απελευθέρωσης της Raqqa – Ένα μέρος αυτού του αγώνα λαμβάνει χώρα μέσα μας. Οι σχέσεις-δεσμοί με το καπιταλιστικό σύστημα, την πατριαρχία και το Κράτος θα ξεπεραστούν όταν τα κακά χαρακτηριστικά που κληρονομήσαμε θα εγκαταλειφθούν. Το δεύτερο επίπεδο ασχολείται με τον τρόπο ζωής στην συλλογικότητα τους, με συντρόφισσες και συντρόφους, στο περιβάλλον τους, με τον πληθυσμό. Το τρίτο επίπεδο στοχεύει στην επανάσταση της κοινωνίας στο σύνολό της, τελικά σε παγκόσμιο επίπεδο”.

Ένα κείμενο που πρέπει να διαβάσουμε για να κατανοήσουμε καλύτερα μια διαδικασία που προσελκύει την προσοχή πολλών δυτικών αριστερών κινημάτων, τα οποία σήμερα συχνά αδυνατούν να διατυπώσουν νέες στρατηγικές για την ανάλυση της πραγματικότητας, αλλά έχοντας επίγνωση της ανάγκης για ένα παγκόσμιο δίκτυο αντίστασης στον νεοκαπιταλισμό. Με αυτή την έννοια, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η εστίαση που αφιερώνει η «Μια συγκεκριμένη-ουσιαστική ουτοπία», “Un’utopia concreta”, στην οικονομία της Ροζάβα, στις νέες μορφές αυτοδιαχείρισης και συνεταιρισμού.

Από Nena News

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

«Heval, η επανάσταση είναι μακρά»: μια επιστολή του Jacopo από την Βόρειο Συρία

Stampa

 

32014

Από την σελίδα FB του Jacopo, νεαρού τορινέζου που βρίσκεται στο Kurdistan ο οποίος υπήρξε μάρτυρας της εισβολής στην Afrin από πλευράς του τουρκικού στρατού.

«Heval, la rivoluzione è lunga»: una lettera da Jacopo dalla Siria del Nord

Η αντίσταση της Afrin δεν έχει τελειώσει. Υπάρχει ο πληθυσμός, που τον ξερίζωσαν από τη γη του, που θέλει να επιστρέψει ελεύθερος στα σπίτια του. Υπάρχει ο αντάρτικος πόλεμος κατά της κατοχής. Η αντίσταση εξακολουθεί να υπερασπίζεται ολόκληρη την επανάσταση, επειδή υπάρχει ο πραγματικός κίνδυνος εισβολής του τουρκικού στρατού και των τζιχαντιστών ολόκληρης της Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας. Αυτή τη στιγμή ακριβώς που η φωνή των καρχαριών ανυψώνεται και πάλι σε χορωδία από τα πλούσια παλάτια και summit τους που περιβάλλoνται από την πολυτέλεια, που με την ελαφρότητα λίγων λέξεων, καταστρέφουν εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, αποτεφρώνουν σώματα, συντρίβουν έργα τέχνης, ξεκοιλιάζουν παιδάκια. Επιπλέον, υπάρχει η καθημερινή δουλειά για την υπεράσπιση και την οικοδόμηση της επανάστασης στην κοινωνία και στη νοοτροπία της, χωρίς παύσεις, διότι ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές δεν θα θέλαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό.

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εκκένωσης, η απομάκρυνση από την Αφρίν υπήρξε δύσκολη. Με άφησε με συγκρουόμενα συναισθήματα που με σπαράσσουν για εβδομάδες. Όμως μακριά από τους συνεχείς βομβαρδισμούς, από την πολιορκία στην πόλη, από την καθημερινή πραγματικότητα του πολέμου, μια περίοδος σχετικής ηρεμίας ευνοεί κάποιες σκέψεις, κάποιους προβληματισμούς. Δεν συνηθίζω συχνά να μοιράζομαι αυστηρά προσωπικές σκέψεις και συναισθήματα, πολύ λιγότερο στις διάφορες συνεντεύξεις για εφημερίδες ή τηλεοπτικές εκπομπές που έτυχε να παραχωρήσω.

«Τι σε έφερε, τι σε οδήγησε εκεί; Τι έμαθες; Φοβάσαι; Γιατί νιώθεις αυτή την επανάσταση και δική σου;» Ερωτήσεις σαν αυτές σε απευθείας σύνδεση από λίγα λεπτά μπροστά σε ένα ακροατήριο αγνώστων. Τι μπορώ να σας πω; Δύο και μισό μήνες που φαινόταν σαν μια ζωή, κάθε μέρα που περνούσε μοιάζει μια εβδομάδα, ένα μήνα. Αλλά όλα τα γεγονότα παρέμειναν ζωντανά στη μνήμη σαν να είχαν συμβεί την προηγούμενη μέρα. Έχοντας λογαριαστεί με την προοπτική του θανάτου μου, των φίλων μου και εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, αφού αντιμετώπισα την προοπτική αντίστασης μέχρι τέλους σε μια πόλη πολιορκημένη από τους τζιχαντιστές και τον δεύτερο στρατό του ΝΑΤΟ … Πώς μπορώ να σας το εξηγήσω; Δεν είμαι σε θέση. Υπερασπίστηκα τον εαυτό μου πίσω από τα πιο απρόσωπα, αν και έγκυρα κίνητρα. Είναι η επανάσταση του αιώνα μας, είναι ένα παράδειγμα που πραγματοποιείται μιας αυτο-οργανωμένης κοινωνίας, στην οποία αλλάζουν ριζικά οι κοινωνικές σχέσεις απομακρυνόμενες από εκείνες τις καπιταλιστικές και πατριαρχικές. Είναι μια ελπίδα για όλους, γι ‘αυτό πρέπει να υπερασπιστεί. Λέγοντας αυτά μοιάζει μικρό πράγμα, δεν ακούγεται σπουδαίο.

Στην πραγματικότητα, οι απαντήσεις αγγίζουν πολύ πιο βαθιά ερωτήματα, ζητήματα, αλλά ίσως μπορούν να γίνουν κατανοητά μόνο από εκείνους που ονειρεύονται την επανάσταση και αναρωτιούνται για το πώς να μεταμορφώσουν τον εαυτό τους – τη δική τους προσωπικότητα, τη δική τους νοοτροπία, τις σχέσεις τους – για να τη ζήσουν, για να βρεθούν και να είναι καθημερινά στο ύψος των περιστάσεων.

Όντως δεν είναι ένα εκ των πραγμάτων ταξικό φαινόμενο, της φυλής ή της γλώσσας που μας κάνει περισσότερο ή λιγότερο επαναστάτες. Λιγότερο ή περισσότερο διατεθειμένoυς να θέλουμε να μεταμορφώσουμε την κατάστασή μας. Το να είμαστε επαναστάτες είναι ένα άλλο πράγμα. Η προσκόλληση στην επανάσταση είναι πρώτα από όλα υποκειμενική, μια μεταμόρφωση της προσωπικότητας μας. Είναι ένας αγώνας πρώτα απ ‘όλα με τους εαυτούς μας και την κληρονομιά αιώνων κυριαρχιών που έχουν χαραχθεί στην εκπαίδευση και τη συμπεριφορά μας. Οι σχέσεις εξουσίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης βασίζονται σε μια νοοτροπία που τις χτίζει, τις αποδέχεται και τις ενισχύει. Μόνο σε μια δεύτερη στιγμή εμπεριέχονται, ενσαρκώνονται στην αντικειμενικότητα του εκβιασμού των μισθών, της πατριαρχικής βίας, της αστυνομίας ή των τεθωρακισμένων.

Ένας αγωνιστής, ένας στρατευμένος πρέπει να είναι καλός οργανωτής, αγκιτάτορας, να ξέρει να αναλαμβάνει καθήκοντα και ευθύνες. Ωστόσο, εάν εστιάσαμε μόνο σε αυτά τα χαρακτηριστικά, θα κλείσουμε τον εαυτό μας σε μια τελετουργική και απάνθρωπη αντίληψη της πολιτικής. Αν εξαλείψουμε την ανθρώπινη πλευρά, το μίσος για την αδικία, την ενσυναίσθηση για τους καταπιεσμένους και τους αγώνες τους για ελευθερία, τι μένει από εμάς; Θα έχουμε πάντοτε τη δικαιολογία, συγκαλυμμένη σε ορθολογισμό, για να αποστασιοποιηθούμε, να πάρουμε αποστάσεις, να μην δράσουμε και να αποσυρθούμε μπροστά στην ανάγκη να αντιμετωπίσουμε τον κοινό εχθρό. Θα είμαστε πάντα σε θέση να θεσπίσουμε ένα νέο όριο πέρα από το οποίο θα μπορούσαμε να παραμείνουμε αδιάφοροι στους αγώνες και τα δεινά των συνανθρώπων μας, των ομοίων μας, σε σημείο να μας ενδιαφέρει μόνο η δική μας επιβίωσή.

Στην προσωπικότητά μας, που θέλουμε επαναστατική, ο αγώνας είναι συνεχής. Φοβήθηκα; Ναι, είναι φυσιολογικό. Πάνω απ ‘όλα στις πιο δύσκολες στιγμές, η εσωτερική μάχη γίνεται σαφής. Και ο πόλεμος σου χτυπάει στο πρόσωπο χωρίς μεσολάβηση τις αλήθειες σου – όχι μόνο ως επαναστάτη, αλλά ως ανθρώπινο ον. Ο πειρασμός να σώσεις τον εαυτό σου ξεχωριστά, ατομικά μεγαλώνει, επιλέγοντας τον πιο βολικό τρόπο, την πιο βολική ζωή, ή εγκαταλείποντας τον αγώνα. Να κάνεις ένα βήμα πίσω, γιατί τελικά μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό που μας προσφέρεται μέσα στο σύστημα: «Αλλά γιατί δεν έμεινα ήσυχος στο σπίτι μου; Γιατί δεν φεύγω;» είναι αυτό που σκέφτηκα σε ορισμένες στιγμές – και είμαι πεπεισμένος ότι και πολλοί άλλοι το έκαναν. Να κάνουμε πίσω, να αποδράσουμε σε μια ζωή που ξοδεύεται στην εργασία για την επιβίωση, να κοιμηθούμε και να βρούμε διεξόδους και την παρηγοριά με την οποία να καταναλώσουμε τον ελεύθερο χρόνο μας. Θα σήμαινε την εγκατάλειψη της επανάστασης. Προδοσία, να προδώσουμε.

Η σκέψη τρέχει στους συντρόφους που έπεσαν ή τραυματίστηκαν, εκείνους με τους οποίους μοιράστηκα γεύματα, κρεβάτια, τον χρόνο. Εκείνους που γνώρισα για λίγα λεπτά κάτω από τις επιθέσεις του εισβολέα ή εκείνους που δεν γνώρισα ποτέ, αλλά με τους οποίους θα είμαι πάντα δεμένος από το κοινό όνειρο που μας οδήγησε να υπερασπιστούμε την Αφρίν και την επανάσταση. Οι μνήμες και τα συναισθήματα καίνε μέσα μου: «δεν έχω κάνει αρκετά. Δεν στάθηκα στο ύψος τους «. Το αίσθημα της προδοσίας – μέσα μου βαθιά, προσωπικό – δεν αφορά μόνο τις ιδέες μας, αλλά είναι πάνω απ ‘όλα προς εκείνους τους συντρόφους που έχουν θυσιάσει τη ζωή τους για να τις πραγματοποιήσουν.

«Heval, η επανάσταση είναι μεγάλη, μακρά. Θα υπάρξουν πολλές άλλες ευκαιρίες και είναι καθήκον ενός επαναστάτη να κάνει ό, τι είναι δυνατό για να είναι έτοιμος «. Αυτή η μορφή προδοσίας είναι μέρος της ζωής και της ανάπτυξης μιας επαναστατικής προσωπικότητας: κάθε φορά που έχει μια πατριαρχική συμπεριφορά, κάθε φορά που τα προσωπικά συμφέροντα βλάπτουν τα συλλογικά, κάθε φορά που σταματάμε μπροστά στον φόβο, κάθε φορά που η συμπεριφορά μας δεν ανταποκρίνεται στις ιδέες μας. Κανείς δεν είναι τέλειος επαναστάτης, διότι το ταξίδι δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Αλλά η δέσμευση για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας με επαναστατική έννοια πρέπει να είναι το βαθύτερο συναίσθημά μας, το σταθερό σημείο αναφοράς μας, συνεχές. Η απόρριψη είναι η αληθινή προδοσία, η παραίτηση.

Από την επανάσταση της Συρίας του Βορρά

18/04/2018

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/heval-la-rivoluzione-e-lunga-una-lettera-da-jacopo-dalla-siria-del-nord

διεθνισμός, internazionalismo

Η κατάληψη της Αφρίν σαν αρχή της διάσπασης της Συρίας – L’occupazione di Afrin come inizio della spartizione della Siria

Το σενάριο της κατανομής της Συρίας σε τρία μέρη γίνεται πραγματικότητα. Με την κατοχή της Afrin από το τουρκικό Κράτος, ο διαχωρισμός έχει αρχίσει πραγματικά. Η θέση των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της ΕΕ και των Ηνωμένων Εθνών σε σχέση με τις επιθέσεις της Τουρκίας κατά της Αφρίν δείχνει την απεριόριστη υποστήριξη για την κατάληψη και τις περαιτέρω σφαγές.

Μια Συρία χωρίς αντιφάσεις μεταξύ εθνοτικών ομάδων, θρησκειών και ομολογιών πίστεως, χωρίς απαιτήσεις για το πετρέλαιο και το έδαφος ή με τα παλιά σύνορα, δεν είναι βολική ούτε για τη Ρωσία ούτε για τις ΗΠΑ. Γιατί η υποστήριξη μιας τέτοιας Συρίας θα σήμαινε στήριξη στο αυτόνομο-δημοκρατικό καντονικό σύστημα που τέθηκε σε εφαρμογή στη βόρεια Συρία και τη Ροζάβα. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία με την Συρία χωρισμένη στα τρία δεν θέλουν να θέσουν τέρμα στις αντιθέσεις και τις εντάσεις μεταξύ λαών, θρησκειών και ομολογιών πίστεως, αλλά αντίθετα θέλουν να τις κρατήσουν ζωντανές και με αυτό τον τρόπο να δημιουργήσουν εξάρτηση. Η άνετη και σίγουρη για τον εαυτό της θέση του Ερντογάν και των εκπροσώπων του τουρκικού Κράτους δεν απορρέει από την εμπιστοσύνη στις δικές τους δυνάμεις αλλά από τη συμμετοχή τους στο σχέδιο μιας «Συρίας χωρισμένης στα τρία» από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία.

Ελλείψει έκτακτων εκπλήξεων, το αμερικανικό και το ρωσικό σχέδιο θα πραγματοποιηθεί ως εξής: η περιοχή γύρω από το Efrîn-Ezaz-Mare-El Bab-Cerablus θα παραδοθεί στην Τουρκία, Αλ Κάιντα, Al Nusra και IS, το τμήμα ανατολικά του Ευφράτη στην κουρδική-αμερικανική συμμαχία, στα δυτικά του Ευφράτη στο καθεστώς της Συρίας, Ρωσία και Ιράν

Δεδομένου ότι οι συμμαχικές ομάδες με την Τουρκία, λόγω της ανυποταξίας και της απληστίας τους για χρήματα και υλικά, στα εδάφη που τους παραδίδονται δεν θα διαδραματίσουν εποικοδομητικό ρόλο, ο έλεγχος της επικράτειας θα ανατεθεί στην Τουρκία. Τα ευρωπαϊκά Κράτη γνωρίζουν αυτό το σχέδιο και το υποστηρίζουν.

Η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη με την αλληλεγγύη της κατά της εισόδου στην Αφρίν έχει δείξει μεγάλη προσοχή. Τα γερμανικά, βρετανικά και γαλλικά μέσα ενημέρωσης κάλεσαν τις κυβερνήσεις τους να παρεμβαίνουν κατά της τουρκικής κατοχής. Αλλά οι σχετικοί παράγοντες στην Ευρώπη δεν έχουν ακούσει αυτές τις διαμαρτυρίες και περιμένουν το τέλος της κατοχής. Επειδή ένα μεγάλο μέρος των ομάδων που συμμετείχαν στον πόλεμο στο Ιράκ και στη Συρία βρίσκονται τώρα στην Τουρκία και την Ildib. Η Ευρώπη φοβάται μια διασπορά αυτών των ομάδων και θέλει να τις κρατήσει στη Συρία και την Τουρκία. Μέρος του σχεδίου είναι επίσης η παράδοση τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων στην Τουρκία σε αυτό το στάδιο, που αποφασίστηκε στο πλαίσιο της συμφωνίας του 2015 για τους πρόσφυγες, τα οποία, ωστόσο, δεν είχαν εκταμιευθεί αλλά παγώσει λόγω τεταμένων σχέσεων.

Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ βασίζονται στο γεγονός ότι οι 800.000 πρόσφυγες της Αφρίν δεν θα φθάσουν στην Ευρώπη και ότι μπορούν να ζήσουν με την υποστήριξη των καντονιών της Ροζάβα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι »ευτυχείς» να μην φορτώσουν την οικονομική επιβάρυνση στον ΟΗΕ. Ο εκτοπισμός ενός μεγάλου μέρους των προσφύγων που βρίσκονται στην Τουρκία στην κατεχόμενη Αφρίν δεν σημαίνει μόνο μια ανακούφιση για τον Ερντογάν, αλλά αντιπροσωπεύει επίσης ένα σημείο στο οποίο τα ΗΕ και η ΕΕ ήλπιζαν στα κρυφά.

Οι ΗΠΑ και η Ρωσία, οι οποίες φαίνεται να βρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους, γνώρισαν την πιο αδύναμη φάση τους στη Μέση Ανατολή πριν από τον πόλεμο στο Ιράκ και τη Συρία. Και οι δύο είχαν την ανάγκη για μια νέα αρχή στην πολιτική τους στη Μέση Ανατολή. Το σχέδιο της διάσπασης της Συρίας σε τρία μέρη ικανοποιεί σε μεγάλο βαθμό τις ανάγκες τους. Διότι ένα δημοκρατικό σύστημα που εγγυάται με αυτόνομο τρόπο την εσωτερική ειρήνη δεν θα αισθανόταν πλέον την ανάγκη των ΗΠΑ και της Ρωσίας.  Ένα δημοκρατικό σύστημα αυτού του είδους θα σήμαινε ότι η παρουσία της Ρωσίας και των ΗΠΑ στη Συρία δεν θα μπορούσε να διαρκέσει πολύ. Μια Συρία χωρισμένη σε τρία μέρη, για όλους εκτός από τις ΗΠΑ και τη Ρωσία σημαίνει ανασφάλεια και ένταση και συνεχή κρίση. Μια παρόμοια ένταση και κρίση οδηγεί τους ανθρώπους να στραφούν σε μια αρχή. Οι ΗΠΑ και η Ρωσία φαίνεται να είναι έτοιμες να αναλάβουν αυτό το ρόλο! Η κατάσταση κρίσης θα κρατούσε ζωντανές τις εντάσεις της περιόδου του εμφυλίου πολέμου. Αυτό δεν θα επέτρεπε στους συμμετέχοντες να επενδύσουν την ενέργεια και τους πόρους τους για χρήσιμα πράγματα, αλλά να αναπτύξουν δύναμη, εξοπλισμό, αποδυνάμωση του αντιπάλου κλπ.

Στο άρθρο μου της 29 σεπτεμβρίου 2014, έγραψα ότι το ισλαμικό κράτος IS ήθελε να ακυρώσει το υποδειγματικό μοντέλο για τη Μέση Ανατολή στο Κουρδιστάν.

Το ότι η Συρία πρέπει να χωριστεί στα τρία και ο λαός στην Συρία να κρατηθεί σε κατάσταση μόνιμης ανησυχίας, είναι «μικρές λεπτομέρειες», τόσο μικρές ώστε να μην μπορούν να αποτελέσουν εμπόδιο για την απαίτηση των ΗΠΑ να κατέχουν πετρέλαιο στη Συρία (ανατολικά του «Ευφράτη»], ή από τη Ρωσία (δυτικά του Ευφράτη) για τα επόμενα 20-25 χρόνια. Πριν από λίγο καιρό, ο καλλιτέχνης του Kirkuk Abdurrahman Kızılay συμμετείχε σε τηλεοπτική συζήτηση κατά την οποία ο συντονιστής τον ρώτησε για τον πλούτο του πετρελαίου στο Κιρκούκ και τα πραγματικά αφεντικά της πόλης. Ο Abdurrahman Kızılay δήλωσε εκείνη την εποχή: «Το Kirkuk ανήκει σε όλους, μακάρι ο Θεός να μπορούσε να καταραστεί το πετρέλαιο, μόνο να μπορούσε να στεγνώσει και εμείς θα ήμασταν ελεύθεροι». Πόσο καλά συνόψισε την κατάσταση τότε! Αλλά πόσο αλήθεια είναι η παροιμία στην Αφρική, πως το πετρέλαιο είναι τα κόπρανα του διαβόλου.

Αυτό το άρθρο εκδόθηκε αρχικά στις 19.03.2018 υπό τον τίτλο «İlahlar bölünmüş Suriye istiyor» στην εφημερίδα Yeni Özgür Politika. 

 – © Η αναπαραγωγή είναι δυνατή κατόπιν ρητής συναίνεσης της συντακτικής ομάδας – Riproduzione possibile DIETRO ESPLICITO CONSENSO della REDAZIONE di CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Σύντομοι εν θερμώ σχολιασμοί για την 10η Φεβρουαρίου στην Piacenza – Brevi annotazioni a caldo sul 10 febbraio a Piacenza

Stampa

 

51430

Σκέψεις σχετικά με την αντιφασιστική πορεία εναντίον της έδρας της Casa Pound.

Ας ξεκινήσουμε από το τέλος. Μια πορεία με συμμετοχή πάνω από τις προσδοκίες διασχίζει οργανωμένη και άγρια τους δρόμους shopping της πόλης, από όπου η Αστυνομική Διεύθυνση προσπάθησε με κάθε τρόπο να μην την αφήσει να περάσει. Κάποιοι περαστικοί είναι έκπληκτοι. Άλλοι, πολλοί, νέοι, μετανάστες, κοιτούν, εμπνέονται και συμμετέχουν με μια ανυπότακτη ενέργεια που εκπέμπει εκείνο το φίδι των ανθρώπων, χαμογελαστών και αποφασισμένων. Μια σειρά καραμπινιέρων έχει μόλις ανατραπεί και τραπεί σε φυγή. Με γυμνά χέρια και σπρώξιμο, με αυτόν τον τρόπο, που, ξεπερνώντας τον βρόγχο τον οποίο πολύ συχνά από το φόβο της καταστολής συναντούμε, αντιθέτως κάνει τις πλατείες ικανές να χτίσουν μεγάλη και νικηφόρα συμμετοχή τη στιγμή της σύγκρουσης. Η πορεία είχε ξεκινήσει εδώ και μία ώρα και η αστυνομία την είχε κλείσει από όλες τις πλευρές σε ένα τετράγωνο έχοντας την απαίτηση να σταματήσει εκεί, μια συνταγή που η πλατεία δεν αποδέχτηκε.

Ενώ η πορεία διασχίζει ελεύθερη τις κεντρικές πλατείες της Piacenza ακούγεται μια ομάδα παιδιών που ήρθαν μετά από το κάλεσμα του SI Cobas να τραγουδούν εν χορώ αυτό που ακούγονταν και την εποχή των περιφρουρήσεων στο Ikea το 2011-2012: «Κι εδώ πλατεία Tahrir! ». Πολλοί νέοι από τα σχολεία φωνάζουν «η Casa Pound θα κλείσει!». Υπάρχει μια αίσθηση δύναμης στα θραύσματα της ελευθερίας που κατακτά κανείς την ώρα της σύγκρουσης, και το κλαψούρισμα που τις τελευταίες εβδομάδες γίνεται όλο και περισσότερο αισθητό στους φασίστες που θα ήταν μια αήττητη και πολυάριθμη ορδή τελικά αφήνει περιθώρια και χώρο στην ικανότητα να δούμε τη δύναμή μας, τους αριθμούς μας (ενώ έρχονται από τις άλλες πόλεις τα νέα των δεκάδων και δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στις πλατείες). Δεν είναι πραγματικά η περίπτωση να γίνουμε εμείς πρώτοι θύματα της ρητορικής του Δημοκρατικού Κόμματος PD, το οποίο κάθε φορά φωνάζει για κατάσταση έκτακτης ανάγκης ώστε να μπορέσει να δημιουργήσει ad hoc εργαλεία κυβέρνησης. Αυτό που είδαμε στην πλατεία της Piacenza είναι η συγκεκριμένη δυνατότητα να συνδέσουμε τους αγώνες και τις οργανωτικές διαδρομές σε μια πρακτική που μπορεί να βλάψει τις άλλες πλευρές, να κατακτήσουμε αυτοβούλως τη δική μας βιωσιμότητα, την δική μας δυνατότητα ορθής πρακτικής, να δημιουργήσουν ένα χώρο συμμετοχής που να επιτρέπει να νικήσουμε την διχοτομία συναίνεση / σύγκρουση. Χθες, όσοι παρέμειναν πίσω, παρέμειναν μέχρι το τέλος, τόσοι πολλοί νέοι άρχισαν να ενδιαφέρονται, η πόλη έγινε άνω κάτω, αποσυντέθηκε, και τώρα ανοίγεται ένας χώρος δυνατοτήτων για να ανασυνταχθούν ορισμένα τμήματα σε μια ανταγωνιστική έννοια.

Παραφράζοντας τα λόγια του Furio Jesi, μόνο στη στιγμή της σύγκρουσης «την πόλη αισθανόμαστε αληθινά ως» haut-lieu «και ταυτόχρονα σαν τη δική μας πόλη: ακριβώς εξαιτίας του εγώ «και ταυτόχρονα των» άλλων «, δική μας, δεδομένου ότι είναι το πεδίο μιας μάχης που έχει επιλεγεί και την οποία έχει επιλέξει η κοινότητα, η συλλογικότητα », και εκείνη τη στιγμή κανείς δεν είναι πλέον μόνος στην πόλη. Εδώ, να, το σάββατο η Piacenza ήταν η πόλη όλων μας, στους δρόμους της κινούνταν η αντιφασιστική και ανταγωνιστική Emilia-Romagna σε μια πορεία νεολαίας, εργατική, των logistics και των μεταναστών, όπου οι καθημερινοί αγώνες βρήκαν χώρο για σύνθεση και έκφραση, απόρριψης και επίθεσης. Αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο. Δεν υπήρχε φόβος στους δρόμους χθες, αυτό το φόβο που συχνά είχαμε μέσα μας, όπως δυστυχώς, συνέβη στο ραντεβού antifa της Modena τον δεκέμβριο, όταν η πρώτη σειρά συντρόφων ήταν ικανοποιημένη με τις selfie που τραβούσε για να βάλει στο facebook, με εκείνο το αφ υψηλού ανακοινωθέν, που έμοιαζε να βγήκε από γραφείο δασκάλων και καθηγητών, αλλά δεν είχε το θάρρος να κάνει ένα ακόμα βήμα προς τα εμπρός την κατάλληλη στιγμή, εκθέτοντας την πορεία να υπομείνει τις σκληρές αστυνομικές εφόδους. Αντιθέτως το Σάββατο ήταν η αστυνομία να τρέχει προς τα πίσω …

Δεν μας άρεσαν ποτέ οι καθηγητάδες και εκείνοι που στέκονται να κάνουν κρίσεις αφ υψηλού, ούτε οι αρχές της ορθοδοξίας αυτής ή εκείνης της ενορίας. Αντίθετα, πιστεύουμε ότι μπορούμε να μάθουμε κάτι όχι από θεωρητικές υπερβολές αλλά από συγκεκριμένα γεγονότα. Μας φαίνεται σαφές ότι η κάπως χαλαρή ρητορική για την επικείμενη φασιστική εισβολή μπορεί να προκαλέσει διεστραμμένα αποτελέσματα, έτσι όπως και το να φανταζόμαστε τον αντιφασισμό ως σημαιούλα για να μαζευόμαστε ή για να τον βάζουμε καρφίτσα στο πέτο. Εδώ είναι: ο αντιφασισμός δεν είναι μια αγωνιστική εξειδίκευση στην οποία να καταφεύγουμε όταν δεν έχουμε την επιθυμία ή την ικανότητα να παρεμβαίνουμε στην κοινωνία, στο χτίσιμο αγώνων και οργανωτικών πλατφορμών.

Ο αντιφασισμός δεν είναι ένα εμπορικό σήμα το οποίο να οικειοποιηθούμε. Μια ταυτότητα με την οποίαν αφηρημένα σφυρηλατούμαστε. Εκείνοι που κινούνται έτσι, το έχουμε δει, όταν υπάρχουν στιγμές πραγματικής σύγκρουσης, απλά, απουσιάζουν. Έτσι τουλάχιστον έγινε την τελευταία περίοδο στην Emilia-Romagna. Αυτό συνέβη στη Μόντενα πριν από ένα χρόνο, ενώ χιλιάδες εργαζόμενοι κατέλαβαν το σταθμό, συγκρούστηκαν με την αστυνομία και κατέλαβαν το κέντρο ή όταν πολιορκούσαν τη φυλακή ενάντια στη σύλληψη του Aldo Milani, συνέβη και πάλι χθες στην Πιατσέντζα. Εν ολίγοις, κινδυνεύουμε να καταλήξουμε να ξεδιψάμε λίγοι από εμάς επάνω σε βιβλία για την μαχητικότητα και την στράτευση, ενώ οι γεμάτες πλατείες ξεχειλίζουν τους δρόμους και τους κατακτούν με τη σύγκρουση. Διακινδυνεύουμε να καταλήξουμε να ζούμε μόνο μέσα στη φούσκα των μέσων μαζικής ενημέρωσης και στις μικρές νυχτερινές προκλήσεις για να αντικατοπτρίζεται το εγώ μας στις διαφάνειες της online εφημερίδας Repubblica.

Γνωρίζουμε τους περιορισμούς που διακρίνουν τα μονοπάτια μας σε αυτό το στάδιο, αλλά πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο να εξετάσουμε τις δυνατότητες, τις δυναμικές και τις ρεαλιστικές, τις πραγματοποιήσιμες στιγμές της δύναμης μας, ως το μόνο δυνατό τρόπο να φτάσουμε σε νέα άλματα, νέα ρήξεις, νέα συλλογικά βήματα προς τα εμπρός. Με θάρρος και αποφασιστικότητα, η μέρα της Πιατσέντσα χθες φαίνεται να δείχνει τι σημαίνει να οικοδομούμε μια κυκλικότητα μεταξύ των κοινωνικών αγώνων, της ριζοσπαστικότητας, του μαχητικού αντιφασισμού, των διαδικασιών υποκειμενοποίησης. Ένα σημαντικό σημείο μιας εβδομάδας που είδε ολόκληρη τη θεσμική αψίδα στην πραγματικότητα να κυνηγάει την δειλή και άνανδρη επίθεση της Macerata, η οποία, από την άλλη πλευρά, έπαιξε συνειδητά επάνω στη λογική της εθνικής υπεροχής που υιοθέτησαν αδιακρίτως όλα τα κόμματα. Αν ο άνανδρος Τραίνι πυροβολεί τους μαύρους, τα κίνητρα πρέπει να γίνουν κατανοητά, αν οι αντιφασίστες πάρουν την πλατεία, μιλάνε μόνο για βία. Τόσο καλά … Ακριβώς μπροστά σε αυτό το αηδιαστικό θέατρο, πολλές πλατείες γεμίζουν και θερμαίνονται. Σηματοδοτώντας μια σημαντική απόσταση μεταξύ των θεσμών και των κοινωνικών σωμάτων, ένα χώρο εχθρότητας για να εμβαθύνουμε, και ενισχύοντας την πλευρά μας, η οποία εξέρχεται από τον παγετό του χειμώνα με έναν όμορφο φεβρουάριο αγώνα ο οποίος στις επικείμενες ρωμαϊκές κινητοποιήσεις «DefendAfrin – ελευθερία για το Ocalan και δικαιοσύνη στο Κουρδιστάν » της 17ης και σε εκείνη «κατά της εκμετάλλευσης, του ρατσισμού και της καταστολής » που καλείται για την 24η από το SI Cobas θα βρει άλλα σημαντικά βήματα.

https://www.infoaut.org/notes/brevi-annotazioni-a-caldo-sul-10-febbraio-a-piacenza

διεθνισμός, internazionalismo

Jin, jiyan, azadi: έκκληση για την αλληλεγγύη με τις κούρδες γυναίκες – appello per la solidarietà con le donne curde

Stampa

Στις 17 φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί στη Ρώμη η διαδήλωση για την απελευθέρωση του Οτσαλάν και όλων των πολιτικών * κρατουμένων * για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στο Κουρδιστάν και, ειδικότερα, ενάντια στις εγκληματικές επιθέσεις της τουρκικής κυβέρνησης κατά της Αφρίν. Η έκκληση των Γυναικών που συμμετέχουν στη συνέλευση του Δικτύου Κουρδιστάν, Rete Kurdistan

Jin, jiyan, azadi: έκκληση για την αλληλεγγύη με τις κούρδισσες γυναίκες, appello per la solidarietà con le donne curde

Καλούμε όλες τις γυναίκες να βγουν στους δρόμους στο κομμάτι που θα βρίσκεται πίσω από το πανό «jin, jiyan, azadi», για να βρεθούν κοντά στις φίλες μας και τις κούρδες συντρόφισσες οι οποίες επί του παρόντος δέχονται επιθέσεις από πατριαρχικά κράτη: αντιστέκονται στη γη τους και είναι οι πρωταγωνίστριες μιας επανάστασης. Οι επιθέσεις του φασιστικού συστήματος κατά των γυναικών εκδηλώνονται στην επιβολή γάμων σε μικρά κορίτσια, στο εξαναγκαστικό κλείσιμο γυναικείων ενώσεων και εφημερίδων, στον βιασμό που χρησιμοποιείται ως όπλο πολέμου, στις γυναικοκτονίες, στις παρενοχλήσεις, ακόμη και σεξουαλικές, στις φυλακές, στο να σκυλιάζουν, να λυσσάν ενάντια στα σώματα των δολοφονηθέντων μαχητριών, σε στοχευμένες δολοφονίες εναντίον των συντροφισσών. … και ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί επί μακρόν.

Όπως όλοι οι πόλεμοι, έτσι και αυτός είναι ένας πόλεμος κυρίως εναντίον των γυναικών, αυτός είναι ο λόγος που η αντίσταση και ο αγώνας των γυναικών γίνεται κεντρικής σημασίας.

Ένας αγώνας που, δρόμο με δρόμο, σπίτι προς σπίτι, οργανώνει και ελευθερώνει τις γυναίκες απελευθερώνοντας μια αυτοδιαχειριζόμενη κοινωνία, μια αντίσταση τόσο στην κρατική βία στις φυλακές της Τουρκίας όσο και στα απελευθερωμένα βουνά του Κουρδιστάν. Ο αγώνας για τον οποίο οι πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν διεκδικούν την αυτονομία τους είναι ο ίδιος αγώνας που φέρνει στους δρόμους τις γυναίκες και τους λαούς του Ιράν, που θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται και είναι ο ίδιος αγώνας που οικοδομεί, βήμα προς βήμα, την επανάσταση στην Ροζάβα: την γυναικεία επανάσταση.

Είναι η ίδια αντίσταση με αυτή των Sakine Cansiz, Fidan Dogan, Leyla Suylemez, που δολοφονήθηκαν πριν από πέντε χρόνια στο Παρίσι, στην καρδιά της Ευρώπης, από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, είναι η ίδια με αυτή των Seve Demir, Pakize Nayir, Fatma Uya, που δολοφονήθηκαν στη Silopi κατά τη διάρκεια της απαγόρευσης της κυκλοφορίας πριν από 2 χρόνια.

Ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, φιλόσοφος και ηγέτης του PKK, υποστήριζε πάντα αυτή την αντίσταση και τον αγώνα των γυναικών. Στην ανάλυσή του, η υποταγή των γυναικών, η πατριαρχία και η καταπίεση του κράτους / καπιταλιστή είναι τρεις πλευρές του ίδιου φαινομένου και γι ‘αυτό η απελευθέρωση μέσω της αυτοοργάνωσης των γυναικών είναι, ταυτόχρονα, ένα εγκάρσιο όργανο και απαραίτητη προϋπόθεση για την απελευθέρωση της κοινωνίας.

Η επίθεση του τουρκικού φασιστικού κράτους ενάντια στο καντόνι της Αφρίν είναι μια επίθεση στην επανάσταση της Ροζάβα, στην επανάσταση των γυναικών. Κρατώντας τον Οτσαλάν στη φυλακή, το τουρκικό κράτος φυλακίζει έναν άνδρα που αγωνίστηκε και αγωνίζεται χωρίς διακοπή για την ελευθερία των γυναικών και, επομένως, της κοινωνίας.

Αυτή η έκκληση απευθύνεται σε όλες τις γυναίκες που, στο πλαίσιο των αγώνων και των αντιστάσεων τους, αισθάνονται αλληλέγγυες με τον κουρδικό λαό και, ειδικότερα, με τις γυναίκες. Ζητούμε τη μέγιστη διάχυση σε κάθε σάιτ, λίστα mail, blog, κλπ. Καλούμε επίσης όλες τις πραγματικότητες να συμμετάσχουν επίσημα στην έκκληση, γράφοντας στη διεύθυνση

 

solidarietadonnekurde@gmail.com

 

Λευτεριά για τον Οτσαλάν και όλους τους πολιτικούς κρατούμενους! – Libertà per Ocalan e per tutt* i/le prigionier* politic*!

Ειρήνη και δικαιοσύνη στο Κουρδιστάν! – Pace e giustizia in Kurdistan!

Jin jiyan azadi! Γυναίκες ζωή ελευθερία! Donne vita libertà! #WomenRiseUpForAfrin

Ανανεούμενη λίστα προσχωρήσεων – Lista adesioni in aggiornamento:

– associazione femminista IFE/FAE

– WILPF Italia (Womens International League for Peace and Freedom)

– Rete femminista “No muri, no recinti”

– Casa delle donne di Milano

– Associazione Cultura è Libertà

– Attac Italia

– Ponte Donna

– Donne per la rivoluzione gentile

– Toponomastica femminile

– Collettivo Donne e Diritto di Milano

– k_alma

– campagna lasciatecientrare

– Le mafalde di Prato

– associazione senza paura genova

– AdaTeoriaFemminista/Napoli

– donne in nero Bologna

– Dumbles feminis furlanis libertariis

– donne in nero Varese

– Rete delle città vicine

– associazione città felice

– Progetto Degage Roma

– Sapienza Clandestina

– Movimento Femminista Proletario Rivoluzionario di Palermo, Taranto, Milano, L’Aquila, Bologna, Bergamo

– casa delle donne Lucha y Siesta

– Laboratoria Autogestita/Assemblea Degenere di Udine

– Mala Servanen Jin di Pisa

– Alma Teatro di Torino

– non una di meno

– non una di meno Napoli

– non una di meno Roma

– amazora

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/jin-jiyan-azadi-appello-per-la-solidarieta-con-le-donne-curde

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Συνάντηση με τη διεθνιστική κοινότητα της Ροζάβα – Incontro con la Comune Internazionalista del Rojava

Stampa

 

29118

του Mohammed Elnaiem

Συνάντηση με τη Διεθνιστική Κοινότητα της Ροζάβα, Incontro con la Comune Internazionalista del Rojava

Κάτω από την προστασία της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας της Βόρειας Συρίας, κομμουνιστές και αναρχικοί από όλο τον κόσμο δημιούργησαν μια κοινότητα για να συμμετάσχουν στις μεταμορφώσεις που λαμβάνουν χώρα σε ολόκληρη την περιοχή.

«Εμείς, διεθνιστές της Μέσης Ανατολής, της Ασίας, της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ωκεανίας εργαστήκαμε εδώ και πολλά χρόνια σε διάφορες δομές της επανάστασης στη Ροζάβα και στη βόρεια Συρία», αναφέρει μια δήλωση αυτοπροσδιορισμού.

Αν και πολλά από τα μέλη της έχουν ζήσει περισσότερο στη Βόρεια Συρία, η διεθνιστική Κοινότητα της Rojava ανακοινώθηκε επίσημα το 2017, με μια βάση ακτιβιστών από διάφορες χώρες. Μερικοί από τους κοινοτικούς, τους κομμουνάρους, προέρχονται από την Ευρώπη και άλλοι από τη Λατινική Αμερική. Πολλοί αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί, φεμινίστριες και κομμουνιστές. Πολλοί αυτοπροσδιορίζονται και με τους τρεις τρόπους.

«Η ποικιλία των ταυτοτήτων και του ιστορικού εμπλουτίζει τις συζητήσεις μας και την οργάνωσή μας», δήλωσαν στην The Region.

Η διεθνιστική κοινότητα της Rojava είναι μια από τις 3732 κοινότητες που δημιουργήθηκαν στη Δημοκρατική Ομοσπονδία της Βόρειας Συρίας. Συνεργάζεται στενά με το Y.C.R (Yekitiya Ciwanen Rojava), το νεανικό κίνημα της Βόρειας Συρίας, και βασίζεται στις αρχές της δημοκρατικής αυτονομίας. Ελπίζει να γίνει καταφύγιο για τη διεθνιστική νεολαία σε ολόκληρο τον κόσμο. «Προσπαθούμε να ενισχύσουμε τη διεθνιστική διάσταση αυτής της επανάστασης», δήλωσε εκπρόσωπος στην The Region.

Σε συνεργασία με το νεανικό κίνημα της Βόρειας Συρίας, η Διεθνιστική Κομμούνα κατάφερε επίσης να κάνει ό, τι πολλοί από τους διεθνιστές προκατόχους της δεν μπόρεσαν να κάνουν. Είναι μια επίσημα αναγνωρισμένη πολιτική οντότητα στο επαναστατικό πείραμα της Βόρειας Συρίας.

Το κοινωνικοπολιτικό πείραμα στη Βόρεια Συρία ξεκίνησε το 2012, όταν οι δυνάμεις του Assad αποσύρθηκαν από το βόρειο τμήμα της χώρας και άφησαν ένα κενό που γρήγορα γεμίστηκε από κούρδους ακτιβιστές. Αυτοί οι ακτιβιστές συναντήθηκαν για να σχηματίσουν το Tev-Dem, το Κίνημα για μια Δημοκρατική Κοινωνία. Μαζί με ένα κουρδικό κόμμα που κυνηγήθηκε από την κυβέρνηση Assad, που ονομάζεται Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD), το κίνημα ξεκίνησε μια διαδικασία ανοικοδόμησης της κοινωνίας κατά μήκος περισσότερο κοινοτικών γραμμών.

Το κίνημα TEV-DEM και το PYD εμπνέονται από τις ιδέες του ηγέτη του PKK, Abdulah Ocalan, που είναι φυλακισμένος. Από την αρχή της συριακής επανάστασης, προσπάθησαν να μην υποστηρίξουν την κυβέρνηση του Άσαντ ούτε την ένοπλη εξέγερση κατά της κυβέρνησής του. Αντίθετα, πρότειναν ένα σύστημα που ονομάζεται «Δημοκρατικός Συνοσπονδισμός», το οποίο στις ρίζες του θα βασίζεται στις αποφάσεις της περιφερειακής κοινότητας, της κοινότητας της γειτονιάς. Η εξουσία, ανέφεραν, πρέπει να μεταβιβάζεται προς τα πάνω σε επίπεδο του χωριού, της πόλης και του καντονιού. Και παρόλο που η ιδέα προτάθηκε από το κουρδικό κίνημα, υποστηρίζουν πως αφορά όλους, τους πάντες.

«Το δημοκρατικό έθνος», έγραφε ο Οτσαλάν από το κελί φυλάκισης του στο νησί Imrali, «είναι το πρότυπο ενός έθνους που είναι το λιγότερο εκτεθειμένο σε ασθένειες με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπο το έθνος-κράτος.» Για τους κούρδους του κινήματος Tev-Dem, το ίδιο το έθνος επαναπροσδιορίστηκε για να αγκαλιάσει τους διάφορους λαούς της περιοχής, από τους άραβες στους κούρδους, από τους ασσύριους μέχρι τους Yezids, Γεζίντι.Το έθνος δεν ήθελε να έχει ένα κράτος, ήθελε να οργανωθεί αυτόνομα από το κράτος. Το έθνος δεν ήταν αυτό που καθιστούσε διαφορετικές εθνοτικές ομάδες, φυλές και ομάδες. Ήταν αυτό που τους καθιστούσε το ίδιο πράγμα: η επιθυμία να κυβερνούν την καθημερινή τους ζωή.

Η Tev-Dem υποστήριξε ότι όλοι οι λαοί πρέπει να έχουν τη δύναμη και την εξουσία να αποφασίζουν αυτόνομα για τα θέματα που τους αφορούν ειδικότερα. Οι γυναίκες έχουν κεντρικό ρόλο στο σχέδιο δημοκρατικής συνομοσπονδίας, και σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης όχι μόνο περιλαμβάνονται, αλλά έχουν την εξουσία να αποφασίζουν αυτόνομα για τα δικά τους προβλήματα.

Μετά την πολιορκία της Kobane από το ISIS, με 1500 κούρδους μαχητές που εκδίωξαν περίπου 9000 μαχητές του ISIS από το προπύργιο τους, πολλοί αναρχικοί και κομμουνιστές προσπάθησαν να μείνουν στη Βόρεια Συρία για να βοηθήσουν όσο καλύτερα θα μπορούσαν. Αρχίσαμε να κάνουμε συγκρίσεις μεταξύ της Rojava (Δυτικό Κουρδιστάν) και της επαναστατικής Ισπανίας του 1936. Η «επανάσταση της Rojava» προσέλκυσε τόσο θαυμασμό όση περιφρόνηση μέσα στους κύκλους της ριζοσπαστικής αριστεράς, και ανεξάρτητα από το πού θα οδηγούνταν ένας αριστερός άνθρωπος, δεν μπορούσε πλέον να αγνοηθεί.

«Έχει γίνει μια νέα ελπίδα για τους επαναστάτες σε όλο τον κόσμο», δήλωσε εκπρόσωπος του CIR στο The Region.

«Αυτό έκανε πολλούς ανθρώπους από διαφορετικές χώρες να πάνε στη Rojava». Ενώ πολλοί ήρθαν στη Βόρεια Συρία για να μάθουν περισσότερα για την ιδεολογία και να προσπαθήσουν να κάνουν περισσότερα σύμφωνα με το δικό τους ρόλο, υπήρχε το πρόβλημα της εξεύρεσης τόπου υποδοχής τους, ειδικά σε περιόδους πολέμου. «Στην αρχή ήταν δύσκολο για τους διεθνιστές να βρουν τη θέση τους, ειδικά για εκείνους που ήρθαν να εργαστούν στην κοινωνία των πολιτών», αναφέρθηκε από την CIR στο The Region.

Σε μια οικονομία πολέμου, το θεμελιώδες ενδιαφέρον είναι η επιβίωση. Πολλοί από τους πόρους έχουν διατεθεί για την πολεμική προσπάθεια, και έχουν περιοριστεί σημαντικά εξαιτίας ενός εμπάργκο της Κουρδικής Περιφερειακής Κυβέρνησης στο Ιράκ και της τουρκικής Kυβέρνησης.

Αλλά ευτυχώς η Βόρεια Συρία ήταν διαφορετική από σήμερα. «Με τη βοήθεια του κουρδικού κινήματος και τη συνεργασία του νεανικού κινήματος της Ροζάβα εργαζόμαστε μέσα στις δομές της επανάστασης» – ο εκπρόσωπος με μεγάλη ευχαρίστηση ανέφερε.

Από τη μάχη της Kobane, πολλοί κάτοικοι της βόρειας Συρίας λαχταρούν για την ανακατασκευή των σπιτιών τους τώρα που το Ισλαμικό Κράτος είναι σχεδόν νικημένο. Τον περασμένο σεπτέμβριο, το Reuters ανέφερε ότι περίπου 3700 κοινότητες που εξαπλώθηκαν σε τρεις περιοχές άρχισαν να ψηφίζουν για τους τοπικούς εκπροσώπους τους. Την 1η δεκεμβρίου η δεύτερη φάση των εκλογών εγκαινίασε την ψηφοφορία για τα επίπεδα διακυβέρνησης των χωριών, των πόλεων, της περιοχής και του καντονιού. Η τεράστια προσέλευση δεν περιελάμβανε μόνο τους κούρδους, αλλά και τους άραβες και τους ασσύριους. Και ενώ η τουρκική εισβολή παραμένει μια υπαρξιακή απειλή για το έργο της, η Διεθνιστική Κοινότητα της Rojava λειτουργεί σε ένα περιβάλλον σχετικής ειρήνης σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα.

Η CIR προσπαθεί τώρα να οικοδομήσει μια διεθνιστική ακαδημία έτσι ώστε οι επαναστάτες όλου του κόσμου να μπορούν να έρθουν και να μάθουν για το έργο που προωθείται στη Βόρεια Συρία. Εργάζονται επίσης σε ένα οικολογικό σχέδιο για την αναδάσωση της περιοχής.

«Δεν θέλουμε μόνο να διδάξουμε στους ανθρώπους τις αρχές αυτής της επανάστασης, θέλουμε να ζήσουμε μια κοινοτική ζωή που να δίνει νόημα στην εκπαίδευση, θέλουμε να θέσουμε σε εφαρμογή αυτές τις έννοιες». Ελπίζουν ακόμη να διαχειριστούν μια διεθνιστική βιβλιοθήκη, που να φιλοξενεί τα σημαντικότερα ιδεολογικά κείμενα των επαναστατικών παραδόσεων της Ευρώπης, της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής, και γενικότερα ολόκληρου του κόσμου.

Είναι δύσκολο να μην παρατηρήσουμε την απόκριση του έργου τους με το παρελθόν. Ακόμη και το 1917, κατά τη διάρκεια του έτους κατά το οποίο η μπολσεβίκικη επανάσταση απομάκρυνε με επιτυχία την τσαρική Ρωσία, οι κομμουνιστές διανοούμενοι μιλούσαν για την ανάγκη μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας που θα ξυπνούσε «τους λαούς της ανατολής». Μετά την επιτυχία της επανάστασης, αριστεροί απ’ όλο τον κόσμο ταξίδεψαν στην ΕΣΣΔ για να λάβουν την ιδεολογική εκπαίδευση που θεωρούσαν απαραίτητη για να διεξάγουν τους δικούς τους αγώνες στη χώρα τους. Θα ήταν δύσκολο να φανταστούν τότε ότι έναν αιώνα αργότερα οι ανατολικοί κάνουν ό, τι μπορούν για να ξυπνήσουν «τους λαούς της δύσης».

Οι μπολσεβίκοι πίστευαν ότι μια ρωσική επανάσταση δεν ήταν μόνο για τη Ρωσία, και ότι έπρεπε να βοηθηθούν με τους αντι-αποικιακούς αγώνες που λάμβαναν χώρα στην Ασία και την Αφρική. Το 1921, οι μπολσεβίκοι ίδρυσαν το Κομμουνιστικό Ανατολικό Πανεπιστήμιο των Εργαζομένων. Το 1928, περίπου 1.000 ξένοι φοιτητές ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα σπουδών.

Αυτοί ήταν αντιαποικιοκράτες θεωρητικοί που ένιωθαν απογοητευμένοι με τους ισχυρισμούς των δυτικών αποικιακών δυνάμεων περί ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ήλπιζαν να λάβουν υποστήριξη από την ΕΣΣΔ, αλλά και ήλπιζαν να μάθουν τις ιδεολογικές αρχές εκείνης της επαναστατικής προσπάθειάς της. Μεταξύ αυτών ήταν ένας πρώην μάγειρας που ακολούθησε αρχικά τη δυτική διαδρομή προς την ανεξαρτησία, αλλά απορρίφθηκε από τη Γαλλία. Στη συνέχεια θα ονομαζόταν Ho Chi Minh, Χο Τσι Μιν, ο ηγέτης που θα οδηγούσε το Βιετνάμ στην ανεξαρτησία. Άλλοι συμπεριέλαβαν τον Χάρι Χέιγουντ, Harry Haywood, έναν μαύρο επαναστάτη μαρξιστή που θα έθετε τα θεμέλια για μια μαύρη κομμουνιστική παράδοση στις ΗΠΑ και τον Ναζίμ Χικμέτ, έναν Τούρκο ποιητή, του οποίου τα τραγούδια εξακολουθούν ακόμη και τώρα να αποτελούν κινητήρια δύναμη για τους επαναστάτες της σημερινής Τουρκίας. Όταν όλοι τους πήγαν στη KUTV, βρίσκονταν ακόμα στα πρώτα στάδια του ιδεολογικού τους σχηματισμού. Η παραμονή τους στη Μόσχα τους άλλαξε και, κατ ‘επέκταση, άλλαξε και τις χώρες τους.

Μπορεί η διεθνής Κοινότητα της Rojava να είναι ένα είδος σημερινού KUTV; Δεν είναι σίγουρο, ειδικά τώρα, αφού κτίζουν την ακαδημία τους τούβλο στο τούβλο. Λένε ότι ελπίζουν να αποτελέσουν ένα σημείο αναφοράς και έμπνευσης για άλλα κινήματα, τα οποία να μπορέσουν αισίως να οικοδομήσουν τις δικές τους αυτοδιαχειριζόμενες διεθνιστικές ακαδημίες. Αλλά η CIR δεν ενδιαφέρεται καν να ασχοληθεί με τρόπο ρομαντικό για το παρελθόν. «Αν θέλουμε να οργανώσουμε τους εαυτούς μας ως διεθνιστές», δήλωσαν στην The Region, «πρέπει να μάθουμε, να γνωρίζουμε για την ταυτότητά μας και τις κοινωνίες μας, μαθαίνοντας από τα λάθη των προκατόχων μας».

Για τη CIR, η πρώτη Διεθνής (1865-1877) έθεσε τα θεμέλια της έννοιας του διεθνισμού, αλλά και οδηγούσε επίσης σε αδιέξοδο. «Βασίστηκε στην ταυτότητα των εργαζομένων, αποκλείοντας όλες τις άλλες καταπιεσμένες ταυτότητες».

Υποστηρίζουν ότι, αν και τα κινήματα του παρελθόντος είναι πηγή έμπνευσης, επηρεάζονται επίσης από τη νέα πρωτοπορία των γυναικών που βρίσκεται επικεφαλής του κουρδικού κινήματος. «Στην Rojava, η επανάσταση είναι μια νέα κούρδη γυναίκα» όπως θέλουν να λένε. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι γυναίκες στην κοινότητα οργανώνονται αυτόνομα μόνες τους. Όχι μόνο η γυναίκα είναι το επαναστατικό υποκείμενο, σύμφωνα με την CIR, αλλά είναι μόνο εξετάζοντας την ιστορία της που μπορεί κανείς να αρχίσει να μιλάει για επανάσταση. Έχουν αυτόνομες συναντήσεις, και οι γυναίκες της CIR έχουν πει στην The Region ότι δημιούργησαν αυτόνομο χώρο στην ακαδημία. Είναι το «κλειδί για την καταπολέμηση της καπιταλιστικής πατριαρχίας», ένας αγώνας που αποκαλούν «πολυδιάστατο». Συνεπώς τι ακριβώς είναι αυτό που σε πρώτη φάση έφερε αυτούς τους νέους επαναστάτες στο αεροπλάνο για την Βόρεια Συρία; Υποστηρίζουν ότι είναι η κρίση με την οποίαν βρίσκεται αντιμέτωπη η ανθρωπότητα, από την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και τη γενοκτονία του οικοσυστήματος μέχρι την ανδρική βία και την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Πολλοί έχουν εκφράσει την απογοήτευση απέναντι στην πολυτέλεια αυτού που ονομάζουν δυτική επαναστατική σκέψη, που έχει τη βάση της μέσα στα «πανεπιστημιακά αμφιθέατρα και στους καναπέδες των αστικών squat».

Ωστόσο, το πιο σημαντικό, υπογραμμίζουν ότι ήταν η κοινή ανθρωπιά που τους ώθησε να διασχίσουν τον μισό κόσμο.

Όταν ρωτήθηκαν αν θα ήταν πιο χρήσιμοι στη χώρα τους ή όχι, αυτή ήταν η απάντησή τους: «Οι επαναστάτες αγαπούν τον λαό και την πατρίδα τους, αλλά δεν ενδιαφέρονται για σύνορα και κράτη. Η αλληλεγγύη είναι η τρυφερότητα των λαών, και η ζωή ξεκινά εκεί που τελειώνει το κράτος. Και αυτός είναι ο σύγχρονος διεθνισμός ».

Πάρθηκε από TheRegion.org

https://www.infoaut.org/approfondimenti/incontro-con-la-comune-internazionalista-del-rojava