σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Maxmur: 20 χρόνια δημοκρατικής αυτονομίας μέσα στην ιρακινή έρημο

11 Oκτωβριου 2017 | IN CONFLITTI GLOBALI. Στις ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

Ένα μέρος της αντιπροσωπείας του InfoAut έφτασε στο Κουρδιστάν και μας στέλνει μια πρώτη ανταπόκριση.

Maxmur: 20 χρόνια δημοκρατικής αυτονομίας στην ιρακινή έρημο

Ύστερα από ένα μακρύ ταξίδι φθάνουμε στην Maxmur, από τη μία πλευρά οι άγονοι λόφοι και από την άλλη η έρημος της οποίας δεν βλέπεις το τέλος που κοιτάζει στην Rojava. Μας υποδέχονται χαμόγελα, λόγια καλωσορίσματος που ακόμη δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε και φυσικά τρία φλιτζάνια çay, τσάι. Βρισκόμαστε στην καρδιά της ερήμου του Ιράκ, σε αυτό που γεννήθηκε ως προσφυγικό στρατόπεδο και είναι τώρα, στην πραγματικότητα, μια μικρή πόλη με μια τεράστια ιστορία.
Μια ιστορία που ξεκινά πριν από περισσότερα από είκοσι χρόνια στο Bakur, στο Βόρειο Kurdistan, μέσα στο κίνημα για την απελευθέρωση του κουρδικού λαού στην Τουρκία.
Η δύναμη της λαϊκής υποστήριξης στο επαναστατικό κίνημα αντιτάχθηκε στη στρατιωτική παρέμβαση που ο τουρκικός στρατός διενεργούσε(και συνεχίζει να διενεργεί ακόμη και σήμερα) εναντίον πολιτών, με στόχο την καταστροφή των χωριών, τη διασπορά των κατοίκων τους και την καταστροφή της ενότητάς τους πολιτιστικής και πολιτικής.
Στις αρχές των χρόνων ’90 πάνω από 10 χιλιάδες άνθρωποι από αυτά τα χωριά αποφάσισαν να αντισταθούν  ενωμένοι και πέρασαν τα σύνορα ανάμεσα στην Τουρκία και το Ιράκ. Μετά από 5 χρόνια συνεχών μετακινήσεων, αποκλεισμών, απαγορεύσεων και επιθέσεων που προκάλεσαν πολλούς θανάτους και χαμούς, μέσα σε ελλείψεις ανθρωπιστικής βοήθειας και αντιμετωπίζοντας την αντίθεση από πλευράς Τουρκίας, Ιράκ και από την κυβέρνηση του Ιρακινού Κουρδιστάν, αυτές οι οικογένειες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Maxmur, στην έρημο στα σύνορα της κουρδικής περιοχής στο Ιράκ.

Εδώ, στα τέλη της δεκαετίας του ’90, έδωσαν ζωή στην πρώτη εμπειρία της εφαρμογής του συστήματος της δημοκρατικής κοινωνίας σύμφωνα με τις θεωρίες του Abdullah Öcalan.
Το Maxmur έχει σήμερα περίπου 13.000 κατοίκους, εκ των οποίων περισσότεροι από 3.500 φοιτήτριες και φοιτητές, οι οποίοι από τις αρχές οκτωβρίου και την πτώση των θερμοκρασιών (νάχουμε να λέμε) ξεκίνησαν το σχολικό έτος.
Η πόλη ζει με φυσικό αυθορμητισμό, με τους τσιμεντένιους δρόμους και τα χωμάτινα λιθόστρωτα σοκάκια, που περνούν σφικτά από το ένα σπίτι στο άλλο, όπου οι γάτες και οι κότες περιφέρονται, ενώ τρέχουν παιδιά και κορίτσια όλων των ηλικιών και παίζουν σε όλες τις ώρες.

Ο προσανατολισμός είναι πολύ δύσκολος, αλλά τη νύχτα από την κορυφή μιας στέγης τα 5 Semt (διαμερίσματα γεωγραφικά) είναι καλά ορατά και περιγράφουν τα όρια αυτής που είναι σήμερα μια πραγματική πόλη. Η πόλη διοικείται και διαχειρίζεται εξ ολοκλήρου από τον πληθυσμό, μέσω του συστήματος του Δημοκρατικού Civaka, δημοκρατικής κοινωνίας (Civaka Demokratik). 10-20 οικογένειες που ζουν κοντά σχηματίζουν ένα Komin, το βασικό οργανωτικό πυρήνα, βάσης, ο οποίος συνήθως συναντάται μία φορά το μήνα. H αντιπαράθεση και οι συλλογικές συζητήσεις είναι οι αρχές επάνω στις οποίες βασίζεται μια κοινοτική ζωή και που της επιτρέπουν να λειτουργεί και να αναπτύσσεται συνεχώς: η οικοδόμηση αυτής της πόλης είναι το απτό παράδειγμα. Οι Komin συζητούν τόσο τα προβλήματα όσο και τα επιτεύγματα, τόσο από την άποψη της καθημερινής ζωής όσο και για θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος.

Κάθε ένα από τα 5 Semt υποδιαιρείται σε 4 Mihel (υπο-διαμερίσματα), στα οποία ανήκουν περίπου 50 οικογένειες που συγκεντρώθηκαν στην Komin. Κάθε επίπεδο εκλέγει τους αντιπροσώπους του που είναι παρόντες και προεδρεύουν στο ανώτατο επίπεδο.
Μπορεί να μοιάζει με έναν πολύπλοκο μηχανισμό, αλλά αυτό είναι που επιτρέπει την επίλυση απλών ζητημάτων στο επίπεδο βάσης και την προοδευτική εμφάνιση των μεγαλύτερων ή πολύπλοκων ζητημάτων στα υψηλότερα επίπεδα μέχρι να φθάσουν στο Meclisa Gel( συμβούλιο του λαού).
Σε όλα τα επίπεδα, οι εκπρόσωποι εκλέγονται με τη μορφή συνύπαρξης, δηλαδή σε ίσο αριθμό μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι γυναίκες της Maxmur είναι πολύ δραστήριες στην κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης, έχουν τη δική τους Meclisa Iσtar (συμβούλιο των γυναικών) και έχουν εκπροσώπους από κάθε επίπεδο.
Πολύ πριν μας εξηγήσουν τον πρακτικό μηχανισμό οργάνωσης της πόλης, μας φάνηκε προφανές ότι όλες και όλοι, νεότεροι και μεγαλύτεροι, συμμετείχαν στον συλλογικό μηχανισμό και είχαν ένα ρόλο μέσα στην κοινωνία.

«Είναι καθήκον της κοινωνίας να οικοδομήσει την ελευθερία του λαού και είναι καθήκον του λαού να την αυξήσει και να την διαφυλάξει. – Μας λέει μια νεαρή κάτοικος – Δηλαδή κάθε άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει τον εαυτό του, να διαμορφώνεται και να βελτιώνεται για χάρη της συλλογικής ζωής, αγωνιζόμενος κάθε μέρα με κάθε κόστος για την ελευθερία του λαού του. Η ελευθερία δεν είναι εύκολη!»

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/maxmur-20-anni-di-autonomia-democratica-nel-deserto-iracheno

αυτονομία, autonomia

Βρισκόμαστε στην Rojava γιατί θέλουμε την επανάσταση

03 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017 | ΣΤΙΣ CONFLITTI GLOBALI. ΠΑΓΚΟΣΜΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ

«Σαν στρατευμένοι αυτόνομοι αγωνιστές βρισκόμαστε εδώ διότι θέλουμε ν’ αγγίξουμε με το χέρι αυτό το πολιτικό πείραμα ριζικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας, θέλουμε να αντιληφθούμε την μέθοδο και την προσέγγιση της συνεχούς κατάρτισης τόσο των αγωνιστών όσο και ολόκληρης της κοινωνίας.» Μια μεγάλη αντιπροσωπεία συντροφισσών και συντρόφων της σύνταξης του InfoAut διαφόρων ιταλικών πόλεων εδώ και κάποιες ημέρες έφτασε στην Rojava και στην Maxmur: «βρισκόμαστε εδώ για να συντομεύσουμε τις αποστάσεις ανάμεσα σε μιαν επανάσταση που βρίσκετε σε εξέλιξη και εκείνη που δεσμευόμαστε να χτίσουμε, να οικοδομήσουμε στη χώρα μας.»

 

Siamo in Rojava perché vogliamo la rivoluzione [IT/EN] Βρισκόμαστε στη Ροζάβα γιατί θέλουμε την επανάσταση

Pubblichiamo di seguito integralmente la prima corrispondenza della delegazione. Δημοσιεύουμε στη συνέχεια πλήρως την πρώτη ανταπόκριση της αντιπροσωπείας μας στα ελληνικά [ENGLISH VERSION]
Raqqa, ottobre 2017. οκτώβριος 2017
Στην συριακή πρωτεύουσα του ISIS, le Forze Siriane Democratiche (SDF), οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις μάχονται νικηφόρα για την απελευθέρωση της πόλης, σημειώνοντας ένα αποφασιστικό βήμα στον πόλεμο που διαρκεί εδώ και έξι χρόνια. Εν τω μεταξύ και στο Deir el-zor το ISIS χάνει το τελευταίο το προπύργιο και η συνοσπονδική επανάσταση έφτασε στην άμεση σύγκρουση και με το συριακό κράτος που κυβερνάται από το δικτατορικό καθεστώς του Bashar al-Assad. Στις 22 σεπτεμβρίου έλαβαν χώρα οι πρώτες ελεύθερες εκλογές στην Ομοσπονδία της Βορείου Συρίας για την εκλογή προέδρων και συμπροέδρων των οργανισμών λαϊκής εξουσίας. Τις ίδιες ημέρες μια αντιπροσωπεία της σύνταξης του Infoaut, που συμπεριλάμβανε συντρόφισσες και συντρόφους πολλών ιταλικών πόλεων, βρίσκεται στις Rojava και Maxmur: η πρώτη, στην Βόρεια Συρία, είναι το μοναδικό νικηφόρο μέτωπο της συριακής επανάστασης, η δεύτερη, στο Ιράκ, είναι η ξεχασμένη επαναστατική εμπειρία, το πρώτο εργαστήρι κοινωνικής δημοκρατικής οργάνωσης. Θα ερωτηθούμε γιατί να αντιμετωπίσουμε ένα τέτοιο ταξίδι για να πάμε σε μια χώρα που μοιάζει πολύ μακρινή και πολύ διαφορετική από τη δική μας.
Πολλοί από εμάς έχουμε έρθει μέχρι εδώ για να φέρουμε αλληλεγγύη ή να πολεμήσουμε. Εμείς είμαστε μόνο στην αρχή. Θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε τους λόγους που μας ώθησαν μέχρι εδώ, χωρίς να γνωρίζουμε ακόμη πώς θα μπορέσουν να αλλάξουν οι ιδέες μας κατά τη διάρκεια αυτής της εμπειρίας. Σε αυτή τη χώρα υπάρχει μια επανάσταση που αλλάζει την κοινωνία και είναι η μόνη δύναμη ικανή να καταπολεμήσει αποτελεσματικά το ISIS, το ισλαμικό κράτος.

Ποιος πολεμά το ISIS;
Ποιος πολεμά σήμερα στην πρώτη γραμμή το ISIS δεν είναι οι διάφοροι πρωθυπουργοί σαν τους  Salvini, Minniti ή την Le Pen, ούτε οTrump και ο Renzi, μα είναι οι χιλιάδες νέων γυναικών και ανδρών κούρδων, αράβων, ασσυρίων, τουρκομάνων και διεθνών που θέτουν σε κίνδυνο και ρισκάρουν τις ζωές τους καθημερινά και για εμάς. Πιθανότατα κανείς να μην ήξερε για ποιο πράγμα μιλάμε αυτή τη στιγμή εάν το Daesh (ISIS) δεν είχε τελέσει τις βομβιστικές επιθέσεις που χτύπησαν την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ή εάν η πόλη της  Kobane δεν είχε αντισταθεί ηρωικά στην πολιορκία του  2014. Πριν από τότε η προσοχή της κοινής γνώμης για όλα όσα συνέβαιναν σε αυτή την περιοχή της Μέσης Ανατολής πρακτικά ήταν ανύπαρκτη , παρά το ότι σε αυτές ακριβώς εδώ τις χώρες υπήρχε ο μεγαλύτερος αριθμός βομβιστικών επιθέσεων και θυμάτων από πλευράς του ισλαμικού κράτους, του ISIS. Χώρες μακρινές, ιστορίες που δεν μας αγγίζουν. Δεν συμφωνούμε, θεωρούμε πως δεν μπορούμε να στεκόμαστε παθητικοί και αδιάφοροι.

Ποιος από εμάς δεν είχε έναν φίλο στο Bataclan, στους δρόμους του Παρισιού, στη Ramblas ή στους δρόμους του Βερολίνου και της Νίκαιας; Σε εκείνους τους τόπους και σε εκείνους τους νέους αναγνωρίζουμε τους ομοίους μας και στο ISIS έναν εχθρό. Στις χώρες μας η συλλογική συνειδητοποίηση της ύπαρξης του Daesh και της επικινδυνότητας του μεταφράστηκε σε παράνοια ασφάλειας, κατάσταση έκτακτης ανάγκης, εκλογική καταλήστευση από πλευράς ξενοφοβικών κομμάτων ενάντια σε μουσουλμάνους και μετανάστες. Αυτή είναι η αντίδραση που δυναμώνει το ISIS, του οποίου στόχος είναι να σκάψει ένα αυλάκι μίσους ανάμεσα σε μουσουλμάνους και τον υπόλοιπο κόσμο. Γιατί, αξίζει τον κόπο να το θυμίσουμε, δεν πρόκειται μοναχά για μια θεσμική προσπάθεια που εκτείνεται γεωγραφικά σε προσπάθεια εδαφικής επέκτασης μεταξύ Ιράκ και Συρίας, αλλά για μια πολιτική πρόταση σε εκατομμύρια μουσουλμάνους. Τόσο σε εκείνους που ζουν σε χώρες μονίμως ασταθείς και στο χείλος καταστροφικών πολέμων, εξ αιτίας και των δυτικών συμφερόντων, όσο και σε εκείνους που ζουν σε μια ξενοφοβική Ευρώπη.

Δεν γίνετε να καταστραφεί το ISIS δίχως να καταστραφεί το σύστημα του οποίου είναι μέρος.
Αυτό όμως δεν είναι εφικτό χωρίς μια βαθιά αλλαγή της νοοτροπίας, των κοινωνικών σχέσεων και της ζωής ολόκληρης. Πράγματι, επί του παρόντος, η μόνη αποτελεσματική λύση ενάντια στο ISIS είναι αυτή της συνομοσπονδιακής επανάστασης, η οποία εξερράγη με την εκδίωξη του καθεστώτος του Assad το 2012 και ήταν το αποτέλεσμα σχεδόν 40 ετών πολιτικής δουλειάς που ξεκίνησε με την ίδρυση του Κόμματος των εργατών του Κουρδιστάν (PKK) το 1978. Οι και τώρα υπάρχουσες κοινότητες του Maxmur αποτέλεσαν το κύριο σημείο, τον κόμβο της ιστορίας αυτής, δημιουργώντας από το 1995 μια τεράστια κομμουνιστική εμπειρία στην ιρακινή έρημο νότια της Mosul. Αυτή η κοινωνική δύναμη μπόρεσε να καταπολεμήσει στρατιωτικά το ISIS, και να προσφέρει επίσης μια εναλλακτική πρόταση πολιτικής που να ισχύει για όλη τη Μέση Ανατολή και ενδεχομένως για όλη την ανθρωπότητα: τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό.

Το PYD και οι YPG / YPJ έχουν μετατρέψει την τραγωδία του πολέμου στην Συρία στην ευκαιρία να δώσουν δύναμη και ορθότητα στην πρόταση του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού. Στη Βόρεια Συρία, ο πόλεμος κατά του ισλαμικού κράτους δεν αποσυνδέεται από τις ριζικές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Στη βάση της μετατροπής των κοινωνικών, οικονομικών σχέσεων και του ρόλου των γυναικών, των νέων και της εγκαθίδρυσης της λαϊκής εξουσίας, έχει διαμορφωθεί η πρόταση μιας ζωής που θέλει να ξεπεράσει το κράτος και τα τεχνητά όρια που επιβάλλονται από τις αποικιακές δυνάμεις και που προβλέπει τη συνύπαρξη πολλών λαών στην αμοιβαία φιλία.

Υποστηρίζοντας και γνωρίζοντας την επανάσταση.
Σε πόσους έτυχε να δουν μια επανάσταση; Να παρακολουθήσουν και να συνδράμουν σε μια κατάσταση ριζικής μεταμόρφωσης μιας κοινωνίας, την καθιέρωση κοινοτήτων και άλλων μορφών λαϊκής εξουσίας; Θεωρούμε ότι είναι ακριβώς το καθήκον κάθε επαναστάτη να υποστηρίζει και να γνωρίζει τις επαναστάσεις της ιστορικής εποχής του. Είναι σημαντικό να σπάσουμε την απομόνωση στην οποία διατηρείται η συνομοσπονδιακή επανάσταση, να αμφισβητηθεί και να αντιμετωπιστεί το τουρκικό εμπάργκο, συνεργού του ISIS και του καθεστώτος του Massoud Barzani προέδρου του ιρακινού Κουρδιστάν. Και πάνω απ ‘όλα, θέλουμε να συμβάλουμε στην άρση της πολιτικής απομόνωσης και της σιωπής των μέσων ενημέρωσης επάνω σε αυτή την επανάσταση. Είναι ακόμη πιο αναγκαίο από τη στιγμή που τα κράτη της περιοχής, πρώτα απ ‘όλα η Τουρκία, την οποίαν σέβεται και η οποία θεωρείται οικονομικός εταίρος της Ιταλίας και της Ευρώπης, αναζητούν κάθε μέσο για να περιορίσουν την επανάσταση, συμπεριλαμβανομένης της στρατιωτικής δράσης και των βομβαρδισμών στη Συρία στο Ιράκ και στο Μπακούρ. Ειδικότερα, η σκέψη μας πηγαίνει σε εκείνους τους άνδρες και τις γυναίκες που ήρθαν εδώ από την Ιταλία και άλλες χώρες για να πολεμήσουν για την επανάσταση.

Σαν αυτόνομοι αγωνιστές είμαστε εδώ επειδή θέλουμε να αγγίξουμε με τα χέρια αυτό το ριζοσπαστικό πολιτικό εγχείρημα μετασχηματισμό της ριζικής μεταμόρφωσης της κοινωνίας, θέλουμε να κατανοήσουμε τη μέθοδο και την προσέγγιση της συνεχούς κατάρτισης και των αγωνιστών και της κοινωνίας στο σύνολό της. Αυτή η επανάσταση έχει κάτι να μας διδάξει επίσης και σε εμάς; Σίγουρα. Με ποιους όρους; Πόσο αποφασιστικές είναι οι διαφορές μεταξύ της ιταλικής κοινωνίας και του τρόπου σκέψης του δικού μας; Αυτό δεν το γνωρίζουμε ακόμα. Δεν επιδιώκουμε την εξωτική γοητεία μιας επανάστασης, ελλείψει εναλλακτικών δυνατοτήτων στις χώρες μας. Αντ ‘αυτού, είμαστε εδώ για να συντομεύσουμε την απόσταση ανάμεσα σε μια συνεχιζόμενη επανάσταση και σε αυτό που έχουμε αναλάβει να οικοδομήσουμε στη χώρα μας

Βλέποντας τη μοναδική αντικαπιταλιστική επανάσταση του αιώνα μας δεν είναι ούτε ένα φετίχ ούτε ένα μετάλλιο. Ο ριζοσπαστικός μετασχηματισμός μιας ολόκληρης κοινωνίας είναι μια εξαιρετικά πολύπλοκη και μακρά διαδικασία, όπου οι αντιφάσεις αλληλεπικαλύπτονται και οι στιγμές επιτάχυνσης εναλλάσσονται με στιγμές δυσκολίας και αντοχής, αντίστασης. Στη βάση υπάρχει μια πολιτική πρακτική που χρησιμοποιεί τις δυνατότητες που ανοίγονται από τις αντιφάσεις του πλαισίου εντός του οποίου λειτουργεί, σχεδιάζοντας την κατασκευή διαφορετικών οργανώσεων για να επιτύχει διαφορετικούς σκοπούς, συσφίγγει συμμαχίες που επιτρέπουν την ενίσχυση της επανάστασης, δίχως να χάνει απ’ τη ματιά της τον τελικό στόχο.

Το να ζούμε αυτή την πραγματικότητα μας κάνει να αντιλαμβανόμαστε την ακρίβεια, την υλική υπόσταση της λέξης hevalti, την πολιτική φιλία. Μια πολύ σημαντική ιδέα, έννοια για αυτή την επανάσταση και πολύ ισχυρή, την οποία θέλουμε να εμβαθύνουμε και στη ζωή, στη καθημερινότητα. Μιλάμε για τις σχέσεις που συναντάμε σε όσους διανύουν μαζί ένα κομμάτι του ταξιδιού και συμβάλλουν στην επανάσταση στις πιο ποικίλες μορφές. Hevalti είναι η συνεχής αναφορά με την πολυπλοκότητα των κοινωνικών σχέσεων, τη αμφισημία και την ασάφεια της κοινωνίας και όχι μόνο με αυτόν που είναι ίσος με εμάς. Αλλά δεν σημαίνει να δεχόμαστε αυτό που βρίσκετε μπροστά μας έτσι όπως είναι. Στην πραγματικότητα, δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στην perwerde, την εκπαίδευση και την συνεχή μετατροπή του τρόπου να βλέπουμε τον κόσμο. Εξίσου θεμελιώδης είναι η επανάσταση των γυναικών με βάση το jineoloji. Η ανατροπή του κοινωνικού και πολιτικού ρόλου των γυναικών είναι πραγματική και δύσκολη. Ξεκινώντας από διαφορετικές προϋποθέσεις από τους δυτικούς φεμινισμούς, αυτή η επανάσταση είναι ικανή να επιφέρει συγκεκριμένες αλλαγές δίνοντας νέα πνοή στις προοπτικές των γυναικών στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο.

Από αυτή την εμπειρία πρέπει να φέρουμε μαζί μας πίσω όσο το δυνατόν περισσότερα μαθήματα, τον θησαυρό μας, να αυξήσουμε τα θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία που έχουμε στην κατοχή μας για να επανεξετάσουμε την κοινωνία μας και τις ζωές μας επίσης και να φέρουμε την επανάσταση εκεί μέσα, στα πάντα. Γιατί το να κάνουμε την επανάσταση σημαίνει επίσης να μεταμορφώνουμε τον εαυτό μας, τον τρόπο σκέψης και διαβίωσης μας. Το οφείλουμε σε αυτήν την επανάσταση και σε όλους τους ανθρώπους που έχουν δώσει τη ζωή τους, ώστε να είναι δυνατή μια καλύτερη κοινωνία.

 

 

 https://www.infoaut.org/seminari/infoaut-in-rojava-reportage-ottobre-20
 https://www.infoaut.org/conflitti-globali/siamo-in-rojava-perche-vogliamo-la-rivoluzione
διεθνισμός, internazionalismo

Rojava, το λουλούδι της ερήμου. Συνέντευξη με τον Davide Grasso, μαχητή YPG στην Siria

του Fabrizio Lorusso

Ο Davide Grasso, αγωνιστής  και e blogger τριαντάρης, είναι ένας ιταλός μαχητής που το  2016 ενώθηκε στις γραμμές των Unità di Protezione del Popolo (YPG) Μονάδων Προστασίας του Λαού στα βόρεια της Συρίας για να αγωνιστεί ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, (ISIS) και να υπερασπιστεί τον δημοκρατικό συνοσπονδισμό που οι κούρδοι επιτελούν στα τρία καντόνια (Kobane, Jazira e Afrin) που ελέγχουν στα σύνορα με την Τουρκία. Ο Abdullah Öcalan, ο τούρκος leader του Κόμματος των Κούρδων Εργατών, Partito dei Lavoratori Curdi (PKK) στην φυλακή από το 1999, διατύπωσε το 2005 αυτό το πολιτικό μοντέλο που βασίζεται στην αυτονομία, στον διαπολιτισμικό σεβασμό, στον κοσμικό χαρακτήρα και στο δικαίωμα στην αυτοάμυνα των κοινοτήτων και όπως, εξηγεί στο βιβλίο του “Δημοκρατικός συνοσπονδισμός” (link), είναι “ανοικτό προς άλλες ομάδες και πολιτικές παρατάξεις” καθώς και “ευέλικτο, πολυπολιτισμικό, αντιμονοπωλιακό και βασισμένο στη συναίνεση”. “Στη διάρκεια της μακράς του φυλάκισης στο νησί του İmralı, ο Öcalan εμβάθυνε την μελέτη της ελευθεριακής σκέψης , οικολογικής και του κοινοτισμού, αντιμετωπίζοντας και συγκρίνοντας ιδιαίτερα τις θεωρίες του αμερικανού αναρχικού Murray Bookchin (1921 – 2006). Προήλθε ένα θεωρητικό “σημείο καμπής” του κινήματος, που σήμερα πλέον δεν φιλοδοξεί να οικοδομήσει ένα κράτος-έθνος κουρδικό μα να διευρύνει ζώνες αυτονομίας και αυτοκυβέρνησης. Το όνομα που έχει δοθεί σε αυτή την ρύθμιση είναι “δημοκρατικός συνοσπονδισμός”. Τα  πρώτα σημαντικά πειράματα από αυτή την άποψη δεν λαμβάνουν χώρα στο »τουρκικό» Κουρδιστάν μα στο »συριακό» Κουρδιστάν, στην Rojava (που στα κουρδικά απλά σημαίνει Δύση)” (fonte: storify.com Wu Ming Foundation). Μετά την απελευθέρωση της Kobane από τον ISIS το 2015, μέσα στο πλαίσιο του καταστροφικού συριακού πολέμου, το επαναστατικό κουρδικό πείραμα στα βόρεια της Συρίας είναι ένα “λουλούδι της ερήμου” που δημιούργησε ένα ισχυρό φαντασιακό και έσπρωξε πολλούς ξένους να το υποστηρίξουν και με τα όπλα. Επιστρέφοντας στην Torino όπου γεννήθηκε ο Davide Grasso σκιαγραφεί έναν απολογισμό της προσωπικής του εμπειρίας και της πολιτικής -κοινωνικής κατάστασης στην συριακή σκακιέρα (Syria Live Map link) [F. L.].

F.L. – Ποια είναι η ιστορία σου; τι έκανες πριν ξεκινήσεις για την Συρία;

D.G. – Δεν έκανα ποτέ μια μοναδική εργασία, πρώτα υπήρξα φοιτητής και μετά έκανα το διδακτορικό μου. Εργάστηκα με κοινωνικούς συνεταιρισμούς και της διαφήμισης, όπως επίσης έκανα part-time συνεργασίες με το πανεπιστήμιο. Πριν φύγω ήμουν κοινωνικός λειτουργός στο Τορίνο με τους δίχως στέγη και τα άτομα με αναπηρία και όταν επέστρεψα αυτούς τους τελευταίους μήνες καταπιάστηκα βασικά με την ενημέρωση γύρω από αυτό που συμβαίνει στην Μέση Ανατολή.

– Και σαν στρατευμένος;

– Πάντα ενδιαφερόμουν για τα κοινωνικά και τα πολιτικά ζητήματα . Όσον αφορά την Ιταλία πήρα μέρος στα φοιτητικά κινήματα όπως η Onda Anomala, το κίνημα No-Tav και όσον αφορά την Μέση Ανατολή στο πανεπιστήμιο ασχολήθηκα συχνά σε δραστηριότητες σχετικές με την εμβάθυνση του παλαιστινιακού ζητήματος, σεμινάρια ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, συνεπώς πάντοτε έδρασα με αυτό τον τρόπο, υπό αυτή την έννοια.

– Πως γεννήθηκε η εμπειρία στην Συρία;

– Στην πραγματικότητα γεννήθηκε ήδη το 2014 όταν έμαθα για τα γεγονότα της Sinjar [4 αυγούστου 2014, το ISIS σφαγιάζει ή σκλαβώνει χιλιάδες yezidi, γιαζίντι, θρησκευτική κοινότητα κουρδικής γλώσσας στο Ιράκ, link p. 3-4] του οποίου γεγονότος ακριβώς σήμερα είναι η επέτειος, η τρίτη. Ενώ η επίσημη πληροφόρηση έδινε μια κάποια εκδοχή, ανακάλυψα χάρη σε ένα σάϊτ του οποίου ήμουν κι εγώ συντάκτης, Infoaut, όπως στη συνέχεια και στο Wu Ming, πως υπήρχε μια διαφορετική εκδοχή των γεγονότων, δηλαδή πως αυτοί που προσπαθούσαν να αντισταθούν σε αυτές τις σφαγές που διεξήγαγε το ISIS 2014 Iraq δεν ήταν οι κουρδικές φατρίες των peshmerga [κούρδοι-ιρακινοί στρατιωτικοί φιλοαμερικανοί , filo USA] που υποστηρίζονταν από την ιταλική κυβέρνηση. Ήταν αντιθέτως μια παράταξη της αριστεράς που η κυβέρνηση θεωρούσε τρομοκρατική. Οπότε από εκεί και στη συνέχεια ξεκίνησα να παρακολουθώ από πολύ κοντά εκείνο που συνέβαινε στο Ιράκ και τη Συρία, μα γενικότερα, όπως όλοι απ’ όταν εμφανίστηκε το φαινόμενο του Ισλαμικού Κράτους, αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον μου για την Μέση Ανατολή που το τελευταίο διάστημα είχε λιγάκι χαλαρώσει. Στη συνέχεια όλα άρχισαν να εξελίσσονται. Υπήρξαν οι σφαγές που έλαβαν χώρα από την τουρκική κυβέρνηση εις βάρος των κούρδων στην Cizre, governo turco a Cizre [ai danni dei curdi], για τις οποίες έμαθα τον σεπτέμβρη του 2015, συνεπώς, μιας και έληγε το συμβόλαιο μου ακριβώς εκείνες τις ημέρες, χρησιμοποίησα την αποζημίωση για να πάω στην Τουρκία και να επισκεφτώ την Cizre. Εκεί γνώρισα πολλούς νεαρούς που πολεμούσαν, κάποιοι από αυτούς σκοτώθηκαν μετά από λίγο. Οπότε όταν γύρισα στην Ιταλία, ήδη ήμουν επιρρεπής στο να γυρίσω, όμως, μιας και αμέσως με την επιστροφή μου συνέβησαν οι βομβιστικές επιθέσεις στο Παρίσι, attentati del Bataclan [13 νοεμβρίου 2015], εκείνες υπήρξαν αποφασιστικές. Συνειδητοποίησα πως εκείνη την στιγμή αυτή η οργάνωση [ISIS, DAESH ή Ισλαμικό Κράτος] κυριολεκτικά έρχονταν να ψάξουν δρόμο προς δρόμο εκείνους σαν εμένα, σαν εμάς, δηλαδή έναν ορισμένο τύπο νέων ευρωπαίων, με ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής, συνεπώς σκέφτηκα πως ήταν απαραίτητο να επιστρέψω εκεί για να κάνω διαφορετική πληροφόρηση και για να πολεμήσω, αν έβρισκα το κουράγιο, ανάμεσα στα άλλα.

– Πως ακριβώς έφθασες στους κούρδους της Συρίας;

– Πήγα στο Ιράκ. Οργάνωσα ένα reportage οπότε υπήρξε μια αυτοχρηματοδότηση με συναυλίες στην Ιταλία το φθινόπωρο του 2015. Τον φεβρουάριο του 2016 αναχώρησα, βρέθηκα πρώτα στην Παλαιστίνη μετά στο Ιράκ, περνώντας από Ιορδανία. Σε όλες αυτές τις χώρες μιλούσα γι αυτά που έβλεπα, έκανα συνεντεύξεις με τελικό στόχο να φτάσω στην βόρεια Συρία. Εκεί όμως οι ιρακινοί peshmerga δεν επέτρεπαν στους δημοσιογράφους, όπως συμβαίνει και τώρα, να εισέλθουν στη Συρία, και είναι κάτι σοβαρότατο. Μια σοβαρότατη παραβίαση του διεθνούς δικαίου πληροφόρησης. Γι αυτό χρειάστηκε να εισέλθω με ένα τέχνασμα και, μόλις τα κατάφερα, ήλθα σε επαφή με την πολιτική κοινωνία, τους θεσμούς και τα κέντρα μέσων ενημέρωσης της Rojava e i media center del Rojava. Έτσι γεννήθηκε η επαφή, δεν είχα καμία άλλη πριν φθάσω εκεί.

– Πότε μπήκες στη Συρία και πόσο έμεινες εκεί;

– Στη Συρία έμεινα επτά μήνες. Από αρχές μαρτίου μέχρι αρχές οκτώβρη  2016.

– Είχες σκοπό να πολεμήσεις ευθύς εξ αρχής;

– Είχα την πρόθεση, αλλά δεν ήμουν σίγουρος πως θα έβρισκα το κουράγια να το κάνω. Πίστευα πως ήταν σωστό κάποιος που κατά τύχη δεν βρίσκονταν στο Bataclan ή στα άλλα μαγαζιά που χτυπήθηκαν στο Παρίσι, που έτσι κι αλλιώς είναι τόποι και συνοικίες που εγώ γνωρίζω, όπως πολλοί από εμάς, δηλαδή κάποιος που δεν βρέθηκε εκεί άοπλος, στο έδαφος, να σφαγιάζεται από αυτά τα άτομα, θα έπρεπε να πάει εκεί αυτοπροσώπως να πάρει τα όπλα να πολεμήσει ενάντια σε αυτά τα υποκείμενα. Πάνω απ’ όλα για να μην αναθέσει στις κυβερνήσεις μας να το κάνουν και ιδιαίτερα στην γαλλική, σε αυτή την περίπτωση, διότι όποιος είναι λιγάκι συνειδητοποιημένος γι αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο γνωρίζει πως οι κυβερνήσεις μας είναι οι πρώτοι υπεύθυνοι γι αυτή την κατάσταση και πως το μόνο που μπορούν είναι να την χειροτερεύσουν με τις πολιτικές τους  και τα συμφέροντα τους. Συνεπώς είχα ήδη την πρόθεση, μόνο που μέχρι την τελευταία στιγμή βρισκόμουν σε δίλημμα διότι το να μπεις στον συριακό εμφύλιο πόλεμο σαν μαχητής, δίχως προηγούμενη στρατιωτική εμπειρία, όντας δηλαδή πάντοτε πολίτης, ήταν μια πράξη που σήμαινε πως ήταν εύκολο να μην επιστρέψω πίσω οπότε ας πούμε πως η οριστική απόφαση ωρίμασε όταν ήμουν ήδη στη Συρία.

– Πως ήταν λοιπόν αυτό το βήμα; Με τι ανθρώπους σχετίστηκες;

– Γνώρισα ανθρώπους διαφόρων τύπων. Κατοίκων της Rojava, τόσο κούρδους όσο και άραβες, που ζουν τις συνθήκες του πολέμου και της επανάστασης, ο καθένας με τον τρόπο του. Γνώρισα πολιτικούς αγωνιστές κούρδους και διεθνείς ακτιβιστές, κυρίως ευρωπαίους, που βρίσκονταν εκεί για να γνωρίσουν αυτή την επανάσταση και να την υποστηρίξουν. Αυτοί υπήρξαν καθοριστικοί διότι σίγουρα με ώθησαν, το να βλέπεις το παράδειγμα άλλου είναι πάντοτε σημαντικό και μετά γνώρισα επίσης διεθνείς μαχητές των YPG combattenti internazionali delle YPG (Unità di Protezione del Popolo curdο) [κουρδικών Μονάδων Προστασίας του Λαού] που ήταν νεότατοι στην ηλικία και δεν ήταν απολύτως πολιτικοποιημένοι, αντιθέτως ζούσαν στα μέρη τους μια ζωή τελείως απολιτική και είχαν πάει εκεί για να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους επειδή ήταν αγανακτισμένοι από εκείνο που συμβαίνει σε μια Χώρα μακρινή από τη δική τους. Συνεπώς μπροστά σε όλα αυτά καθίσταται δύσκολο να μην πάρεις τα όπλα με την σειρά σου.

– Πως ενώθηκες με τις Μονάδες Προστασίας του κουρδικού Λαού (YPG);

– Γίνεται μια εκπαίδευση, μερικές εβδομάδες κατάρτισης στη διάρκεια των οποίων έλαβα πολλά μαθήματα κουρδικής γλώσσας, συνομοσπονδιακής ιδεολογίας, δηλαδή της μορφής σοσιαλισμού που προωθείται από τις YPG, όπως επίσης και μαθήματα ιστορίας της Μέσης Ανατολής και του Κουρδιστάν. Και στη συνέχεια η τεχνική κατάρτιση για τη χρήση των όπλων, σκίτσα με τακτικές επίσης. Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπ όψιν πως ο εμφύλιος πόλεμος στην Συρία είναι ένα τόσο τραγικό και χαοτικό γεγονός για το οποίο όμως αυτές οι πολιτοφυλακές δεν έχουν την δυνατότητα να ξεφύγουν από το είδος της εκπαίδευσης στην οποίαν υπόκεινται οι τακτικοί στρατοί.

– Τι όπλα είχατε στην κατοχή σας;

– Οι λεπτομέρειες δεν μπορούν να ειπωθούν για στρατιωτικούς λόγους, όμως μπορούμε να πούμε πως το πρόβλημα των κουρδικών πολιτοφυλακών και των συριακών δημοκρατικών δυνάμεων είναι πως έχουν κυρίως, στο 99%, ελαφρά όπλα και αυτό δεν είναι ένα μυστήριο. Εκ των πραγμάτων η μεγάλη πλειοψηφία των μαχητών έχει στη διάθεση της ένα kalashnikov και ευτυχώς δεν μου φάνηκε πως υπήρχε μεγάλη έλλειψη πυρομαχικών γιατί μου φαίνεται πως τουλάχιστον σε αυτό συνέβαλε ο συνασπισμός, οι Ηνωμένες Πολιτείες, συνέβαλαν και η Ρωσία επίσης έδωσε κάτι. Αυτά για τα πυρομαχικά, όσον αφορά τα όπλα, μιλάμε για ελαφρά όπλα, παλιά, σίγουρα ξεπερασμένα σε ένα γενικότερο πλαίσιο. Μετά στην πραγματικότητα στην Συρία δεν είναι έτσι γιατί το μεγαλύτερο μέρος των ένοπλων συγκρούσεων στη μάχη, εκεί που δεν παίρνει μέρος ο τακτικός στρατός, γίνεται με αυτόματα όπλα σοβιετικής προέλευσης και κατασκευής, δηλαδή πολυβόλα τύπου Pkm και Pks, το Dushka ή Dshk ή το Kalashnikov. Αυτά είναι τα όπλα που χρησιμοποιούνται περισσότερο.

– Μίλησες για  “Επανάσταση, Rivoluzione”. Τι συμβαίνει στον Βορά της Συρίας;

–  Στην Βόρεια Συρία και γενικότερα σε όλη τη Χώρα από το 2011 βρίσκεται σε εξέλιξη μια επανάσταση. Η συριακή επανάσταση αναπτύχθηκε σε δύο μεγάλες αντιτιθέμενες τάσεις. Η μία πήγε πολύ άσχημα διότι πήρε μια ισλαμική εξέλιξη και μια αντίθετα πήγε πολύ καλά διότι πήρε μια κατεύθυνση σοσιαλιστική φεμινιστική και διαφωτισμένη. Αυτή η τελευταία είναι η συνομοσπονδιακή επανάσταση που καταγράφηκε αρχικά στα κουρδικά εδάφη αλλά τώρα σε ολόκληρο τον Βορά της Συρίας σε ζώνες κυρίως αραβικές ή χριστιανικές. Αντιθέτως η ισλαμική πλευρά στη συνέχεια διασπάστηκε σε διάφορα κομμάτια: το ISIS κατά μήκος του Ευφράτη και οι διαφορετικές από το ισλαμικό κράτος ισλαμικές ομάδες ήδη στην επαρχεία της Idlib αυτή την στιγμή. Συνεπώς η συριακή επανάσταση εξελίχθηκε σε δυο διαφορετικές επαναστάσεις που αντιμάχονται μεταξύ τους και αμφότερες μάχονται επίσης ενάντια στο καθεστώς του Bashar al-Assad.

– Τι αποστολές και δραστηριότητες ανέλαβες;

– Στην αρχή ήμουν στο μέτωπο της Ain Issa που εκείνο τον καιρό ήταν το μέτωπο της Raqqa, ενώ σήμερα αυτό το μέτωπο, ευτυχώς, είναι μέσα στην ίδια την Raqqa διότι κατέβηκε μέχρι μέσα την πόλη, όμως ένα χρόνο πριν βρίσκονταν 63 km βόρεια της Raqqa. Κι εκεί βρίσκονταν η πόλη της Ain Issa όπου στάθμευε η μονάδα μου και καθήκον μας ήταν εκείνο να προστατεύουμε το καντόνι της Kobane από το ISIS, ενώ την ίδια στιγμή υπήρχε η επίθεση στα βόρεια του Χαλεπιού από πλευράς των συριακών δημοκρατικών δυνάμεων στα δυτικά του Ευφράτη που κέρδιζε όλες τις εκστρατείες γύρω από μια στρατηγική πόλη που ονομάζεται Mambij: ήταν να πάμε να τις ελευθερώσουμε για να να κόψουμε τις επικοινωνίες ανάμεσα στην Raqqa και την Turchia. Εκείνη η πόλη ήταν η τελευταία επικοινωνία ανάμεσα στην Raqqa και την Turchia, στην περίπτωση αυτή μεταξύ Raqqa και του έξω κόσμου. Στο ξεκίνημα δεν πήρα μέρος σε αυτή την επίθεση, κυρίως καθήκον μου ήταν να υπερασπίζομαι το καντόνι την ώρα που προχωρούσαν οι εχθροπραξίες. Μετά στα τέλη ιουνίου η μονάδα μου στάλθηκε στην Mambij οπότε τον ιούλιο κι εμείς μπήκαμε στη μάχη σε αυτή την επιχείρηση για την απελευθέρωση της πόλης.

– Υπήρχαν άλλοι ξένοι και ιταλοί;

– Υπήρχαν πολλοί ξένοι όταν εγώ ήμουν εκεί, μα όχι ιταλοί. Ήμουν ο μοναδικός. Γνωρίζαμε πως υπήρχαν και άλλοι ιταλοί, ιδιαίτερα εγώ ρωτούσα πάντα για τον Karim Franceschi γιατί είχα διαβάσει το βιβλίο του. Όμως εκείνη της στιγμή δεν υπήρχε κανείς άλλος. Υπήρχαν πολλοί ξένοι που έρχονταν κυρίως από την Ευρώπη, από την Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, από τα Βαλκάνια. Γνώρισα και ένα αγόρι χιλιανής καταγωγής και ξέρω πως βρίσκονταν εκεί και κάποιοι νοτιοαμερικάνοι στις YPG.

– Ταυτίζεσαι με τον όρο foreign fighter?

– Αυτή την στιγμή πρακτικά υπάρχουν εκφράσεις που δεν μπορούν να απαντηθούν μόνο με ένα »ναι» ή ένα »όχι». Θα αποκαλούσα τον εαυτό μου  foreign fighter, αν και η χρήση που κάνουν τα Μέσα έχουν αλλάξει το νόημα του όρου, όμως υπάρχει μια πρωτότυπη αίσθηση, ένα νόημα πρωτότυπο που είναι διαφορετικό. Με την έννοια των μέσων ενημέρωσης του όρου, δεν ταυτίζομαι διότι οι mass media έχουν πετάξει ένα άσχημο φως επάνω στον όρο, διότι μονομερώς έχουν συνδέσει με αυτόν και αυτούς που μάχονται για το ισλαμικό κράτος. Όσον όμως αφορά το αυθεντικό νόημα ναι, νομίζω πως πρόκειται για την πιο όμορφη έκφραση που μπορούμε να φανταστούμε. Οπότε σίγουρα με τη στενή σημασία αυτού που σημαίνει, εξ άλλου είναι αρκετά ταυτολογικό πως εγώ υπήρξα. Και νομίζω πως η αντίφαση στη χρήση των μέσων ενημέρωσης φαίνεται επίσης στο γεγονός πως εγώ και οι άλλοι διεθνείς που πολεμήσαμε στη Mambij, κόβοντας εκείνη την τελευταία οδό επικοινωνίας με την Τουρκία του ISIS, μηδενίσαμε οριστικά την εισροή foreign fighters του ISIS στην Siria που προηγουμένως ήταν πολύ μεγάλη. Απ όταν ακριβώς ένα χρόνο πριν η πόλη ελευθερώθηκε un anno fa la città è stata liberata, έγινε μηδενική αυτή η εισροή. Συνεπώς foreign fighters ναι, μα εξαρτάται από πια πλευρά στέκονται.

– Να μιλήσουμε ίσως για »διεθνιστές»;

– Λοιπόν, αναγκαστικά. Αν και στις YPG στις συζητήσεις λέμε πως ήμαστε επίσης και »διεθνιστές», είναι επίσης αλήθεια πως η πολιτική θεωρία που εμπνέει τις YPG στην πραγματικότητα περισσότερο από την έννοια του »διεθνισμού» μιλά για την έννοια της »παγκοσμιότητας». Γιατί; Λόγω ενός ίσως περίπλοκου αλλά σημαντικού συλλογισμού σύμφωνα με τον οποίον η εποχή του διεθνισμού, εκείνη στην οποίαν θεωρήθηκε ότι η αναφορά ήταν τα έθνη κράτη και για τους σοσιαλιστές , παρήλθε οπότε διεθνισμός ήταν η αλληλεγγύη του περασμένου αιώνα και αντιθέτως οι YPG προτιμούν “παγκοσμιότητα, universalismo” διότι σήμερα βρισκόμαστε σε μια παγκόσμια κατάσταση όπου όντως όλος ο κόσμος είναι μια μητρόπολη συνεπώς, εάν θέλουμε, ακόμη περισσότερο διεθνισμό απ’ ότι πριν.

– Σύμφωνα με την εμπειρία σου ενάντια στο ISIS τι μπορείς να πεις για τον μύθο γύρω από το αήττητο τους στο πεδίο των μαχών; 

– Στο πεδίο έχω να πω, δίχως να θέλω να κάνω προπαγάνδα, ειλικρινά έχω δει την ασυναγώνιστη κατάσταση των YPG, ενώ για το ISIS έχω δει το γεγονός πως ηττήθηκαν όταν ήμουν εκεί το περασμένο καλοκαίρι. Υπήρξε δύσκολο, μα θα σου εξηγήσω γιατί. Μου το επιβεβαίωσαν επίσης αμερικανοί μαχητές που είχαν μακρά εμπειρία στον στρατό τους, είχαν πολεμήσει και στο Iraq και έλεγαν πως, συγκρίνοντας τον αγώνα ενάντια στο ISIS με άλλες πολύ σκληρές φάσεις του ιρακινού πολέμου και αυτών των τύπων συγκρούσεων, το ISIS είναι μια δύναμη στρατιωτικά πολύ ικανή και οργανωμένη όπου πραγματικά βλέπεις ότι υπάρχουν μυαλά αρκετά υψηλού στρατηγικού επιπέδου στα σύγχρονα πρότυπα. Στρατηγική τους είναι να προκαλέσουν το μεγαλύτερο αριθμό νεκρών στις εχθρικές γραμμές με τον μικρότερο αριθμό νεκρών στις δικές τους. Συνεπώς θεμελιώδης είναι η χρήση από την πλευρά τους των ναρκών, των εκρηκτικών παγίδων, των ελεύθερων σκοπευτών που έχουν επίσης μια θρησκευτική ιδεολογία που δίνει τη δυνατότητα και προκαλεί εκατοντάδες ανθρώπους να προστρέχουν στις γραμμές τους με την ελπίδα πως θα πεθάνουν το συντομότερο δυνατό πεπεισμένοι πως θα γευματίσουν με τον Θεό και θα έχουν κι εγώ δεν ξέρω πόσες παρθένους στην διάθεση τους. Το ISIS μπορεί να χρησιμοποιεί με μια σταθερή συχνότητα ανθρώπους που τινάζονται στον αέρα, καμιόνια βόμβες και αυτοκίνητα βόμβες που οδηγούνται με όλη την ταχύτητα τους ενάντια στον εχθρό.

Αυτό είναι ένα πλεονέκτημα, όμως αυτός ο μύθος που έχουν δημιουργήσει τα media είναι τελείως λανθασμένος όπως πολλά πράγματα που δημιουργούν τα Μέσα διότι είναι ένα φαινόμενο που αναλύεται πλήρως με τα όρια και τις δυνατότητες του. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί του ISIS που αυτοκτονούν, όμως πρέπει επίσης να πούμε πως για παράδειγμα στο μέτωπο μας της Ain Issa υπήρξαν επιθέσεις αυτοκτονίας από την πλευρά αυτών που τις έκαναν αλλά και στρατιωτικές επιθέσεις, με την έννοια πως όταν ένας στέλνει 30 πολιτοφύλακες να επιτεθούν τελείως σποραδικά δίχως καμία απολύτως έννοια στην οικονομία του πολέμου, στην οποία επίθεση και οι τριάντα σκοτώνονται με μοναχά ένα νεκρό από τους δικούς μας των YPG, είναι ξεκάθαρο πως αυτά τα πρόσωπα βρίσκονταν στη λίστα για να σταλούν στο μαρτύριο διότι θα έχουν και τα προβλήματα τους με τους  “υποψήφιους προς το μαρτύριο” που θέλουν να παν εκεί… Αλλά πρέπει να δούμε πως αυτό στρατιωτικά είναι μια τρέλα. Υπάρχουν εξάλλου και αντιφατικές πτυχές που όλες μαζί βγάζουν προς τα έξω την εικόνα μιας δύναμης που, όπως όλες, έχει τα ελαττώματα της και τα πλεονεκτήματα της από την οπτική του πολέμου.

– Πολλοί αναρωτιούνται με ποιoν τρόπο θα νικηθεί το ISIS. Υπήρξε μια έλλειψη πολιτικής ή στρατιωτικής βούλησης ή είναι κάτι πιο πολύπλοκο;

– Είναι δύσκολο αλλά όχι στρατιωτικά. Είναι δύσκολο πολιτικά. Στρατιωτικά πρέπει να σημειώσουμε πως ουσιαστικά τα εδάφη που είχε κατακτήσει μεταξύ Συρίας και Ιράκ σχεδόν εξαντλήθηκαν, ήτοι μέσα σε τρία χρόνια, που έτσι κι αλλιώς είναι πάντα ένα χρονικό διάστημα πολύ μικρότερο εκείνου που υπήρξε η κατοχή του Ιράκ ή είναι ακόμη και σήμερα ο συριακός εμφύλιος πόλεμος , αυτό το φαινόμενο σε στρατιωτικό επίπεδο έχει κατασταλεί. Εκείνο που είναι δύσκολο όμως είναι η πολιτική πτυχή. Πρώτον επειδή υπάρχουν πολιτικές πτυχές που επιβραδύνουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις γιατί ούτως ή άλλως, θέλεις δεν θέλεις, βρίσκω ότι σε πολλές συγκρούσεις, αν και όλο και λιγότερο με το πέρασμα του χρόνου, υπάρχει μια ελάχιστη αναφορά στους κανόνες του πολέμου, σε ένα διεθνές δίκαιο του πολέμου και σε συμβάσεις.

Αυτό το ισλαμικό κράτος δεν το αναγνωρίζει με κανένα τρόπο διότι όλοι αυτοί οι νόμοι είναι καρποί μιας λαϊκής δημοκρατικής ή φιλελεύθερης κυριαρχίας που γι αυτούς είναι αμαρτία , με την έννοια πως ο μοναδικός νόμος που υπάρχει είναι εκείνος του Θεού. Συνεπώς δεν σέβονται καμία ηθική του πολέμου και χρησιμοποιούν τους πολίτες σαν ανθρώπινες ασπίδες. Λέγω, θα μπορούσαμε να κατηγορήσουμε οποιαδήποτε παρτιζάνικη δύναμη που κρύβεται μέσα στον πληθυσμό όμως άλλο είναι να κρύβεσαι μέσα στον κόσμο σαν παρτιζάνικη δύναμη και άλλο είναι να κάνεις τον κόσμο κρέας για σφαγείο με το ζόρι, εκεί όπου μάλιστα κυριαρχεί μια λογική του τύπου “το χειρότερο, τόσο το καλύτερο” πάνω στο οποίο στοχεύει το ISIS. Οπότε αυτή είναι η πρώτη πολιτική δυσκολία. Την είδα με τα μάτια μου, όταν προσπαθούσαμε να προωθηθούμε μέσα σε μια πόλη στην οποίαν το ISIS εμπόδιζε τους πολίτες να αφήσουν τα σπίτια τους. Αυτό σημαίνει πως πρακτικά χρειάζεται να φρενάρουμε τις επιχειρήσεις για να καταφέρουμε χειρουργικά να κυκλώσουμε τα κτίρια, να τα υπερασπιστούμε, να βγάλουμε έξω τους πολίτες και να τους διώξουμε μακριά και στη συνέχεια να προχωρήσουμε για να ξετρυπώσουμε τους πολιτοφύλακες απ’ όπου κι αν βρίσκονται. Κι απ’ την οπτική του πολέμου απ’ τον αέρα αυτή είναι μια τεράστια επιπλοκή διότι πάντα ζητείται η εκκένωση πολιτών όταν υπάρχει η γνώση πως ξεκινά ένας πόλεμος ή μια μάχη με αεροπορικές επιχειρήσεις και, εάν μια πραγματικότητα όπως το ISIS δεν το κάνει, μπορείτε να φανταστείτε τις συνέπειες μα και την επιβράδυνση των επιχειρήσεων.

Η άλλη πολιτική δυσκολία είναι πως υπάρχει ένα εκ των πραγμάτων πρόβλημα που δεν είναι μόνον του Ιράκ ή της Συρίας μα του κόσμου ολόκληρου: υπάρχουν ανισορροπίες πλούτου, εξουσίας, πολιτιστικής ηγεμονίας στον κόσμο και υπάρχουν προβλήματα φτώχειας από πολλές απόψεις, δηλαδή υπάρχουν εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως στην Αφρική και την Ασία και χρειάζονται, που έχουν ανάγκη μιας λογικής, μιας ιδεολογίας λύτρωσης και κάποιες φορές εκδίκησης και έκφρασης του θυμού. Έτσι το Ισλαμικό Κράτος είναι στην πραγματικότητα, δυστυχώς, μια παγκόσμια εξέγερση που έρχεται να γεμίσει το κενό του τέλους των κομουνισμών, των σοσιαλισμών, και συνεπώς, μέχρι να εξαλειφθούν οι κοινωνικές αντιθέσεις ή αντιφάσεις ή δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθεί μια εναλλακτική πολιτική σε αυτό το είδος εξεγέρσεων, μια εναλλακτική κατά την οποίαν υπάρχει μια μορφή εξέγερσης ορθολογική και όχι ανορθολογιστική, θα μπορεί να νικηθεί στρατιωτικά αλλά θα επιστρέψει σε μορφές ολοένα χειρότερες.

– Πρόσφατα έχουν αυξηθεί οι καταπατήσεις του τουρκικού στρατού και στα κουρδικά καντόνια. Ποιος είναι ο ρόλος  της Τουρκίας στα σύνορα με την Συρία; 

– Όταν βρισκόμουν στην Kobane, τον σεπτέμβρη του 2016, όντως υπήρξε μια από τις χειρότερες στιγμές διότι η Τουρκία παρενέβη με την δικαιολογία πως έχτιζε ένα πολύ μεγάλο τοίχο μεταξύ επαναστατημένης Συρίας του βορά και των εδαφών της, που στο μεγαλύτερο τους μέρος είναι περιοχές κοινοτήτων που έχουν και μια δική τους αυτονομία, μεταξύ των οποίων υπάρχουν κούρδοι. Με αυτή την δικαιολογία προκαλούσαν πολύ στην περιφέρεια της Kobane, ακριβώς επάνω στο σύνορο, με τα τεθωρακισμένα. Προκάλεσαν εννέα ημέρες εξέγερσης του πληθυσμού της Kobane στα σύνορα που κόστισαν και δυο νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Αυτό υπήρξε ήδη ένα πρώτο επεισόδιο. Τώρα υπήρξε ένα ακόμη το οποίο ευτυχώς διήρκησε μόνο μια βραδιά κατά την οποία τα τουρκικά μέσα εκ νέου καταπάτησαν κοντά στην Kobane καταλαμβάνοντας δυο χωριά και εκδιώχθηκαν πίσω από τις YPG. Όμως η Kobane, και για την συμβολική της αξία, είναι στην πραγματικότητα η πόλη που έχει υποστεί τα λιγότερα από πλευράς Τουρκίας διότι υπάρχουν άλλες πόλεις όπως για παράδειγμα η Tel Abyad, που πολυβολείται κάθε ημέρα κάθε 10 λεπτά εδώ και ενάμιση χρόνο πλέον και συχνά δέχεται επίσης και χτυπήματα όλμου από την Τουρκία, και σαν την Tel Abyad (Gire Spi για τους κούρδους), και οι Qamisho, Amude, Serekani (Ras al-Ayn για τους άραβες), στις οποίες ρίχτηκαν πολλές φορές ρουκέτες όταν βρισκόμουν εγώ εκεί κάτω.

Και μετά πάνω απ’ όλα η πιο σοβαρή περίπτωση είναι εκείνη της Afrin, που είναι το πιο απομονωμένο καντόνι διότι είναι απομακρυσμένη από την Kobane και συνορεύει με την Turchia ή με περιοχές της Συρίας που ελέγχουν οι ισλαμιστές. Και είναι η Afrin που υφίσταται τς χειρότερες επιδρομές. Είναι πλέον τρεις μήνες τώρα που η Τουρκία βομβαρδίζει την Afrin δίχως σταματημό, λοιπόν, υπάρχουν εκατοντάδες νεκροί μεταξύ των αμάχων, των μαχόμενων και των μονάδων ασφαλείας μέσα στην πληρέστερη διεθνή σιγή. Και ο Erdogan απειλεί επίσης πως θα εισβάλει πλήρως σε αυτό το καντόνι έτσι θα ήθελε να εισβάλει στη Συρία και να αντιμετωπίσει την κουρδική αριστερά και στη Συρία όπως και στην Τουρκία.

Μόνο που είναι δύσκολο. Εκτός από το ότι ήδη προσπάθησε να το κάνει πρόσφατα στο Ιράκ και αυτό δεν έγινε γνωστό: λιγότερο από ένα μήνα πριν προσπάθησε μια εισβολή μεγάλης κλίμακας η Τουρκία στα βουνά  του Ιράκ  όπου υπάρχει το PKK (Partito dei Lavoratori Curdi, Κόμμα των Κούρδων Εργαζομένων) και αναγκάστηκε να αποσυρθεί εγκαταλείποντας δεκάδες νεκρούς στο πεδίο των μαχών στις γραμμές της. Το πρόβλημα γι αυτούς είναι πως οι Ηνωμένες Πολιτείες προστατεύουν την Rojava και, σε μια πολύ πιο διφορούμενη μορφή, το κάνει με κάποιο μέτρο και η Ρωσία, που τείνει να μην εγκρίνει αυτές τις παρεμβάσεις της Τουρκίας. Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίον δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής ένα λουτρό αίματος διότι έτσι κι αλλιώς η τουρκική κυβέρνηση είναι εξτρεμιστική από πολιτική άποψη  και το κλίμα στην τουρκική κοινωνία είναι ιδιαίτερα εκφυλισμένο οπότε η πιθανότητα μιας αποφασιστικής εισβολής είναι πάντοτε παρούσα

– Η Kobane χαρακτηρίζεται σαν ένα “λουλούδι της ερήμου”, γιατί;

–  Στη σύγχρονη εποχή όλα μοιάζουν να πηγαίνουν προς το χειρότερο. Μια χώρα σαν το Μεξικό το γνωρίζει καλά σε ορισμένα σημεία, έτσι όπως χώρες σαν την Συρία ή την Τουρκία, μα και στην Ευρώπη φαίνεται πως η κοινή λογική μετακινείται ολοένα προς θέσεις συντηρητικές και σε όλο τον κόσμο κυριαρχούν οι πιο αντιδραστικές, αυτές που περιχαρακώνονται στην ταυτότητα, στους εθνικισμούς, στους σεχταριστικούς και θρησκευτικούς φανατισμούς. Ωστόσο η εξουσία χάρη σε όλα αυτά παραμένει σταθερή στα χέρια μιας πλουσιότατης μειοψηφίας εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας. Έτσι έχει κάνει σε όλους εντύπωση, έχουν όλοι επηρεαστεί από το γεγονός πως μια επανάσταση αναδύεται με την έννοια πως η εξουσία λαμβάνεται πραγματικά και συγκεκριμένα σε μια περιοχή από τις δυνάμεις που ακολουθούν μια εντελώς αντίθετη λογική, διότι η δική τους είναι κοσμοπολίτικη, κοινωνικής ισότητας, αμοιβαίου σεβασμού και θρησκευτικής ανοχής, και πάνω απ’ όλα της κεντρικής θέσης που κατέχει η γυναίκα και της λύτρωσης αυτής σε μια από τις περιοχές όπου οι γυναίκες υποφέρουν περισσότερο την πατριαρχία. Κανείς δεν το περίμενε και είναι μια αμφισβήτηση του δόγματος σύμφωνα με το οποίο σε αυτό τον αιώνα οι επαναστάσεις δεν είναι πλέον δυνατές και για αυτό πιστεύω πως χρησιμοποιήθηκε αυτή η έκφραση.

– Δημοκρατικός συνοσπονδισμός, αυτονομία, διαπολιτισμικότητα είναι λέξεις που συνδέονται με την κουρδική επανάσταση. Ψάχνουν για ανεξαρτησία από την Συρία;

– Λοιπόν πρέπει να πούμε πως οι κούρδοι είναι χωρισμένοι ανάμεσα σε μια κουρδική δεξιά και μια αριστερά. Η εθνικιστική δεξιά θέλει όντως ένα κουρδικό κράτος, το θέλει τόσο στο Iraq και στη Siria, στο Iran και στην Turchia. Η κουρδική αριστερά, με δυνάμεις όπως οι YPG, οι YPJ (Unità di Protezione delle Donne, Μονάδες Προστασίας των Γυναικών) ή το PKK, δεν θέλουν ένα κουρδικό κράτος διότι είναι πεπεισμένες πως είναι απαραίτητη μια επανάσταση που να πάει πέρα από τον καπιταλισμό και θεωρούν πως αυτό δεν είναι δυνατό μέσα από  “το Κράτος – lo Stato”, και πως το Κράτος είναι κάτι το αρνητικό αυτό καθεαυτό και είναι αντιφατικό να αναζητούμε ένα τέτοιο. Έτσι αυτοί τείνουν να αναπτύσσουν μορφές αυτονομίας που είναι και κοινωνικές, με την μετατροπή των κοινωνικών σχέσεων και των σχέσεων των φύλων, μέσα στα κράτη όπου βρίσκονται για να μπορέσουν να επηρεάσουν τους μη κουρδικούς πληθυσμούς και να υπερβούν την “κουρδική διάσταση” της επανάστασης. Αυτό συμβαίνει στη Συρία.

Πρέπει να πούμε πως σχετικά με τη κουρδική εθνικιστική δεξιά, με την οποίαν εγώ είμαι αντίθετος για πολλούς λόγους, πάντως ένας κούρδος ή μια κούρδη την σήμερον ημέραν είτε θέλουν ένα κουρδικό κράτος είτε όχι, που, επαναλαμβάνω, δεν είναι η θέση για την οποίαν ξοδεύω τον χρόνο μου εγώ, δεν μπορούν να καταδικαστούν διότι το Κουρδιστάν γεωγραφικά υπάρχει. Για παράδειγμα ένα κράτος όπως η Συρία ή το Ιράκ δημιουργήθηκαν από τις αποικιακές δυνάμεις δίχως κανένα σεβασμό για την κοινωνική γεωγραφία της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας συνεπώς σε κάθε περίπτωση λέγω αυτό για εκείνους που νομίζουν ότι μπορούν να στρέψουν τον δείκτη ενάντια στους κούρδους ή σε άλλους πληθυσμούς, όπως για παράδειγμα τους βερβέρους amazigh [berberi] στο Μαρόκο, ή άλλους στον κόσμο που  θέλουν ανεξαρτησία ή αυτονομία: σε κάθε περίπτωση πιστεύω πως δεν μπορούν να τους το αρνηθούν.

– Οι κούρδοι υιοθέτησαν επίσης ένα Σύνταγμα στα βόρεια της Συρίας που είναι πολύ προχωρημένο και δημοκρατικό. Ποια είναι η γνώμη σου; Λειτουργεί;

–  Στην καθομιλουμένη λέγεται Σύνταγμα. Στην πραγματικότητα ονομάζεται Κοινωνικό Συμβόλαιο ακριβώς διότι το “Σύνταγμα” θα όριζε την δημιουργία ενός Κράτους. Όμως σίγουρα εκείνο το κείμενο είναι πολύ προχωρημένο όπως κι αν το δεις, απ’ όλες τις απόψεις. Πρέπει να λάβουμε υπ όψη την υλική διαδικασία αυτής της επανάστασης. Ο στόχος είναι μια μορφή κομουνισμού και εξάλειψης του Κράτους, που ονομάζουν δημοκρατικό συνοσπονδισμό διότι γι αυτούς η δημοκρατία είναι κομουνιστική δίχως Κράτος ή δεν είναι, και είναι συνομοσπονδιακή διότι είναι βασισμένη στην αυτονομία όλων των κοινοτήτων που πρέπει να συνδέονται οικειοθελώς μεταξύ τους και όχι αυτό να επιβάλλεται από τα επάνω.

Οπότε στοχεύουν σε αυτό αλλά έχουν επίγνωση ότι δεν μπορούν να προσεγγίσουν σε αυτό από την μια ημέρα στην άλλη συνεπώς σφυρηλάτησαν την έννοια της δημοκρατικής αυτονομίας, που είναι ο τρόπος με τον οποίο το κίνημα του δημοκρατικού συνοσπονδισμού συμβαδίζει κάθε φορά με το υπάρχον Κράτος. Για παράδειγμα αυτά τα καντόνια και τα συμβούλια των καντονιών που διατηρούν τον διαχωρισμό των εξουσιών, και με κάποιο τρόπο μοιάζουν με ένα Κράτος, είναι η δημοκρατική αυτονομία, δηλαδή είναι μια πρόταση για την Συρία για μια θεσμική διευθέτηση που θα θέσει τέλος στον πόλεμο και, όμως, δεν θα ακυρώσει την επανάσταση.

Αυτή είναι η έννοια των θεσμών που δημιουργήθηκαν που δεν είναι  “ο δημοκρατικός συνοσπονδισμός” αλλά “η δημοκρατική αυτονομία” διότι ο συνοσπονδισμός στον Βορά της Συρίας είναι εκείνος που εκπροσωπείται από τις κοινότητες, από τις αγροτικές και οικονομικές κοινότητες, από τις αστικές, από την αντεξουσία που ασκείται και σε ένοπλο επίπεδο από αυτούς τους θεσμούς, από τους συνεταιρισμούς, από τη νέα σχέση που υπάρχει μεταξύ γυναικών και κοινωνίας. Αυτή είναι η επανάσταση. Δεν μπορεί να βρει μια οριστική διέξοδο, γι αυτό αυτοί, μη θέλοντας να διατρέξουν το μοντέλο των μπολσεβίκων διότι τελικά απέτυχε, δεν αντιλαμβάνονται την “κατάκτηση της εξουσίας” με την έννοια της “δημιουργίας ενός σοσιαλιστικού Κράτους ” που στη συνέχεια θα σβήσει. Αντιθέτως είναι μέρος ενός κινήματος που κάθε φορά δημιουργεί θεσμούς για να συμφιλιωθεί με το Κράτος στο οποίο προέκυψε το οποίο προφανώς εκ νέου να θέσει πάντα σε αμφισβήτηση και να συνεχίσει  αυτή τη διαδικασία.

– Μιλώντας για αυτονομία στο Μεξικό βλέποντας τους ζαπατίστας και το EZLN έδειξε συμπάθεια για την επανάσταση και τους σύρους κούρδους.

– Ξέρω πως γενικά ο ζαπατισμός και τα Τσιάπας θεωρούνται σημείο αναφοράς στην Rojava και σε ολόκληρο το Kurdistan διότι το κουρδικό κίνημα ξεκίνησε την θεωρητική του μεταμόρφωση τα χρόνια 2000 όταν πλέον ήδη από διάφορα χρόνια στο Μεξικό υπήρξε μια εργασία συζήτησης και η επεξεργασία μιας προοπτικής. Επιπλέον σε πολλές περιπτώσεις στο Μεξικό έχουν επιτευχθεί συγκεκριμένα αποτελέσματα. Εκεί έχω δει πως εκείνο είναι ένα σημείο αναφοράς. Θα σου μιλήσω λιγάκι κάπως σαν »κουτσομπολιό» και με απολύτως κανέναν επίσημο τρόπο, με κάπως τυχαίο και διακριτικό τρόπο, είχε φθάσει η φήμη πως στην πραγματικότητα υπήρξαν προσπάθειες επικοινωνίας, να δημιουργηθεί μια πιο συγκεκριμένη σχέση μα είχαν πέσει στο κενό. Κάποιος προσπάθησε να μου εξηγήσει πως αυτό ίσως συμβαίνει διότι υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ αυτών των δύο λαών, ανάμεσα στη Rojava και τα Chiapas, για να διαβάσεις τα mail ποιος ξέρει πόσος χρόνος πρέπει να περάσει, και ο ρυθμός της ζωής είναι διαφορετικός από αυτόν που ήμαστε συνηθισμένοι εμείς στην Ευρώπη. Έτσι λέγαμε λιγάκι για να το διασκεδάσουμε… Εάν αυτές οι σχέσεις μεγάλωναν, νομίζω θα ήταν θετικό. Όταν κάποιους μήνες πριν στο Αμβούργο πραγματοποιήθηκε το διεθνές συνέδριο που διοργανώθηκε από την Rojava φιλοξενήθηκε μια στρογγυλή τράπεζα και για το Μεξικό και τα καρτέλ των ναρκωτικών διότι ακριβώς υπάρχει ιδιαίτερη προσοχή από πλευράς της Rojava για την Λατινική Αμερική, την Κεντρική Αμερική, το Μεξικό.

– Κάποια ιδιαίτερα ανέκδοτα που μπορείτε να μας πείτε γι αυτή την περίοδο που μαχόσασταν;

– Είναι πολλά. Για παράδειγμα μια μεγάλη απογοήτευση… Είχα γνωρίσει μια κοπέλα κούρδα που είχα συμπαθήσει πολύ και με την οποία βρισκόμουν σε επαφή για κάποιο διάστημα. Στη συνέχεια όταν πήγα να τη βρω στην οικογένεια της κάποια γιορτή των μουσουλμάνων που εορτάζεται τον σεπτέμβρη, συζητώντας μαζί τους, ανακάλυψα πως υποστήριζε τους κούρδους εθνικιστές, της κουρδικής δεξιάς, συνεπώς αφέθηκε σε σχόλια τελείως απαράδεκτα επί των αράβων, για παράδειγμα. Και κυρίως για τους κούρδους συντρόφους και για τον ίδιο τον Οτσαλάν. Ήταν μια πολύ άσχημη στιγμή για εμένα, πάνω απ’ όλα όμως δίνει πολύ καλά την εικόνα της κατάστασης στην Rojava. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που βρίσκονται στην σκιά ή στέκονται στην σιωπή μα που εργάζονται ενάντια στην επανάσταση, που προσπαθούν να την σαμποτάρουν ή να αδυνατίσουν το ηθικό των ανθρώπων ακριβώς διότι έχουν ισλαμιστικές ιδέες ή εθνικιστικές. Οπότε στην πραγματικότητα την επανάσταση, όπως πάντοτε στην ιστορία, την οδηγούν και την προωθούν άνθρωποι αποφασισμένοι ή παθιασμένοι που πρέπει να λογαριαστούν με ένα φόντο με ένα πλαίσιο και με μια συγκυρία όλα αυτά μαζί πολύ δύσκολα.

– Μια εμπειρία γεμάτη ελπίδες;

– Υπάρχουν πολλές και σε αυτή την περίπτωση. Μπορώ να αντιπαραθέσω έναν άλλο άνθρωπο που γνώρισα που είναι ένα αγόρι από την Raqqa, άραβας. Αυτός θεληματικά επέλεξε να αφήσει την Raqqa. Ήταν εργάτης σε συνεργείο, ήταν 15 χρονών, και, ενώ δούλευε, τον είχε πλησιάσει ένας από εκείνους τους πολιτοφύλακες, που σε πολλές πόλεις της Συρίας κυκλοφορούν σαν άρχοντες και κάνουν ότι θέλουν, ο οποίος του είπε: “Δείξε μου πως προσεύχεσαι”. Και αφού εκείνος προσευχήθηκε, ο άλλος του είπε: “Είσαι ψεύτικος, δεν πιστεύεις, δεν προσεύχεσαι με τον σωστό τρόπο”. Με το λοιπόν απαντά το αγόρι: “Εγώ είμαι εδώ στην πόλη μου, δουλεύω, κι έρχεται εδώ κάποιος που δεν είναι καν από την Raqqa να μ’ ενοχλήσει και να μου πει πως δεν ξέρω να προσευχηθώ”. Και με αυτά αποφάσισε να φύγει και να μεταναστεύσει προς τον βορά. Στο τέλος μπήκε στις YPG γιατί είδε τους κούρδους σαν ανθρώπους που συμπεριφέρονταν αντίθετα απ’ ότι είχε ζήσει ο ίδιος .

Υπήρξε ένας από τους πρώτους πρώτους άραβες που μπήκαν σε μια δύναμη που αρχικά ήταν κουρδική στο 100%. Τον γνώρισα, έναν χρόνο αφότου αυτό συνέβη, και ήμασταν στην ίδια Μονάδα. Είναι ένα εντυπωσιακό πρόσωπο. Πέρα από το γεγονός πως μου εξήγησε το σχέδιο του, που ήταν εκείνο να συμμετάσχει στην απελευθέρωση της Rojava που στη συνέχεια θα πρέπει να γίνει η απελευθέρωση όλης της Συρίας. Και ήθελε να πάει να πολεμήσει και στην Τουρκία, στο Ιράν και στο Ιράκ. “Επιτέλους στη συνέχεια θα μπορέσουμε να πάμε να ελευθερώσουμε την Παλαιστίνη κι έτσι και τον Λίβανο”, έλεγε. Κι αν υπήρχε ανάγκη και στην Ιταλία, θα έρχονταν κι εδώ να πολεμήσει. Είναι ένας άνθρωπος σχεδόν αναλφάβητος, που έξω από την Ράκκα δεν είδε ποτέ τίποτα άλλο, το Κομπάνι και κάτι λίγο ακόμη, όμως έχει μια γνήσια θέληση και οπτική, αυθεντική. Μιλώ στον ενεστώτα αν και δυστυχώς δεν μπορώ να είμαι σίγουρος πως είναι ακόμη ζωντανός διότι τον άφησα στον σεπτέμβρη και στην Συρία η ελπίδα για ζωή είναι αρκετά σύντομη. Πολέμησα στο πλευρό του και σαν μαχητής είναι απλά εντυπωσιακός, απερίγραπτος. Συγκεκριμένες σκηνές σε κάποιον δυτικό όπως εγώ δεν μπορούσαν παρά να τον κάνουν να σκεφτεί πως μπορούσαν να υπάρχουν μόνο σε ταινία, ένας άνθρωπος που μάχεται με αυτό τον τρόπο. Σαν προλετάριος και άνθρωπος χωρίς εκπαίδευση, αγράμματος, καταδικασμένος απ’ τη ζωή του εκ των πραγμάτων σε μια περιορισμένη πραγματικότητα, είναι ένας επαναστάτης στα πιο υψηλά επίπεδα της ιστορίας που μπορεί κανείς να φανταστεί. Έτσι ξέρω πως στα βόρεια της Συρίας υπάρχουν χιλιάδες και αυτό έχει μιαν αξία ανεκτίμητη.

– Πως ονομάζεται;

– Μπορώ να σας πως το πολεμικό του όνομα, Zagros Raqqa, γιατί κανείς στη Rojava χρησιμοποιεί το πραγματικό του όνομα.

– Ποιο ήταν το δικό σου;

– Ήταν Tiresh Gabar.

– Unità di Protezione delle Donne (YPJ), Μονάδες Προστασίας των Γυναικών, ποιες είναι οι σχέσεις τους με τις YPG?

– Η μονάδα μου ήταν ανάμικτη οπότε υπήρχαν τόσο YPJ όσο και YPG. Το μεγαλύτερο μέρος των μονάδων είναι ανάμικτες. Όπως όλα αυτά που αφορούν τις γυναίκες στην επανάσταση, έτσι και οι κοινότητες και τα συνέδρια των γυναικών, έχουν πάντα μιαν αυτονομία τους. Διαθέτουν αλυσίδες διοίκησης, συντονισμού και αποφάσεων αυτόνομες, έτσι όπως σε κάθε κοινότητα ή συνέλευση γειτονιά συναντιέται πάντα ξεχωριστά η κοινότητα των γυναικών. Έτσι η μονάδα μας για παράδειγμα ήταν μοναδική μα οι γυναίκες πραγματοποιούσαν τα σεμινάρια τους και τις συναντήσεις πριν έρθουν στις δικές μας συνελεύσεις, οπότε υπάρχει μια μορφή αυτονομίας των γυναικών που δεν είναι μια μορφή αποσχιστική αλλά ένα έξυπνο σύστημα και ισορροπημένο. Μου φαίνεται πως εναρμονίζει με καλό τρόπο το ζήτημα της γυναικείας απελευθέρωσης με αυτό της απελευθέρωσης όλων. Φυσικά δίδοντας προτεραιότητα στην γυναικεία απελευθέρωση, και αυτό φαίνεται ήδη σε αυτή την αυτονομία και στην ιδεολογία τους και συνίσταται στην αναγνώριση στις γυναίκες του ρόλου πολιτικής πρωτοπορίας στην παγκόσμια επανάσταση.

– Πως είναι οι σχέσεις με τον τοπικό άμαχο πληθυσμό;

– Τα πράγματα είναι πάντοτε διαφορετικά ανάλογα με το ποιος είναι ο τοπικός πληθυσμός. Υπάρχουν άνθρωποι που υποστηρίζουν και άνθρωποι που αντιτίθενται. Υπάρχουν αντίπαλοι οι οποίο, ας πούμε, »διαλέγονται» μαζί σου και άλλοι οι οποίοι θέλουν να »τα πούνε» με τα όπλα ή υποστηρίζουν δυνάμεις εξωτερικές. Η σχέση με τον πληθυσμό είναι εκείνη που έχει οποιαδήποτε δύναμη που κυβερνά μια επικράτεια, όμως μέσα σε μια περίοδο εμφυλίου πολέμου και μιας επανάστασης. Όμως μεταξύ άλλων υπάρχουν πολλές δυνάμεις που κατάφεραν να τον μετατρέψουν σε έναν σεκταριστικό πόλεμο, φυλετικό και γλωσσικό και είναι αυτά τα εγκλήματα που παράγουν μνησικακίες και δεν ξέρω πότε θα μπορέσουν να κατευναστούν. Για παράδειγμα, αν, όπως οι YPG, περπατάτε στους δρόμους της  Kobane ή της Qamishli, ο πληθυσμός σας αγαπά με τρόπο τεράστιο. Για τους διεθνείς μαχητές υπάρχει μια μορφή λατρείας από πλευράς των πολιτών. Ενώ αντιθέτως σε μια πόλη όπως η Tel Abyad εγώ πέρασα στην αγορά με τη στολή, γιατί έπρεπε να συνοδεύσουμε ένα σύντροφο στον γιατρό, και η αίσθηση εκεί είναι εκείνη που μπορεί να νιώθει ένας αστυνομικός όταν τριγυρνά σε μια γειτονιά του Palermo πάνω κάτω. Η παρουσία σου δεν είναι ευπρόσδεκτη διότι εκεί υπάρχει μια πλειοψηφία αραβική και στο εσωτερικό της υπάρχει μια πλειοψηφία υποστηριχτών του ISIS και μια μειοψηφία υποστηριχτών της επανάστασης, συνεπώς σαν πόλη έχει ανάγκη, όπως και άλλες, να αναπτυχθεί κυρίως στους νέους ή ανάμεσα στις γυναίκες μια πολιτική συνείδηση που είναι πολύ μικρότερη απ’ ότι σε άλλες ζώνες.

– Σκέφτεσαι να επιστρέψεις;

– Ναι, σίγουρα, το σκέφτηκα. Δεν πιστεύω πως μπορώ να μην ξαναγυρίσω ποτέ πίσω στην Rojava.

– Τι μαθήματα έφερες πίσω μαζί σου στην Ιταλία;

– Τα μεγαλύτερα μαθήματα είναι δυο. Το πρώτο είναι πως υπάρχει μια ανισότητα, ένα χάσμα, και ήδη το εγνώριζα, μεταξύ Δύσης και Μέσης Ανατολής, ή ίσως μεταξύ Δύσης και του υπολοίπου κόσμου. Είναι τόσο τρομερό που δεν μπορείτε να το φανταστείτε, δεν περιγράφεται, και δυστυχώς δεν είναι ούτε αρκετό να πάει κάποιος εκεί να πολεμήσει για την πλήρωση του, με την έννοια πως είναι ένα χάσμα μεταξύ αυτών που έχουν τα πάντα και αυτών που δεν έχουν τίποτα, ανάμεσα σε αυτόν που είναι καλά και σε αυτόν που υποφέρει. Αυτή είναι μια συνειδητοποίηση της σοβαρότητας αυτής της κατάστασης που έχει κυρίως αυτός που πηγαίνει σε εκείνες τις ζώνες σε ορισμένες καταστάσεις πολέμου.

Ένα άλλο είναι πως η επανάσταση είναι δίκαιη και απαραίτητη, όμως όταν λέμε  “επανάσταση, rivoluzione” πρέπει να ήμαστε συνειδητοποιημένοι για το βάρος αυτής της λέξης από την άποψη του πόνου, της τραγωδίας και του πόνου που προκαλεί γιατί μια επανάσταση εξακολουθεί να αποτελεί ένα σημείο καμπής της κοινωνίας, είναι μια αναταραχή της κοινωνίας που δεν συμβαίνει με ειρηνικό τρόπο, αν και είναι απαραίτητη, συνεπώς δεν πρέπει αυτό τον όρο να τον χρησιμοποιούμε με ελαφρότητα. Δεν χρειάζεται απλά να φανταζόμαστε πως είναι  “ένα όμορφο πράγμα”. Αυτοί που σκέφτονται έτσι καλύτερα να εγκαταλείψουν την πολιτική και να κάνουν κάτι άλλο, ενώ θα ήταν χρήσιμο να υπάρχουν άνθρωποι που θα αντιλαμβάνονταν πόσο άσχημο είναι το να πρέπει να κάνουν μια επανάσταση αλλά πρέπει να συνεχίσουν να σκέφτονται πως είναι απαραίτητη. .

Κλείνοντας θα ήθελα να καταγγείλω πως υπάρχουν δυο παιδιά, ένα ζευγάρι, από την Δημοκρατία της Τσεχίας, della Repubblica Ceca, σε μια τουρκική φυλακή: αυτή ονομάζεται  lei si chiama Marketa   αυτός  lui Miroslav .  Υπήρξαν πολλές φορές στην Συρία, στο Iraq και στην Turchia για ανθρωπιστικούς λόγους και καταδικάστηκαν στην Turchia σε 6 χρόνια και 3 μήνες φυλάκισης ο καθένας σαν μέλη των YPG και YPJ. Είναι κάτι σκανδαλώδες. Η Marketa είναι μια φίλη, την γνωρίζω, δεν υπήρξε ποτέ στις YPJ, οι κατηγορίες είναι απολύτως ψευδείς. Είναι ένα ακόμη έγκλημα της Τουρκίας, να μην αφήσουμε αυτούς τους δυο ανθρώπους μονάχους που τώρα αντιμετωπίζουν μια πολύ σκληρή προοπτική.

– Πως μπορούμε να πλησιάσουμε σε αυτό που συμβαίνει στους κούρδους στην Συρία;

– Μπορούμε να πληροφορηθούμε σε διάφορα ιντερνετικά σάϊτς, Ci si può informare su vari siti internet, και κυρίως , e soprattutto si può donare alla, μπορούμε να προσφέρουμε στην κουρδική Ημισέληνο Τριαντάφυλλο Mezzaluna Rosa Curda che sta a Livorno, που βρίσκεται στο Λιβόρνο. Και μπορούμε να πάμε στην Rojava να μεταφέρουμε ενεργή αλληλεγγύη και δίχως να πολεμήσουμε. Τα πιο σημαντικά πράγματα είναι οι ιατρικές βοήθειες και για την εκπαίδευση. Παρά τις δυσκολίες εάν περισσότεροι νέοι από την Ευρώπη πάνε στη Μέση Ανατολή, και αυτό το χάσμα για το οποίο μίλησα νωρίτερα θα άρχιζε τουλάχιστον να υποχωρεί. Λέγω πάντα πως σαν πρώτο πράγμα και καλύτερο απ’ όλα είναι να πάτε εκεί εάν μπορείτε, εάν όχι τότε εντάξει, δωρίστε κάτι, και ενημερωθείτε. Αυτά τα τρία πράγματα.

https://www.carmillaonline.com/2017/09/05/rojava-fiore-nel-deserto-intervista-davide-grasso-combattente-ypg-guerra-siria-rivoluzione/

https://www.infoaut.org/approfondimenti/rojava-il-fiore-del-deserto-intervista-a-davide-grasso-combattente-ypg-in-siria

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Ένας ιταλός μαχητής στην επιχείρηση της Raqqa

Stampa

1656

Ο Çekdar Egid, ένας τορινέζος εθελοντής που πολεμά στις γραμμές των YPG διηγήθηκε στο ANF για ποιον λόγο βρίσκεται στην Rojava και γιατί ενώθηκε στην μάχη για την επανάσταση ενάντια στην τυρρανία.

Ένας μαχόμενος ιταλός στην επιχείρηση της Ράκκα

Τώρα παίρνει μέρος στην επιχείρηση για να ελευθερωθεί η Raqqa από το ISIS.Ο Egid λέει πως ουσιαστικά είναι ένας αναρχικός και ένας squatter, μέρος ενός μικρού πολιτικού κινήματος, και πως υπήρξε ακτιβιστής στην Italia για 10-15 χρόνια.

Ο ιταλός μαχητής λέει πως ήρθε στο Kurdistan τέσσερις φορές από το 2014, στη διάρκεια της μάχης της Kobanê που παρακολούθησε από το σύνορο της περιοχής της Suruç στην Urfa, βόρειο Κουρδιστάν. Στην συνέχεια κατάφερε να φθάσει στην Kobanê για τρεις μήνες μετά την απελευθέρωση της.

“Ενώθηκα με τις YPG για την επανάσταση. Σαν αναρχικός, είμαι ενάντια στο κράτος.Αυτή η επανάσταση έχει τρία σημαντικά σημεία. Το  πρώτο είναι το πολιτικό, ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός. Το δεύτερο σημείο είναι η ριζοσπαστική οικολογία, στην οποίαν πιστεύω ολοκληρωτικά. Στην Ιταλία αγωνίζομαι και ενάντια στον καπιταλισμό, που θέλει να καταστρέψει το περιβάλλον για να βγάλει χρήματα – η συνήθης καπιταλιστική συμπεριφορά. Το τρίτο σημείο, απολύτως θεμελιώδες, είναι η ελευθερία και τα δικαιώματα των γυναικών και των κοριτσιών, που δεν βρίσκονται σε ένα καλό επίπεδο στον κόσμο, μα είναι σε προβληματική κατάσταση ιδιαίτερα εδώ στην Μέση Ανατολή.

Γι αυτό νομίζω πως – δεν είμαι μόνον εγώ που το λέω, αλλά και ο Abdullah Öcalan στα βιβλία του – πρώτα θα έρθουν τα δικαιώματα για τα κορίτσια και τις γυναίκες, πρώτα θα είναι αυτές ελεύθερες και στην συνέχεια η ανθρωπότητα γενικότερα θα μπορεί να απελευθερωθεί σε όλο τον κόσμο. Έτσι, βασικά, είμαι εδώ για την επανάσταση, γιατί αυτή η ιδιαίτερη επανάσταση, η συγκεκριμένη, δεν έρχεται από μιαν οπτική εθνικιστική. Διότι αυτή η επανάσταση δεν θέλει ένα »κουρδικό» κράτος, μα έναν συνομοσπονδισμό στον οποίον όλες οι διάφορες εθνοτικές ομάδες θα μπορούν να ζήσουν μαζί. Κούρδοι, άραβες, τσετσένοι, τουρκομάνοι, ezidi – δεν είναι ένα ζήτημα θρησκειών, όλοι μπορούν να έχουν την θρησκεία τους, αλλά δεν χρειάζεται να πολεμούν μεταξύ τους, και όλοι οι άνθρωποι μπορούν να ζήσουν και να εργαστούν, ενδεχομένως σε ειρήνη. Mα δεν είμαι τελείως ιδεαλιστής, και δεν είμαι ειρηνιστής, κατά κάποια έννοια. Εάν μια φασιστική ομάδα, καπιταλιστική και κτηνώδης, όπως το DAESH, που οδηγείται από τον Abubakr Al Baghdadi, θέλει να καταστρέψει όλη την επικράτεια και να πολεμήσει τον κουρδικό λαό, είναι φυσικό αυτός ο τελευταίος να νιώσει την ανάγκη, να θελήσει να πάρει τα όπλα στα χέρια και να υπερασπιστεί την ζωή του. Εάν μια ομάδα ανθρώπων δεν έχει την δυνατότητα να αυτοπροστατευθεί, δεν είναι ελεύθερη. Θα καταντούσαν σκλάβοι. Συνεπώς να γιατί είμαι εδώ. Βρίσκομαι εδώ για περίπου 7 mesi. Και ενώθηκα με τις δυνάμεις των YPG, κάνοντας όλα όσα μπορώ να κάνω. Παίρνω μέρος σε λειτουργίες εφοδιαστικής επιμελητείας για την υποστήριξη των διαφόρων ομάδων σε διαφορετικά μέτωπα.”

Ένα άλλο σημείο που είναι για εμένα σημαντικό είναι πως η επανάσταση είναι θεμελιώδους σημασίας για τον κουρδικό λαό, διότι σε όλο  τον κόσμο όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα να μιλούν τη γλώσσα τους, να ζουν με τον τρόπο που θέλουν. Αλλά εδώ στην Μέση Ανατολή ο κουρδικός λαός δεν έχει αυτό το δικαίωμα. Αυτοί δεν μπορούν να μιλούν τη γλώσσα τους, ούτε καν μπορούν να δίδουν κουρδικά ονόματα στα παιδιά  τους. Δεν μπορούν να μελετούν την γλώσσα τους, δεν μπορούν να εκφράζουν την κουρδική κουλτούρα. Όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα να δρουν σύμφωνα με τον πολιτισμό και τις παραδόσεις τους, μα οι κούρδοι όχι. Ο κουρδικός λαός υπάρχει, μα δεν υπάρχει. Έτσι βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, και το Kurdistan χωρίστηκε μεταξύ 4 κρατών – όπως όλοι ξέρουν, αλλά αυτό είναι μόνο μια υπενθύμιση: Bakur στην Turchia, Başur στο Iraq, Rojava στην Siria και Rojhilat στο Iran. Και τα τέσσερα αυτά κράτη καταπιέζουν τον κουρδικό λαό διότι θα προτιμούσαν να μην υπάρχει. Και φυσικά αυτό μπορεί να οδηγήσει στην επανάσταση, στην αντίσταση, ή στην berxwedan όπως αποκαλείται εδώ.”

Ο Çekdar Egid εκπαιδεύτηκε στην ακαδημία του Karachok (Qereçox) δηλώνει πως το πιο σημαντικό πράγμα που βρήκε εκεί είναι το “hevalti” – hevalti σημαίνει το να είναι σύντροφοι – και λέει: “Όλοι προσπαθούν να βοηθήσουν τους άλλους. Εάν εγώ έχω κάποιο πρόβλημα ένας άλλος heval μου κάνει ερωτήσεις. Κάθε φορά, όλοι οι σύντροφοι συνεχίζουν να ερωτούν, “Πως είσαι? Όλα εντάξει? Έχει κάποιο πρόβλημα; Χρειάζεσαι κάτι;” – πάντοτε, πάντα, πάντοτε! Και δεν το λεν έτσι για να το λένε, αλλά πραγματικά. Είναι ένα όμορφο μέρος, είναι καλό, βρίσκω ένα σωρό ανθρώπους εδώ που έχουν καρδιά τεράστια και συμπεριφέρονται με όλους θαυμάσια. Τρώνε μαζί, ζουν μαζί και πολεμούν μαζί. Εάν δεν υπήρχε αυτό το είδος ενότητας, αυτός ο τρόπος να είναι σύντροφοι, δεν θα ήταν δυνατόν να αντιμετωπίσουν κανέναν εχθρό. Ούτε το DAESH, ούτε την Τουρκία ή οποιονδήποτε άλλον. Διότι πρώτα υπάρχει η ομάδα, και αφού υπάρχει μια καλή ομάδα μπορούν να μπουν στον πόλεμο και στις μάχες.”

Απόσπασμα από anfenglish.com

http://www.infoaut.org/conflitti-globali/un-combattente-italiano-nell-operazione-di-raqqa

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Για τα γεγονότα τα σχετικά με την σύλληψη μου στο Ιρακινό Κουρδιστάν – Sui fatti relativi al mio arresto nel Kurdistan Iracheno

25 ΜΑΙΟΥ 2017 | IN SEGNALAZIONI.

Για τα γεγονότα τα σχετικά με την σύλληψη μου στο Ιρακινό Κουρδιστάν

Δημοσιεύουμε το κείμενο που ανήρτησε στην σελίδα του στο FB ένας ιταλός που επέστρεφε από την Rojava όπου πολέμησε πολλούς μήνες ενάντια στο ισλαμικό Κράτος. Όπως είχαμε ήδη διηγηθεί στις σελίδες του Infoaut già raccontato dalle pagine d’Infoaut, στην διάρκεια του ταξιδιού επιστροφής του από το μέτωπο συνελήφθη στο ιρακινό Κουρδιστάν το οποίο αυτή τη στιγμή βρίσκεται υπό τον έλεγχο του Barzani.

———————-

Τη νύχτα της 7 μαίου μαζί με δεκάδες συντρόφισσες και συντρόφους διασχίζουμε το σύνορο μεταξύ της Rojava και του ιρακινού Kurdistan. Μετά από ώρες πορείας, όχι εύκολης σίγουρα, καταφέρνουμε τελικά να περάσουμε. Μετά από ένα βράδυ κάτω απ’ το φεγγάρι, στις αρχές του απογεύματος εγώ και μια ομάδα συντρόφων διεθνών παίρνουμε δυο ταξί για να προσεγγίσουμε την πόλη της Sulemania και να λύσουμε το πρόβλημα με τις άδειες παραμονής, η δική μου είχε λήξει πριν 8 μήνες. Περνούμε δυο σημεία ελέγχου δίχως προβλήματα, στο τρίτο, που βρίσκεται στις πύλες της Erbil, το αυτοκίνητο μας σταματούν οι asaysh του Kdp. Ελέγχουν τα διαβατήρια και, βλέποντας τις ληγμένες άδειες παραμονής, ξεκινούν τον έλεγχο του αυτοκινήτου και μας παίρνουν τα τηλέφωνα. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα που πέρασε σε αναμονή, βγαίνουν άλλοι 4 asaysh που μας περνούν χειροπέδες ανά δυο, έτσι καταλαβαίνουμε πως μας έχουν συλλάβει. Μας μεταφέρουν σε ένα αστυνομικό κέντρο, όπου, αφού μας έψαξαν, μας βάζουν σε ένα κελί 30 τετραγωνικών μέτρων όπου υπάρχουν άλλοι 25 άνθρωποι. Μας καλούν το πρωί και μας μεταφέρουν με ένα φορτηγό, πάντα σιδηροδέσμιους, στην φυλακή της Erbil. Ύστερα από δυο ώρες δρόμο φθάνουμε σε εκείνο που είναι ένα είδος φυλακής/δικαστηρίου, ολοκαίνουριο. Μετά από μεγάλη αναμονή, δεμένοι με τις χειροπέδες στους διαδρόμους, μας ψάχνουν και μας διαχωρίζουν, ανά δυο για κάθε κελί. Tα κελιά είναι περίπου 60 τετραγωνικών μέτρων, μέσα σε εκείνο που έκλεισαν εμένα υπάρχουν 104 άνθρωποι: μπορείς να σταθείς μοναχά όρθιος ή καθιστός. Μέσα σε κάθε κελί υπάρχουν περισσότεροι από 50 πολιτοφύλακες του ISIS, αυτοί παραμένουν στο τελευταίο κοινωνικό σκαλί της φυλακής οπότε δεν μας χτύπησαν, αντιθέτως μας έδωσαν να φάμε. Είμαστε κλεισμένοι σαν σαρδέλες, παστωμένοι μαζί με τους εχθρούς μας, οι οποίοι για μήνες μας πυροβολούσαν κι έχουν σκοτώσει δεκάδες συντρόφους. Το βασανιστήριο στο οποίο έχουμε υποβληθεί δεν είναι σωματικό μα ψυχολογικό. Το βράδυ, αφού το ζήτησα, έρχεται η νομική υποστήριξη από την Farnesina, το υπουργείο Εξωτερικών. Μου ανακοινώνουν πως κατηγορούμαι ότι ανήκω στο PKK, εγώ απαντώ πως δεν είμαι αντάρτης του PKK αλλά ένας YPG που για εννιά μήνες πολέμησα στην Rojava ενάντια στο ISIS για την υπεράσπιση των λαών της συνομοσπονδίας τους Βορρά της Συρίας. Ζητώ αμέσως να μεταφερθώ σε άλλο κελί: δεν θέλω να βρίσκομαι στο ίδιο κελί με τον εχθρό μου, ζητώ να βρίσκομαι μαζί με τους άλλους διεθνείς και λέω επίσης πως προτιμώ να βρίσκομαι σε λείο κελί. Η προφανής απάντηση είναι πως δεν υπάρχει θέση, στην πραγματικότητα υπήρχαν τουλάχιστον τρία ελεύθερα κελιά. Κατά την διάρκεια της νύχτας που πέρασα στο κελί, δεκάδες από τους κρατουμένους συμπαραστάθηκαν σε εμένα και τον άλλο διεθνή σύντροφο. Στις 7.30 μας ξυπνούν, μετά το πρωινό και την ώρα προαυλισμού, με εκατό άτομα σε μια τρύπα 20 τετραγωνικών μέτρων, μπορούμε να ξαναδούμε τον δικηγόρο. Τον περιμένουμε δυο ώρες στους διαδρόμους, μετά επιτέλους βγαίνει απ’ το δωμάτιο και μας λέει πως είμαστε ελεύθεροι. Μας λέει πως το KRG μας έβγαλε εισιτήριο για την Roma μέσω Istanbul και πως οι τουρκικές αρχές ενημερώθηκαν για την στάση μας στο αεροδρόμιο. Μου πέφτουν τα σαγόνια, λέω αμέσως πως αρνούμαι να περάσω από την Τουρκία, προτιμώ να παραμείνω έγκλειστος στην Erbil και να περιμένω το τέλος της δίκης εις βάρος μου. Η Κυβέρνηση του Barzani είναι πολύ φιλική με την τουρκική, έχουν πολλές εμπορικές συμφωνίες και συνεργασίες των ομάδων intelligence, με αυτή την μανούβρα θέλουν να παραδώσουν στην Τουρκία έναν εχθρό της. Μετά από  καμιά ώρα αποφασίζουμε να βγούμε και να προσπαθήσουμε ν’ αλλάξουμε εισιτήριο απευθείας στο αεροδρόμιο. Καταφέρνουμε ν’ αλλάξουμε τα εισιτήρια, αλλά ο asaysh του Barzani προσπαθεί να απλώσει τους χρόνους και αρνείται να βάλει την καταραμένη απαραίτητη σφραγίδα για να βγούμε. Μετά από περίπου μια ώρα επιτέλους φθάνει η σφραγίδα και παίρνω το αεροπλάνο για Ρώμη, μέσω Beirut. Στις 7 το πρωί φθάνω επιτέλους στην Roma, πολύ κουρασμένος και ακόμη άνω κάτω, νιώθω στραπατσαρισμένος: έχω να κοιμηθώ 5 ημέρες. Με ανακρίνουν, πρώτα οι Digos και μετά οι Ros σαν πρόσωπο πληροφορημένο για τα συμβάντα. Όταν υφίστασαι ανάκριση σαν πρόσωπο πληροφορημένο για τα συμβάντα, είσαι, ας πούμε νομικά, υποχρεωμένος να απαντήσεις δίχως την παρουσία δικηγόρου, την προστασία του. Η απάντηση μου είναι πάντα η ίδια, πως πήγα στην Rojava, για εννιά μήνες μαχόμουν ενάντια στο ISIS και υπερασπίστηκα τους λαούς της δημοκρατικής συνομοσπονδίας της Συρίας του βορρά. Μετά από 4 ώρες με αφήνουν και μπορώ επιτέλους να προσεγγίσω τους φίλους μου που με περιμένουν έξω. Τους άλλους διεθνείς συντρόφους τους άφησαν ελεύθερους αργότερα, τούς κράτησαν κάποια ημέρα περισσότερο, το ότι είχαν διαφορετικής εθνικότητας διαβατήρια αλλάζει τους χρόνους ποινικών διαδικασιών και τον χρόνο παραμονής στη φυλακή της Erbil.

Αυτές τις γραμμές τις έγραψα για να σας δώσω να καταλάβετε καλύτερα ποια είναι η μεταχείριση που υφίστανται αυτοί που πολεμούν το ISIS και υπερασπίζονται την επανάσταση της Rojava. Σίγουρα δεν περίμενα το κόκκινο χαλί ή να είμαι πολύ ευπρόσδεκτος, είναι γνωστό πως η δουλειά των μπάτσων είναι να καταπιέζουν και να καταστέλλουν, και ο ρόλος της φυλακής να στερεί τους ανθρώπους από την ελευθερία. Οι κυβερνήσεις λεν πως πολεμούν το Ισλαμικό Κράτος, στην πραγματικότητα το υποστηρίζουν και το οπλίζουν, η δική τους δεν είναι παρά μάχη βιτρίνας διότι στην πραγματικότητα έχουν μεγάλο φόβο για τους επαναστάτες και τις επαναστάτριες που αγωνίζονται για την ελευθερία και για έναν ελεύθερο κόσμο και δίχως αλυσίδες. Είναι στο χέρι μας να αγωνιζόμαστε και να υποστηρίζουμε την δημοκρατική συνομοσπονδία της Συρίας του βορρά και να κάνουμε ότι είναι δυνατόν τα νέα και οι ειδήσεις να φθάνουν σε όλο τον κόσμο. Υπάρχει ένας και μόνο δρόμος να διασχίσουμε και είναι αυτός του αγώνα και της αντίστασης.

Biji barxwadan Rojava.
Ζήτω ο διεθνισμός.

http://www.infoaut.org/segnalazioni/sui-fatti-relativi-al-mio-arresto-nel-kurdistan-iracheno

διεθνισμός, internazionalismo

YPJ: Women’s Defense Units (Women’s Protection Units) – English/Kurdî

Δημοσιεύτηκε στις 25 Σεπ 2016

We are an all-female armed force, formed to push forward women’s role in the protection of our people and revolution in Rojava, Northern Syria. We are an autonomous unit of the YPG, the People’s Defense Units, practicing self-organization through a communal lifestyle, based on our

http://www.infoaut.org/

διεθνισμός, internazionalismo

Το κουρδικό ζήτημα, χθες και σήμερα – La questione curda, ieri e oggi

164 visualizzazioni

kurdistan

Ένα δοκίμιο του Samir Amin. Ματάφραση του Lorenzo Battisti για το Marx21.it

Το πολιτικό χάος που κυριαρχεί την σκηνή στη Μέση Ανατολή εκφράζεται, μεταξύ άλλων, στην βίαιη εμφάνιση του κουρδικού ζητήματος. Πώς μπορούμε να αναλύσουμε, σε αυτές τις νέες συνθήκες, την εμβέλεια της απαίτησης των Κούρδων (αυτονομία; Ανεξαρτησία; Ενότητα;); Και μπορούμε να συμπεράνουμε από την ανάλυση ότι αυτή η αξίωση πρέπει να υποστηρίζεται από όλες τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις στην περιοχή και τον κόσμο;

Μια μεγάλη σύγχυση κυριαρχεί στην συζήτηση για το θέμα αυτό. Ο λόγος είναι, κατά τη γνώμη μου, η ευθυγράμμιση των περισσότερων φορέων και των παρατηρητών πίσω από μια μη-ιστορική οπτική αυτού του θέματος, όπως και άλλων. Το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση έχει ανυψωθεί σε απόλυτο δικαίωμα, το οποίο θα θέλαμε να διατηρείται σε ισχύ για όλους και ανά πάσα στιγμή (παρούσα και μελλοντική), καθώς επίσης και στο παρελθόν. Το δικαίωμα αυτό θεωρείται ως ένα από τα συλλογικά δικαιώματα από τα πιο θεμελιώδη,στο οποίο συνήθως δίδεται μεγαλύτερη σημασία από ό, τι σε άλλα συλλογικά δικαιώματα κοινωνικού εύρους (δικαίωμα στην εργασία, την εκπαίδευση, την υγεία, την πολιτική συμμετοχή, κλπ ..).

Από την άλλη πλευρά, τα υποκείμενα αυτού του απόλυτου δικαιώματος δεν ορίζονται με ακριβή τρόπο, το υποκείμενο αυτού του δικαιώματος μπορεί να είναι «μια κοινότητα» οποιαδήποτε, πλειοψηφική ή μειοψηφική εντός των συνόρων ενός κράτους ή μιας από τις επαρχίες του, αυτή η κοινότητα που αυτοπροσδιορίζεται ως «ιδιαίτερη» για την γλώσσα ή τη θρησκεία, για παράδειγμα, και διακηρύσσει, λανθασμένα ή σωστά, πως είναι θύμα διάκρισης , αν όχι καταπίεσης. Οι αναλύσεις μου και οι τοποθετήσεις μου εγγράφονται σε αντίθεση με αυτή την transhistorical οπτική των προβλημάτων της κοινωνίας και των «δικαιωμάτων», διαμέσου των οποίων εκφράζονται τα αιτήματα των κοινωνικών κινημάτων του παρελθόντος και του παρόντος. Ειδικότερα, αποδίδω κεφαλαιώδη σημασία στην θραύση που διαχωρίζει την ανάπτυξη του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου από τους προηγούμενους κόσμους.

Η πολιτική οργάνωση αυτών των προηγούμενων κόσμων έχει ενδυθεί διάφορες μορφές, ακραίες, που κυμαίνονταν από την κατασκευή εξουσιών που ασκούνταν πάνω σε εκτεταμένους χώρους, που κατατάσσονταν δια τούτο ως «αυτοκρατορίες», με τις πιο μετριοπαθείς μοναρχίες περισσότερο ή λιγότερο συγκεντρωτικές, χωρίς να αποκλείεται σε ορισμένες περιπτώσεις ο ακραίος θρυμματισμός των εξουσιών που σχεδόν δεν υπερέβαιναν τον ορίζοντα ενός χωριού. Η εξέταση αυτού του ανόμοιου συνόλου των προηγούμενων πολιτικών μορφών της καπιταλιστικής νεωτερικότητας δεν είναι προφανώς το αντικείμενο του παρόντος άρθρου. Δεν θα αναφερθώ παρά σε μερικά από τα αυτοκρατορικά κτίσματα της περιοχής που μας ενδιαφέρει: την ρωμαϊκή και βυζαντινή αυτοκρατορία, τα αραβο-περσικά χαλιφάτα, την οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η κοινή ταξινόμηση αυτών των περιορισμών – των αυτοκρατοριών – είναι πιο παραπλανητική παρά χρήσιμη, αν και μοιράζονται αμφότερα τα δύο γνωρίσματα: 1) αναγκαστικά μοιάζουν μεταξύ τους, για την γεωγραφική τους επέκταση, λόγω των λαών και των διαφορετικών κοινοτήτων στην γλώσσα, τη θρησκεία και τους τρόπους παραγωγής και κοινωνικής ζωής 2) οι λογικές που διοικούν την αναπαραγωγή της κοινωνικής και οικονομικής ζωής δεν είναι αυτές του καπιταλισμού, αλλά αναφέρονται σε αυτό που έχω περιγράψει ως οικογένεια των μεθόδων φυλετικής παραγωγής ( «φεουδαρχικής», στην πιο κοινή γλώσσα). Για το λόγο αυτό θεωρώ παράλογο να εξισώνουμε όλες αυτές τις αρχαίες αυτοκρατορίες (εκείνες που θεωρούνται εδώ, όπως και άλλες, σαν την Κίνα), από τη μία πλευρά, και από την άλλη αυτοκρατορίες που χτίστηκαν από τις μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις, είτε είναι αποικιακές αυτοκρατορίες όπως αυτή της Μεγάλης Βρετανία και της σύγχρονης Γαλλίας ή των αυτοκρατοριών χωρίς επίσημες αποικίες όπως η αυτοκρατορία των Ηνωμένων Πολιτειών, υπό μια μοναδική μορφή αποκαλούμενη αυτοκρατορία. Η γνωστή θέση του Κένεντι για την «πτώση των αυτοκρατοριών» είναι μια από αυτές τις transhistorical κερδοσκοπικές φιλοσοφίες.

Eπιστρέφω πίσω σε εκείνη την αυτοκρατορία που ενδιαφέρει άμεσα το θέμα μας: την οθωμανική Αυτοκρατορία που χτίστηκε την στιγμή που η Ευρώπη αρχίζει την ρήξη με το παρελθόν της και εισέρχεται στην καπιταλιστική νεωτερικότητα. Η οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν, αυτή, προ-καπιταλιστική. Η κατάταξη της σαν τουρκική αυτοκρατορία είναι η ίδια ανακριβής και παραπλανητική. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι πόλεμοι κατάκτησης των ημι νομαδικών τουρκομάνων φυλών που ήρθαν από την κεντρική Ασία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διπλή καταστροφή της βυζαντινής Αυτοκρατορίας και του Χαλιφάτου της Βαγδάτης, όπως και του κύριου εποικισμού της Ανατολίας και της ανατολικής Θράκης. Αλλά η εξουσία του Σουλτάνου της Αυτοκρατορίας επεκτείνονταν πολύ πέρα από στα εδάφη των αρμενίων και κούρδων, των αράβων, των ελλήνων και των σλάβων των Βαλκανίων. Το να κατατάξουμε αυτή την Αυτοκρατορία ως πολυεθνική οδηγεί σε μια εσφαλμένη προβολή στο παρελθόν μιας άλλης πραγματικότητας, των εθνικιστών (αντι-Οθωμανών) των Βαλκανίων και των αράβων που ήταν στην σύγχρονη μορφή τους τα προϊόντα της διείσδυσης του καπιταλισμού στην Αυτοκρατορία.

Όλοι οι λαοί της αυτοκρατορίας – Τούρκοι και άλλοι – ήταν εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι με τον ίδιο τρόπο, με την έννοια ότι οι αγροτικές πλειοψηφίες υποβάλλονταν όλες στην ίδια αρχή μιας βαριάς φορολογικής επιβάρυνσης. Ήταν όλοι εξίσου καταπιεσμένοι από την ίδια αυταρχική εξουσία. Σίγουρα οι χριστιανοί ήταν προφανώς αντικείμενο ιδιαίτερων διακρίσεων. Αλλά εδώ δεν κοιτάζουμε μορφές καταπίεσης «εθνικές» ούτε προς τους χριστιανικούς λαούς, ούτε προς μουσουλμάνους μη τούρκους (κούρδους και άραβες). Η άρχουσα τάξη που σχετίζεται με την εξουσία του Σουλτάνου υπολόγιζε ανάμεσα στις τάξεις της τις αστικές αριστοκρατίες, στρατιωτικές και θρησκευτικές όλων των περιοχών της Αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένου του εμβρύου των νέων κομπραδόρικων αστικών τάξεων, ιδίως ελληνικών και αρμενίων, που παρήχθησαν από την καπιταλιστική διείσδυση.

Οι ειδικοί χαρακτήρες του οθωμανικού συστήματος που αναφέρονται εδώ δεν είναι χαρακτηριστικoί αυτής της ανατολικής Αυτοκρατορίας. Βρίσκουμε τέτοιες παρόμοιες εκφράσεις σε άλλες αρχαίες αυτοκρατορίες, όπως στις αυστρο-ουγγρικές και ρωσικές αυτοκρατορίας. Ή ακόμη στην Αιθιοπία του Ménélik και του Hailé Selassié. Η δύναμη του Βασιλιά των Βασιλέων, δεν συνδέθηκε με μια κυριαρχία Αμχάρα, οι αγρότες Αμχάρα δεν αντιμετωπίζονταν καλύτερα από τους άλλους, η άρχουσα τάξη επιλέγονταν από όλες τις περιοχές της αυτοκρατορίας (για παράδειγμα, υπήρχε ένα μεγάλο νούμερο καταγομένων από την Ερυθραία μεταξύ αυτών).

Τίποτα παρόμοιο στα σύγχρονα ιμπεριαλιστικά συστήματα. Οι αποικιακές αυτοκρατορίες (της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας) όπως η άτυπη αυτοκρατορία των ΗΠΑ χτίστηκαν συστηματικά επάνω στη βάση της διάκρισης μεταξύ των λαών των μητροπόλεων και εκείνων των αποικιών και των εξηρτημένων, στους οποίους τα πλέον στοιχειώδη δικαιώματα στερήθηκαν, αυτά που ήταν αναγνωρισμένα εις τους πρώτους. Κατά συνέπεια, η πάλη των λαών που κυριαρχούνταν από τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό έγινε ένας αγώνας για την εθνική απελευθέρωση, αντι-ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα αναγκαστικά. Πρέπει, επομένως, να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην συγχέουμε αυτό τον σύγχρονο αντι-ιμπεριαλιστικό εθνικισμό – που γι αυτό τον λόγο είναι προοδευτικός – από όλες τις άλλες εκφράσεις των μη αντι-ιμπεριαλιστικών εθνικιστικών κινημάτων, είτε πρόκειται για εθνικισμούς εμπνευσμένους από τις άρχουσες τάξεις των ιμπεριαλιστικών χωρών, ή από μη-αντι-ιμπεριαλιστικά εθνικιστικά κινήματα όπως ήταν εκείνο των βαλκανικών λαών για τους οποίους θα επανέλθω αργότερα. Το να πούμε πως είναι όμοιες οι δομές των αρχαίων αυτοκρατοριών και εκείνες οι συγκεκριμένες των ιμπεριαλιστικών αυτοκρατοριών του καπιταλισμού, να τις μπερδεύουμε μέσα σε μια ψευδο γενική έννοια της «Αυτοκρατορίας», καταγράφεται στο αντίθετο των βασικών αναγκών μιας επιστημονικής ανάλυσης των ιστορικών κοινωνιών.

Η εμφάνιση των ιδεολογιών του εθνικισμού είναι το επόμενο. Αυτές θα σχηματιστούν μόνο στον 20ο αιώνα στα Βαλκάνια, στη Συρία, μεταξύ των Αρμενίων, και αργότερα μεταξύ των Τούρκων της Ρωμυλίας ως αντίδραση στους άλλους. Δεν υπήρξε κατά τον χρόνο εκείνο το ελάχιστο σημάδι της ανάδυσης ενός κουρδικού εθνικισμού. Η εμφάνιση όλων αυτών των εθνικισμών συνδέεται στενά με την νέα αστικοποίηση και τον εκσυγχρονισμό των διοικήσεων. Οι ίδιοι οι αγρότες θα μπορούσαν να συνεχίσουν να μιλούν στη γλώσσα τους, αγνοώντας εκείνην της οθωμανικής διοίκησης που δεν εμφανίζονταν στην ύπαιθρο παρά μόνο για την είσπραξη των φόρων και την πρόσληψη-κατάταξη των στρατιωτών. Αλλά στις νέες πόλεις, και ιδιαίτερα μεταξύ των νέων μορφωμένων μεσαίων τάξεων, η γνώση της γραπτής γλώσσας έγινε μια καθημερινή αναγκαιότητα. Και είναι μεταξύ αυτών των νέων τάξεων που θα προσληφθούν οι πρώτες εθνικιστικές γενιές με τη σύγχρονη έννοια. Ο αγροτικός χαρακτήρας των ζωνών κουρδικής εποίκησης, όπως εκείνη της τουρκική κεντρικής Ανατολίας, εξηγεί τον καθυστερημένο σχηματισμό του τουρκικού εθνικισμού (κεμαλισμού) και ακόμα πιο καθυστερημένα του κουρδικού εθνικισμού.

Ένας παραλληλισμός με την Αυστρο-Ουγγρική Αυτοκρατορία θα βοηθήσει να γίνει αντιληπτή η φύση των διαδικασιών που θα πυροδοτήσει τελικά αυτές τις δύο αυτοκρατορίες, την Αυστρο-Ουγγρική Αυτοκρατορίας και την Οθωμανική. Η Αυστρο-Ουγγρική Αυτοκρατορία είχε συσταθεί πριν από την ανάδυση του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, αλλά υπήρξε ο μεγαλύτερος γείτονας αυτού, και μερικές από τις περιοχές της (Αυστρία, Βοημία) ξαναχτίστηκαν επάνω στα νέα θεμέλια του καπιταλισμού. Το νέο εθνικό θέμα εδώ είναι, ως εκ τούτου που προέκυψε τον δέκατο ένατο αιώνα. Οφείλουμε στους αυστρομαρξιστές (Otto Bauer και άλλους) μια καλή ανάλυση αυτής της διάστασης της σοσιαλιστικής πρόκλησης, σαν προτάσεις στρατηγικών που θεωρώ ως τις πιο προοδευτικές μέσα στις συνθήκες εκείνου του καιρού: για να διαφυλαχθούν τα οφέλη ενός μεγάλου Κράτους, αλλά να επιταχυνθεί ο μετασχηματισμός του μέσω της σοσιαλιστικής προόδου (ριζοσπαστικής ή έστω σοσιαλδημοκρατικής), να χτιστεί ένας διεθνισμός των λαών βασισμένος σε αυστηρά θετική πολιτική αγωγή και μεταχείριση, με το ίδιο μέτρο, σε όλους, συνδεδεμένο με μιαν αυθεντική πολιτική πολιτιστικής αυτονομίας. Η εξέλιξη των γεγονότων δεν επέτρεψε την επιτυχία του σχεδίου, προς όφελος μέτριων αστικών εθνικισμών.

Οι βαλκανικοί εθνικισμοί και οι συρο- αραβικοί, εμφανίστηκαν αργότερα και στις μέτριες μορφές που συνδέονται με τον περιφερειακό καπιταλισμό στις εν λόγω περιοχές, θριάμβευσαν και συνέβαλαν στην εξαφάνιση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αλλά η εγγενής αδυναμία αυτών των εθνικισμών ανάγκασε τους υποστηρικτές τους να ζητήσουν την υποστήριξη των εξωτερικών δυνάμεων – της Βρετανία και / ή της Ρωσίας ιδίως – ενάντια στην οθωμανική εξουσία. Πλήρωσαν το τίμημα: τα νέα κράτη που δημιουργήθηκαν από αυτούς παρέμειναν στην ομάδα των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, της Βρετανίας και της Γαλλίας για τους άραβες, της Βρετανίας και της Γερμανίας για τους Βαλκάνιους.

Στην Αρμενία η εθνική ανανέωση (μιας και η Αρμενία γνώρισε έναν όμορφο εκπολιτισμό πριν ενσωματωθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία) έγινε κομμάτια από την γενοκτονία του 1915. Ήταν ένας εθνικισμός διχασμένος ανάμεσα σε εκείνον της νέας αρμενικής αστικής τάξης που μετανάστευσε προς στις πόλεις Ρωμυλίας (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη και άλλες), και που κατέλαβε σημαντικές θέσεις στο νέο επαγγελματικό και οικονομικό κόσμο, και εκείνον των προυχόντων και των αγροτών της αρμενικής γης. Η ενσωμάτωση ενός μικρού μέρους αυτών των εδαφών στη ρωσική Αυτοκρατορία (το έδαφος της σοβιετικής Αρμενίας που στη συνέχεια έγινε ανεξάρτητη), περιέπλεκε ακόμη περισσότερο τα πράγματα, δεδομένου ότι θα μπορούσε να προκαλέσει ανησυχία χειραγώγησης της Αγίας Πετρούπολης, ειδικά κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ως εκ τούτου, η οθωμανική εξουσία επέλεξε το δρόμο της γενοκτονίας. Θέλω να αναφέρω και να θυμίσω εδώ ότι οι Κούρδοι συμπεριφέρθηκαν ως πράκτορες της σφαγής και είναι αυτοί που κυρίως ευνοήθηκαν από αυτήν: υπερδιπλασίασαν το μέγεθος της επικράτειας των εδαφών τους γενόμενοι κύριοι των κατεστραμένων αρμενικών χωριών.

Ο σύγχρονος τουρκικός εθνικισμός είναι ακόμη πιο πρόσφατος. Σχηματίστηκε πρώτα σε περιβάλλοντα σχετικά μορφωμένα του στρατού και της οθωμανικής διοίκησης των πόλεων της Ρωμυλίας (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Θεσσαλονίκη), σε αντίδραση προς τους βαλκανικούς εθνικισμούς και τους συρο-αραβικούς, χωρίς να βρει μια πραγματική ηχώ μεταξύ των τούρκων αγροτών (και των Κούρδων ) της κεντρικής και ανατολικής Ανατολίας. Oι επιλογές του, που καθίστανται εκείνες του κεμαλισμού, είναι γνωστές: εξευρωπαϊσμός, εχθρότητα προς τον οθωμανισμό, επιβεβαίωση του τουρκικού χαρακτήρα του νέου Κράτους και του εκκοσμικευμένου στυλ του. Λέω ακριβώς εκκοσμικευμένου και όχι κοσμικού, επειδή ο νέος τούρκος πολίτης ορίζονταν μέσω της κοινωνικής συμμετοχής του στο Ισλάμ (οι ελάχιστοι επιζώντες της σφαγής των αρμενίων, οι έλληνες της Κωνσταντινούπολης και της Σμύρνης, ως εκ τούτου, δεν είναι αποδεκτοί). Παρ ‘όλα αυτά το εν λόγω Ισλάμ μειώνεται στην ιδιότητα του δημόσιου φορέα που κυριαρχείται και χειραγωγείται από τη νέα εξουσία της Άγκυρας.

Οι πόλεμοι που διεξήχθησαν από τους κεμαλιστές 1919-1922 ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν επιτρέψει την υιοθέτηση του νέου τουρκικού εθνικισμού από τις τουρκικές αγροτικές μάζες (και των κούρδων) της Ανατολίας. Οι Κούρδοι δεν διαχωρίζονταν τότε από τους Τούρκους: πολεμούσαν μαζί μέσα στον κεμαλικό στρατό. Ο κεμαλικός τουρκικός εθνικισμός γίνεται αντι-ιμπεριαλιστικός από την φύση των πραγμάτων. Καταλαβαίνει, ως εκ τούτου, ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το Χαλιφάτο δεν προστατεύουν τους λαούς της Αυτοκρατορίας (Τούρκοι, Κούρδοι και οι Άραβες), αντίθετα διευκόλυνε τη διείσδυση του δυτικού ιμπεριαλισμού και την ελάττωση της Αυτοκρατορίας στο καθεστώς της κυριαρχημένης καπιταλιστικής περιφερειακής περιοχής. Πράγμα που αρνείται αρνείται εκείνο που οι βαλκανικοί και οι αραβικοί εθνικισμοί της εποχής δεν είχαν καταλάβει: αυτοί ανοιχτά κάνουν έκκληση για υποστήριξη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ενάντια στην εξουσία της Υψηλής Πύλης. Ο κεμαλικός αντι-ιμπεριαλιστικός εθνικισμός στη συνέχεια δίνει την χαριστική βολή στον οθωμανισμό.

Ο αντι-ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του κεμαλικού συστήματος προέλευσης έπρεπε ακόμα να αποδυναμωθεί με ταχύτητα. Η επιλογή της προέλευσης υπέρ ενός καπιταλισμού του Κράτους εγωκεντρικού προσανατολισμού ανεξάρτητου έχανε τις αναπνοές του καθώς σιγά σιγά ένας τρόπος καπιταλιστικής ανάπτυξης περιφερειακός και εξαρτημένος. Η Τουρκία πλήρωνε το τίμημα της ψευδαίσθησης του αστικού εθνικισμού της , της σύγχυσης καταγωγής του. O κεμαλισμός πίστευε ότι είναι σε θέση να οικοδομήσει ένα τουρκική καπιταλιστικό έθνος σε εικόνα της προχωρημένης Ευρώπης, δεν αντιλαμβάνονταν ότι η υλοποίηση αυτού του έργου ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία, στην Τουρκία, όπως και αλλού σε όλες τις περιοχές του περιφερειακού καπιταλισμού. Η εχθρότητά του προς τον σοσιαλισμό, σε συνδυασμό με τον φόβο της Σοβιετικής Ένωσης, οδήγησαν την Άγκυρα να ζητήσει την υποστήριξη των ΗΠΑ, η Τουρκία των κεμαλιστών στρατηγών – όπως η Ελλάδα των Συνταγματαρχών – εντάχθηκε αμέσως στο ΝΑΤΟ, και έχει γίνει μια από τα Κράτη πελάτες της Ουάσιγκτον. Η επιτάχυνση των διαδικασιών ανάπτυξης του περιφερειακού καπιταλισμού εκδηλώθηκε με την εμφάνιση μιας νέας καπιταλιστικής γεωργίας στην Ανατολία, προς όφελος μιας τάξης πλούσιων αγροτών, και μέσω της εφαρμογής των βιομηχανιών υπεργολαβίας.

Αυτές οι κοινωνικές εξελίξεις διέβρωναν τη νομιμότητα του κεμαλισμού. Οι πολυκομματικές εκλογές από το 1950, που προτείνονταν από την Ουάσιγκτον, ενίσχυαν την πολιτική εξουσία των νέων αγροτικών και κομπραδόρικων τάξεων, που εξέρχονταν από τον αγροτικό παραδοσιακό ανατολικό κόσμο και ήταν ξένες προς την κοσμική κεμαλική πολιτική της ρωμυλίας. Η ανάδυση του τουρκοκού πολιτικού Ισλάμ και οι μεθεπόμενες εκλογικές επιτυχίες του Akp ήταν το προϊόν. Οι εξελίξεις αυτές δεν ευνόησαν τον εκδημοκρατισμό της κοινωνίας, αλλά αντίθετα επιβεβαίωσαν τις φιλοδοξίες προς την δικτατορία του Προέδρου Ερντογάν και της αναγέννησης του χειραγωγημένου οθωμανισμού, όπως έκανε και ο προκάτοχός του, από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών σήμερα.

Ταυτόχρονα, αυτές οι ίδιες οι εξελίξεις είναι η αιτία της εμφάνισης του κουρδικού ζητήματος στην Τουρκία. Η αστικοποίηση της Ανατολικής Ανατολίας, η μαζική μετανάστευση των αγροτών που καταστράφηκαν του στις πόλεις της Δύσης, έχουν πυροδοτήσει την εμφάνιση του νέου κουρδικού ζητήματος στην Τουρκία, με την συνειδητοποίηση ότι δεν ήταν «τούρκοι του βουνού» αλλά που ξεχώριζαν με τη χρήση μιας άλλης γλώσσας της οποίας υποστήριζαν και αξίωναν την επίσημη αναγνώριση. Μια λύση του ζητήματος μέσω της επιλογής υπέρ μιας αυθεντικής πολιτιστικής αυτονομίας του τουρκικού Κουρδιστάν αναμφίβολα θα ήταν δυνατή εάν η νέα άρχουσα τάξη ήταν η ίδια εξελιγμένη προς μια δημοκρατική διάσταση. Αλλά αυτό δεν συνέβη, ούτε και σήμερα. Ως εκ τούτου, οι Κούρδοι αναγκάστηκαν, σε ορισμένες περιπτώσεις, να απαντήσουν στην σκληρή καταστολή των απαιτήσεών τους μέσω της ένοπλης πάλης. Είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί στο σημείο αυτό ότι το PKK που ζωντανεύει τον αγώνα αυτό επικαλείται μια ριζοσπαστική σοσιαλιστική παράδοση, όπως προσδιορίζεται από το όνομά του (Κουρδικό Κόμμα εργαζομένων!), που πιθανώς σχετίζεται με την κατάταξη στις γραμμές του κόμματος του νέου προλεταριάτου των πόλεων της Τουρκίας. Θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα είχε επιλέξει μια πορεία δράσης διεθνιστική, και ότι θα είχε προσπαθήσει να συνδέσει το κουρδικό και τουρκικό προλεταριάτο ταυτόχρονα στον ίδιο αγώνα για τον σοσιαλισμό, για τη δημοκρατία και για την αναγνώριση του δυ-εθνικό χαρακτήρα του Κράτους. Αλλά δεν το έχει πράξει.

Παρά το γεγονός ότι ο κουρδικός λαός καταλαμβάνει μια περιοχή σε συνέχεια (ανατολική Ανατολία, μια μικρή λωρίδα των μακρών συριακών συνόρων, το βορειοανατολικό του Ιράκ, τα βουνά του Δυτικού Ιράν), το κουρδικό ζήτημα τίθεται με άλλους όρους στο Ιράν και στο Ιράκ σε σχέση με την Τουρκία.

Οι κουρδικό λαοί – οι Μήδοι και οι Πάρθοι (που έδωσαν το όνομά τους στον ποταμό Ευφράτη) της αρχαιότητας – μοιράζονταν με τους πέρσες γειτονικές ινδο-ευρωπαϊκές γλώσσες. Φαίνεται ότι, ίσως λόγω του γεγονότος αυτού, η συνύπαρξη των Κούρδων και των Περσών δεν είχε δημιουργήσει προβλήματα στο παρελθόν. Εδώ και πάλι το κουρδικό ζήτημα προέκυψε με την πρόσφατη αστικοποίηση της περιοχής. Επιπλέον ο σιιτισμός, η επίσημη γλώσσα στοΙράν, περισσότερο από ποτέ, είναι επίσης η προέλευση της ταλαιπωρίας που υπέστη η σουνιτική πλειοψηφία των Κούρδων του Ιράν.

Το Ιράκ, στα σύνορα που ορίζονται από την βρετανική εντολή, χώρισε τους Κούρδους στο βόρειο-ανατολικό τμήμα της χώρας από εκείνους της Ανατολίας. Αλλά εδώ πάλι υπήρχε με έναν τρόπο η συνύπαρξη των Κούρδων και Αράβων, χάρη, μεταξύ άλλων, ένα πραγματικό διεθνισμό ενός σχετικά ισχυρού Κομμουνιστικού Κόμματος στις πόλεις και μέσα στις γραμμές του πολυεθνικού προλεταριάτου. Η δικτατορία του Μπάαθ – που χαρακτηρίζεται από έναν αραβικό σοβινισμό – δυστυχώς έσπρωξε πίσω την πρόοδο που είχε σημειωθεί στο παρελθόν.

Το νέο κουρδικό ζήτημα είναι το προϊόν της πρόσφατης ανάπτυξης της στρατηγικής των ΗΠΑ που έχει θέσει ως στόχο της την καταστροφή του Κράτους και της κοινωνίας στο Ιράκ και στη Συρία, σε αναμονή της επίθεσης στο Ιράν. Η δημαγωγικό συζήτηση στην Ουάσιγκτον (δίχως καμία σχέση με την υποτιθέμενη δημοκρατία που επικαλείται) δίνει την υψηλότερη προτεραιότητα στην άσκηση του « δικαιώματος των κοινοτήτων». Οι ομιλίες των υπερασπιστών των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», που κάνουν την ίδια επιλογή, και στους οποίους αναφέρθηκα σε αυτό το άρθρο, κατ’ αυτό τον τρόπο πέφτουν στο κενό. Η ιρακινή κεντρική κυβέρνηση έχει ως εκ τούτου καταστραφεί (από τον aulaiter Βremen στα πρώτα χρόνια της κατοχής της χώρας) και οι ιδιότητες του του πραχωρήθηκαν σε τέσσερα ψευδο-κράτη, δύο εκ των οποίων ιδρύθηκαν επάνω σε σκοτεινές και φανατικές ερμηνείες των σιιτών και σουνιτών εκδόσεων του Ισλάμ, ενώ τα άλλα δύο βασίστηκαν στην υποτιθέμενη ιδιαιτερότητα των «κουρδικών φυλών» του Ιράκ! Η παρέμβαση των χωρών του Κόλπου, που υποστήριζαν – με τις Ηνωμένες Πολιτείες – το αντιδραστικό πολιτικό Ισλάμ που δημιούργησε το υποτιθέμενο Χαλιφάτο του Daesh (το Isis), συνέβαλε στην επιτυχία του σχεδίου της Ουάσιγκτον. Είναι διασκεδαστικό να σημειωθεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν τους Κούρδους του Ιράκ στο όνομα της «δημοκρατίας», αλλά όχι εκείνους τους Τούρκους, έναν σημαντικός σύμμαχο του ΝΑΤΟ. Δύο σταθμά, δύο μέτρα, ως συνήθως.

Τα δύο πολιτικά κόμματα που ασκούν τις αρμοδιότητές τους στα διαφορετικά μικρά κομμάτια της επικράτειας του ιρακινού Κουρδιστάν είναι «δημοκρατικά», ή είναι το ένα καλύτερο από το άλλο; Θα ήταν αφελές να πιστέψουμε αυτές τις ανοησίες της προπαγάνδας της Ουάσιγκτον. Εδώ δεν μιλάμε για τίποτα άλλο από αβρότητες πολιτικών / πολεμικών αρχηγών (και οι οποίοι θα πρέπει να πλουτίζουν μέσα από αυτόν). Ο δικός τους υποτιθέμενος «εθνικισμός» δεν είναι αντι-ιμπεριαλιστικός, επειδή το να είσαι αντι-ιμπεριαλιστής σημαίνει να μάχεσαι την αμερικανική παρουσία στο Ιράκ, και να μην εγγράφεσαι σε αυτήν για να προωθείς κάποιο προσωπικό πιόνι.

Δεν θα μιλήσω εδώ για το σχέδιο κατοχής των ΗΠΑ στην περιοχή, για το οποίο έχω αναλύσει αλλού τους πραγματικούς στόχους.

Η ανάλυση που προτείνουμε μπορεί να σας βοηθήσει να κατανοήσετε καλύτερα τη φύση του (ή των) κουρδικών εθνικισμών που δρουν σήμερα, τα όρια που οι ίδιοι επιβάλλουν αγνοώντας την ύπαρξη ενός αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα στην περιοχή, τις ριζικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που πρέπει να συνοδεύουν αυτόν τον αγώνα, όπως την ανάγκη του χτισίματος της ενότητας όλων ενδιαφερομένων των λαών (Κούρδοι, Άραβες, Ιρανοί) ενάντια στον κοινό τους εχθρό: τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους τοπικούς της συμμάχους (ισλαμιστές ή άλλους).

Μιλάω για κουρδικό εθνικισμό στον πληθυντικό. Καθώς μάλιστα οι στόχοι των κινημάτων (συχνά οπλισμένων) που δρουν σήμερα στο όνομά του δεν ορίζονται: ένα μεγάλο παν-κουρδικό ανεξάρτητο κράτος; Δύο ή τρεια ή τέσσερα ή πέντε Κουρδικά Κράτη; Μια δόση αυτονομίας εντός των Κρατών; Υπάρχει κάποιος λόγος που θα μπορούσε να εξηγήσει αυτή την ασάφεια που τον συνοδεύει; Κατά την άποψή μου ναι. Οι Άραβες και οι Πέρσες έχουν προχωρήσει σε έναν όμορφο εκσυγχρονισμό / ανανέωση των αντίστοιχων γλωσσών τους κατά τον 19ο αιώνα, οι Τούρκοι το έκαναν αργότερα, στη δεκαετία του ’20-’30. Οι Κούρδοι δεν έχουν τοποθετηθεί σε συνθήκες που θα απαιτούνταν! Έτσι, δεν υπάρχει μια κουρδική γλώσσα, αλλά γλώσσες σίγουρα κοντινές, αλλά πάντα ξεχωριστές και αναμφίβολα όχι ακόμη στο ύψος της αναγκαιότητας χρήσης τους στο σύγχρονο κόσμο. Η αδυναμία αυτή βρίσκει το αντιστάθμισμα της στην γλωσσική εξομοίωση των ελίτ, που έχουν υιοθετήσει τα περσικά, τα αραβικά ή τα τουρκικά, προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο!

 

Nota Σημείωση

https://cheirif.files.wordpress.com/2015/08/paul-kennedy-the-rise-and-fall-of-the-great-powers-19891.pdf

*https://en.wikipedia.org/wiki/Samir_Amin

 

1 oκτωβρίου 2016 – © Αναπαραγωγή δυνατή ΧΑΡΗ ΣΤΗΝ ΡΗΤΗ ΣΥΝΑΊΝΕΣΗ της ΣΥΝΤΑΞΗΣ του CONTROPIANO

Τελευταία τροποποίηση: 1 οκτωβρίου 2016, ore 9:24STAMPA