φυλακές, carcere

Κείμενο του Νίκου Ρωμανού σχετικά με τη δικαστική απόφαση για τον Κορκονέα

 

O Νίκος Ρωμανός για την αποφυλάκιση Κορκονέα

Κείμενο του Νίκου Ρωμανού, στα χέρια του οποίου πέθανε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος τον Δεκέμβριο του 2008, τραυματισμένος θανάσιμα από σφαίρα του αστυνομικού Επαμεινώνδα Κορκονέα.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο athens.indymedia.org

Καμία ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη…

Ένα σύνθημα η αφετηρία του οποίου βρίσκεται στα μητροπολιτικά κέντρα των Η.Π.Α την δεκαετία του 80′ από τις κοινότητες των αφροαμερικανών οι οποίες μέσω αυτού προσπαθούσαν να αποτυπώσουν την ασυδοσία και την ατιμωρησία των αστυνομικών δυνάμεων και των ρατσιστών στις διαρκείς δολοφονικές επιθέσεις εις βάρος τους.

Για όποιον επιδιώξει να ξεφύγει από τον πολιτικό λαϊκισμό, τις κοντόφθαλμες διαπιστώσεις και τους φτηνούς θεατρινισμούς θα δει ότι τόσο οι αστυνομικές δολοφονίες όσο και η μετέπειτα ευνοϊκή ποινική μεταχείριση των δολοφόνων δεν είναι ένα σημείο εκτροπής από την δημοκρατική ομαλότητα, αλλά αντίθετα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της, σάρκα από την σάρκα της, αποτελεί προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία της κρατικής μηχανής.

Ο Κορκονέας δεν θα μπορούσε να είναι η εξαίρεση σε αυτή την συνθήκη. Mόνο στην σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία δεκάδες αστυνομικές αλλά και παρακρατικές δολοφονίες έχουν συγκαλυφθεί και οι δράστες έχουν απολαύσει την ιδιαίτερα επιλεκτική ευαισθησία της δικαστικής εξουσίας. Το ίδιο θα δει κανείς και για όποιον μελετήσει την ιστορία της αστυνομικής βίας στις Η.Π.Α και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από τις δεκάδες προκλητικές αποφάσεις υπέρ των μπάτσων – δολοφόνων για τα θύματα της κοινότητας των μαύρων στις Η.Π.Α, στον Μελίστα που δολοφόνησε τον 15χρονο αναρχικό Μιχάλη Καλτεζά και τον δολοφόνο του Κάρλο Τζουλιάνι στην Ιταλία. Μια ματωμένη πραγματικότητα κρατικής βίας, δικαστικής αυθαιρεσίας, δημοσιογραφικής διαστρέβλωσης και πολιτικής αλητείας κρύβεται κάτω από τις στολισμένες βιτρίνες, την οικονομική ανάπτυξη, τους θετικούς δείκτες των οίκων αξιολόγησης και την κατασκευασμένη πεποίθηση ότι “όλα βαίνουν καλώς” που προσφέρει ο καπιταλισμός στους υπηκόους του.

Η προκλητική ποινή των 13 ετών στον Κορκονέα και η αθώωση του Σαραλιώτη που επιφύλαξε το εφετείο της Λαμίας στους μπάτσους – δολοφόνους ήταν μια πολιτική απόφαση με όλη την σημασία της λέξης.

Μια απόφαση που επιβραβεύει την δολοφονική αστυνομική βία ακόμα και αν στρέφεται ενάντια σε νεολαίους.

Μια απόφαση που στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα προκλητικής ασυλίας στους κατασταλτικούς μηχανισμούς : “Έχετε το ελεύθερο να δολοφονήσετε όποιον δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις σας χωρίς συνέπειες”.

Μία απόφαση που ουσιαστικά οπλίζει την σφαίρα στην θαλάμη των ένοπλων φρουρών της έννομης τάξης μπροστά στις νέες κατασταλτικές σταυροφορίες που οργανώνει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με στόχο το ανατρεπτικό κίνημα.

Είναι τρομακτικό το μέγεθος της υποκρισίας και της πολιτικής χυδαιότητας εκ’ μέρους της Νέας Δημοκρατίας και των εκδοτικών ομίλων που την στηρίζουν όταν υποστηρίζουν ότι για την συγκεκριμένη δικαστική απόφαση ευθύνεται ο νέος ποινικός κώδικας, όταν γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις καμία σχέση δεν έχουν με ποινικούς κώδικες αλλά με την ουσία του κράτους.

Είναι τρομακτικό το μέγεθος της υποκρισίας όταν εδώ και δεκαετίες η δικαστική εξουσία με παλιούς και νέους ποινικούς κώδικες, δίνει προκλητική ποινική ασυλία στους ένστολους μισθοφόρους για κάθε πράξη αστυνομικής βίας, συγκαλύπτει τους διεφθαρμένους αξιωματούχους της πολιτικής ελίτ για κάθε τυχόν εμπλοκή τους σε οικονομικά σκάνδαλα, κλείνει τα μάτια όταν τα καράβια της επιχειρηματικής ελίτ περνάνε γεμάτα πρέζα από μπροστά της,

Είναι τρομακτικό το μέγεθος της υποκρισίας όταν όλο αυτό το πολιτικό και επιχειρηματικό σκυλολόι ούρλιαζε στα τηλεοπτικά παράθυρα για τις νόμιμες ανάσες ελευθερίας του Δημήτρη Κουφουντίνα ενώ παράλληλα μεθόδευσε ενάντια στους ίδιους τους νόμους τους το νέο καθεστώς εξαίρεσης που βιώνει, να μιλάει για αποφάσεις της δικαιοσύνης που πρέπει να γίνουν σεβαστές.

Είναι τρομακτικό το μέγεθος της υποκρισίας όταν χιλιάδες κρατούμενοι και οι οικογένειες τους βιώνουν καθημερινά την σιδερένια πυγμή της αστικής δικαιοσύνης η οποία επικυρώνει τα διαβιβαστικά της αστυνομίας φορτώνοντας στις κλούβες που γυρνάνε στις φυλακές σώματα γεμάτα με απελπισία και κατεστραμμένη ψυχοσύνθεση.

Στον ψηφιακό κόσμο που διαρκώς κερδίζει έδαφος πάνω στον υλικό, η παραπληροφόρηση, οι τεχνικές μαζικής χειραγώγησης, ο έλεγχος της μαζικής ψυχολογίας μέσα από διαφημίσεις, δελτία ειδήσεων, δημοσιολόγους, κυβερνήσεις, είναι η νέα πραγματικότητα με την οποία πρέπει να αναμετρηθούν οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την ελευθερία. Είναι η φωνή του σύγχρονου καπιταλιστικού Matrix μέσα στο κεφάλι του καθενός και της καθεμίας που μέσα από εικονικούς βομβαρδισμούς διατάζει, απειλεί, σαγηνεύει, δελεάζει, αποπροσανατολίζει. Είναι η φωνή που μας θέλει υπάκουους καταναλωτές, αδιάφορους πολίτες, πειθήνιους εκτελεστές των κρατικών διαταγών, υποταγμένους θεατές στα εγκλήματα του κράτους και του κεφαλαίου πάνω στις ζωές μας.

Είναι από την άλλη πλευρά η δική μας φωνή που θέλουμε να γίνει δυνατή. Είναι η φωνή της ανατρεπτικής συνείδησης που θα μιλήσει την γλώσσα της αλήθειας για τον κόσμο της εξουσίας και τις προθέσεις του. Που θα αναγνωρίσει στο πρόσωπο της αστικής δικαιοσύνης έναν σκληρό μηχανισμό ταξικής κυριαρχίας για την αναπαραγωγή των συμφερόντων του κράτους και του κεφαλαίου ανεξάρτητα από την πολιτική τους εκπροσώπηση, που θα αναλύσει με τρόπο διεξοδικό τις αντιφάσεις της, την εξόφθαλμη υποκρισία της, την ταξική της μεροληψία, την στρατηγική της στόχευση για την ποινική καταστολή του “εσωτερικού εχθρού”, την συγκάλυψη και την ευνοϊκή αντιμετώπιση όσων βρίσκονται στο δικό της στρατόπεδο.

“Δικαιοσύνη; Θα βρεις δικαιοσύνη στον άλλο κόσμο. Σ’ αυτή τη ζωή έχουμε μόνο νόμους” (William Gaddis)

Παραφράζοντας την φράση του William Gaddis μπορούμε να πούμε ότι δικαιοσύνη δεν θα βρουν σε αυτό τον κόσμο οι οικογένειες των θυμάτων της αστυνομικής βίας, όσοι ξυλοκοπήθηκαν και βασανίστηκαν μέσα στα αστυνομικά τμήματα, όσοι αναζητούν την επιβίωση τους σε κάδους σκουπιδιών και φιλανθρωπικά συσσίτια, όσες οικογένειες είδαν τους ανθρώπους τους να βουτάνε από τις ταράτσες σπρωγμένοι από τα χέρια τραπεζιτών, πολιτικών και κάθε λογής άριστων, όσοι πρόσφυγες θαφτήκαν με ανώνυμες επιγραφές στον βυθό της Μεσογείου, όσοι περιμένουν στριμωγμένοι στις ουρές του ΟΑΕΔ, όσοι έχουν κάνει “σπίτι” τους τις υπόγειες διαβάσεις και τα πεζοδρόμια των εμπορικών δρόμων, όσοι πέθαναν σε κάποιο δολοφονικό “εργατικό ατύχημα” στον βωμό της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κερδοφορίας ανάμεσα σε σκαλωσιές και τσιμέντο.

Η απόφαση του εφετείου για τον Κορκονέα και τον Σαραλιώτη με όλες τις προκλητικές σημαιολογίες που αυτή κουβαλάει, και τα μηνύματα που εκπέμπει δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα στιγμιότυπο του κοινωνικού πολέμου της εποχής μας. Μια στιγμή νόμιμης αποκατάστασης της κρατικής βίας και αυθαιρεσίας, μια στιγμή επαναδιατύπωσης των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών, μια στιγμή επαναφοράς της συλλογικής ιστορικής μνήμης για το ανατρεπτικό κίνημα.

Στις δύσκολες μέρες που έρχονται για τους ανθρώπους που αγωνίζονται για την ισότητα και την ελευθερία η συγκεκριμένη στιγμή πρέπει και θα λειτουργήσει ως μια ακόμα απόδειξη της δικαιοπραξίας του ανατρεπτικού αγώνα.

Νίκος Ρωμανός

ΥΓ.: Έχει διατυπωθεί από διάφορα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε η άποψη ότι η απόφαση του εφετείου μου ήταν αυτή που οδήγησε στην αποφυλάκιση μου. Προς αποκατάσταση της αλήθειας λοιπόν η αποφυλάκιση μου ήταν προδιαγεγραμμένη για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα έχοντας εκτίσει το σύνολο των ποινών μου χωρίς την απόφαση του συγκεκριμένου εφετείου. Ακόμα και με την συγκεκριμένη απόφαση το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι προκλητικό αν σκεφτεί κανείς ότι καταδικάστηκα σε 14 χρόνια για τους εμπρησμούς στα προσωπικά οχήματα του Παπαντωνίου. Προφανώς τα καμμένα αμάξια του χρήζουν αυστηρότερης ποινικής αντιμετώπισης από μια κρατική δολοφονία στον μαγικό κόσμο της αστικής δημοκρατίας με τον απεριόριστο σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.

 

Κείμενο του Νίκου Ρωμανού σχετικά με τη δικαστική απόφαση για τον Κορκονέα

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Σε εξέλιξη η επίθεση των κατασταλτικών μηχανισμών με στόχο τον «Ρουβίκωνα» – Αν με νόμους και διατάγματα μπορούσαν να επιβάλλουν «σιγή ιχθύος» στην κοινωνία ….

Σε εξέλιξη βρίσκεται η επίθεση των κατασταλτικών μηχανισμών με στόχο τα μέλη του «Ρουβίκωνα», Εναυσμα αποτέλεσε η ακτιβιστική πράξη μελών της συλλογικότητας το να ρίξουν κάποιες μπογιές στο κτίριο της βουλής, σαν πράξη αλληλεγγύης στον τότε απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα.

Το τί επακολούθησε μας το λέει μια δήλωση της δικηγόρου Αννυς Παπαρρούσου, τότε που επιβλήθηκε μια υπέρογκη εγγύηση 30.000 ευρώ σε μέλος του «Ρ» για να μην προφυλακιστεί: «Μία ψευδεπίγραφη ποινική δίωξη που επιχειρεί να εντάξει μία αμιγώς πολιτική οργάνωση στο διωκτικό πλαίσιο των ρυθμίσεων που έχουν τεθεί για τη δίωξη όσων επιβουλεύονται την εν γένει πολιτιστική κληρονομιά, με μόνο σκοπό να ασκηθεί για πρώτη φορά κακουργηματική δίωξη.

Ο ποινικός καταναγκασμός που επιχειρείται μέσω της υπέρογκης εγγύησης, υπερβαίνει τα όρια της κρινόμενης υπόθεσης και στοχεύει στην αθέμιτη τιμώρηση της πολιτικής συλλογικότητας με μέσο τον ευτελή εκβιασμό μέσω της οικονομικής αξίωσης …  Γίνεται σαφές ότι το μήνυμα που δίνεται στη δρώσα κοινωνία, είναι η πρόθεση κορύφωσης της καταστολής με ελεύθερη χρήση οποιουδήποτε πρόσφορου δικονομικού μέσου.», ανέφερε μεταξύ άλλων σεδήλωσή της, η νομική  συμπαραστάτρια της αναρχικής ομάδας.

Την καινούρια εξέλιξη της υπόθεσης την πληροφορούμαστε από ανάρτηση που έκανε στο Facebook το μέλος του «Ρουβίκωνα» Γιώργος Καλαϊτζίδης:

Παρουσιάστηκα σήμερα στην ανακρίτρια. Πήρα προθεσμία για να «απολογηθώ» την Πέμπτη το πρωί.

Ανεξαρτήτως της όποιας κατάληξης, ο Ρουβίκωνας αυτό που είναι να κάνει θα το κάνει. Πέρα από ανακριτές, κακουργήματα, συλλήψεις και εγγυήσεις δεκάδων χιλιάδων ευρώ, η ομάδα έχει βάλει μπροστά της ένα πρόγραμμα και θα το τηρήσει.

Η αλληλεγγύη που εξελίσσεται γύρω από την υπόθεση μας σε Ελλάδα και εξωτερικό είναι μεγάλη και το σίγουρο είναι πως θα βγούμε πιο δυνατοί από αυτήν την ιστορία.

Αν στο μεταξύ μπει και κανένας φυλακή για κάποιο διάστημα τι να κάνουμε «πόλεμο έχουμε θα καούν και δύο χωριά».
Δεν θα τα βάψουμε μαύρα, άλλωστε φυλακή έχουμε ξανακάνει και με τον μισό ποινικό κώδικα στο σβέρκο.

Όσον αφορά τους νεοδημοκράτες που χαίρονται γιατί θα ανέβουν στην εξουσία, και νομίζουν πως θα πέσουμε τ’ανάσκελα από τον φόβο μας ας χαλαρώσουν λίγο. Τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα από ότι νομίζουν.

Πόσο αφελείς είναι πραγματικά, όσοι νομίζουν ότι με νόμους και διατάγματα, μπορούν να επιβάλουν «σιγή ιχθύος» σε ένα μέρος της κοινωνίας που ασφυκτιά και αντιδράει με τον τρόπο που αυτό επιλέγει, στην επέλαση της καπιταλιστικής βαρβαρότητα!

Δεν καταλαβαίνουν οι ανόητοι ότι αυτή η τακτική έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκουν.
Αγνοούν μια σοφή ρήση του λαού μας η οποία λέει ότι «το καρφί όσο το χτυπάς τόσο περισσότερο καρφώνεται πιο βαθιά». Και το «καρφί», για το σύστημα, στην προκειμένη περίπτωση είναι ο «Ρουβίκωνας» και οι δράσεις του.

Γράφουμε τα παραπάνω σε συνάρτηση με τα όσα αναφέραμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας σχετικά με την εγγύηση ύψους 30.000 ευρώ που επιβλήθηκε και στο μέλος της αναρχικής συλλογικότητας Γ. Καλαϊτζίδη -είχε προηγηθεί το ίδιο περιοριστικό μέτρο και σε άλλο μέλος της αναρχικής ομάδας- για να μην βρεθεί στην φυλακή. μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης που αφορά την «εικαστική» παρέμβαση του «Ρ» στο κτίριο της βουλής σαν μορφή αλληλεγγύης στον τότε απεργό πείνας Δ. Κουφοντίνα.

Το τί αποτέλεσμα είχε αυτή η ενέργεια των κατασταλτικών μηχανισμών μας το λέει πολύ χαρακτηριστικά η δικηγόρος του Ρουβίκωνα Αννυ Παπαρρούσου με ανάρτησή της σε μέσω κοινωνικής δικτύωσης:

30.000 ευρώ εγγύηση για τα μέλη του Ρουβίκωνα που κατηγορούνται για τη συμβολική παρέμβαση στη Βουλή. Ως κακούργημα διώκεται ο εφήμερος επιχρωματισμός του σοβά. Η εναλλακτική δυνατότητα που έδωσε η ανακρίτρια, είναι να εγγράψει έστω και τρίτος υποθήκη στο ακίνητό του μέχρι του ποσού των 30.000 ευρώ. Και ναι, γίνεται. Αδέλφια, συγγενείς,φίλοι, σύντροφοι διαθέτουν ό,τι ακίνητο έχουν προς υποθήκευση, προκειμένου να μη μπουν φυλακή οι κατηγορούμενοι. Νικάει η κοινωνία, η αλληλεγγύη, η ζωή κι η αλήθεια. Είμαι στ’ αλήθεια περήφανη.

 

https://tsak-giorgis.blogspot.com/2019/06/blog-post_67.html

σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Διαμαρτυρία στο Μετρό: Ενάντια στο βασανισμό του Δημήτρη Κουφοντίνα

Δεκάδες μέλη της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στον πολιτικό κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα, πραγματοποίησαν σήμερα (Σάββατο, 4 του Μάη), στη 1 μετά το μεσημέρι, αγωνιστική παρέμβαση στο Μετρό στην πλατεία Συντάγματος, καταγγέλλοντας το βασανισμό στον οποίο υποβάλλει το αστικό κράτος και η κυβέρνησή του τον Δημήτρη Κουφοντίνα και απαιτώντας να του δοθεί η κανονική άδεια που δικαιούται (και έπαιρνε), η οποία κόπηκε ετσιθελικά και παράνομα, με συνέργεια της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και του δικαστικού μηχανισμού, εξαναγκάζοντας τον Δημήτρη Κουφοντίνα να αρχίσει μια ακόμα απεργία πείνας, θέτοντας σε μεγάλο κίνδυνο τη ζωή του (ο Δ. Κουφοντίνας είναι 61 ετών, ενώ ο οργανισμός του είναι ιδιαίτερα εξασθενημένος, μετά την πολυήμερη απεργία πείνας που έκανε πριν από ένα χρόνο, πάλι για το δικαίωμα της άδειας).

Οι διαδηλωτές κατέβηκαν στην κεντρική πλατφόρμα του σταθμού, άνοιξαν τις μπάρες για να περνούν ελεύθερα οι επιβάτες, άπλωσαν το πανό τους, φώναξαν συνθήματα, κόλλησαν αυτοκόλλητα και μοίρασαν την ανακοίνωση της Συνέλευσης στους επιβάτες.

«Αδεια τώρα στον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα – Να καταργηθεί το εισαγγελικό βέτο – Πορεία Τρίτη 7/5, Προπύλαια, 7μμ», έγραφε το πανό.

«Η δημοκρατία σας είναι μια βιτρίνα, άδεια τώρα στον Μήτσο Κουφοντίνα», «Το πάθος για τη λευτεριά είναι δυνατότερο απ’ όλα τα κελιά», «Αυτόν που έπνιξε τον κόσμο στο ΣΑΜΙΝΑ δεν τον λέγανε Δημήτρη Κουφοντίνα», ήταν μερικά από τα συνθήματα που δόνησαν το χώρο του μετρό για τρία τέταρτα περίπου.

Οταν μοιράστηκαν όλες οι ανακοινώσεις που είχαν τυπωθεί, οι διαδηλωτές αποχώρησαν οργανωμένα, όπως είχαν προσέλθει.

Θυμίζουμε ότι την ερχόμενη Τρίτη (7 του Μάη), στις 7μμ, οργανώνεται πορεία αλληλεγγύης, η οποία θα ξεκινήσει από τα Προπύλαια.

Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση της Συνέλευσης Αλληλεγγύης και φωτογραφίες από την παρέμβαση:

ΑΔΕΙΑ ΤΩΡΑ ΣΤΟΝ ΑΠΕΡΓΟ ΠΕΙΝΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

Να καταργηθεί το εισαγγελικό βέτο

Με αντιμετωπίζετε ως πολιτικό αντίπαλο.
Γι’ αυτό κι εγώ ξαναπιάνω το κόκκινο νήμα των αγώνων.
Αρχίζω απεργία πείνας.
Δημήτρης Κουφοντίνας
Φυλακές Κασσαβέτειας
2.5.2019

Για ακόμα μια φορά ο πολιτικός κρατούμενος Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται στο επίκεντρο των κατασταλτικών μεθοδεύσεων της δικαστικής και πολιτικής εξουσίας. Για δεύτερη φορά, ο εισαγγελέας έθεσε βέτο στην απόφαση του Συμβουλίου Φυλακής για τη χορήγηση στον Δ. Κουφοντίνα της κανονικής άδειας που δικαιούται.

Ο εισαγγελέας Κωνσταντίνου, που έθεσε το νέο βέτο, ήταν από τους εισαγγελείς που είχαν εγκρίνει μία από τις προηγούμενες άδειες του Δ. Κουφοντίνα (έξι τον αριθμό). Τώρα «θυμήθηκε» τη φράση «να ξαναπιάσουμε το κόκκινο νήμα των αγώνων μέσα κι έξω από τη φυλακή», που είχε χρησιμοποιήσει ο πολιτικός κρατούμενος στη δήλωση γνωστοποίησης της προηγούμενης απεργίας πείνας (Μάιος – Ιούνιος 2018), με την οποία διεκδίκησε και κέρδισε την τρίτη κατά σειρά άδεια, όσο ακόμα βρισκόταν στις φυλακές Κορυδαλλού.

Κυνικά και απροκάλυπτα, η κρατική εξουσία έθεσε και πάλι στον Δ. Κουφοντίνα το δίλημμα: ή αποκηρύσσεις τις ιδέες σου και υπογράφεις δήλωση μετάνοιας ή σου κόβουμε τις άδειες που έπαιρνες. ‘Η υποτάσσεσαι στις αποφάσεις μας, που παραβιάζουν ακόμα και τον ισχύοντα νόμο, ή βάζεις σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή σου.

Ο Δ. Κουφοντίνας δεν είχε άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιήσει το έσχατο μέσο πάλης που έχει ένας κρατούμενος: την απεργία πείνας. Αυτή η επιλογή ήταν μονόδρομος για έναν αγωνιστή με τα δικά του χαρακτηριστικά.

Από τη μεριά της εξουσίας, όμως, ο εκβιασμός αυτός ισοδυναμεί με υποβολή του πολιτικού κρατούμενου Δ. Κουφοντίνα στο βασανιστήριο της πείνας. Ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη την ηλικία του και την κλονισμένη από την προηγούμενη απεργία πείνας υγεία του.

Μετά τη χορήγηση της τρίτης άδειας και τη μεταφορά του Κουφοντίνα στις φυλακές Βόλου, ακολούθησε ένα κρεσέντο τρομοϋστερίας, μιντιακού κυνηγιού μαγισσών από τα διάφορα δημοσιογραφικά παπαγαλάκια και πιέσεων και παρεμβάσεων τόσο του ντόπιου αστικού πολιτικού προσωπικού όσο και της αμερικάνικης πρεσβείας.

Επαναφέρθηκε η εκβιαστική απαίτηση της δικαστικής και πολιτικής εξουσίας προς τους πολιτικούς κρατούμενους να παραδώσουν δηλώσεις μετάνοιας και αποκήρυξης της πολιτικής τους ιστορίας, αλλά και ολόκληρης της επαναστατικής ιστορίας του τόπου, ώστε να ανταλλάξουν την προσωπική και πολιτική τους αξιοπρέπεια με την χορήγηση της άδειας. Επαναφέρθηκε η επιδίωξη του αστικού κράτους να ταπεινώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους για να πείσει τους καταπιεσμένους πως κάθε αντίσταση απέναντι στους δυνάστες τους είναι μάταιη.

Η άρνηση χορήγησης άδειας δεν είναι μια προσωπική υπόθεση του Δ. Κουφοντίνα. Στο πρόσωπό του χτυπιέται ολόκληρο το κίνημα, χτυπιούνται όλοι οι καταπιεσμένοι και κολασμένοι, χτυπιέται ο ίδιος ο λαός. Χτυπιέται οποιοσδήποτε επιχειρεί να σπάσει το κρατικό μονοπώλιο της βίας και να αμφισβητήσει την απόλυτη κυριαρχία της αστικής εξουσίας. Χτυπιέται οποιαδήποτε απειθαρχία απέναντι σε ένα σύστημα που βασισμένο πάνω στην ταξική εκμετάλλευση γεννά τη βία, την αδικία, τον πόλεμο και το θάνατο.

Δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε και την απόλυτη συνενοχή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σ’ αυτήν την αυταρχική εκτροπή. Της κυβέρνησης των yes men, της «κυβερνώσας αριστεράς» που έχει προσκυνήσει όσο κανένας άλλος τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Δεν ξεχνάμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις αντίθετες εξαγγελίες, διατηρεί εδώ και τέσσερα χρόνια την αυταρχική διάταξη Δένδια που δίνει δικαίωμα βέτο στους εισαγγελείς για τις άδειες των κρατούμενων. Ταυτόχρονα, με τον καινούριο Ποινικό Κώδικα που βρίσκεται σε διαδικασία διαβούλευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ διατηρεί και αυστηροποιεί τον 187Α, τον «αντι»τρομοκρατικό νόμο με τον οποίο δικάζονται και καταδικάζονται αναρχικοί και κομμουνιστές αγωνιστές. Την ίδια στιγμή, ο υπουργός δικαιοσύνης Μιχάλης Καλογήρου δηλώνει ευθαρσώς ότι «ο νόμος είναι συγκεκριμένος και η χώρα έχει από το 2015 ένα συγκεκριμένο σχέδιο σωφρονιστικής πολιτικής, το οποίο είναι δημοκρατικό και φιλελεύθερο» και ότι «η δημοκρατία δεν εκδικείται». Η διατήρηση όμως της διάταξης Δένδια και οι απαιτήσεις δηλώσεων μετάνοιας από το Δ. Κουφοντίνα αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο.

Η αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους είναι αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα ενάντια στην κρατική και καπιταλιστική τρομοκρατία. Στη συγκυρία που βρισκόμαστε, στις μεθοδεύσεις της δικαστικής και πολιτικής εξουσίας κατά του Δημήτρη Κουφοντίνα συμπυκνώνεται η ουσία της καταστολής που εξαπολύεται ενάντια σε ολόκληρο το κίνημα. Κόντρα στις μεθοδεύσεις αυτές, ενάντια στην «αντι»τρομοκρατική νομοθεσία και στη διάταξη περί εισαγγελικού βέτο για τις άδειες, οι δυνάμεις του ευρύτερου κοινωνικού και ταξικού κινήματος οφείλουν να σταθούν δίπλα στο Δημήτρη Κουφοντίνα που καλείται για μια ακόμη φορά να διεκδικήσει το αυτονόητο.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ και ΠΟΡΕΙΑ, ΤΡΙΤΗ 7/5, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ, 7μμ

Συνέλευση αλληλεγγύης στον πολιτικό κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα

Σάββατο 04 Μαΐου 2019
φυλακές, carcere

Κ. Γουρνάς: «Για το Δημήτρη Κουφοντίνα. Για το Δημήτρη μας…» – Συμμετοχή όλων μας στην αυριανή [σημερινή] πανελλαδική πορεία στο Βόλο

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 30 Μαρτίου 2019 | 9:08 μ.μ.

Είναι γνωστό ότι ανάμεσα στον Κώστα Γουρνά και στον Δημήτρη Κουφοντίνα έχει αναπτυχθεί φιλία από τότε που υπήρξαν πολιτικοί κρατούμενοι στην ειδική πτέρυγα του Κορυδαλλού.

Σχετικά γνωστό είναι επίσης ότι το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα είδε το συμβούλιο πλημμελειοδικών Πειραιά να του απορρίπτει το αίτημα για άδεια απ’ τις φυλακές που δικαιούταν -βάσει τους δικούς τους νόμους- γιατί δεν υπέγραφε «δήλωση μετανοίας».
Δεν αποκήρυσσε δηλαδή τις πολιτικές του πεποιθήσεις.

«Από τη μεριά μου εξακολουθώ να είμαι σαφής. Δεν αποκηρύσσω τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, δεν αποκηρύσσω την πολιτική μου ιστορία, τους αγώνες που έδωσα από τη μεριά των καταπιεσμένων για την ανατροπή αυτού του πανθομολογούμενα άδικου και βάρβαρου καθεστώτος. Με την αδιαμφισβήτητη ιστορική γνώση πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας και δικαιοσύνης, παρά αυτός της κοινωνικής επανάστασης, συνεχίζω τον αγώνα μου για την κατάργηση του καθεστώτος εξαίρεσης που ορθώνεται απέναντι στους πολιτικούς κρατούμενους»είχε δηλώσει τότε ο Κώστας Γουρνάς.

Με αυτά τα δεδομένα αξίζει να αναδημοσιεύσουμε ένα βιωματικό κείμενο που έγραψε στην ιστοσελίδα του στο facobbok το μέλος του Επαναστατικού Αγώνα. Περιγράφει την επαφή που είχε με τον συγκρατούμενο του τότε Δ. Κουφοντίνα όταν  «ο Μήτσος μου, ο Μήτσος όλων μας» πήρε την πρώτη άδεια για να βγει απ’ την φυλακή.
Θεωρεί επίσης ο Κ. Γουρνάς απαραίτητη την συμμετοχή όλων μας στην αυριανή πανελλαδική πορεία στο Βόλο για να απαιτήσουμε να δοθεί άδεια στον Δ. Κουφοντίνα.

Είχα μία πραγματικά σπάνια στιγμή ευτυχίας στη ζωή μου κι αυτή ως κρατούμενος. Ήταν πρωί. Δε θυμάμαι τι μήνας. Έχουν γίνει τόσα πολλά τα τελευταία χρόνια που δυσκολεύομαι να ανακαλέσω τέτοια δευτερεύοντα πράγματα.

Του το χα πει πάντως. Αυτή τη φορά θα την πάρεις. Ο Μήτσος γέλαγε. Δεν ήθελε να φορτώνεται με ελπίδες.
Τον βρήκα στην κουζίνα. Στο πρόσωπό του έφεγγαν όλα τα εκείνα τα απέραντα βράδια προσμονής και κυρίως σεμνής καρτερίας.
Το κατάλαβα κατευθείαν. Δε χρειάστηκε να μου πει τίποτα. Κάτι πρόλαβε και ψέλλισε μόνο αλλά εγώ είχα αρχίσει να φωνάζω και να πανηγυρίζω σα παιδί προτού χαθεί στην αγκαλιά μου.
Ο Μήτσος μου, ο Μήτσος όλων μας…

Μόλις είχε γυρίσει από το συμβούλιο. Η πρώτη του άδεια ήταν γεγονός. Την είχε δεχθεί τόσο σεμνά όπως τα πάντα στη ζωή του.

Αύριο είναι η πανελλαδική πορεία στο Βόλο για τη μεθόδευση εναντίον του. Δυστυχώς δε μπορώ να βρίσκομαι λόγω περιοριστικών όρων, όμως η καρδιά μου και η φωνή μου θα είναι εκεί.

Είναι σημαντικό να είναι όλοι εκεί

Για το Δημήτρη Κουφοντίνα. Για το Δημήτρη μας…

φυλακές, carcere

Αλληλεγγύη στον κομμουνιστή πολιτικό κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα | Πανελλαδική πορεία αλληλεγγύης: Κυριακή 31/3, 17:00 Πλατεία Ελευθερίας (Δικαστήρια) στον Βόλο

Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Στις 27/2/2019 το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Βόλου απέρριψε το αίτημα του Δημήτρη Κουφοντίνα για τη χορήγηση της έβδομης κατά σειρά τακτικής άδειας που εκείνος δικαιούται. Παρότι το συμβούλιο φυλακών ενέκρινε κατά πλειοψηφία το αίτημά του, η παρέμβαση του εισαγγελέα Χρήστου Καραγιάννη μέσω της άσκησης βέτο μπλόκαρε τελικά τη χορήγηση της άδειας. Ο εν λόγω εισαγγελέας κατέφυγε σε έναν καινοφανή νομικίστικο ελιγμό, ώστε να δικαιολογήσει τη συγκεκριμένη δικαστική αυθαιρεσία κατόπιν άνωθεν εντολών, αναφέροντας πως δεν είναι δυνατή η χορήγηση τακτικής άδειας στην περίπτωση που ο κρατούμενος έχει καταδικαστεί παραπάνω από μία φορά με ποινές ισόβιας κάθειρξης.

Εδώ και 17 χρόνια, ο Δημήτρης Κουφοντίνας αντιμετωπίζει ένα ιδιότυπο καθεστώς εξαίρεσης βάσει του οποίου οι αστικοδημοκρατικές διατάξεις αναιρούνται κατά περίπτωση με σκοπό τη ρεβανσιστική αντιμετώπιση του εσωτερικού εχθρού από το κράτος. Οι διωκτικοί-κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους τον αντιμετωπίζουν με όρους φρονηματικής διαχείρισης που προσιδιάζουν στα κύματα καταστολής και τρομοκρατίας που εξαπέλυσε εναντίον των κομμουνιστών αγωνιστών…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 788 επιπλέον λέξεις

σκόρπιες σκέψεις...

Αλληλεγγύη στον Δημήτρη Κουφοντίνα

Από καταβολής κόσμου πάνω στη γη γεννιόταν αναρίθμητοι χαρακτήρες,                          δυο από αυτούς πολύ χαρακτηριστικοί, παραδείγματα προς μίμηση για τους υπόλοιπους θνητούς: από την μια ο Αλκιβιάδης, γνωστός καιροσκόπος και όλα τα υπόλοιπα που καλά γνωρίζουμε – από την άλλη η Αντιγόνη, πνεύμα ελεύθερο και ανυπότακτο

πέρασαν τα χρόνια και η κοινωνία γέννησε και άλλους ανθρώπους με αξιοπρέπεια και τιμή, κάποια ελάχιστα ονόματα: Πλουμπίδης και Μπελογιάννης, Σολωμός Σολωμός και Παναγούλης, Τεόφιλο Στίβενσον και Ερνέστο Γκεβάρα

πέρασαν κι άλλα χρόνια και φωτεινά παραδείγματα ήρθαν να χαροποιήσουν τις μέρες μας: τα παιδιά της Βίλλας Αμαλίας, τα παιδιά του Ρουβίκωνα και πολλά άλλα παιδιά, τα οποία πάνω απ’ το συμφέρον έβαλαν την ανυπακοή απέναντι σε μια κοινωνία καταπιεστική και υποδουλωμένη στο χρήμα και τις »αγορές», στην εκμετάλλευση του ανθρώπου επάνω στον άνθρωπο και την φύση

ένα τέτοιο παιδί είναι και ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Ο οποίος δεν δίστασε, όταν οι πρώην σύντροφοι του υπέπεπταν στην μια γελοιότητα μετά την άλλη, σύντομα μετά τη σύλληψη τους, δεν δίστασε να παραδώσει τον εαυτό του στις »αρχές» για να υπερασπιστεί δημόσια την τιμή της οργάνωσης στην οποίαν όλοι αυτοί είχαν στρατευτεί!

Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, όλοι γνωρίζετε τι συμβαίνει αυτές τις μέρες. Θα προσθέσω μονάχα πως μέσα σε μια κοινωνία που έχει γεννήσει ανθρώπους που δεν διστάζουν να βαπτίσουν το άσπρο μαύρο προκειμένου να διατηρηθούν στις πολυθρόνες τους και παραδίδουν τα κλειδιά της πόλης στους δημίους μας, μια κοινωνία που επιτρέπει οι εκλεγμένοι άρχοντες της να παραδίδουν τα κλειδιά της πόλης σε μια πορνοστάρ που δεν δίστασε να καρφώσει δημόσια τον εραστή της για τριάντα αργύρια, μέσα σε μια τέτοια κοινωνία λέγω πως το παράδειγμα του Δημήτρη αποτελεί φάρο λαμπρό για όλους εμάς

ο Δημήτρης Κουφοντίνας δικαιούται αυτό που δικαιούμαστε όλοι όταν καταλήγουμε σιδηροδέσμιοι. Το θέσπισαν για όλους, δίχως εξαιρέσεις αυτοί οι ίδιοι κατσαπλιάδες. Ήμαστε μαζί του, άνευ όρων, στον δίκαιο αγώνα που ξεκίνησε και του ευχόμαστε από τα βάθη της καρδιάς μας να αντέξει και να κερδίσει. Συμπαραστεκόμαστε στον γιο και την γυναίκα του και ευχόμαστε αυτή η περιπέτεια να τελειώσει το συντομότερο δυνατό

hasta la victoria siempre

υστερόγραφο: post image

ένοπλη πάλη, lotta armata

Εφετείο Σ.Π.Φ. – Η υποκρισία των δικαστών – Τσάκαλος Χρήστος

από Α/Α 21/09/2016 1:21 μμ.

Αν η πραγματικότητα δεν ταιριάζει με τους δικαστές, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα…

Εφετείο Σ.Π.Φ. – Η υποκρισία των δικαστών – Τσάκαλος Χρήστος

 

Απόσπασμα από την τοποθέτηση του μέλους της Σ.Π.Φ. Τσάκαλου Χρήστου στη συνεδρίαση του εφετείου της ΣΠΦ στις 16 Σεπτέμβρη.

 

Σχετικά με τα όσα ακούστηκαν στις ενστάσεις, θέλω να πω δυο λόγια για το ζήτημα του “πολιτικού εγκλήματος” δηλαδή της αναγνώρισης ότι σε αυτό το δικαστήριο δικάζονται πολιτικές πράξεις.

Η έννοια του πολιτικού εγκλήματος εμφανίζεται το 1830 στον γαλλικό συνταγματικό χάρτη μετά την Γαλλική Επανάσταση. Στην ελλάδα το σύνταγμα του 1944 προέβλεπε “ότι τα πολιτικά εγκλήματα δικάζονται υπό των ενόρκων”.

Τι είναι όμως “πολιτικό έγκλημα” σύμφωνα ακόμα και με τη γλώσσα της εξουσίας.

Υπάρχουν 3 θεωρίες:

Η πρώτη είναι υποκειμενική. Σύμφωνα με αυτήν το κίνητρο του δράστη είναι αυτό που χαρακτηρίζει μια πράξη ως πολιτική ή όχι.

Η δεύτερη είναι η αντικειμενική, που αδιαφορεί για τα κίνητρα και χαρακτηρίζει πολιτικό έγκλημα αυτό που προσβάλλει “έννομα αγαθά πολιτικής φύσεως”.

Η τρίτη είναι η μεικτή που συνδέει τα κίνητρα με τα “έννομα αγαθά” που πλήττονται.

Και για τις τρεις θεωρίες, η υπόθεση Σ.Π.Φ. ανήκει στην κατηγορία του “πολιτικού εγκλήματος”.

Τα κίνητρα είναι πολιτικά, όπως και οι στόχοι που χτυπήθηκαν. Εδώ δικαζόμαστε για δύο βομβιστικές επιθέσεις στα σπίτια δύο υπουργών (του πρώην υφυπουργού εσωτερικών Π. Χηνοφώτη και του πρώην υπουργού παιδείας Γ. Αρσένη) καθώς και για την έκρηξη στο υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης.

Άρα η υπόθεση αυτή σύμφωνα με τις δικές σας θεωρίες θα έπρεπε να εξεταστεί από ενόρκους.

Για εμάς φυσικά κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να δικάσει μια αναρχική οργάνωση, αλλά θα επανέλθω μετά σε αυτό το ζήτημα.

Φαίνεται λοιπόν πως η υποκρισία της δικαιοσύνης έχει ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Γιατί ποιος πιστεύει ότι, ιδιαίτερα σήμερα που συντελείται μια κοινωνική γενοκτονία θα βρίσκονταν ένορκοι που θα θλίβονταν για την επίθεση σε υπουργούς και υπουργεία.

Για αυτό υπήρξε μια εφεδρική ερμηνεία του νόμου, η οποία λέει “δεν αρκούν τα κίνητρα, δεν αρκούν οι αντικειμενικοί στόχοι, ΑΛΛΑ για να αναγνωριστεί ως πολιτικό το “έγκλημα” θα πρέπει να υπάρχει επικινδυνότητα της ανατροπής του πολιτεύματος.” Χρησιμοποιώντας αυτό το παραθυράκι, αυτήν την βολική “έξοδο κινδύνου” τα δικαστήρια αρνούνται να αναγνωρίσουν τον πολιτικό χαρακτήρα των αντάρτικων οργανώσεων.

Δηλαδή αποδέχονται ότι τα κίνητρα και οι στόχοι που χτυπήθηκαν είναι πολιτικά ΟΜΩΣ ερμηνεύουν ότι δεν υπήρχε επικινδυνότητα για το πολίτευμα.

Μέχρι εδώ καλά… υπάρχει όμως ένα νοηματικό κενό.

Πώς είναι δυνατόν για πράξεις οι οποίες τελικά δεν χαρακτηρίζονται επικίνδυνες για το καθεστώς τελικά να θεσπίζονται τρομονόνοι 187Α και ειδικές διατάξεις λόγω της επικινδυνότητας των “εγκλημάτων”.

Γιατί για αυτό το λόγο μας επιβλήθηκε ο αντιτρομοκρατικός 187Α, που είναι ο πιο σκληρός νόμος, κάτι που ομολογούν και οι ίδιοι οι δικαστές.

Πώς υπάρχει αυτή η αντίφαση;

Ο λόγος είναι απλός. Λένε πως ο καλύτερος τρόπος να πολεμήσεις τον εχθρό σου, είναι να μην του αναγνωρίσεις την ταυτότητά του. Η εξουσία αρνείται ότι υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι και “πολιτικό έγκλημα” γιατί αν το αναγνώριζε θα έπρεπε να παραδεχτεί ότι υπάρχει επαναστατικός πόλεμος.

“Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι” λένε κάποιοι… το ίδιο είπε και ο υπουργός δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλος.

Η μνήμη όμως, είναι ο καλύτερος κριτής. Σε περίοδο δημοκρατίας υπήρχε η Μακρόνησος, ο Άη Στράτης και πολλοί ακόμα τόποι εξορίας πολιτικών κρατουμένων.

Επίσης εδώ εμφανίζεται ένα πολιτικό φαινόμενο.

Όταν πραγματοποιείται ένας αγώνας στο εσωτερικό μιας χώρας, η επίσημη προπαγάνδα και οι ηθικοί αυτουργοί της τον συκοφαντούν για να τον απονοηματοδοτήσουν. Όταν όμως συμβαίνει σε άλλες χώρες τον αναγνωρίζουν στα πλαίσια του δημοκρατικού πλουραλισμού.

Για παράδειγμα όταν γίνονται συγκρούσεις σε διαδηλώσεις στην Ελλάδα, τα ΜΜΕ οργιάζουν για τους “μπαχαλάκηδες”, τους “γνωστούς αγνώστους”, το “εξαρχιστάν”… Όταν όμως γίνονται διαδηλώσεις με συγκρούσεις σε άλλες χώρες στην Ιταλία, στην Αγγλία, στην Γαλλία, τότε οι “μπαχαλάκηδες” γίνονται “οργισμένοι νεαροί”, και “διαδηλωτές”.

Το ίδιο συμβαίνει και με την δικαιοσύνη σας.

Το 1976 συλλαμβάνεται στη Ελλάδα ο αγωνιστής Ρολφ Πόλε κατηγορούμενος για μέλος της γερμανικής “τρομοκρατικής οργάνωσης ΡΑΦ”. Όταν οι γερμανικές αρχές ζητούν την έκδοσή του, το ελληνικό δικαστήριο αποφάσισε πως “ο Πόλε διώκεται στη Δ. Γερμανία για πολιτικά εγκλήματα” και ακυρώνει την έκδοση. Και μιλάμε για την επαναστατική οργάνωση ΡΑΦ που μόνο και μόνο η έκφραση συμπάθειας προς αυτήν, ποινικοποιούνταν απ’ την γερμανική δικαιοσύνη. Βέβαια για την ιστορία, λίγες μέρες μετά κατόπιν πιέσεων του Γερμανού καγκελάριου Χέλμουτ Σμιτ, ο Άρειος Πάγος ακύρωσε την απόφαση και άσκησε πειθαρχική δίωξη εναντίον των δικαστών και ο Πόλε εκδόθηκε.

Το 1987 πάλι ελληνικό δικαστήριο ακυρώνει την έκδοση του Ιταλού αγωνιστή Μαουρίτσιο Φολλίνι που κατηγορείται για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες στην Ιταλία, αναγνωρίζοντας ότι πρόκειται για “πολιτικό έγκλημα”.

Το 1997 ελληνικό δικαστήριο ακυρώνει την έκδοση του Ενρίκο Μπιάνκο στην Ιταλία, που και αυτός κατηγορείται για τις Ερυθρές Ταξιαρχίες, αποφασίζει ότι τα αδικήματα έχουν πολιτικό χαρακτήρα.

Η ΡΑΦ και οι Ερυθρές Ταξιαρχίες στη Γερμανία και στην Ιταλία θεωρούνταν “τρομοκρατικές οργανώσεις” όπως ακριβώς θεωρούνται στην Ελλάδα η Σ.Π.Φ., η Σέχτα Επαναστατών, ο Επαναστατικός Αγώνας, η 17 Νοέμβρη.

Όμως ποτέ σε αυτές τις περιπτώσεις δεν αναγνωρίστηκε ο πολιτικός χαρακτήρας των οργανώσεων αυτών.

Ο λόγος είναι απλός, λέξεις, υποτάσσονται στην εξουσία και νοθεύουν στην ιστορία.

Σήμερα οι δικαστές αρνούνται τον πολιτικό χαρακτήρα των πράξεων μας, όπως ακριβώς έκαναν και οι προκάτοχοί τους.

Μας λέτε “τρομοκράτες”, όπως “τρομοκράτες” ονόμαζαν οι Γερμανοί ναζί, τους Γερμανούς αντιφασίστες που αγωνίζονταν ενάντια στον Χίτλερ.

Μας λέτε “τρομοκράτες” όπως “τρομοκράτες” και “ληστοσυμμορίτες” ονόμαζαν οι Έλληνες δωσίλογοι τους αντάρτες του ΕΛΑΣ.

Η ιστορία απλώς επαναλαμβάνεται.

“Δεν διώκεται στην δημοκρατία κανένας για τις ιδέες του”

Προφανώς, αν και στις δύο τελευταίες δίκες της Σ.Π.Φ., είχαμε διώξεις για κείμενά μας.

Όμως στην πραγματικότητα, οι ιδέες δίχως πράξεις είναι υποκριτικές, δειλές και πεθαμένες.

Όντως διωκόμαστε για πράξεις που άλλωστε τις υπερασπιζόμαστε έχοντας αναλάβει την ευθύνη, οι οποίες εκφράζουν τις ιδέες μας.

Για να στηρίξει την άποψη ότι δεν υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι και πολιτικό έγκλημα, ο λακές της εξουσίας και συστημικός καθηγητής συνταγματικού δικαίου Αλεβιζάτος γράφει… “Όπως εδώ και χρόνια υποστηρίζω οι συλληφθέντες για ένοπλες οργανώσεις, θα πρέπει να καταδικάζονται απερίφραστα πολιτικά και ποινικά να αντιμετωπίζονται ως μέλη εγκληματικών οργανώσεων.»

Το αποκορύφωμα της αντίφασης.

Για ποιο λόγο ένα ποινικό αδίκημα να καταδικαστεί πολιτικά.

Για ποιο λόγο κάθε φορά μετά από μια αντάρτικη ενέργεια, απαιτείται η πολιτική καταδίκη από τα κόμματα.

Ξέρετε καμία περίπτωση κλέφτη, εμπόρου ναρκωτικών, ληστή, απατεώνα που να ζητήθηκε η πολιτική καταδίκη.

Μόνο αν έχει πολιτικά χαρακτηριστικά μια πράξη έχει νόημα να της αντιπαρατεθεί κάποιος πολιτικά.

Αυτοί λοιπόν που αρνούνται την ύπαρξη πολιτικού εγκλήματος και πολιτικών κρατουμένων είναι οι ίδιοι που με το άγχος και τη στάση τους αποδεικνύουν ότι υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι και η εντολή της εξουσίας είναι να θαφτούν στη φυλακή.

Άλλωστε οι ίδιοι οι δικαστικοί λειτουργοί αποδεικνύουν ότι υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι.

Εδώ και μήνες η εισαγγελέας των φυλακών Κορυδαλλού, αρνείται να δώσει άδεια στον Δ. Κουφοντίνα μέλους της 17Ν, ενώ έχει συμπληρώσει τον χρόνο έκτισης της ποινής του, καθώς όπως γράφει η ίδια στην απορριπτική της απόφαση “οι ιδέες του είναι επικίνδυνες και στο παρελθόν με κείμενά του έχει στηρίξει τις τρομοκρατικές οργανώσεις Πυρήνες της Φωτιάς και Ε.Λ.Α.”

Γνωρίζεται πολλές περιπτώσεις “ποινικών κρατουμένων” που η εισαγγελέας αρνείται άδεια “λόγω ιδεολογίας”;

Αν αυτό δεν είναι απόδειξη της ύπαρξης πολιτικών κρατουμένων, τότε τι είναι;

Κλείνοντας να υπενθυμίσω ότι απ’ την πρώτη στιγμή της προφυλάκισής μας, εφαρμόστηκαν εναντίον μας ειδικές συνθήκες κράτησης.

Ενώ σχεδόν όλοι οι “ποινικοί κρατούμενοι” προφυλακίζονται σε φυλακές υποδίκων μέχρι να γίνει η δίκη τους, εμείς που συμμετέχουμε την Σ.Π.Φ. διασκορπιστήκαμε 500 και 600 χιλιόμετρα (Γρεβενά, Κέρκυρα, Κομοτηνή, Τρίκαλα κ.α.) μακριά από την Αθήνα σε κλειστές φυλακές, σε πτέρυγες προστασίας χωρίς να έχουμε καμία επικοινωνία μεταξύ μας.

Είναι ακριβώς το ίδιο σύστημα, που εφαρμόζεται στους Βάσκους κρατούμενους της ΕΤΑ που το ισπανικό κράτος τους διασκορπίζει μακριά από την χώρα των Βάσκων για να τους σπάσει το ηθικό.

Ακόμα και τώρα που μιλάμε κάποιοι από εμάς κρατούμαστε σε ειδικές συνθήκες κράτησης στα υπόγεια των φυλακών Κορυδαλλού απομονωμένοι από τον γενικό πληθυσμό των φυλακών.

Αν όλα αυτά δεν αποδεικνύουν ότι υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι και ότι η υπόθεση της Σ.Π.Φ. είναι μια πολιτική δίκη, τότε η λογική υποχωρεί.

Είναι αυτό που λένε.. αν η πραγματικότητα δεν ταιριάζει με τους δικαστές, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα…

https://athens.indymedia.org/post/1563137/

ΕΦΕΤΕΙΟ ΣΠΦ: Η δωροδοκία της δικαιοσύνης – Τσάκαλος Χρήστος μέλος της ΣΠΦ

από @ 23/09/2016 11:02 μμ.

Απόσπασμα από την τοποθέτηση του Τσάκαλου Χρήστου στην συνεδρίαση της Τετάρτης 21/09 για το εφετείο της Σ.Π.Φ.

ΕΦΕΤΕΙΟ ΣΠΦ: Η δωροδοκία της δικαιοσύνης – Τσάκαλος Χρήστος μέλος της ΣΠΦ

Απόσπασμα από την τοποθέτηση του Τσάκαλου Χρήστου στην συνεδρίαση της Τετάρτης 21/09 για το εφετείο της Σ.Π.Φ.

 

Καταρχάς, θα ξεκινήσω λέγοντας πως κάθε δίκη είναι πολιτική κι όχι απλά μια τεχνική διαδικασία. Τεχνική διαδικασία είναι να πας να μάθεις να οδηγείς.

Πας στη σχολή, πληρώνεις, παρακολουθείς μαθήματα και μαθαίνεις να οδηγείς (…)

Αντίθετα σε κάθε δίκη, υπάρχει μια πολιτική σύγκρουση, καθώς η δικαιοσύνη είναι προσανατολισμένη στην υπεράσπιση της καθεστηκυίας τάξης.

Όσο για τους νόμους, οι νόμοι έχουν να κάνουν με την ερμηνεία ανθρώπινων συμπεριφορών. Οι συμπεριφορές μπορεί να μοιάζουν, αλλά δεν νοηματοδοτούν ίδιες πράξεις. Άλλο είναι η δολοφονία ενός διαδηλωτή από έναν μπάτσο, κι άλλο η εκτέλεση ενός βιαστή από το θύμα του, άλλο η καθημερινή ληστεία από τα αφεντικά στους εργαζόμενους τους κι άλλο η απαλλοτρίωση μίας τράπεζας από μία επαναστατική οργάνωση με σκοπό την χρηματοδότηση επαναστατικών διαδικασιών.

Βέβαια οι νόμοι ερμηνεύουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Αυτόν που συμφέρει την εξουσία.

Υπάρχουν όμως δίκες, όπως αυτή, που το ενδιαφέρον της, δεν περιορίζεται στην αίθουσα του δικαστηρίου, αλλά διευρύνεται, καθώς αυτό που διακυβεύεται σε μια πολιτική δίκη, είναι από την μία η ισχύς της εξουσίας να επιβάλλει την τιμωρία της σε όσους την αμφισβητήσουν κι από την άλλη η αξιοπιστία των επαναστατών, να παραμείνουν συνεπείς στις θέσεις τους, δίχως να υπολογίζουν το κόστος.

Στις πολιτικές δίκες λοιπόν, ανάλογα με την στάση που κρατάνε οι κατηγορούμενοι, το αποτέλεσμα της δίκης, δεν κρίνεται από την απόφαση του δικαστηρίου αλλά από την δικαίωση της ιστορίας.

Για αυτό με κάθε τρόπο, η εξουσία θέλει να ακυρώσει τον πολιτικό χαρακτήρα της δίκης, να την αποσυνδέσει από τον κόσμο και να την περιορίσει, όχι μόνο στην αίθουσα ενός δικαστηρίου, αλλά στην αίθουσα ενός δικαστηρίου, μέσα στο κτίριο της φυλακής.

Θα φέρω δύο παραδείγματα που αποδεικνύουν για ακόμα μία φορά το άγχος της εξουσίας να αποκρύψει τον πολιτικό χαρακτήρα των πράξεων μας.

Στην Ελλάδα, της κρίσης και της οικονομικής τυραννίας, το κράτος έχει επικηρύξει με εκατομμύρια ευρώ δράστες πολιτικών ενεργειών( διπλή εκτέλεση χρυσαυγιτών στο Ν.Ηράκλειο) αλλά και την καταζητούμενη – μέλος του Ε.Α Πόλα Ρούπα.

Είναι οι μοναδικές περιπτώσεις που το κράτος σε στυλ Άγριας Δύσης, προχωράει σε επικηρύξεις.

Ποτέ δεν επικηρύχτηκε, ούτε κάποιος βαρώνος ναρκωτικών, ούτε κάποιος μαφιόζος, ούτε κάποιος βιαστής.

Αφού σύμφωνα με το δικαστήριο σας, η αντάρτικη δράση θεωρείται “έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου” για ποιο λόγο επικηρύσσεται;

Η απάντηση είναι απλή.

Η αντάρτικη δράση, είτε συμφωνεί κάποιος μαζί της, είτε διαφωνεί, είναι απειλή μόνο για την εξουσία.

Αντίθετα, ένας βιαστής ή ένας έμπορος ναρκωτικών είναι ένα μισητό πρόσωπο.

Η εξουσία, λοιπόν, επικηρύσσει το αντάρτικο πόλης, γιατί αφού λείπει το ηθικό κίνητρο για την καταδίκη του, επιστρατεύει το οικονομικό όφελος. Είναι το σημείο όπου η δικαιοσύνη προσπαθεί να δωροδοκήσει τις συνειδήσεις των ανθρώπων.

Αφού το αντάρτικο πόλης έχει το ηθικό πλεονέκτημα, οι διωκτικές αρχές δημιουργούν ένα χρηματικό κίνητρο για να κερδίσουν την βοήθεια καλοθελητών ρουφιάνων.

Αυτό το ηθικό πλεονέκτημα αναγνωρίζουν τόσα χρόνια οι ένορκοι και δημιουργούσαν πρόβλημα στις κατά παραγγελία καταδίκες κρατουμένων.

Επίσης πριν από περίπου ενάμιση χρόνο όταν επανήλθε το ζήτημα των πολιτικών κρατουμένων με αφορμή την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ’, ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής εξουσίας ζητούσε επίμονα δημόσιες δηλώσεις αποκήρυξης της επαναστατικής βίας από εμάς.

Συγκεκριμένα αναφέρθηκε το παράδειγμα της Ιταλίας, που το κράτος , ζητούσε από τα μέλη ένοπλων οργανώσεων να αποκηρύξουν δημόσια τον ένοπλο αγώνα και τα πολιτικά τους πιστεύω.

Αφού αρνείστε ότι υπάρχει πολιτική πράξη και πολιτικοί κρατούμενοι, γιατί ζητάτε αποκήρυξη των πολιτικών μας πεποιθήσεων;

Είναι παράδοξο, αλλά όχι πρωτοφανές…

Το ίδιο έκαναν και στην μετεμφυλιακή περίοδο, όταν ζητούσαν από τους εξόριστους και τους πολιτικούς κρατούμενους, να υπογράψουν δηλώσεις μετάνοιας.

Κλείνοντας, να υπενθυμίσω για ακόμα μία φορά, ότι το κατηγορητήριο εναντίον μας γράφει επί λέξει “συγκρότησαν τρομοκρατική οργάνωση με την επωνυμία Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς με σκοπό να βλάψουν τις πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές δομές της χώρας”.

Δηλαδή ο πολιτικός χαρακτήρας των πράξεων μας, φαίνεται από τον τρόπο διατύπωσης της κατηγορίας, καθώς αναφέρεται συγκεκριμένα πως σκοπός μας είναι η επίθεση στις πολιτικές δομές του κράτους. Στις πολιτικές δομές που στραγγαλίζουν κάθε μέρα την ελευθερία μας και στα πολιτικά πρόσωπα που δεν τολμούν να κυκλοφορήσουν δίχως την συνοδεία μικρών ένοπλων στρατών σωματοφυλάκων για όλα αυτά που έχουν κάνει.

Όμως κατά τα άλλα, εμείς είμαστε οι τρομοκράτες και αρνείστε να παραδεχτείτε τον πολιτικό χαρακτήρα αυτής της δίκης …
Τσάκαλος Χρήστος,
Μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς