μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Pia Klemp: Ό,τι κι αν γίνει δε θα μου πάρουν ποτέ την πίστη και τη χαρά μου στον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση Συνέντευξη με την καπετάνισσα των διασωστικών σκαφών Iuventa και Sea Watch 3

Το ξημέρωμα της 16ης του Αυγούστου η Αθήνα ήταν μελαγχολικά άδεια, αθόρυβη και ακίνητη. Δεν ξεπαρκάρανε αμάξια για δουλειά, ούτε μύριζαν οι φούρνοι. Μόνο τα πρωινά λεωφορεία ξεκινούσαν νωχελικά μια πομπή στην έρημη πόλη. Στο νούμερο 26, όμως, της οδού Νοταρά – εκεί δηλαδή που η κυβέρνηση σκοπεύει να κάνει δενδροφυτεύσεις σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Καθημερινής, γιατί αν δεν ξετινάξεις το κοντέρ της πολιτικής και μιντιακής φαιδρότητας το βαθύ καλοκαίρι, πότε θα το κάνεις; – η ζωή άνθιζε παρά τις απειλές και την αφόρητη ζέστη. Μια παρέα προσφύγων και αλληλέγγυων κουβέντιαζε με σπαστά αγγλικά αλλά κυρίως με απλωμένα χαμόγελα και σφιχτές αγκαλιές με την Pia Klemp.

Η Pia Klemp στην κατάληψη στέγασης προσφύγων Νοταρά 26 (Φωτο: Αλέξανδρος Κατσής)

Στο πρόσωπο της, όπως και στης Carola Rackete, ενσαρκώθηκε ο αγώνας ενάντια στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Η Pia Klemp υπήρξε καπετάνισσα στο διασωστικό σκάφος Iuventa και στο Sea Watch 3,πραγματοποιώντας πολλές αποστολές διάσωσης προσφύγων στη Μεσόγειο. Στη βάση της ρατσιστικής νομοθεσίας Σαλβίνι τέθηκε μαζί με άλλα εννέα άτομα υπό δικαστική διερεύνηση για την κατηγορία της «διευκόλυνσης της παράνομης μετανάστευσης» και απειλείται με ποινή φυλάκισης έως 20 ετών. Βλέπεις η στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη διαχείριση της δυστυχίας έγκειται στο σφράγισμα των συνόρων, τη χρηματοδότηση της λιβυκής μαφίας για να στήνει ένα σύγχρονο δουλεμπόριο στα απομεινάρια μιας χώρας, τις απελάσεις και τις παράνομες επαναπροωθήσεις προσφύγων, την ανάδειξη της Frontex σε ρόλο αρχής που επιβλέπει την κακοποίηση, την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Για τις ευρωπαϊκές ελίτ με μπροστάρη τον Σαλβίνι είναι παράνομο να θες να γλιτώσεις από τον πόλεμο, τον αυταρχισμό και τη φτώχεια. Είναι παράνομο να βοηθάς αυτούς που αγωνίζονται για τη ζωή τους. Τι κι αν τα εγκλήματα που διεξάγονται καθημερινά στην έρημο, στην τοπογραφία της φρίκης που αποτελεί σήμερα η Λιβύη, στα σύνορα του Έβρου, στη θάλασσα της Μεσογείου αντίκεινται σε όλες τις διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Ζούμε σε μια παρατεταμένη και ακλόνητη συνθήκη εξαίρεσης, όπου η εξουσία επιβεβαιώνει την ισχύ της, κουρελιάζοντας τους νόμους.

Και πόσο διαφορετικό είναι αυτό που οραματίζεται η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας; Από την πρώτη κιόλας ημέρα ανάληψης των καθηκόντων της, η νέα κυβέρνηση έθεσε ως βασική προτεραιότητα την εκκένωση των μοναδικών δομών που λειτουργούν σε πλαίσιο αυτοοργάνωσης, ελευθερίας και συνύπαρξης χωρίς να λαμβάνουν ούτε ένα ευρώ κρατικής ή ευρωπαϊκής επιδότησης. Αυτός προφανώς είναι κι ο βασικός ρόλος που πυροδοτείται το ρατσιστικό μένος περιτυλιγμένο σε φύλλα εφημερίδας. Γιατί οι καταλήψεις στέγασης προσφύγων αποδεικνύουν στην πράξη ότι υπάρχει η δυνατότητα να εξασφαλίζεις φροντίδα και αξιοπρέπεια στους ανθρώπους χωρίς συρματοπλέγματα και ιεραρχήσεις, να αλληλεπιδράς ισότιμα μαζί τους και όχι να κάνεις φιλανθρωπία, να τους αντιμετωπίζεις όχι σαν «περιττούς» και επικίνδυνους αλλά σαν υποκείμενα δράσης και δημιουργίας.

Γι’ αυτό ήρθε και η Pia Klemp. Να μοιραστεί τα βιώματα της και να ακούσει ιστορίες αγάπης. Να δώσει και να πάρει κουράγιο. Έκανε βόλτες στα Εξάρχεια που δεν αδειάζουν και δεν κοιμούνται ποτέ – με εξαίρεση ίσως το περίφημο αγουροξυπνημένο δίλεπτο του Θάνου Πλεύρη στην πλατεία – , επισκέφτηκε χώρους αυτοδιαχείρισης και αντίστασης, μίλησε σε δύο κατάμεστες από ενδιαφέρον και ελπίδα αίθουσες στην κατάληψη της Νοταρά και στο Κ*ΒΟΞ. Μίλησε για την αλληλεγγύη και την ουτοπία που είναι αδιαχώριστες και δεν αφήνουν την πραγματικότητα να εξελιχθεί σ’ ένα πελώριο και δηλητηριώδες καβούκι μισανθρωπισμού.

Η Pia Klemp στην κατάληψη στέγασης προσφύγων Νοταρά 26 (Φωτο: Αλέξανδρος Κατσής)

Ερ: Τα media σε γνώρισαν ως καπετάνισσα σε επιχειρήσεις διάσωσης προσφύγων στη Μεσόγειο. Ωστόσο, έχεις περάσει πολλά χρόνια πάνω σε καράβια κάνοντας ακτιβισμό υπέρ της απελευθέρωσης των ζώων. Ας ξεκινήσουμε μ’ αυτό

Απ: Ναι, τα τελευταία επτά χρόνια βρίσκομαι πάνω σε πλοία. Για ένα μεγάλο διάστημα κάναμε επιχειρήσεις ενάντια στην εκμετάλλευση των ζώων στην Ανταρτική, στον Ειρηνικό και κυρίως στον κόλπο του Μεξικό που υπάρχει τεράστιο πρόβλημα με παράνομο ψάρεμα, φαλαινοθηρία και αιχμαλωσία δελφινιών. Το κύκλωμα που βρίσκεται πίσω από αυτές τις πρακτικές λειτουργεί με όρους μαφίας. Μας έχουν κάνει επιθέσεις στη θάλασσα, μας έχουν απειλήσει ότι θα κάψουν το σκάφος μας, έχουμε κινδυνεύσει γενικά. Επίσης, έχουμε μπει σε βιομηχανικές μονάδες κρέατος, έχουμε τραβήξει πλάνα για να δείξουμε την απίστευτη βία που χρησιμοποιείται. Ο στόχος μας είναι να κατανοήσει ο κόσμος ότι η κατανάλωση κρέατος και ζωικών παραγώγων συντηρεί το σύστημα κακοποίησης των ζώων.

Ερ: Στην Αθήνα υπάρχουν κινητοποιήσεις ενάντια στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, στο πλαίσιο του οποίου λειτουργεί δελφινάριο και ορισμένα από τα δελφίνια που κατά καιρούς βρέθηκαν στις δεξαμενές του προέρχονται από άγριους πληθυσμούς που αιχμαλωτίστηκαν με τη διαδικασία που περιέγραψες στη Μαύρη Θάλασσα ή στον κόλπο του Μεξικό.

Απ: Έχω διαβάσει γι’ αυτό. Προσωπικά θεωρώ τους ζωολογικούς κήπους ένα θέαμα αθλιότητας. Πρόκειται για χώρους ακραίας κακοποίησης των ζώων που γαλουχούν τα παιδιά στη στρεβλή αντίληψη ότι τα ζώα είναι κατώτερα πλάσματα. Γι’ αυτό εύχομαι καλή επιτυχία στον αγώνα σας.

Ερ: Πότε ξεκίνησες να ασχολείσαι με τις θαλάσσιες επιχειρήσεις διάσωσης προσφύγων;

Απ: Το 2016 πήγα στο Iuventa, κάναμε ορισμένες αποστολές και στη συνέχεια κατάσχεσαν το πλοίο μας στη Λαμπεντούζα. Μετά πήγα στο SeaWatch 3. Για ένα χρόνο κάναμε αποστολές. Τον περασμένο Ιούνιο πληροφορηθήκαμε ότι διεξαγόταν έρευνα ενάντια σε μένα και άλλα εννέα άτομα από το Iuventa με την κατηγορία της «διευκόλυνσης της παράνομης μετανάστευσης». Οι δικηγόροι μας συνέστησαν να σταματήσουμε προσωρινά τις επιχειρήσεις, όπως και έγινε. Τώρα προσπαθούμε να συγκεντρώσουμε τα αποδεικτικά στοιχεία και τα χρήματα που απαιτούνται γι’ αυτή τη διαδικασία. Αλλά να σου πω κάτι; Εμείς είμαστε ένα μικροσκοπικό κομμάτι του προβλήματος. Ποινικοποιείται η προσφυγιά. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω των πρακτικών της λέει στην πραγματικότητα πως είναι παράνομο να διεκδικείς μια καλύτερη και ασφαλή ζωή. Έχουν κατηγορηθεί πολλοί πρόσφυγες και μετανάστες αλλά αυτό περνάει στα ψιλά. Τις βάρκες συνήθως τις οδηγάει ένας πρόσφυγας, είτε γιατί με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζει ένα φθηνότερο εισιτήριο, είτε γιατί τον εξαναγκάζουν οι διακινητές να το κάνει. Μόλις η βάρκα φτάσει σε ευρωπαϊκό λιμάνι, το πρώτο μέλημα των αρχών είναι να διερευνήσουν ποιος οδηγούσε τη βάρκα και να τον συλλάβουν. Αν είσαι λευκή γυναίκα καπετάνισσα είσαι «ηρωίδα» αλλά αν είσαι πρόσφυγας που διώκεται σε αντιμετωπίζουν σαν εγκληματία.

Η Pia Klemp στην κατάληψη στέγασης προσφύγων Νοταρά 26 (Φωτο: Αλέξανδρος Κατσής)

Ερ: Πως αποφάσισες, όμως, να αφήσεις το σπίτι σου για να πάρεις μέρος σε επιχειρήσεις διάσωσης;

Απ: Ζω νομαδικά ούτως η αλλως. Δεν έχω ένα δικό μου σπίτι εδώ και δέκα χρόνια. Μένω σε διάφορα μέρη του κόσμου. Πήγα σε αποστολές διάσωσης γιατί είχα εμπειρία στη θάλασσα και γνώση πλοήγησης. Γνωρίζω τα προνόμια μου ως ευρωπαία με γερμανικό διαβατήριο. Για μένα η εκμετάλλευση των ζώων, όπως και η εκμετάλλευση των ανθρώπων είναι απόρροια ενός κοινού συστήματος καταπίεσης και βίας που αποφασίζει ότι οι ζωές των ζώων μετράνε λιγότερο, ότι οι ζωές κάποιων ανθρώπων μετράνε λιγότερο. Μου φαίνεται αδιανόητο και ανήθικο ότι υπάρχουν κάποιες μορφές ζωής που θεωρούνται αναλώσιμες.

Ερ: Τι θυμάσαι πιο έντονα από τις θαλάσσιες επιχειρήσεις στη Μεσόγειο;

Απ: Έχω πολλές αναμνήσεις, άλλες όμορφες κι άλλες άσχημες. Ήταν 15 βάρκες στη θάλασσα κι εμείς το μοναδικό διασωστικό πλοίο. Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να διαλέξουμε ποια βάρκα θα βοηθήσουμε πρώτα. Προσεγγίσαμε μια βάρκα που είχε αρχίσει να βάζει νερά με γυναίκες από την υποσαχάρια Αφρική. Προλάβαμε να τους δώσουμε σωσίβια. Μια άλλη βάρκα καταστράφηκε εντελώς και οι άνθρωποι βρέθηκαν στο νερό. Εξηγήσαμε στις γυναίκες ότι πρέπει να πάμε να στηρίξουμε αυτούς που ήταν ήδη στο νερό και δεν είχαν τίποτα. Τότε ένωσαν τα χέρια τους κι άρχισαν να τραγουδούν. Ήταν συγκλονιστικό να βλέπεις ότι έβρισκαν δύναμη παρά τα όσα είχαν περάσει. Δεν ήταν μόνο θύματα, ήταν φορείς της ιστορίας. Ήταν οι ίδιες ακτιβίστριες, πιο πολύ από εμένα. Διεκδίκησαν την ελευθερία τους και δε σταμάτησαν πουθενά. Δεν κατάφερε το σύστημα να κάμψει την επιθυμία τους. Έχω, όμως, και απαίσιες αναμνήσεις. Ουρλιαχτά ανθρώπων που ναυάγησαν και δεν μπορέσαμε να φτάσουμε τόσο γρήγορα, εικόνες γυναικών να βλέπουν τα μωρά τους να πνίγονται και να μη μπορούν να κάνουν τίποτα. Σε μια περίσταση η λιβυκή ακτοφυλακή έφτασε πρώτη σε μια βάρκα, την εμβόλισε, πολύς κόσμος βρέθηκε στο νερό. Προσπαθούσαν να τους πάρουν στο σκάφος τους κι αρκετοί πηδούσαν στη θάλασσα γιατί έλεγαν ότι προτιμούσαν να πνιγούν παρά να επιστρέψουν στη Λιβύη. Εμείς κατορθώσαμε να πάρουμε 60 άτομα, 40 άτομα απήγαγε η λιβυκή ακτοφυλακή και άλλα 30-40 πνίγηκαν. Πάνω στο πλοίο είχαμε ένα παλληκάρι που έκανε μια αυτοματοποιημένη κίνηση μπρος – πίσω με το σώμα του και μονολογούσε «η αδερφή μου, η αδερφή μου». Την έχασε και δεν ήξερε αν είχε πνιγεί ή αν την είχαν πάρει πίσω στη Λιβύη. Τους σώζεις, ξέρεις πόσο τραυματισμένοι είναι και μετά έρχεται το ιταλικό λιμενικό να τους παραλάβει που κάποιοι είναι ευγενικοί αλλά αρκετοί είναι φασίστες και τους φέρονται απάνθρωπα.

Ερ: Σας μιλάνε για το τι έχουν βιώσει στη Λιβύη;

Απ: Αρκεί να τους κοιτάξεις και καταλαβαίνεις. Οι περισσότεροι είναι με ένα σορτσάκι. Δεν έχουν τίποτα. Φέρουν σημάδια από πυροβολισμούς και μαστιγώματα. Τους βασανίζουν και το φιλμάρουν για να το στείλουν στις οικογένειες τους και να εκβιάσουν περισσότερα χρήματα. Συναντήσαμε άτομο που του είχαν κόψει το αφτί στο κέντρο κράτησης στη Λιβύη. Έχουμε ακούσει πολλές ιστορίες για γυναίκες που τις βιάζουν. Στα κέντρα κράτησης πηγαίνουν κάθε μέρα ή κάθε δεύτερη μέρα τους δίνουν ένα μπουκάλι νερό. Αυτό έχουν για να πιουν και να το χρησιμοποιήσουν για τουαλέτα. Απερίγραπτες συνθήκες που εγώ τουλάχιστον δε μπορώ να φανταστώ. Δε νοιάζεται η Ευρώπη για τους θανάτους στις χώρες καταγωγής, στην έρημο, στα κέντρα κράτησης, στη θάλασσα. Νοιάζεται μόνο αν ένας λευκός διασώστης κρατάει στα χέρια του ένα παιδί. Μια φορά είχαμε στο σκάφος ένα νεκρό αγόρι 2,5 ετών από συμπλοκή με τη λιβυκή ακτοφυλακή. Το ιταλικό και το γαλλικό ναυτικό βρίσκονταν κοντά αλλά δεν έκαναν τίποτα. Προσπάθησαν οι γιατροί μας στο σκάφος να το επαναφέρουν αλλά δεν ήταν εφικτό. Το βάλαμε αναγκαστικά στο ψυγείο γιατί δεν είχαμε άλλο χώρο με τη μάνα του στο πλοίο. Για τρεις μέρες η Ευρώπη δε μας άφηνε να πιάσουμε λιμάνι. Κάναμε διαρκείς εκκλήσεις λέγοντας ότι έχουμε 60 εξουθενωμένους πρόσφυγες. Όταν με τα πολλά μας άφησαν να φτάσουμε Ιταλία, είχαν ετοιμάσει μια φιέστα στο λιμάνι για το νεκρό αγοράκι. Το κουβάλησαν οι λιμενικοί με ευλάβεια και φώναξαν έναν ιερέα να κάνει την τελετή. Ούτε που ρώτησαν για το θρήσκευμα του. Απλά φώναξαν έναν καθολικό ιερέα. Μου φάνηκε εντελώς υποκριτικό, γιατί όλοι αυτοί δεν έκαναν τίποτα όσο το αγόρι ήταν ζωντανό.

Ερ: Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι συνυπεύθυνη για την ανάδυση της σύγχρονης σκλαβιάς στη Λιβύη και τα εγκλήματα της λιβυκής ακτοφυλακής;

Απ: Απολύτως. Οι λιβυκές αρχές βγάζουν λεφτά από τη διακίνηση προσφύγων, τους επιδοτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση για να κρατάνε τους πρόσφυγες στους άθλιους καταυλισμούς, εκβιάζουν τις οικογένειες τους για περισσότερα λεφτά, τους βάζουν σε επισφαλείς βάρκες και μετά διαλύουν τις βάρκες και τους γυρίζουν πίσω. Ένας κύκλος καταστροφής που επαναλαμβάνεται με ευρωπαϊκά κονδύλια.

Ερ: Έχεις πάει στο παρελθόν στη Λέσβο. Η Μόρια είναι ένα μέρος που επίσης συνθλίβεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια;

Απ: Έχω πάει στη Λέσβο γιατί έχω φίλους που δουλεύουν εκεί. Σ’ αυτό το πλαίσιο επισκέφτηκα και τη Μόρια. Είναι όντως άθλια. Είναι απελπιστικό ότι οι άνθρωποι έχουν ταξιδέψει τόσο πολύ, τόσο μακριά, τόσο δύσκολα για να βρουν λίγη ασφάλεια και καταλήγουν εκεί. Είναι σα να μην αναγνωρίζεις κανένα δικαίωμα στους πρόσφυγες, να τους στερείς τη δυνατότητα να ονειρευτούν ένα μέλλον.

Ερ: Σκέφτομαι ότι εσύ και η Carola γίνατε σύμβολα του αγώνα ενάντια στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης. Το να είσαι γυναίκα καπετάνισσα είναι σπάνιο αλλά και για εγχειρήματα αλληλεγγύης. Από την άλλη προφανώς υπάρχει μια μιντιακή εργαλειοποίηση. Εσύ πως το βιώνεις;

Απ: Για τον αγώνα μας είναι τόσο σημαντικό, όσο όλα τα υπόλοιπα. Υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι στις διασώσεις, σε όλα τα πόστα που κάνουν φανταστικά πράγματα στο νερό. Ξέρω ότι υπάρχει σεξισμός ακόμα και στους κινηματικούς χώρους, υπάρχουν έμφυλοι ρόλοι και στερεότυπα. Πρέπει να τα αμφισβητούμε και να τα καταργούμε. Ισχύει, όμως, αυτό που λέγαμε και προηγουμένως. Ενεργοποιείται μια επιλεκτική ευαισθησία για τη γυναικεία παρουσία στο πηδάλιο, τη στιγμή που χιλιάδες προσφύγισσες αγωνίζονται για τη ζωή τους και ο δημόσιος λόγος τις αγνοεί.

Ερ: Η νομοθεσία του Σαλβίνι είναι μια όψη της εξελισσόμενης φασιστικοποίησης της Ιταλίας και προοπτικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είσαι αισιόδοξη ότι θα υπάρξει αντίσταση;

Απ: Ο Σαλβίνι είναι απλά η εμπροσθοφυλακή. Όλοι οι ευρωπαίοι ηγέτες είναι ικανοποιημένοι από αυτή την κατάσταση και το δηλώνουν με τη σιωπή τους και την άρνηση να υποδεχτούν προσφυγικούς πληθυσμούς. Η άνοδος της ακροδεξιάς δεν είναι στο μέλλον. Τη ζούμε ήδη. Η σιδηροφραχτη Ευρώπη, η στρατιωτικοποίηση του προσφυγικού, η ποινικοποίηση της αλληλεγγύης είναι συμπτώματα αυτής της τάσης. Ελπίζω βαθιά ότι θα υπάρξει αντίσταση και ανυπακοή.

Ερ: Αυτές τις μέρες είχες τη δυνατότητα να περάσεις λίγο χρόνο σε αυτοοργανωμένες δομές των Εξαρχείων, όπως οι καταλήψεις στέγασης προσφύγων. Η νέα κυβέρνηση στην Ελλάδα απειλεί να εκκενώσει τις καταλήψεις και να οξύνει την καταστολή στη συγκεκριμένη γειτονιά. Είναι σημαντικό να αναπτυχθεί ένα κίνημα υπεράσπισης αυτών των δομών;

Απ: Ήρθα να εκφράσω τη συμπαράσταση μου ακριβώς γι’ αυτό το λόγο. Μου φαίνεται πολύ όμορφο οι άνθρωποι να ζουν και να αγωνίζονται μαζί. Υπάρχει διεθνώς μια κοινότητα αλληλεγγύης, αγάπης και αγώνα. Μ’ αρέσει να τη γνωρίζω και να συνδέομαι μαζί της. Πρέπει να υπερασπιστούμε τις καταλήψεις στην Ελλάδα και ειδικά αυτές με τους πρόσφυγες, γιατί είναι χώροι ελευθερίας με ισχυρούς συμβολισμούς. Είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι μπορούμε να παρέχουμε αληθινή φροντίδα στους ανθρώπους μακριά από την αστυνομική βία και τον έλεγχο. Επιπλέον, ζώντας μαζί με πρόσφυγες σπας την άγνοια. Είναι πολύ διαφορετικό να ακούς για πρόσφυγες στις ειδήσεις, απ’ το να ζεις μαζί τους.

Ερ: Έχεις άγχος για τη δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης σου;

Απ: Δεν έχω άγχος γιατί το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί, έχει γίνει. Το δικαίωμα στη ζωή ποινικοποιήθηκε από τη στιγμή που έκλεισαν τα σύνορα και υπογράφηκε η συμφωνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Τουρκία. Αυτό ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη για πολλούς ανθρώπους. Από κει και πέρα, προφανώς με ενδιαφέρει τι θα γίνει με το δικαστήριο. Ο,τι κι αν γίνει, όμως, δε θα μου πάρουν ποτέ την πίστη και τη χαρά μου στον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση.


Βίντεο από την εκδήλωση – συζήτηση με την Pia Klemp που πραγματοποιήθηκε στην κατάληψη στέγης προσφύγων Νοταρά 26 θα δημοσιευθεί σύντομα στο omniatv.

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Είμαι κούρδος και αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Μια συνέντευξη στον Erol Aydemir

 

Λαμβάνουμε και δημοσιεύουμε μια συνέντευξη που μας έστειλε μια συντρόφισσα στον Erol Aydemir, κούρδο που έχει καταφύγει στη χώρα, μεταξύ των αγωνιστών ανδρών και γυναικών που εντάχθηκαν στην απεργία πείνας που ξεκίνησε πριν από λίγους μήνες ενάντια στην απομόνωση στην οποία το τουρκικό κράτος αναγκάζει τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν εδώ και είκοσι χρόνια στη φυλακή του νησιού Imrali.

Sono curdo e questo è un grave problema. Un’intervista a Erol Aydemir

 

Φαίνεται σχεδόν αδύνατο να αλλάξουμε κάτι σε αυτό τον κόσμο, είναι πιο εύκολο να γυρίσουμε την πλάτη και να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Ο πόλεμος ενοχλεί, βαριέσαι, μετατοπίζει την εστίαση από το μάταιο στο ουσιώδες, μας αναγκάζει να ανοιχθούμε, να θυμηθούμε, να είμαστε υπεύθυνοι, επειδή είμαστε όλοι υπεύθυνοι, είμαστε το σύνολο ενός κάτι, και σαν τέτοιοι, δυνητικά ικανοί να τροποποιήσουμε τα συμβάντα ή τουλάχιστον να δοκιμάσουμε.

Ένα άλλο movens που μου κίνησε το ενδιαφέρον είναι ότι ο πόλεμος έρχεται ξαφνικά, δεν σε προειδοποιεί, και όταν το κάνει, όταν οι κυβερνήσεις αρχίζουν να παραπαίουν, όταν στην εξουσία φθάνουν οι τύραννοι, οι άπληστοι, οι τσαρλατάνοι, οι δικτάτορες, το χειρότερο του χειρότερου αυτού κόσμου, όταν δημιουργούνται φατρίες, είναι πολύ αργά να αντιδράσουμε. Οι ιστορικοί μας λένε ότι είμαστε ένα είδος που είναι ακόμα πολύ εύθραυστο εξελικτικά για να εμποδίσει να αρχίσουν να γυρίζουν εκείνα τα γρανάζια που θα μας οδηγήσουν σε άλλες μη αρπακτικές πολιτικές, κατοχές, εξοντώσεις, πολέμους.

Αποφάσισα να πάρω συνέντευξη στον Erol πίσω από ένα συγκεκριμένο αίτημα μιας κούρδης μαχήτριας των YPJ, η οποία αυτή την στιγμή είναι εικοσάχρονη μάρτυρας, και απευθύνθηκε σε εμάς δυτικές γυναίκες.

Ενδιαφέρομαι, γιατί αν ήμουν απελπισμένη τίποτα δεν θα με έριχνε ακόμα περισσότερο στην αποθάρρυνση από το να μην με ακούν.

Ο Erol Aydemir, 30 χρόνων Κούρδος, στην Ιταλία εδώ και πέντε χρόνια, μια ζωή μπλοκαρισμένη περιμένοντας να ξαναρχίσει τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο του Κάλιαρι, που φυλακίστηκε από το καθεστώς του Ερντογάν για δύο χρόνια επειδή βρέθηκε να κατέχει κάποια βιβλία του πολιτικού ηγέτη του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, και τώρα πολιτικός πρόσφυγας που έχει καταφύγει στην Ιταλία, περιμένοντας να συνεχίσει την διαδρομή του προς το πτυχίο.

Όπως και αυτός υπάρχουν εκατομμύρια νέοι της γενιάς μας στους οποίους προστίθενται τα εκατομμύρια των παιδιών και των εφήβων που πλήττονται από τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή που συνεχίζονται εδώ και πάνω από δύο γενιές με αιχμηρές κορυφές, αργό ξεκίνημα απ’την αρχή, και εκ νέου ξαφνικές υποτροπές. Πόλεις κατεστραμμένες, εκ θεμελίων, συνηθίζουμε τα πάντα, συνηθίζουμε στο παράλογο.

Ένα από τα σημεία που με εντυπωσίασε περισσότερο, μιας και έχω εμμονή με την ιδέα ότι σε αυτόν τον κόσμο μπορούμε να εφαρμόσουμε μοντέλα κοινωνικής αλλαγής που επικεντρώνονται στις ανθρώπινες σχέσεις και τελικά σε εκείνες μεταξύ των φύλων, η θέση του Abdullah Ocalan όσον αφορά στο θηλυκό θέμα, και δεν θα κάνω άλλο από να  αναφέρω :

“Καμία ασχήμια δεν μπορεί να είναι ανέντιμη και αηδιαστική όπως το να ενωθείς και ενταχθείς με γυναίκες σκλάβες και κυριαρχικούς άνδρες.

Καμία ενότητα και ακεραιότητα δεν θα μπορούσε να είναι τόσο όμορφη και σωστή όπως το να ζεις μια ελεύθερη ζωή με ελεύθερες γυναίκες και ανδρισμό απελευθερωμένο από την κυριαρχία.

Τα τελευταία 30 χρόνια όλοι οι πιο σημαντικοί υποστηρικτές μου είναι γυναίκες.

Ο διάλογος και η συμφωνία μου με τις γυναίκες είναι σημαντικά.

Θα βελτιώσετε το κοινωνικό συμβόλαιο των γυναικών που πρέπει να πολεμήσουν κάθε είδους πρακτικές από την γυναικοκτονία έως τη γυναικεία περιτομή και τον βιασμό.

Πρέπει να αντιμετωπιστεί σε βάθος.

Μην εμπιστεύεστε τους άνδρες και καταστρέψατε τα αρσενικά δόγματα.

Εμπιστευθείτε τη θηλυκότητα σας.

Ισότητα και η ελευθερία μπορούν να κατακτηθούν μόνο ξεκινώντας από το θηλυκό ζήτημα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επανάσταση μας είναι μια γυναικεία επανάσταση.”

Αυτό και πολλά άλλα, εκφράζουν με τον καλύτερο τρόπο το γιατί αποφάσισα να ακούσω αυτούς τους ανθρώπους.

Ένα κοινωνικό πρότυπο που ορίζεται ως δημοκρατικός συνομοσπονδισμός, ανοιχτά επαναστατικής μήτρας, φεμινιστικό, περιβαλλοντικά βιώσιμο, το οποίο έχει στο κέντρο το ανθρώπινο είδος και το σεβασμό των δικαιωμάτων του, που αποσκοπεί στην απελευθέρωση των ανθρώπων από τις δυναστεύσεις καπιταλιστικής, εθνικιστικής, πολιτικής και θρησκευτικής [όταν είναι καταπιεστική και δογματική] φύσεως και πατριαρχικής.

Ένα σχεδόν προγονικό μοντέλο, φαινομενικά ουτοπικό, εφικτό μόνο μέσα από μια ισχυρή αποφασιστικότητα στην επαναστατική δράση των ατόμων, η οποία είναι άμεση έκφραση μιας συλλογικής θέλησης να αλλάξει, να μεταμορφώσει το πραγματικό και τη ζωή των ανθρώπων.

Και είναι σε εσένα που διαβάζεις που απευθύνομαι με ένα χαμόγελο.

Έγινα δεκτή από τον Erol την εβδομηκοστή δεύτερη ημέρα απεργίας πείνας που μοιράστηκε με άλλους 72.000 ανθρώπους σε διάφορες χώρες, πολιτικούς πρόσφυγες και τοπικούς ακτιβιστές, με στόχο την, με σκοπό να καταφέρουν [για τον Οτσαλάν] την κατάκτηση του καθεστώτος κράτησης παρόμοιας με τα διεθνή πρότυπα που βασίζεται στον σεβασμό της αξιοπρέπειας του καταδικασθέντος και των αναγκών του. [ Μέχρι σήμερα, τρεις μήνες μετά τη συνέντευξη επιτεύχθηκε ένας ημι-συμβιβασμός στον οποίο του επετράπη να μιλά περιστασιακά με τους συγγενείς του και τους δικηγόρους ].

«Είμαι κούρδος και αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα, όχι μόνο όσον αφορά το δικτατορικό καθεστώς της τουρκικής κυβέρνησης, αλλά και για όλα τα διεφθαρμένα συστήματα του κόσμου, κατανοήσαμε πολύ καλά τι θέλουμε πολιτικά, να βοηθήσουμε όλους τους λαούς, πράγματι ευχαριστήθηκα πολύ που οι γενοβέζοι μπλόκαραν το πλοίο που θα είχε μεταφέρει τα όπλα στην Υεμένη, μου έδωσαν την ενέργεια να ζήσω, αυτό είναι το όραμα μας, ενωτικό. Με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ο Lorenzo Orsetti έπεσε μάρτυρας στην Rojava μαχόμενος το Isis μέσα στις γραμμές μας.»

Ένα από τα πρώτα πράγματα που μου είπε σε πάνω από δύο ώρες συνομιλίας μπροστά στα αμέτρητα τσάγια που μου προσέφεραν μια διαδοχή χαμογελαστών Κούρδων και Τούρκων και Αφγανών ανδρών και αγοριών ήταν «οι Κούρδοι αγωνίζονται για όλους τους λαούς, επειδή υπάρχει μια ιδέα πίσω από την υπεράσπιση ενός λαού, μάχονται για την ενότητα του λαού της γης.»

[ μια πάλη ενάντια στο ISIS, αλλά γι αυτό σας παραπέμπω, για να μπορέσετε να κατανοήσετε καλύτερα την γεωπολιτική κατάσταση και τους διάφορους παράγοντες που λειτουργούν στη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και την πραγματική κατανομή των ευθυνών, αλλά πάνω απ’ όλα τα πραγματικά οικονομικά συμφέροντα στη βάση του τρέχοντος πολέμου σε δύο δημοσιεύσεις: https://www.youtube.com/watch?v=q9s49x_whLw , https://www.infoaut.org/culture/il-fiore-della-rivoluzione

https://aenaikinisi.wordpress.com/2019/03/07/%CF%84%CE%BF-%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7%CF%82/

Προσθέτω ότι για μια ανάγνωση περισσότερο εγγενή στο σενάριο του αστικού ανταρτοπόλεμου, αλλά πάντοτε βασισμένη επάνω σε ένα ανθρώπινο κεφάλαιο και ένα κίνητρο όχι αδιάφορο, όπως οι άλλοι συγγραφείς που αναφέρθηκαν παραπάνω: http://www.arvultura.it/1845/non-moriro-stanotte-presentazione-libro-di-e-con-karim-franceschi/http://www.arvultura.it/1845/non-moriro-stanotte-presentazione-libro-di-e-con-karim-franceschi/ ]

 

Γιατί θα πρέπει να μας ενδιαφέρει το μοντέλο του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού; Επειδή το μοντέλο του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού είναι πρώτα απ ‘όλα ένα ανθρώπινο μοντέλο. Οι τρέχουσες πολιτικές δημιουργούν τα υποστρώματα για να υποστηρίξουν έναν λαό σε βάρος άλλων λαών, αυτό δεν είναι πλέον αποδεκτό. Αυτή είναι μια νέα οπτική, μια νέα προοπτική, η μόνη δυνατή.

Εάν είμαστε άνθρωποι πρέπει να προστατεύσουμε όλα τα όντα και το περιβάλλον.

Πρέπει να φροντίσουμε τους λαούς που έχουν καταστραφεί από τον πόλεμο, γιατί είναι όταν τελειώνει ο πόλεμος που προκύπτουν τα άλλα προβλήματα, οι ανθρωπιστικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης είναι πραγματικές. Αρκεί λίγο για να μπούμε σε αυτή την οπτική αυτο-βοήθειας.

[ Σχετικά με αυτό το σημείο σας προσκαλώ να ακολουθήσετε τις ανθρωπιστικές αποστολές που λειτουργούν στην περιοχή, μια η οποία με εντυπωσίασε ιδιαίτερα είναι εκείνη μιας ομάδας χριστιανών ιεροκηρύκων, των πολύ ισχυρών «Free Burma Rangers» που πηγαίνουν στην πρώτη γραμμή για να απαγκιστρώσουν αμάχους παγιδευμένους κάτω από το εχθρικό πυρ, κυριολεκτικά τρέχοντας μέσα από τη φωτιά των βλημάτων για να τους απαγκιστρώσουν. εδώ υπάρχει το link της παρέμβασής τους στο Baghouz, αλλά υπάρχουν πραγματικά πολλά, από το da Emergency στο MSF κάνοντας τους ακτιβιστές που περιστρέφονται γύρω από τα στρατόπεδα προσφύγων στο έδαφος της Συρίας και του Ιράκ και που μπορείτε επίσης να βρείτε στο Fb στις ομάδες που αφιερώνονται σε αυτούς

https://www.youtube.com/watch?v=zG_sOW9NvhQ ]

 

Γιατί αυτή η ανάγκη για αλλαγή γεννιέται στη γη σου; Είμαι κούρδος και αυτό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα, ζούμε σε παραμεθόριες περιοχές μεταξύ Τουρκίας, Ιράν, Συρίας και Ιράκ από πάντα, καταλαβαίνεις καλά ότι είμαστε υποκείμενοι όπως όλοι οι συνοριακοί λαοί σε συνεχείς επιθέσεις. Όχι μόνο όσον αφορά το δικτατορικό καθεστώς ενάντια του οποίου πολεμάμε με την τουρκική κυβέρνηση του Ερντογάν, έχουμε καταλάβει καλά τι θέλουμε, δεν είναι ένα δικό μας κράτος που ζητάμε, αλλά την ελευθερία, την αυτονομία. Θέλουμε να βοηθήσουμε όλους τους λαούς.

 

Πες μου πόσοι λαοί ενώθηκαν για να πολεμήσουν μαζί; Ιρακινοί, σύριοι, γεζίντι, κούρδοι άνδρες και γυναίκες και διεθνιστές ιταλοί, άγγλοι, αμερικανοί, γερμανοί, ισπανοί, από τη βόρεια Ευρώπη και την ανατολική Ευρώπη.

 

Πώς μπορούμε να κατανοήσουμε το μοντέλο του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού; Σκέψου τα καντόνια της βόρειας Ιταλίας, τα οποία έχουν ενσωματώσει τη δημοκρατική και αυτόνομη δομή τους με την ιταλική, γερμανική και ελβετική. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι συλλογικά υπεύθυνοι για την επικράτεια στην οποία ζουν, δεν πρέπει να υποταχθούν σε μια υψηλότερη τάξη, ένα άτομο δεν μπορεί να αποφασίσει για το μέλλον δεκάδων, εκατοντάδων ή εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν μπορούμε να αφήσουμε μια μικρή συλλογικότητα ανθρώπων να έχει τη δύναμη λήψης αποφάσεων για να ρίξει μια άλλη ατομική βόμβα.

https://it.wikipedia.org/wiki/Confederalismo_democratico

 

Πώς εμπλεκόμαστε εμείς οι ιταλοί σε αυτές τις δυναμικές; Για παράδειγμα αν πριν από είκοσι χρόνια η Ιταλία δεν είχε πουλήσει τα όπλα στη Λιβύη, δεν θα ήταν οπλισμένοι τώρα, ούτε τα τείχη θα μας σώσουν από τους μετανάστες, ούτε τα συστήματα ΝΑΤΟ, αλλά το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η Ιταλία και για την Ιταλία αλλά το σύστημα, και πρέπει να ενωθούμε ενάντια στο σύστημα, για παράδειγμα αν εγώ δεν ένιωθα τον πόνο των παιδιών της Αφρίν δεν θα είχα κάνει αυτήν την απεργία πείνας.

[ σε σχέση με αυτό σας παραπέμπω :

https://www.osservatoriodiritti.it/2019/01/23/armi-italiane-nel-mondo-arabia-saudita-in-yemen/

https://www.osservatoriodiritti.it/2019/05/15/export-armi-italia-vendita-nel-mondo-paesi/

για να ενημερωθείτε αυτόνομα, στην εποχή των κοινωνικών μέσων είναι πραγματικά πολύ απλό ]

 

Ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι για αυτόν τον πόλεμο που σας γονάτισε τι είναι το Isis; To Isis δεν είναι ένα θρησκευτικό ζήτημα, το ισλάμ δεν είναι αυτό, είναι αλήθεια ακριβώς ότι άλλοι μουσουλμάνοι έχουν πολεμήσει με τις δυνάμεις του Daesh, πρέπει να πληροφορηθείτε, πρέπει να σκεφτείτε στα εδάφη και στις πρώτες ύλες, για εκείνους που έχουν συμφέρον να τα έχουν, είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτό το σύστημα που καταβροχθίζει, το μόνο εργαλείο που έχουμε είναι η σωστή πληροφόρηση, κάτι που είναι εύκολο να γίνει σήμερα.

https://www.eticapa.it/eticapa/wp-content/uploads/2015/03/Il-petrolio-e-la-guerra-dellIsis2.pdf

 

Είναι δύσκολο να καταλάβουμε πόσο διεστραμμένο είναι το δίκτυο που τροφοδοτεί τις συγκρούσεις, τι μπορούμε να κάνουμε για να ξεφύγουμε; Πρέπει να πληροφορηθούμε, πρέπει να μιλήσουμε, πρέπει να ενθαρρύνουμε την ορθή πληροφόρηση, πιστή στα γεγονότα, δεν πρέπει να σιωπάμε, η γνώση είναι ο μόνος τρόπος να αντιταχθούμε στους ισχυρούς που καταπιέζουν τους λαούς για τα συμφέροντα τους, πρέπει να αφήσουμε ένα ίχνος για τις νέες γενιές.

Σε αυτή την ιστορική στιγμή είναι και απλό, επειδή οι μάζες κινούν τις συνειδήσεις μέσω των κοινωνικών μέσων, πρέπει να αγανακτήσουμε, φθάνει ένα κλικ και συλλογικά μπορούμε να κάνουμε πολλά.

Η σιωπή αφήνει χώρο στο κακό, γιατί δεν υπάρχει αντίθεση στο ψέμα.

Αγώνας δεν είναι μόνο να πάρουμε τα όπλα, αγώνας είναι να υπερασπίζεσαι τους λαούς που ψάχνουν την ελευθερία, γι αυτό και υπάρχει μια παλαιστινιακή σημαία στο δωμάτιο μου, εγώ μάχομαι και απεργώ και γι αυτούς με όλη μου τη δύναμη. Πρέπει να έχουμε ένα όνειρο και για τους άλλους, πρέπει να έρθουμε να ζούμε χωρίς τους πολέμους.

Δεν μπορούμε να περιοριστούμε να ζητάμε την ειρήνη, όλοι οι άνθρωποι του κόσμου επιθυμούν την ειρήνη αλλά πρέπει να ενεργοποιηθούμε για να την αποκτήσουμε.

Ο πόλεμος είναι ευκολότερος, να εξοντώνονται οι άνθρωποι για να αποκτηθεί κάτι είναι πιο εύκολο από το να ζητάς βοήθεια σε αυτό τον κόσμο, να λες σε παρακαλώ.

E.S.

  •  

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/sono-curdo-e-questo-e-un-grave-problema-un-intervista-a-erol-aydemir

ένοπλη πάλη, lotta armata

ΑΝΑΛΗΨΗ ΕΥΘΥΝΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ LANDO CONTI

BRIGATE ROSSE – PCC

Στις 10 Φεβρουαρίου 1986 ένας ένοπλος πυρήνας της Οργάνωσης μας εκτέλεσε τον Lando Conti, επικεφαλής της SMA και στενό συνεργάτη του υπουργού πολέμου, του σιωνιστή γουρουνιού Spadolini.
Ο Lando Conti ήταν μέρος εκείνης της πολιτικής-επιχειρηματικής κλάσης που είναι η σπονδυλική στήλη της Ιμπεριαλιστικής Μπουρζουαζίας στα σχέδια της αυτής της συγκυρίας. Πολιτική τάξη που παντρεύει άμεσα τα οικονομικά συμφέροντα που συνδέονται με τον πολεμικό τομέα με τις γενικές επιλογές του δυτικού ιμπεριαλισμού.
Πράγματι, υπήρξε ένας ακούραστος υποστηριχτής πολιτικών πιέσεων για μια πιο άμεση συμμετοχή της Ιταλίας, και με την στρατιωτική έννοια, στην ατλαντική συμμαχία..
Τον βρίσκουμε συνεχώς δίπλα στον εν λόγω υπουργό πολέμου να δραστηριοποιείται στην προώθηση και ανοιχτή υποστήριξη της αμερικανικής θέσης στη Μεσόγειο.
Η SMA (θαλάσσια και εναέρια σηματοδότηση-segnalamento marittimo ed aereo), μια μικρή και ευέλικτη εταιρεία από αυτοπροσδιορισμό, συμμετέχει στα σημαντικότερα συστήματα όπλων και κυρίως στο αμερικανικό πρόγραμμα SDI Star Wars-πολέμου των άστρων, μέσω της ιταλικής κοινοπραξίας στρατηγικών τεχνολογιών (CITES) που προωθεί η Agusta. Αυτή αποτελεί μέρος του «κλαμπ Melara», ενός κύκλου που περιέχει ότι καλύτερο της ιταλικής πολεμικής παραγωγής, ελέγχει αρκετές εταιρείες του κλάδου με υποκαταστήματα και στο εξωτερικό, η παραγωγή της κυμαίνεται από συστήματα ραντάρ μέχρι ηλεκτρονικά εξαρτήματα για πυραύλους. Ποιοτικές παραγωγές που σε μια αναπτυσσόμενη αγορά προκάλεσαν το ενδιαφέρον της Fiat σε μια σημαντική μετοχική συμμετοχή.
Η επέκταση της παραγωγής της SMA και στις παγκόσμιες αγορές αποδεικνύεται από τις εξαγωγές της σε όλα τα μέρη του κόσμου, χωρίς να ξεχνάμε μεταξύ άλλων τους ισραηλινούς σιωνιστές, τους πραξικοπηματίες ΝΑΤΟ της Τουρκίας, το καθεστώς απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής, το καθεστώς των Φιλιππίνων του δικτάτορα Marcos και τα διάφορα καθεστώτα της Νότιας Αμερικής για να αναφέρουμε μόνο λίγα.
Ο ρόλος που διαδραμάτισε ο Lando Conti τόσο στο διοικητικό συμβούλιο της SMA, όσο ως εξέχον μέλος του ρεπουμπλικανικού κόμματος PRI, όπως επίσης και στο πανόραμα της τοπικής πολιτικής εξουσίας είναι ενδεικτικός για να κατανοήσουμε πλήρως τις διασυνδέσεις πολιτικού-οικονομικού-στρατιωτικού ενδιαφέροντος που αναλήφθηκαν σήμερα από τον πολεμικό κλάδο.
Εάν ξεφυλλίσουμε ένα οποιοδήποτε εγχειρίδιο σχετικό με τα προβλήματα του πολέμου, θα βρούμε να αναφέρεται η αρχή σύμφωνα με την οποίαν το μέγιστο άμυνας είναι σε άμεση αναλογία της προσβλητικής ικανότητας. Ένας γενικός νόμος του πολέμου που δεν μπορούν να ακυρώσουν, όχι ένα, αλλά ούτε χίλια τζάκια της Γενεύης.
Η αποκαλούμενη «Στρατηγική Αμυντική Πρωτοβουλία»-SDI που προωθείται από τις ΗΠΑ καθορίζει αναγκαστικά μια κούρσα για τον επανεξοπλισμό, μια κούρσα που δεν αφορά μόνο το διάστημα, προσβάλλοντας σε μεγάλο βαθμό την τεχνολογική-επιθετική αναπροσαρμογή των συστημάτων συμβατικών όπλων, μέσα στο αυλάκι της ιδέας οδηγού της »αστρικής ασπίδας» που συνίσταται στην πραγματοποίηση των προϋποθέσεων για να καταστεί εφικτή η χρήση του πυρηνικού οπλοστασίου (διατρέχοντας έναν αποδεκτό κίνδυνο). Ωστόσο, θα ήταν απλοϊκό να παρουσιάσουμε την SDI αποκλειστικά ως ένα γιγαντιαίο στρατιωτικό όργανο, θα ήταν σαν να ήμασταν τυφλοί μπροστά στα κίνητρα οικονομικού χαρακτήρα. Κίνητρα που αποτελούν τη βάση της άμεσης συμμετοχής στο πρόγραμμα τεράστιων τομέων της οικονομίας δημιουργώντας μια στενή σχέση μεταξύ του πολιτικού, του στρατιωτικού, του βιομηχανικού και του ακαδημαϊκού επιστημονικού.

Το SDI είναι το πιλοτικό πρόγραμμα που προτίθεται να υιοθετήσει η Αυτοκρατορική Μπουρζουαζία για να ανταποκριθεί στις δικές της ανάγκες που συνίστανται στον επανασχεδιασμό ενός νέου διεθνούς καταμερισμού της εργασίας με την ρήξη των σημερινών ενδοϊμπεριαλιστικών σχέσεων δύναμης, ως απαραίτητη προϋπόθεση για μιαν επαρκή αξιοποίηση των χρησιμοποιηθέντων κεφαλαίων.
Είκοσι έξι δισεκατομμύρια δολάρια επενδύθηκαν μόνο στον τομέα της έρευνας, μια εκτίμηση των 1500-2000 δισεκατομμυρίων δολαρίων δαπάνης για την πραγματοποίηση της σημαίνει έναν πολλαπλασιαστικό κύκλο εργασιών που ανοίγει την όρεξη στους καπιταλιστές-τους διεγείρει μεγάλη επιθυμία, άσχημα κρυμμένη με τις υποκριτικές πολιτικές αμηχανίες που εκφράστηκαν από τις διάφορες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Η έναρξη του ευρωπαϊκού καρτέλ Eureka, αν και δεν έχει τη δυναμικότητα να ανταγωνιστεί το Πρόγραμμα USA, ενισχύει τις ευρωπαϊκές θέσεις στην απόκτηση αμερικανικών παραγγελιών σε ποσότητα και ποιότητα, ενώ παράλληλα προσπαθεί να αποκρύψει, πίσω από τη δημαγωγία μιας «αυτόνομης Ευρώπης», την πολεμική επιλογή που έχει ως αποτέλεσμα να τίθεται στο κάρο της SDI. Αυτή η μάζα κεφαλαίων προηγμένης τεχνολογίας, είναι μια νόστιμη μπουκιά για την ανεξάντλητη πείνα κερδών των βιομηχανιών πολέμου και όχι μόνο.
Για το πολυεθνικό κεφάλαιο ΗΠΑ η προώθηση και ανάπτυξη αυτού του προγράμματος αντιπροσωπεύει την επανεκκίνηση και την ενίσχυση της υπεροχής του στον κόσμο, διατηρώντας υπό την ηγεσία του τον επαναπροσδιορισμό του διεθνούς καταμερισμού εργασίας. Από τη μια πλευρά η περαιτέρω τσιμεντοποίηση των ιεραρχικών σχέσεων εντός της δυτικής ιμπεριαλιστικής αλυσίδας. από την άλλη το σχέδιο να επιβάλει στην ΕΣΣΔ την αιμορραγία μιας κούρσας για όλο και πιο εξελιγμένα όπλα, επιδιώκοντας έτσι τον στόχο της συρρίκνωσης της μπροστά και στην μη παρουσία ενός πραγματικού άμεσου πολέμου, αναγκάζοντας την σε μια σαφή πολιτική υποταγή.
Μια μανία να κερδίσει τον πόλεμο χωρίς να ρίξει έναν πυροβολισμό που δεν έχει καμία πιθανότητα επιτυχίας δεδομένων και των υποχρεωτικών στρατιωτικών αντιμέτρων που προετοιμάζονται στην Ανατολή. Αυτή που βιώνουμε είναι μια ιστορική δημιουργούμενη κρίση του Τρόπου της Καπιταλιστικής Παραγωγής που έχει τις ρίζες της στις εσωτερικές της αντιφάσεις. Αυτή δημιουργήθηκε από την απόλυτη υπερπαραγωγή κεφαλαίων, όχι λόγω περίσσιου πλούτου, αλλά από την υπερβολική παραγωγή μέσων εργασίας και διαβίωσης σε σχέση με τη δυνατότητα μιας χρήσης τους στην εκμετάλλευση της τάξης σε συνθήκες κέρδους που να επιτρέπουν την ενίσχυση της παραγωγικής βάσης, την εκτεταμένη συσσώρευση και αναπαραγωγή.
Η πολυεθνική δομή είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση για τον σύγχρονο πολυπαραγωγικό μονοπωλιακό καπιταλισμό για να αρπάξει τα περιθώρια κέρδους που είναι ακόμα δυνατά.
Μόνο αυτή είναι σε θέση να αντιμετωπίσει με τεράστιες τεχνολογικές-οικονομικές δυνατότητες τις συνεχείς δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί στον τομέα των παραγωγικών αναδιαρθρώσεων. Τα με διαφορετικό τρόπο δομημένα κεφάλαια συνεχίζουν να υφίστανται αλλά μέσα σε μια σαφή εξάρτηση, και προορίζονται εντούτοις να ενσωματωθούν.
Ο ανταγωνισμός μεταξύ κεφαλαίων εξελίσσεται σε μια διακρατική διάσταση και βλέπει τις οικονομικές δομές κάθε μεμονωμένης Χώρας βαθιά νευρωμένες σε όλα τα επίπεδα με κεφάλαια που έχουν τον κύριο πόλο σε άλλες χώρες της περιοχής.
Η ουσία των συγκεκριμένων αντιθέσεων του κεφαλαίου δεν έχει παραμορφωθεί, αλλά η μορφή με την οποία εκδηλώνονται σήμερα έχει αλλάξει. Όλα αυτά συνεπάγονται μια πολύπλοκη ολοκλήρωση και μια ιεραρχική αλληλεξάρτηση που έχει προφανείς συνέπειες στις πολιτικές κάθε Κράτους, το οποίο σίγουρα δεν είναι ένα ξένο εργαλείο που λειτουργεί για λογαριασμό ενός απρόσωπου κεφαλαίου που ακυρώνει κάθε εθνικό του χαρακτήρα, αντιθέτως, κάθε Εκτελεστικό εκτελεί μια ευαίσθητη λειτουργία διαμόρφωσης των πολιτικών που ταιριάζουν καλύτερα στις ανάγκες των κεφαλαίων, λαμβάνοντας υπόψη τα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου υφιστάμενου Κοινωνικού Οικονομικού Σχηματισμού, όλα αυτά σύμφωνα με τις γενικές ή ειδικές ενδείξεις, οι οποίες με όλο και πιο δεσμευτικό τρόπο περνούν σε διεθνές επίπεδο, στων οποίων την εκπόνηση κάθε μεμονωμένη κυβέρνηση, καθώς και κάθε κεφάλαιο, συμμετέχει σε σχέση με τη δική της συνολική δύναμη.
ΔΝΤ, εκτελεστική επιτροπή της ΕΟΚ, SME, ευρωπαϊκή τράπεζα επενδύσεων, εκτελούν μια δραστηριότητα άκαμπτης διεύθυνσης που συνεπάγεται έντονες επιπτώσεις ειδικότερα για τα ασθενέστερα κράτη. Το ΔΝΤ είναι το προνομιούχο μέσο με το οποίο οι ΗΠΑ ασκούν την υπεροχή τους σε παγκόσμιο επίπεδο, μανουβράροντας την έκδοση χρηματοδότησης υπό όρους για την υιοθέτηση ευπρόσδεκτων πολιτικών, είτε αντιπληθωριστικών είτε εκείνων που αποσκοπούν στη διαιώνιση της κατάστασης πλήρους εξάρτησης μεγάλου μέρους του κόσμου, προσπαθώντας να ελέγξουν άμεσα τις αντιθέσεις που παρουσιάζονται με στρεβλωτικά αποτελέσματα, όπως στην περίπτωση του τεράστιου χρέους που έχει συσσωρευτεί από τις εξαρτημένες Χώρες, μια αυθεντική κινούμενη νάρκη που περιπλανιέται σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο, που βλέπει μεταξύ των μέγιστων υπεύθυνων για την απειλητική παρουσία της τους ίδιους τους «πυροτεχνουργούς».
Συγκεκριμένα στην Ευρώπη, οι οργανισμοί της ΕΟΚ καθορίζουν από τα όρια των διακυμάνσεων των νομισμάτων στις ποσοστώσεις της παραγωγής σε διάφορους παραγωγικούς τομείς.
Όσον αφορά την ιταλική κατάσταση, οι αποφάσεις αυτές είχαν σαν αποτέλεσμα, για παράδειγμα στη βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα, τον παροπλισμό σημαντικών εγκαταστάσεων, καθώς και όρια που τέθηκαν στον γεωργικό τομέα. Προφανώς τα μέτρα αυτά προκαλούν αντιδράσεις και συγκρούσεις, όπως δείχνει η οδυνηρή ιστορία αυτών των οργανισμών, κανείς δεν είναι πρόθυμος να εφαρμόσει με αδιαφορία τέτοιους περιορισμούς, αλλά είναι επαληθεύσιμη μια ουσιαστική ευθυγράμμιση σε αυτούς με τη συνείδηση του γενικού πλαισίου της κρίσης, των ορίων ισχύος, μέσα στην έλλειψη πραγματοποιήσιμων εναλλακτικών λύσεων.
Δεν είναι μια ειρηνική αδελφοποίηση μεταξύ κεφαλαίων και Κρατών, αλλά ούτε και μια επίπεδη αναπαραγωγή πολιτικών και οικονομικών πλαισίων που έχουμε ξαναδεί, προσελκύοντας τις διαφορές μεταξύ ποσότητας και ποιότητας και το σημείο όπου μπορεί η μια να μετατραπεί στην άλλη.
Είναι ξεκινώντας από αυτή την κατάσταση που μπορούμε να βρούμε τις πραγματικές βάσεις που στη συνέχεια οδηγούν στις πολιτικές των ιμπεριαλιστικών Κρατών, τόσο σε σχέση με τις συνθήκες ζωής του προλεταριάτου, που του επιτίθενται συνεχώς μεμονωμένες κυβερνήσεις, όσο και στην κατάσταση της ολοένα αυξανόμενης αντίθεσης-συγκρουσιακής διάθεσης μεταξύ των δύο συνασπισμών. Μέσα σε αυτό το ηφαιστειακό χωνευτήρι ζουν τα θεμέλια μιας όλο και πιο έντονης τάσης για πόλεμο.
Η ιστορία μας διδάσκει ότι άλλες σοβαρές κρίσεις έχουν κλονίσει την MPC και ότι αυτές έχουν ξεπεραστεί με το ξέσπασμα των δια-ιμπεριαλιστικών πολέμων που με τις τεράστιες καταστροφές μέσων παραγωγής, εργατικού δυναμικού, εμπορευμάτων επιτρέπουν στη συνέχεια την επεκτατική ανάκαμψη του οικονομικού κύκλου, μια διαφορετική κατανομή των περιοχών εξάρτησης στον κόσμο.
Στην ανάγκη επέκτασης του κεφαλαίου που αναπτύχθηκε περισσότερο πρέπει να τοποθετηθούν όλες οι επιθέσεις που η διοίκηση USA απευθύνει ενάντια στις συμφωνίες της Γιάλτα, επειδή αυτές αντιπροσωπεύουν την κύρωση ισορροπιών μεταξύ των δύο μπλοκ που δεν είναι πλέον αποδεκτές σήμερα.
Υποδεικνύουμε τις ΗΠΑ και τους ευρωπαίους συμμάχους της σαν τους κύριους υπεύθυνους για την τρέχουσα τάση στον πόλεμο, όχι λόγω μιας αξιολόγησης θετικού ιδεολογικού τύπου σε σχέση με το μπλοκ κυριαρχίας ΕΣΣΔ, δηλώνουμε αντιθέτως ότι και σε αυτή την περίπτωση βρισκόμαστε μπροστά σε μια καπιταλιστική Χώρα όπου η κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής δεν σημαίνει αυτόματα σοσιαλισμό.
Δεν πρόκειται λοιπόν περί αυτού αλλά για την αξιολόγηση του διαφορετικού τύπου ανάπτυξης του κεφαλαίου και των αντιθέσεων που το διαπερνούν, οι οποίες κατά συνέπεια το οδηγούν σε διαφορετικές πολιτικές-οικονομικές επιλογές, οπότε μπορούμε να πούμε ότι σε αυτή τη φάση η κούρσα για επανεξοπλισμό, γενικά, δεν διαδραματίζει έναν θετικό οικονομικό ρόλο στη Σοβιετική Ένωση, δεδομένης της ανάγκης να επενδυθούν κεφάλαια σε τομείς όπου εγγράφονται χρόνιες ελλείψεις, παρά την αποφασιστικότητα να διατηρήσει την περιοχή επιρροής της.
Όσον αφορά το δυτικό στρατόπεδο υπάρχουν διάφορα παραδείγματα της σχέσης μεταξύ της οικονομικής κρίσης και του πολέμου.
Σε απάντηση στην κρίση του ’29, η αστική τάξη υιοθετεί τις Kεϋνσιανές πολιτικές που οδηγούν την αμερικανική «Νέα Συμφωνία»- “New Deal” που συνίσταται στη μαζική παρέμβαση του Κράτους ως παραγωγού πρόσθετης ζήτησης, μέσω κατάλληλων μέτρων για τον καθορισμό του επιτοκίου, των φορολογικών αρχών, ελέγχου της συνολικής μάζας των επενδύσεων. Αλλά μέσα στο σύντομο χρονικό διάστημα από την θέσπιση τους μέχρι την παραμονή του β ‘παγκοσμίου πολέμου, αυτή η αντικυκλική απάντηση καταδεικνύει όλους τους περιορισμούς και τις αντιφάσεις της: μια ομοσπονδιακή δαπάνη που σχεδόν διπλασιάζεται παρουσία μιας ταυτόχρονης καθαρής πτώσης του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος και ενός εξαπλασιασμού της ανεργίας.

Η έξοδος από τη σοβαρή κρίση αντιθέτως θα ξεκινήσει με το ξέσπασμα της σύγκρουσης, με τις στρατιωτικές προμήθειες στις Συμμαχικές Χώρες και την επακόλουθη άμεση παρέμβαση που θα προκαλέσουν την επιτάχυνση της παραγωγής με την επακόλουθη σχεδόν εξαφάνιση της ανεργίας. Την ίδια εποχή και η Γερμανία επιδιώκει να βγει από την κρίση με τις πολιτικές σχεδιασμού του ναζιστικού Κράτους, με σκοπό να επιλύσει με τη βία την πτώση της κεφαλαιακής εκτίμησης. Βασίστηκαν στην ανάπτυξη της πολεμικής παραγωγής χρηματοδοτούμενης από το Κράτος, με τον έλεγχο του εξωτερικού εμπορίου της αγοράς συναλλάγματος, των τιμών και, φυσικά, των μισθών.
Η παραγωγή ξεκίνησε εκ νέου σε πλήρες καθεστώς το 1937. Σε σύγκριση με το 1928, ο δείκτης παραγωγής συνδεδεμένος με τον πόλεμο ήταν 37,2% υψηλότερος απέναντι, την ίδια περίοδο, μιας αύξησης κατά 4,5% στις βιομηχανίες παραγωγής αγαθών προοριζόμενων για μαζική κατανάλωση. Σε παρουσία μιας μείωσης των μισθών το συνολικό ύψος των κερδών αυξήθηκε πάνω από το 100%. Μια κατάσταση που δεν μπορούσε να μην προκαλέσει ανεξέλεγκτα αποτελέσματα με την πάροδο του χρόνου, αλλά στην πραγματικότητα αυτός ο χρόνος δεν θα είχε ωριμάσει δεδομένης της προγραμματισμένης πρόθεσης να ξεφορτωθούν οι αντιθέσεις αυτές προς τα έξω.
Κατά την έκρηξη του Κορεατικού πολέμου, σε φάση στασιμότητας της οικονομίας, η πολεμική δαπάνη εξακολουθεί να διαδραματίζει έναν ρόλο ατμομηχανής με τα αποτελέσματα της να δημιουργούν νέες επενδύσεις, όπως κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ινδοκίνας με το 80% της αύξησης των ομοσπονδιακών αγορών που σχετίζονται με στρατιωτικές δαπάνες που οδήγησαν σε μία από τις μακρύτερες προόδους της οικονομίας ΗΠΑ. με λίγα λόγια, η σχέση μεταξύ του «Κράτους Πρόνοιας» και του Κράτους Πολέμου – “Welfare State” και Warfare State εμφανίζεται και πάλι. Στα γεγονότα αυτά προστίθεται στη συνέχεια η πραγματικότητα που είναι πάντοτε ενεργή του εμπορίου όπλων μεταξύ των ΗΠΑ και της Ευρώπης και μεταξύ αυτών και του «Τρίτου Κόσμου», με διαφορετικά ύψη ανάλογα με το αν πρόκειται για Χώρες με δυνατότητα άμεσης πληρωμής (σε μετρητά ή πρώτες ύλες) ή όχι. Σε αυτές τις πωλήσεις αυστηρά πολιτικά κριτήρια εφαρμόζονται προφανώς που έχουν σχέση με τον βαθμό αξιοπιστίας και την στρατηγική σημασία κάθε Χώρας. Περιττό να πούμε ότι το συνολικό ύψος της πολεμικής τούρτας εξαγωγών καταβροχθίζεται κατά 3/4 από τον δυτικό ιμπεριαλισμό.                                                              Ας δούμε, τώρα τα ειδικότερα χαρακτηριστικά της πολεμικής παραγωγής … μπαίνουμε στην κοιλιά του θηρίου.                                                                                                                    Αν είναι πάντοτε λανθασμένο να τραβήξουμε μια σαφή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της παραγωγής εμπορευμάτων και του πολιτικού πλαισίου αυτό είναι ακόμα πιο παράλογο στην περίπτωση του εμπορεύματος-όπλου διότι αυτό περιέχει μέσα του τον μέγιστο πολιτικό χαρακτήρα. Εν τω μεταξύ πολιτικός κατ ‘εξοχήν είναι ο αγοραστής, δηλαδή τα Κράτη, με ξεκάθαρα πολιτική επακόλουθη χρήση, που απευθύνεται αφενός στο εσωτερικό και αφετέρου στοχεύει προς το εξωτερικό. Στο εσωτερικό η κατοχή του αντιπροσωπεύει ένα είδος ασφάλισης επί της ζωής, η καλύτερη επένδυση για να διαιωνιστεί η ταξική κυριαρχία του. οι μάζες που με το έργο τους σφυρηλατούν τα εργαλεία που προορίζονται να διατηρήσουν τη θέση τους των καταπιεσμένων και που, μέσω της φορολογικής ληστείας αναγκάζονται να χρηματοδοτήσουν την αγορά του!
Στο εξωτερικό ως εργαλείο ισχύος για την προστασία των συμφερόντων του και για την αντιμετώπιση του αντίπαλου μπλοκ προσπαθώντας να κατακτήσει νέους χώρους για τα πολυεθνικά κεφάλαια που αποτελούν πλεόνασμα στη γεωπολιτική περιοχή στην οποία λειτουργούν ήδη με αυτοκρατορική ή υπο-αυτοκρατορική λογική ανάλογα με τις περιπτώσεις.
Το γεγονός ότι ο πελάτης είναι ένα Κράτος αντιπροσωπεύει έναν εξαιρετικά θετικό παράγοντα για τις πολεμικές βιομηχανίες επειδή εγγυάται τη σταθερότητα της ζήτησης με αντίστοιχη σταθερότητα, προς τα πάνω, των τιμών.
Η παρουσία μιας συνεχούς κούρσας προς την τεχνολογική προσαρμογή, σε συνδυασμό με τη δυνατότητα επεξεργασίας μακροπρόθεσμων προγραμμάτων, δεδομένης της εγγύησης αυτής της σταθερότητας, επιτρέπει την ανάπτυξη πάγιων στοιχείων ενεργητικού κεφαλαίων μεγαλύτερη από τις υπόλοιπες παραγωγές. Για όλα αυτά μπορούμε να πούμε ότι ο τομέας αυτός είναι ο πιο ελκυστικός για το χρηματοοικονομικό κεφάλαιο, δεδομένης της ουσιαστικής απουσίας κινδύνου.
Πράγματι σε χρόνια κρίσης υπάρχει μια διαφορετική τάση στο κέρδος μεταξύ άλλων εμπορευμάτων και του πολεμικού υπέρ αυτού
του τελευταίου.
Στο επίκεντρο αυτού του κολοσσιαίου deal βρίσκεται ο ιμπεριαλισμός USA, στο εσωτερικό του οποίου λειτουργεί από καιρό, ως αποτέλεσμα των προαναφερθέντων ιστορικών γεγονότων, ένα ενισχυμένο πολιτικό-βιομηχανικό-στρατιωτικό-επιστημονικό σύμπλεγμα ικανό να επηρεάσει όλους τους θεσμικούς τομείς και να επεκτείνει την επιρροή του σε όλο το δυτικό στρατόπεδο, υλοποιημένο και σε μια ανταλλαγή πολεμικού υλικού με τους ευρωπαίους Συμμάχους, το οποίο κατατάσσεται υπέρ των ΗΠΑ σε αναλογία 10 προς 1, αυτό ως πρακτική συνέπεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου που σηματοδότησε τη γενική πολιτική εξάρτηση που εξακολουθεί να λειτουργεί.
Στον συγκεκριμένο πολεμικό τομέα η αμερικανική πολιτική αρχικά διατυπώθηκε με μια απλή και καθαρή μαζική παροχή όπλων στην ευρωπαϊκή σκακιέρα, για να απαντήσει στις ανάγκες άμεσης απειλής προς την ΕΣΣΔ και στη συνέχεια αναπτύχθηκε παρουσία των διαφόρων ευρωπαϊκών βιομηχανιών πολέμου, από την μια μανουβράροντας παραγγελίες και άδειες – συναίνεση, συμμετέχοντας άμεσα με την μετοχική παρουσία και τη διαχειριστική, από την άλλη προσπαθώντας να περιορίσει τη δραστηριότητά τους σε τεχνολογικά μεσαίου επιπέδου παραγωγικούς τομείς, διατηρώντας για τον εαυτό της την ικανότητα να σχεδιάζει και να παράγει τα νέα οπλικά συστήματα.
Μέσα σε αυτό το πανόραμα καταλαβαίνουμε καλά το σχέδιο να ομογενοποιήσουν τα οπλικά συστήματα όλο και περισσότερο, με τελευταία αυτά τα διαστημικά, μιας και αυτό, πέρα από τα καθαρά στρατιωτικά τεχνικά προβλήματα, επιτρέπει τη διαιώνιση του ελέγχου USA στη στιγμή του σχεδιασμού και της παραγωγής της τεχνολογικής»καρδιάς» πηγαίνοντας στη συνέχεια κατά προτίμηση σε διμερείς συμφωνίες με κάθε μεμονωμένο partner. Αυτή η πολιτική δεν μπορούσε να μην αντιμετωπίσει αντιστάσεις στην Ευρώπη, αυτές εφαρμόστηκαν ιδιαίτερα από τη Γαλλία, ενώ αντιθέτως όσον αφορά την Ιταλία, πάντα κυριάρχησε η αποστροφή προς την εγκαθίδρυση μιας παραγωγικής αυτονομίας, τόσο λόγω της καθολικής πολιτικής υποδούλωσης στις ενδείξεις της Ουάσιγκτον, όσο επειδή μια τέτοια υπόθεση θα την έβλεπε σε κάθε περίπτωση περιθωριοποιημένη δεδομένου του προβλέψιμου σχηματισμού μιας άγγλο-γαλλο-γερμανικής ηγεμονίας, παγκοσμίως καλύτερα εξοπλισμένων.
Ένα βασικό χαρακτηριστικό της ιταλικής βιομηχανίας του πολέμου είναι η εξειδίκευση των προμηθειών στις Xώρες του «Τρίτου Κόσμου» με μια εξέλιξη εντυπωσιακού κύκλου εργασιών: περάσαμε τα τελευταία χρόνια σε αυξήσεις ακόμη και δέκα φορές μεγαλύτερες σε σχέση με τα τέλη της δεκαετίας του ’60, με καταστροφικές συνέπειες για τις συνθήκες διαβίωσης (ή θανάτου) εκείνων των λαών των οποίων οι κυβερνήτες οπλίζονται όλο και περισσότερο για να κατακτήσουν την ηγεμονία στις δικές τους περιοχές με μια λογική υποαυτοκρατορίας, προσπαθώντας να χαρακτηριστούν ως καταλληλότεροι για τη διατήρηση της «ηρεμίας» στις διαδρομές-οδούς εφοδιασμού των καπιταλιστικών Χωρών που τους προμηθεύουν. Στα ιστορικά προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί σε αυτές τις Χώρες, ως συνέπεια της παλιάς και νέας αποικιοκρατίας, ληστείας του φυσικού πλούτου, άγριας εκμετάλλευσης του εργατικού δυναμικού, ανεπάρκειας τροφίμων που προκαλείται από την επιβολή της μονοκαλλιέργειας, χρέους προς ξένες χώρες, πολιτικής εξάρτησης που πραγματοποιείται από τις ντόπιες μπουρζουαζίες, προστίθεται η αιμορραγία για την αγορά πολεμικού υλικού που αντιπροσωπεύει το ένα τρίτο των εισαγωγών προηγμένης τεχνολογίας, απορροφώντας τεράστιους πλούτους που αποτελούν μια υποθήκη για τις δυνατότητες μιας μελλοντικής ανάπτυξης, δεδομένης και της συνέχισης περαιτέρω δαπανών που οφείλονται στη συντήρηση, στην επιχειρησιακή ενημέρωση που πραγματοποιείται συχνά από προσωπικό που προέρχεται από την προμηθεύτρια Χώρα λόγω της αναντιστοιχίας που υπάρχει μεταξύ της υψηλής τεχνολογίας που ενσωματώνεται στα οπλικά συστήματα και της τοπικής υπανάπτυξης.
Στον ιταλικό πόλο είναι επεξηγηματικός ο ρόλος που διαδραματίζει η μεγαλύτερη ιδιωτική ομάδα κεφαλαίων, η FIAT, που έχει μια πολύ ζωντανή ιστορική μνήμη σχετική με την σημασία της πολεμικής βιομηχανίας και του ίδιου του πολέμου. Όντως την παραμονή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου βρίσκονταν στην τριακοστή θέση στην Ιταλία όσον αφορά το βιομηχανικό μέγεθος, στο τέλος αυτού την βρίσκουμε στην τρίτη θέση, με ένα κοινωνικό κεφάλαιο επτά φορές μεγαλύτερο και με 40.000 εργαζόμενους αντί των 4.000 και δεδηλωμένα κέρδη ίσα με το 80% του επενδεδυμένου κεφαλαίου.
Η δημιουργία ενός χάρτη της παρουσίας της στον πόλεμο σημαίνει κάλυψη ολόκληρης της τομεακής πανοραμικής: από το διάστημα μέχρι την αεροναυτική, από τον μηχανικό έως το ναυτικό έως τον ηλεκτρονικό. Εκείνο που είναι ενδιαφέρον και πρέπει να αξιολογηθεί είναι η συνεχώς αυξανόμενη δέσμευση της αυτή την τελευταία περίοδο (ιδιαίτερα στην SNIA μεγάλη παραγωγό πυραυλικών καυσίμων) ακριβώς ενόψει της SDI, εξάλλου ο Agnelli είναι ξεκάθαρος, δεδομένου ότι όσον αφορά πιθανές συμφωνίες με βιομηχανίες της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, θέτει ως κεντρικό θέμα την επιθυμία της FIAT να χρησιμοποιήσει τέτοιες σχέσεις προκειμένου να εισαχθεί καλύτερα στα επόμενα αμερικανικά σχέδια του Πενταγώνου.

Στον χώρο της ιταλικής πολεμικής παραγωγής – έχοντας υπόψη ότι το ιταλική είναι σχετικό, δεδομένου ότι το ξένο τεχνολογικό στοιχείο, ιδιαίτερα των ΗΠΑ, δεν αντιπροσωπεύει ποτέ λιγότερο από το ένα τέταρτο της συνολικής αξίας – είναι κατανεμημένη κατά το ήμισυ μεταξύ του δημόσιου και ιδιωτικού κλάδου και μπορούμε να εντοπίσουμε ότι ο πρώτος κυριαρχεί σε εκείνους τους τομείς όπου είναι υψηλότερα τα επενδυτικά κόστη που πρέπει να υποστηρίξει το Κράτος λόγω της στρατηγικής σημασίας που αυτά καλύπτουν. Όπως ο αεροναυπηγικός (2/3) εξαιρετικά ανεπτυγμένος τεχνολογικά και ο ναυτικός (3/4) για μεγάλο χρονικό διάστημα σε κρίση, σχετικά με τον οποίον αξίζει να θυμόμαστε ότι ακριβώς λόγω της ανάγκης επέκτασης του γεννήθηκε η κρατική βιομηχανία σιδήρου και χάλυβα με κρατική παρέμβαση.
Μέσα στον δημόσιο τομέα υπάρχει μια διάκριση μεταξύ IRI και EFIM που συχνά οδηγεί σε αλληλεπικαλύψεις και συγκρούσεις για τον έλεγχο των διαφόρων κλάδων, που σε αυτή την πολιτική συγκυρία χαρακτηρίζονται ως ένα από τα εδάφη μάχης μεταξύ χριστιανοδημοκρατίας-DC και σοσιαλιστών-PSI.
Διακυβεύεται η καθοδήγηση ενός τομέα, ο οποίος ακριβώς λόγω αυτής της σχέσης μεταξύ της πολεμικής βιομηχανίας και της πολιτικής εξουσίας, παρουσιάζεται ως ένα νευραλγικό σημείο για την ενίσχυση του πολιτικού-οικονομικού-στρατιωτικού συμπλέγματος επάνω στο παράδειγμα του αμερικανικού.
Είναι επομένως μέσα σε αυτή τη συγκυρία και στην προοπτική του ενδοϊμπεριαλιστικού πολέμου, που η παραγωγή του πολεμικού τομέα διαδραματίζει έναν κινητήριο ρόλο, οδηγώντας την οικονομία. Δεν είναι τυχαίο ότι η προηγμένη τεχνολογία, η βασική έρευνα, η εφαρμογή ευέλικτων συστημάτων, η ενισχυμένη αυτοματοποίηση και οι υπολογιστές πέμπτης γενιάς βρίσκουν στον «στρατιωτικό» τομέα το δικό τους φυσικό έδαφος επέκτασης. Ακριβώς αυτός ο προωθητικός ρόλος του πολεμικού τομέα έχει τέτοιες συνέπειες για τις οικονομικές πολιτικές των διαφόρων Κρατών ώστε να τα εμπλέκει άμεσα στον ανηλεή ανταγωνισμό σε εξέλιξη μεταξύ των ισχυρότερων πολυεθνικών προκειμένου να καπαρώσουν αυτή την αγορά.
Η περίπτωση Westland απεικονίζει τα τεράστια συμφέροντα που περιστρέφονται γύρω από αυτό τον συγκεκριμένο τομέα. Η Westland, που συνδέεται στενά με το αμερικανικό πρόγραμμα αστρικών πολέμων-Star Wars, τράβηξε γύρω από τη «διάσωση» της τις ισχυρότερες οικονομικές-χρηματιστικές συγκεντρώσεις (Fiat-Sikorsky από την μια και «european consortium» από την άλλη), υποστηριζόμενες κατάφωρα από τα Κράτη που με αυτά τα λόμπι έχουν περισσότερα συμφέροντα. Μια πικρή σύγκρουση, ακριβώς λόγω αυτής της συμμετοχής, μπορεί να έχει επιπτώσεις, αυτή είναι η περίπτωση που συμβαίνει, στις δομές και την πολιτική ισορροπία μεταξύ των διαφόρων φατριών της ιμπεριαλιστικής Μπουρζουαζίας.
Η πραγματοποίηση της μεγαλύτερης δέσμευσης του Κράτους στην στρατιωτική δαπάνη δεν είναι ήδη άμεσα κοινωνικά ανώδυνη. Αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι μια αντικατάσταση αυτής έναντι των άλλων εξόδων, ιδιαίτερα εκείνων που αποδίδονται στις κατακτήσεις που επιτεύχθηκαν από τους προλεταριακούς αγώνες. Το πολιτικό γεγονός που προκύπτει είναι συνεπώς ότι τα στρατιωτικά-πολιτικά προγράμματα που έχουν αναπτυχθεί θα είναι σε θέση να επιτύχουν τη μέγιστη ανάπτυξή τους εάν συμβεί μια ιστορική ήττα της τάξης. Στόχος που η αστική τάξη σκοπεύει να ακολουθήσει μέχρι τέλους, ακόμα και διότι μέσα σε αυτά τα τελευταία χρόνια πραγματοποιήθηκαν κάποιες ευνοϊκές σχέσεις δύναμης υπέρ αυτής, παιδιά μιας γενικής επίθεσης που αναπτύχθηκε από το οικονομικό έδαφος, στο πολιτικό, στο στρατιωτικό.
Η επίθεση στις συνθήκες ζωής της τάξης είχε το σημείο καμπής της στη δεκαετία του ’80 στη Fiat. η επιτυχία που επιτεύχθηκε εδώ από την αστική τάξη με την εκδίωξη χιλιάδων εργαζομένων και τον αποκεφαλισμό των πρωτοποριών σημάδεψε το ελεύθερο στην επιτυχία σε ολόκληρη τη Χώρα των παραγωγικών αναδιαρθρώσεων. Στο βωμό του Κεφαλαίου θυσιάστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας οι οποίες αύξησαν την ήδη εξολοθρευμένη στρατιά των ανέργων και αυτών της part-time εργασίας. όλα μέσα σε ένα πλαίσιο επαναπροσδιορισμού ολόκληρης της αγοράς εργασίας, με την αποκατάσταση των ονομαστικών προσκλήσεων, την εκμετάλλευση της μαύρης εργασίας ή της μερικής απασχόλησης, την προοπτική να χρειαστεί να πηδήξουμε από μια υποεργασία στην άλλη για να εξασφαλίσουμε την επιβίωση, με μια κατάσταση για τους «τυχερούς» που παρέμειναν στα εργοστάσια φτιαγμένη από υπερεκμετάλλευση, μέσα σε ένα κλίμα όπου η απλή ασθένεια συλλαμβάνεται ως πράξη απειθαρχίας, ανυπακοής. Έτσι ώστε ο κ. Romiti μπόρεσε να δηλώσει με ικανοποίηση ότι »το υγιές ψυχολογικό στοιχείο του φόβου» εισήλθε στο εργοστάσιο.
Μια γενική κατάσταση που βλέπει το Εκτελεστικό ως τον πρωταγωνιστή δύο γύρων τριγωνικών διαπραγματεύσεων με την Confindustria και τα συνδικάτα σχετικά με το μονοπάτι ενός νεοκορπορατιβιστικού μοντέλου για το οποίο η Οργάνωση μας εκφράστηκε χτυπώντας τον Giugni και τον Tarantelli υπεύθυνους στα υψηλότερα επίπεδα της υλοποίησης της προσπάθειας για κοινωνικό σύμφωνο.
Είναι ολόκληρη η θεσμική σφαίρα που επικαλύπτεται από εκείνη που αποκαλείται η «Μεγάλη Θεσμική Μεταρρύθμιση», το δυνατό χαρτί των ‘σοσιαλιστών’ του Craxi που ακριβώς επάνω σε αυτό το προγραμματικό πεδίο κέρδισε την ηγεσία του Εκτελεστικού. Ακριβώς λόγω της έκτασης της αναδιάρθρωσης, λόγω των επιπτώσεων και των μεταβολών γενικού χαρακτήρα που την συνόδευσαν, αυτή αλλάζει όλες τις πτυχές της πολιτικής και θεσμικής διαμεσολάβησης μεταξύ των διαφόρων παρεμβάσεων του Κράτους στη σχέση τους με την τάξη. Στο γενικό επίπεδο της σύγκρουσης τάξης-Κράτους, η ίδια η ουσία της προληπτικής αντεπανάστασης, βρίσκει την προσαρμογή της στο επίπεδο των σχέσεων δύναμης που έχουν καθιερωθεί. σε ένα πολύπλοκο πεδίο διαμεσολάβησης, ρεφορμισμού και εξόντωσης, θέτοντας σε εφαρμογή μέσω όλων των «δημοκρατικών θεσμών» την προσπάθεια να καταστούν συμβατές και να συγκρατηθούν οι πιο ανταγωνιστικές ωθήσεις της ταξικής πάλης: αν και το οριακό κίνημα των σπουδαστών έχει απλοποιήσει αυτή τη λειτουργία μόνιμης παρέμβασης όπου ο δημαγωγικός ρεφορμισμός του κράτους συνοδεύεται στενά από την καταστολή της αστυνομίας προκειμένου να το μετατρέψει σε ένα αντιδραστικό μαζικό κίνημα πιστό προς τις αντιπρολεταριακές πολιτικές του Κράτους.
Στην επιτυχία αυτής της πρώτης φάσης ανάπτυξης του επαναπροσδιορισμού με αντιδραστική έννοια ολόκληρου του Κοινωνικού και Οικονομικού Σχηματισμού δεν είναι ξένη η ήττα που αυτά τα τελευταία χρόνια υπέστη η κομμουνιστική μαχόμενη πρωτοπορία, καθορίζοντας την αδυναμία μιας απαραίτητης πολιτικής ηγεσίας-κατεύθυνσης της τάξης.
Έτσι όπως είμαστε ξεκάθαροι στο να υποστηρίζουμε χωρίς άχρηστα διαστρεβλωτικά πέπλα, ότι η αστική τάξη έχει καταφέρει σημαντικές νίκες και ότι η τάξη μας υπέστη τις σχετικές αποδιοργανωτικές επιπτώσεις, είμαστε εξίσου αποφασιστικοί να σημειώσουμε ότι οι κύκλοι αγώνα που ακολούθησαν τις συμφωνίες της 22/1/83 και 14/2 / 84 εξέφρασαν μια σημαντική πολιτική αυτονομία από τις συνδικαλιστικές και ρεβιζιονιστικές διαστρεβλώσεις και μια μαζική κατανόηση της πολιτικής ουσίας που υπήρχε μέσα στις συμφωνίες αυτές, στρέφοντας τον αγώνα της εναντίον της κυβέρνησης, ξεπερνώντας την οικονομική διεκδίκηση. Αυτοί οι αγώνες είχαν μια κυκλική εξέλιξη-τάση, έχοντας εκραγεί σε σύμπτωση με τις πιο σημαντικές επιθέσεις που οδηγούνταν ενάντια στην τάξη, και έπειτα επανέρχονται σε καταστάσεις φαινομενικής στάσης διαρρηγμένες από επεισόδια αγώνα σε μεμονωμένες καταστάσεις, με μια επανάληψη της ηγεμονίας των συνδικάτων που βασίζεται περισσότερο στην έλλειψη μιας σοβαρής πολιτικής-οργανωτικής εναλλακτικής λύσης, η οποία υποχρεώνει την τάξη σε μια κατάσταση αναμονής, όχι σε κάποια μορφή συγκατάθεσης σε μια προσέγγιση που δεν θέλει να προστατεύσει ούτε καν τις απλές οικονομικές ανάγκες, αφού πρότεινε να κινηθεί σύμφωνα με όλες τις αυστηρές συμβατότητα που προέκυψαν από την αναδιάρθρωση και αυτό επίσης ως άμεσοι επεξεργαστές αυτών.
Χρόνια αγώνων ισονομίας περιγράφονται ως «απάνθρωπη ισοπέδωση» που πρέπει να εξαλειφθεί, με αποτέλεσμα να γεννιούνται έτσι οι συμβασιακές πλατφόρμες που βασίζονται σε πολύ διαφοροποιημένες αυξήσεις από τη μία κατηγορία στην άλλη, η διαφοροποίηση του ενιαίου σημείου συγκυρίας – σε πέντε ζώνες στην συνδικαλιστική πρόταση -, η ελαχιστοποίηση των αυτόματων αυξήσεων και ο επαναπροσδιορισμός εκείνων που συνδέονται με την «αξία» στο πλαίσιο της γενικής μεταρρύθμισης της μισθολογικής δομής. Να υπογραμμιστεί ο «υπόγειος» χαρακτήρας που ανέλαβε ο τελευταίος γύρος διαβουλεύσεων, υλοποιώντας, ακόμη και σε επίσημο επίπεδο, τον αντιδραστικό χαρακτήρα του νεοκορπορατίστικου κοινωνικού συμφώνου.
Η τάξη με τις αξίες της, τα επιτεύγματά της, τις κατακτήσεις της, υπόκειται σε μια σειρά ομόκεντρων επιθέσεων. Επάνω στο πολιτικό της πτώμα οι εχθροί της παίζουν τη δυνατότητα να βρίσκονται μέσα σε ευνοϊκές συγκυριακά συνθήκες που παρουσιάζονται σε παγκόσμιο επίπεδο. στιγμές που σίγουρα δεν έχουν δυναμικές επίλυσης σε σχέση με τις επείγουσες ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου, του οποίου οι δυσκολίες, για να παραμείνουμε στην ιταλική κατάσταση έγκεινται κυρίως στην προσπάθεια που πρέπει να διατηρεί για να συμβαδίζει με τα πιο προχωρημένα σημεία της παγκόσμιας παραγωγής, λόγω των διαρθρωτικών ελλείψεων της Χώρας μας και του πώς τοποθετείται μέσα στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας, πάντα έτοιμη να εξισορροπεί ανάμεσα στο να είναι ενεργό μέρος του ιμπεριαλιστικού κέντρου και να αποκλείεται από τις σημαντικότερες αποφάσεις που λαμβάνονται διεθνώς από την ομάδα των ισχυρότερων Χωρών.
Στο σχέδιο καθορισμού του πολιτικού βάρους της τάξης, εξακολουθεί να διαδραματίζει θανατηφόρο ρόλο το PCI-ΚΚΙ, το οποίο στην αναζήτηση μιας θέσης σε κυβερνητικό πλαίσιο, μαζί με τις αστικές δυνάμεις, βρίσκεται μέσα σε μια σοβαρή πολιτική κρίση που παίζεται στην αναζήτηση των γιατί αυτής της αποτυχημένης πρόσβασης. Οι προτεινόμενες θεραπείες ποικίλουν, μερικές φορές τόσο αστείες όπως εκείνη της αλλαγής μητρώου, αλλά όλες αποφεύγουν να λένε την αλήθεια που τους είναι άριστα γνωστή: το PCI διατηρείται στην αντιπολίτευση γιατί από εκεί πρέπει να διαδραματίζει το ρόλο του της θεσμικής συγκράτησης της ταξικής αντίθεσης εφαρμόζοντας έτσι την αντιπρολεταριακή λειτουργία του που εκτιμάται τόσο πολύ από την μπουρζουαζία. Ένας ρόλος δηλητηριώδης, μια βλαβερή λειτουργία η οποία εξάλλου αναγνωρίζεται ολοένα και περισσότερο στο επίπεδο της μάζας όπως φαίνεται από τα ίδια τα στοιχεία για τη μείωση των εγγεγραμμένων, κυρίως στις μητροπολιτικές βιομηχανικές περιοχές όπου η απωθητική πλοκή εκφράζεται συχνότερα.
Και στο αντιπολεμικό κίνημα το PCI προσπαθεί να περάσει στο επίπεδο των μαζών την πιο εξημερωμένη θέση που έδωσε ο διαταξικός πασιφισμός ο οποίος ποτέ δεν κατάφερε να εμποδίσει μια σύγκρουση, ενώ στα πολιτικά έδρανα υποστηρίζει τα χειρότερα ιμπεριαλιστικά σχέδια, από το Σινά στη Βηρυτό, την έγκριση της χρηματοδότησης της βιομηχανίας όπλων (AMX), αντιτιθέμενο στα λαϊκά κινήματα όπως εκείνο που στη Maddalena θέλει την απομάκρυνση της βάσης για τα πυρηνικά υποβρύχια ή εγκρίνοντας στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο την έκθεση του χριστιανοδημοκράτη Egon Klepsch που υποστηρίζει τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού οργανισμού για την προμήθεια όπλων σε αντίθεση ακόμη και με την κοινοβουλευτική ομάδα του γαλλικού κομουνιστικού κόμματος PCF, γραμμή η οποία επιβεβαιώθηκε από την ανοικτή υποστήριξη που δόθηκε στο έργο Eureka που παρουσίασαν οι ρεβιζιονιστές στο δελτίο «Europe Italy» ως «επανάληψη της έρευνας και των προηγμένων τεχνολογιών» , μοναδικός πραγματικά επιτάφιος ύμνος για ένα πρόγραμμα που βασίζεται στην εξελιγμένη ανάπτυξη των εξοπλισμών! Ίσως οι ενδιαφερόμενοι λαοί θα πρέπει να ενθουσιαστούν με την προοπτική της αυτοπαραγώμενης καταστροφής; Μετά τα μεγαλεία του «Ευρωκομμουνισμού» που έχουν πλέον ξεθωριάσει, πρέπει να είμαστε μάρτυρες της έναρξης του «Ευρωθανάτου»;

ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΟΥΜΕ ΣΤΟ ΝΕΟΚΟΡΠΟΡΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΦΩΝΟ! ΝΑ ΑΠΟΡΡΙΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΡΕΒΙΖΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΣΑΜΑΤΑ!

Οι κύκλοι αγώνα που αναπτύχθηκαν από το προλεταριάτο έχουν τονίσει το όριο τους που συνίσταται ακριβώς στο να είναι ένα κίνημα αντίστασης. παραμένοντας στο έδαφος αυτό δεν μπορούν παρά να υποχωρήσουν λιγότερο ή περισσότερο γρήγορα κάτω από τα χτυπήματα που, με συνέπεια και όλο πιο έντονα πολιτικά άλματα, στρέφονται προς αυτό από την αστική τάξη και τους πολιτικούς της εκπροσώπους. Να δώσουμε μια διαφορετική προοπτική σε αυτή την κατάσταση σημαίνει να αντιμετωπίσουμε προβλήματα τα οποία δεν μπορούν να επιλυθούν αυθόρμητα από ένα μαζικό κίνημα όσο ώριμο μπορεί να είναι και το οποίο ακριβώς στις πιο γενικές του πτυχές θέτει στόχους που συγκρούονται με το όλο και πιο στενό πλέγμα οικονομικών συμβατοτήτων που υπαγορεύονται από σχετικές κρίσεις και αναδιαρθρώσεις.
Αν και δεν υποστηρίζουμε το αναπόφευκτο του μετασχηματισμού του οικονομικού αγώνα – ο οποίος προφανώς συνεχίζει να υπάρχει – σε πολιτικό αγώνα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι διάφορες κινητοποιήσεις έρχονται σε άμεση σύγκρουση με οικονομικές πολιτικές που είδαν την κεντρικότητα του ρόλου της κυβέρνησης, καθιστώντας ακόμη πιο εμφανή την αναγκαιότητα μιας επαναστατικής πολιτικής εκπροσώπησης των γενικών συμφερόντων της τάξης που να την οδηγεί στην σύγκρουση. Η ιστορική νομιμοποίηση της Οργάνωσης μας έγκειται ακριβώς στο ότι γνωρίζει τον τρόπο απόκρισης σε αυτή την ανάγκη και από αυτήν την οπτική εξηγείται η ικανότητα της να αντιδράσει σε σκληρές ήττες, που οφείλονται τόσο στα πολιτικά μας λάθη όσο και ταυτόχρονα από τα χτυπήματα της αντεπανάστασης. Δεν μιλάμε συνεπώς για μια γενικού τύπου «ανυποχωρησία» ή για ένα απλό θέμα καλύτερης υλικής προετοιμασίας από άλλες εμπειρίες που έχουν πλέον διαλυθεί. αλλά είναι ένα ζωντανό κομμάτι της γενικής σύγκρουσης μεταξύ των τάξεων τη στιγμή κατά την οποίαν ανταποκρίνεται στην ανάγκη να δοθεί στρατηγική προοπτική στο έδαφος της άμεσης αντιπαράθεσης εναντίον του Κράτους. Η εκπλήρωση σε αυτό τον απαραίτητο ρόλο είναι ο καλύτερος τρόπος για να ανοίξει ο δρόμος για την ταξική επίθεση.
Η απόρριψη της προσέγγισης σύμφωνα με την οποία για να εξασφαλίσουν συναίνεση οι κομμουνιστές θα έπρεπε να δράσουν με μαχόμενες ενέργειες για να εγγυηθούν επιμέρους αποτελέσματα στον τομέα του οικονομικού αγώνα, σε μια λογική ένοπλου βραχίονα ή ως εργαλείο για την εκπαίδευση των μαζών στην αναγκαιότητα της βίαιης επανάστασης, μια κομμουνιστική οργάνωση που στοχεύει να γίνει το κόμμα οδηγός του μητροπολιτικού προλεταριάτου, πρέπει να είναι σε θέση να αναπτύξει την πολιτική-στρατιωτική παρέμβαση της επιτιθέμενη στις συγκυριακές πολιτικές που θέτει στον αγωνιστικό χώρο η αστική τάξη επάνω στα κεντρικά σημεία που κυριαρχούν στη σύγκρουση μεταξύ των τάξεων, εντοπίζοντας την κεντρική πολιτική αντίφαση.
Όταν μιλάμε για συγκεκριμένες νίκες που πρέπει να επιτύχουμε πρέπει να εννοούμε όχι την κατάκτηση με δόσεις του κομμουνισμού, αλλά την ικανότητα να νικήσουμε την αστική τάξη στα συγκυριακά της σχέδια, καταφέρνοντας κατά συνέπεια την τάξη να προχωρήσει σε πιο ευνοϊκές πολιτικές θέσεις για τις επόμενες φάσεις της σύγκρουσης.
Μεταφρασμένο στην πράξη αυτό σήμαινε την δράση Tarantelli, δηλαδή την ικανότητα να διεξάγουμε επαναστατική τακτική. Επιλογή του στόχου που βασίζεται στην κυρίαρχη πολιτική αντιπαράθεση – το νεοκορπορατικό κοινωνικό σύμφωνο – χτυπώντας στην ευνοϊκότερη στιγμή της συγκυρίας που έβλεπε αφενός τις επιπτώσεις στην τάξη της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής, και αφετέρου την έκρηξη αντιθέσεων μεταξύ δυνάμεων πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων. Οι επιπτώσεις που επιτεύχθηκαν ήταν η αποδυνάμωση της αστικής παράταξης και η ενίσχυση της προλεταριακής, μιας αναπόφευκτης σε αυτό το σημείο επιτυχίας της πολιτικής της Οργάνωσης σε μαζικό επίπεδο και πρωτοπορίας που επαληθεύτηκε ξεκάθαρα με λόγια και πράξεις. Ένα εξαιρετικά σημαντικό στοιχείο αυτό το τελευταίο, αλλά του οποίου την άμεση παρουσία δεν πρέπει να δούμε ως απαραίτητη προϋπόθεση δεσμευτική για την επαναστατική πρωτοβουλία, αυτό διότι η δραστηριότητα μιας OCC-Κομουνιστικής Μαχόμενης Οργάνωσης δεν πρέπει να δεσμεύεται άκαμπτα στον μέσο βαθμό πολιτικής συνείδησης που εκφράζεται στο μαζικό κίνημα, αν συνέβαινε αυτό η δραστηριότητα της θα μειωνόταν σε μια γελοία πολεμική επέκταση, χάνοντας από τα μάτια το κεντρικό στοιχείο που δίδεται από την ιστορική αναγκαιότητα ενός Κόμματος που να οδηγεί το προλεταριάτο στον αγώνα ενάντια στο Κράτος. Αντιπροσωπεύοντας τα ταξικά συμφέροντα, το Κόμμα είναι εσωτερικό σε αυτό το κίνημα, αλλά ως οργάνωση κομμουνιστών αναπτύσσει τη δική του ξεχωριστή δραστηριότητα η οποία, λαμβάνοντας, σίγουρα, υπόψη τον γενικό βαθμό συγκρουσιμότητας που αναπτύσσεται στην διαμάχη Μπουρζουαζίας-Προλεταριάτου, δεν δεσμεύει την δραστηριότητα του στην άμεση κατανόηση εκατομμυρίων προλετάριων ταυτόχρονα. Η επαναστατική πολιτική συνείδηση δεν γεννιέται αυθόρμητα από αυτά τα ανταγωνιστικά κινήματα, τα οποία δεν κατέχουν τη γενική επιστημονική γνώση όλων των πτυχών της πραγματικότητας, η οποία εκφράζεται ακριβώς στην υποκειμενική δραστηριότητα του Κόμματος, μέσω των γενικών συγκυριακών προγραμμάτων του σε αυστηρή διαλεκτική με τον στρατηγικό στόχο αυτού του σταδίου, την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας και την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας του Προλεταριάτου. Στην ικανότητα να εφαρμόζει αυτή την αληθινή επιστήμη της κατεύθυνσης του επαναστατικού αγώνα του προλεταριάτου εκπληρούνται ή όχι οι λόγοι που, με υποκειμενική επιλογή, οδήγησαν στη γέννηση της Οργάνωσης μας. Άλλο πράγμα είναι να σκεφτόμαστε ότι μπορούμε να οργανώσουμε στις τρέχουσες συνθήκες τους μαζικούς αγώνες που ακολουθούν, διότι αυτό, εκτός από το ότι είναι εξωπραγματικό, θα σήμαινε προσαρμογή σε πολιτικές συνθήκες που έρχονται σε αντίθεση με τους στρατηγικούς μας στόχους..
Στα διάφορα μαζικά κινήματα υπάρχουν επίπεδα συνείδησης που συνυπάρχουν και ένας διαφορετικός τρόπος να σχετίζεσαι πρέπει ως εκ τούτου να υιοθετηθεί από εμάς σε σχέση με την ανταγωνιστική κοινωνική μάζα χαρακτηρίζοντας μας με τα σημεία του δικού μας προγράμματος συγκυρίας να επικρατούν πάνω στο σύνολο των διαφορετικών προθέσεων που σε αυτήν ανακινούνται. Στην περίπτωση αντιθέτως των πρωτοποριών που έχουν σπάσει τους δεσμούς της ρεβιζιονιστικής ή νεορεβιζινιστικής προστασίας, χωρίς να πέσουν στην αγύρτικη παγίδα τους, τότε δίχως καθυστέρηση η σχέση πρέπει να εξελιχθεί προς την κατεύθυνση που δείχνει η αντικρατική πολιτική-στρατιωτική στρατηγική.
Αναπόσπαστη κατάκτηση της επαναστατικής δραστηριότητας αυτών των χρόνων είναι η συνειδητοποίηση ότι ο Ένοπλος Αγώνας για τον Κομμουνισμό δεν είναι ένα όργανο της κομμουνιστικής πολιτικής, αλλά μια πολιτική-στρατιωτική στρατηγική που το οργανωμένο προλεταριάτο που καθοδηγείται από το Κόμμα πρέπει να υιοθετεί, στην προοπτική του μακροπρόθεσμου ταξικού πολέμου για να ανατρέψει το Κράτος και να κερδίσει την πολιτική εξουσία.
Αυτό γνωρίζοντας ότι ακολουθούμε ένα μονοπάτι που διαφοροποιείται από εκείνα που ακολούθησαν άλλα Κόμματα σε άλλες ιστορικές εποχές, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι εφάρμοσαν στρατηγικές και τακτικές που ταίριαζαν καλύτερα στις συνθήκες τις οποίες επρόκειτο να επηρεάσουν και που, γενικότερα έβλεπαν τη στιγμή της ένοπλης δράσης να επικεντρώνεται στη φάση της εξέγερσης. Στρατηγική και τακτική των κομμουνιστών καθορίζονται ιστορικά και ποικίλλουν ανάλογα με τη συγκεκριμένη κατάσταση. Το καθήκον των κομμουνιστών είναι να υιοθετήσουν τις καταλληλότερες με βάση τη μαρξιστική-λενινιστική ανάλυση, αξιοποιώντας τις εμπειρίες του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.
Σε εκείνες τις ιστορικές στιγμές ήταν σωστό να συμμετάσχουν στα αστικά κοινοβούλια και εξτρεμιστικό να μην το πράξουν, σήμερα μια τέτοια πράξη θα ήταν μια αντεπαναστατική πράξη. το Κόμμα εξοπλίζονταν με συνδικάτα και άλλες μαζικές νόμιμες δομές, σήμερα αυτό θα ήταν εγκληματικό επειδή θα έστελνε στη σφαγή εκείνους τους προλετάριους που αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους στο δικό μας σχεδιασμό.
Οι ιστορικοί μετασχηματισμοί του τρόπου με τον οποίο ασκείται η κυριαρχία της αστικής τάξης στην ταξική σύγκρουση, η πιο ώριμη διάρθρωση των θεσμικών μορφών της σε διαλεκτική με τις μεταμορφώσεις που σημειώθηκαν στον Καπιταλιστικό Τρόπο Παραγωγής και στη γενικότερη Κοινωνική Οικονομική Διαμόρφωση στο σημερινό διεθνές πλαίσιο οδήγησαν από την αρχή της δραστηριότητάς μας στην επιλογή της υιοθέτησης της στρατηγικής της Ένοπλης Πάλης, που δεν εννοείται ως σύγκρουση μεταξύ μηχανισμών που διαιωνίζεται με γραμμικό τρόπο αγνοώντας τις συγκεκριμένες συνθήκες της ταξικής σύγκρουσης, αλλά σε διαλεκτική με αυτήν, σε κάθε περίπτωση μέσα στη συνείδηση πως λειτουργεί μέσα σε μια γενική μη επαναστατική κατάσταση που σίγουρα δεν βλέπει μια κυριαρχία της στρατιωτικής πλευράς, αλλά γνωρίζοντας ότι η υποκειμενική παρέμβαση των κομμουνιστών αποτελεί αναπόσπαστο μέρος στον καθορισμό των αντικειμενικών υλικών συνθηκών αυτής της σύγκρουσης.

ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΟΥΜΕ ΣΤΑ ΚΥΡΙΑΡΧΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΜΠΟΥΡΖΟΥΑΖΙΑΣ ΝΑ ΧΤΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΜΑΧΟΜΕΝΟ ΚΟΜΜΑ.

Η χάραξη της εικόνας της επιθετικής δραστηριότητας του ιμπεριαλισμού αυτά τα τελευταία χρόνια σημαίνει να αγκαλιάσουμε όλες τις περιοχές του κόσμου.
Αν θέλουμε να περιοριστούμε στα πιο σημαντικά γεγονότα, μπορούμε να αναφέρουμε την τοποθέτηση των πυραύλων «Pershing 2» και «Cruise» στην Ευρώπη, το σχέδιο που βρίσκεται ήδη στη φάση των δοκιμών για τους αστρικούς πολέμους όπως επίσης και τις αληθινές αιματηρές στρατιωτικές επιχειρήσεις: την εισβολή στη Γρενάδα που πραγματοποιήθηκε ανοιχτά διότι δεν ήταν αρεστή η εσωτερική και εξωτερική πολιτική της. την αποστολή στον Λίβανο για την καταστολή των λιβανέζων και παλαιστινίων πατριωτών. την κατάρριψη των αεροσκαφών της λιβυκής Jamahirya και την τρέχουσα τρομοκρατική εκστρατεία του ιμπεριαλισμού – στο πλαίσιο του διαβόητου «αγώνα κατά της τρομοκρατίας» – την πρόσφατη επιδρομή στη Μεσόγειο και στην Ιταλία ιδίως με την αεροπειρατεία του αιγυπτιακού αεροπλάνου, που αργότερα μιμήθηκαν οι σιωνιστές υπηρέτες τους με το αεροπλάνο της Λιβύης. τη συνεχή υποστήριξη με άνδρες και μέσα στους μισθοφόρους που μάχονται εναντίον του λαού της Νικαράγουα, σε μια περιοχή της Κεντρικής Αμερικής που ολοένα και περισσότερο θεωρείται μια «αυλή του σπιτιού τους» από τους yankee.
Όλες οι χώρες της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας έχουν όλο και περισσότερο δεσμευτεί σε μια επιθετική πολιτική, όπως και ενάντια στην ΕΣΣΔ, και προς τους λαούς όλου του κόσμου. Ο επαναβεβαιωθείς αυτοκρατορικός ρόλος της «σοσιαλιστικής» Γαλλίας στην Αφρική, στην καταστολή του αγώνα των υπέρμαχων της ανεξαρτησίας στη Νέα Καληδονία, στο αποκρουστικό θέαμα των υποκριτικών οικονομικών-στρατιωτικών μέτρων κατά της Νότιας Αφρικής που με την έκρηξη της εξέγερσης στα γκέτο βλέπει να αναδεικνύεται ο ρόλος της χωροφυλάκου του πολύ σημαντικού αυτού χώρου, τόσο για τη γεωγραφική θέση του – πέρασμα μεταξύ του Ατλαντικού και του Ινδικού Ωκεανού -, όσο και για τον πλούτο πρώτων υλών στρατηγικής σημασίας που κατέχει, διαδραματίζει έναν υποαυτοκρατορικό ρόλο με τον έλεγχο που ασκεί στη Namibia, Lesotho, Botswana, Swaziland, με συνεχείς επιθέσεις σε πρώην αποικιακές Χώρες: Αγκόλα, Μοζαμβίκη, Ζιμπάμπουε.
Στην ανατολή η Ιαπωνία αποφασιστικά, με αμερικανική ώθηση, έχει αναλάβει τον δρόμο του επανεξοπλισμού, ο οποίος, χάρη στην υψηλή οικονομική της δυναμική, είναι σε θέση να διατρέχει μέσα από αναγκαστικά στάδια. ο ρόλος της είναι να ελέγχει εκείνες τις θάλασσες και να αντιπροσωπεύει ένα επικίνδυνο αγκάθι στην ανατολική πλευρά της ΕΣΣΔ.
Στην περιγραφόμενη κατάσταση ο ρόλος της Ιταλίας δεν είναι ούτε αμελητέος ούτε απλής υπηρετικής εκτέλεσης. Η πολιτική της υπήρξε πρώτης γραμμής στην Ευρώπη, τόσο στην εγκατάσταση των νέων πυραύλων, όσο και στην συμμετοχή στο πρόγραμμα αστρικών πολέμων ξεπερνώντας τις δημαγωγικές προφυλάξεις που εκδηλώνει τώρα, ο ανάδοχος αυτών στον κόσμο, με την χορηγία σε ολόκληρο τον κόσμο, ο υπουργός Πολέμου, το σιωνιστικό γουρούνι Spadolini, έφτασε μάλιστα στο σημείο να τους προτείνει στην Αργεντινή …
Ένα σημαντικός ρόλο διαδραματίζει η Ιταλία στη Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, όπου αναπτύσσει μια πολύπλοκη πολιτική-διπλωματική πρωτοβουλία με εναλλασσόμενες τύχες, από την επιθυμία για ένα προτεκτοράτο στη Μάλτα, στα ταξίδια του Craxi στο Κέρας της Αφρικής – στα εδάφη του τόπου στον ήλιο -, σε προνομιακές σχέσεις με την Αίγυπτο και τα άλλα Αραβικά Κράτη που προδίδουν την παλαιστινιακή υπόθεση. Το Πανόραμα συμπληρώνεται με τεράστιες στρατιωτικές προμήθειες (όταν ο Μουμπάρακ προειδοποιήθηκε για την πειρατεία του «Lauro» παρακολουθούσε μια επίδειξη εκτόξευσης ιταλικών πολεμικών πυραύλων), όλα με την πρόθεση να καταστεί συμβατή η προστασία των τεράστιων οικονομικών συμφερόντων, με την αναγνώριση του απαραίτητου στρατηγικού ρόλου του Ισραήλ. Μια ισορροπία που δεν είναι πάντοτε εύκολη όπως αποδεικνύεται από την πολιτική σύγκρουση που γεννήθηκε επάνω στην υπόθεση «Achille Lauro», τις εντάσεις με τις ΗΠΑ και την επακόλουθη κρίση της κυβέρνησης από το σιωνιστικό γουρούνι.
Όλα γεγονότα που δεν πρέπει να μας κάνουν να παραβλέψουμε την πραγματικότητα μιας επιχειρησιακής συνεννόησης με τον υπόλοιπο δυτικό ιμπεριαλισμό επάνω στις μεγάλες πολιτικές-στρατιωτικές επιλογές στην περιοχή, όπως δείχνουν οι αποστολές στον Λίβανο και η ένοπλη προστασία – με τους στρατιώτες που στέλνονται στο Sinai – των συμφωνιών του Camp David. Αυτά είναι τα γεγονότα που χαρακτηρίζουν όλο και περισσότερο την Ιταλία ως προπύργιο για την προστασία της Μεσογείου, δεδομένου του ουσιαστικού οράματος των γραμμών ανάπτυξης που ακολουθούνται στον επαναπροσδιορισμό των καθηκόντων που πρέπει να επιτελέσουν οι Ένοπλες Δυνάμεις. Το υπουργείο Πολέμου με τις διαχειρίσεις Lagorio-Spadolini έχει σημειώσει σημαντικά άλματα προς τα εμπρός σε ποσότητα και ποιότητα. Περιοριζόμενοι στα επίσημα στοιχεία βλέπουμε ότι ο λογαριασμός του κυμαίνεται από 5,780 δισεκατομμύρια των χρόνων ’80 στα 11,890 το ’83, με μια αύξηση ίση με 105,7%, με μια πρόβλεψη – πάντα επίσημη – για το ’85 της τάξεως των 16,512 δισεκατομμυρίων, 20% μεγαλύτερη από το προηγούμενο έτος. Από αυτά τα έστω και πλυμένα επίσημα στοιχεία προκύπτει ότι οι στρατιωτικές δαπάνες στην Ιταλία αυξάνονται περισσότερο από αυτές που αποφασίστηκαν στο ΝΑΤΟ, με μια εξέλιξη που είναι η υψηλότερη μεταξύ των Χωρών της Δυτικοευρωπαϊκής Ένωσης.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσες είναι οι ποιοτικές αλλαγές που προκύπτουν από τα νέα οπλικά συστήματα, αλλά και από μια σημαντική εσωτερική αναδιοργάνωση για την αναπροσαρμογή στα νέα καθήκοντα που πρέπει να εκτελεστούν. Από τον αυξανόμενο αριθμό των μισθοφόρων σε σχέση με αυτόν των στρατιωτών που υπηρετούν τη θητεία τους, σε ένα πλαίσιο που βλέπει τη σχέση στρατιώτου-οπλισμού τροποποιημένη υπέρ αυτού του τελευταίου. στην διαφορετική ανάπτυξη των βάσεων ΗΠΑ και ΝΑΤΟ με μια προοδευτική στροφή προς το νότο.
Η παλαιά άποψη πως στην Ιταλία με τις βάσεις της έχει ανατεθεί το καθήκον της υπεράσπισης της νότιας πλευράς του ΝΑΤΟ είναι ολοένα και πιο λανθασμένη. Η υιοθέτηση του αεροπλανοφόρου «Garibaldi» με επιθετικά καταδιωκτικά επί του σκάφους προικίζει το Πολεμικό Ναυτικό με τη δική του αεροπορική δύναμη επιτρέποντας του να λειτουργεί με το στρατιωτικό μοντέλο του σώματος των Marines. η ύπαρξη μιας δύναμης έκτακτης παρέμβασης (FOPI), καθώς και η ίδρυση της δύναμης ταχείας επέμβασης (FIR), αποτελούμενες από τους πιο προικισμένους καταδρομείς των διαφόρων όπλων καθιστούν σαφές τον ευρύτατο επιθετικό ρόλο που παίζουν οι ιταλικές Ένοπλες Δυνάμεις στη Μεσόγειο, με τα νότια σύνορα της συμμαχίας που μετακινείται ολοένα και περισσότερο «από το Κέρας της Αφρικής προς τις Αζόρες» για τον Spadolini, «από το Cape Horn (!) έως την περιοχή του Κόλπου» σύμφωνα με τον Lagorio. Επιπλέον, η τοποθέτηση στο Comiso ενός τμήματος των ευρωπυραύλων αποτελεί σαφή ένδειξη αυτής της επιθετικής λειτουργίας που απευθύνεται προς τις χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, επιβεβαιωμένη από τη στρατιωτικοποίηση στο ίδιο το νησί 22.000 εκταρίων στα βουνά Nebrodi. Η σημασία του αεροδρομίου της Sigonella επιβεβαιώθηκε πρόσφατα από το αμερικανικό ενδιαφέρον να εγκατασταθεί εκεί μόνιμα η Delta Force. επίσης τα νέα στρατιωτικά αεροδρόμια στη Λαμπεντούζα και στην Παντελερία. η μετατόπιση ενός σμήνους MRCA TORNADO στη Gioia del Colle της Puglia, ενός επιθετικού βομβαρδιστικού καταδιωκτικού σχεδιασμένου να φέρει εξελιγμένες ατομικές βόμβες στην καρδιά του εχθρικού εδάφους. ακόμα σε αυτή την περιοχή, στη Birgi, υπάρχει η βάση των αμερικανικών AWCS. ενώ στο Maddaloni (CE) ξεκινούν οι εργασίες κατασκευής του Εθνικού Κέντρου Αεροδιαστημικής, γεγονός στρατηγικής σημασίας που είναι ακόμα ανυπολόγιστο. Η διεθνοποίηση της παραγωγής και των κεφαλαίων, καθορίζει τις συνθήκες παρομοίωσης των πολιτικών αναδιάρθρωσης που κάθε μεμονωμένο Κράτος της δυτικής ιμπεριαλιστικής αλυσίδας προσαρμόζει σε σχέση με τις δικές του ιδιαίτερες συνθήκες, αναπτύσσοντας πολιτικές προληπτικής αντεπανάστασης σε οικονομικό-πολιτικό-θεσμικό επίπεδο ενάντια στην τάξη. Αυτές οι πολιτικές, σε σχέση ακριβώς με τον βαθμό πολιτικής-οικονομικής-στρατιωτικής συνάθροισης που επιτυγχάνεται, βρίσκουν στιγμές έντονης διαβούλευσης μεταξύ των Κρατών σε σχέση με την πολιτική-στρατιωτική δραστηριότητα του ανταρτοπόλεμου. διαβούλευση η οποία, παρά τις διαφορές, επιδιώκεται επίσης στις πολιτικές επιθετικότητας εναντίον των λαών που μάχονται για τη χειραφέτηση τους.
Όλο αυτό μέσα στο γενικότερο πλαίσιο της κρίσης, που αφενός ενισχύει αυτές τις τάσεις, αφετέρου διαταράσσει τις διεθνείς ισορροπίες καθιστώντας τες ακόμη πιο επισφαλείς. Αυτή η εικόνα της αστάθειας και της πόλωσης σε διεθνές επίπεδο επηρεάζει άμεσα τα εθνικά τοπία, ένα γεγονός που καθιστά εξωπραγματική την πιθανότητα αποσύνδεσης ενός σημαντικού κρίκου στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, χωρίς την πολιτική-στρατιωτική αποδυνάμωση του δυτικού ιμπεριαλισμού.
Η ανάπτυξη της επαναστατικής διαδικασίας στη Χώρα μας, για την επίτευξη του πρώτου σταδίου, κινείται μέσα και ενάντια στις ισορροπίες αυτής της γενικής κατάστασης και δεν μπορεί να μην λάβει υπόψιν, για την εξέλιξη της, την αποδυνάμωση του δυτικού ιμπεριαλισμού στην περιοχή. αυτό το τελευταίο στοιχείο είναι κοινό σε όλες τις επαναστατικές δυνάμεις που αγωνίζονται εναντίον του, ανεξάρτητα από τους στρατηγικούς στόχους που αυτές επιδιώκουν.
Ο δυτικός ιμπεριαλισμός, με τις ΗΠΑ επικεφαλής, είναι ο κύριος και δηλωμένος εχθρός του διεθνούς προλεταριάτου και των προοδευτικών λαών που μάχονται για τη χειραφέτησή τους.
Αυτό, αντικειμενικά, καθορίζει ένα τεράστιο και ποικίλο – τόσο σε μορφή όσο και σε στόχους – μέτωπο αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, μέσα στο οποίο σχετιζόμαστε σύμφωνα με τις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού, που συνίστανται στην μαχητική αλληλεγγύη και κυρίως στο να κάνουμε την επανάσταση στην χώρα μας.
Είναι από αυτό το σύμπλεγμα παραγόντων που βρίσκει προώθηση η πρόταση της υποκειμενικής εδραίωσης του Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου Αγώνα στον χώρο, που δρομολογούμε ως στόχο που πρέπει να επιτευχθεί σε αυτή τη διεθνή συγκυρία.
Μέτωπο που ενεργεί ενάντια στον κύριο εχθρό, τον δυτικό ιμπεριαλισμό, χωρίς απαραίτητα να στέκεται στο πλευρό του αντίπαλου μπλοκ. Προκειμένου να επιτευχθεί αυτός ο στόχος είναι απαραίτητο να εμβαθυνθεί μια αποτελεσματική αντιπαράθεση με όλες τις επαναστατικές δυνάμεις που μάχονται τον δυτικό ιμπεριαλισμό, πέρα από κάθε ιδεολογικό σεκταρισμό, αλλά με τη διαφύλαξη των αρχών που καθοδηγούν κάθε επαναστατική δύναμη. Συζήτηση μέσω της οποίας θα προσδιοριστούν τα σημεία πολιτικής συμμαχίας ενάντια στον κοινό εχθρό, βρίσκοντας τα αναγκαία επίπεδα συνεργασίας με σεβασμό των ιδιαιτεροτήτων και των διαφορών που χαρακτηρίζουν αυτές τις δυνάμεις. Μέσα σε αυτή τη διαλεκτική είναι δυνατόν να επιδιωχθεί η υπέρβαση της αντίφασης μεταξύ μορφής και περιεχομένου που χαρακτηρίζει μερικές φορές την επίθεση κατά του ιμπεριαλισμού.
Οι Ερυθρές Ταξιαρχίες για το ΜΚΚ τοποθετούν τον αντιιμπεριαλισμό ως αναπόσπαστο μέρος του μακρόχρονου ταξικού πολέμου για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας, όπως καταδεικνύει η σύλληψη του στρατηγού Dozier, η εκτέλεση του επικεφαλής του FMO στο Σινά, εγγυητή των συμφωνιών του Camp David, Leamon Hunt και την εκτέλεση του διευθυντή της SMA, Lando Conti.
Οι Κόκκινες Ταξιαρχίες για το Κ.Μ.Κ., εργάζονται για την διαλεκτική ενότητα μεταξύ της «επίθεσης στην καρδιά του Κράτους» και του Μετώπου Αντιιμπεριαλιστικού Αγώνα.
Είναι στον γεωπολιτικό μας χώρο Ευρώπη-Μεσογειακή λεκάνη-Μέση Ανατολή, που οι αντιθέσεις του δυτικού ιμπεριαλισμού καθίστανται οξύτερες τόσο από τους αγώνες του ευρωπαϊκού προλεταριάτου ενάντια στις πολιτικές αναδιάρθρωσης και του αυξανόμενου επανεξοπλισμού, όσο των πολιτικών-στρατιωτικών πρωτοβουλιών του ανταρτοπόλεμου στην Ευρώπη και των Απελευθερωτικών Αγώνων και χειραφέτησης των εξαρτημένων Χωρών.
Αυτό γεννά από την μια τη σχετική πολιτική αδυναμία του ιμπεριαλισμού, από την άλλη την αντικειμενική τάση για μια σύγκλιση μεταξύ των συμφερόντων του ευρωπαϊκού προλεταριάτου με εκείνα των προοδευτικών λαών της περιοχής.
Η συνάντηση και διασταύρωση των διαφορετικών επιπέδων αντιθέσεων σχηματίζουν ένα πλήθος αντιτιθέμενων συμφερόντων και επισφαλών ισορροπιών, που καθιστούν την περιοχή αυτή τη στιγμή, το σημείο της μέγιστης κρίσης στον κόσμο. Πράγματι η Ευρώπη, ως ιμπεριαλιστικό κέντρο, συγκεντρώνει τις αντιφάσεις του MPC-μαχόμενου προλεταριακού κινήματος. ως διαχωριστική γραμμή των ισορροπιών που προέκυψαν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, συγκεντρώνει τις αντιθέσεις μεταξύ των δύο μπλοκ. ως σημείο επαφής μεταξύ των Χωρών της βιομηχανοποιημένης δύσης και των εξαρτημένων Χωρών διαπερνάται άμεσα από τις συγκρούσεις που παράγει ο δυτικός ιμπεριαλισμός σε αυτές τις περιοχές – που επιδεινώνονται κυρίως από το παλαιστινιακό ζήτημα, που είναι πάντα εδώ λόγω του ηρωικού αγώνα αυτού του λαού, παρά την γραμμή παραίτησης που καταδεικνύεται με τις συμφωνίες του Amman, από την αστική ηγεσία της ΟΑΠ-OLP -. Αυτές οι αντιφάσεις καθιστούν την προσπάθεια επιβολής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού πιο επίμονη, με σκοπό να επιβεβαιώσει προς τους συμμάχους – πρωτίστως τους ευρωπαίους – μια όλο και πιο έντονη ώθηση προς την κατεύθυνση της πολεμοχαρούς γραμμής τους. γραμμή που κρύβεται πίσω από τον διαβόητο «πόλεμο κατά της διεθνούς τρομοκρατίας», πραγματικός στόχος, αντίθετα, η διατήρηση και η διεύρυνση του ελέγχου στην περιοχή.
Από την αμερικανική παρέμβαση στη Sigonella προκύπτει ότι υπήρξε μια σειρά από πραγματικές πράξεις τρομοκρατίας, μέχρι την ωρίμανση της αποκαλούμενης «λιβυκής κρίσης». αυτές έχουν προκαλέσει μια επιτάχυνση των παραγόντων κρίσης, έτσι ώστε να αλλάξουν ουσιαστικά την εικόνα των σχέσεων στη Μεσόγειο.
Αυτές οι τροποποιήσεις περνούν και μέσα από την ανοιχτή διεκδίκηση των ΗΠΑ και του πιστού φρουρού τους, των σιωνιστών χασάπηδων, της Κρατικής τρομοκρατίας ως μεθόδου παρέμβασης σαν επικύρωση των πράξεων τους.
Οι πράξεις αυτές τείνουν να αναδιατυπώσουν τη θέση των ευρωπαίων Συμμάχων τόσο σε πολιτικό όσο και σε διπλωματικό επίπεδο, τόσο σε σχέση με τις ΗΠΑ όσο και με τις Χώρες της περιοχής, φέρνοντας τις πίσω ουσιαστικά σε μια στενότερη Ατλαντική πίστη.
Όσον αφορά την ιταλική θέση, έχει συμμορφώσει τον ακτιβισμό της τόσο εντός της συμμαχίας όσο και στις σχέσεις με τις αραβικές Χώρες. σε αυτή την εναλλαγή, όχι τελευταία η αξιολύπητη απόπειρα του δίδυμου Craxi-Gonzales να ανταλλάσσουν τη γεωγραφική-στρατηγική θέση τους με οικονομικά πλεονεκτήματα.
Αυτές οι επισπεύσεις θέτουν το καθήκον στις επαναστατικές δυνάμεις να αναζητήσουν τις απαραίτητες και δυνατές πολιτικές συμμαχίες και, να συνεισφέρουν συνεπώς στην ενίσχυση του Μετώπου Αντιιμπεριαλιστικού Αγώνα.
Επομένως δεν είναι επιμονή κομμουνιστών ανυποχώρητων να επιδιώκουν το στόχο της αποσύνδεσης αυτών των κρίκων της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας όπου οι συνθήκες το καθιστούν εφικτό. όπως δεν είναι στείρος ρεαλισμός να αναζητούμε μια σχέση μεγαλύτερης συμμαχίας με τις ευρωπαϊκές επαναστατικές δυνάμεις και με όλες τις επαναστατικές δυνάμεις του χώρου. στόχοι αυτοί που βρίσκουν δύναμη και πιθανή λύση στις αυξανόμενες δυσκολίες που βρίσκει ο ιμπεριαλισμός στην επίλυση της βαθιάς κρίσης του.
Επάνω στην προγραμματική αυτή κατεύθυνση σκοπεύουμε να εργαστούμε για την ενίσχυση του Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου Αγώνα, επιδιώκοντας μέσα του τον απαράβατο στόχο της διεθνούς ενότητας των κομμουνιστών.
Με βάση τις μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές, το καθήκον των κομμουνιστών σε διεθνές επίπεδο, είναι να χτίσουν συγκεκριμένα την εναλλακτική λύση στα δύο κυρίαρχα μπλοκ στον κόσμο και να εργαστούν χωρίς καθυστέρηση, μέσα στον επαναστατικό αγώνα, στα απαραίτητα επίπεδα ενότητας και συμμαχίας εναντίον του ιμπεριαλισμού. Ενότητα των κομμουνιστών που σίγουρα δεν πρέπει να αναζητηθεί μέσα στην δογματική καθαρότητα των αιώνιων «μ.λ.» κομματιδίων, των δίχως καμία επιρροή μέσα στις κοινωνικές δυναμικές.
Η ενότητα πρέπει να αναζητηθεί στο πλαίσιο συγκεκριμένης δράσης των μαρξιστικών επαναστατικών δυνάμεων που ασκούν πολιτική-στρατιωτική πρακτική, εκπροσωπώντας τα γενικά συμφέροντα του προλεταριάτου μέσα στη ζωντάνια της σύγκρουσης μεταξύ των τάξεων της Χώρας τους.
Ενότητα με όλους τους συνεπείς κομμουνιστές που, παρά την ποικιλομορφία συγκεκριμένων καταστάσεων, επιδιώκουν τον στρατηγικό σκοπό της κατάκτησης της πολιτικής εξουσίας και της εγκαθίδρυσης της Δικτατορίας του Προλεταριάτου.
Η στρατηγική πρόταση του Ένοπλου Αγώνα για τον Κομμουνισμό στο προλεταριάτο της Χώρας τους, είναι η βάση της γενικότερης πολιτικής και οργανωτικής ενοποίησης των κομμουνιστών σε διεθνές επίπεδο, ζωτικής σημασίας για μια αποτελεσματική διεθνιστική πολιτική.
Σήμερα όπως πάντα οι μαρξιστικές επαναστατικές δυνάμεις αντιπροσωπεύουν το πιο προηγμένο σημείο στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό. είναι μέσα στην πραγματική σχέση με την αποδυνάμωση αυτού του τελευταίου που πρέπει να αναζητηθεί μέσα στο Μέτωπο μια προνομιακή σχέση με αυτές, χωρίς ωστόσο να μειώνεται ο ρόλος που παίζουν σήμερα οι άλλες επαναστατικές δυνάμεις.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ! ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟ NATO!
ΝΑ ΕΔΡΑΙΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ !
ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΩΝ!
ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΣΕ ΤΑΞΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ!

Φεβρουάριος 1986
για τον κομουνισμό
BRIGATE ROSSE
για το χτίσιμο του Μαχόμενου Κομουνιστικού Κόμματος – PCC

 

http://www.sebbenchesiamodonne.it/860/

Σχετική εικόναΣχετική εικόναΣχετική εικόνα

Αποτέλεσμα εικόνας για lando conti, br

Σχετική εικόνα

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Τουρκία-Ευρωπαϊκή Ένωση: όλα τα μυστικά της συμφωνίας της ντροπής

Σύμφωνα με τα στοιχεία του UHNCR από την αρχή του έτους υπήρξαν τουλάχιστον 750 μετανάστες που πέθαναν στη θάλασσα. Τα τελευταία 15 χρόνια οι μετανάστες που πέθαναν ενώ προσπαθούσαν να διασχίσουν τη Μεσόγειο Θάλασσα ήταν πάνω από 30.000. Η Μεσόγειος θα μπορούσε να είναι μια θάλασσα ειρήνης, αλλά καθίσταται ένα τεράστιο νεκροταφείο προσφύγων οι οποίοι, στο 60% των περιπτώσεων, δεν έχουν ούτε όνομα ούτε ταυτότητα. Ωστόσο, το να πιστεύουμε ότι η ευθύνη για αυτή την κατάσταση είναι αποκλειστικά των ευρωπαϊκών δεξιών λαϊκισμών θα ήταν σαν να κοιτάζουμε το δάχτυλο αντί για το φεγγάρι.

Μέχρι στιγμής, όσον αφορά τα μεταναστευτικά ρεύματα, η Ευρώπη είχε μια θα ήταν λίγο να πούμε υποκριτική και αηδιαστική πολιτική.
Πρέπει να θυμόμαστε, για παράδειγμα, ότι ήταν η Ευρώπη που ήθελε να βυθιστεί το Mare Nostrum, δηλαδή, η αποστολή σωτηρίας στη θάλασσα των μεταναστών που προσπαθούσαν να διασχίσουν το Κανάλι της Σικελίας από τις ακτές της Λιβύης στο ιταλικό και το μαλτεζικό έδαφος, που έλαβε χώρα από τις 18 οκτωβρίου 2013 έως τις 31 οκτωβρίου 2014 από τις δυνάμεις του ιταλικού Στρατιωτικού Ναυτικού και της ιταλικής Πολεμικής Αεροπορίας μετά το ναυάγιο της Λαμπεντούζα, μια τρομερή τραγωδία που συνέβη στα ανοικτά από το μικρό νησί της Σικελίας στις 3 οκτωβρίου 2013, όταν ανατράπηκε ένα πλεούμενο από την Λιβύη στη θάλασσα προκαλώντας 368 θανάτους. Εκείνη της Λαμπεντούζα ήταν ασφαλώς μία από τις πιο σοβαρές θαλάσσιες καταστροφές στη Μεσόγειο από τις αρχές του 21ου αιώνα.

Από την 1η νοεμβρίου 2014, η Mare Nostrum ακυρώθηκε για να δώσει τη θέση της στη δράση «Triton», η οποία θεωρήθηκε αποκλειστικά ως «δράση ασφάλειας των συνόρων της ευρωπαϊκής Ένωσης» και διεξάγεται από την Frontex, την ευρωπαϊκή υπηρεσία ελέγχου των συνόρων, με στόχο, ακριβώς, να «κρατηθούν ελεγχόμενα τα σύνορα στη Μεσόγειο θάλασσα ».

Η «Mare Nostrum» θεωρήθηκε υπερβολικά ακριβή για μια μόνο χώρα της ΕΕ (9 εκατ. Ευρώ μηνιαίως για 12 μήνες). Ωστόσο, η ιταλική κυβέρνηση είχε ζητήσει πρόσθετα κονδύλια από άλλα Κράτη μέλη της ΕΕ, αλλά τους τα αρνήθηκαν.

Με τη μετάβαση από την «Mare Nostrum» στην «Triton» και η Ιταλία αναγκάστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση να θυσιάσει την αρχή της υποχρέωσης διάσωσης των ζωών στη θάλασσα στο νέο ευρωπαϊκό παράδειγμα του «ελέγχου των συνόρων», αν και στη θάλασσα. Η «Ευρώπη Φρούριο» έπρεπε να υπερασπιστεί τα σύνορά της από τους βαρβάρους εισβολείς, με γνώμονα τα χειρότερα συνθήματα των ευρωπαϊκών δεξιών και των ρατσιστών.

Και μετά υπάρχει η ντροπή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας που ανανεώθηκε μόλις πριν από δύο μήνες.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να θεωρεί την Τουρκία ως «στρατηγικό εταίρο» για τη διαχείριση των προσφύγων. Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Jean Claude Juncker, μίλησε για «έναν ειλικρινή και ανοιχτό διάλογο» με την Άγκυρα, απαραίτητο «για να βρεθούν λύσεις σε αυτό που μας χωρίζει». Αναμένοντας τις λύσεις, άλλα τρία δισεκατομμύρια έχουν αποσταλεί πέρα από τον Βόσπορο, φτάνοντας έτσι τα έξι δισεκατομμύρια που υποσχέθηκαν για να μπλοκαριστεί η έξοδος των συρίων προσφύγων μέσα στα τουρκικά σύνορα.

Ωστόσο, σύμφωνα με μιαν έρευνα για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκαν τα πρώτα δισεκατομμύρια, οι δημοσιογράφοι της “The Black Sea” σε συνεργασία με το L’Espresso και την ερευνητική κοινοπραξία EIC * αποκάλυψαν ένα ανησυχητικό υπόβαθρο-παρασκήνιο: αδικαιολόγητες και υπερβολικές πιέσεις σε διεθνείς ΜΚΟ, καμία διαφάνεια, καμία εκτίμηση-αξιολόγηση των παρεμβάσεων.

Αλλά το απίστευτο είναι ότι μπροστά στο αίτημα της Γαλλίας να βρεθεί μια διαμεσολάβηση με τους Κούρδους, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν έφθασε στην πραγματικότητα στο σημείο να ευχηθεί ο τρόμος να φθάσει στο Παρίσι – «Ελπίζω η Γαλλία να μη ζητήσει τη βοήθειά μας όταν οι τρομοκράτες θα βρουν καταφύγιο στο έδαφός της» , δηλαδή με εκείνα τα στρατεύματα των YPG, που πολεμούν εναντίον του ISIS και στα οποία ο Ερντογάν έχει κηρύξει πόλεμο μέχρι την πρόσφατη σφαγή της Αφρίν για να συνεχίσει στη συνέχεια στις περιοχές που απελευθερώθηκαν από τους κούρδους.

Είναι είδηση αυτών των ημερών ότι στην πόλη της Manbij, στην οποία βρίσκονται στρατοπεδευμένοι και αμερικανοί στρατιώτες, προετοιμάζεται μια επίθεση από τον τουρκικό στρατό και ότι μέρος των κεφαλαίων που λαμβάνει από την ΕΕ για την υποδοχή μεταναστών δαπανήθηκε από τον Ερντογάν για να αγοράσει εξοπλισμό που θα χρησιμοποιηθεί στις περιοχές που κατακτά, αναγκάζοντας χιλιάδες πολίτες να το σκάσουν, να αποδράσουν.

Μια τρέλα. Ωστόσο, σε ορισμένα από τα ίδια βασικά σημεία της συμφωνίας δεν έχει δοθεί η απαραίτητη προσοχή, έχουν παραβιαστεί ή υπήρξε κακοδιαχείριση από την τουρκική κυβέρνηση: Για παράδειγμα, η μη μετεγκατάσταση στην Τουρκία των σύρων που παρέμειναν μπλοκαρισμένοι στα ελληνικά νησιά και η βραδύτητα με την οποία προχωρούν πολλά έργα. Από τις 26 μεγάλες προγραμματισμένες υποδομές, συμπεριλαμβανομένων νοσοκομείων και σχολείων, ξεκίνησαν στην πραγματικότητα λιγότερες από τις μισές. 660 εκατ. ευρώ μεταφέρθηκαν απευθείας σε τρία τουρκικά υπουργεία Μετανάστευσης, Εκπαίδευσης και Υγείας, αλλά στις λεπτομέρειες των δαπανών αυτών, στα έγγραφα που αποδεικνύουν τα αποτελέσματα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν μπόρεσε να δώσει απαντήσεις.

*L’Espresso της 04 απριλίου 2018

 – © Riproduzione possibile DIETRO ESPLICITO CONSENSO della REDAZIONE di CONTROPIANO

Ultima modifica: STAMPA

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Τα “gas news” γύρω από τον πόλεμο που δεν πρέπει να τελειώσει

 

Έχουμε δεκάδες φορές – σχετικά με τη Συρία και την γεμάτη ψέμματα κολοσσιαία ενημερωτική εκστρατεία, τα fake news, που χτίστηκε εναντίον αυτού του λαού – εκφραστεί. Αυτή τη φορά απλά περιοριζόμαστε να αναδημοσιεύσουμε το άρθρο που δημοσιεύθηκε χθες στο Μανιφέστο του Tommaso Di Francesco, του οποίου μοιραζόμαστε κάθε σημείο και, ιδίως, τη βασική θέση: ο πόλεμος στη Συρία δεν πρέπει να σταματήσει, δεν πρέπει να τελειώσει, γιατί θα πιστοποιεί την ήττα του δυτικού πολέμου μεσολάβησης, proxy war, και, αντίθετα, τον γεωπολιτικό θρίαμβο της Ρωσίας στο να διατηρήσει τη Συρία ενιαίο και κυρίαρχο Κράτος. Η πολυσυζητημένη φάρσα, η νέα προσπάθεια εξαπάτησης σχετικά με τη χρήση χημικών όπλων που οδήγησε στους βομβαρδισμούς χρειάζεται ακριβώς γι αυτό: να αναγκάσει την κοινή γνώμη να εγκρίνει την άμεση επέμβαση των Δυτικών, στην περίπτωση αυτή, την νεο-αποικιοκρατική γαλλο-αμερικανική συμμαχία. Παρακάτω, στη συνέχεια, το κομμάτι του Di Francesco, ένα άρθρο που τελικά έχει το θάρρος να επανασχηματίσει μερικές έννοιες, που μας έχουν ξεφύγει τελείως. Για παράδειγμα, τα εξής: «τον ρόλο των τζιχαντιστών του Isis, της αλ-Κάιντα και των συνδεδεμένων γαλαξιών με αυτούς, που όταν κάνουν επιθέσεις στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες είναι »τρομοκράτες» ενώ στη Συρία είναι »αντιπολίτευση»».

του Tommaso Di Francesco (qui) εδώ

Ο πόλεμος στη Συρία δεν πρέπει να τελειώσει. Αυτή φαίνεται να είναι η υπόθεση, η δέσμευση των βεβιασμένων γεγονότων που τρέχουν και διεξάγονται υπό την επήρεια των εκθέσεων και των αφηγήσεων των μέσων μαζικής ενημέρωσης που πυροβολούν την βεβαιότητα, η οποία είναι τελείως διαφορετική και δεν έχει ποτέ επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητες πηγές, ενός βομβαρδισμού «νιτρικού αερίου» ή «χλωρίου», με εκατό θύματα και τα μάτια των παιδιών – που ζουν ευτυχώς – ριγμένα στην πρώτη σελίδα. Εδώ είμαστε και πάλι. Φοβόμαστε ότι για άλλη μια φορά η αλήθεια επιστρέφει να είναι το πρώτο θύμα του πολέμου. Ειδικά εκείνου της Συρίας, ενός πολέμου με πληρεξούσιο, ο οποίος είδε μαζί με τα 400 χιλιάδες θύματα και μια χώρα μειωμένη σε ερείπια, τις χιλιάδες εμπλοκές της Δύσης, των περιφερειακών δυνάμεων αρχίζοντας με το νότιο προπύργιο του ΝΑΤΟ, την Τουρκία, τον ρόλο των τζιχαντιστών του Isis , της Αλ Κάιντα και των συναφών γαλαξιών, οι οποίοι όταν κάνουν επιθέσεις στην Ευρώπη και στις States είναι «τρομοκράτες», ενώ στη Συρία είναι «αντιπολίτευση». Ο πόλεμος γίνεται επίσης και στα λόγια.

Μεταξύ των αμφιβολιών που προκύπτουν, υπάρχει ένα συγκεκριμένο γεγονός, ένα déjà vu: η επιδρομή ισραηλινών αεριωθούμενων που στάλθηκαν από τον «ανθρωπιστή» Νετανιάχου για να χτυπήσει μια αεροπορική βάση της Συρίας, με άλλα θύματα, πολίτες και όχι. Το συμβάν ρίχνει άπλετο φως σε μια τραγωδία που τροφοδοτήθηκε από το ξεκίνημα της για να αποσταθεροποιήσει τη Συρία έτσι όπως με «επιτυχία» είχε συμβεί στη Λιβύη. Και η οποία, όπως και αν την ονομάσουμε, βλέπει τις ζωές των αμάχων, γυναικών, ηλικιωμένων, παιδιών στο έλεος των αντιτιθέμενων μετώπων. Γιατί; Επειδή μας επιτρέπει να καταλάβουμε τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Ο πόλεμος, που στην πραγματικότητα εκ των πραγμάτων έχει κερδηθεί από τον Άσαντ και από το μέτωπο που τον στηρίζει, τη Ρωσία και το Ιράν, και στο οποίο μετά τη σύνοδο κορυφής στην Άγκυρα προστέθηκε και η ατλαντική Τουρκία, δεν πρέπει και δεν μπορεί να τελειώσει με το αποσταθεροποιητικό αποτέλεσμα της ήττας του άξονα των σουνιτών υπό την ηγεσία της σαουδικής Αραβίας, τον άξονα που ξεκίνησε από το συνασπισμό των Φίλων της Συρίας το 2012-2013, που σφραγίστηκε λίγους μήνες πριν από τον Trump με την προμήθεια 100 δις σε όπλα στο καθεστώς των Saud, που τώρα πηγαίνουν σε επαγγελματικό ταξίδι, από την Αίγυπτο του αλ-Σίσι στη Βρετανία (όπου η αφήγηση του «αερίου Σαρίν στη Συρία συνδέεται με την υπόθεση Skripal» επαναλαμβάνεται από την Karen Pierce, πρέσβειρα στα Ηνωμένων Εθνών του Λονδίνου). Έτσι, ακριβώς τη στιγμή που η κυβέρνηση της Δαμασκού ανέκτησε εκ των πραγμάτων περισσότερα από τα δύο τρίτα της Χώρας, εργάζεται στην ανοικοδόμηση πολλών πόλεων ξεκινώντας από το θαύμα σε στάχτες του Χαλεπίου, και ενώ διαπραγματεύεται με τους τελευταίους τζιχαντιστές της Ghouta ώστε να αποσυρθούν προς το φονταμενταλιστικό οχυρό που τους έχει απομείνει της Idlib, να που ξεσπά η επιχείρηση «gas Sarin».

Έτσι αμέσως φτάνουν τα «λευκά κράνη» – που αποθεώνονται στη Δύση, μιας και βρίσκονται υπό την αιγίδα της σαουδικής Αραβίας και παρόντες μόνο στις περιοχές που ελέγχονται από την Αλ Κάιντα (έχετε δει ποτέ «λευκά κράνη» να περιθάλπουν τους αμάχους των σφαγών στη Δαμασκό που προκαλούνται από τα χτυπήματα που ξεκινούν από τις περιοχές που ελέγχονται από την αλ Κάιντα;). Πρόκειται για μια «επιχείρηση» που αναμένονταν, μετά τις προηγούμενες του 2013 και του 2017. Και για να είναι αληθοφανής πρέπει όμως να αποδεικνύει μια θέση: ότι ο Assad παίζει στην πολιτική αυτοκτονία ενώ κερδίζει και παρουσία του ρωσικού στρατιωτικού ελέγχου υπό την παρακολούθηση του ΟΗΕ και ολόκληρου του κόσμου. Ωστόσο, ο Άσαντ, ο οποίος δεν είναι αφελής και που για να παραμείνει στη σέλα, σίγουρα έχει πλήξει ένα μέρος του λαού του, θέλει οτιδήποτε άλλο εκτός από το να αυτοκτονήσει πολιτικά. Τώρα η Δαμασκός και η Ρωσία απορρίπτουν κάθε κατηγορία. Έτσι ποιος θα μπορούσε να είναι υπεύθυνος για την υποτιθέμενη επίθεση με νευρικό αέριο ή χλώριο;

Για να απαντήσουμε, πρέπει να υπογραμμιστούν τρία στοιχεία: οι δύο υποτιθέμενες προηγούμενες επιθέσεις, η τρέχουσα κρίση της νομιμότητας του Τράμπ που έχει τραβήξει τη σκανδάλη των δασμών και εξακολουθεί να υφίσταται τα πυρά για το Russiagate, ο ρόλος του Ισραήλ που παίζει με εγκληματική υπεροψία και άλλη τόση ατιμωρησία το παιχνίδι της σκοποβολής με τη ζωή των παλαιστινίων πολιτών στη Γάζα.

Οι προηγούμενες λοιπόν.

Στις 21 αυγούστου 2013 και πάλι στη Ghouta σύμφωνα με τον σημαντικότερο ερευνητή δημοσιογράφο στον κόσμο, τον Seymour Hersh Βραβείο Pulitzer για το ρεπορτάζ σχετικά με τη σφαγή του My Lai στο Βιετνάμ, όταν τον μάρτιο του 1968 οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις σφαγίασαν εν ψυχρώ 109 αμάχους και υπεύθυνος για τις αποκαλύψεις σχετικά με τις βαρβαρότητες στο Ιράκ στη φυλακή του Abu Ghraib. Η επίθεση, από άμεσες πηγές που συνέλεξε ο Χερς τόσο στη Συρία όσο και ανάμεσα στις κορυφαίες σφαίρες της αμερικανικής intelligence, δεν ήταν τέργο του καθεστώτος Assad, αλλά των τζιχαντιστών με την υποστήριξη του Ερντογάν. Για μια επιχείρηση που αποσκοπούσε να κάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες να εισέλθουν αμέσως στον πόλεμο οι οποίες με τον Ομπάμα είχαν προειδοποιήσει ότι η χρήση χημικών όπλων θα είχε υπερβεί «την κόκκινη γραμμή».  Η επέμβαση αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή λόγω της διαμεσολάβησης της Ρωσίας, του πάπα Bergoglio που κάλεσε τον κόσμο να προσευχηθεί κατά της διεύρυνσης της σύγκρουσης, και των Ηνωμένων Εθνών, που στο τέλος του 2014 μετά από μια αποστολή απομάκρυνσης των χημικών όπλων, αποφάσισε με τη συμφωνία όλων ότι δεν υπήρχαν πλέον στη Συρία. Το δεύτερο προηγούμενο, της 4ης απριλίου 2017 μόλις πριν από ένα χρόνο στο Khan Sheikhoun, με 72 απώλειες αμάχων ως αποτέλεσμα μιας βόμβας που έπεσε από την συριακή πολεμική αεροπορία η οποία, για τις δυτικές χώρες ήταν «φυσικού αερίου Sarin», και στο οποίο ακολούθησε, ωστόσο, με διακομματικούς επαίνους από ρεπουμπλικανούς και δημοκρατικούς ΗΠΑ, και του μισού κόσμου, η εκτόξευση 59 πυραύλων Tomahawak σε μια συριακή αεροπορική βάση που χρησιμοποιούνταν επίσης από τους Ρώσους. Η νέα έρευνα του Seymour Hersh (εμφανίστηκε στην Welt am Sonntag) έχει δείξει, έχοντας ακούσει πηγές του establishment των μυστικών υπηρεσιών ΗΠΑ, ότι η βόμβα δεν μπορούσε να έχει φορτωθεί με αέριο νεύρων, επειδή υπήρχε μια συμφωνία «deconfliction« μεταξύ των αμερικανικών και των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών, ακριβώς για να αποφευχθούν ανεπιθύμητες άμεσες συγκρούσεις, σύμφωνα με την οποίαν οι ρώσοι είχαν προηγουμένως παράσχει τις λεπτομέρειες του βομβαρδισμού. «Δεν ήταν μια επίθεση με χημικά όπλα – αποκάλυψε στον Hersh ένας έμπειρος σύμβουλος της αμερικανικής intelligence – Είναι ένα παραμύθι. Αν συνέβαινε πραγματικά έτσι, όλοι όσοι ασχολούνταν με τη μεταφορά, τη φόρτωση και τον οπλισμό του όπλου … θα φορούσαν προστατευτικό ρουχισμό Hazmat για την περίπτωση διαρροών. Θα υπήρχαν ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης χωρίς αυτά τα ρούχα «. Ποια ήταν η αλήθεια: ότι η θανατηφόρα βόμβα είχε χτυπήσει μια αποθήκη όπλων και χημικών προϊόντων τινάζοντας την στον αέρα, πολλά από τα οποία κατέληξαν στους τζιχαντιστές χάρη στις προμήθειες που δόθηκαν στη λεγόμενη «συριακή αντιπολίτευση», της οποίας η αμερικανική υποστήριξη ήταν μια αποτυχία, το παραδέχτηκε επίσημα η CIA . Και, κατηγορεί ο Χερς: προμήθειες που έφθασαν λόγω της ρητής βούλησης της τότε υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον.

Ερχόμαστε στο ρόλο του Trump, που βρίσκεται να κατηγορείται από σχεδόν όλο τον αμερικανικό Τύπο – εκτός από την εφημερίδα της Βοστώνης Globe – και του γερουσιαστή McCain («ήρωα» του πολέμου του Βιετνάμ επειδή έριχνε ναπάλμ και πράκτορα Orange στα αγροτικά χωριά) – για την αμερικανική απόσυρση από την Συρία. Τώρα ο λαϊκιστής Trump ετοιμάζεται να βομβαρδίζει, δεδομένου ότι λαμβάνει μεγαλύτερη συναίνεση μιας και από απομονωτιστής παντρεύεται τον μιλιταρισμό του «ανθρωπιστικού πολέμου» που κουβαλάει πολύ από «αριστερά». Με συνέπειες αυτή την περίοδο, να λέμε το λιγότερο, αντιπαραγωγικές: ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος δεν είναι πλέον «σε κομματάκια».

Τελευταία εκτίμηση: τι θέλει το Ισραήλ; Ατιμώρητο για τις σφαγές αμάχων στη Γάζα, έχει ως στόχο την πρόκληση, την προβοκάτσια, με νέες επιδρομές στη Συρία. Ο πρώτος στόχος είναι να ανοίξει το μέτωπο του Ιράν, μετά να συμμετάσχει στη διαίρεση, στον διαμελισμό της χώρας της οποίας το Γκολάν έχει από καιρό καταλάβει, και τώρα να διασώσει βοηθώντας τον, τον Τράμπ μετατρεπόμενο σε αεροπορία του, και για να τον ανταμείψει για την εγκληματική του απόφαση να μετακινήσει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ τον μάιο. Εν ολίγοις, αξίζει να πιστεύουμε στην πραγματική δημοσιογραφία, της έρευνας, της διερεύνησης. Και να μην αποδεχόμαστε τις mainstream εκδοχές ευκολίας του ποιος είναι ο πρώτος υπεύθυνος βάρδιας για τον πόλεμο .

2898 letture totali συνολικές αναγνώσεις 34 letture oggi σήμερα
σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Fake wars

 

Μόλις σήμερα το πρωί στην εφημερίδα Corriere, ένας «ανώνυμος» ιταλός στρατιωτικός αξιωματικός διέψευσε κατηγορηματικά την ψεύτικη είδηση για τα χημικά όπλα: «Το να λέμε ότι ανησυχούμε δεν αποδίδει σωστά το νόημα. Στην πραγματικότητα, είμαστε σοκαρισμένοι, μπερδεμένοι από αυτό που συμβαίνει στη Συρία. […] Πριν συνεχίσω, θα ήθελα να υπογραμμίσω ένα πράγμα: η επίθεση θα έπρεπε να είναι αντίποινα για τη χρήση χημικών όπλων από τη Συρία. Αλλά ειλικρινά δεν έχουμε δει ποτέ χημικά όπλα που χτυπούν μόνο γυναίκες και παιδιά που στη συνέχεια ξεπλένονται με νερό ». Τούτου λεχθέντος, πάντα ο αξιωματικός μας θυμίζει την παράδοξη κατάσταση που διέρχεται και ζει η Συρία, χώρα «κυρίαρχη» – με την έννοια πως επισήμως είναι ανεξάρτητη από άλλα Κράτη – εδώ και πολλά χρόνια έχει υποστεί εισβολή από μια χώρα Νατο: «Μέσα στο συριακό χάος έχει βουτήξει η Τουρκία. Δεν βλέπει την ώρα να αυξηθεί η ένταση, ώστε να μπορεί να συνεχίσει να κάνει τις ανέσεις της, να κάνει τα δικά της παιχνίδια χωρίς κανείς να βγάζει άχνα. Στην πράξη, η Τουρκία είναι μια εισβολέας χώρα στη βόρεια Συρία και τώρα και στο βόρειο Ιράκ, και κανείς δεν λέει τίποτα. «

Μπροστά στην εμφανέστατη εισβολή, σήμερα αποφασίζεται να βομβαρδιστεί η εισβαλλόμενη χώρα και όχι ο εισβολέας. Αυτή είναι η διεθνής νομιμότητα που υποστηρίζουν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες, κάποιες άμεσα – όπως η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία – κάποιες έμμεσα, όπως η Γερμανία και η Ιταλία. Οι οποίες, επαναλαμβάνοντας το συνηθισμένο σχήμα, αποφεύγοντας την άμεση εμπλοκή στη επίθεση, στους βομβαρδισμούς, μόνο για να παρουσιαστούν μετά με την λεγεώνα των ιατρών, intelligence και εταιρείες πετρελαίου για να καρπωθούν τα οφέλη για ακόμη μια φορά της χώρας που υφίσταται εισβολή. Δόξα τον ουρανό (για τη Συρία), υπάρχει η Ρωσία. Εάν η αποψινή επίθεση με τους βομβαρδισμούς επιλύθηκε με την συνήθη bluff από τον Τράμπ αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην παρουσία της Ρωσίας στην περιοχή, για την υπεράσπιση της Συριακής κυριαρχίας. Σίγουρα οι λόγοι για αυτήν την παρουσία δεν είναι καθόλου ευγενείς και δεν υπαγορεύονται από τη διεθνή αλληλεγγύη. Φυσικά, είναι γεωπολιτικά συμφέροντα αντίθετα προς τα δυτικά. Εντούτοις, ακριβώς τα συμφέροντα αυτά, επέτρεψαν στην Τουρκία αυτή την χρονιά να καλύψει τους ώμους της με τη Ρωσία, προκειμένου να ενεργήσει αδιατάρακτα στη Ροζάβα, nel Rojava. Αλλά θα έπρεπε επίσης να βγούμε από την dirittoumanista πλάνη, [diritto δίκαιο, umanista ανθρωπιστική] που τοποθετεί τα δύο συμφέροντα (αγγλοαμερικανικά και ρωσικά) σε ένα κατοπτρικό-επίπεδο πιάτο της κλίμακας: αν δεν υπήρχε η Ρωσία και το αντιπυραυλικό της σύστημα, ο Άσαντ θα είχε από καιρό το τέλος του Καντάφι και η Συρία το τέλος της Σομαλίας: μια αποτυχημένη πολιτεία, un failed state, που ελέγχεται εν μέρει από το ISIS, εν μέρει από τις κυβερνήσεις των αγγλο-σαουδικών πληρεξουσίων, da proxy governments. Είναι δύσκολο να φτιάξουμε το κάδρο αυτού του σεναρίου μέσα στην προοπτική της «βελτίωσης» των «συνθηκών διαβίωσης» του συριακού πληθυσμού. Η κριτική στον Assad, επίσης καθήκον μας, δεν μπορεί να συμπίπτει με την επιστροφή της δυτικής εντολής στη Μέση Ανατολή, ξεπερνώντας τον αλαουϊκό συντηρητισμό με την νεοαποικιοκρατία μετά- Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Και έτσι ο κλόουν Τράμπ με το ένα χέρι διαβεβαιώνει τη φιλελεύθερη κοινή γνώμη, από την άλλη μεριά κινείται με μεγάλη προσοχή με την Ρωσία. Αυτό είναι το σενάριο που οδήγησε στην επικοινωνιακή επιχείρηση αυτής της νύχτας.

4504 letture totali, συνολικά αναγνώσματα 546 letture oggi, σήμερα
σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Οι αντιιμπεριαλιστές πρέπει να κατανοήσουν τη σχέση ανάμεσα στις Δημοκρατικές Συριακές Δυνάμεις SDF και τις ΗΠΑ – Gli anti-imperialisti devono comprendere la relazione tra SDF e Stati Uniti

Stampa

 

1316

του Marcel Cartier

Οι αντιιμπεριαλιστές πρέπει να κατανοήσουν την σχέση ανάμεσα στις SDF και τις Ηνωμένες Πολιτείες

Μετά το ISIS, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εγκαταλείψουν αμέσως τους κούρδους συμμάχους τους;

Στις 17 οκτωβρίου, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, le Forze Democratiche Siriane ανακοίνωσαν την απελευθέρωση της Raqqa από τις αντιδραστικές δυνάμεις του ισλαμικού Κράτους ύστερα από την λεγόμενη  «Μεγάλη Μάχη”, στην οποία πάνω από 600 συντρόφων τους έχασαν τη ζωή τους. Η απελευθέρωση της πόλης από την πιο βάναυση φασιστική ομάδα της περιοχής υπήρξε μια μεγάλη στιγμή χαράς για τις δυνάμεις των SDF, τόσο των αραβικών πολιτοφυλακών τους όσο και των κατά κύριο λόγο κουρδικών δυνάμεων των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας (YPG) και των Μονάδων Προστασίας των Γυναικών (YPJ).

Συγκεκριμένα, ο ρόλος των μαχητριών των YPJ χρησίμευσε ως μια πιστή υπενθύμιση ότι ήταν μια μάχη που αφορούσε τόσο την απελευθέρωση των γυναικών από τους περιορισμούς της δουλείας όσο και αυτή της πόλης ως σύνολο από τη βιαιότητα που είχε υπομείνει από το 2014. Οι εικόνες των γυναικών που ήταν ντυμένες με στρατιωτική στολή που τραγουδούν «Jin Jiyan Azadi» (Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία) μετά τη κατάληψη της κεντρικής πλατείας της Raqqa μαζί με τις συμπατριώτισσες τους από τις Μονάδες Γυναικών της Sinjar που είχαν ενωθεί στη μάχη για να εκδικηθούν τη σφαγή του 2014 των αδελφών τους Γεζίντι του Sinjar ήταν ανεκτίμητα ισχυρές. Εξάλλου, είναι εδώ που οι φασίστες του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) πραγματοποίησαν δημόσιες εκτελέσεις όχι πολύ καιρό πριν, εκθέτοντας τα αποκομμένα κεφάλια των θυμάτων τους. Ήταν αδύνατο να φανταστεί κανείς μια πιο ριζικά διαφορετική αντιπαράθεση εικόνων.

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι σοσιαλιστικές και φεμινιστικές δυνάμεις του κινήματος με κουρδική ηγεσία που διεκδίκησε την Ράκκα ως δική τους νίκη. Η πόλη είχε καταστεί σε συντρίμια από τις αεροπορικές επιδρομές υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, οι οποίες υποστήριξαν την επίθεση των SDF στην αυτοανακηρυχθείσα πρωτεύουσα του ισλαμικού κράτους από τον ουρανό. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, επρόκειτο για μια ευκαιρία να πανηγυρίσουν για τον ρόλο τους στην πάλη ενάντια στην «τρομοκρατία», όσο προσπάθησαν να διεκδικήσουν την πατρότητα της διάσωσης της Kobane τον ιανουάριο του 2015, όταν ξεκίνησε ο συντονισμός μεταξύ YPG / YPJ και Ηνωμένων Πολιτειών. Η «Operation Inherent Resolve, Επιχείρηση Εγγενής Επίλυση» ήταν, σύμφωνα με αυτούς, μια μεγάλη επιτυχία.

Οι βάσεις της συμμαχίας ανάμεσα σε USA-SDF

Η συμμαχία μεταξύ SDF και των Ηνωμένων Πολιτειών έχει προκαλέσει μεγάλο αίσθημα σύγχυσης και αποξένωσης σε πολλούς σοσιαλιστές σε όλο τον κόσμο. Έγραψα νωρίτερα για την αδυναμία της δυτικής αριστεράς να κατανοήσει τις δυναμικές που παίζονται στον πόλεμο της Συρίας στο άρθρο μου «YPG & YPJ: Revolutionists or Pawns of the Empire?, Επαναστάτες ή Πιόνια της Αυτοκρατορίας; ». Μια κριτική που αφορούσε τόσο την προηγούμενη δική μου έλλειψη κατανόησης μιας και θεωρούσε ότι είναι ένα γενικό πρόβλημα γι αυτούς που αυτοανακηρύχτηκαν επαναστάτες και τους αριστερούς ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Βεβαίως, η συνεργασία μεταξύ των δυνάμεων που έχουν ως κοινό ιδεολογικό ηγέτη τον ηγέτη του Κόμματος των εργατών του Κουρδιστάν (PKK) Αμπντουλάχ Οτσαλάν και την κύρια ιμπεριαλιστική δύναμη στον κόσμο είναι μια εξαιρετικά ασυνήθιστη και μοναδική κατάσταση . Oι εμπειρίες που έχουμε για τις ΗΠΑ στο εξωτερικό ήταν γενικότερα πως υποστηρίζουν και εξοπλίζουν τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις για να δεσμευτούν και ασχοληθούν με την κατάκτηση γεωπολιτικά σημαντικών τμημάτων του κόσμου . Μια επιφανειακή ματιά στα πραξικοπήματα, τις παρεμβάσεις και τους πολέμους που υποστηρίχτηκαν από τις ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο μας δίνει μια σαφή ένδειξη του γεγονότος ότι η δραστηριότητα του Πενταγώνου δεν είναι αυτή γενικότερα να τοποθετούνται με την πλευρά γνήσιων απελευθερωτικών κινημάτων. Οποιοσδήποτε αριθμός παραδειγμάτων μας δείχνει την αληθινή φύση της αμερικανικής πολεμικής μηχανής, από τον «Ξεχασμένο Πόλεμο» στην κορεατική χερσόνησο από το 1950 έως το 1953 στην σκληρή προσπάθεια να καταπνίξουν τον απελευθερωτικό αγώνα του Βιετνάμ μια δεκαετία αργότερα, από την υποστήριξη του φασιστικού πραξικοπήματος στη Χιλή το 1973, στον εξοπλισμό των Contras στη Νικαράγουα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, και πιο πρόσφατα τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιες είναι οι δυνάμεις της αυτοκρατορίας USA.

Τούτου λεχθέντος, ίσως κανείς δεν θα μπορούσε να καταλάβει καλύτερα ποιες είναι οι προθέσεις και τα κίνητρα των Ηνωμένων Πολιτειών από το ίδιο το Κουρδικό Κίνημα για την Απελευθέρωση. Εξάλλου, ήταν οι Ηνωμένες Πολιτείες υπό την αιγίδα του Προέδρου Μπιλ Κλίντον και της CIA που διαδραμάτισαν ρόλο κλειδί στη διευκόλυνση της διεθνούς συνωμοσίας κατά του Οτσαλάν το 1999 που οδήγησε στη σύλληψή του στην Κένυα και στην κράτηση του στην Τουρκία, η οποία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα . Ακόμα και όταν τα αμερικανικά όπλα συγκλίνουν προς τις δυνάμεις των YPG και YPJ και οι ΗΠΑ διεξάγουν αεροπορικές επιθέσεις παράλληλα με αυτές τις οργανώσεις, οι ΗΠΑ συντονίζουν τις πληροφορίες και τις αεροπορικές επιδρομές με την Τουρκία κατά των στελεχών του PKK στην Τουρκία και το Ιράκ.

Η υποκρισία ξεχειλίζει, είναι ανησυχητική. Αν οι ΗΠΑ είχαν στην πραγματικότητα επενδύσει σε συνεργασία με το επαναστατικό κουρδικό κίνημα, θα είχαν αφαιρέσει το ΡΚΚ από τον κατάλογο των τρομοκρατικών οργανώσεων, θα αρνούνταν να υποστηρίξουν τις γενοκτόνες φιλοδοξίες της Τουρκίας στην δική της κουρδική περιοχή και θα είχαν ζητήσει την παρουσία της πολιτικής πτέρυγας των δυνάμεων υπό την ηγεσία του YPG και το YPJ, το Κόμμα της Δημοκρατικής Ένωσης, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στη Γενεύη που θα καθορίσει το μέλλον της Συρίας. Ωστόσο, αυτό δεν είναι τελικά μες τις προθέσεις τους. Η προώθηση ενός πολιτικού μοντέλου προσανατολισμένου στο σοσιαλισμό στη δυτική Ασία είναι αντίθετη με τις οικονομικές ανάγκες των μονοπωλίων, της Wall Street και των υπευθύνων λήψης αποφάσεων στην Ουάσινγκτον. Το PYD και το Κουρδικό Κίνημα για την Απελευθέρωση που συγκεντρώθηκαν γύρω από την Ένωση Κοινοτήτων του Κουρδιστάν (KCK) το γνωρίζουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ανέφεραν συνεχώς τη συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες ως «τακτική» και ως αντίφαση που τελικά θα είναι ασυμβίβαστη .

Σε μια συνέντευξη με την ANF English στις αρχές Νοεμβρίου, ο Riza Altun, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του KCK, σχολίασε τη συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες, υπογραμμίζοντας ότι «η σχέση μεταξύ του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και των ΥPG θεωρήθηκε θεμιτή και αναγκαία όπως η συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης κατά του φασισμού του Χίτλερ την εποχή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Και οι δύο πλευρές χρειάζονταν αυτό το είδος σχέσης, όπως χρειάστηκαν τότε οι ΗΠΑ και οι σοβιετικοί. Συνεπώς μια τακτική σχέση με τις ΗΠΑ αναπτύχθηκε εναντίον του ISIS «. Με άλλα λόγια, τα αμοιβαία και αλληλεπικαλυπτόμενα συμφέροντα οδήγησαν τα δύο μέρη να συνεργαστούν μεταξύ τους, ακόμη και αν οι ιδεολογικές προοπτικές τους είναι σημαντικά διαφορετικές, όπως και η ΕΣΣΔ και οι δυτικές δυνάμεις – ενωμένοι ενάντια στην απειλή της ναζιστικής Γερμανίας, παρά τα καπιταλιστικά και σοσιαλιστικά συστήματα ήταν τελικά ασυμβίβαστες, σε ασυμφωνία.

Ο Altun επισημαίνει επίσης ότι το KCK έχει επίγνωση του γεγονότος ότι, πιστά στη φύση των Ηνωμένων Πολιτειών σε όλες τις παραπάνω παρεμβάσεις σε ολόκληρο τον κόσμο, η Ουάσιγκτον έπαιξε ρόλο στην διάδοση των σαλαφιστικών ομάδων όπως η al-Nusra και το ισλαμικό Κράτος στη Συρία και το Ιράκ. Εξάλλου, η σταθεροποίηση του αμερικανικού change καθεστώτος σε σχέση με τη Συρία έχει τεκμηριωθεί άριστα εδώ και δεκαετίες. Αν και η συριακή κυβέρνηση του Μπάαθ συμμετείχε σε ένα ορισμένο επίπεδο στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που υποστήριξαν οι ΗΠΑ και έχει προχωρήσει προς την κατεύθυνση των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων στην εποχή του Μπασάρ αλ-Άσαντ, το αμερικανικό establishment συνέχισε να βλέπει τη Συρία ως παράδειγμα ανεξαρτησίας και οικονομικού εθνικισμού. Αυτό είναι απαράδεκτο για το Πεντάγωνο όπως ήταν και οι εθνικιστικές κυβερνήσεις του Ιράκ υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν και στη Λιβύη υπό τον Μουαμάρ Καντάφι. Ο Altun έχει επίγνωση του γεγονότος ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τροφοδοτήσει και χρηματοδοτήσει αντιδραστικές δυνάμεις στην αποστολή αυτή, λέγοντας ότι όταν ξεκίνησε η μάχη για την Kobane, η υποστήριξη στις σαλαφιστικές ομάδες δεν προέρχονταν μόνο από την Τουρκία, αλλά και «άλλες δυνάμεις, ιδιαίτερα οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, υποστήριξαν αυτές τις ομάδες». Δηλώνει ότι μόνο λόγω της μαζικής διεθνούς πίεσης οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν τελικά να παρέμβουν και να βοηθήσουν τις YPG και YPJ να εμποδίσουν το ισλαμικό Κράτος να φτάσει στα σύνορα της Τουρκίας στη Kobane.

Σε όσους παρακολουθούσαν ενώ η κυβέρνηση Ομπάμα είχε σχεδόν παρέμβει στη Συρία τον Σεπτέμβριο του 2013 για να βομβαρδίσει τις θέσεις της συριακής κυβέρνησης, μόνο έχοντας βομβαρδιστεί από διαμαρτυρίες τόσο στους δρόμους όσο και στο Κογκρέσο από όσους ήθελαν να μάθουν εάν αυτό ισοδυναμεί με υποστήριξη προς την al-Nusra και το ισλαμικό Κράτος, η επέμβαση των ΗΠΑ στη Συρία σε ένα πεδίο «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία» στα τέλη του 2014 βρωμούσε υποκρισίας.

Ατυχώς, μεγάλο μέρος της αριστεράς που υποστήριξε την κουρδική αντίσταση στο Κομπάνι δεν μπορεί πλέον να προχωρήσει ώστε να συνεχίσει την αλληλεγγύη της με τις YPG και τις YPJ. Η αντίσταση δεν ήταν πλέον «καθαρή», αλλά μολύνθηκε από μια σχέση με τις δυνάμεις της αυτοκρατορίας. Για τις αγέλες των πολεμιστών των πληκτρολογίων μέσα στην άνεση των δυτικών καφετεριών τους, οι «κόκκινοι κούρδοι» είχαν πλέον μετατραπεί σε στρατιώτες-υποχείρια για τη βαλκανιοποίηση της Συρίας και της περιοχής. Δεν υπήρχε καμία διάκριση μεταξύ των YPG και του αντιδραστικού κλαν του Barzani στο βόρειο Ιράκ – και οι δύο ήταν μέρος μιας ιμπεριαλιστικής επίθεσης που υποστήριζε ο σιωνισμός, παρόλο που οι YPG δεν είχαν καμία πρόθεση να αγωνιστούν ενάντια στις δυνάμεις του συριακού κράτους – παρά τις περιστασιακές αψιμαχίες με τον Συριακό Αραβικό Στρατό.

Η μανία των ΗΠΑ για την αφιέρωση της νίκης της Raqqa στον Ocalan

Καθώς η χαρά για τη νίκη στη Raqqa συνεχίστηκε τις ημέρες μετά τη δήλωση της απελευθέρωσής της, οι YPG και οι YPJ ανακοίνωσαν ότι αυτό το ιστορικό επίτευγμα θα ήταν αφιερωμένο στον αρχηγό τους Abdullah Ocalan. Τα τμήματα των μέσων ενημέρωσης και των δύο οργανώσεων παρήγαγαν βίντεο στα οποία οι μαχητές μιλούσαν πολύ και με πάθος για το σημαντικό ρόλο του «Serok Apo» (Leader Ocalan) που τους ενέπνευσε να κερδίσουν όχι μόνο στη Raqqa, αλλά και στις μάχες τα προηγούμενα χρόνια σε όλη τη βόρεια Συρία. Η θέα ενός τεράστιου πανό στην κεντρική πλατεία της πόλης θεωρήθηκε από μερικούς άραβες εθνικιστές ως απόδειξη της «κουρδικής αποικιοκρατίας», παρά το γεγονός ότι τα γραπτά του Οτσαλάν και το σχέδιο της Rojava έχουν απομακρυνθεί από τον εθνικιστικό λόγο υπέρ μιας κοινωνίας πολυεθνικής στην οποία η συνεργασία μεταξύ κούρδων, αράβων, ασσυρίων, τουρκομάνων και άλλων εθνών είναι θεμελιώδης.

Η εκστρατεία για να κρατηθεί ο Οτσαλάν ως σύμβολο του κινήματος και η νίκη στη Raqqa που παρουσιάζονταν στον κόσμο ήταν στρατηγικά σημαντική. Ήταν απλά να κάνουν γνωστό στις Ηνωμένες Πολιτείες ότι οι πεποιθήσεις του κινήματος δεν πρόκειται ποτέ να διακυβευτούν. Λίγες μέρες αργότερα, ο εκπρόσωπος του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας, maggior Adrian Rankine-Galloway, δήλωσε στην Global Post: «Καταδικάζουμε την επίδειξη του ηγέτη του PKK και του ιδρυτή του Abdullah Ocalan κατά την απελευθέρωση της Raqqa. Οι ΗΠΑ συνεχίζουν να υποστηρίζουν τη σύμμαχο τους στο ΝΑΤΟ, την Τουρκία, στην πολυετή πάλη της κατά του ΡΚΚ και αναγνωρίζουν την απώλεια ανθρώπινων ζωών που υπέφερε η Τουρκία σε αυτή τη σύγκρουση ».

Αυτό για άλλη μια φορά αποκαλύπτει το βαθύ επίπεδο των εντάσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη στην επισφαλή συμμαχία και το γεγονός ότι, παρά τις αντιρρήσεις της Τουρκίας για την προμήθεια αμερικανικών όπλων στις SDF, οι αμερικανοί ποτέ δεν ενδιαφέρονταν να σημειώσουν μια ξεκάθαρη ρήξη με το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία παραμένουν βασικά στην ίδια ομάδα, οι διαφορές μεταξύ του Πενταγώνου και του Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος είναι πολύ σημαντικές για τη δημιουργία μακροπρόθεσμης συνεργασίας.

Το στέλεχος του KCK Altun ανέφερε σχετικά με τις εντάσεις αυτές στη συνέντευξή του στην αγγλική ANF, δηλώνοντας ότι «Ο αγώνας της κουρδικής επανάστασης στη Rojava βασίζεται στην ελευθερία και την ισότητα σε σοσιαλιστική βάση. Είναι η έκφραση μιας πολιτικής πορείας που έχει αναπτυχθεί με βάση την αδελφοσύνη και την ενότητα των λαών. Από την άλλη πλευρά, οι ιμπεριαλιστές αγωνίζονται να επιβάλουν την ηγεμονία τους στη Μέση Ανατολή … Αυτή δεν είναι μια σχέση στην οποία οι πλευρές υποστηρίζουν η μια την άλλη αλλά βρίσκονται σε συνεχή σύγκρουση. » Οι λέξεις αυτές μοιάζουν όπως αυτές του ηγέτη μιας δύναμης αγαιλέων που ακολουθεί τυφλά τις εντολές του κουκλοπαίκτη, θέλοντας να ικανοποιήσει τις ανάγκες της ιστορικής αποστολής αυτού του τελευταίου και να απορρίψει τις δικές του.

Ο Altun αναφέρει για άλλη μια φορά το παράδειγμα της δυτικο-σοβιετικής συνεργασίας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, δηλώνοντας ότι «Η συμμαχία που αναπτύχθηκε κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μια αντιφασιστική θέση που προέκυψε από το σημείο τομής της εθνικής άμυνας της Σοβιετικής Ένωσης που δέχονταν έντονες επιθέσεις και των συμφερόντων άλλων αντιφασιστικών δυνάμεων. Η συμφωνία αυτή παρέμεινε σε ισχύ όσο συνεχίζονταν οι φασιστικές επιθέσεις. Αφότου όμως νικήθηκε ο φασισμός, όλα τα μέρη επέστρεψαν στις πολιτικές τους θέσεις και συνέχισαν τις αντίστοιχες ιδεολογικο-πολιτικές πορείες τους ».

Για όσο διάστημα η συνεργασία μεταξύ Κουρδικού Απελευθερωτικού Κινήματος και Ηνωμένων Πολιτειών συνεχίζεται, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι YPG και οι YPJ δεν θα παραιτηθούν ποτέ από τις ιδεολογικές πεποιθήσεις τους. Θα ήταν η προδιάθεση μιας θεαματικής φαντασιοπληξίας και μνημειώδους ψευδαίσθησης για την Ουάσινγκτον να πιστεύει ότι οι βασικές ιδέες ενός 40ετούς απελευθερωτικού κινήματος, γραμμένες με το αίμα δεκάδων χιλιάδων μαρτύρων, θα μπορούσαν να εξαλειφθούν λόγω των απαιτήσεων της αμερικανικής αυτοκρατορικής αλαζονείας. Μιλώντας στο Ίδρυμα Aspen τον ιούλιο, ο Raymond «Tony» Thomas, Αρχηγός της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ, δήλωσε ξεκάθαρα στους κούρδους μαχητές στη Συρία, «δεν μπορείτε να κρατάτε σφιχτά τον Οτσαλάν». Ίσως ακριβώς ο Julian Assange των WikiLeaks το είπε με τον καλύτερο τρόπο, όταν απάντησε λέγοντας: «Ποιος είναι αυτός ο # Οcalan που ο αμερικανικός στρατός λέει ότι οι κούρδοι δεν μπορούν να τον κρατήσουν σφιχτά; Είναι ο Μαντέλα τους. Είναι πιο πιθανό οι ΗΠΑ να εγκαταλείψουν τον George Washington».

Ένα προειδοποιητικό σήμα;

Οι Κούρδοι λένε ότι οι μόνοι τους φίλοι είναι τα βουνά. Έχουν χρησιμοποιηθεί και περιθωριοποιήθηκαν από κατοχικές και αποικιοκρατικές δυνάμεις εδώ και δεκαετίες, για αιώνες αντιθέτως. Ο διαχωρισμός της ιστορικής πατρίδας τους σε τέσσερα εθνικά κράτη πριν από περίπου εκατό χρόνια είναι μόνο η τελευταία έκδοση μιας ιστορίας υποταγής. Θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι το κίνημα δεν καταλαβαίνει ότι σε κάποια στιγμή μετά την ήττα του ισλαμικού Κράτους, αυτή η κατάσταση της ύπαρξης «χωρίς φίλους» θα μπορούσε πάλι να είναι μια πολύ αληθινή προοπτική.

Η σύνταξη μιας αλλαγής στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι των δημοκρατικών δυνάμεων της Συρίας (SDF) – ή τουλάχιστον των YPG και των YPJ – θα μπορούσε ήδη να αποτελεί προειδοποιητικό σημάδι. Στις 13 Νοεμβρίου, σχεδόν ένα μήνα μετά την κήρυξη της απελευθέρωσης της Raqqa και πολύ καιρό μετά που οι Αμερικανοί είχαν ήδη αντιδράσει οργισμένα στην αφιέρωση τους στον Ocalan, το BBC δημοσίευσε μια φερόμενη αναπαράσταση με τίτλο «Το βρώμικο μυστικό της Raqqa». Από μόνη της η ιστορία δεν ήταν καθόλου βρώμικη, δεν ήταν μυστικό. Το θεμελιώδες αξίωμα της ήταν ότι υπήρξε συμφωνία μεταξύ των SDF και του ισλαμικού Κράτους για να δουν την εκκένωση εκατοντάδων από αυτούς τους φασίστες μαχητές από την πόλη. Αυτό είχε ήδη δημοσιευτεί από δεκάδες επικοινωνιακά κανάλια στα αγγλικά τις ημέρες που ακολούθησαν τη δημόσια ανακοίνωσή της από τις SDF. Μήπως υπάρχουν κυνικά κίνητρα για την ανασυσκευασία μιας παλιάς ιστορίας όπως η ενοχλητική «έρευνα» για να φανούν «βρώμικες» οι SDF;

Ο διεθνής με τις YPJ, Kimmie Taylor, ο οποίος έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες εκστρατείες με τους συντρόφους του κούρδους, συμπεριλαμβανομένης της Μεγάλης Μάχης για την Raqqa, δήλωσε σχετικά με το ρεπορτάζ ότι στερείται αξιοπιστίας, αποτελούμενο από «συνεντεύξεις με οδηγούς και λαθρεμπόρους που ανησυχούν μόνο για το χρήμα. Σε άλλες ειδήσεις, χιλιάδες και χιλιάδες μαχητές YPG και SDF έχουν μείνει μόνοι τους για έξι χρόνια, πεθαίνουν για να σώσουν την ανθρωπότητα από το ISIS. Είναι παράξενο τώρα, αφού έχουμε νικήσει εκ των πραγμάτων το ISIS, τα ΜΜΕ και η δύση αρχίζουν να στρέφονται εναντίον μας. Σκεφτείτε το για ένα λεπτό».

Ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί στη συνέχεια, δεν έχει σημασία, το κουρδικό κίνημα θα συνεχίσει να αγωνίζεται για τις ίδιες αρχές του σοσιαλισμού, της ισότητας των φύλων, της πολυεθνικής ενότητας και της οικολογικής κοινωνίας. Κατείχε αυτές τις θέσεις πολύ πριν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να προσφέρουν την αβέβαιη υποστήριξή τους και θα συνεχίσουν να τις κρατούν για πολύ καιρό μετά το τέλος αυτής της στρατιωτικής βοήθειας. Η παγκόσμια αριστερά οφείλει στα κινήματα της την κατανόησή της φύσης αυτής της σχέσης, και να συνειδητοποιήσει ότι οι σύγχρονοι επαναστάτες, όπως ο Mehmet Aksoy των οποίων το αίμα τρέφει τώρα το έδαφος της Raqqa έχουν πεθάνει για ένα καλύτερο μέλλον, πιο φωτεινό για όλη την ανθρωπότητα, όχι για τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού.

Πάρθηκε από το The Region.orgThe Region.org

https://www.infoaut.org/approfondimenti/gli-anti-imperialisti-devono-comprendere-la-relazione-tra-sdf-e-stati-uniti