μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Ενθυμούμενοι τον Orso, του Agit Berneri ιταλού μαχόμενου με τις YPG

Όταν εμφανίστηκε η είδηση ενός άλλου διεθνούς εθελοντή που σκοτώθηκε στην Ροζάβα η πρώτη μου αντίδραση ήταν σύγχυσης. Το άρθρο ανέφερε ότι επρόκειτο για έναν τοσκάνο και έδινε το όνομα του Lorenzo Orsetti. Το στομάχι μου σφίχτηκε σαν από τανάλια, αλλά μια φωνή μέσα μου επαναλάμβανε ότι ίσως ήταν κάποιος άλλος, όχι ο σύντροφος που είχα γνωρίσει μόνο ως Orso Dellatullo ή heval Tekoşer. Συνέχισα ξεροκέφαλα να πιστεύω ότι ήταν μια παράξενη σύμπτωση, ότι επρόκειτο για έναν ιταλό σύντροφο για τον οποίο για κάποιο λόγο δεν είχα ακούσει να μιλούν ποτέ. Μέχρι να δω την φωτογραφία του σακατεμένου του σώματος, που εκτίθονταν ξεδιάντροπα από τους τζιχαντιστές ως τρόπαιο. Μόνο τότε συνειδητοποίησα ότι μια άλλη ιστορία τελείωσε, ότι η στιγμή του πένθους και του θυμού είχε επιστρέψει, τώρα ακριβώς που το μυαλό είχε ήδη πετάξει στους εορτασμούς για το γεγονός πως πλησίαζε η στιγμή που η τελευταία λωρίδα γης θα αποσπώνταν από το ισλαμικό κράτος.
Εγώ και ο Orso δεν γνωριζόμασταν καλά. Κατά τη διάρκεια όλης της παραμονής μου στη Ροζάβα συναντηθήκαμε μόνο μια χούφτα φορές, όταν για κάποιο λόγο ή έναν άλλο περνούσε από τον τομέα όπου βρισκόμουν. Απ’ όταν μας γνώρισαν είχε γίνει πολύ ευχάριστο να ακούω τη φωνή του από μακριά. Μια επίσκεψη του Orso σήμαινε νέα έξω από τον δικό μας μικρό αυτάρκη κόσμο και κάπως κλειστοφοβικό, σήμαινε ότι μπορούσαμε να μιλάμε στα ιταλικά – στην τοσκάνικη διάλεκτο!                                                Όποιος έχει βρεθεί ακόμη και για λίγο μακριά από το σπίτι, μιλώντας σε άλλη γλώσσα, ξέρει τι ευχαρίστηση είναι να συναντάς κάποιον που έχει μεγαλώσει λίγα μόνο μίλια μακριά σου. Αυτός που σε άλλες περιπτώσεις θα ήταν ένας ξένος αμέσως γίνεται φίλος και άνθρωπος εμπιστοσύνης.                                                                                                              Και ενώ εμείς ήμασταν σχεδόν πάντα τσαντισμένοι, έτοιμοι να ξεχνάμε τη γενική εικόνα πνιγμένοι από τις μικρές διαμάχες που δηλητηριάζουν τη ζωή κάθε μικρής κοινότητας, εγώ τον έβλεπα πάντα σε καλή διάθεση, με το ηθικό υψηλό όπως λέμε, πάντα προσπαθώντας να σταλεί οπουδήποτε επρόκειτο να καταστεί χρήσιμος, πάντα έτοιμος να πολεμήσει. Και σίγουρα ο Orso ήταν αυτό, ένας μαχητής. Ενώ εγώ και πολλοί άλλοι διεθνείς, μετά από κάποιον μήνα στη Συρία, μοιάζαμε να έχουμε καταναλωθεί, δίχως υπομονή και μες τα παράπονα, ο Orso φαίνονταν να βγαίνει δυνατότερος μετά από περισσότερο ενός χρόνου δύσκολης ζωής και μετά από πολλές βάρδιες στο μέτωπο – συμπεριλαμβανομένης της αλεθομηχανής της Afrin – σαν να αντλούσε τη δύναμη του απευθείας από το νόημα εκείνου που έκτιζε.
Από πολιτική άποψη ο Orso μου φάνηκε ένας από εκείνους τους καθαρούς Αναρχικούς, όχι ιδεολογικούς αναρχικούς, που προσέγγισαν την πολιτική δυνατοί μιας αυθόρμητης αντιπάθειας για την εξουσία, σε πείσμα των μικρών και μεγάλων δεκανέων που καθιστούν τόσο άθλια τη ζωή ανδρών και γυναικών.
Τώρα που ο Όρσο είναι νεκρός όλοι τρέχουμε να κάνουμε κάτι για τη μνήμη του, για το σημάδι που άφησε. Στον πόνο της απώλειας ενός φίλου προστίθεται η αγανάκτηση για όσους προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν το όνομά του για να προωθήσουν την άθλια ατζέντα τους. Αλλά αυτό για το οποίο πέθανε ο Orso είναι εκεί, για εκείνους που θέλουν να το δουν. Η φιλοδοξία για ένα πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο σύστημα. Η πραγματικότητα ενός λαού που παίρνει το πεπρωμένο στα χέρια του, φτιάχνει την δική του ιστορία, απελευθερώνοντας εκείνους που μέχρι χθες ήταν, ακόμη και κυριολεκτικά, στις αλυσίδες.
Η μάχη που ο Όρσο αγωνίστηκε δεν τελείωσε. Κάτω από κάθε άρθρο που δημοσιεύεται από τα τουρκικά ΜΜΕ για να δώσει τα νέα για το θάνατό του μαζεύονται άσεμνα εορταστικά σχόλια, φρικτά αστεία και κατάρες πλήθος. Στον ισλαμικό φασισμό και στον τουρκικό υπερεθνικισμό είναι πιο ενοχλητικός ένας νεκρός ιταλός απ’ όλους τους τζιχαντιστές που εξακολουθούν να αγωνίζονται στο όνομα ενός εφιάλτη κυριαρχίας και καταπίεσης.
Με ανακουφίζει να ξέρω ότι ο Όρσο ήταν ευτυχισμένος στη Ροζάβα. Όταν, εξαντλημένος και απογοητευμένος, του είπα ότι θα επέστρεφα στην Ιταλία σύντομα μου είπε ότι θα του ήταν πάρα πολύ βαρύ να επιστρέψει σε μια τόσο σκοτεινή, θυμωμένη χώρα. Πιστεύω ότι θα επέστρεφε μια μέρα κι αυτός, αλλά ήξερε ότι ήταν ακόμα χρήσιμος εκεί που βρίσκονταν.
Το χώμα να είναι ελαφρύ για σένα heval. Τώρα που έχεις φύγει εναπόκειται σε εμάς να πάρουμε τη σκυτάλη, για να φτάσουμε μέχρι την αξία του αντίτιμου που πλήρωσες.
[Agit Berneri]
Foto του Agit που τραβήχτηκαν στη Rojava το 2018
διεθνισμός, internazionalismo

Η Εισαγγελία του Τορίνο ενάντια στους μαχόμενους στην Rojava

Ένα αντιδραστικό Κράτος φαίνεται από κάποια συγκεκριμένα πράγματα

Μόλις λίγες μέρες έχουν περάσει από το θάνατο στην μάχη του Lorenzo «Tekoser» Orsetti στη Συρία, μαζί με τις κουρδικές δυνάμεις που καταλήγουν να καταστρέψουν το Isis. Και για μια ακόμη φορά οι φωνές του establishment είχαν σε κάποιο βαθμό μοιραστεί τον πόνο της οικογένειας, αν όχι εκείνο των πολλών συντρόφων που τον είχαν γνωρίσει.

Ωστόσο φαίνεται ότι στην Εισαγγελία του Τορίνο δεν άρεσε πάρα πολύ αυτός ο σεβασμός, παρόλο που σταμάτησε για μια στιγμή για να αποφύγει να εμφανιστεί «υπερβολική». Τη Δευτέρα πραγματοποιήθηκε η ακρόαση κατά την οποία η εισαγγελική αρχή – εκπροσωπούμενη από την εισαγγελέα Manuela Pedrotta – ζήτησε την «ειδική επιτήρηση» για πέντε συντρόφους που είχαν προηγηθεί του «Orso» στην εμπειρία με τις Ypg.

Το κατηγορητήριο της εισαγγελέα είχε στιγμές καθαρής αντιδραστικής ιδεολογίας: «Δεν πιστεύω ότι πήγαν στη Συρία για να σώσουν την κοινωνία μας από μια τρομοκρατική απειλή. Ένας από αυτούς έγραψε ότι «μετά το ISIS ο εχθρός νούμερο ένα είναι η καπιταλιστική κοινωνία». Αυτοί θέλουν να συνεχίσουν τον αγώνα στην Ιταλία ».

Η υποτιθέμενη επιβεβαίωση της επικινδυνότητας τους, σύμφωνα πάντα με την γνώμη της δικαστή, βρίσκεται στο ότι κάποιοι από αυτούς είχαν σχέση με το κίνημα No Tav. »[οι πέντε] είναι υπεύθυνοι για βίαιες συμπεριφορές εναντίον των δυνάμεων της τάξης με ευκαιρία διαδηλώσεων εναντίον του Tav, τις πολιτικές κατά της μετανάστευσης, τους πολιτικούς αντιπάλους στο πανεπιστήμιο «.

Έτσι, ακολουθώντας έναν συλλογισμό που δεν ήταν τυπικά ρητός (και νομικά παράλογος), οι πέντε θα ήταν «επικίνδυνοι» επειδή θα πρέπει να πήγαν να πολεμήσουν στην Ροζάβα μόνο για να μάθουν πώς να το κάνουν και να είναι σε θέση να «κάνουν την επανάσταση» στην Ιταλία.

Δεν θα σταθούμε εδώ για να υπενθυμίσουμε σε έναν εισαγγελέα ότι η «στρατιωτική εκπαίδευση» – η φάση κατά την οποία μαθαίνει κάποιος να χειρίζεται τα όπλα και να κινείται σύμφωνα με τους κανόνες του πολέμου – γίνεται σε ασφαλείς συνθήκες, πρακτικά χωρίς κίνδυνο, όπως συμβαίνει στην περίπτωση προ-αγωνιστικής αθλητικής προπόνησης. Ενώ η μάχη σε πραγματικές συνθήκες εναντίον ενός εχθρού που σε πυροβολεί φέρει τον υψηλό κίνδυνο του θανάτου.

Επομένως, είναι προφανώς αβάσιμη – και ακριβώς σε στρατιωτικό επίπεδο – η ιδέα ότι κάποιος πηγαίνει να πολεμήσει στ’ αλήθεια μόνο για να «μάθει» πώς να το κάνει και να το προτείνει επίσης αλλού … Ίσως εάν οι ίδιοι εισαγγελείς ασχολούνταν με τους ιταλούς φασίστες που πηγαίνουν να εκπαιδευτούν στην Ουκρανία θα έφταναν λίγο κοντύτερα σε ένα αδίκημα όπως αυτό που υποθέτουν.

Οι σύντροφοι Paolo Andolina, Jacopo Bindi, Davide Grasso, Fabrizio Maniero και Μαρία Edgarda Marcucci, αντιθέτως, ανέλαβαν τους κινδύνους τους και ευτυχώς επέστρεψαν στη χώρα τους, προφανώς διατηρώντας τις πολιτικές τους απόψεις, αντίθετα με όσα συνέβησαν για την «Orso» και τον Giovanni Francesco Asperti («Hiwa Bosco»).

Η απόφαση θα βγει σε 90 ημέρες, χρόνος που στο δικαστήριο θα πρέπει να μοιάζει επαρκής για να πέσει η οριστική επικοινωνιακή σιωπή σχετικά με την υπόθεση του «Orso» και να καταστήσει έτσι λιγότερο «δυσάρεστο-αντιπαθητικό» το μέτρο που ζήτησε η Εισαγγελία.

Γεγονός όμως είναι ότι, με τον τρόπο αυτό, η Εισαγγελία του Τορίνο συνοψίζει μια σαφή θέση του ιταλικού Κράτους σχετικά με τους μαχόμενους για την αυτοδιάθεση και την ελευθερία των λαών: θα θεωρηθείτε καλοί άνθρωποι μόνο αν επιστρέψετε νεκροί.

Καλό θα είναι να το θυμόμαστε αυτό…

 – © Αναπαραγωγή δυνατή κατόπιν σαφούς συναίνεσης της σύνταξης του CONTROPIANO

Τελευταία μετατροπή: STAMPA

http://contropiano.org/altro/2019/03/28/la-procura-di-torino-contro-i-combattenti-in-rojava-0113895
διεθνισμός, internazionalismo

Έπεσε το τελευταίο προπύργιο του Isis. Σημαία SDF υψωμένη στη Baghouz εορτάζει τη νίκη επί του Ισλαμικού Κράτους.

Bandiera SDF piantata a Baghouz celebra la vittoria sullo Stato Islamico.

Στο πλαίσιο της τελικής επιχείρησης για να θέσουν τέλος στην τρομοκρατία, οι δημοκρατικές συριακές Δυνάμεις (SDF) απελευθέρωσαν την Baghouz, την τελευταία περιοχή που καταλάμβανε το ISIS στη Συρία, τερματίζοντας τη στρατιωτική παρουσία της τρομοκρατικής οργάνωσης στη χώρα.

Στις 21 μαρτίου, μετά την ανακοίνωση πως η περιοχή της Baghouz εκκαθαρίστηκε από το ISIS ενώ η έρευνα και το χτένισμα συνεχίζονταν, η SDF έστησε τη σημαία τους ως ένδειξη νίκης επί του ISIS κατά τη διάρκεια τελετής που πραγματοποιήθηκε το σάββατο.

Ένας αριθμός διοικητών του SDF, μεταξύ των οποίων ο διοικητής της εκστρατείας Çiya Fırat, καθώς και εκπρόσωπος τύπου και μαχητές SDF συμμετείχαν στην τελετή καθώς η σημαία SDF τοποθετήθηκε στη Baghouz, το τελευταίο σημείο στα σύνορα μεταξύ Ιράκ και Συρίας.

Σε μια σύντομη ομιλία στη διάρκεια της τελετής, ο διοικητής της SDF Çiya Fırat γιόρτασε την ιστορική νίκη επί του ISIS για τους μαχητές και τον λαό της περιοχής, λέγοντας: «Σήμερα ολοκληρώσαμε την εκστρατεία μας απελευθερώνοντας την Baghouz, την τελευταία περιοχή που παρέμενε στα χέρια του ISIS. Αφιερώνουμε αυτή τη νίκη στους κουρδικούς, αραβικούς και συριακούς λαούς και σε όλους τους λαούς της περιοχής και του κόσμου. Δηλώνουμε την εδαφική ήττα του ISIS και την οριστικοποίηση της εκστρατείας μας.

Η τελική επιχείρηση στην Baghouz ξεκίνησε στις 9 φεβρουαρίου μετά την απελευθέρωση της περιοχής της al-Sousse από το ISIS.

Με την ήττα του ISIS στη Baghouz, όλα τα εδάφη που είχε καταλάβει η τρομοκρατική οργάνωση έχουν επιστρέψει ελεύθερα.

Το ISIS μπόρεσε πολύ εύκολα να καταλάβει τον Μοσούλη χωρίς να διεξάγει μάχη τον Ιούνιο του 2014 πριν ανακοινώσει το «Χαλιφάτο» του και άρχισε να σημειώνει πρόοδο σε ένα τεράστιο έδαφος που εκτείνεται από το Ιράκ στη Συρία διαπράττοντας βάναυσα εγκλήματα και πράξεις μεγάλης αγριότητας.

Στο πλαίσιο της κατοχής, η τρομοκρατική οργάνωση στράφηκε αρχικά στη Maxmur και Sinjar. Στις 3 αυγούστου 2014, το ISIS διενήργησε μια γενοκτονική επίθεση εναντίον της Sinjar, της γης της αρχαίας κουρδικής κοινότητας yazida, που προκάλεσε τη σφαγή χιλιάδων ανθρώπων, που απήχθησαν και υποδουλώθηκαν στα χέρια βάναυσων συμμοριών.

Η ιστορική αντίσταση της Kobane έβαλε τέλος στην προώθηση του ISIS. Η τρομοκρατική οργάνωση υπέστη πτώση με τη νίκη της Kobanê και υπέστη μια πλήρη εξολόθρευση στις 21 μαρτίου, κατά τη γιορτή του Newroz, το 2019.

Πηγή: ANF

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/03/23/cade-lultima-roccaforte-dellisis-bandiera-sdf-piantata-a-baghouz-celebra-la-vittoria-sullo-stato-islamico/?wref=pil

διεθνισμός, internazionalismo

Ciao Orso, γεια σου – Ανακοίνωση Ιταλών Μαχητών* YPG-YPJ

MEDIO ORIENTE ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ, PRIMO PIANO ΠΡΩΤΟ ΠΛΑΝΟ

Ciao Orso – Comunicato Combattenti Italian* YPG-YPJ

19 Μαρτ , 2019

Ciao Orso – Comunicato Combattenti Italian* YPG-YPJ

Ο Lorenzo, Heval Tekosher έπεσε στη μάχη. Το Ισλαμικό Κράτος, πλέον ηττημένο, σε μια από τις τελευταίες εφόδους του επιτέθηκε και σκότωσε μια ομάδα μαχητών, μεταξύ των μαρτύρων αυτής της ενέδρας υπάρχει και Αυτός.

Η συμμετοχή του στις Ypg και στις συριακές δημοκρατικές Δυνάμεις υπαγορεύθηκε από την επιθυμία να υπερασπιστεί την κουρδική και αραβική επανάσταση η οποία σήμερα βρίσκει έκφραση στη δημοκρατική Ομοσπονδία της βόρειας Συρίας και στις κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές αλλαγές και ράτσας που θέλησε να υπερασπιστεί, πεπεισμένος ότι η ανθρωπότητα αξίζει κάτι καλύτερο από την καπιταλιστική κοινωνία στην οποία μεγάλωσε και της οποίας δεν υπέμεινε ποτέ τις δυναμικές του αποκλεισμού και της εκμετάλλευσης.

Ο Lorenzo είχε φύγει για τη Συρία το φθινόπωρο του 2017 αποφασισμένος να δώσει τη συμβολή του στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους. Η δική του ήταν μια δύσκολη επιλογή, παρμένη μέσα στην πλήρη επίγνωση των κινδύνων που συνεπάγονταν. Μια επιλογή υπαγορευμένη από τη βαθιά πεποίθηση και συνέπεια προς τις αξίες που καθοδήγησαν τη ζωή του: ελευθερία, ισότητα και δικαιοσύνη.

Ο Heval Tekosher απέδειξε την αξία του ως μαχητής συμμετέχοντας σε πολυάριθμες μάχες: από τον ιανουάριο του 2018 όταν ο Τουρκικός στρατός μαζί με τζιχαντιστικές συμμορίες άρχισε την εισβολή της Afrin, πήρε μέρος στην υπεράσπισή της, μέτωπο στο οποίο παρέμεινε μέχρι την ημέρα της απόσυρσης των στρατευμάτων. Όταν επέστρεψε ζήτησε να σταλεί εκ νέου πίσω στο μέτωπο ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος, τους τελευταίους μήνες συμμετείχε στην προώθηση των συριακών δημοκρατικών δυνάμεων μέχρι την Baghoz, μαχόμενος μέχρι την ημέρα που έπεσε.

Είναι καθήκον μας σήμερα να τιμήσουμε τη ζωή του Lorenzo, που δαπανήθηκε στο πλευρό των καταπιεσμένων, αφιερωμένος στον αλτρουισμό, ένα παράδειγμα θάρρους και ειλικρίνειας. Είναι ευθύνη μας να ακολουθήσουμε το μονοπάτι που πήρε και να τοποθετούμαστε καθημερινά στην Ιταλία, στη Συρία και σε όλο τον κόσμο, από την πλευρά των αξιών για τις οποίες ο Lorenzo αγωνίστηκε και να διατηρήσουμε τη μνήμη του ζώντας τα ιδανικά του.

ŞEHÎD NAMIRIN – I MARTIRI NON MUOIONO ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ

Combattenti Italian* YPG-YPJ Ιταλοί μαχητές

Ακολουθεί η επιστολή που άφησε ο  Heval Tekoşer

Γεια σας, αν διαβάζετε αυτό το μήνυμα είναι ένα σημάδι ότι δεν είμαι πια σε αυτόν τον κόσμο. Λοιπόν, μην θλίβεστε περισσότερο απ’ ότι πρέπει, αυτό θα ήθελα, δεν μετανιώνω για τίποτα, πέθανα κάνοντας αυτό που νόμιζα ότι ήταν σωστό, υπερασπιζόμενος τους πιο αδύναμους, και παραμένοντας πιστός στα ιδανικά της δικαιοσύνης, της ισότητας και της ελευθερίας.
Έτσι, παρά την πρόωρη αυτή αναχώρηση, η ζωή μου εξακολουθεί να είναι μια επιτυχία, και είμαι σχεδόν βέβαιος ότι έφυγα με ένα χαμόγελο στα χείλη μου. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι καλύτερο.
Σας εύχομαι το καλύτερο δυνατό, και ελπίζω ότι κι εσείς μια μέρα (εάν δεν το έχετε κάνει ήδη) να αποφασίσετε να δώσετε τη ζωή σας για τον διπλανό,, επειδή αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε τον κόσμο.
Μόνο νικώντας τον ατομικισμό και τον εγωισμό σε κάθε έναν από εμάς μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.
Αυτοί είναι δύσκολοι καιροί, το ξέρω, αλλά μην παραδίδεστε στην παραίτηση, μην εγκαταλείπετε την ελπίδα, ποτέ!
Ούτε για μια στιγμή.
Ακόμη και όταν όλα φαίνονται χαμένα, και τα κακά που πλήττουν τον άνθρωπο και τη γη φαίνονται ανυπέρβλητα, προσπαθήστε να βρείτε τη δύναμη, και να την εμφυσήσετε στους συντρόφους σας.
Είναι ακριβώς στις σκοτεινότερες στιγμές που το φως σας χρησιμεύει.
Και να θυμάστε πάντα πως “κάθε καταιγίδα ξεκινά με μιαν μοναδική σταγόνα”. Ψάξτε να είστε εσείς εκείνη η σταγόνα.
Σας αγαπώ όλους, ελπίζω να μάθετε από αυτά τα λόγια, να τα φυλάξετε σαν θησαυρό.
Serkeftin!

Orso,
Tekoser,
Lorenzo.

“Ciao, se state leggendo questo messaggio è segno che non sono più a questo mondo.

Beh non rattristatevi più di tanto, mi sta bene così; non ho rimpianti, sono morto facendo quello che ritenevo più giusto, difendendo i più deboli e rimanendo fedele ai miei ideali di giustizia, uguaglianza e libertà. Quindi nonostante questa prematura dipartita, la mia vita resta comunque un successo e sono quasi certo che me ne sono andato con il sorriso sulle labbra. Non avrei potuto chiedere di meglio.

Vi auguro tutto il bene possibile e spero che anche voi un giorno (se non l’avete già fatto) decidiate di dare la vita per il prossimo, perché solo così si cambia il mondo. Solo sconfiggendo l’individualismo e l’egoismo in ciascuno di noi si può fare la differenza. Sono tempi difficili, lo so, ma non cedete alla rassegnazione, non abbandonate la speranza; mai! Neppure un attimo.

Anche quando tutto sembra perduto, e i mali che affliggono l’uomo e la terra sembrano insormontabili, cercate di trovare la forza, di infonderla nei vostri compagni.

È proprio nei momenti più bui che la vostra luce serve.

E ricordate sempre che ‘ogni tempesta comincia con una singola goccia’. Cercate di essere voi quella goccia.

Vi amo tutti spero farete tesoro di queste parole. Serkeftin!

Orso,

Tekoser,

Lorenzo

Tag: 
      

https://milanoinmovimento.com/primo-piano/ciao-orso-comunicato-combattenti-italian-ypg-ypj

μεγαλείο χαρακτήρα!, grandezza carattere !

Σκέψεις και προβληματισμοί, καλοκαίρι 2018 ξανά στο μέτωπο…\

Δεν είμαστε ούτε ήρωες ούτε ανώτεροι από κανέναν, δεν επιδιώκουμε κανένα έπαινο, αισθάνομαι την επανάσταση ως μια πράξη απαραίτητη για να αλλάξουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιος;

Κατά τη διάρκεια της περιόδου κατά την οποίαν βρισκόμουν στο μέτωπο, στις ατελείωτες μέρες περιμένοντας στον ήλιο κάτω από 50 βαθμούς και έναν εχθρό που δεν έφτανε ποτέ, έγραψα αυτό το κείμενο, μια απάντηση σε μια συντρόφισσα, σε μια φίλη που με είχε ρωτήσει γιατί επέστρεψα στη Συρία.

Ορισμένες σκέψεις που εκείνο το απόγευμα της αναμονής και της πλήξης έγραψα για να απαντήσω στις χίλιες ερωτήσεις που γύριζαν στο κεφάλι μου, εκείνες τις μέρες όταν σε απόσταση μηνών βρέθηκα ξανά στο μέτωπο με ένα όπλο στο χέρι, περιμένοντας τους πολιτοφύλακες του isis οι οποίοι ευτυχώς δεν έφτασαν εκείνο το βράδυ.

Ιούλιος 2018, μήνυμα σε μια φίλη…

Στη Βόρεια Συρία, πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες αποφάσισαν να τινάξουν τη ζωή τους πέρα από το θάνατο, διασχίζοντας τα επαναστατικά μονοπάτια που δυστυχώς δεν γνωρίζουν αν θα καταφέρουν να ολοκληρώσουν.
Πολλές φορές σκέφτεσαι «εγώ αποφάσισα να έρθω εδώ» σαν εμένα εκατοντάδες άλλοι διεθνείς, αντιθέτως πολλοί άλλοι μαχητές του Ypg / Ypj δεν το έχουν επιλέξει, δεν είχαν άλλη εναλλακτική λύση: να θαφτούν από τον πόλεμο και τις αδικίες ή να αγωνιστούν και να αντισταθούν.
Στο τέλος εμείς είμαστε ένας μικρός κόκκος άμμου σε αυτόν τον τεράστιο και καταστροφικό πόλεμο, ένας κόκκος που χρησιμεύει για να υπονομεύσει και να σαμποτάρει το αυταρχικό / πατριαρχικό σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε.
Είναι αλήθεια, υπάρχουν και πολλά ερωτήματα που κυκλοφορούν μέσα στο κεφάλι, πολλές φορές αναρωτιέσαι «αξίζει τον κόπο; Γιατί είμαι εδώ; Τι κάνω εδώ; Τι κτίζω; Πολεμώ, το αντιλαμβάνομαι; Εγώ που πάντα μισούσα τον πόλεμο και που αγαπώ τη ζωή.»
“Ποιος είμαι εγώ να επιλέξω αν κάποιος πρέπει να πεθάνει ή όχι; Γιατί μου επιβάλλω ένα όπλο; Θα καταφέρω να βγω από τον πόλεμο;”
Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα θέτω στον εαυτό μου κάθε μέρα, κάθε στιγμή που μένω μόνος να σκέφτομαι, να κοιτάω τα αστέρια ή όταν φυλάω σκοπιά.
Όταν συλλάβαμε έναν εχθρό, είχε τραυματιστεί από τρεις σφαίρες στο πόδι, ένιωθα λυπημένος γι ‘αυτόν, λυπόμουν που υπέφερε εξαιτίας μας, τελικά εκείνο το μίσος που έχει προς εμάς ίσως το δημιουργήσαμε κι εμείς, με τους πολέμους που διεξάγονται από τα κράτη στα οποία ζούμε, με τον εγωισμό μας και την αποικιοκρατία μας. Αυτή η λύπη όμως μου σήκωσε λιγάκι το ηθικό, με έκανε να καταλάβω ότι δεν ρουφήχτηκα από τη δίψα για εκδίκηση και ότι δεν αισθάνομαι μίσος, αν και ο στρατός του από φανατικούς σκότωσε τους φίλους μου εγώ δεν ήθελα να τον σκοτώσω, δεν είμαι σαν αυτούς, εγώ πολεμώ ενάντια στη δολοφονική νοοτροπία τους, όχι εναντίον της ζωής τους.
Επέλεξα να συμμετάσχω στις YPG αφού είδα εκατοντάδες παιδιά που πηδούσαν επάνω μου ευτυχισμένα, αλλά ταυτόχρονα λυπημένα και κατεστραμμένα από τα βάσανα, για τα παιδιά εκείνα που είχαν εκτοπιστεί και τα οποία βρίσκονταν σε στρατόπεδο προσφύγων στην Τουρκία, που δεν είχαν καν φαγητό να φάνε.
Εγώ στην ηλικία τους έπαιζα στο δρόμο, πήγαινα στο σχολείο, αυτά αντιθέτως βλέπουν θάνατο και καταστροφή γύρω τους, είναι σωστό; Απολύτως όχι, όλα αυτά είναι σίχαμα και αισθάνομαι απέραντη θλίψη, αλλά εδώ στη Συρία και σε όλη τη Μέση Ανατολή, ο πόλεμος είναι καθημερινότητα, σχεδόν φυσιολογική.
Αυτή τη δεύτερη φορά στο YPG, αντίθετα από πέρυσι, μάχομαι μαζί με τους άραβες, έχουν μια τεράστια γενναιοδωρία, είναι ένας λαός που καταστράφηκε από τον πόλεμο, ο οποίος πριν, σε αντίθεση με εμένα ή τα στελέχη του κινήματος, δεν έκανε πολιτική, αυτός ο πόλεμος έχει καταστρέψει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπινων ζωών, πολλοί σύντροφοι και συντρόφισσες και πάνω από όλα φίλοι έχουν πεθάνει στην Αφρίν για να υπερασπιστούν ιδέες.                                                                                                                    Αυτό το ιδανικό παρόμοιο με το δικό μου, φτιαγμένο από ισότητα και ελευθερία.

Πολλοί μου είπαν «γιατί μάχεσαι στη Συρία; Δεν είναι ο πόλεμος σου »
Πιστεύω ότι αυτός είναι ο πόλεμος όλων των επαναστατών και των επαναστατριών που αγωνίζονται για την ελευθερία και την ισότητα. Υπάρχουν πολλές αντιφάσεις, μερικές φορές δύσκολες να τις χωνέψουμε, αλλά αγωνιζόμαστε επίσης εναντίον τους, ενάντια σε εκείνες τις αντιφάσεις που δυστυχώς στον πόλεμο, αλλά όχι μόνο, υπάρχουν και πολλές φορές είναι ένα δύσκολο βάρος από το οποίο θα ήθελες να ξεφύγεις και για το οποίο θα ήθελες να είσαι σε άλλη πλευρά, κάπου αλλού.
Στη Συρία υπάρχει μια έντονη αντίθεση ανάμεσα σε δύο συστήματα, εκείνο το καπιταλιστικό και εκείνο το αντικαπιταλιστικό, ένας πόλεμος τόσο σκληρός όσο δεν έβλεπαν εδώ και δεκαετίες, του οποίου το τέλος δεν είναι ακόμα ορατό.
Οι νεκροί θα είναι ακόμα πολλοί, πάρα πολλοί, το ξέρω, θα χάσω άλλους φίλους, θα γεμίσω ακόμη πόνο, ίσως τραυματιστώ ή ακόμα και πεθάνω, άλλες πόλεις θα καταστραφούν, χιλιάδες θα εκτοπιστούν, ο πόλεμος δυστυχώς, ξέρουμε, φέρνει θάνατο και καταστροφή.
Γνωρίζω ότι δεν θα δω τη νίκη, αλλά ούτε και την ήττα. Φυτεύω σπόρους που θα φυτρώσουν μέσα σε δεκαετίες.
Οι επαναστάτες του ισπανικού εμφύλιου πολέμου έλεγαν «πρέπει να κερδίσουμε το συντομότερο δυνατό τον πόλεμο, αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος ο επαναστατικός στόχος να περάσει σε δεύτερο επίπεδο και τους ανθρώπους να ρουφήξει η σπείρα βίας που φέρνει κάθε πόλεμος».
Πιστεύω ότι αυτή η φράση κουβαλάει μεγάλη αλήθεια μέσα της, πρέπει να νικήσουμε τον εχθρό, όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Στην επανάσταση, το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας γίνεται πρώτα στον εαυτό μας, στη συνέχεια στους συντρόφους και μετά στον πληθυσμό, δεν πρέπει να αναρροφηθούμε στη σπείρα της βίας και της εκδίκησης που φέρνει ο πόλεμος.
Εάν δεν καταστρέψουμε την καπιταλιστική και αυταρχική μας νοοτροπία, πώς μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να καταστρέψουμε αυτή των άλλων; Εάν δεν βρούμε το κλειδί για να ανοίξουμε την πόρτα μας, δεν μπορούμε να περιμένουμε να βρούμε εκείνο για να ανοίξουμε τις πόρτες των άλλων.Σε αυτή την επανάσταση / πόλεμο διεξάγεται μια ισχυρή προσωπική και συλλογική αυτοκριτική για να προσπαθήσουμε να βελτιώσουμε την επαναστατική μας δράση.
Δεν είμαστε ούτε ήρωες ούτε ανώτεροι από κάποιον, δεν επιδιώκουμε κανένα έπαινο, αισθάνομαι την επανάσταση ως πράξη απαραίτητη για να αλλάξουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε.
Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιος;

Σκέψεις

Όταν μαχόμαστε με τις Ypg, όταν ελευθερώνονται χωριά ή πόλεις δεν έχει σημασία αν πυροβολούμε, αν μαχόμαστε με όπλα ή όχι, πολλές φορές συμβαίνει να απελευθερώνονται τα χωριά ή ακόμη και οι πόλεις χωρίς να πέσει ένας πυροβολισμός, δεν έχει σημασία να πυροβολούμε κλπ. είναι μόνο ένα μέσο αυτοάμυνας, δεν έχουν σημασία οι αριθμοί των σκοτωμένων, ένοπλες συγκρούσεις κ.λπ. Αφήνουμε τους αριθμούς στους κρατικούς στρατούς, αυτό που αξίζει περισσότερο είναι να μπεις σε ένα χωριό, να δεις έναν λαό που απελευθερώνεται από την τυραννία, σε στηρίζει και σου χαμογελά, αυτό είναι που μετρά για την επανάσταση, όχι οι ένοπλες συγκρούσεις που έλαβαν χώρα. Όσο περισσότερο μιλάμε για πόλεμο, για μάχες, για όπλα, τόσο περισσότερο τροφοδοτείται το μίσος. Μια ιδέα φτιαγμένη από ένοπλους ανθρώπους πάντα έτοιμους να πυροβολήσουν, να αποθεώσουν τα όπλα τους, είναι χάλια. Ο πόλεμος είναι ακόμη πιο σκατένιος, γι ‘αυτό είναι απλά ένα μέσο αγώνα και αντίστασης, όχι προπαγάνδας. Μιλάμε για την επανάσταση, τις κοινότητες, την αντίσταση των λαών, πάντα θυμόμαστε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που έπεσαν, για να διασφαλίσουν πως αυτή η επανάσταση θα πάει μπροστά.

 

Ο φόβος, κάτι που νιώθεις μέσα, που έρχεται ξαφνικά, δεν μπορείς να το ξέρεις πριν, το ξέρεις μόνο όταν το νιώθεις. Όλοι φοβόμαστε να πεθάνουμε, να τολμούμε, φοβόμαστε για τον εαυτό μας, για τους άλλους, για εκείνους σαν εσένα που διακινδυνεύεις ή διακινδύνευσες.
Μετά μερικές φορές εξαφανίζεται και εκεί φοβάσαι πως δεν έχεις πλέον φόβο. Υπάρχουν γεγονότα που συχνά οδηγούν μακριά σου τον φόβο, άλλα που αντιθέτως στον αφήνουν για λίγο.
Οι φόβοι εκδιώκονται μόνο όταν τολμάς, μόνο εκεί γνωρίζεις τον εαυτό σου, είσαι εσύ και οι φόβοι σου, κανείς άλλος. Αλλά προσοχή δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς φόβους, εκεί ναι πεθαίνεις. Χωρίς φόβο ο θάνατος πλησιάζει. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς να φοβόμαστε να την χάσουμε. Οι φόβοι σε κάνουν να σκεφτείς, να στοχαστείς, και συχνά να προβληματιστείς. Αλλά το μίσος όχι. Το μίσος μόνο σκοτώνει, πρώτα εμάς, μετά τους άλλους.

Τέλος της επιχείρησης Al Dashisha, επιστρέφουμε στη Shaddadi.

Η υποστήριξη του πληθυσμού.

Στη δράση για την απελευθέρωση της περιοχής της Al Dashisha από τις πολιτοφυλακές του isis, ο τοπικός πληθυσμός παρέχει πρωταρχική υποστήριξη στους μαχητές των Sdf. Χωρίς τη βοήθειά τους, η πλήρωση της πείνας, της δίψας και της κούρασης, λόγω των θερμοκρασιών που φθάνουν έως και 50 βαθμούς και της εφοδιαστικής με τρόφιμα που μερικές φορές έρχονται μερικές φορές όχι, θα ήταν πολύ πιο δύσκολη.
Μόλις φτάσαμε στα ελευθερωμένα χωριά, ο άμαχος πληθυσμός μας καλωσορίζει πάντα με ευπρόσδεκτους χαιρετισμούς και chay, αφήνοντας πάντα ένα δωμάτιο, ή ένα σπίτι όπου μπορούμε να ξεκουραστούμε και να κάνουμε τις βάρδιες σκοπιάς μας.
Αμέσως μετά φτάνουν με στρώματα και κουβέρτες, πάντα με το χαμόγελο και με μια φιλοξενία που μας αφήνει σχεδόν εντυπωσιασμένους.
Το πρωί αμέσως μόλις ξυπνήσουμε, μας προσφέρουν το chay που δεν λείπει ποτέ και ένα πλούσιο πρωινό.
Πολλά σπίτια, για να μην χτυπηθούν από τους όλμους και να σηματοδοτήσουν την μη παρουσία πολιτοφυλάκων του isis, εμφανίζουν μια λευκή σημαία. Αυτό διευκολύνει το έργο των μαχητών των Sdf ώστε να μην χτυπηθούν τα σπίτια των πολιτών.
Κατά τη διάρκεια των παύσεων στα χωριά, που μπορεί να διαρκέσουν από δύο ώρες έως τρεις ημέρες ο χρόνος περνάει μεταξύ βαρδιών φύλαξης, κουβεντούλας, τσάι και σχέσεων με τον τοπικό πληθυσμό.
Φυσικά, για εμάς τους διεθνείς αυτό είναι δύσκολο, μιας και δεν γνωρίζουμε τα αραβικά, αλλά χάρη σε ορισμένους άραβες μαχητές που μιλούν κουρδικά και μας μεταφράζουν, καταφέρνουμε να ανταλλάξουμε λίγα λόγια.
Οι πολίτες μας λένε ότι σε αυτές τις περιοχές το isis δεν είχε σταθερή παρουσία, αλλά μερικές φορές εμφανίζονταν κάνοντας αναγνωριστικούς γύρους.
Με το ισλαμικό κράτος οι πολίτες κάπνιζαν στο σπίτι, κρυφά, αν τους έπιαναν στα πράσα τους ακρωτηρίαζαν το χέρι ή αν οι γυναίκες δεν έβγαιναν πλήρως καλυμμένες, ήταν ο σύζυγος που τιμωρούνταν.
Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης υπήρξαν αλήθεια πολύ λίγα τα βλέμματα αηδίας και θυμού προς εμάς, φυσικά γνωρίζουμε ότι αν εξακολουθεί να υπάρχει το ISIS είναι επειδή δυστυχώς υπάρχει μια κάποια υποστήριξη του πληθυσμού.
Ευτυχώς η επιχείρηση συνέχισε με πολύ λίγες άμεσες συγκρούσεις, αυτό δεν μπορεί παρά να μας κάνει ευτυχισμένους, αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε εμάς μαχητές των YPG και της μιλιταριστικής νοοτροπίας των μελών των τακτικών στρατών, για μας το σημαντικό είναι να ελευθερώσουμε τον πληθυσμό, όχι να πυροβολούμε και να μαχόμαστε.
Όσο λιγότερο πολεμούμε, τόσο περισσότερο ευτυχισμένοι είμαστε.

Δυστυχώς σε πολλά χωριά είναι δύσκολο να δει κανείς την παρουσία γυναικών, είναι λίγες εκείνες που βγαίνουν από το σπίτι για να μας χαιρετήσουν, η πατριαρχική νοοτροπία δεν νικάτε σε μια μέρα ή όταν ολοκληρωθεί η επιχείρηση, είναι μετά την απελευθέρωση ενός χωριού που αρχίζει το πιο δύσκολο έργο, εκείνο του να μεταδώσουμε τις αξίες της ελευθερίας και της ισότητας.
Ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς και πολύ κουραστικός, ο αγώνας δεν θα τελειώσει όταν το ISIS ηττηθεί, αλλά θα συνεχίσει αμείωτος, δίχως ανάπαυλα, μέχρι να ηττηθεί το καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα και όλοι οι λαοί θα είναι ελεύθεροι.
Silav u Rez Soresgeri.

Paolo Pachino

 

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/02/19/pensieri-e-riflessioni-estate-2018-di-nuovo-al-fronte/

ιστορία, storia

Το Belfast δεν το επισκέπτεσαι, στο Μπέλφαστ ζεις την ιστορία

Όλος ο κόσμος, γύρω μου, εξερράγη και ο μικρός μου κόσμος κατέρρευσε πάνω μου. Δεν έπρεπε να περιμένω την τηλεόραση να πει την ιστορία γιατί τώρα ήταν μπροστά στην πόρτα μου. Το Μπέλφαστ καίγονταν … (Bobby Sands)

 

 

 

 

 

 

 

 

Το Belfast σε καλωσορίζει με τη γοητεία του Cary Grant. Σε προσκαλεί ανέμελο κλείνοντας το μάτι μέσα στην κυκλοφορία και τα ψώνια της πόλης, σου δείχνει τα κοσμήματα του: τους καταπράσινους λόφους και λίγο μακρύτερα τα ναυπηγεία, όπου χτίστηκε ο Τιτανικός, καμάρι και θλίψη αυτής της γης. Σου χαμογελά, αλλά κάτω από το άψογο φόρεμα της σύγχρονης Πόλης, η οποία είναι η γενέτειρα του Van Morrison και του George Best, κρύβονται ακόμα οι ουλές μιας σύγκρουσης … Το Μπέλφαστ δεν το επισκέπτεσαι, στο Μπέλφαστ κάνεις εμπειρία.
Belfast είναι μια από τις τέσσερις “B” (μαζί με την Βηρυτό, Βαγδάτη και Βοσνία – con Beirut, Baghdad e Bosnia) που, σε χρόνους όχι μακρινούς, στους ταξιδιώτες συνιστούσαν να αποφεύγουν
Belfast είναι ένας πόλεμος που για πάνω από τριάντα χρόνια συνεχίζει να σηματοδοτεί τις τύχες της Βόρειας Ιρλανδίας και που συνεχίζεται και σήμερα, αν και με ένα πλάγιο και σιωπηλό τρόπο, σαν φωτιά κάτω από τις στάχτες.
Για να τον χαρακτηρίσουν χρησιμοποιήθηκαν όροι όπως «καθολικοί» και «προτεστάντες», σε μια (επιτυχημένη) προσπάθεια μείωσης της σύγκρουσης σε μια σεχταριστική φύση, οι ρίζες της οποίας βρίσκονται στην αποικιοκρατία, στην κυριαρχία του ισχυρότερου προς τον ασθενέστερο, στους αγώνες για πολιτικά δικαιώματα.
Είναι εννοιολογικά δύσκολο να φανταστούμε την αποικιοκρατία σαν κάτι που μπορεί να επικεντρωθεί στην δική της ήπειρο: οι αποικισμοί, όντως, νοούνται πάντα ως ένα κίνημα, που αναπτύσσεται σύμφωνα με κατευθύνσεις που οδηγούν τους ευρωπαϊκούς λαούς να καταλαμβάνουν μακρινές χώρες, αλλά αν προσπαθήσουμε να φανταστούμε ότι οι αποικιοκράτες και οι άποικοι απέχουν λιγότερο από 400 χιλιόμετρα ο ένας από τον άλλο να λοιπόν η ιστορία της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας.
Αυτές οι ρίζες ξεκίνησαν από τον δέκατο έβδομο αιώνα και όλα άρχισαν, ευθύς αμέσως, ως αντι-αποικιακός πόλεμος και όχι ως μια σύγκρουση θρησκειών: κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιάκωβου Α ‘, όλες οι κτήσεις των ιρλανδών ηγεμόνων, των ισχυρών δυναστειών των O’Neill και O’Donnell, καθώς και εκείνων που τους υποστήριζαν, κατασχέθηκαν και παραδόθηκαν σε νέους αποίκους / αποικιοκράτες. Οι «βρετανοί κυβερνήτες», έτσι ονομάζονταν οι αποικιστές, οι οποίοι ήταν κατά το μεγαλύτερο μέρος εγγλέζοι και σκωτσέζοι. Οι απαλλοτριωμένες εκτάσεις έφθασαν στην αξιόλογη τζίφρα των περίπου δύο χιλιάδων τετραγωνικών χιλιομέτρων. Οι οικισμοί αγγλικών εποίκων σε ιρλανδικό έδαφος ονομάζονταν Plantations και η Plantation του Ulster ήταν η μεγαλύτερη από όλες. Ο σκοπός αυτής της επιχείρησης ήταν να αποφευχθεί οποιαδήποτε μεταγενέστερη εξέγερση, δεδομένου ότι ο Βορράς ήταν η περιοχή του ιρλανδικού νησιού, ο οποίος είχε αντισταθεί περισσότερο στη βρετανική κυριαρχία τον προηγούμενο αιώνα.

Belfast είναι “The Troubles”: κάποιοι συνεχίζουν να τα αποκαλούν ταραχές εκείνα τα 30 χρόνια πολέμου μεταξύ προτεσταντών και καθολικών, έναν τρόπο να τον ονομάσουν πόλεμο χαμηλής έντασης, παρά τον θάνατο 3700 ανθρώπων και στις δύο πλευρές, με έναν ανατριχιαστικό μέσο όρο δύο θανάτων την εβδομάδα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, το Μπέλφαστ ήταν μια πόλη φάντασμα, όπου κάποιος θα μπορούσε να πεθάνει για το τίποτα, για το απλό γεγονός ότι βρίσκονταν σε λάθος μέρος την λάθος στιγμή. Μια τυφλή βία που μπορούσε, πραγματικά, να χτυπήσει τον οποιονδήποτε. Μία από τις βασικές τοποθεσίες των συγκρούσεων ήταν η Bombay Street. I troubles, τα προβλήματα εξερράγησαν ακριβώς εδώ, το 1969, όταν οι ομάδες πιστών επιτέθηκαν και κατέστρεψαν τα σπίτια των αυτονομιστών. Σε αυτά τα σοκάκια που σηματοδοτούνται σήμερα από έναν φράκτη ύψους εννέα μέτρων, κάθε πέτρα θυμάται και θυμίζει πως κάθε σπίτι μετατράπηκε σε όρυγμα.
Οι πιστές [στους άγγλους] παραστρατιωτικές δυνάμεις, με τη συνενοχή του βρετανικού στρατού, επιτίθονταν συστηματικά όχι μόνο στα μέλη του IRA, αλλά και σε απλούς πολίτες ένοχους μόνο ότι ήταν καθολικοί ή δημοκρατικοί-ρεπουμπλικάνοι. Συγκεκριμένα, στα μέσα της δεκαετίας του εβδομήντα, έγινε γνωστή η ομάδα των «Shankill Butchers» – Οι Χασάπηδεςτου Shankill – μια μονάδα των UVF (Ulster Volunteer Force) της Shankill Road, που υπό την ηγεσία του διαβόητου Lenny Murphy [που στη συνέχεια σκοτώθηκε από τον ΙRΑ), απήγαγαν και σκότωναν καθολικούς πολίτες, κόβοντας τους λαιμούς τους αφού τους βασάνιζαν τρομακτικά και τους ακρωτηρίαζαν. Στη σεχταριστική βία των προτεσταντών εξτρεμιστών αποκρίνονταν ο ΙRΑ, του οποίου οι μαχητές, εκείνα τα χρόνια, συγκρούονταν σχεδόν καθημερινά με πυροβόλα όπλα κατά του βρετανικού στρατού στους δρόμους του Μπέλφαστ και του Derry και έπλητταν τους λεγόμενους «οικονομικούς στόχους» τους με βόμβες. Συνολικά, περισσότεροι από 1.500 άνθρωποι σκοτώθηκαν λόγω πολιτικής και θρησκευτικής βίας στο Μπέλφαστ μεταξύ 1969 και 2001.
Belfast είναι 40 χρόνια Τοίχων. Ο πρώτος τοίχος χτίστηκε μόλις οκτώ χρόνια μετά την κατασκευή εκείνου στο Βερολίνο. Τα τείχη αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της πόλης, ένα από τα σύμβολά της, οι τοίχοι σηκώνονται αμετάβλητοι, στενοί συγγενείς εκείνων στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, τοίχοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που καλύπτονται με γκράφιτι προς τιμήν των κουκουλοφόρων loyalists του Ulster ή των δημοκρατών μαρτύρων του Ira.
Ακριβώς όπως έχουμε την τάση να προβάλλουμε την αποικιοκρατία μακρυά από μας, με τον ίδιο τρόπο δεν φανταζόμαστε ότι μια πόλη όπως το Μπέλφαστ μπορεί να είναι χωρισμένη από ένα τείχος και πύλες. Ο τοίχος είναι αυτός της ειρήνης, (υπάρχουν 88 στη Βόρεια Ιρλανδία και το καθήκον τους είναι να χωρίζουν τους αυτονομιστές από τους πιστούς: τις γειτονιές τους, τις εκκλησίες τους, τα σχολεία τους), στο Δυτικό Μπέλφαστ κατά μήκος της »Γραμμής της Ειρήνης», η οποία εκτείνεται σε τέσσερα χιλιόμετρα, υπάρχουν έξι πύλες, οι οποίες ανέρχονται για έξι μέτρα, κάθε είσοδος / έξοδος αποτελείται από δύο πύλες χωρισμένες με λίγα μέτρα γης κανενός, χρειάζονται για να χωρίζουν την Shankill Road, loyalist γειτονιά, από την Falls Road, την συνοικία με ρεπουμπλικανική και υπέρ της ανεξαρτησίας πλειοψηφία: Η πύλη μέσω της οποίας περάσαμε εμείς, κλείνει κάθε βράδυ στις 19:30, εκείνη από την οποία επιστρέψαμε στην Falls Road, κλείνει αντιθέτως στις 21:30, το να γνωρίζουμε ότι κάθε καταραμένη νύχτα λαμβάνει χώρα αυτή η απαγόρευση της κυκλοφορίας μας γεμίζει με μια κωφή και βροντερή οργή.
Belfast είναι το μαύρο ταξί, που μας μεταφέρει στη γραμμή της Ειρήνης, ζοφερές θύρες ύψους μέχρι δέκα μέτρα, προορισμός ενός τουρισμού της μνήμης, του οποίου είμαστε κι εμείς μέρος σήμερα, με την επιθυμία να εισέλθουμε μέσα σε αυτό το κομμάτι ιστορίας, τόσο πρόσφατης ώστε να μην μελετάται, τόσο ενοχλητικής ώστε να μην διδάσκεται, τόσο σημαντικής ώστε να μην μπορεί να αγνοηθεί.
Στη διάρκεια των Troubles, η κυκλοφορία των κλασικών λεωφορείων στη ζώνη ανεξαρτησίας είχε απαγορευθεί, αφού ορισμένοι αγωνιστές τα είχαν χρησιμοποιήσει ως οδοφράγματα για να μπλοκάρουν τους δρόμους, καθιστώντας τα πραγματικούς σταθμούς ελέγχου πίσω από τους οποίους κρύβονταν από τις αστυνομικές σφαίρες και για να ρίχνουν πέτρες, οι κάτοικοι εκείνων των δρόμων θα είχαν αναγκαστεί να πάρουν το λεωφορείο στην περιοχή των loyalist, διατρέχοντας σοβαρούς κινδύνους, αποφάσισαν έτσι να αγοράσουν μερικά μαύρα ταξί, που έγιναν το μόνο μέσο συλλογικής μεταφοράς για να επιστρέφουν στο σπίτι από το κέντρο (που εγκρίθηκαν για έξι επιβάτες, έφτασαν να μεταφέρουν μέχρι τους 12). Το θλιμμένο αλλά ταυτόχρονα περήφανο χαμόγελο του Paul, του ταξιτζή μας, ενώ μας δείχνει την μπλε άδεια διέλευσης του ταξί του, ο οποίος επέζησε των Troubles, και μας μιλά για τους κινδύνους που οι οδηγοί διέτρεχαν ενώ συνόδευαν τους εργαζόμενους στο σπίτι μας συνεπαίρνει σε σημείο να είναι σπαρακτικό.
Belfast είναι το πράσινο μίλι του λόφου του Crumlin Road. Η φυλακή Crumlin Road (οι ιρλανδοί την αποκαλούν Crumlin Road Gaol) χτίστηκε κατά την βικτοριανή εποχή, σχεδιασμένη να είναι ένα πραγματικό σύμβολο εξουσίας και τάξης. Είναι ένας τόπος όπου ο πόνος και η ταλαιπωρία που προκλήθηκαν έκοψαν την αναπνοή στην ελευθερία και την ευτυχία. Στα 150 χρόνια λειτουργίας της είδε μέσα στα τείχη της δολοφόνους, κλέφτες και φτωχαδάκια, παιδάκια και ψυχικά ασθενείς. Στη δεκαετία του ’70 και του ’80 ήταν γεμάτη με κρατούμενους που συνδέονταν με τα Προβλήματα, ai Troubles, αλλά και με ανθρώπους που μεταφέρθηκαν στη φυλακή με υποψίες και φήμες. Στην Crum, κρεμάστηκαν 17 άνθρωποι, 15 από τους οποίους θάφτηκαν σε ανώνυμους τάφους μέσα στους τοίχους του.
Belfast Είναι ο αγώνας για τη διατήρηση του καθεστώτος πολιτικού κρατουμένου στις φυλακές του Long Kesh και του Maze, μέσα στα περίφημα μπλοκ H, ενάντια στη στρατηγική ποινικοποίησης του ρεπουμπλικανικού Κινήματος, που εφαρμόστηκε από τη βρετανική κυβέρνηση, με στόχο να παρουσιάσει τους ρεπουμπλικανούς κρατουμένους του IRA και του INLA ως κοινούς εγκληματίες χωρίς οποιαδήποτε πολιτικά κίνητρα.
Το 1976 οι ρεπουμπλικανοί κρατούμενοι, που μεταφέρθηκαν στα H-Blocks και αναγκάστηκαν να φορούν την ομοιόμορφη φορεσιά της φυλακής για τους κοινούς εγκληματίες, αντιτάχθηκαν σε αυτό το νέο καθεστώς και, αρνούμενοι να φορέσουν τη στολή, καλύπτονταν μόνο με μια κουβέρτα, δίνοντας ζωή στην blanket protest- διαμαρτυρία της κουβέρτας, αντιμετωπίζοντας τις κακουχίες του κρύου και την απαγόρευση να συναντήσουν τους οικείους (δίχως στολή δεν είχαν πρόσβαση σε επισκέψεις από έξω), το 1978, για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη βιαιότητα των φρουρών, οι οποίοι τους χτυπούσαν όταν πήγαιναν στα λουτρά, οι φυλακισμένοι αρνήθηκαν να αδειάζουν τις τουαλέτες τους, πασαλείβοντας τα περιττώματα τους στους τοίχους των κελιών και ρίχνοντας τα ούρα κάτω από τη ρωγμή των θυρών, αρχίζοντας έτσι την βρώμικη διαμαρτυρία, la dirty protest, όταν, παρά τις πιέσεις που προέρχονταν από πολλά ευρωπαϊκά περιβάλλοντα όπως και πέρα από τον ατλαντικό, η βρετανική κυβέρνηση με επικεφαλής την Margaret Thatcher αρνήθηκε επίμονα να φθάσει σε οποιονδήποτε συμβιβασμό με τους κρατούμενους, μετά από περισσότερο από 4 χρόνια ζωής στη γύμνια με μονάχα μια κουβέρτα πάνω τους και μέσα στα περιττώματα τους, αποφάσισαν να επιλύσουν δραστικά το ζήτημα και ανακοίνωσαν μιαν απεργία πείνας. Στις 27 οκτωβρίου άρχισαν την απεργία που κράτησε μέχρι τις 18 δεκεμβρίου όταν, μετά από 53 ημέρες νηστείας, πλέον ετοιμοθάνατοι, αποφάσισαν να τερματίσουν την απεργία βάσει ενός μπερδεμένου εγγράφου που φτάνει μέσω μεσαζόντων από τη βρετανική κυβέρνηση.
Το 1981, οι φυλακισμένοι αποφάσισαν να ξεκινήσουν μια νέα απεργία πείνας, προωθώντας πέντε αιτήματα, τα οποία έγινα γνωστά ως οι Πέντε Απαιτήσεις με στόχο την υπογράμμιση του καθεστώτος των πολιτικών κρατουμένων:
– Δικαίωμα να φορούν τα ρούχα τους και όχι την ομοιόμορφη στολή των φυλακών.
– Δικαίωμα να μην ασκούν την σωφρονιστική εργασία.
– Δικαίωμα ελεύθερης συσχέτισης με τους άλλους κρατούμενους κατά τις ώρες του αέρα.
– Δικαίωμα στην επαναφορά της διαγραφής του μισού της ποινής (που είχαν χάσει ως αποτέλεσμα των διαμαρτυριών).
– Δικαίωμα να λαμβάνουν εβδομαδιαία πακέτα, ταχυδρομείο και να επωφελούνται δραστηριοτήτων αναψυχής.
Σε αντίθεση με την πρώτη απεργία πείνας δεν θα άρχιζαν την αποχή σε ομάδες αλλά μεμονωμένα, σε τακτά χρονικά διαστήματα, για να παρατείνουν τον αντίκτυπο στην κοινή γνώμη και να διατηρήσουν υψηλή την πίεση στη βρετανική κυβέρνηση.
Ο πρώτος που αρνήθηκε την τροφή, την 1η μαρτίου 1981, ήταν ο Bobby Sands, τον οποίο ακολούθησε ο Francis Hughes στις 15 μαρτίου, και μια εβδομάδα αργότερα ο Raymond McCreesh και ο Patsy O’Hara. Ο Sands πέθανε στις 5 μαΐου 1981, μετά από 66 ημέρες νηστείας και αντικαταστάθηκε στη νηστεία από τον Joe McDonnell.

Στις 12 μαΐου πέθανε ο Francis Hughes και στις 21 μαΐου, με λίγες ώρες διαφορά πέθαναν ο ένας μετά τον άλλον οι McCreesh και O’Hara. Όλοι αντικαταστάθηκαν από άλλους κρατούμενους. Στη θλίψη των οικογενειών που έχασαν τους αγαπημένους τους, προστέθηκε ο θυμός όταν τους επέστρεφαν τα σώματα, τα οποία έδειχναν τα σημάδια των ξυλοδαρμών που δέχτηκαν όταν είχαν ήδη στερηθεί της ζωής τους.
Belfast είναι οι Brendan Hughes, Tommy McKearney, Sean McKenna, Leo Green, Raymond McCartney, Tom McFeeley, John Nixon, Mairéad Farrell, Mary Doyle και Mairéad Nugent.
Belfast είναι οι Bobby Sands, Francis Hughes, Raymond McCreesh, Patsy O’Hara, Joe McDonnell, Martin Hurson, Kevin Lynch, Kieran Doherty, Thomas McElwee, Mickey Devine.
Belfast είναι κάθε άνδρας και κάθε γυναίκα που, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, έχει βάλει τη ζωή του σε δεύτερο επίπεδο σε σχέση με τον αγώνα για ελευθερία.
Belfast είναι μια διπλή πόλη, όπως ήταν κάποτε το Βερολίνο. Μια πόλη που διαχωρίζει τις πολιτικές συνειδήσεις και τις ηθικές απόψεις. Μίσος, συγκρούσεις, σκληροί αγώνες είναι λιγότερο ορατοί σήμερα, σε σύγκριση με τη δεκαετία του ’70 και του ’80, τα χρόνια του Bobby Sands και των συναγωνιστών του, τα χρόνια όταν ένας λιγότερο διεφθαρμένος Bono (ή ίσως λιγότερο ντροπιασμένος;] τραγουδούσε »Πόσο καιρό πρέπει να τραγουδήσουμε αυτό το τραγούδι», “How long, How long must we sing that song”. Ωστόσο αφήνοντας το σταθμό του Μπέλφαστ, σήμερα στις 23 φεβρουαρίου 2019, τα μάτια μου είδαν εκείνη την πόλη τόσο αργή και τόσο ειδωμένη στις ταινίες: είδαν τα σχολεία τυλιγμένα σε συρματοπλέγματα με τις εισόδους χωρισμένες ανάμεσα σε κορίτσια και αγόρια, τα τεθωρακισμένα και τα ελικόπτερα που εκείνα τα χρόνια μόλυναν την πόλη. Έχουν δει μια πόλη που δεν υπάρχει πια, γιατί από τότε, το Μπέλφαστ έχει γίνει όλο και πιο κατακερματισμένο, χρόνο με το χρόνο, ακολουθώντας την πορεία των στρατιωτικών ανιχνευτών. Κάθε φορά που η πόλη άλλαξε τη μορφολογία της, παίρνοντας τη μορφή ενός λαβυρίνθου που, σαν ένας εύκαμπτος σωλήνας, μετατρέπει την διαδρομή του.
Μέχρι πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια, στην Falls Road ήταν επικίνδυνο ακόμα και να περπατήσεις, επειδή οι προτεσταντικές »ομάδες θανάτου» επέλεγαν τυχαία τα θύματα, ανάμεσα στους περαστικούς, συχνά πυροβολώντας από εν κινήσει αυτοκίνητα. Σήμερα είναι ένα πιο ήσυχο μέρος, ένα υπαίθριο μουσείο, όπου όμως τα αστυνομικά αυτοκίνητα εξακολουθούν να είναι θωρακισμένα Land Rover … όπου το να πέσουν τα τείχη προκαλεί ακόμη φόβο και όπου, μόλις πέσει το βράδυ, τα αυτοκίνητα δεν πηγαίνουν πλέον από την μία πλευρά στην άλλη. Αυτός που ονομάζεται Patrick θα παραμείνει στην Falls road, ο George στην Shankill road.
Belfast είναι η γενέθλια πόλη του George Best και στην οποία, το 2010, το Belfast City Council , σαν μέρος του σχεδίου Peace III για να αντιμετωπίσει τον σεχταρισμό, πλήρωσε 1.500 στερλίνες των φορολογούμενων για υλικά που θα χρησιμοποιηθούν σε μια τοιχογραφία στη μνήμη του George Best στην περιοχή των προτεσταντών.
Belfast είναι η πόλη στην οποία εξαφανίστηκε εκείνη η τοιχογραφία που θα αντικατασταθεί οριστικά από έναν οπλισμένο παραστρατιωτικό της UVF, μια κυριακή του σεπτεμβρίου του 2013 (κατά την 50ή επέτειο του πρώτου αγώνα του George Best με την Manchester United), δίπλα στον κουκουλοφόρο κακοποιό ξεχωρίζει με μακάβριο κυνισμό το απόσπασμα του Martin Luther King που λέει: «Η ελευθερία δεν χορηγείται ποτέ ελεύθερα από τον καταπιεστή, πρέπει να ζητηθεί από τους καταπιεσμένους».
Belfast είναι η ακτίνα του ήλιου που σχεδιάζει αραβουργήματα ανάμεσα στα σύννεφα του ουρανού της Ιρλανδίας ένα σάββατο του φεβρουαρίου. Το Μπέλφαστ είναι τα γενέθλιά μου σε αυτό το 2019

 

“Τώρα βρίσκομαι στο μπλοκ Η, όπου αρνούμαι να αλλάξω για να προσαρμοστώ σε εκείνους που με καταπιέζουν, με βασανίζουν, με κρατούν αιχμάλωτο και θέλουν να με αποκτηνώσουν. Όπως και ο κορυδαλλός δεν χρειάζομαι να αλλάξω.. Είναι η πολιτική μου ιδεολογία και οι αρχές μου που οι φύλακες μου θέλουν να αλλάξουν. Έχουν καταστρέψει το σώμα μου και επιτέθηκαν στην αξιοπρέπειά μου. Αν ήμουν ένας κοινός κρατούμενος θα μου έδειχναν πολύ λίγη, ή και καθόλου προσοχή, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι θα ανταποκρινόμουν στις θεσμικές ιδιοτροπίες τους. Έχω χάσει πάνω από δύο χρόνια αμνηστίας. Δεν με νοιάζει καθόλου. Μου στερήθηκαν τα ρούχα μου και με κλείδωσαν σε ένα βρωμερό και άδειο κελί, όπου με έκαναν να υποφέρω από πείνα, ξυλοδαρμό και βασανιστήρια. Όπως και ο κορυδαλλός, φοβάμαι κι εγώ ότι τελικά μπορεί να με σκοτώσουν. Αλλά, τολμώ να το πω, όπως και ο μικρός φίλος μου κατέχω το πνεύμα της ελευθερίας, το οποίο δεν μπορεί να κατασταλεί ακόμη και με την πιο φρικτή κακομεταχείριση. Φυσικά μπορώ να σκοτωθώ, αλλά, όσο παραμένω ζωντανός, παραμένω αυτό που είμαι, ένας πολιτικός αιχμάλωτος πολέμου, και κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει.“
σύγχρονα κινήματα, movimenti di oggi

Μια από τις πιο όμορφες χειρονομίες γενναιοδωρίας και ανθρωπιάς

 

Λοιπόν, ναι, χθες το πρωί γύρω στις 11.00 άκουσα να χτυπά το κουδούνι και ήταν η αστυνομία. «Έχουμε μια ειδοποίηση να σας κάνουμε». Υπογράφω τα φύλλα και βλέπω πέντε ονόματα γραμμένα με έντονους χαρακτήρες: το δικό μου, αυτό της Μaria Edgarda Marcucci (Eddi), του Jacopo Bindi, του Paolo Pachino και του Jack. Και οι πέντε τορινέζοι, ενωμένοι με μια λεπτομέρεια: έχουμε βρεθεί στη Συρία τα τελευταία δύο χρόνια.

Όχι για να υποστηρίξουμε τους τζιχαντιστές, όπως δυστυχώς έκαναν πολλοί άλλοι από την Ευρώπη (αλλά και πολλοί ιταλοί), αλλά για να συνεισφέρουμε στον αγώνα εναντίον τους μαζί με τους κούρδους.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι εισαγγελείς του Τορίνο θέλουν να μας εκδιώξουν από την πόλη μας και να βρεθούμε κάτω από «ειδική επιτήρηση».

Υπάρχει ένα όριο στο τι είναι αποδεκτό; Υπάρχει ένα όριο στην περιφρόνηση, στην απρέπεια;

Η ειδική επιτήρηση, παρόμοια με την παλιά υποχρέωση διαμονής μακριά από τον συνήθη τόπο κατοικίας, επιβάλλεται χωρίς κατηγορίες και χωρίς δίκη. Θα σημαίνει, τελικά, να επιστρέφεις σπίτι κάθε βράδυ στις 19.00, να μην βγαίνεις μέχρι τις 7.00 π.μ., χίλιους περιορισμούς σχετικά με το ποιον μπορείς να δεις και με ποιον μπορείς να μιλήσεις, τι μπορείς ή τι δεν μπορείς να κάνεις, που μπορείς και δεν μπορείς να πας, κατάσχεση της άδειας του διαβατηρίου και πολλά άλλα.

Ένα »αστυνομικό» μέτρο πολύ παρόμοιο με εκείνο που χρησιμοποιούν οι δικτατορίες: Δεν σε κατηγορώ για τίποτα, δεν παρουσιάζω και δεν αποδεικνύω τίποτα, δικάζω τις προθέσεις σου χωρίς προκαταρκτική έρευνα, και σε στιγματίζω ως «κοινωνικά επικίνδυνο». Πώς, εξάλλου, θα μπορούσε να υποστηριχθεί πως η καταπολέμηση μιας γενοκτονικής και εγκληματικής οργάνωσης είναι κάτι λάθος;

(Και εν τω μεταξύ εμποδίζω το έργο πληροφόρησης σου. Μπλοκάρω το έργο σου δημόσιας συζήτησης. Εμποδίζω την επικοινωνία σου και την αλληλεγγύη σου. Καθιστώ αδύνατο να εκφράσεις την άποψή σου για τη Συρία, την Ιταλία, για τον κόσμο. Καθιστώ, πολύ απλά, πιο δύσκολο να ζεις.)

Είμαι κοινωνικά επικίνδυνος; Όλη η πληροφόρηση και η αλληλεγγύη που εγώ κάνω, που κάνουμε εμείς οι πέντε είναι υπό το φως του ήλιου.

Ωστόσο επαναλαμβάνουν τα δελτία της εισαγγελίας: «Πριν ανακατασκευάσουμε χρονολογικά τα ταξίδια από το 2016 έως σήμερα που έγιναν από τον Grasso στη Συρία για να πολεμήσει με τις Ypg, μεταφέρουμε τις φωτογραφίες και τις δηλώσεις του ίδιου τις πιο σημαντικές, που δείχνουν πώς συμμετείχε στις συγκρούσεις και έμαθε να χρησιμοποιούν πολεμικά όπλα όντας έτοιμος ακόμη και να πεθάνει για την υπόθεση, για τον σκοπό. Φωτογραφίες και δηλώσεις που επιβεβαιώνουν την κοινωνική επικινδυνότητα του ίδιου ».

Η πρώτη φωτογραφία που εισήγαγε η εισαγγελική αρχή για να αποδείξει την κοινωνική μου επικινδυνότητα λήφθηκε στη Manbij αργά το απόγευμα εκείνης που πιστεύω ότι ήταν η 17η ιουλίου 2016. Με απεικονίζει την παραμονή της μεγάλης επίθεσης για να εφορμήσουμε ενάντια στο Daesh στο κέντρο, αφού απελευθερώσαμε πρώτα τις νότιες συνοικίες.

Κάθε φορά που ξαναβλέπω αυτή τη φωτογραφία δεν μπορώ παρά να θυμάμαι τι είχα μπροστά στα μάτια μου, ποια ήταν η κατάσταση του μυαλού και της ψυχής μου λίγες μέρες από τα χειρότερα τραύματα που υπέστην, και που ακόμη και σήμερα εξακολουθώ να προσπαθώ να μεταβολίσω.

(Εάν μονάχα αυτοί οι άνθρωποι μπορούσαν να φανταστούν πόσο μας κόστισε να πολεμήσουμε σε εκείνο τον πόλεμο, πόσο φόβο είχαμε, πόσο δύσκολο υπήρξε να δεχτούμε την πραγματικότητα αυτών που συνέβησαν εκείνους τους μήνες, πόσοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, άνθρωποι που είχαμε γνωρίσει και με τους οποίους είχαμε τόσα πολλά μοιραστεί, ίσως … ίσως, θα σταματούσαν. Ίσως θα αισθανόταν αυτό που εμείς οι δυτικοί δυστυχώς δεν φαίνεται να μπορούμε πλέον να νιώσουμε: ντροπή.)

(Αλλά ο μηδενισμός αυτής της εκφυλισμένης Ευρώπης δεν γνωρίζει ντροπή.)

Εμφανίζεται, στα χαρτιά της εισαγγελίας μια φωτογραφία του εξώφυλλου του βιβλίου «Hevalen». Είναι το βιβλίο που έγραψα για εκείνη την τρομερή εμπειρία. Αυτό το βιβλίο θα παρουσίαζε την «κοινωνική μου επικινδυνότητα». Θα το έχουν διαβάσει; Όχι. Είμαι βέβαιος. Τι μπορεί να τους μάθει εξάλλου για όλα αυτά; Αυτό το βιβλίο εξηγεί τα όρια μου και τις αδυναμίες μου, και τι μπορεί να έχει σημασία γι ‘αυτούς; Εξηγεί πως για να προστατεύσουμε την κοινωνία από τους κινδύνους της είναι απαραίτητο να έχουμε μια φιλία που να μπορεί να κατευθυνθεί και προς εκείνους που είναι μακριά, χωρίς να ξεχνούν ποτέ τις ρίζες τους και τον γείτονά τους.

Αλλά δεν είναι αυτό ακριβώς που μας κάνει «κοινωνικά επικίνδυνoυς» στα μάτια τους;

Να κινητοποιηθούμε από εδώ έως τις 23 ιανουαρίου.
Να υπερασπιστούμε το κύρος του αγώνα που διενεργήσαμε ενάντια στο Isis .
Να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπεια των μαχητών των Ypg και των Ypj.

Να μην ξεχάσουμε ποτέ τους και τις μάρτυρες των Ypg και των Ypj.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, καπέλο
Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.