αυτονομία, autonomia

29 φεβρουαρίου 1979 : Για τη γραμμή της μάχης

Το 1979 ανοίγει με δύο ένοπλες ενέργειες που έχουν ισχυρό αντίκτυπο μέσα στο επαναστατικό Κίνημα. Στη Γένοβα στις 24 ιανουαρίου, σκοτώνεται από τις Κόκκινες Ταξιαρχίες ο Guido Rossa, εκπρόσωπος της Cgil, μέλος της ομάδας περιφρούρησης του PCI-ΚΚΙ, ο οποίος επιτελούσε μια συγκεκριμένη δουλειά διείσδυσης και κατασκοπίας στο εργοστάσιο, που τον οδήγησε να είναι «μοναδικός μάρτυρας» στη δίκη ενάντια στον εργάτη της italsider Francesco Berardi, ο οποίος μοίραζε φυλλάδια προπαγάνδας για τις Βr. Στο Μιλάνο, στις 29 η Prima Linea σκοτώνει τον δικαστή Emilio Alessandrini ο οποίος την διερευνά.

29 febbraio 1979 : Sulla linea di combattimento

Οι Collettivi Politici Veneti παίρνουν το λόγο μιλώντας στο τεύχος 7 της «Αυτονομίας-Autonomia» με το editorial «Σχετικά με τη γραμμή μάχης». Στο έγγραφο επισημαίνεται το πως οι Cpv εννοούν τη σχέση μεταξύ της ένοπλης υποκειμενικής πρωτοβουλίας και της αντιεξουσίας. Υπάρχει μια ακριβής κριτική στην παρανομία και τον υποκειμενισμό των μαχητών. Ας ακούσουμε:

»Λέμε πως το να παίρνουμε θέση και να την αποσαφηνίζουμε σε ορισμένες χρονικές στιγμές είναι κατάλληλο και χρήσιμο.

Λοιπόν, αυτή είναι μια από τις συγκεκριμένες στιγμές. Το ζήτημα που μας απασχολεί, περιορίζεται στους χώρους και τα όρια μιας εφημερίδας, είναι η εξέλιξη και οι αντιφάσεις του κομμουνιστικού ένοπλου αγώνα στη χώρα μας. Η ευκαιρία μας δίνεται από τα γεγονότα της Γένοβα και του Μιλάνο, ή μάλλον από τoν θάνατο ενός «ειδικευμένου» εργαζόμενου του PCI και ενός «δίκαιου» διαχειριστή της καπιταλιστικής δικαιοσύνης, δηλαδή εξ αιτίας δύο επιχειρήσεων μάχης ενάντια σε εκφραστές του εργατικού ρεβιζιονισμού των ημερών μας.
Σε εμάς αυτές οι δύο ενέργειες δεν αρέσουν. Όχι τόσο για το τέλος των δύο εργαζομένων της κοινωνικής μηχανής αντιπρολεταριακού ελέγχου, όσο, ακριβώς, για το μέγεθος, την κατάσταση της υγείας αυτής της μηχανής και τις διαρθρώσεις της μέσα στην κοινωνία των πολιτών. Επομένως, μας ενδιαφέρει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τις πολιτικές θέσεις των συντρόφων του «μαχόμενου κόμματος».

ΠΡΩΤΟ ΣΗΜΕΙΟ – Αν για εμάς, όπως και για αυτούς τους συντρόφους, το βασικό στοιχείο για την κατάρρευση του οπορτουνισμού και για την έξοδο από τις ρεβιζιονιστικές πολιτικές γραμμές, οι οποίες εδώ και δεκαετίες, για την ακρίβεια από πάντα, είναι παρούσες και κυρίαρχες μέσα στο εργατικό κίνημα, όπως και για μια πιθανή υπόθεση επαναστατικής εργατικής εξουσίας, αυτό το στοιχείο έγκειται στην επιλογή του πεδίου του ένοπλου αγώνα. άλλο τόσο, έπεται λόγω αυτής της θεωρητικής και πρακτικής μη αναστρέψιμης για εμάς γνώσης το πρόβλημα του πώς θα καταφέρουμε να οργανώσουμε τον ένοπλο αγώνα μέσα σε μια ιστορική προοπτική απελευθέρωσης από την καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Πράγματι, αν ο ταξικός εχθρός αποκομίζει την εξουσία του, την κοινωνική δικτατορία του ασκώντας την διοίκηση- την εξουσία επί της εργασίας, αυτή η εντολή, αυτή η διοίκηση-εξουσία δεν τροφοδοτείται μόνο από στρατιωτική δύναμη, αλλά και από μια κοινωνική και μαζική ποιότητα αυτής της δύναμης.
Η τεράστια τερατουργικότητα του γραφειοκρατικού-στρατιωτικού μηχανισμού του Πολυεθνικού Καπιταλιστικού Κράτους συνοδεύεται από την πολυπλοκότητα των ταξικών σχέσεων, μεταξύ των τάξεων, σε μια χώρα με καθυστερημένο καπιταλισμό, με την επέκταση, διαρθρωμένη και ριζωμένη ανάμεσα στα προλεταριακά στρώματα, της παρουσίας του ρεβιζιονισμού με λειτουργίες ελέγχου της προλεταριακής συναίνεσης στην κυριαρχία της αστικής νομιμότητας.
Ο αναθεωρητισμός-ρεβιζιονισμός ο οποίος, αν και αρνητικό προϊόν των ταξικών αγώνων, είναι ακόμα εσωτερικός στην τάξη.
Ο ένοπλος αγώνας, λοιπόν, αποκτά χαρακτηριστικά καθολικότητας μόνο εάν εισάγεται μέσα σε ένα πολιτικό και οργανωτικό μονοπάτι που συνδέεται με μια στρατηγική και μια τακτική φάσης εμφυτευμένες στην επίλυση όλων των πτυχών που εκφράστηκαν παραπάνω.
Πιστεύουμε, όντως, μαζί με τον Λένιν, ότι «το κόμμα του προλεταριάτου δεν μπορεί ποτέ να θεωρήσει τον παρτιζάνικο πόλεμο ως το μοναδικό και ούτε ακόμη το κύριο μέσο αγώνα» και «ότι αυτό το μέσο πρέπει να υπαχθεί σε άλλα» και ότι «χωρίς αυτή την τελευταία προϋπόθεση, όλα, απολύτως όλα τα μέσα αγώνα στην αστική κοινωνία … παραμορφώνονται, εκπορνεύονται“.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΗΜΕΙΟ – Η ήττα της «μπερλινγκουερικής κλίκας» δεν θα μπορούσε παρά να αποτελέσει, κατά την άποψή μας, για να είναι μια προλεταριακή νίκη, την ιδεολογικο-πολιτικο-ανθρώπινη και οργανωτική κρίση του ιστορικού εργατικού κινήματος, δηλαδή, μιας επιθυμητής διάρρηξης του.
Ο αναθεωρητισμός στη δομή του, στο στήσιμο του, γεννήθηκε και μεγάλωσε σε θέση υποταγμένη στον «καπιταλιστικό κόσμο». Επομένως, να τον αλλάξουμε σημαίνει να τον διαρρήξουμε.
Να τον σπάσουμε σίγουρα όχι πηδώντας, άνευ διαμεσολαβήσεων στην πολεμική γραμμή, από ένα επίπεδο ιδεολογικής κριτικής σε ένα επίπεδο συνοπτικής δικαιοσύνης.
Αν και γουρούνια, πληροφοριοδότες, ρουφιάνοι του αφεντικού και κουράδες συμβιβασμένοι με το καπιταλιστικό καθεστώς, οι ρεβιζιονιστές εξακολουθούν να παρουσιάζουν κοινωνικά, μαζικά χαρακτηριστικά, να διαχειρίζονται πλειοψηφικά στρώματα του προλεταριάτου και επομένως, αμέσως και σε αυτό το στάδιο, να προκαλούν σύγχυση, αμηχανία, παραμόρφωση, αντι-κομμουνιστική υστερία και πάνω απ’όλα μια επικίνδυνη αντιστροφή μέσα στην τάξη της δίκαιης αντιπαράθεσης των εργατών και των προλετάριων με τις προτάσεις και τις υποθέσεις του κομμουνιστικού σχεδίου μάχης και απελευθέρωσης κατά και από την καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Σε ένα πρόγραμμα οργάνωσης, ταυτοποίησης, αποκάλυψης-ξεμασκαρέματος και κατάλληλης αγωνιστικής απάντησης των συμβιβασμένων ρεβιζιονιστών, είναι απαραίτητο παράλληλα να ασκείται με προτεραιότητα η πολιτική, πρακτική και δημόσια κριτική της πολιτικής τους στο επίπεδο των πραγματικών ταξικών αντιφάσεων, επάνω στην πραγματική ισορροπία δυνάμεων σε αυτή τη φάση μεταξύ του προλεταριάτου και του καπιταλισμού, στα εργοστάσια, όπως στους τομείς της κοινωνικής παραγωγής όπως και στην επικράτεια, στις γειτονιές, στην κοινωνία.
Αναγκάζοντας τον ρεβιζιονισμό να αντιπαρατεθεί στο επίπεδο που η μάχη, ο αγώνας σου θέλει να ασκήσει:

ΤΡΙΤΟ ΣΗΜΕΙΟ – Για να μπορέσουμε να κάνουμε όλα αυτά, υπάρχει ανάγκη για μια γενιά επαναστατών των οποίων τα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να εντοπιστούν απλά στην «παράνομη διάσταση».
Δηλαδή, σε μια προσέγγιση στράτευσης που να είναι χρήσιμη για την ανάπτυξη καλά καθορισμένων καθηκόντων μιας ώριμης κομμουνιστικής οργάνωσης, η οποία όμως ακόμη πρέπει να κατακτηθεί, αλλά ανεπαρκής και αποκλίνουσα αν δεν βυθιστεί σε μια πολύ ευρύτερη οργανωτική διάρθρωση. Δεν συμφωνούμε πλέον όταν μια πιθανή ποιότητα της οργάνωσης έρχεται να αναλάβει, όπως υπενθύμισε ο Λένιν νωρίτερα, έναν χαρακτήρα καθολικότητας σε λύσεις στα ερωτήματα και τις οργανωτικές ανάγκες.
Να διαλεχτούμε μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα τις αντιφάσεις μεταξύ παράνομης και μη παράνομης στράτευσης υπήρξε χρήσιμο τα τελευταία χρόνια. Μέσα σε ένα εξαιρετικό εργαστήριο που είναι η αληθινή πραγματικότητα και η συνεχής κίνηση των πραγμάτων, όλες οι ενέργειες, οι υποθέσεις, οι εμπειρίες των κομμουνιστών έχουν αναπτυχθεί μαζί με τα όριά τους κατά τη διάρκεια μιας μακράς φάσης μέσα στην οποία δεν ήταν δεδομένες οι συνθήκες για να επιστρέψουν όλοι σε μια πειθαρχία και ομοιογένεια ενιαίας πορείας οργάνωσης και προγράμματος. Όλοι εμείς μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο ένοπλος αγώνας στη χώρα μας, με τις διάφορες μορφές που έχουν αναληφθεί και με τους διαφορετικούς τρόπους μάχης που υιοθετήθηκαν, είναι ένα αντικειμενικό και υποκειμενικό αποτέλεσμα ετών και χρόνων αγώνων των εργατών και εξαιρετικής αντίστασης στο καπιταλιστικό σχέδιο αναδιάρθρωσης των σχέσεων παραγωγής και αναπαραγωγής μεταξύ των τάξεων.
Καλώς, σήμερα, το να αναγνωρίζουμε όλα αυτά δεν είναι πλέον αρκετό.
Το κομμουνιστικό υποκείμενο πρέπει να είναι πειθαρχημένο μέσα σε ένα κεντρικό σχέδιο οργάνωσης ικανό να «το οπλίζει» για να αποδιοργανώσει ολόκληρο το οπλοστάσιο ελέγχου διοίκησης εξουσίας του καπιταλιστικού κράτους. Το κίνημα πρέπει να εμπλουτιστεί με την πολυπλοκότητα των προβλημάτων, είναι απαραίτητο να εργαστούμε έτσι ώστε να μπορέσει να ενισχυθεί και να μπορέσει να υποστηρίξει και να δεχθεί την καπιταλιστική πρόκληση σε όλα τα εδάφη όπου συσχετίζονται οι ταξικές συγκρούσεις. Με άλλα λόγια δεν ενδιαφερόμαστε να οικοδομήσουμε ένα πλαίσιο μάχης μόνο στη συνεχή επαλήθευση των δυνατοτήτων να σακατέψουμε και να εκτελέσουμε έναν ταξικό εχθρό, αν δεν δουλέψουμε ή αν εργαστούμε ενάντια σε μια διαφορετική συνολική ποιότητα του συλλογικού κομμουνιστικού υποκειμένου, της διαφορετικότητας, εάν επιτρέπετε, από την συνολική ποιότητα του μεταρρυθμιστικού-ρεφορμιστικού υποκειμένου.
Ως εκ τούτου, μια γραμμή μάχης στο πλαίσιο της πρακτικής του προλεταριακού προγράμματος σε εδαφικό επίπεδο, μέσα στην εμπειρία μαζικής παρανομίας και ανάπτυξης του οργανωμένου κομμουνιστικού κινήματος. Κινήματος ως υποκειμενικό δίκτυο μιας προλεταριακής εξουσίας που αναπτύσσεται επάνω στη χρήση της δύναμης, σταδιακά ανάλογης με τα πιθανά άλματα και τον εξαναγκασμό της και μέσα σε ολόκληρη την προλεταριακή υποκειμενικότητα. Συνεπώς μια διαρθρωμένη και σύνθετη πρακτική του ένοπλου αγώνα. Δεν μπορούμε, σύντροφοι, δεν μπορούμε να γκετοποιήσουμε, πάνω απ’όλα, τις μελλοντικές προλεταριακές δυνατότητες μόνο σε έναν από τους τρόπους διεξαγωγής του αγώνα, της μάχης.
Το στυλ εργασίας των κομμουνιστών πρέπει να είναι από εδώ και στο εξής, όσον αφορά τα θεμελιώδη κριτήρια και τους θεμελιώδεις νόμους του χτισίματος του επαναστατικού κόμματος, ένα εσωτερικό ερώτημα-ζήτημα για τους κομμουνιστές και το έργο τους. Επιβάλλεται-απαιτείται η εγκατάλειψη, σε σύντομο χρονικό διάστημα, όλων εκείνων των θέσεων που μπλοκάρουν και / ή εμποδίζουν μια διαδικασία ενοποίησης όλων των προλεταριακών πρωτοποριών στην χώρα μας.
Αν ορισμένοι σύντροφοι συνεχίσουν, δυστυχώς, να σπρώχνουν τον επιταχυντή για μια δραστική ευθυγράμμιση θέσεων, μεταξύ των συνιστωσών του κομμουνιστικού κινήματος, επάνω στους διαφορετικούς τρόπους μάχης, σε μια παραπλανητική και όλο και πιο πλαστή και τεχνητή αντίθεση-αντιπαράθεση, τότε από την πλευρά μας θα αποστασιοποιηθούμε όλο και περισσότερο με μια σκληρή πολιτική μάχη κατά των θέσεων αυτών. Πράγματι, η περαιτέρω πρόοδος του έργου των κομμουνιστών των διαφόρων επαναστατικών οργανώσεων θα είναι θετική αν αναλάβει τα καθήκοντα και τις ευθύνες που τους αναλογούν μιας νέας φάσης, αυτή τη φορά πιο πολύπλοκης και ώριμης.
Δεν μας αρέσει εάν διασπαστεί μια σωστή ισορροπία των αναλογιών μεταξύ των δύο κύριων συνιστωσών, γραμμών του επαναστατικού κινήματος, δηλαδή μεταξύ των κομμουνιστών στην παρανομία και των κομμουνιστών της εργατικής αυτονομίας. Πρόκειται για κάτι πολύ άσχημο με πολύ κακές προοπτικές, αν η μια μεταβλητή, η παράνομη, σταματήσει να σχετίζεται με κάποιον τρόπο με τη γενική δυναμική του κομμουνιστικού κινήματος. Η οργανωμένη εργατική αυτονομία δεν λογαριάζεται μόνο με την επιτάχυνση της στρατιωτικής πίεσης του κράτους επάνω στην οργάνωση, αλλά και με τα προβλήματα και τις δυσκολίες που συνδέονται με την επανέναρξη-επανάληψη της προλεταριακής πρωτοποριακής και μαζικής πρωτοβουλίας. Ενδιαφερόμαστε για ένα συλλογικό κομμουνιστικό υποκείμενο «πολιτικά αναγνωρίσιμο» από τους προλετάριους, και όχι μόνο μέσα από τα χρονικά των εφημερίδων, χωρίς άμφια και μεταμφιέσεις που συγχέουν την ουσία αυτού που έχεις να πεις (στην προκειμένη περίπτωση με μεταμφίεση δεν εννοούμε όλους τους κανόνες ασφαλείας και άλλα παρόμοια θέματα).
Είναι απαραίτητο να πειθαρχήσουμε μέσα σε μια ενιαία, δύσκολη και πολύπλοκη προσπάθεια για την οικοδόμηση της οργάνωσης και του προγράμματος.
Η ομοιογένεια, σύντροφοι, πρέπει να αναζητηθεί και να επιδιώκεται πεισματικά. Αλλά με σαφήνεια. Το να χτυπήσουμε κάποιον στα πόδια πρέπει να λειτουργήσει υπέρ του αποκλεισμού του εργοστασιακού τμήματος, της ικανότητας του κομμουνιστικού κινήματος να αποδιαρθρώσει την επικράτεια, περιοχή ανά περιοχή, με την άσκηση της επαναστατικής αντιεξουσίας. Και αντίστροφα».

σύγχρονη σκέψη, pensiero di oggi

Ξανά για τους ήρωες των καιρών μας – Ancora sugli eroi del nostro tempo

του Sandro Moiso

Αφιέρωμα-φόρος τιμής στη Rojava. Το συριακό μέτωπο, η συνομοσπονδιακή επανάσταση και ο αγώνας κατά του τζιχαντισμού στην αφήγηση των διεθνών μαχητών YPG, RED STAR Press, Roma 2019, σελ. 212, 16 ευρώ

“Να ξέρεις να αναγνωρίζεις ποιος ή τι
στη μέση της κόλασης δεν είναι κόλαση
είναι να του δίνεις χώρο, δίνοντας του διάρκεια”

Πριν από λίγες εβδομάδες, με την ευκαιρία μιας βραδιάς αφιερωμένης στον Ivan Della Mea ένας από τους ομιλητές μιλώντας για τον κομμουνιστή τραγουδοποιό είπε ότι  τελευταίος από τους ήρωες ήταν ο Che Guevara.
Αυτά τα λόγια, που πρόφερε κάποιος που φαινόταν να κάνει δική του την κρίση του Ιβάν με έκαναν να καταλάβω, για άλλη μια φορά, το τεράστιο κενό που έχει ανοίξει μεταξύ της λεγόμενης αριστεράς, όχι μόνο θεσμικής, και της πραγματικότητας του σημερινού κόσμου.

Χωρίς να θέλω να αφαιρέσω τίποτα ούτε από τη φιγούρα του Che, πόσο μάλλον από εκείνη του Della Mea μου φαίνεται προφανές ότι παρόμοια έλλειψη παραγωγής μορφών που να μπορούν να τρέφουν το σύγχρονο ανταγωνιστικό φαντασιακό είναι εμβληματική, τουλάχιστον όσον αφορά την μικρή ιταλία με την οποία πρέπει να λογαριαζόμαστε καθημερινά, μιας βαθιάς κρίσης ενός πολιτικού τμήματος της κοινωνίας, όλο και πιο κλειδωμένου στις ήττες του και στα ξεπερασμένα μοντέλα του, του 20ου αιώνα.

Όμως είναι γνωστό o Bertolt Brecht, στο έργο του Vita di Galileo, η Ζωή του Γαλιλαίου, είπε: «Ευλογημένοι οι λαοί που δεν χρειάζονται ήρωες». Δυστυχώς, ή ευτυχώς εξαρτάται μόνο από τις οπτικές γωνίες, ο σύγχρονος κόσμος, πρωτίστως των νεαρών, εξακολουθεί να έχει μια ισχυρή ανάγκη για ήρωες, ή μοντέλα αναφοράς ικανά να ενθαρρύνουν ενέργειες, επιθυμίες, ελπίδες και οργή εκείνων που αντιλαμβάνονται, ακόμη και μόνο ασυνείδητα, ότι δεν έχουμε ακόμη βγει, τόσο ατομικά όσο κοινωνικά, από αυτό που ο Μαρξ όριζε τον δέκατο ένατο αιώνα ως  ‘προϊστορία της ανθρωπότητας’.

Η πρόσφατη επιτυχία της φιγούρας του Τζόκερ στις κοινωνικές εξεγέρσεις, ιδιαίτερα της Χιλής και του Λιβάνου, η οποία αντικατέστησε γρήγορα τη μάσκα του Anonymous που πάρθηκε από το κόμικ και από την ταινία V for Vendetta, μας μιλά όχι τόσο για μια κυριαρχία της αμερικανικής πολιτιστικής και κινηματογραφικής βιομηχανίας στην μαζική σύγχρονη κουλτούρα, αλλά μάλλον για την αναζήτηση ενός μοντέλου που να μην επαναλαμβάνει μόνο τις παλιές »μπαγιάτικες» συνταγές και μυθογραφίες μιας αριστεράς εικοστού αιώνα που όχι μόνο νικήθηκε, αλλά και αποφασιστικά παραπλάνησε-πρόδωσε στην ιστορική της διαδρομή (από τη Ρωσία στην Κίνα και από την Ευρώπη σε κάθε γωνιά του πλανήτη ) τις προσδοκίες των απόκληρων όλου του κόσμου. Ειδικά σε μια εποχή που, αντίθετα με τις υποσχέσεις του καπιταλισμού και επιβεβαιώνοντας τις προβλέψεις του Καρλ Μαρξ, η προλεταριοποίηση έχει διευρυνθεί με την αποδυνάμωση, την φτωχοποίηση εκείνων που κάποτε ορίζονταν ως μεσαίες τάξεις.

Να λοιπόν που το κείμενο που μόλις κυκλοφόρησε από την Red Star Press, του οποίου τα έσοδα με τη ρητή βούληση των δημιουργών θα συνεισφέρουν στη σύσταση του Πολιτιστικού Συλλόγου «Lorenzo Orsetti», μπορεί να αποτελέσει ένα αυθεντικό μανιφέστο για τον νέο σύγχρονο ήρωα, και μάλιστα για τους νέους σύγχρονους ήρωες. Ανώνυμοι ήρωες, γνωστοί κυρίως με το όνομα της μάχης, που κινούνται από διαφορετικά κίνητρα, που δεν ενώθηκαν από μια μοναδική πολιτική προτίμηση, πόσο μάλλον κομματική. Συχνά συνδεδεμένοι από το νεαρό της ηλικίας (αν και αυτό είναι ένα σταθερό χαρακτηριστικό των ηρώων όλων των εποχών) και, πάνω απ ‘όλα, επειδή ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν αμέσως, με σχεδόν επιδερμικό τρόπο περισσότερο από βαθιά συνειδητοποιημένο, έναν σκοπό, έναν αγώνα στον οποίον να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους και για τον οποίο να αξίζει ο κίνδυνος φυλάκισης και ακόμη και ο θάνατος.

Προέρχονται από πολλές χώρες (Ιταλία, Γαλλία, Ιρλανδία, Καταλονία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ρωσία, Αλβανία, Γερμανία, Χώρα των Βάσκων και Κεμπέκ, αλλά άλλες χώρες θα μπορούσαν να προστεθούν εάν οι συντάκτες που επιλέχθηκαν για την επιλογή του βιβλίου ήταν διαφορετικοί) και, αν και στο τρέχον βιβλίο οι μαρτυρίες είναι μόνο αρσενικές, ανήκουν αδιακρίτως στα δύο φύλα. Ελπίζουμε πράγματι σε μια μεταγενέστερη δημοσίευση των απομνημονευμάτων γυναικών που μάχονται για την ίδια υπόθεση, για τον ίδιο σκοπό.

Η υπόθεση-ο σκοπός-ο αγώνας, ο τίτλος το αποκαλύπτει, είναι στην περίπτωση αυτή η κουρδική ανεξαρτησία και της Rojava ειδικότερα και όλες οι μαρτυρίες προέρχονται από τις εμπειρίες που έγιναν είτε στο IFB (Διεθνές Τάγμα Ελευθερίας-International Freedom Battalion) είτε στις YPG (Yekιneyên Parastina Gel – Μονάδες Προστασίας του Λαού) στο πλευρό των κούρδων-σύριων μαχητών και μαχητριών.

Όπως αναφέρεται στις εισαγωγικές σελίδες από τους επιμελητές, θα ήταν εξαιρετικά απλοϊκό να διαβάσουμε τη συμμετοχή των διεθνιστών στις μάχες που διεξήγαγαν οι κούρδοι στη βόρεια Συρία σύμφωνα με μια οπτική αποκλειστικά αντι-ISIS. Αυτός είναι ένας λόγος που συχνά τίθεται στο προσκήνιο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έστω και αν στην πραγματικότητα ακόμη και όσοι ξεκίνησαν αρχικά να πολεμούν στο πλευρό μιας αντιφασιστικής υπόθεσης και εναντίον του πιο εξευτελιστικού ισλαμικού ριζοσπαστισμού βρέθηκαν πολύ σύντομα εμπλεκόμενοι στην υπεράσπιση ενός πολιτικού και κοινωνικού πειράματος, του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού και της πολιτικής-στρατιωτικής οργάνωσης από κάτω, ακόμα πιο σημαντικής και ουσιαστικής από την πρώτη.

Είναι νεαροί αναρχικοί, κομμουνιστές ή άνδρες που στερούνταν πολιτικής ιδεολογίας στο ξεκίνημα, που μας μιλούν για τις εμπειρίες τους, στο μέτωπο ή όχι, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Μερικοί από αυτούς έμειναν μόνο για λίγο, κάποιους μήνες στις YPG και στο IFB, για να αφιερωθούν στη συνέχεια στην προπαγάνδιση της υπόθεσης της Rojava μόλις επέστρεψαν στη χώρα καταγωγής τους. άλλοι έχουν μείνει περισσότερο καιρό στους δύο σχηματισμούς και ανυπομονούν να επιστρέψουν εκεί για να συνεχίσουν να δίνουν τη συμβολή τους στην πρώτη γραμμή.

Μερικές φορές εκφράζουν διαφορετικές απόψεις για διαφορετικές πτυχές της ζωής, της πειθαρχίας, των σχέσεων με άλλους άραβες, τουρκομάνους και κούρδους μαχητές, αλλά όλοι εκφράζουν μια ζωντάνια, αποφασιστικότητα, ένα θάρρος σχεδόν πάντα απαλλαγμένο από κάθε είδους ρητορική. Ορισμένοι επικεντρώνονται περισσότερο στις στρατιωτικές πτυχές, όπως για παράδειγμα ο ρωσο-πολωνός Ilyas, άλλοι στη ζωή και την πειθαρχία των taburs (διμοιριών) στις οποίες ανήκουν. Όλοι γνώρισαν μαχητές, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι πέθαναν αργότερα κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων και συχνά, όπως ορισμένοι ιταλοί σύντροφοι-μαχητές και άλλης εθνότητας, χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν προβλήματα με τη δικαιοσύνη ή την επικοινωνία που χειραγωγείται των επίσημων μέσων μαζικής ενημέρωσης, μόλις επέστρεφαν στις χώρες καταγωγής.

Αλλά είναι όλη η βαρβαρότητα, το μοιραίο, η σκληρότητα και η βία του πολέμου που αντηχούν από τις σελίδες του Homage al Rojava. Η βία για την οποία οι άνανδροι ειρηνιστές, οι διανοούμενοι του σαλονιού και οι σύντροφοι της ταβέρνας δεν θέλουν να ακούσουν να γίνεται λόγος και που, μάλιστα, δεν μπορούν ούτε να φανταστούν, ακριβώς επειδή δεν καταφέρνουν να φανταστούν, και ούτε να καταλάβουν, την ταξική σύγκρουση όπως αυτή εκδηλώνετε στην κορύφωση της και καθίσταται στην ουσία της: εκείνη του ταξικού και εμφυλίου πολέμου.
Χωρίς ρομαντισμό και χωρίς ιδεολογικές και ηθικολογικές παρωπίδες

“Φτάνω στο χωριό ψόφιος, έχω μέρες να πλυθώ, και είμαι εντελώς καλυμμένος με αίματα. Δεν με νοιάζει, πέφτω πάνω σε ένα στρώμα καταγής και καταρρέω σε ένα βαθύ ύπνο. Το επόμενο πρωί ένας από τους πρεσβύτερους με συνοδεύει σε ένα άλλο σπίτι. Μου προσφέρουν χίλια τσιγάρα, χίλια çay (κουρδικό τσάι), και ένα πλούσιο πρωινό. Δέχομαι τα πάντα περισσότερο από πρόθυμα. Έπλυνα τα χέρια μου όσο καλύτερα μπορούσα, αλλά το νερό ήταν λίγο, και η μυρωδιά του αίματος διέτρεχε το φλιτζάνι του τσαγιού. Μου λένε να μείνω μια δυο μέρες για να ξεκουραστώ, αλλά δεν με νοιάζει, εκτός από μια μικρή αδιαθεσία δεν είμαι τραυματισμένος και μπορώ να συνεχίσω.
Επιμένουν, τους λέω ότι θέλω μόνο το όπλο μου και να τρέξω στην άλλη ομάδα επάνω στο λόφο. Αυτή τη φορά δέχονται, και μετά από ένα δίωρο και μερικές τηλεφωνικές κλήσεις ένας σύντροφος έρχεται να με πάρει: Ευχαριστώ για το πρωινό, αποχαιρετιόμαστε με μεγάλη θέρμη. Θα ανακαλύψω μόνο αργότερα ότι όλοι όσοι ήταν παρόντες σε εκείνο το δωμάτιο θα πεθάνουν την επόμενη μέρα.
Η πρώτη νύχτα στο νέο λόφο είναι η νύχτα των «cobra». Το ελικόπτερο πετά ακριβώς από πάνω μας, πυροβολώντας ριπές στην τύχη επάνω σε όλους τους θάμνους. Περιμένουμε να απομακρυνθεί για να ελιχθούμε να γυρίσουμε πίσω και υποχωρούμε σε άλλους θάμνους. Περνούμε τη νύχτα εκεί, χωρίς κουβέρτες, με τα αυτιά μας τεντωμένα στον ουρανό. Να νιώθουμε την επόμενη μέρα, κάτω από τον υπνόσακο, την θερμότητα που ρέει ξανά μέσα στα πόδια θα είναι μια από τις πιο όμορφες αισθήσεις που θυμάμαι.
Είμαστε σταματημένοι δύο μέρες, και δεν καταλαβαίνω γιατί. Η πτήση των drones και των πολεμικών αεροπλάνων γίνεται πιο έντονη. Βρέχει καταρρακτωδώς, είμαι μούσκεμα, και είναι την ώρα που αναρωτιέμαι πώς θα καταφέρω να αντιμετωπίσω την παγωνιά της νύχτας σε αυτές τις συνθήκες που με προειδοποιούν ότι κινούμαστε. Μια πιο φρέσκια ομάδα θα πάρει τη θέση μας και θα έχουμε λίγο χρόνο για να ξεκουραστούμε.
Ευχαριστώ τον ουρανό και συλλέγω τα πράγματα μου βιαστικά.
Στο χωριό αμέσως παρατηρώ ότι η ατμόσφαιρα έχει αλλάξει πολύ, δεν έχει απομείνει σχεδόν κανείς, και εκείνοι οι λίγοι που βρίσκονται εκεί είναι πολύ πιο προσεκτικοί. Τα πρόσωπα είναι τεταμένα, και υπάρχει ελάχιστη επιθυμία για αστεία.
Βλέπω τα ερείπια του κτιρίου όπου είχα πάρει πρωινό, many sheit λέει ένας σύντροφος.
Τα αεροπλάνα που είχαν ακουστεί εκείνη την ημέρα να περνούν είχαν χτυπήσει πολύ σκληρά. Οι περισσότεροι από τους μαχητές είχαν μετακινηθεί στους λόφους, άλλοι σε μερικές πιο ασφαλείς θέσεις.
Θα ήθελα να γράψω ένα διαφορετικό τέλος, να μοιάζει με ένα στο οποίο αρπάζαμε το χωριό από τον εχθρό δίχως προβλήματα, αλλά η πραγματικότητα δεν είναι μια καλή αφήγηση, και τελικά για αυτή την ιστορία δεν υπάρχει ακόμη ένα τέλος. στους λόφους της Αφρίν αντιστεκόμαστε, κερδίζουμε και χάνουμε, ζούμε και πεθαίνουμε, αλλά αν ο αγώνας δεν σβήνει σημαίνει ότι η ελπίδα εξακολουθεί να ζει” 1

Είναι ακριβώς μέσα στα λόγια του Tekosher, ίσως καταμετρημένα μεταξύ των τελευταίων γραμμών που έγραψε ο Lorenzo Orsetti, που κλείνουν το βιβλίο, που μπορούμε να βρούμε όλο το πνεύμα των μαρτυριών που περικλείονται σε αυτό. Μαρτυρίες που ανατρέχουν στη μνήμη άλλων ανώνυμων ηρώων άλλων ταξικών πολέμων, από την Ισπανία μέχρι την ιταλική Αντίσταση, συχνά προδομένων και σχεδόν πάντα ηττημένων στους απώτερους σκοπούς και στόχους τους, αλλά χρήσιμων να ανανεώσουν την ελπίδα σε έναν άλλο κόσμο και διαφορετικό από το σημερινό.
Εκείνο στον οποίο δεν θα υπάρχει πλέον ανάγκη ηρώων.


  1. Omaggio al Rojava, σελ. 209-210  
TAGGED WITH →  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  •  • 
διεθνισμός, internazionalismo

2 Νοεμβρίου ’19 – Ημέρα παγκόσμιας αντίστασης για την Ροζάβα #riseup4rojava

Η επανάσταση στη Βόρειο-Ανατολική Συρία θα νικήσει, ο φασισμός θα τσακιστεί

Στις 16:00 την 9η του Οκτώβρη, ο κατοχικός Τουρκικός στρατός και οι Ισλαμιστές σύμμαχοι τους ξεκίνησαν την επίθεση εναντίον των απελευθερωμένων εδαφών της βόρειας Συρίας. Την ετοίμαζαν άλλωστε από καιρό.

Στις 16:00 ακριβώς το απόγευμα οι βόμβες έπεφταν βροχή πάνω σε ανθρώπους στα συνοριακά χωριά και στις πόλεις. Οι τζιχαντιστικές συμμορίες ξεκίνησαν να εισβάλουν υπό τις εντολές του Τουρκικού στρατού και προσπάθησαν να εισχωρήσουν στην συνοριακή περιοχή. Η Τουρκία ισχυρίζεται πως διεξάγει μια ¨στρατιωτική επιχείρηση¨ που αποσκοπεί να “διασφαλίσει τα σύνορα” και να δημιουργήσει μια λεγόμενη “ζώνη ασφαλείας”, ενώ στην πραγματικότητα ο τουρκικός στρατός και οι τζιχαντιστές σύμμαχοί του αποσκοπούν στην κατοχή ολόκληρης της -δημογραφικά- κατά βάση Κουρδικής περιοχής κατά μήκος των συνόρων. Το καθεστώς της Άγκυρας μιλάει για “πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας” και διαμηνύει πως ο επιθετικός αυτός πόλεμος δεν στρέφεται εναντίον του πληθυσμού, αλλά οι αδιάκριτοι βομβαρδισμοί κατοικιών, οι λεηλασίες, ο εκτοπισμός εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, οι εκτελέσεις και απαγωγές εκατοντάδων ανθρώπων μιλούν μια άλλη γλώσσα. Όσο ο πόλεμος εναντίον της Β.Α Συρίας προχωράει, γίνεται όλο όλο και πιο ξεκάθαρο σε τι αποσκοπεί ο Ερντογάν, σε τίποτα λιγότερο από την εθνοκάθαρση μέσω τις βίαιης εκδίωξης εκατομμυρίων ανθρώπων και τη μακροπρόθεσμη δημογραφική αλλαγή ολόκληρης της περιοχής.

Στη Βόρεια Συρία, υπό την σκιά του Συριακού εμφυλίου, ένα επαναστατικό και δημοκρατικό κοινωνικό εγχείρημα άνθησε τα τελευταία επτά χρόνια. Εξαρχής αποτέλεσε αγκάθι στα πλευρά των δυνάμεων της περιοχής και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Οι κοινωνίες της Β.Α. Συρίας εγκαθίδρυσαν την δικιά τους αυτοδιοίκηση δημιούργησαν μια όαση ειρήνης και ισότιμης συνύπαρξης όλων των πληθυσμιακών ομάδων, προέταξαν την απελευθέρωση των γυναικών, την οικολογική οικονομία και την ριζοσπαστική δημοκρατία. Η δημοκρατική συνομοσπονδία την Β.Α. Συρίας έγινε ένα υπαρκτό παράδειγμα ενός ειρηνικού και δημοκρατικού μέλλοντος για την μέση ανατολή μακριά από τοπικούς δεσποτισμούς και ξένου ελέγχου. Και τέλος, οι δυνάμεις άμυνας των λαών της Β.Α. Συρίας οι Συριακές δημοκρατικές δυνάμεις (SDF) κατάφεραν να τσακίσουν τα απομεινάρια του ισλαμικού κράτος (Ι.Κ).

Σήμερα, τζιχαντιστικές πολιτοφυλακές, κατά βάση μαχητές του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ-Κάιντα και ξαναεφορμούν μέσω της επίθεσης της Τουρκίας στη Βόρεια Συρία και σκορπούν τον φόβο και τον τρόμο. Οι χώρες της Διεθνούς Συμμαχίας, με πάνω από όλες τις ΗΠΑ, έστρωσαν τον δρόμο στον επιθετικό πόλεμο της Τουρκίας μέσω της συντονισμένης απόσυρσης των στρατευμάτων τους από την περιοχή των συνόρων. Γύρισαν την πλάτη στους συμμάχους τους και θυσιάζουν τους ανθρώπους της Β.Α. Συρίας στα βρώμικα συμφέροντα τους. Οι κυβερνήσεις του κόσμου συμφώνησαν να στρέψουν αλλού το βλέμμα τους όσο η τουρκικές κατοχικές δυνάμεις με τους τζιχαντιστές τους διαπράττουν μια γενοκτονία με οπλισμό του ΝΑΤΟ.

Αλλά δεν θα σταθούμε σιωπηλοί μάρτυρες του μακελιού που συμβαίνει μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Μονάχα ένα ευρύ και μάχιμο αντιπολεμικό κίνημα θα σταματήσει αυτόν τον πόλεμο, όπως όταν οι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους σε ολόκληρο τον κόσμο εναντίον του πόλεμου του Βιετνάμ και στην εισβολή στο Ιράκ του 2003. Η συνείδηση της ανθρωπότητας πρέπει να εξεγερθεί μπροστά στη βαρβαρότητα της Τουρκίας.

Την 1η του Νοέμβρη του 2014 εκατομμύρια ανθρώπων σε όλο το κόσμο βγήκαν στο δρόμο για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους με την Ηρωική αντίσταση στο Κομπάνι, καλούμε φέτος η 2η του Νοέμβρη να γίνει ημέρα παγκόσμιας αντίστασης ενάντια στον επιθετικό πόλεμο της Τουρκίας, να γίνει μια διακοπή της κανονικότητας και να την παραλύσουμε. Συμμετάσχετε σε δημιουργικές και διαφορετικές δράσεις κοινωνικής ανυπακοής, διαδηλώσεις και βγείτε στους δρόμους και σε δημόσιους χώρους. Όσο η σφαγή συνεχίζεται, η αντίσταση πρέπει να κάνει το ίδιο.

Η επανάσταση στη Συρία θα νικήσει, ο φασισμός θα τσακιστεί !

2 Νοέμβρη όλοι/ες στο δρόμο

Πρωτότυπη δημοσίευση 20/10/2019
via hevalen-gr.espivblogs.net

2 Νοεμβρίου '19 – Ημέρα παγκόσμιας αντίστασης για την Ροζάβα #riseup4rojava

  1. YPJ Commander Nucan: The resistance will determine our future

    YPJ General Command Member Axin Nucan evaluated the occupation attack of the Turkish state and mercenaries against Rojava.
  2. An Anarchist view on «ceasefire» in Turkish invasion into NE Syria, which Turkey broke hours after it’s declaration, killing dozens of civilans and fighters: The “Ceasefire” Is a Deadly Fraud: A Message from a Comrade in Rojava

  3. 13th day of invasion. Serekaniye was taken, Turkey broke ceasefire hours after declaration, killing dozens, geopolitical moves are happening and big figures are deciding over Rojava. An anarchsit view on ceasefire: Follow for constant reports

  4. Join the international blockade of on 21-26 Oct ! Our website shows the depature dates for your local airport. Let’s sanction for its war of aggression on ! NO FLIGHT TO TURKEY !

  5. Let’s long-term solidarity, with a wide community that can lead big and meaningful actions, inform about the situation, influence powers in place, contact media and so on in order to give the appropriate level of support when needed.

  6. Don’t holiday in . Don’t fly Turkish Airlines. Boycott Turkish goods & companies. Don’t give a cent to genocide.

διεθνισμός, internazionalismo

Live από το μέτωπο 20 Οκτωβρίου ώρα 19, οι SDF, YPG, YPJ αποχωρούν από τηνs #Serekaniye. Πηγή: RojavaResiste

Live dal fronte 20 Ottobre ore 19, le SDF, YPG, YPJ si ritirano da #Serekaniye. Fonte: RojavaResiste

🆘 Οι SDF/YPG αποχωρούν από την Serakanyie, διεξάγονται εθνικές εκκαθαρίσεις στο Tal Abyada.Μετά το άνοιγμα του ανθρωπιστικού διαδρόμου στη Serakanyie χάρη στη δέσμευση και την αντίσταση των καραβανιών αμάχων, οι SDF και YPG / YPJ αποφάσισαν την πλήρη απόσυρση: «Δεν υπάρχουν πλέον μαχητές στην πόλη».

🚷 Από την άλλη πλευρά έρχονται ειδήσεις από την Tal Abyad σχετικά με τις συνεχιζόμενες επιχειρήσεις εθνοκάθαρσης κατά των κούρδων και συρίων: μετά την καταστροφή δεκάδων κουρδικών σπιτιών και την επισήμανση των χριστιανικών σπιτιών, έχουν εγκατασταθεί περισσότερες από 100 αραβικές οικογένειες στην κουρδική συνοικία.

🗣 Στις κυριότερες αραβικές πόλεις της βόρειας Συρίας, πραγματοποιήθηκαν σήμερα μεγάλες διαδηλώσεις υπέρ-SDF (φωτογραφίες), κατά της τουρκικής κατοχής και των σχεδίων δημογραφικής μεταμόρφωσης στην περιοχή.

👥 Τις επόμενες ημέρες οι SDF και οι πολίτες (κούρδοι, άραβες, σύριοι, ασσύριοι) αναμένουν έναν «ολοκληρωτικό πόλεμο» από την πλευρά της Τουρκίας και των τζιχαντιστών συμμοριών. «Οργανωνόμαστε για να τους αντιμετωπίσουμε και να αντισταθούμε».
Serkeftin.

Πηγή:RojavaResiste

Foto των διαδηλώσεων και του πληθυσμού που απομακρύνεται από την Serêkaniyê.

Πηγή foto:Anf

 

https://agirebablisoke.wordpress.com/2019/10/20/live-dal-fronte-20-ottobre-ore-19-le-sdf-ypg-ypj-si-ritirano-da-serekaniye-fonte-rojavaresiste/

διεθνισμός, internazionalismo

Μια ηρωική αντίσταση – Un eroica resistenza a Serêkaniyê

 Video

 

Το τουρκικό κράτος εξαπέλυσε μια στρατιωτική επίθεση για να εισβάλει στη βόρεια και ανατολική Συρία στις 9 οκτωβρίου μαζί με τους συμμάχους της τζιχαντιστές μισθοφόρους.

Μια ηρωική αντίσταση στη Serêkaniyê

Οι μαχητές των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) δημιούργησαν μια ένδοξη ιστορική αντίσταση ενάντια στις προσπάθειες εισβολής που εμποδίζουν τον Τουρκικό στρατό.

Χιλιάδες τουρκικά στρατεύματα παραμένουν μπλοκαρισμένα στις προσπάθειές τους να προχωρήσουν στην περιοχή παρά την υποστήριξη πολλών καταδιωκτικών, τεθωρακισμένων, βαρέων όπλων και πυροβολικού.

Οι μαχητές των SDF συνεχίζουν να βάλουν έντονα χτυπήματα στις δυνάμεις κατοχής και αντιστέκονται στην όγδοη ημέρα της τουρκικής επίθεσης.

Οι δημοσιογράφοι του ANF Ersin Çaksu και Ruken Cemal καταγράφουν τη «Μάχη της Τιμής» στις τηλεοπτικές μηχανές τους ακολουθώντας τις εξελίξεις στην περιοχή.

Το ανώτερο στέλεχος του TEV-DEM Aldar Xelıl δήλωσε ότι έγινε χρήση όπλων που περιέχουν φωσφόρο και ναπάλμ στη Serêkaniyê κατά τη διάρκεια των επιθέσεων του τουρκικού στρατού.

Το ανώτερο στέλεχος του κινήματος της δημοκρατικής κοινωνίας (TEV-DEM), Aldar Xelil, παρέσχε πληροφορίες στη Sterk TV για τα τελευταία νέα που προέρχονται από την Serêkaniyê.

Ο Aldar Xelîl επιβεβαίωσε ότι οι περιοχές όπου ζουν πολίτες βομβαρδίστηκαν τις τελευταίες 8 ημέρες στη Serêkaniyê και υπογράμμισε τον κίνδυνο σφαγής πολιτών.

Οι γιατροί έχουν νοσηλεύσει τους τραυματίες στις επιθέσεις, δηλώνει ο Aldar Xelil, προετοιμάζουν τις αναλυτικές αναφορές οι οποίες, όπως λέει, επιβεβαιώνουν τους ισχυρισμούς ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί απαγορευμένα όπλα που περιέχουν φώσφορο και ναπάλμ.

Αυτός που πληρώνει το υψηλότερο αντίτιμο εξακολουθεί να είναι ο αστικός πληθυσμός των χωριών και των πόλεων.

Ο Aldar Xelil έκανε έκκληση στην κοινή γνώμη να βρίσκεται σε επιφυλακή και να διαμαρτυρηθεί

 

https://www.infoaut.org/conflitti-globali/un-eroica-resistenza-a-serekaniye

διεθνισμός, internazionalismo

Μαζική και με παλμό η πορεία ενάντια στην Τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Συρία (Βίντεο)

Χιλιάδες ήταν οι Κούρδοι που ζουν στην χώρα μας, αλλά και οι αλληλέγγυοι τους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της σημερινής πορείας διαμαρτυρίας.
Οπως παρακολουθούμε και στο παρακάτω βίντεο πραγματοποιήθηκε μια μαζικότατη και με παλμό πορεία διαμαρτυρίας για την Τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Συρία.

«Λευτεριά στο Κουρδιστάν», «τρομοκράτη Ερντογάν», «Κάτω τα χέρια από το Κομπάνι», ήταν τα συνθήματα των διαδηλωτών που κυριαρχούσαν σε μια μεγαλειώδη πορεία που ξεκίνησε από τα Προπύλαια και κατέληξε στην Τουρκική πρεσβεία.

Δεκάδες τα πανό που υπήρχαν, φωτογραφίες νεκρών Κούρδων αγωνιστών, καθώς και σημαίες του YPG.
Οι διαδηλωτές συμβολικά έκαψαν και μια τουρκική σημαία σαν έκφραση διαμαρτυρίας για την εισβολή.
Κύριο αίτημα των συγκεντρωμένων είναι να σταματήσει άμεσα η επίθεση της Τουρκίας, ενώ παράλληλα εκφράζουν την  αλληλεγγύη τους στους ηρωικούς Κούρδους μαχητές.

 

https://tsak-giorgis.blogspot.com/2019/10/blog-post_15.html

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2019 | 8:26 μ.μ.